Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Moralność…
to zachowanie, które ocenia społeczeństwo.
ARGENTYNA
Etyka…
to zachowanie, które ocenia nasze sumienie.
Każda osoba, zależnie od tego, gdzie i kiedy się urodziła,
wyznacza pewną granicę między dobrem a złem.
Szaleństwo zaczyna się wtedy,
gdy zbliżamy się do tej granicy.
Dlatego postanowiłeś obrabować bank?
Czemu to zrobiłeś?
Czemu obrabowałem bank? To pytanie…
które sam wielokrotnie sobie zadawałem.
Najrozsądniejsza odpowiedź
to chyba transcendencja śmierci.
W pewnym momencie ludzkiej historii
pojęliśmy, że życie jest ograniczone,
gdyż przechodzimy przez nie, niczego po sobie nie pozostawiając.
Uważam więc, że transcendencja śmierci przejawia się w dwóch formach:
jako dzieci
lub jako sztuka.
To właśnie przewyższa śmierć:
książka, którą piszesz, obraz,
piramida,
artystyczna kradzież.
Pod tym względem transcendencja śmierci,
świadomość skończoności życia, jest jednym z powodów,
który mnie do tego popchnął.
A teraz wiadomości.
Czterech ciężko uzbrojonych przestępców
weszło do banku z zamiarem dokonania rabunku.
W San Isidro panuje duże napięcie. Wzięto zakładników.
Interweniuje jednostka Sokół. Teren otoczono. To relacja na żywo.
Czyżby jednostka Sokół nie wiedziała, że sejfy znajdują się pod ziemią?
Proszę mi nie przerywać.
Wszyscy zakładnicy zostali wypuszczeni, a przestępców nie aresztowano.
Złupili zawartość 143 skrytek depozytowych.
Dziewięćdziesiąt pięć milionów dolarów.
Może i są naprawdę sprytni, ale prędzej czy później
będą mogli opowiadać tę fajną historię towarzyszom z celi.
Najbardziej spektakularny napad w argentyńskiej historii kryminalnej.
Niektórzy nazywali go „rabunkiem stulecia”.
Jeden z policjantów stwierdził, że „rozpłynęli się w powietrzu”.
WYWIAD Z ARAUJO
- Dobra, Fer. - Znowu to? Co mam powiedzieć?
ARTYSTA
W roku 2003 byłem najszczęśliwszym człowiekiem na Ziemi.
Gdybyście przeprowadzili ankietę, byłbym najszczęśliwszy.
Odnalazłem…
swoje powołanie.
Zapragnąłem tworzyć sztukę.
Potrzebowałem wyłącznie atelier o powierzchni 50 metrów kwadratowych.
Miejsca, w którym mógłbym pobudzać zmysły.
W tym czasie
były to sztuki plastyczne,
sztuki walki,
sztuki uprawy konopi…
Pisałem książkę na temat zalet konopi i domowej uprawy.
Miałem z głowy cały rok, pełen eksperymentów i szaleństw.
Bywało, że nie wiedziałem, czy jest dzień, czy noc.
Malowałem obrazy, pisałem książkę o uprawie trawki w domu.
Zachowaj kontrolę.
Znalazłem w życiu cel i to mi się podobało.
Nie przypuszczałem jednak,
że po wyhodowaniu tych roślin w domu
dokonam dość ważnego odkrycia.
I…
postanowiłem obrabować bank.
Nie wiedziałem jeszcze jak,
ale jedno było pewne.
Napad musiał zawierać odrobinę artyzmu.
Ten pomysł zaczął zaprzątać mi umysł do tego stopnia,
że pomyślałem: „Do diabła z obrazami!”.
Od tamtej pory przez 24 godziny na dobę myślałem tylko o tym,
jak obrabować bank.
URUGWAJ
Nazywam się Luis Mario Vitette Sellanes.
Jestem Urugwajczykiem. Mam 65 lat.
Urodziłem się w miejscu o dobrych zwyczajach
i dobrej sytuacji gospodarczej.
Uważam się za włamywacza.
Kim jest włamywacz?
Włamywacz zna się trochę na klejnotach, zamkach i sztuce.
Na wszystkim po trochu.
Choć moje pierwsze przestępstwo nie miało nic wspólnego z rabunkiem,
przekonałem się, co to więzienie.
Nikt, kto z niego wychodzi, nie jest tym samym człowiekiem.
Uczy się tam różnych przestępstw.
I staje się przestępcą.
Rufi!
Rufián!
Charlotte!
Wybrałem się kiedyś na krótką wycieczkę i postanowiłem, że już nie wrócę.
Pojechałem do Republiki Argentyńskiej.
A co robi zbieg w obcym kraju?
Kontaktuje się z przestępcami.
AKTOR
Może w którymś momencie wszyscy myślimy o obrabowaniu banku.
Oglądamy filmy. Ale ten pomysł nie dawał mi spokoju.
Musiałem o nim komuś powiedzieć.
Powiedziałem terapeucie.
Pierwsze, co powiedziałem do Jorgego, to: „Obrabuję bank”.
„Dlaczego bank?”
Jeżeli nie bank, to kasyno.
Idź do kasyna…
Nie mam nic do kapitalizmu.
Dla mnie to świetny system, który się sprawdza.
Chciałem tylko uszczknąć coś dla siebie.
Nie zamierzałem zakładać banku.
Tylko go obrabować, jak mawiał Brecht.
Myślał, że te wszystkie pomysły, które ode mnie słyszał,
to część urojeń związanych z marihuaną.
Powiedział: „Dobra, zostawmy ten temat”.
Najpierw zacząłem więc szukać banku.
Mieszkam w miasteczku Acassuso,
w którym się urodziłem i dorastałem.
Na skrzyżowaniu ulic Libertador i Perú stał bank.
Stwierdziłem: „Oto on”.
Bank Río w Acassuso.
Nazywam się Rubén de la Torre. Mówią na mnie Beto.
Urodziłem się w dzielnicy Constitución. Chodziłem do katolickiej szkoły.
Do 12. roku życia. Byłem nawet ministrantem.
Pomagałem na mszy, ale gdy wychodziłem z kościoła,
rozrabiałem z przyjaciółmi,
bo byli tacy jak ja.
Na początku była to dla nas przygoda.
Potem weszło nam to w krew,
aż w końcu zaczęliśmy kraść auta.
Złapali mnie i poszedłem siedzieć do Devoto,
gdzie trafiłem między potwornych ludzi.
Mieli kradzioną broń
i dokonywali napadów w stylu komandosów.
Powiedzmy, że się z nimi dogadałem.
Kradzież i przestępstwo weszły mi w nawyk.
To było…
jak wypełnianie pustki. To było coś, czego mi brakowało.
BANDYTA
Bank można obrabować, gdy jest otwarty lub zamknięty.
DEPARTAMENT SPRAWIEDLIWOŚCI FBI
NAPADY NA BANK
Gdy jest otwarty, trzeba wejść…
z bronią…
Połóżcie ręce za głowę i ich nie ruszajcie.
…i dostać się do skarbca.
- Już! - To coś niemożliwego.
Pracownicy i ochroniarze mają specjalny przycisk.
Więc po kilku minutach
zostajesz otoczony i nie zdążysz nawet wziąć drobniaków.
Użycie broni nie było w moim stylu,
bo próbowałem zrobić coś artystycznego bez uciekania się do przemocy.
Wybrałem więc drugą opcję: gdy bank był zamknięty.
A gdy jest zamknięty, to trzeba wykopać dziurę.
Tak to sobie wymyśliłem.
Gdy rozważasz coś podobnego, nie dzwonisz do przyjaciół
i nie pytasz, czy nie chcieliby dołączyć.
Musisz znaleźć odpowiednich ludzi.
Moje motto to: „inteligencja zamiast prochu”.
Sebastián García Bolster.
Nazywam się Sebastián García Bolster.
Nie wiem dlaczego,
ale mówią na mnie „inżynier”.
INŻYNIER
Całe życie mieszkam w Martínez. Pochodzę z typowej rodziny klasy średniej.
Gdy patrzę na urządzenie, zastanawiam się,
jak mogę uzyskać lepszy rezultat, więcej energii czy mocy.
Skończyłem szkołę średnią,
zostałem technikiem elektrykiem, ale rzuciłem inżynierię.
Otworzyłem warsztat motocyklowy.
Z czasem całkowicie przerobiłem go
na warsztat skuterów wodnych.
Fernando chodził do tego samego technikum w San Isidro.
Był o rok starszy ode mnie.
Zaprzyjaźniliśmy się. Jeździliśmy razem na wakacje.
Fernando zapytał, czy nie chciałbym z nim tego zrobić.
Nigdy niczego nie ukradłem.
Ale napad na bank był w porządku.
Oddajcie nasze oszczędności! Harowałam całe życie.
Moja rodzina zawsze cierpiała z powodu banków.
Kradzież jest zła,
chyba że okradamy bank, który wyrządził ludziom krzywdę.
Opowiedział mi o tym, a ja nie powiedziałem: „Nie, jesteś…”.
