Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ศีลธรรม
‎คือพฤติกรรมที่สังคมตัดสิน
‎(บัวโนสไอเรส ‎อาร์เจนตินา)
‎จริยธรรม
‎คือพฤติกรรมที่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคุณตัดสิน
‎แต่ละคน
‎ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาเกิดที่ไหนและเมื่อไหร่
‎ขีดเส้นไว้
‎และบอกว่าตรงนี้ถึงตรงนี้ดี ‎และตรงนี้ถึงตรงนี้เลว
‎และสิ่งที่บ้าที่สุดของเรื่องนี้
‎คือเมื่อคุณเข้าใกล้เส้นนั้น
‎นั่นคือเหตุผลที่คุณตัดสินใจปล้นธนาคารเหรอ
‎คุณทำมันทำไม
‎ทำไมผมถึงปล้นธนาคารเหรอ
‎นั่นเป็นคำถาม
‎ที่ผมถามตัวเองหลายครั้ง
‎ผมคิดว่าคำตอบที่สมเหตุสมผลที่สุดคือ
‎ความสำคัญของความตาย
‎ณ จุดหนึ่งในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
‎พวกเขาตระหนักว่าชีวิตถูกจำกัดอย่างมาก
‎เพราะจู่ๆ เราก็ผ่านมาที่นี่และไม่ได้ทิ้งอะไรไว้
‎ดังนั้นผมจึงเชื่อว่าความสำคัญของความตาย
‎มีสองรูปแบบ
‎เป็นเด็ก
‎หรือไม่ก็เป็นศิลปะ
‎นั่นคือสิ่งที่อยู่เหนือความตาย
‎หนังสือที่คุณเขียน ภาพวาด
‎พีระมิด
‎การโจรกรรมที่มีศิลปะ
‎ผมเชื่อว่าในแง่นี้ ความสำคัญของความตาย
‎การตระหนักว่าชีวิตมีจำกัดก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง
‎ที่นำผมมาสู่เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน
‎และตอนนี้ ไปชมข่าวกันครับ
‎คนร้ายติดอาวุธหนักสี่คน
‎เข้าไปในธนาคารโดยมีเจตนาที่จะปล้น
‎เกิดความตึงเครียดอย่างมากในซาน อิซิโดร ‎ซึ่งมีสถานการณ์จับตัวประกัน
‎หน่วยฟอลคอนเข้ามาไกล่เกลี่ย ‎และล้อมพื้นที่ไว้ เราถ่ายทอดสดจากที่นั่นค่ะ
‎หน่วยฟอลคอนที่มีชื่อเสียง
‎ไม่รู้เหรอว่าตู้เซฟอยู่ในห้องใต้ดิน
‎ให้ผมพูดต่อเถอะ
‎ตัวประกันทั้งหมดได้รับการปล่อยตัว ‎และไม่มีการจับกุมคนร้าย
‎พวกเขากวาดเงินในตู้นิรภัยไป 143 ตู้
‎เป็นเงิน 95 ล้านดอลลาร์
‎พวกเขาอาจจะฉลาดมาก ‎แต่ไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน
‎พวกเขาก็จะมีเรื่องราวดีๆ ‎เล่าให้เพื่อนร่วมห้องขังในคุกฟัง
‎การปล้นที่น่าทึ่งที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์อาชญากรรมของอาร์เจนตินา
‎บางคนเรียกมันว่า "การปล้นแห่งศตวรรษ"
‎ตำรวจที่ไปยังที่เกิดเหตุบอกผมว่า ‎"พวกเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย"
‎(สัมภาษณ์อาราอูโฆ เทค 11)
‎- เอาเลย เฟร์ ‎- อีกแล้วเหรอ
‎บอกมาสิว่าอยากให้ผมพูดอะไร
‎(เฟร์นันโด อาราอูโฆ ‎ศิลปิน)
‎ปี 2003… ใช่ มันคือปี 2003 ‎ผมเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก
‎ถ้าคุณสำรวจทุกคน ผมคงเป็นคนที่มีความสุขที่สุด
‎ผมเจอ
‎เป้าหมายของผมแล้ว
‎จู่ๆ ผมก็อยากทำงานศิลปะ
‎สิ่งเดียวที่ผมต้องการเพื่อทำมัน ‎คือสตูดิโอขนาด 50 ตารางเมตร
‎ที่ที่สร้างขึ้นเพื่อทำให้ความรู้สึกของผมรุนแรงขึ้น
‎ในตอนนั้น
‎ทัศนศิลป์
‎ศิลปะการต่อสู้
‎ศิลปะกัญชา…
‎ผมกำลังเขียนหนังสือ
‎เกี่ยวกับประโยชน์ของกัญชา ‎และการปลูกมันไว้ในบ้าน
‎มันเป็นวันหยุดทั้งปี
‎เต็มไปด้วยการทดลองและความบ้าคลั่งมากมาย
‎ผมพบว่าตัวเองตกอยู่ในภาวะ
‎ที่ผมไม่รู้ว่าเป็นกลางวันหรือกลางคืน
‎ผมวาดภาพ ‎เขียนหนังสือเกี่ยวกับการปลูกกัญชาในบ้าน
‎ควบคุมมัน
‎ผมเจอเป้าหมายแล้วและผมก็ชอบมัน
‎สิ่งที่ผมนึกไม่ถึง
‎ก็คือหลังจากที่ปลูกต้นไม้พวกนี้ไว้ในบ้าน
‎ผมจะพบการเปิดเผยที่สำคัญมาก
‎และ…
‎ผมก็ตัดสินใจปล้นธนาคาร
‎ผมยังไม่รู้ว่าจะปล้นยังไง
‎แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอน
‎มันต้องมีศิลปะอยู่บ้าง
‎และความคิดนั้นก็เริ่มครอบงำผม
‎จนถึงจุดที่มันแบบว่า "ช่างหัวการวาดภาพปะไร"
‎และสิ่งเดียวที่ผมทำตั้งแต่นั้น ‎ตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน
‎คือคิดว่าจะปล้นธนาคารยังไง
‎(ซาน โฆเซ เด มาโย ‎อุรุกวัย)
‎ผมชื่อลูอิส มาริโอ บิเตตเต เซยาเนส
‎ผมเป็นชาวอุรุกวัย อายุ 65 ปี
‎ผมเกิดในบ้านที่มีนิสัยความเคยชินที่ดี
‎และมีเศรษฐกิจที่ดีมาก
‎ผมนิยามตัวเองว่าเป็นนักย่องเบา
‎นักย่องเบาคืออะไรครับ
‎นักย่องเบารู้เรื่องเพชรพลอยน้อยมาก
‎รู้เรื่องกุญแจน้อยมาก และก็รู้เรื่องศิลปะน้อยมาก
‎รู้ทุกอย่างน้อยมาก
‎ถึงแม้ความผิดครั้งแรกของผม ‎จะไม่เกี่ยวกับการปล้น
‎ผมก็ได้รู้จักคุก คุกจริงๆ
‎และทุกคนที่รู้จักคุก ‎เมื่อพวกเขาออกจากคุกก็จะไม่เหมือนเดิม
‎คุณได้เรียนรู้อาชญากรรมทุกรูปแบบ
‎และคุณก็จะกลายเป็นอาชญากร
‎รูฟี
‎รูเฟียน
‎ชาร์ลอตต์