Zapewniłem go, że w kwestiach technicznych czy mechanicznych
może na mnie liczyć.
Miałem warunek: żadnego ryzyka.
Jeśli plan nie będzie idealny,
to się wypisuję.
Zamierzałem wynająć dom z czterema pokojami,
wykopać tunel i dostać się do piwnicy banku,
bo tam znajdował się skarbiec.
Ale to nie było takie proste. A jeśli tunel się zawali?
Ponieważ…
Bądźmy szczerzy.
Nigdy nie kopałem dziury z wyjątkiem dziury pod marihuanę.
Jednocześnie zdałem sobie sprawę, że w środku znajdują się czujniki ruchu.
Miesiącami rozgryzałem, jak działają.
Obmyśliłem kombinezony, w których można było je ominąć.
Sprawdzały się.
Tak narodził się Pan Gąsienica.
Ominięcie systemu czujników ruchu nie było jednak istotne.
Istotny był skarbiec.
Byłem pewien, że rozwiążę tę zwariowaną zagadkę,
ale była tak zawiła,
że się w końcu załamałem.
Stwierdziłem, że nie da się tego zrobić.
To niewykonalne.
Byłem przytłoczony.
Zainwestowałem w to mnóstwo czasu, wiedzy i pieniędzy.
A plan nadal nie działał.
Nie mogłem tego rozpracować.
Nadzieja narodziła się na nowo.
Narodził się nowy pomysł.
O trzeciej nad ranem wyszedłem szukać kafejki internetowej,
by sprawdzić w necie, czy ktoś wpadł kiedyś na ten pomysł.
To było dużo bardziej ryzykowne.
Brawurowy wyczyn.
Idea była bardzo prosta.
Kombinacja dwóch metodologii:
gdy bank jest zamknięty i otwarty.
Weszlibyśmy do banku,
udając zwykły napad, podeszlibyśmy do kas,
poczekali, aż policja nas otoczy
i wykorzystali tunel nie po to, by wejść, lecz po to, by wyjść.
Nikt nigdy czegoś takiego nie zrobił.
A…
gdy jesteś pionierem, masz ogromną szansę odnieść sukces,
bo ludzie nie są gotowi na nowe rzeczy.
Byłem bardzo szczęśliwy, gdy odkryłem,
że sztuka i 50 metrów kwadratowych mi służyły.
A to było częścią instalacji.
Fernando przyszedł i powiedział,
że miał pomysł, jak to zrobić.
Każdy pojawiający się problem wymagał oceny pod różnym kątem,
z mojego i jego punktu widzenia,
jakby był to film,
pomysł na coś, co powstanie w przyszłości.
„Zrobimy to tak i tak”.
Pierwsze, co zrobiłem…
Jaka jest gleba w północnej części Acassuso?
To właśnie próbowałem zbadać.
Pamiętam, że robotnicy budowali wtedy tunel odwadniający w Olivos.
„Czołem. Co tam? Studiuję architekturę.
Male pytanko. Czy to się nie zawali?”
Na to robotnik: „Nie, im głębiej, tym ziemia jest twardsza”.
Dobra.
Odjeżdżając, zauważyłem, że na ulicy pozostało kilka okręgów.
I nagle…
jadę na ulicę Perú.
I widzę okrąg tej wielkości.
A potem kolejny.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Te same kręgi, które widziałem na placu budowy w Olivos.
Ślady, które pojawiały się co dziesięć metrów
na ulicy Perú graniczącej z bankiem
oznaczały, że pod spodem znajdował się tunel odwadniający.
Znalazłem koniec odpływu.
Dziesięć przecznic od banku.
Przeszedłem jakieś sto metrów
i znalazłem okrągły kanał o średnicy sześciu metrów,
który przebiegał przez wnętrze miasta.
Niesamowity widok.
Tutaj rozpoczął się nowy etap,
zwany „Projektem Donatello”.
Donatello, nie od artysty renesansowego, tylko od Żółwia Ninja.
Mieszkały w kanałach, uprawiały sztuki walki
i były zielone jak zioło.
PROJEKT DONATELLO
Jeśli przez 20 minut będziesz szedł ciemnym tunelem,
nie będziesz wiedział, gdzie jesteś. Trzeba więc zmierzyć odległość.
Raz, dwa,
trzy, cztery…
jedenaście, dwanaście…
dwadzieścia cztery, dwadzieścia pięć…
Nigdy nie sądziłem,
że będę obliczał cotangens, póki nie postanowiłem obrabować banku.
Wydawało się, że wszystkie informacje, jakie zdobyłem w życiu,
zaczęły układać się w całość.
Cotangens wynosił…
sześćdziesiąt dziewięć stopni.
Odległość od przeciwprostokątnej: 15 metrów.
RURA SPUSTOWA 69 STOPNI
TUNEL 15 METRÓW
GÓRNA KOMORA PIWNICA
Razem z Fernandem ukończyliśmy pierwszy etap.
Wyposażeni w kołki i lampki zaczęliśmy wykuwać pierwszą komorę.
Wykucie dziury
wielkości dna dwulitrowej butelki
zajmuje godzinę.
To było niewykonalne, więc przyniosłem agregat o mocy 220 V
i użyłem młota elektropneumatycznego.
DOLNA KOMORA 2 METRY
RURA SPUSTOWA
Zdaliśmy sobie sprawę, że nie mamy już pieniędzy
ani czasu, by tego dokonać.
Potrzebowaliśmy kogoś, kto pomoże nam finansowo i manualnie.
Drugim uczestnikiem był Doktorek.
Jak mówiłem, nie chcę żadnych bohaterów.
DOKTOREK
Jego krewny należał do świata przestępczego
wielkich gangów lat 90.
Byli to brutalni ludzie z bronią.
Nagle mieliśmy więcej broni niż pobliski posterunek.
Doktorek wydawał się mieć głowę na karku.
Był prawnikiem.
Byłem więc spokojny.
Powiedziałem, że potrzebujemy kolejnej osoby,
więc Doktorek przedstawił mi Beta de la Torre.
Doktorek i ja zawsze byliśmy w kontakcie.
Pewnego razu spotkał się ze mną na stacji benzynowej
i powiedział, że przedstawi mnie przyjacielowi.
Potem przedstawił mi Facha, Fernanda.
Postać…
która jest szokująca, silna
i przyzwyczajona do używania przemocy,
eksplozji prochu.
„Słuchaj, nie mam dużo gotówki na zbyciu”.
„Nie, ale masz ciężarówkę.
Sprzedamy ją i kupimy potrzebne materiały”.
Ale sprawy nie posuwały się równie szybko, jak mój niepokój.
Poświęcałem na to 24 godziny na dobę, a inni…
Doktorek miał swoje procesy.
Sebastián problemy z kobietą.
Beto cierpiał na artretyzm.
Miał spuchnięte nogi i nie mógł chodzić.
Potrzebowałem osoby,
która dysponowałaby czasem jak ja.
Kradzież w Argentynie była łatwa.
Bujałem się z różnymi ludźmi.
I skończyłem z gangiem Spidermana.
Wspinaliśmy się,
opuszczaliśmy na dwudzieste piętro
i patrzyliśmy, gdzie ludzie trzymają rzeczy.
Gdy się ze mną skontaktowali,
ustaliliśmy, że przyjdę otworzyć sejfy
i podzielimy się pół milionem dolarów.
Szedłem z ulicy Libertad, dobrze ubrany – tak, jak lubiłem,
gdy ktoś się odwrócił: „Cześć, Marito. Co tam?”.
„Doktorek”.
Najpierw zapytał, czy dysponuję kasą.
„Oczywiście”, odpowiedziałem. „Musimy pogadać”.
„Mam bardzo ważną robotę”.
„Robotę życia”.
„Wszystko ci opowiem”. Przerwałem mu.
„Jeśli ty w to wchodzisz, ja też”.
Pamiętam, że tego dnia był Sebastián, Beto,
a Doktorek przyprowadził Marita.
Zobaczyłem drobnego mężczyznę: miał jakieś 160 cm wzrostu
i wypinał pierś jak kogucik.
„Cześć, kolego.
Jak leci?”
Poszedł do pracowni i zaczął przyglądać się obrazom.
Wyobrażałem sobie atelier, sztalugi, farbę olejną…
A to była jakaś nora.
Przedstawili mi pomysłodawcę,
jakiegoś gościa Araujo.
Zabrał mnie na stronę i powiedział: „Patrz. Tutaj prowadzę uprawę”.
Podniósł małą zasłonkę, a za nią były lampy i pełno marihuany.
Robił wrażenie.
Niczym zaklinacz węży.
Nie miałem żadnego przeczucia.
Beto powitał mnie bardzo serdecznie. De la Torre, jak się później okazało.
Poczułem, że dostaję gęsiej skórki
w obecności Sebastiána, który okazał się Garcíą Bolsterem.
Sam nie wiem. Coś mi mówiło: „Miej się na baczności”.
Pewnego dnia zadzwonił do mnie Araujo
i powiedział, żebym założył coś wygodnego.
„Możemy się upaćkać”.
„Boże, dokąd my idziemy? Zdążę?”
Ale ciekawość…
to pierwszy stopień do piekła.
Pierwszy raz był naprawdę przerażający.
Wyobraź sobie, że idziesz tędy, a wokół ekskrementy, puszki, broń, rury.
Rury, nielegalne kable z domów.
Kiedy dotarliśmy do miejsca, które było już gotowe,
pierwszej komory,
powiedziałem: „Rozejrzyj się i poszukaj”.
Zaczął patrzeć na metalowe płyty.
Zobaczyłem kanał o olbrzymim obwodzie,
wielką rurę i dziesięć metrów metalowych płyt.
„Co widzisz?” „Nic, stary. Co mam zobaczyć? Idźmy stąd”.
Odchyliłem płytę. Była tam komora.
„To bojki ratunkowe ze Słonecznego Patrolu”.
„Słonecznego Patrolu? A gdzie dziewczyny?”
„Nie, bojki są tu na wypadek, gdyby nagle zaczęło padać.
Jeśli poziom wody się podniesie,
jedyne, co będziemy mogli zrobić,
to chwycić za bojkę ratunkową, dryfować z prądem
i modlić się do Bóg wie kogo, by wyjść z tego cało”.
- „Nie rozumiem”. - „Ja też nie”.
Nie chciałem się w to zagłębiać, bo wiedziałem, że to nie dla mnie.
Wkręcił śrubki z powrotem
i wróciliśmy tą samą drogą.
Doszliśmy do końca tunelu.
Nie mogłem się otrzepać.
Oblałem się wodą z kanału, ale było jeszcze gorzej.
Moje ubrania – masakra.
Wsiedliśmy do ciężarówki.
Gdy dotarliśmy do końca niekończącego się zbocza,
kazał mi skręcić.
„Widziałeś, gdzie byliśmy na dole?”
„Tak, widziałem”.
„Jeśli wykopiemy odpowiedni tunel, dotrzemy prościutko do skarbca banku”.
Zaczęło mi się podobać.
Pojawiła się pomoc, jakiej potrzebowałem,
bo gość był dostępny 24 godziny na dobę.
Wtedy rozpoczęliśmy wielomiesięczne prace z Mariem:
wchodzenie po schodach,
odwierty wiertarką elektropneumatyczną,
wypijanie litrów herbaty mate.
Zostawiliśmy auta przy wejściu do rury.
Przywiązaliśmy do nich liny i weszliśmy do środka.
Paru z nas się opuściło,
a reszta została na czatach.
30 metrów dalej znajdował się komisariat
i nie wiedzieliśmy, czy ktoś nie zauważył nas przypadkiem z okna.
Utrudnienie stanowiły materiały.
Potrzebowaliśmy wierteł, tarcz szlifierskich, lamp, kabli.
Wszystkiego, czego używaliśmy.
Musieliśmy też naprawić agregat, kupić narzędzia.
- Ile za to? - 500.
Pięćset z bateriami?
A potem buty, kaski i kamizelki ratunkowe dla wszystkich.
Miałem swoje życie,
a nocą…
Spytali, czy kradłem. Nie, pracowałem. Traktowałem to jak pracę.
Ponieważ często wychodziliśmy w nocy i wracaliśmy następnego dnia,
moja była żona, Alicia, bała się, że Mario bierze mnie na imprezy.
A my kopaliśmy tunel.
Ale czasem też wychodziliśmy.
Spędziliśmy na tym prawie rok. Może trochę więcej.
Nadal nie mieliśmy pieniędzy.
Ani ego.
Jeśli pojawiał się problem, rozwiązywaliśmy go między sobą.
Wiedziałem, że za 15 metrów powinniśmy dotrzeć do banku.
Byliśmy blisko betonu,
gdy nagle…
uderzyłem w coś innego.
Gęstość była inna.
Nagle uderzyłem w coś twardego i to było ekscytujące.
Ale czy będzie to ściana banku?
Czy dobrze wykonałem obliczenia? Czy dobrze zmierzyłem koło rowerowe?
A jeśli to ściana piwnicy sąsiada?
A jeśli w dniu operacji otworzę dziurę
i zobaczę, jak sąsiad robi w ubikacji kupę?
Aby zyskać większą precyzję, zrobiłem dwumetrowe wiertło.
Tam, gdzie kończył się tunel,
zrobiliśmy odwiert i wyszliśmy na chodnik.
Powiedziałem: „Tak, to mój MacGyver”.
Koleś rozwiązał to dla mnie za 50 peso w czwartkowej promocji.
Inaczej dałbym stówę.
Przy normalnej dziurze masz cały weekend na otwarcie skrytek.
Tutaj…
musieliśmy otworzyć je jak najszybciej.
Fernando rzucił: „No tak, urządzenie, jakiego używają blacharze”.
„W porządku, to hydraulika. Zobaczmy, co da się zrobić”.
Potrzebowaliśmy małego urządzenia hydraulicznego
i w oparciu o jego moc
zaprojektowałem cylinder – tłok, który je popychał.
Tak stworzyliśmy to urządzenie.
Tylna część była wysuwana, więc można było regulować odległość.
Z tym urządzeniem byliśmy bardzo bezpieczni.
Wiedzieliśmy, że otworzymy skrytkę w siedem sekund.
I nikt nas nie usłyszy.
Tak narodziło się „działo mocy”.
Wyobraziliśmy sobie, jak schodzimy tunelem do rury spustowej z łupem.
A co potem?
Pierwszym pomysłem było udanie się nad rzekę.
Ale w zasadzie tak pomyślałaby też policja.
Jak tylko odkryliby, którędy uciekliśmy, poszliby nad rzekę.
Dlatego musieliśmy iść w drugą stronę.
Druga strona była korzystna, bo do dyspozycji mieliśmy sto wyjść.
Po dokonaniu oględzin znaleźliśmy najlepsze miejsce,
14 przecznic od banku,
na rogu, gdzie mogliśmy zaparkować auto,
zrobić dziurę w podwoziu i przejść przez nią,
nie wychodząc z tunelu, całkowicie niezauważeni.
Chodzenie w tunelu było trudne,
bo musieliśmy dźwigać ciężkie rzeczy.
Postanowiliśmy więc podnieść poziom wody, by móc w ten sposób żeglować.
Zbudowaliśmy tamę.
Dużo żelaza, liny, drewna
i elastycznej pianki, by tama była wodoodporna.
„WIDOK Z PRZODU” 6 METRÓW
Wyszliśmy na powierzchnię i wtedy nadciągnęła straszna burza.
Dziesięć czy 15 dni później poszliśmy zobaczyć tamę, ale jej nie było.
Burza ją porwała.
Powiedziałem: „Dość tego. Pójdziemy pieszo”.
„Zapewniam cię, że ją wykorzystamy”.
Miałem już dosyć, ale nagle stwierdziłem: „Nie, zróbmy tamę.
Bo jak się dowiedzą, że mieliśmy tamę i gumiaki,
będzie masakra”.
Obmyślanie sposobu dostania się do skarbca
i wykopania tunelu
oznaczało zgłębianie psychologii jednostki Sokół.
Znalezienie podręcznika, który był swego rodzaju biblią
zawierającą procedury reagowania w sytuacjach z zakładnikami.
Słuchanie policyjnego radia.
Zaczynałem więc rozumieć czasy, metodologię
i rzeczy, które się wydarzą, gdy nagle…
w banku zdadzą sobie sprawę, że ich okradamy.
Poznanie wroga oznacza dla mnie,
że wojna jest niemal wygrana.
Potrzebna nam była specjalna ciężarówka, by móc otworzyć drzwi w podwoziu.
Wydaliśmy sześć tysięcy dolarów.
Beto de la Torre zabrał ją do swojego domu w Wilde.
Zmodyfikowaliśmy tam ciężarówkę.
Odcięliśmy część karoserii, aby móc przekładać rzeczy przez podłogę.
Zabraliśmy się do pracy, gdy pojawiła się jego żona.
Zapytałem, co ona tam robi.
Spojrzeliśmy na siebie. Jak to możliwe, że ta kobieta tam była?
„Nie, w porządku”.
To tyle.
Wtedy poznałem Alicię Di Tullio.
ŻONA
Nie znała nawet mojego imienia,
bo nigdy się nie przedstawiłem.
Ale tam byłem.
Potrzebowaliśmy kierowcy.
Rodaka, Zalloechevarríi.
RODAK
Człowiek prawa.
Potem dodaliśmy Dzieciaka.
„Będziesz tam w tym dniu.
Musisz jedynie wycelować broń i robić, co każemy”.
Wyobraź sobie.
Spędziłem 500 dni na myśleniu o tej robocie.
Nie robiłem nic innego.
Już pierwszego dnia wiedziałem, jak wydobyć stamtąd forsę,
ale mimo to drugiego dnia udoskonalałem plan.
Trzeciego również.
Ile razy go udoskonalaliśmy?
Plan obmyśliłem we wrześniu 2004 roku.