‎วันหนึ่งผมเดินทางระยะใกล้ๆ ‎และพูดว่า "ฉันจะไม่กลับมาอีกแล้ว"
‎ผมเดินทางไปสาธารณรัฐอาร์เจนตินา
‎ผู้ที่ลี้ภัยไปต่างประเทศทำอะไรเหรอ
‎เขาติดต่อกับอาชญากร
‎(ลูอิส มาริโอ บิเตตเต ‎นักแสดง)
‎ณ จุดหนึ่ง เราทุกคนอาจจะ
‎คิดเรื่องปล้นธนาคารก็ได้
‎เราดูหนัง แต่ความคิดนี้เริ่มครอบงำ
‎ผมต้องพูดให้ใครสักคนฟัง
‎แล้วผมก็พูดให้จิตแพทย์ของผมฟัง
‎ผมจำได้ว่าสิ่งแรกที่ผมพูดกับฆอร์เฆคือ ‎"ผมจะปล้นธนาคาร"
‎"ทำไมต้องเป็นธนาคาร"
‎ถ้าไม่ใช่ธนาคารก็คงเป็นคาสิโน
‎ไปที่นั่น คาสิโน…
‎ผมไม่ได้ต่อต้านทุนนิยม
‎สำหรับผมแล้ว มันเป็นระบบที่ดีมาก
‎สิ่งเดียวก็คือผมอยากมีธุรกิจใหญ่ๆ
‎ผมจะไม่ก่อตั้งธนาคาร
‎ผมจะปล้นมัน อย่างที่เบรชต์พูด
‎ตอนนั้นเขาคิดว่า ‎มันเป็นอาการหลงผิดเพราะฤทธิ์กัญชา
‎ความคิดทั้งหมดที่เขาได้ฟังผมเล่า
‎เขาพูดว่า "โอเค ไม่เป็นไร ‎ทิ้งความคิดนั้นไว้ที่นี่ก่อน"
‎ผมเลยเริ่มหาธนาคารก่อน
‎ผมอาศัยอยู่ที่อากัสซูโซ
‎ที่ที่ผมเกิดและเติบโตมา
‎มีธนาคารแห่งหนึ่งบนถนนลิเบร์ตาดอร์ตัดเปรู
‎ผมพูดว่า "ธนาคารนี้แหละ"
‎ธนาคารอากัสซูโซ ริโอ
‎ผมชื่อรูเบ็น เด ลา ตอร์เร คนเรียกผมว่าเบโต
‎ผมเกิดในย่านกอนสติตูซิออน
‎ผมเรียนที่โรงเรียนคาทอลิก
‎ผมอยู่ที่นั่นจนอายุ 12 ‎ผมเป็นเด็กผู้ช่วยในโบสถ์ด้วยซ้ำ
‎ช่วยพิธีมิสซาและทุกอย่าง แต่พอผมออกจากโบสถ์
‎เราจะออกไปก่อเรื่องกับเพื่อนๆ เพราะพวกเขา
‎เหมือนผมมากทีเดียว
‎ทุกอย่างเริ่มจากการผจญภัย
‎ต่อมามันก็กลายเป็นนิสัย
‎และทำต่อไปจนกระทั่งเราขโมยรถยนต์
‎ตำรวจจับผมได้แล้วผมก็ติดคุกเดโบโต
‎และผมถูกขังคุกกับคนบางคนที่เลวร้ายกว่าผม
‎คนขโมยปืน
‎โจมตีและก็ยิงแบบคอมมานโด
‎เอาเป็นว่าผมร่วมแก๊งกับพวกเขา
‎การขโมยและอาชญากรรมกลายเป็นเรื่องรอง
‎มันเหมือน
‎การเติมเต็มช่องว่าง ไม่รู้สิ ‎แต่มันเป็นสิ่งที่ผมขาดไป
‎(เบโต เด ลา ตอร์เร ‎นักเลง)
‎เราสามารถปล้นธนาคารได้
‎ทั้งตอนที่มันเปิดหรือตอนที่มันปิด
‎(กระทรวงยุติธรรม ‎เอฟบีไอ)
‎(การปล้นธนาคาร)
‎ตอนมันเปิด นั่นหมายถึงบุกเข้าไป
‎กับปืน…
‎เอามือไว้ที่หลังหัว ห้ามเอามือลง
‎แล้วพยายามไปที่ห้องนิรภัย
‎- ไปเลย ‎- สิ่งที่เป็นไปไม่ได้
‎พนักงาน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ‎พวกเขามีปุ่มแจ้งเหตุฉุกเฉิน
‎และโดยอัตโนมัติ หลังจากนั้นไม่กี่นาที
‎คุณก็ถูกล้อมและแม้แต่เหรียญคุณก็เอาไปไม่ได้
‎การใช้ปืน
‎ไม่ใช่สไตล์ของผมแล้ว ‎สำหรับสิ่งที่ผมพยายามจะทำ
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่มีศิลปะปราศจากความรุนแรง
‎เห็นชัดว่าผมใช้อีกทางเลือกหนึ่ง ตอนที่มันปิด
‎ตอนที่มันปิด วิธีที่จะทำมันคือการเจาะรู
‎และนี่คือความคิดที่ผมริเริ่ม
‎เวลาคุณคิดอะไรแบบนี้ ‎คุณโทรถามเพื่อนคุณไม่ได้ว่า
‎"อยากทำแบบนี้ไหม" สมมติว่าไม่อยาก
‎คุณต้องหาคนที่เหมาะสม
‎คำขวัญของผมคือ "สติปัญญาเหนือกว่าดินปืน"
‎เซบาสเตียน การ์เซีย โบลสเตร์
‎ผมชื่อเซบาสเตียน การ์เซีย โบลสเตร์
‎ผมไม่รู้ว่าทำไม
‎แต่พวกเขาเรียกผมว่า "วิศวกร"
‎(เซบาสเตียน การ์เซีย โบลสเตร์ ‎วิศวกร)
‎ผมอยู่ในมาร์ติเนซมาทั้งชีวิต ‎เป็นครอบครัวชนชั้นกลางธรรมดาๆ
‎ผมเห็นอุปกรณ์ชิ้นหนึ่ง
‎และคิดว่าจะทำยังไงให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้น
‎หรือมีพลังมากขึ้น มีกำลังแรงขึ้น
‎ผมจบมัธยมปลาย เรียนช่างไฟฟ้า
‎แล้วก็เริ่มเรียนวิศวกรรม ผมลาออก
‎ผมเปิดอู่ซ่อมมอเตอร์ไซค์
‎จากอู่ซ่อมมอเตอร์ไซค์ ผมเปลี่ยนมันจนกลายเป็น
‎อู่ซ่อมเจ็ตสกีอย่างเดียวโดยเฉพาะ
‎เฟร์นันโดเรียนที่เดียวกับผม ‎โรงเรียนเทคนิคซาน อิซิโดร
‎เขาแก่กว่าผมหนึ่งปี
‎เรากลายเป็นเพื่อนกัน ‎เราไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกัน
‎เฟร์นันโดแนะนำให้ผมทำมัน
‎ผมไม่ขโมยของ ผมไม่เคยขโมย
‎แต่ปล้นธนาคารก็ดีเหมือนกัน
‎เอาเงินเก็บของเราคืนมา ฉันทำงานมาทั้งชีวิต
‎ครอบครัวผมเดือดร้อนเพราะธนาคารเสมอ
‎การขโมยเป็นสิ่งไม่ดี
‎แต่การขโมยจากธนาคาร ‎ที่ทำร้ายผู้คนมากมายก็ไม่แย่นัก
‎เขาพูดให้ผมฟัง
‎และผมก็ไม่ได้พูดว่า "ไม่ นาย…"
‎ไม่ นายต้องการอะไรก็ตาม ‎ที่เกี่ยวกับเทคนิคหรือกลไก
‎วางใจให้ฉันทำมันได้เลย
‎มีข้อแม้อย่างหนึ่งคือฉันไม่เสี่ยง
‎ถ้ามันไม่สมบูรณ์แบบ
‎ฉันไม่เอาด้วย
‎ผมจะเช่าบ้านที่อยู่ห่างออกไปสี่ช่วงตึก
‎ขุดอุโมงค์ไปที่ชั้นใต้ดินของธนาคาร
‎เพราะห้องนิรภัยอยู่ข้างล่างนั่น
‎แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น ถ้ามันถล่มทับผมล่ะ
‎เพราะ…
‎ไม่เอาน่า พูดตามตรงนะ
‎ผมไม่เคยขุดรูเลย
‎นอกจากขุดหลุมปลูกกัญชา
‎ในขณะเดียวกัน ผมก็รู้ว่า
‎เมื่อคุณเข้าไปข้างใน ‎มีเซ็นเซอร์จับความเคลื่อนไหว
‎ผมใช้เวลาหลายเดือน ‎เพื่อหาคำตอบว่ามันทำงานยังไง
‎ผมออกแบบชุดที่จะผ่านมันไปได้
‎มันได้ผล
‎นายแคตเทอร์พิลลาร์จึงถือกำเนิดขึ้น
‎แต่การผ่านระบบเซ็นเซอร์ ‎จับความเคลื่อนไหวไม่ใช่เรื่องสำคัญ
‎มันสำคัญที่ห้องนิรภัย
‎ความบ้าคลั่งนี้ที่ผมมั่นใจว่าจะแก้ปัญหาได้
‎มันซับซ้อนมากทีเดียว
‎ผมเลยใจสลาย
‎ณ จุดหนึ่ง ผมพูดว่ามันทำไม่ได้
‎ไม่มีทางทำมันได้เลย
‎ผมเศร้าใจมาก
‎ผมลงทุนทั้งเวลา ความรู้ และเงินซื้อของ
‎และมันก็ยังไม่ได้ผล
‎ผมคิดหาวิธีไม่ได้
‎ความหวังเกิดขึ้นอีกครั้ง
‎ความคิดใหม่เกิดขึ้น
‎โดยอัตโนมัติ ตอนตีสาม
‎ผมออกไปหาร้านอินเทอร์เน็ต เพื่อหาดูออนไลน์
‎ว่ามีใครเคยคิดแบบนี้มาก่อนหรือไม่
‎มันกล้าหาญกว่าเยอะเลย
‎เป็นการกระทำที่ทะเยอทะยานมาก
‎และความคิดนั้นก็ง่ายมาก
‎เป็นการผสมผสานวิธีการสองอย่าง
‎ตอนธนาคารปิดและตอนที่มันเปิด
‎เข้าไป
‎จำลองการปล้นแบบรวดเร็ว ‎ไปที่เคาน์เตอร์รับจ่ายเงิน
‎รอตำรวจมาล้อมเรา
‎และใช้อุโมงค์ ไม่ใช่เข้าไป แต่เพื่อหนีออกมา
‎ไม่เคยมีใครทำอะไรแบบนี้มาก่อน
‎และ…
‎เมื่อคุณเป็นผู้บุกเบิก ‎คุณมีโอกาสมากที่จะประสบความสำเร็จ
‎เพราะคนยังไม่พร้อมสำหรับสิ่งใหม่
‎ก่อนหน้านี้ผมมีความสุขมากตอนที่ผมค้นพบว่า
‎งานศิลปะและสตูดิโอ 50 ตารางเมตร ‎ออกมาดีสำหรับผม
‎แต่นี่เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสรรค์นั้น
‎เฟร์นันโดมาบอกผมว่า
‎"นี่ ฉันคิดออกแล้วว่าจะทำมันยังไง"
‎ทุกปัญหาที่เรามีอยู่ ‎เราต้องประเมินความเป็นไปได้หลายอย่าง
‎จากมุมมองของเขา
‎จากมุมมองของผม
‎อย่างกับมันเป็นหนัง
‎เหมือนมันเป็นความคิด ‎ที่จะสร้างบางอย่างขึ้นในอนาคต
‎เราจะทำแบบนี้และแบบนี้
‎สิ่งที่ผมทำตอนนั้นก็คือ…
‎พื้นทางตอนเหนือของอากัสซูโซทำจากอะไร
‎นั่นคือจุดที่ผมเริ่มตรวจสอบ
‎ผมจำได้ว่ามีคนงานบางคน ‎กำลังทำอุโมงค์ระบายน้ำในโอลิโบส
‎ผมพูดว่า "สวัสดี สบายดีไหม ‎ผมเป็นนักเรียนสถาปัตยกรรม"
‎"ขอถามอย่างหนึ่งนะ นี่มันไม่ถล่มเหรอ"
‎เขาพูดว่า "ไม่หรอก ยิ่งลึกก็ยิ่งถล่มยาก"
‎โอเค
‎ตอนออกจากที่นั่น ผมสังเกตเห็นแผ่นกลมๆ ‎ที่งานก่อสร้างวางทิ้งไว้บนถนน
‎วันรุ่งขึ้น
‎ผมไปที่ถนนเปรูทันที
‎ผมเห็นแผ่นกลมๆ ใหญ่ขนาดนี้
‎ผมเห็นอีกแผ่น
‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎แผ่นกลมๆ แบบเดียวกับที่ ‎ผมเห็นที่ไซต์ก่อสร้างในโอลิโบส
‎แผ่นกลมๆ ที่อยู่ห่างกันทุกสิบเมตร
‎บนถนนเปรูซึ่งอยู่ใกล้ๆ ธนาคาร
‎บอกผมว่ามีอุโมงค์ระบายน้ำอยู่ข้างล่าง
‎แล้วผมก็พบปลายอุโมงค์ระบายน้ำ
‎ห่างจากธนาคารสิบช่วงตึก
‎ผมเดินเข้าไปประมาณ 100 เมตรและก็พบ
‎อุโมงค์กลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางหกเมตร
‎ซึ่งทอดยาวอยู่ใต้เมือง
‎เป็นภาพที่น่าทึ่งจริงๆ
‎และนั่นคือจุดเริ่มต้นของขั้นตอนใหม่
‎ที่เรียกว่า "โครงการโดนาเทลโล"
‎โดนาเทลโล ‎ไม่ได้ตั้งตามชื่อศิลปินยุคเรอเนสซองส์
‎แต่ตั้งชื่อตามเต่านินจา
‎พวกเขาใช้ศิลปะการต่อสู้อยู่ในท่อระบายน้ำ
‎และมีสีเขียวเหมือนกัญชา
‎(โครงการโดนาเทลโล)
‎ถ้าคุณเดินไป 20 นาทีในอุโมงค์มืดๆ
‎แล้วจู่ๆ ผมเรียกคุณหยุด ‎แล้วก็ถามว่า "คุณอยู่ที่ไหน"
‎ผมจะไปรู้ได้ยังไง มันต้องวัดระยะ
‎หนึ่ง สอง
‎สาม สี่…
‎สิบเอ็ด สิบสอง…
‎ยี่สิบสี่ ยี่สิบห้า…
‎ผมไม่เคยรู้ว่า
‎ผมจะต้องเรียนโคแทนเจนต์ของอะไรสักอย่าง
‎จนผมตัดสินใจปล้นธนาคาร ไม่น่าเชื่อจริงๆ
‎เหมือนทุกอย่างที่ผมเรียนมาในชีวิต ‎มันกระจายเกลื่อนเต็มไปหมด
‎แล้วจู่ๆ มันก็มารวมกัน
‎โคแทนเจนต์ให้ผลลัพธ์กับผม
‎มุม 69 องศาที่เลี่ยงไม่ได้
‎และระยะห่างจากด้านตรงข้ามมุมฉาก 15 เมตร
‎(ท่อระบายน้ำ 69 องศา)
‎(อุโมงค์ 15 เมตร)
‎(ห้องข้างบน ‎ชั้นใต้ดิน)
‎เฟร์นันโดกับผมทำขั้นตอนแรกทั้งหมด
‎เราเริ่มขุดช่องแรกด้วยหมุดและใช้ไฟส่อง
‎อย่างเช่น เพื่อทำให้เป็นรูแบบนี้
‎ขนาดเท่าก้นขวดสองลิตร มันใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง
‎เป็นไปไม่ได้เลย
‎ผมเลยเอาเครื่องปั่นไฟ 220 โวลต์มา
‎และใช้สว่านไฟฟ้านิวเมติกเจาะ
‎(ห้องข้างล่าง ‎สองเมตร)
‎(ท่อระบายน้ำ)
‎ต่อมาเราก็รู้ว่าไม่มีเงินแล้ว
‎และเราก็ไม่มีเวลาทำมันจริงๆ
‎เราต้องการใครสักคนมาช่วยเรา ‎ทั้งการเงินและลงมือทำด้วย
‎และผู้เข้าร่วมคนที่สองคือด็อค
‎อีกครั้งนะ ฉันไม่ต้องการฮีโร่
‎(ด็อค)
‎เขามีญาติที่เกี่ยวข้องกับอาชญากรรม