Wiecie, co naprawdę myślałem?
Że na początku 2005 roku będziemy w stanie to zrobić.
Błąd.
Nie sądziłem, że będzie tak ciężko
i że zajmie to ponad rok.
ZAKŁAD KRAWIECKI SCANZIANI
Spodnie.
Tak się wciągnąłem, że chciałem tam wejść, nawet gdyby padało.
W tamtym czasie jedynym ryzykiem było to, że mógł się znaleźć ktoś genialny,
kto domyśli się, że chcemy uciec kanałami,
zablokuje nam wyjście i nigdzie nie pójdziemy.
Tamtego dnia nie byłem zbyt skupiony.
Ale zdeterminowany.
Kiedy wszystko odkryto, mieliśmy wrażenie,
że tworzymy powieść.
To miało być głównym tematem lata.
Zdarzenie będzie miało miejsce w piątek 13 stycznia.
Czy ktoś jest przesądny?
W porządku.
13 STYCZNIA 2006 ROKU DZIEŃ NAPADU
Wstałem o siódmej rano.
Starannie się ubrałem. Przygotowałem buty, koszulę i krawat.
Pojechałem odebrać Dzieciaka.
I skierowaliśmy się do strefy operacji.
Pamiętam, że stałem w nocy przy dużym stole,
na którym miałem absolutnie wszystko, czego potrzebowałem,
całkowicie oczyszczone z odcisków palców.
Zastanówmy się nad pozycjami.
Najpierw o dziewiątej rano
Sebastián zejdzie do rury spustowej.
Zacząłem iść.
Dotarłem do tamy.
Włączyłem tam silnik
i sprawdziłem, czy wszystko jest w dobrym stanie.
A potem wdrapałem się na górę dziury, która prowadziła do banku.
Tam czekałem na sygnał.
Doktorek…
i Beto…
wejdziecie do środka.
Alicia pojechała tam ze mną.
Wysadziła mnie na rogu banku
i odjechała.
Zostawiła auto w umówionym miejscu.
Moje auto.
A teraz Rodak
zajmie pozycję
nad kanałem ewakuacyjnym na rogu ulicy Sargentos i Libertad.
Zaparkowałem.
Przeszliśmy z Dzieciakiem parę przecznic.
Znaleźliśmy forda escorta, który już na nas czekał.
Staliśmy i gadaliśmy, obaj dobrze ubrani.
Miałem na sobie klasyczny garnitur.
Przechodziliśmy i zauważyliśmy auto z Maritem i drugim kolegą.
„Cześć. Jak się macie?”
Przyjadę tym autem.
Zostawię go z włączonymi światłami i kolcami na tylnym siedzeniu,
by zbliżająca się jednostka Sokół pomyślała, że uciekamy tym wozem.
13 stycznia weszliśmy do banku. Sprawdziłem, czy wszystko gra.
Alarmy, kamery do monitoringu.
Zdałem relację lokalnej policji.
STRAŻNIK
W tym czasie, który minął dość szybko, zrobiłem się bardzo zmęczony.
Co więcej, chyba nawet przysnąłem.
Po drodze, jadąc powolutku, nałożyłem pewien płyn.
Ten klej to gadżet,
który maskuje odciski palców.
Dotarliśmy na parking przy banku.
Spokojnie wyszliśmy.
Gdy stanęliśmy przed drzwiami,
policjant dał nam sygnał i powiedział,
że w południe pracownicy idą na lunch, więc drzwi pozostają zamknięte.
Przyspieszyliśmy z Dzieciakiem kroku.
Weszliśmy po rampie.
Poszliśmy do głównych drzwi,
a Doktorek i Beto właśnie wchodzili do banku.
Zauważyłem, że ktoś ma na sobie fartuch.
Zrobiłem zbliżenie na kamerze.
Gdy mężczyzna zaczął iść,
przy pasie zauważyłem broń.
Wszedłem, pokazałem broń.
Nie ruszaj się.
W kolejce czekali ludzie, więc podszedłem…
Nie ruszać się.
…i unieruchomiłem ochroniarza.
Pokazałem ludziom: „To napad. Wszyscy na podłogę”.
To napad. Wszyscy na podłogę!
„Patrzcie w podłogę, a nie będzie problemu.
Będzie dobrze, ale róbcie, co każemy”.
KLIENTKA
Zobaczyłem kogoś w łososiowej czy różowej koszuli.
Trzymał w ręku broń.
Idziemy.
Włączyłem alarm. Wysłałem informację, że mamy napad.
Pierwsze piętro.
Przejmują je Marito i Dzieciak.
Uwaga!
Zaczynając pracę w banku, przechodzisz szkolenie
w zakresie podobnych sytuacji.
Na kursie mówią, że napady trwają zwykle bardzo krótko.
Półtorej, dwie czy trzy minuty.
Są szybkie.
Przypomniałem sobie. Leżałem na podłodze i zacząłem odliczać.
PRACOWNIK BANKU
Ktoś wszedł i kierował się do bankomatu.
Miał na sobie czapkę i kombinezon. Złapałem go. To był Fernando.
Nie poznałem go, bo nie widziałem go nigdy w takim stroju.
Dzieciak i ja dotarliśmy na pierwsze piętro.
Identyczny sposób działania: „Wszyscy na podłogę. To napad.”
Dwa kroki, przeskoczyłem przez szybę
i wylądowałem za kasą.
„Pieniądze! Idziemy!”
Załatwię policyjne radio.
Będę nasłuchiwał, kiedy dokładnie przyjedzie policja.
Wtedy zrealizujemy pierwszy etap planu:
„Wariat”.
Wezmę zakładnika,
poczekam na pierwszy wóz patrolowy
i będę udawał, że chcę z nim uciec z banku.
Poczekam, aż każą mi się wycofać, po czym wrócę do środka.
Poprzez tę akcję nie będą podejrzewali,
że uciekniemy tunelem,
bo jeśli chcemy uciec przez drzwi…
Po zakończeniu tego etapu zamkniemy drzwi banku
i przejdziemy do etapu drugiego.
Wtedy usłyszałem syrenę policyjną.
W mojej głowie pojawiło się mnóstwo pytań,
bo w końcu to nie był zwykły napad. Jak to się skończy?
Z OSTATNIEJ CHWILI
Z ostatniej chwili.
Napad na bank w San Isidro.
Przechodzimy do etapu trzeciego,
czyli usunięcia strażnika z piwnicy.
To on komunikuje się ze światem zewnętrznym.
Nie może widzieć ani słyszeć nic ze skarbca.
Złapaliśmy kierowniczkę. Poszliśmy do bunkra.
To była kwestia kilku sekund.
To wszystko trwało zaledwie kilka sekund.
Dalej. Wychodź, idziemy.
Z góry słyszeliśmy, jak każą policjantowi wyjść.
Złapał mnie i powiedział: „Spokojnie. Poddaj się, gliniarzu”.
Odmówiłem.
Nie chciał otworzyć drzwi.
Gdyby nie chciał iść,
zaciemnimy okna,
a jeden z nas doprowadzi go do szaleństwa, waląc w nie.
Wychodź. Idziemy.
Ten w fartuchu zaczął się denerwować.
Złapał kierowniczkę operacyjną za włosy
i przycisnął ją do okna w drzwiach bunkra.
Powiedziałem: „Słuchaj, kolego.
Dopiero co wyszedłem z pierdla i nie zamierzam tam wracać.
Daję ci słowo starego złodzieja, że natychmiast cię uwolnię”.
Powiedział: „Daję ci słowo, że cię nie zabiję”.
A dziewczyna mówiła mu, by nie wychodził, bo go zabiją.
To było paskudne.
I… nic.
Pracowaliśmy z nim na co dzień.
A jeśli go zabiją?
Wyłaź stamtąd. Idziemy.
Kierowniczka prosiła, płacząc, bo miała już załamanie nerwowe,
abym oddał się w ich ręce, bo nie spędziła czasu z wnuczką.
Zadzierali z przyjaciółmi i współpracownikami.
Grozili, że zabiją jednego z nas. A potem kolejnego.
Byłem zły. Czułem się zły i bezradny.
Chodźmy. Wyłaź. Powiedz mu, żeby wyszedł.
Powiedziałem, że wyjdę osobie w szarym garniturze.
I żeby nie tykali zakładników.
Prosiłem tylko, by nie tykali zakładników.
Otworzył drzwi.
Na stole położył broń i telefon: swój środek komunikacji.
Wyszedłem z rękami w górze.
Nie przeszukał mnie jak nowicjusz.
Tylko jak osoba, która wie, co robi.
Wziąłem go za ręce i weszliśmy po schodach.
Zabrałem go do drzwi.
Przyłożyłem mu jego broń do pleców.
Wyjąłem magazynek i obróciłem nabój,
by zapobiec szybkiemu wystrzałowi.
„Idź”. „Co?” „Idź sobie”. Otworzyliśmy mu drzwi.
I poszedł. Puściliśmy go.
Wypuściliśmy policjanta.
Naszły mnie wątpliwości.