‎ในแก๊งใหญ่ยุค 90
‎คนที่รุนแรงถือปืนบุกเข้าไป
‎จู่ๆ เราก็มีอำนาจการยิง ‎มากกว่าสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุดซะอีก
‎ผมรู้จักกับด็อค เขาดูเป็นคนช่างคิด
‎เขาเป็นทนาย
‎ผมก็เลยสบายใจ
‎เรายังคงต้องการคน ‎ผมบอกว่าเราต้องหาคนมาช่วยอีกคน
‎แล้วด็อคก็แนะนำให้ผมรู้จักเบโต เด ลา ตอร์เร
‎ผมติดต่อกับด็อคมาตลอด
‎ฉะนั้นตรงจุดหนึ่ง เขาไปเจอกับผมที่ปั๊มน้ำมัน
‎และพูดว่า "ฉันจะแนะนำให้รู้จักกับเพื่อนคนหนึ่ง"
‎แล้วเขาก็แนะนำให้ผมรู้จักฟาชา เฟร์นันโด
‎เขาเป็นคนแปลกๆ
‎น่าตกใจ แข็งแรง
‎และคุ้นเคยกับการทำสิ่งต่างๆ ด้วยความรุนแรง
‎ด้วยการระเบิดของดินปืน
‎"ฟังนะ ฉันมีเงินให้ใช้จ่ายไม่มากนะ"
‎เขาก็พูดว่า "ไม่ แต่ฉันมีรถบรรทุก"
‎"ฉันจะขายมัน ‎แล้วเราก็จะซื้ออุปกรณ์ที่เราต้องใช้"
‎แต่สิ่งต่างๆ ไม่ได้ดำเนินไป
‎เร็วเท่าความกังวลของผม
‎ผมทำมันตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน ส่วนคนอื่นๆ
‎ด็อคมีการพิจารณาคดี
‎เซบาสเตียนมีปัญหาเรื่องผู้หญิง
‎เบตาเป็นโรคเกาต์
‎ขาเขาบวมและเดินไม่ได้
‎ผมต้องการคนอีกคน
‎ที่มีเวลาว่างตอนที่ผมว่าง
‎การขโมยในอาร์เจนตินามันง่ายมาก
‎ผมเที่ยวสังสรรค์กับคนทุกประเภท
‎แล้วผมก็ไปลงเอยอยู่กับแก๊งสไปเดอร์แมน
‎เราปีนตึก
‎โรยตัวลงมา ไปทีชั้น 18 ชั้น 20
‎หาที่ที่คนเก็บทรัพย์สินของพวกเขาไว้
‎ตอนที่พวกเขาติดต่อผม
‎เราตกลงกันว่าผมจะตัดเปิดตู้เซฟ
‎ที่เราจะแบ่งเงินกันครึ่งล้านดอลลาร์
‎ผมเดินมาจากถนนลิเบร์ตาด แต่งตัวดีมาก ‎แบบที่ผมชอบ
‎แล้วก็มีคนหันมาหาผม ‎"สวัสดี มาริโต เป็นไงบ้าง"
‎"สวัสดี ด็อค"
‎สิ่งแรกที่เขาถามผมคือ "นายมีเงิน" ไหม
‎ผมตอบเขาว่า "มีสิ" "เราต้องคุยกัน"
‎"ฉันมีงานที่สำคัญมาก"
‎"ฉันมีงานสำคัญที่สุดในชีวิตฉัน"
‎"ฟังนะ ฉันจะบอกให้ มาริโต" ‎ผมก็พูดว่า "หยุด"
‎"ถ้านายเอาด้วย ฉันก็เอาด้วย ‎ไม่ต้องบอกอะไรฉัน"
‎ผมจำได้ว่าวันนั้นมีเซบาสเตียนกับเบโต
‎และด็อคก็พามาริโตมา
‎แล้วผมก็เจอคนตัวเล็กๆ สูง 160 เซ็นติเมตร
‎เดินยืดอกเหมือนคนตัวเตี้ย
‎"หวัดดี เพื่อน"
‎"เป็นไงบ้าง"
‎เขาขึ้นไปที่สตูดิโอแล้วก็ดูภาพวาด
‎สตูดิโอที่ผมนึกภาพไว้
‎มีขาตั้งภาพ สีน้ำมัน…
‎สตูดิโอนี้สกปรกโสโครกมาก
‎พวกเขาแนะนำให้ผมรู้จักคนที่คิดวางแผน
‎คนชื่ออาราอูโฆ
‎เขาพาผมไปที่อื่นแล้วพูดว่า ‎"ดูสิ ฉันปลูกต้นไม้ที่นี่"
‎เขายกม่านเล็กๆ ขึ้นและมีหลอดไฟหลายดวง
‎มีต้นกัญชาเยอะมาก
‎เขาเป็นคนที่น่าทึ่ง
‎คนที่เป็นหนึ่งในพวกหมองู
‎ผมไม่รู้สึกอะไรเลย
‎คำทักทายของเบโตดูจริงใจมาก ‎และหลังจากนั้นก็เป็นเด ลา ตอร์เร
‎ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังขนลุก
‎เพราะเด็กคนนั้นที่ชื่อเซบาสเตียน ‎ซึ่งต่อมาผมได้รู้ว่าคือการ์เซีย โบลสเตร์
‎นั่นเป็น… ไม่รู้สิ ‎บางอย่างที่บอกคุณว่า "ระวังนะ"
‎แล้ววันหนึ่งอาราอูโฆก็โทรหาผม
‎พูดว่า "มาได้ไหม ใส่เสื้อผ้าสบายๆ มานะ"
‎"เราอาจจะสกปรก"
‎ผมพูดว่า "พระเจ้า เราจะไปไหนกัน ‎ฉันมาทันเวลาหรือเปล่า"
‎แต่ความอยากรู้อยากเห็น
‎เป็นภัยกับตัวเองได้
‎ครั้งแรกน่ากลัวจริงๆ
‎ลองนึกภาพการเดินลุยน้ำโสโครก ‎กระป๋อง เศษโลหะ ท่อต่างๆ เต็มไปหมด
‎การเชื่อมต่อท่อจากบ้านเรือนอย่างผิดกฎหมาย
‎หลังจากเดินไปหนึ่งกิโลเมตร ‎เราก็ไปถึงที่ที่ขุดเสร็จแล้ว
‎ห้องแรก
‎ผมพูดว่า "มองหามันสิ ดูว่านายจะหาเจอไหม"
‎แล้วเขาก็มองดูแผ่นเหล็กทั้งหมด
‎ผมเห็นวงกลมใหญ่ๆ
‎เส้นรอบวงใหญ่มาก ท่อมหึมา
‎ยาวสิบเมตรเต็มไปด้วยแผ่นเหล็ก
‎"นายเห็นอะไร" "ไม่มีอะไรเลย เพื่อน ‎ฉันต้องเห็นอะไร ฉันอยากไปแล้ว"
‎ผมเปิดแผ่นเหล็กให้เขา มีช่องเล็กๆ อยู่
‎ผมพูดว่า ‎"ดูสิ เรามีตอร์ปิโดกู้ภัยเบย์วอตช์อยู่ที่นี่"
‎เขาพูดว่า "ตอร์ปิโดกู้ภัยเบย์วอตช์เหรอ"
‎"แล้วสาวๆ อยู่ไหนล่ะ"
‎"ไม่ ตอร์ปิโดกู้ภัยเบย์วอตช์ ‎มีไว้เผื่อจู่ๆ เกิดฝนตกขึ้นมา"
‎"ระดับน้ำจะสูงขึ้น
‎และสิ่งเดียวที่เราทำได้เพื่อช่วยชีวิตตัวเอง
‎คือหยิบตอร์ปิโดกู้ภัยเบย์วอตช์ ‎แล้วบอดี้เซิร์ฟไปบนกระแสน้ำ
‎และสวดภาวนาต่อใครก็ตามที่นายต้องการ
‎เพื่อรอดชีวิตออกไป"
‎- "ฉันไม่เข้าใจ" ‎- "พูดตามตรง ฉันก็ไม่เข้าใจ"
‎และผมก็ไม่อยากตรวจสอบมากนัก
‎เพราะผมเห็นแล้วว่ามันไม่ใช่สำหรับผม
‎เขาใส่สกรูกลับเข้าไป
‎และเราก็เดินกลับไปตามทาง
‎แล้วเราก็ไปถึงปลายอุโมงค์
‎ผมเอาสิ่งที่ติดเสื้อผ้าผมออกไม่ได้
‎ผมวักน้ำในท่อระบายน้ำใส่ตัวเอง ‎มันก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่