Kim oni są? W co uzbrojony jest gang?
Do kogo dzwoniłeś?
Sierżant Serrano nie mógł uwierzyć,
że wyjdzie z napadu cało.
Gdy zbliżyłem się do szefa, spojrzałem na bank.
Na pierwsze piętro.
Osoba w szarym garniturze pokazywała telefon Nextel.
Gdy go pokazał, powiedziałem Gustavowi, że jest mój.
„Skąd wiesz?”„Bo ma logo”.
„Moja córka je przykleiła. Należy do mnie. Zadzwoń na mój numer”.
Na początku negocjacje miały prowadzić dwie osoby:
Doktorek i ja.
Później – ze względu na sposób,
w jaki grałem i się wyrażałem,
moje studia aktorskie i to, jak sobie z nimi radziłem,
Doktorek powiedział: „Nie, Marito będzie negocjował”.
Tak właśnie było.
Sztuczny wąsik, jarmułka, okulary i kaptur.
Jeśli chodzi o moją rolę negocjatora,
gazety zaczęły pisać:
„Człowiek w szarym garniturze”.
Halo?
Tak, proszę pani.
Nie, nie jestem Walterem Serrano.
Ale uwolniłem już pani męża. Proszę się nie martwić.
Tak, proszę pani. Jestem jednym ze złodziei. Spokojnie.
Proszę się uspokoić.
Zadzwonią do pani.
Proszę się uspokoić.
Proszę nie blokować linii.
Natychmiast trzasnąłem telefonem o szybę,
aby porucznik się ze mną skontaktował.
Powiedziałem:
„Dzwoniła do mnie żona Serrano.
Powiedzcie, żeby do niej zadzwonił, bo jest zdesperowana”.
Wracamy do naszej relacji na żywo
z napadu na bank, w którym przetrzymani są zakładnicy.
Trzy przecznice są zablokowane.
Proszę się cofnąć.
Dostęp prasy jest jeszcze bardziej ograniczony.
Znajdujemy się niemal półtorej przecznicy od centrum akcji.
Następnym krokiem
jest zamknięcie bramy parkingowej i zablokowanie jej autem.
Gdyby policja weszła na parking, całą akcję trafiłby szlag.
Czemu? Bo nie moglibyśmy wyciągnąć „działa mocy” z auta.
Po 12.30
poczułem, że zaczynają
do mnie pisać.
Napisali: „Rozwalaj”.
Uderzam i czuję, że zaczynają przesuwać rzeczy po drugiej stronie.
To dlatego, że uderzyłem w tył mebla.
Nie mogli znaleźć dziury, którą zrobiłem.
Ujrzenie twarzy tego świra przez dziurę jest ważnym momentem,
bo to nasza droga ucieczki.
Następnie zająłem pozycję,
by uporać się z łatwiejszymi skrytkami,
w których odległość między zawiasami a skrytką jest najmniejsza.
Obliczyliśmy, że w dwie godziny damy radę otworzyć 400 skrytek.
Nie wiemy, czego żądają porywacze
w zamian za uwolnienie zakładników i poddanie się.
Na miejscu znajduje się mnóstwo wozów patrolowych i policjantów,
ale na horyzoncie nie widać rozwiązania problemu.
Oglądaliśmy telewizor bez dźwięku, który stoi we wszystkich bankach.
Media już o tym wiedziały.
W tym momencie wyjrzałem przez okno
i zobaczyłem gościa z anteną, który na mnie wskazywał.
Ale zaczął patrzeć w bok, w ten sposób.
Patrzył na mnie, na radio i w bok.
„Co się dzieje?”
Jako stary złodziej byłem zaniepokojony.
Powiedział: „Oto osoba, która będzie z wami negocjować”.
„Kto?” „Ten z brodą”, powiedział.
Miguel Ángel Sileo.
Byłem majorem w policyjnej jednostce specjalnej Sokół.
Byłem negocjatorem i członkiem zespołu taktycznego.
NEGOCJATOR
Zaparkowaliśmy jak zwykle.
Przedstawili nam bieżącą sytuację.
Dali mi numer do urządzenia w banku.
Stanąłem za pojazdem podobnym do ciężarówki
z partnerem, który mnie osłaniał.
Nawiązałem kontakt.
Facet wyjaśniał, co się stało.
Zwykły rabunek im się nie udał, a oni znaleźli się w pułapce.
Nie chcieli nikogo skrzywdzić ani wrócić do więzienia.
Słuchaj, kolego.
Spędziłem 15 lat w więzieniu Sierra Chica.
Załatwmy to szybko i bezboleśnie.
Negocjator, policjant zawodowiec,
wiedział, że jestem złodziejem zawodowcem, skoro siedziałem w Sierra Chica.
Jak każdy negocjator zwracam uwagę nie tylko na słowa,
ale i na niewerbalne znaki i gesty.
Ten człowiek siedział ze skrzyżowanymi nogami.
A więc jego postawa nie pasowała do tego, co się działo.
Gdy bierze się zakładników, zwykle jest dużo stresu i adrenaliny.
Ludzie na nas krzyczą.
Posłuchaj.
Posłuchaj mnie.
Zajmij się sztabem kryzysowym,
żebym ja mógł zająć się sytuacją w banku, dobra?
Poprosiłem, żeby uwolnili kogoś, kto był trochę nerwowy.
Pozbyłem się swojego naturalnego wroga.
Wypuściłem policjanta Waltera Serrano.
To był gest dobrej woli.
Nie proś o więcej zakładników. Koniec.
Włączyłem komórkę. Spojrzeliśmy na siebie.
Szef powiedział: „Zyskaj na czasie”.
Chciałem tego samego: czasu.
By otworzyć skrytki.
Nie patrzyłem, co w nich jest.
Otwierałem te, które się dało. Byłem już w drugim rzędzie.
Starannie ściągałem wszystkie zamki.
Gdy rozwalałem skrytki,
pojawił się ktoś z banku i zaczął na mnie krzyczeć.
„Co ty tu robisz?”
Spojrzałem na tę osobę w ten sposób. Oczywiście miałem na sobie maskę.
A Fernando powiedział:
„Już nie wydajesz tu rozkazów. Ja to robię”.
I ta osoba odeszła. A ja pomyślałem: „Ups, wpadłem”.
Mieliśmy wielu zakładników.
Okazało się, że było ich 23.
Nie bądźcie idiotami.
Jeden z nich
zachowywał się w sposób bardziej agresywny.
A inny: „Spokojnie. Prokurator okręgowy już jedzie.
Negocjujemy i się poddamy. Zachowajcie spokój”.
Był tam bardzo zdenerwowany koleś. Czekaliśmy, aż wybuchnie.
Chciał się wysikać.
Jęczał.
„Kolego?” „Nie mogę”. „Dlaczego?” „Bo na mnie patrzą”.
„Idź na schody, przyjacielu. Proszę”.
Ta sytuacja wprowadzała nerwową atmosferę.
„Co jest, świrusie?”
„Nie mogę iść siku. Jestem nerwowy”.
Nie, kolego. Chodź. Wychodzisz.
Dobra, chodź tu.
Idziemy. Już.
Odsunęliśmy barykadę i dosłownie go wyrzuciliśmy.
Pojawiła się jednostka specjalna.
Objęli go i zadali parę ciosów, bo nie wiedzieli, czy jest zakładnikiem.
Jest pani w ciąży?
Wychodzi pani.
Proszę podejść.
W okolicy banku Río coś się dzieje.
Wypuszczono dwie osoby: mężczyznę i kobietę.
Widzimy moment, w którym kobieta
zostaje uwolniona przez przestępców, którzy wzięli zakładników:
pracowników banku Río i klientów.
Dowiedzieliśmy się, że policja prowadzi z nimi intensywne negocjacje
i próbuje ich przekonać, by się poddali.
NAPAD NA BANK UWALNIAJĄ DWOJE ZAKŁADNIKÓW
Miałem dwa radia.
Jedno na kanale policyjnym, a drugie do komunikacji ze wspólnikami.
Miałem też inne,
bardzo tanie radio,
takie, które pakują podwójnie.
Pamiętam, że w radiu były kanały.
Zacząłem je przeglądać
i natknąłem się na kanał… jednostki Sokół.
Chwyciłem Maria i rzuciłem: „Posłuchaj tego”.
Słyszałem, jak snajperzy wysyłają informacje do szefa operacji,
a szef operacji odpowiada snajperom.
Usłyszałem, jak mówią:
„Mam tego na górze”.
„Mam tego na dole”.
To oznaczało, że jeśli szef powie: „Teraz”,
dostaniemy z de la Torre kulkę w łeb.
A on ich widział.
Wziął ode mnie telefon
i powiedział: „Zabierzcie ich, bo kogoś zabiję”.
Nie pamiętam dokładnie, bo to była ekstremalna i napięta sytuacja.
Ludzie zeszli z dachu na prośbę tego mężczyzny.
Ale było tam trzech snajperów z jednostki Sokół.
Nie widział ich.
Mieliśmy ustaloną ilość czasu na przeprowadzenie operacji w banku.
Na otwieranie skrytek bankowych i przenoszenie zakładników.
W tym czasie otworzyliśmy 143 skrytki.
Inne wymagałyby więcej czasu i modyfikacji sprzętu,
czego wcześniej nie planowaliśmy.
Postanowiliśmy więc opuścić bank.
Po dwóch godzinach
zajmiemy pozycje, by jak najszybciej opuścić łup.
Zadzwonił do mnie Araujo.
Idziemy. Etap pizzy.
Więc dzwonię kolejny raz.
Powiedział, że się poddadzą.
„Masz rację, kolego. To donikąd nie prowadzi”.
Chcieli tylko coś zjeść,
bo spędzą wiele dni na komisariacie, gdzie nie będą mogli jeść.
„Przynieście mi pizzę. I coś do picia. Zjemy i poddamy się”.
Wyjaśnię, że to nie były fugazzety.
Jeden z nich powiedział podobno:
„Jeśli poproszę o pięć sztuk, zorientują się, że jest nas pięciu
i za chwilę wejdą do banku”. Racja.
W momencie gdy wysunął takie żądanie
i mieliśmy dokonać wymiany, kontakt się urwał.
Co będę robił w międzyczasie?
Zostawię broń w skarbcu.
I przejdę do etapu „Rozjaśniacz do włosów”.
Rozleję pięć litrów wybielacza, by zniszczyć ślady DNA.
A oto włosy.
Araujo i ja wyszliśmy jako ostatni.
Za pomocą liny i stopy zasunął za sobą mebel.
García Bolster próbował odpalić.
Bezskutecznie.
Vitette był strasznie zdenerwowany.
Zaczął mówić: „Nie wlewaj płynu zapłonowego. Zalejesz go”.
Z łupem i silnikiem, który nie chciał odpalić, odwalało mi.
Vitette próbował odpalić silnik,
ale nadaremnie, więc zaczęli wiosłować.
My płynęliśmy przednim pontonem, który miał silnik,
a Araujo drugim, bez silnika.
Pamiętam, jak rzuciłem się na ponton z tyłu,
na forsie.
Na tych wszystkich torbach z pieniędzmi.
Minęliśmy kanał przy banku. Widzieliśmy cienie i słyszeliśmy odgłosy.
Nagle silnik odpalił.
Ostatnie 14 przecznic przepłynęliśmy z włączonym silnikiem.
Poinformowaliśmy Rodaka, który był na górze, że jesteśmy na dole.
Podniósł pokrywę za pomocą pręta, bo była ciężka.
Dotarłem chyba jako ostatni. Wszyscy byli już w ciężarówce.
Nic innego by się nie zmieściło, tylko ludzie i torby.
Załadujemy łup.
I voilà!
Wszyscy byliśmy w wozie i jechaliśmy podzielić się kasą.
Myślałem, że barykadowali wejścia i będą się bronić.
Nie słyszeliśmy żadnego hałasu.
Nikogo nie było.
Zaczęliśmy na siebie spoglądać.
Pomyślałem, że się przebiorą i będą udawać zakładników.
Są na górze i czekają na policję.
Dotarliśmy do miejsca, w którym otworzyła się brama
i zaczęliśmy rozładowywać torby.
Pełno toreb…
Nie chcę pobudzać waszej fantazji.
I więcej toreb.
Na początku chciałem włączyć telewizor, żeby zobaczyć, gdzie są.
Jednostka Sokół wciąż nie weszła do środka.
Mieliśmy tam wszystkie torby.
I nagle zobaczyliśmy, jak wchodzą.
Widzieliśmy na żywo,
jak jednostka wtargnęła tam, by nas złapać.
„Policja!”
Drzwi się otworzyły i weszliśmy do środka. Myślałem, że czeka nas walka.
UWALNIAJĄ ZAKŁADNIKÓW
Jest godzina 19.12.
Widzimy wchodzących do środka policjantów i jednostkę Sokół.
Walnęli młotem w okno i w dwie sekundy przejęli oddział.
Zaczynasz klasyfikować, kto jest kim.
Wszyscy są podejrzani.
Przeszukali nas wszystkich
z podniesionymi rękami.
Kiedy wyszliśmy, na zewnątrz czekała moja mama z mężem.
Pozwolili im nas zobaczyć. Nic więcej.
Odnalazłam męża i syna.
Chwila pełna emocji.
Anabello, czy tych czterech przestępców zostało aresztowanych?
Co dokładnie się wydarzyło? Co wiecie?
Tak, obezwładniono czterech przestępców, którzy przejęli oddział banku.
Akcja przed chwilą się zakończyła,
dokładnie o godzinie 19.20.
Zaczęli identyfikować ludzi jako pracowników banku i klientów.
Kolejka stawała się coraz krótsza, aż nie było już nikogo.
Pamiętam, że odkładaliśmy pieniądze na bok.
Układaliśmy kupki po sto tysięcy dolarów.
Sto tysięcy dolarów. Mała kupka.
Pokój zaczął się nimi wypełniać.
W pewnym momencie siedziałem na kupie…
plików banknotów o nominale 10 000 dolarów.
Przetrzymywanie zakładników w San Isidro dobiegło końca.
Nadajemy na żywo po siedmiu godzinach.
Wszystkich zakładników uwolniono, a przestępców nie aresztowano.
„Wszystko jest tutaj. Świetnie! Podzielmy się”.
Ktoś rzucił: „Ktoś ma kalkulator?”. „Nie, bez kalkulatorów”.
Policzyliśmy wszystko i zostało nam 20 dolarów.
A skoro zostało 20 dolarów,
a było nas pięciu i nie mieliśmy drobnych,
Vitette je podarł.
Ludzie zaglądali do pomieszczeń,
bo ludzi wyprowadzano z banku pojedynczo.
Gdy ktoś powiedział: „Ten mebel tam nie pasuje”,
zreflektowali się. Odsunęli mebel i znaleźli dziurę.
- Dokąd prowadzi? - Na lewo.
Szef chciał wejść.
Były tam prowizoryczne drzwi i bomba pułapka.
Wezwano brygadę saperów, specjalistów w okolicy.
Czterech przestępców uciekło z łupem
przez kanał burzowy banku.
Anabello, otrzymujemy nieprawdziwe informacje.
Podali nawet wersję aresztowania czterech przestępców,
którzy podobno uciekli z łupem.
Mówią, że na drzewach są ludzie, więc będziemy szukać na drzewach.
A jeżeli są w wodzie, poprosimy o pomoc straż przybrzeżną.
Było około piątej.
Przejaśniało się.
Siedziałem w domu, zrelaksowany. Media nie miały pojęcia.
Zastanawiali się, ile zabraliśmy?
Nie, tylko: „Gdzie są złodzieje?”.
Wszyscy chcieliśmy już iść. Ja chciałem iść. Wszyscy chcieli.
Każdy więc zabrał swoją dolę i wyszliśmy.
Nie było nawet pożegnania. Nie powiedzieliśmy: „Do jutra”.
Nie mieliśmy się więcej widzieć.
Pożegnaliśmy się na zawsze.
Pojechaliśmy z Dzieciakiem moją ciężarówką.
Jechaliśmy Drogą Panamerykańską z otwartymi oknami
i głośną muzyką.
A na siedzeniu leżały cztery torby.
Jego łup był nieco mniejszy, ale mieliśmy cztery worki pełne forsy.
Pojechałem po torbę, włożyłem ją do bagażnika i wróciłem do domu.
Jestem bardzo spokojną osobą.
Nie…
zacząłem ostro imprezować.
Nie, zostałem w domu i miałem kupę forsy.
Podrzuciłem Dzieciaka i się pożegnaliśmy.
Potem cofnąłem się o kilka przecznic
i pojechałem do Santa Fe 2590,
gdzie mieszkałem na 13. piętrze pod numerem 47.
Poszedłem do sypialni, rozebrałem się.
Potem na spacer, umyłem się.
Chyba nawet się nie osuszyłem, tylko otworzyłem torby.
Miałem już kontakt z pieniędzmi, przechodziły mi przez ręce.
Ale nie należały tylko do mnie.
A teraz to, co miałem w domu, należało tylko do mnie.
Miałem wtedy urodziny. Gdy wróciłem, wszyscy już czekali.
Głównie Alicia, z szeroko otwartymi oczami.
Ten moment wyglądał tak,
że postawiłem torbę z pieniędzmi, a wszyscy na mnie patrzyli.
A teraz co?
Nie mogłem spać przez dwa dni.
Rozmawialiśmy o tym, że Araujo chciał zostawić mały plakat.
Ja na to: „Jeśli policja zobaczy plakat, to dlatego, że wyszliśmy.
Jeśli wyszliśmy, to liczymy pieniądze.
A jeśli liczymy pieniądze, to po co ich prowokować?
Ciągnąć ich za ogon?”.
Zostawili ślady fałszywej ucieczki, bomby pułapki,
i przesłanie pełne ironii, które daje nam do myślenia…
- „W dzielnicy bogatych… - …bez broni i urazy…
- …są tylko pieniądze… - …a nie miłość”.