‎เสื้อผ้าผมสกปรกโสโครกมาก
‎เราขึ้นรถ
‎ขับไปตามถนนที่ยาวไกลมากจนสุดถนน
‎เขาพูดว่า "เลี้ยวตรงนี้แหละ"
‎"เห็นไหมว่าเราอยู่ข้างล่างตรงไหน"
‎"เห็นแล้ว"
‎"ถ้าเราขุดอุโมงค์ที่เหมาะสม ‎มันจะพาเราไปที่ห้องนิรภัยของธนาคาร"
‎ตอนนี้ผมชอบมันแล้ว
‎แล้วผมก็ได้คนที่ผมต้องการ
‎เพราะเขามีเวลาให้งานนี้ ‎ตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน
‎นั่นคือตอนที่เราเริ่มทำงานกับมาริโอ ‎นานหลายเดือน
‎ปีนบันได
‎เจาะด้วยสว่านไฟฟ้านิวเมติก
‎ดื่มชามาเตเยอะมาก
‎เราจอดรถทิ้งไว้ข้างๆ ปากท่อ
‎เอาเชือกผูกกับมันไว้แล้วเข้าไปในนั้น
‎เราสองคนลงไป
‎ส่วนคนอื่นๆ คอยดูต้นทางอยู่ข้างบน
‎ตำรวจนิติเวชอยู่ห่างเรา 30 เมตร
‎เราไม่รู้ว่ามีใครเห็นเราจากหน้าต่าง ‎และกำลังลงมาหรือเปล่า
‎สิ่งที่ทำให้งานไม่คืบหน้าคือวัสดุอุปกรณ์
‎เราต้องการดอกสว่าน ‎จานเจียร โคมไฟ สายเคเบิล
‎วัสดุอุปกรณ์ทั้งหมดที่เราใช้
‎เราต้องซ่อมเครื่องปั่นไฟ
‎ซื้อเครื่องมือ
‎- ราคาเท่าไหร่ ‎- ห้าร้อย
‎ห้าร้อยพร้อมแบตเตอรี่เหรอ
‎แล้วก็รองเท้า หมวกนิรภัย ‎และเสื้อชูชีพสำหรับทุกคน
‎ผมมีชีวิตของผม
‎และตอนกลางคืน ก็…
‎พวกเขาถามผมว่า "คุณขโมยเหรอ" ‎เปล่า ผมทำงาน ผมทำมันเหมือนเป็นงาน
‎เพราะการออกไปตอนกลางคืน ‎และกลับมาอีกวันเป็นเรื่องปกติ
‎อลิเซียภรรยาเก่าของผม ‎กังวลที่มาริโอมารับผมไปปาร์ตี้
‎ที่จริงเราจะไปขุดอุโมงค์กัน ‎แต่บางครั้งเราก็ออกไปเที่ยวด้วยกัน
‎เราใช้เวลาเข้าๆ ออกๆ นานเกือบหนึ่งปี ‎หรือนานกว่านั้นนิดหน่อย
‎เรายังไม่มีเงิน
‎เรายังไม่มีอีโก้
‎มีแต่เรา ถ้ามีปัญหาเกิดขึ้น ‎เราก็จะแก้ไขมันด้วยกัน
‎ผมรู้ว่าในระยะ 15 เมตร ‎เราต้องไปถึงธนาคารแน่
‎เราใกล้ถึงคอนกรีต
‎แล้วจู่ๆ…
‎ผมก็เจาะโดนบางอย่างที่แตกต่าง
‎ผมเจาะโดนความหนาแน่นที่ต่างกัน
‎จู่ๆ ผมก็เจาะโดนอะไรแข็งๆ ‎มันน่าตื่นเต้นมากเลย
‎แต่มันเป็นผนังของธนาคารหรือเปล่า
‎ผมคำนวณถูกต้องหรือเปล่า ‎ผมวัดกงล้อจักรยานถูกไหม
‎ถ้านี่เป็นผนังห้องใต้ดินของเพื่อนบ้านล่ะ
‎ถ้าในวันลงมือปล้น ผมเปิดรู
‎แล้วเจอเพื่อนบ้านกำลังอึอยู่ในห้องน้ำชั้นใต้ดินล่ะ
‎เพื่อให้ได้ความถูกต้องแม่นยำมากขึ้น
‎ผมทำดอกสว่านยาวสองเมตร
‎ตรงจุดที่อุโมงค์สิ้นสุด
‎เราเจาะและโผล่ขึ้นไปบนทางเท้า
‎ผมพูดว่า "ใช่ นี่คือแม็กไกเวอร์ของฉัน"
‎เขาแก้ปัญหาให้ผมด้วยเงิน 50 เปโซ ‎กับของลดราคาวันพฤหัส
‎ไม่งั้นคงใช้เงิน 100 เปโซ
‎ด้วยรูธรรมดาๆ คุณมีเวลา ‎ทั้งสุดสัปดาห์ในการเปิดตู้นิรภัย
‎ที่นี่
‎เราต้องเปิดตู้นิรภัยให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎แล้วเฟร์นันโดก็พูดว่า "ใช่ อุปกรณ์แบบนี้
‎เหมือนที่คนงานตัดแผ่นเหล็กใช้ เห็นไหม"
‎ผมพูดว่า "ใช่ นั่นคือไฮดรอลิก ‎มาดูกันว่าเราจะออกแบบอะไรได้บ้าง"
‎เราหาชุดไฮดรอลิกมาตรฐานขนาดเล็ก
‎และจากประสิทธิภาพของชุดไฮดรอลิกนั้น
‎ผมออกแบบกระบอกสูบ ‎ลูกสูบที่ทำให้มันเกิดแรงดัน
‎นั่นคือวิธีที่เราประกอบอุปกรณ์เข้าด้วยกัน
‎ด้านหลังเป็นกล้องส่องทางไกล ‎เพื่อให้คุณควบคุมระยะได้
‎ด้วยอุปกรณ์นั้น เราปลอดภัยมาก
‎เรารู้ว่าเราอาจเปิดตู้นิรภัยได้ภายในเจ็ดวินาที
‎และไม่มีใครได้ยินเสียง
‎และนั่นคือจุดกำเนิดของ "ปืนใหญ่ไฟฟ้า"
‎เราทุกคนนึกภาพตอนเดินไปในอุโมงค์
‎ขนเงินไปยังท่อระบายน้ำ
‎ถึงตรงนั้นแล้วเราจะทำยังไง
‎แนวคิดพื้นฐานหลักๆ คือไปที่ริมแม่น้ำ
‎แต่จริงๆ แล้ว นั่นคือสิ่งที่ตำรวจจะคิด
‎ทันทีที่พวกเขารู้เรื่องการหลบหนีของเรา
‎พวกเขาก็จะไปที่แม่น้ำ
‎ดังนั้น ผมเลยบอกว่าเราต้องไปอีกทาง
‎อีกทางหนึ่งคือข้อได้เปรียบ
‎เพราะมีที่ให้ออกไปเป็นร้อยแห่ง
‎แล้วหลังจากที่ตรวจดูมัน เราก็เจอที่ที่ดีที่สุด
‎ห่างจากธนาคาร 14 ช่วงตึก
‎ใกล้กับมุมถนนที่เราจอดรถได้
‎เจาะรูข้างล่าง แล้วลงไปทางนั้นโดยตรง
‎โดยไม่ต้องออกจากอุโมงค์หรือให้ใครเห็นเรา
‎การเดินในอุโมงค์ยากลำบากมาก
‎เพราะทุกอย่างที่เราต้องแบกไปด้วยมันหนักมาก
‎เราเลยคิดที่จะยกระดับน้ำเพื่อล่องเรือไปได้
‎เราเลยสร้างเขื่อน
‎ใช้เหล็ก เชือก ไม้เยอะมาก
‎และฉนวนโฟมขาวเพื่อให้มันกันน้ำ
‎("มุมมองด้านหน้า" ‎หกเมตร)
‎เราขึ้นไปบนพื้นดิน ตอนนั้นมีพายุลูกใหญ่พัดมา
‎หลังจากเกิดพายุ สิบหรือ 15 วันต่อมา
‎เราลงไปดูเขื่อน และมันก็หายไปแล้ว
‎พายุพัดพามันไปแล้ว
‎ผมพูดว่า "ไม่ หยุด พอกันที เราจะเดินไป"
‎"ฉันรับรองได้ว่าเราจะใช้ประโยชน์จากมัน"
‎พอแล้ว ไม่เอาแล้ว แต่แล้วจู่ๆ ‎ผมก็พูดว่า "ไม่ สร้างเขื่อนกันเถอะ
‎เพราะเมื่อพวกเขารู้ว่าเรามีเขื่อนกับแพ
‎มันจะแย่มากทีเดียว"
‎ความคิดเรื่องการศึกษา
‎หาวิธีไปที่ห้องนิรภัยหรือขุดอุโมงค์
‎ตอนนี้กลายเป็น
‎การศึกษาจิตวิทยาของหน่วยฟอลคอน
‎การหาคู่มือซึ่งก็คือ
‎คัมภีร์ไบเบิลวิธีจับตัวประกัน
‎การฟัง
‎วิทยุตำรวจ
‎ดังนั้นผมจึงเริ่มเข้าใจ
‎เวลา วิธีการ
‎และสิ่งที่จะเกิดขึ้น เมื่ออยู่ๆ
‎พวกเขาพูดกันในธนาคารว่า ‎"พวกเขาจะปล้นเรา"
‎สำหรับผมแล้ว การรู้จักศัตรู
‎คือตอนที่เราใกล้ชนะสงครามแล้ว
‎เราต้องการรถบรรทุกพิเศษเฉพาะ ‎ที่สามารถเปิดประตูบนพื้นรถได้
‎ผมคิดว่าเราจ่ายไปห้าหรือหกพันดอลลาร์
‎และเบโต เด ลา ตอร์เร ‎ก็เอามันไปไว้ที่บ้านของเขาในวิลเด
‎เราดัดแปลงรถบรรทุกที่นั่น
‎เราตัดมันออกบางส่วน ‎เราจะได้เอาของขึ้นมาทางพื้นรถ
‎เราต้องทำงานกันและภรรยาเขาก็อยู่ที่นั่น
‎ผมก็ถามว่า "เธอมาทำอะไรที่นี่"
‎เรามองหน้ากัน ‎ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย
‎"ไม่เป็นไร"
‎พูดแค่นั้น
‎นั่นคือตอนที่ผมได้รู้จักกับอลิเซีย ดิ ตูยิโอ
‎(อลิเซีย ดิ ตูยิโอ ‎ภรรยา)
‎แต่เธอไม่รู้ชื่อผมด้วยซ้ำ
‎เพราะผมไม่ได้แนะนำตัวเองหรืออะไรเลย
‎แต่ผมอยู่ที่นั่น
‎เราต้องการคนขับรถตู้
‎คันทรีแมน ซาโยเอเชวาร์เรีย
‎นักกฎหมาย
‎หลังจากนั้น เราก็ดึงคิดมาอีกคน
‎"นายจะอยู่ที่นั่นในวันลงมือปล้น"
‎"สิ่งเดียวที่นายต้องทำ ‎คือเล็งปืนแล้วทำตามที่เราบอก"
‎ใช่ ลองนึกดูสิ
‎ผมใช้เวลา 500 วันคิดเกี่ยวกับงานนี้
‎ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากเรื่องนั้น
‎วันแรกผมรู้ว่าจะเอาเงินจากที่นั่นได้ยังไง
‎แต่วันที่สอง ผมก็แก้ไขวิธีทำมันให้สำเร็จ
‎และวันที่สามด้วย
‎เราแก้ไขวิธีทำมันให้สำเร็จกี่ครั้งนะ
‎ผมคิดแผนในเดือนกันยายนปี 2004
‎รู้ไหมว่าจริงๆ แล้วผมคิดว่าอะไร
‎คิดว่าภายในต้นปี 2005 เราจะทำมันได้
‎ผิดถนัด
‎ผมไม่เคยคิดว่ามันจะยากขนาดนี้ ‎และใช้เวลานานกว่าหนึ่งปี
‎(ร้านตัดเสื้อสกันซิอานี)
‎กางเกง
‎ผมชอบมากจนอยากทำตามแผน ‎ถึงแม้ว่าฝนจะหยุดตกแล้วหรือกำลังตก
‎ตอนนั้นความเสี่ยงเดียวก็คือ
‎เมื่อมีสถานการณ์จับตัวประกัน คนที่ฉลาด
‎คนที่คิดว่าเราอาจหนีไปทางท่อระบายน้ำ
‎จะปิดกั้นทางออกของเราแล้วก็จบเห่ ‎เราหนีไปไหนไม่ได้เลย
‎เมื่อวันก่อนผมไม่ค่อยมีสมาธิ
‎แต่ผมตั้งใจมุ่งมั่น
‎เมื่อทุกอย่างถูกค้นพบ มันเหมือนกับ…
‎เรากำลังจะสร้างนิยาย
‎มันจะเป็นจุดสนใจของฤดูร้อน
‎งานของเราจะเป็นวันศุกร์ที่ 13 มกราคม
‎มีใครเชื่อโชคลางไหม
‎ดีมาก
‎(13 มกราคม ปี 2006 ‎วันลงมือปล้น)
‎ผมตื่นตอนเจ็ดโมงเช้า
‎ผมแต่งตัวดี ‎ใส่รองเท้า เสื้อเชิ้ต ผูกเน็กไทพร้อม
‎ผมไปรับคิด
‎แล้วเราก็มุ่งหน้าไปยังเขตลงมือปล้น
‎ผมจำได้ว่าอยู่ที่โต๊ะใหญ่ตอนกลางคืน
‎มีทุกอย่างที่ผมต้องเอาไปด้วย
‎ขจัดรอยนิ้วมือออกหมดแล้ว
‎มาคิดและทบทวนเรื่องตำแหน่งกันดีกว่า
‎อย่างแรก ตอนเก้าโมง
‎เซบาสเตียนจะลงไปในท่อระบายน้ำ
‎ผมเริ่มเดินไป
‎ผมไปถึงเขื่อน
‎ที่เขื่อนนั่น ผมเปิดมอเตอร์
‎ตรวจสอบว่าทุกอย่างอยู่ในสภาพดี
‎แล้วผมก็ปืนขึ้นไปตามรูที่เจาะขึ้นไปถึงธนาคาร
‎และก็รอจนกว่าพวกเขาจะบอกให้ผมลงมือ
‎ด็อค
‎กับเบโต
‎นายจะเดินเข้าไป
‎อลิเซียไปที่นั่นกับผม
‎เธอส่งผมตรงหัวมุมของธนาคาร
‎แล้วก็ไป เธอทิ้งรถไว้ตรงที่เธอต้องจอดทิ้งไว้
‎รถของผม
‎ทีนี้คันทรีแมนก็ไป
‎แล้วเข้าประจำที่
‎ในท่อระบายน้ำที่ใช้หลบหนี ‎ที่ถนนสาย 3 ซาเกนโตสตัดลิเบร์ตาด
‎ผมจอดรถ
‎คิดกับผมเดินไปหนึ่งหรือสองช่วงตึก
‎เราเจอรถฟอร์ดเอสคอร์ตที่จอดรอเราอยู่แล้ว
‎เรายืนคุยกันอยู่ตรงนั้น เราทั้งคู่แต่งตัวดีมาก
‎ผมใส่สูทสามชิ้นสุดคลาสสิก
‎เราผ่านมาเห็นรถที่จอดอยู่กับมาริโต ‎และเพื่อนร่วมงานอีกคน
‎"สวัสดี เป็นไงบ้าง"
‎ฉันจะขับรถคันนี้ไปที่นั่น
‎ฉันจะจอดมันทิ้งไว้ เปิดไฟสัญญาณฉุกเฉิน ‎และทิ้งตะปูเรือใบเจาะยางไว้ที่เบาะหลัง
‎พอหน่วยฟอลคอนมาถึง ‎พวกเขาจะเห็นว่ามันคือรถที่เราใช้หลบหนี
‎วันที่ 13 มกราคม เราเข้าไป ‎ผมดูให้แน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
‎สัญญาณเตือนภัย กล้องวงจรปิด
‎นั่นคือที่ที่ผมให้ของขวัญกับตำรวจท้องถิ่น
‎(วัลเตร์ เซร์ราโน ‎จนท.รักษาความปลอดภัย)
‎ในช่วงเวลานั้น ซึ่งดูเหมือนจะผ่านไปเร็วมาก
‎ผมเหนื่อยมากเลย
‎ยิ่งไปกว่านั้น ‎ผมคิดว่าผมเคลิ้มๆ จะหลับแล้วด้วยซ้ำ
‎ระหว่างทาง ผมหยดกาวลงบนนิ้วมือ ‎ใช่ครับ ช้าๆ และนิ่มนวล
‎กาวเหนียวๆ นั่นเป็นอุปกรณ์ที่เราใช้
‎เพื่อพรางรอยนิ้วมือของเรา
‎เราไปถึงที่จอดรถของธนาคาร
‎(12.38 น.)