W DZIELNICY BOGATYCH BEZ BRONI I URAZY
SĄ TYLKO PIENIĄDZE, A NIE MIŁOŚĆ
Jednymi z głównych przywar złodziei, przez które zawsze wpadają,
są ich ego i próżność.
Myślicie, że po takim napadzie ci goście nie będą o tym gadać?
Zeszły piątek trzynastego okazał się rzeczywiście pechowy.
Nie minęło dużo czasu, gdy zaczęto podejrzewać skorumpowanych policjantów
w obliczu serii aktów przemocy na przedmieściach.
Mimo poszukiwań nie mogą ich znaleźć.
Praca śledczych koliduje z bezbłędnym planem.
Złodzieje z banku Río niczego nie pozostawili przypadkowi.
Może byli naprawdę sprytni.
Ale my, w Ministerstwie Bezpieczeństwa, wymiarze sprawiedliwości i policji
też mamy bardzo inteligentnych śledczych,
więc prędzej czy później zostaną aresztowani
i będą mogli opowiedzieć fajną historię współwięźniom.
Zaplanowałem wakacje w miejscu,
do którego jeździłem całe życie.
Wszystko poszło idealnie.
Nikt mnie nie widział.
Nie nagrano mnie żadną kamerą.
Byłam bardzo spokojny. Myślałem, że nie ma żadnego ryzyka.
ARGENTYNA
Po 15 dniach zaczęło się to, czego spodziewałem się, jadąc do San Juan.
Zabrałem ze sobą sprzęt górski,
puszki tuńczyka,
książki Osho i skaner policyjny.
Kilka tygodni po napadzie
pojechałem do Urugwaju.
Odwiedziłem rodzinę, zrobiłem dobre uczynki.
Byłem wolny. Miałem pieniądze. Było ekstra.
ZŁOTO
Miłość
Miałem sklep z komórkami, który prosperował.
Alicia też miała swoją pracę. Oba sklepy dobrze prosperowały.
Zacząłem się przechadzać, by pozbywać się dowodów.
Pewnego dnia zobaczyłem, że moja torba nie była na miejscu.
„Co tu się stało?”
Zorientowałem się, że brakowało kilku plików dolarów.
Spytałem, czy coś wzięła.
„Tak, zabrałam ze sobą pięć czy sześć małych torebek”.
To było jakieś 300 000 dolarów.
Po kilku dniach włożyłem do szuflady funty szterlingi.
Pewnego dnia też zniknęły.
„Też je wzięłam”.
„Niczego nie tykaj”.
I wywiązała się kłótnia.
Powiedziałem, żeby je zwróciła, ale nie zamierzała.
Wybuchła kłótnia i odszedłem.
Zabrałem, co zostało, a ona nasłała na mnie gliny.
Widziałam go.
Kamery pokazywały bank, a on wchodził po schodach.
Rozpoznałam jego ubrania i sylwetkę.
Po osiemnastu latach z nim…
Wiedziałam, że to on.
Alicia Di Tullio była tajnym świadkiem,
który spontanicznie pojawił się w prokuraturze,
twierdząc, że zna pewne fakty.
PROKURATOR OKRĘGOWY
W szczególności, że jej mąż brał udział w napadzie
i że wiedziała, gdzie znajduje się część łupu.
W procesie nie było obiektywnych dowodów
świadczących o tym, co między nimi zaszło.
Myślę, że chodziło o pieniądze
i nie było to powodowane złością, bo pojawiła się inna kobieta.
Krążyła teoria o rozżaleniu, która jest zwykłym kłamstwem.
Gdybym miał inną kobietę, zostawiłbym jej trochę kasy i odszedł.
Nie wybierałem się nigdzie bez żony i syna,
ale żona myślała inaczej.
Bardziej ceniła pieniądze niż rodzinę.
Tak właśnie było. To tragiczne zakończenie mojej historii.
Zresztą chyba nas wszystkich.
Di Tullio opisała wszystkich,
unikając podawania nazwisk.
Pojechałem z córką i małymi wnukami do domku na plaży.
Wziąłem dwa telefony.
Jeden urugwajski,
drugi argentyński.
Zadzwonił nagle argentyński, co mnie zaalarmowało.
„Halo?” Doktorek.
„Żona Beta nas zdradzi.
Chce, by każdy z nas dał jej po 300 000 dolarów.
Inaczej nas wyda”.
„Doktorku, niech się pierdoli. Niczego jej nie dam.
Niech Beto się tym zajmie. Mnie w to nie mieszaj”.
Ale zaniepokoiłem się, że nas zadenuncjuje.
Aresztowany mężczyzna to Alberto Torre,
który odsiedział 20 ze swoich 52 lat
za napady z bronią w ręku i porwania dla okupu.
Na ulicy Portela 56, w domu syna jednego z zatrzymanych,
znaleziono część łupu: 938 700 dolarów,
30 084 euro i 80 315 peso.
Przeprowadzamy siedem nalotów w stolicy i prowincji Buenos Aires.
Skonfiskowano broń długą i ręczną. Wszystkich użyto w napadzie na bank.
To wojna wywiadowcza i zamierzamy ją wygrać.
Fakt, że Di Tullio dostarczyła informacje,
dzięki którym pewne naloty miały miejsce wcześniej,
nie oznacza, że śledztwo rozpoczęło się razem z nią.
Pierwsze dowody
pochodziły z numeru telefonu, który sprawcy podali mediom.
Telefon powiązany był z innymi aparatami.
A one miały kiedyś inne chipy.
Pojawił się telefon, który utrzymywał kontakt
z rodziną Vitette Sellanesa w Urugwaju,
ze sklepem de la Torre i telefonem Sebastiána Garcíi Bolstera.
Gdyby nie sypnęła Di Tullio,
może zrobiłby to później ktoś inny.
Ale myślałem, że nastąpi to parę lat później, nie kilka miesięcy.
Po tym wszystkim mężczyznę aresztowanego w zeszłą sobotę
przesłucha prokurator okręgowy, dr Jorge Apolo.
Mówimy o 52-letnim Albercie de la Torre.
Zastanawiałem się, ile Di Tullio o mnie wie.
Pamiętam, że widziałem ją tylko raz, gdy pojechaliśmy przygotować ciężarówkę.
Byłem więc dość spokojny.
Ale po kilku tygodniach
aresztowali Sebastiána w Villa Gesell.
To Sebastián Bolster, którego oskarżono
o współpracę z przestępcami
w celu udoskonalenia i zbudowania tunelu użytego podczas napadu
na oddział banku Río w Acassuso.
Wyglądałem czerwonej kropki na ciele,
bo zakładałem, że już mnie mają na celowniku
i że po mnie przyjdą.
Czekałem.
Dzięki moim prawnikom
miałem dostęp do przewodu sądowego
i wiedziałem, jakie kroki prawne podjąć.
Z czasem postanowiłem schudnąć.
W dniu napadu ważyłem 110 kilo.
Wiedząc, że świadek będzie musiał mnie rozpoznać,
rozpocząłem rygorystyczny trening i ścisłą dietę, aby zrzucić wagę.
Doszczętnie spaloną ciężarówkę z dziurą znaleziono w Alejandro Korn,
kilka przecznic od domu,
w którym w zeszłą sobotę aresztowano Grubego Juliána,
kierowcę ciężarówki w dniu napadu.
Po 30 dniach aresztu
Sebastián García Bolster spędził noc w domu ojca.
- Czym się zajmujesz? - Naprawiam skutery wodne.
Całe życie jeździłem nad rzekę, by testować skutery.
To jakieś szaleństwo.
Jeśli chodzi o rzekomą ucieczkę do Villa Gesell, gdzie go aresztowano,
García Bolster twierdzi, że była to zwykła rodzinna wycieczka.
Zadzwoniłem do prawników w Argentynie
i powiedziałem, by to naprostowali.
Wsiadł do samolotu.
Lot 1213 liniami Aerolíneas Argentinas o godzinie 8.00 z Montevideo.
Ale powitanie odbyło się na lotnisku Aeroparque.
Byłem w Urugwaju, gdy obrabowali bank!
Byłem w Montevideo, kiedy obrabowali bank!
- Czemu oddałeś się w ręce policji? - Dlaczego?
- To człowiek w szarym garniturze? - Zgadza się.
To przywódca gangu
i mózg przestępczej operacji, która miała miejsce w banku w Acassuso.
Minęło wiele dni, zanim otrzymałem swoje akta.
Osiem tomów.
Każdy liczył 200 stron.
Łącznie 1600 stron.
Uwierzcie mi,
że jeszcze nigdy nie czytałem niczego z taką pasją,
z jaką czytałem te akta.
Chciałem wiedzieć, co się stało,
skoro nasz plan działał jak w zegarku.
Co poszło nie tak?
Zorientowałem się, że wydano na mnie nakaz aresztowania.
Z kryjówki dostrzegłem zielony samochód.
Zbliżały się do mnie dwie osoby.