‎เราลงจากรถอย่างใจเย็น
‎พอเราหันหน้าไปทางประตูเพื่อเข้าไป
‎ตำรวจในบังเกอร์ก็ส่งสัญญาณและบอกเราว่า
‎พนักงานไปพักเที่ยง ประตูนั้นยังปิดอยู่
‎คิดกับผมเลยรีบเดินไป
‎เราเดินขึ้นทางลาด
‎เดินตรงไปที่ประตูใหญ่
‎ด็อคกับเบโตเพิ่งเข้าไปในธนาคาร
‎ผมเห็นคนสวมเสื้อคลุม
‎ผมซูมด้วยกล้องตัวนั้น ดูด้วยกล้องที่เห็นด้านหน้า
‎พอคนคนนี้เริ่มเดิน
‎ก็เห็นปืนเหน็บไว้ที่เอว
‎ผมเข้าไป ชักปืนออกมา
‎อย่าขยับ ไปเร็ว
‎มีคนยืนต่อแถว ผมตะโกนว่า
‎หยุด
‎คุมตัวยามรักษาความปลอดภัยไว้
‎ผมบอกทุกคนว่า ‎"เอาละ นี่คือการปล้น ทุกคนหมอบลงบนพื้น"
‎บนพื้น นี่คือการปล้น ทุกคนหมอบลงบนพื้น
‎"มองพื้นไว้ แล้วจะไม่มีปัญหาอะไร"
‎"ทุกอย่างจะเรียบร้อย แต่ทำตามที่เราบอก"
‎(เอสเตลา มาริส ‎ลูกค้า)
‎ผมเห็นคนใส่เสื้อเชิ้ตสีส้มๆ หรือสีชมพู
‎ผมเห็นเขามีปืนอยู่ในมือแล้ว
‎ไปกันเถอะ
‎แล้วผมก็ส่งสัญญาณเตือนภัย ‎แจ้งเตือนว่าธนาคารถูกปล้น
‎ชั้นสอง
‎มาริโตกับคิดรับไป
‎ระวัง!
‎เมื่อคุณเริ่มทำงานที่ธนาคาร พวกเขาจะฝึกคุณ
‎เผื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
‎สิ่งที่พวกเขาพูดกันในคอร์สฝึกคือรูปแบบการปล้น
‎ปกติแล้วพวกเขาจะเร็ว ‎ใช้เวลาหนึ่งนาทีครึ่งหรือสองสามนาที
‎พวกเขาเร็วมาก
‎ผมจำได้ว่าผมหมอบอยู่บนพื้นและเริ่มนับ
‎(ลีอันโดร ‎พนักงานธนาคาร)
‎ผมเห็นคนเข้ามาแล้วเดินไปที่ตู้เอทีเอ็ม
‎เขาสวมหมวกกับแจ็กเก็ตบางๆ ‎ผมวิ่งออกไปแล้วจับตัวเขาไว้ เขาคือเฟร์นันโด
‎ผมจำเขาไม่ได้ ‎เพราะผมไม่เคยเห็นเขาแต่งตัวแบบนั้น
‎คิดกับผมขึ้นไปที่ชั้นสอง
‎ปฏิบัติการแบบเดียวกัน ‎"ทุกคนหมอบลงบนพื้น นี่คือการปล้น"
‎เดินไปอีกสองก้าวแล้วผมก็กระโดดข้ามกระจก
‎เข้าไปในคอกพนักงานรับจ่ายเงิน
‎"เอาเงินมา เร็วเข้า!"
‎ฉันจะไปเอาวิทยุตำรวจ
‎ฉันจะฟังว่าตำรวจที่อยู่ใกล้ๆ จะมาถึงเมื่อไหร่
‎ตอนนั้น เราจะทำตามแผนขั้นที่หนึ่ง
‎"นกกาเหว่า"
‎สิ่งที่ฉันจะทำคือจับตัวประกัน
‎รอให้รถตำรวจคันแรกมาถึง
‎แล้วทำเป็นว่า ‎ฉันอยากหนีออกจากธนาคารไปกับเขา
‎ฉันจะรอจนกว่าพวกเขาจะสั่งให้ฉันหยุด
‎แล้วฉันก็จะกลับเข้าไปข้างใน
‎การทำแบบนี้จะทำให้พวกเขาเลิกคิดว่า
‎เราจะหนีออกไปทางอุโมงค์
‎เพราะถ้าเราอยากหนีออกทางประตู…
‎พอเสร็จขั้นตอน "นกกาเหว่า"
‎เราจะปิดประตูธนาคาร
‎และนั่นคือตอนที่เราทำตามแผนขั้นที่สอง
‎ตอนนั้นแหละที่ผมได้ยินเสียงไซเรนรถตำรวจ
‎แล้วคุณก็เริ่มมีคำถามมากมาย
‎เพราะสุดท้ายแล้ว มันไม่ใช่การปล้นที่รวดเร็ว ‎เรื่องนี้จะจบลงยังไง
‎ช่วงเวลาสุดท้าย
‎พวกเขาปล้นธนาคารในซาน อิซิโดร
‎จากนั้นเราก็จะเริ่มแผนขั้นที่สาม
‎ซึ่งก็คือจับตัวยามที่อยู่ในห้องใต้ดินออกไป
‎ชายคนนี้คือคนที่ติดต่อสื่อสารกับคนข้างนอก
‎เขาจะเห็นหรือได้ยินอะไรจากห้องนิรภัยไม่ได้
‎เราจับตัวผู้จัดการ ไปที่บังเกอร์
‎มันใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาที
‎มันฟังดูเหมือนหลายอย่าง แต่มันจบในไม่กี่วินาที
‎เร็วเข้า ออกมาเพราะเราจะไปกันแล้ว เร็ว
‎เราอยู่ชั้นบน ได้ยินพวกเขาบอกตำรวจให้ออกมา
‎เขาจับผมไว้แล้วพูดว่า ‎"ใจเย็นๆ ตำรวจ ยอมแพ้ซะ"
‎ผมพูดว่า "ผมไม่ยอมแพ้หรอก"
‎เขาไม่ยอมเปิดประตูนั่น
‎ถ้าเขาไม่ยอมออกมา
‎เราจะปิดหน้าต่างไว้
‎แล้วพวกเราคนหนึ่งก็จะทำให้เขาบ้า ‎ทุบหน้าต่างนั่น
‎ออกมา เอาละ เร็วเข้า
‎คนที่สวมแจ็กเก็ตบางๆ ค่อนข้างหงุดหงิด
‎เขาจับผมของผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการ
‎แล้วผลักเธอมาติดหน้าต่างของประตูบังเกอร์
‎ผมพูดว่า "ฟังนะ พวก"
‎ผมเพิ่งออกมาจากคุกเซียร์รา ชิกา
‎และผมก็จะกลับเข้าไปอีก ‎ฉะนั้นอย่าทำให้มันยุ่งยาก"
‎"ผมสัญญาในฐานะโจรเก่า ‎ว่าผมจะปล่อยตัวคุณทันที"
‎เขาพูดว่า "ผมออกจากคุกมา ‎และรับปากว่าผมจะไม่ฆ่าคุณ"
‎และผู้หญิงคนนั้นบอกเขาว่าอย่าไป ‎เพราะพวกเขาจะฆ่าเขา
‎มันน่ากลัวมากเลย
‎และก็… ไม่มีอะไร
‎เพราะเขาทำงานทุกวัน ‎เขาคือคนที่ทำงานกับคุณ
‎ถ้าพวกเขายิงเขาล่ะ
‎ออกมาจากตรงนั้น เร็วเข้า
‎ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการพูด ร้องไห้
‎และก็สติแตกแล้ว
‎บอกให้ผมยอมแพ้ เพราะเธอยังไม่ได้ใช้เวลา ‎อยู่กับหลานสาวเธอเลย
‎พวกเขาปั่นหัวเพื่อนๆ และเพื่อนร่วมงานของคุณ
‎พวกเขาขู่จะฆ่าเราคนหนึ่ง พวกเขาจะฆ่าอีกคน
‎มันทำให้คุณโกรธ ‎คุณรู้สึกโกรธและหมดหนทางจริงๆ
‎เร็วเข้า ออกมาจากตรงนั้น บอกให้เขาออกมา
‎ผมพูดกับคนที่ใส่สูทสีเทาว่า "ผมจะออกไป"
‎ใจเย็นๆ อย่าแตะต้องตัวประกัน