Jedna we mnie wycelowała i rzuciła: „Żandarmeria Narodowa”.
Spytali, co tam robię.
„Duchowe odosobnienie”.
Ale w głębi duszy wiedziałem, że sprawa jest przegrana. Dlaczego?
Bo miałem tam osiem tomów swoich akt.
„Możemy sprawdzić namiot?”
Dobra.
Zanim to zrobili, powiedziałem: „Darujcie sobie. Jestem Fernando Araujo”.
Araujo, byłeś sam, gdy znalazła cię żandarmeria?
Sztuka.
- Co? Tworzyłeś sztukę? - Sztukę.
Jaką sztukę?
Powiedz nam.
Tutaj. Dobra.
Bez żadnych oświadczeń Araujo wsiadł do auta,
pilnie strzeżony przez Żandarmerię Narodową,
która przewiezie go na posterunek policji w Jáchal 21,
gdzie zapewne przesłucha go sędzia Carlos Mateo.
Z dnia na dzień znalazłem się w Biurze Śledczym San Isidro.
Ale byłem spokojny.
Stopy razem.
Byłem z tym pogodzony.
Nie pytajcie dlaczego,
ale to, co się stało, w pewnym sensie zapewniało równowagę w przyrodzie.
Pająk.
Trafiła mi się najgorsza prokuratura.
W górę.
Ale i świetny sędzia nadzorujący.
Powiedział: „Fernando, wypuszczę cię.
Nie założę ci bransoletki.
To areszt domowy, ale możesz chodzić na salę, by uczyć sztuk walki”.
Początek łopatki.
Łopatka jest oczywiście decydująca, ale zrobił unik i wie, co zamierzam.
I tak 20 dni później znalazłem się w domu, wolny.
I tak było
przez cztery lata.
Cztery lata później wszyscy zamieszani w napad
staną przed sądem, by usłyszeć wyrok za tak zwany „rabunek stulecia”.
Rok 2010, proces.
Beto, Zallo, ja, Seba.
Marito miał inny proces, który później skrócono.
Cała czwórka została oskarżona o rozbój kwalifikowany
ze względu na użycie broni palnej.
Nie możemy na razie potwierdzić klasyfikacji przestępstwa,
bo broń skonfiskowana przy okazji różnych nalotów
nie odpowiada broni użytej w napadzie, która była zabawkowa.
Trzeba być dość naiwnym, by wierzyć, że takiego napadu
można było dokonać za pomocą dwóch pistolecików,
co oznaczałoby kradzież bez użycia przemocy.
Bronie, przy pomocy których obrabowano bank, były replikami.
Wszystko zaplanowaliśmy tak,
by nikt się nie pokapował, że to pistolety zabawkowe.
Z punktu widzenia prawa, jeśli broń może wystrzelić,
wyrok jest surowszy niż w przypadku broni, która nie może wystrzelić.
Ponieważ było to znanym faktem,
staraliśmy się jasno określić,
jak przestępstwo zostanie zakwalifikowane.
Broń była prawdziwa.
Gwarantuję wam.
Nikt nie wchodzi do banku,
wiedząc, że jest tam uzbrojona ochrona i alarmy.
Osoba w fartuchu miała browninga 2000.
Myślę, że on…
nie może przyznać,
że załatwili go plastikową bronią.
To by było…
upokarzające, co mu nie pasowało.
San Isidro, 21 maja 2010 roku.
Tego dnia obecny sąd, świadomy poprzedniego werdyktu,
jednogłośnie skazuje Rubéna Alberta de la Torre
na karę 15 lat więzienia,
José Juliána Zalloechevarríę na karę dziesięciu lat więzienia,
Sebastiána Garcíę Bolstera na karę dziewięciu lat więzienia,
Fernanda Araujo na karę 14 lat więzienia.
W pierwszej instancji skazano ich za napad z bronią w ręku,
ponieważ udowodniono, że broń mogła wystrzelić.
Wymiar sprawiedliwości ustalił jednak, co wiązało się ze zmianą wyroku,
że użyta broń była atrapą,
co oznacza, że nie mogli z niej strzelić czy zrobić konkretnego użytku.
Jedyną korzyścią dla Vitette Sellanesa było to,
że udało mu się uniknąć procesu ze wspólnikami.
Uzgodniliśmy skrócony proces.
Jego wcześniejsze wyroki połączono i skończył z jednym wyrokiem,
który uwzględniał wszystkie przestępstwa popełnione w tamtym czasie.
Skazano mnie na 14 lat,
ale ostatecznie spędziłem za kratkami półtora roku.
Łącznie spędziłem 25 miesięcy w więzieniu lub na komisariacie,
a potem dwa lata w areszcie domowym.
Dali mi 20 lat, o co prosił prokurator.
Sąd skazał mnie na 15 lat, a po apelacji karę skrócono do 12 i pół.
Odsiedziałem osiem i pół.
Dostałem jeszcze trzy lata w wyniku problemu biurokratycznego
albo z zemsty.
Prawda jest taka, że nie używam wulgarnego języka.
Mam to w dupie.
Moje życie drastycznie się zmieniło.
Co więcej, po pierwszym zwolnieniu
wpadłem w depresję, bo nie byłem już Sebastiánem,
mechanikiem motocyklowym,
tylko Sebastiánem, przestępcą napadającym na bank.
Z normalnego człowieka
stałem się czarnym charakterem, tudzież superbohaterem.
Nie wiem, bo ludzie zatrzymywali mnie i gratulowali,
a ja nie brałem odpowiedzialności.
Odpowiadałem: „Nie wiem, o czym pan mówi”.
Na dzień dzisiejszy
żadna suma pieniędzy nie wynagrodzi mi straconego czasu.
W ciągu roku robię mnóstwo rzeczy. W więzieniu nie robiłem nic.
Gdy odkrywasz, ile czasu straciłeś,
waląc głową mur, marząc o zemście i dostając więcej lat,
zdajesz sobie sprawę, że straciłeś całe lata i życie.
Myślę, że nie warto.
Cześć. Dzień dobry, Beto. Przepraszam, że przeszkadzam.
Znasz jakiegoś prawnika?
Tak. Jestem w biurze.
Napad był przygodą i marzeniem.
To było jak zdobycie tytułu mistrza świata. To wszystko.
Facet w szarym garniturze był przebojem.
Zacząłem mówić o pierścionkach z brylantami,
złotych łańcuszkach.
Palę wyłącznie duże kubańskie cygara.
Jakiś prowokacyjny tweet…
15 000 obserwujących na Twitterze, potem 20 000, a teraz 25 000.
Dwa konta na Facebooku.
Postać jest arogancka, buntownicza i prowokacyjna.
Postać urosła.
Zobaczmy. Poproszę chusteczkę. Zróbmy to jak należy.
Mówisz o postaci.
Postać zdejmuje łańcuszki, złoto i diamenty.
Zdejmuję krzyżyk taty,
który jest dla mnie bardzo cenny.
Postać wychodzi z chusteczką do demakijażu.
Gotowe. To wszystko.
Marito nosi dżinsy, bo niszczą się podczas pracy z kwasem azotowym
w sklepie jubilerskim.
Nosi znoszone dżinsy. Co jest?
Przypalam sobie ręce, zacinam się w palce. Brudzę je, ale jestem szczęśliwy.
Dla niektórych staliśmy się idolami.
Postrzegają to jako coś z serialu.
Ale umówmy się, że to nie była praca charytatywna.
Tylko oczywiście rabunek.
To nie była praca charytatywna,
ale wszyscy uczestnicy historii wygrali.
Awansowali prokuratorzy okręgowi. Policjanci zostali komendantami.
Sędziowie zostali nagrodzeni.
Ofiary odzyskały więcej, niż miały.
Gra zakończyła się zwycięstwem wszystkich.
Myśleliście, że to moje atelier?
Jesteśmy magikami, a czasami, tylko czasami,
rozpływamy się w powietrzu.
Nie zapytasz mnie, gdzie są pieniądze?
Nie wierzę, że jesteś taki dziecinny.
Suma, jaką rzeczywiście skradziono z banku Río
jest bardzo trudna do oszacowania.
Ile pieniędzy zabraliśmy?
Czasem o tym myślę i przysięgam, że nie pamiętam.
Wiesz, że trawka powoduje problemy z pamięcią?
Nie pamiętam dokładnie.
Ile pieniędzy wziąłeś z banku Río w 2006 roku?
Już ci mówię.
Rozumiem fascynację ludzi, dziennikarstwo. Gdzie jest kasa?
Tak, mam konto na Kajmanach.
Zapisz sobie. Numer konta: 24…
Nie, to niesamowite.
Myślę, że ludzie…
O czym podświadomie myślą? Wiesz, czemu chcą wiedzieć ile?
Bo mówią sobie: „Ja zrobiłbym to samo”.
Zastanawiają się więc, za ile by to zrobili.
„Za ile poszedłbym do więzienia?”
Ale gdzie jest kasa?
Super.
PAMIĘCI MOJEJ BABCI…
Napisy: Monika Bartz