‎ผมขอแค่อย่าแตะต้องตัวประกัน
‎เขาเปิดประตู
‎เขาวางปืนลงบนโต๊ะ
‎และโทรศัพท์ เครื่องมือสื่อสารของเขา
‎พอผมออกมา ผมก็ยกมือขึ้นและยอมแพ้
‎เขาไม่ได้ค้นตัวผมเหมือนมือใหม่
‎เขาค้นตัวผมเหมือนคนที่รู้ดีว่าเขาทำอะไรอยู่
‎ผมจับมือเขา แล้วเราก็ลงบันไดไป
‎ผมพาเขาไปที่ประตู
‎ผมเอาปืน 9 มม. ของเขาจี้หลังเขาไว้
‎ผมดึงแม็กกาซีนออกมาแล้วกลับด้านกระสุน
‎เพื่อป้องกันการยิงรัวๆ ได้อย่างรวดเร็ว
‎"ไปให้พ้น" "อะไรนะ" "ไปให้พ้น" ‎เราเปิดประตูให้เขา
‎แล้วเขาก็ไป เราปล่อยเขาไป
‎เราปล่อยตัวตำรวจ
‎ผมเริ่มสงสัย
‎พวกเขาเป็นใคร แก๊งมีอาวุธอะไร
‎คุณโทรหาใคร
‎จ่าเซร์ราโนไม่อยากเชื่อ
‎ว่าเขาจะได้เดินออกไปจากการปล้น
‎พอผมเข้าไปใกล้หัวหน้าตำรวจที่ถนน ‎ผมก็เห็นธนาคาร
‎ผมมองไปที่ชั้นสอง เห็นคนใส่สูทสีเทา
‎ทำแบบนี้ ให้เห็นโทรศัพท์เน็กซ์เทล
‎พอเขาให้ดูโทรศัพท์เน็กซ์เทล ‎ผมก็บอกกุสตาโบว่ามันเป็นของผม
‎เขาถามว่า "คุณรู้ได้ยังไง" "มันมีโลโก้"
‎ผมบอกว่า "ลูกสาวผมเอากาวติดมันไว้"
‎"มันเป็นของผม โทรหาสิ เพราะมันเป็นของผม"
‎ตอนแรก
‎มีสองคนที่จะรับผิดชอบการเจรจา
‎คือด็อคกับผม
‎ต่อมาเพราะผมแสดงเวอร์เกินไป ‎เพราะคำพูดของผม…
‎การที่ผมเรียนการละครมา
‎และวิธีที่ผมจัดการกับพวกเขา
‎ด็อคพูดว่า "ไม่ มาริโตต้องเป็นคนเจรจา"
‎และมันก็เป็นแบบนั้น
‎หนวดปลอม หมวกคิปปาห์ แว่นตาและฮู้ด
‎บทบาทของผมในฐานะผู้เจรจา
‎หนังสือพิมพ์เริ่มเรียกว่า
‎"ชายในสูทสีเทา"
‎ฮัลโหล
‎ครับ คุณผู้หญิง
‎ไม่ครับ ผมไม่ใช่วัลเตร์ เซร์ราโน
‎แต่ผมปล่อยตัวสามีคุณไปแล้วครับ คุณผู้หญิง ‎ฉะนั้นสบายใจได้ครับ
‎ใช่ครับ ผมเป็นหนึ่งในโจรพวกนั้น ใจเย็นๆ
‎สงบใจไว้ครับ
‎ผมจะให้พวกเขาโทรหาคุณนะครับ
‎ใจเย็นๆ ครับ คุณผู้หญิง
‎วางสายได้แล้วครับ
‎ผมเอาโทรศัพท์กระแทกบนกระจกทันที
‎ผู้หมวดคนนั้นจะได้โทรหาผม
‎ผมบอกว่า
‎"ภรรยาของวัลเตร์ เซร์ราโนโทรหาผม"
‎"บอกให้เขาโทรหาเธอเพราะเธอสิ้นหวังมาก"
‎กลับมาที่รายงานสด
‎เหตุปล้นธนาคาร ‎และผู้ถูกจับเป็นตัวประกันในซาน อิซิโดรกันครับ
‎ถนนอาเบนิดา ลิเบร์ตาดอร์ถูกปิดสามช่วงตึก
‎คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้ กลับไปครับ
‎และสื่อก็ถูกจำกัดการเข้าไปในที่เกิดเหตุมากขึ้น
‎เราต้องอยู่ห่างออกไปเกือบหนึ่งช่วงตึกครึ่ง
‎จากที่เกิดเหตุ
‎ขั้นต่อไป
‎คือปิดประตูลานจอดรถ
‎พูดง่ายๆ คือถ้าตำรวจเข้าไปในลานจอดรถ
‎เราจะทำไม่สำเร็จ
‎ทำไมน่ะเหรอ เพราะเราจะเอา ‎"ปืนใหญ่ไฟฟ้า" ออกจากรถไม่ได้
‎หลังเที่ยงครึ่ง
‎ผมได้ยินพวกเขาเริ่ม
‎ส่งสัญญาณบอกผม
‎พวกเขาบอกว่า "เจาะเลย"
‎ผมตอกและรู้สึกเหมือน ‎พวกเขาเริ่มเคลื่อนย้ายของอยู่อีกฝั่ง
‎นั่นเป็นเพราะเจาะที่ด้านหลังของเฟอร์นิเจอร์
‎แล้วพวกเขาก็จะหาไม่เจอ ‎ว่ารูที่ผมเจาะอยู่ตรงไหน
‎มันเป็นช่วงเวลาสำคัญ ‎ที่จะได้เห็นหน้านายพิลึกทางรูนั่น
‎เพราะมันเป็นทางหลบหนีของเรา
‎ผมเข้าประจำที่ตรงนั้น
‎เพื่อเจาะตู้นิรภัยที่ง่ายกว่า
‎ผมหมายถึงอะไรที่ว่าง่ายกว่า
‎ตู้ที่มีระยะห่างระหว่างบานพับกับตู้น้อยที่สุด
‎คำนวณเวลาไว้โดยประมาณว่า
‎จะสามารถเปิดตู้นิรภัยได้ 400 ตู้ในสองชั่วโมง
‎(13.03 น.)
‎เราไม่รู้ความต้องการของผู้จับตัวประกัน
‎เพื่อปล่อยตัวประกันและมอบตัว
‎มีรถสายตรวจและเจ้าหน้าที่มากันมากมาย
‎แต่ยังไม่เห็นทางแก้ปัญหานี้
‎เรากำลังดูจอ ดูทีวีที่ไม่มีเสียง ‎ซึ่งมีอยู่ในธนาคารทุกแห่ง
‎สื่อก็ติดตามอยู่ในเหตุการณ์แล้ว
‎ในตอนนั้นผมมองออกไปนอกหน้าต่าง
‎และเห็นชายคนหนึ่งหันเสาวิทยุชี้มาที่ผม
‎แต่เขาเริ่มมองไปที่ด้านข้างแบบนี้
‎เขามองผม มองวิทยุ แล้วก็มองไปด้านข้าง
‎ผมพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎เพราะผมเป็นโจรที่มีประสบการณ์ ‎ผมจึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
‎เขาพูดว่า " คนที่จะเจรจากับคุณมาแล้ว"
‎"ใครเหรอ" เขาบอกว่า "คนที่มีเครา"
‎มิเกล อังเกล ซิเลโอ
‎ผมเป็นพันตรีในกองกำลังพิเศษฟอลคอน ‎ประจำกรมตำรวจบัวโนสไอเรส
‎ผมเป็นนักเจรจาและเป็นสมาชิกทีมยุทธวิธี
‎(มิเกล ซิเลโอ ‎นักเจรจา)
‎เราจอดรถตามปกติ
‎และพวกเขาก็รายงานข้อมูลล่าสุดให้เราฟัง
‎พวกเขาให้เบอร์โทรศัพท์ ‎ติดต่อกับอุปกรณ์ในธนาคาร
‎ผมอยู่หลังรถที่เหมือนรถบรรทุก
‎กับคู่หูของผมที่คอยคุ้มกันผมเหมือนเป็นโล่
‎ผมติดต่อเข้าไปจากตรงนั้น
‎แล้วเขาก็เริ่มอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น
‎มันเป็นการปล้นอย่างรวดเร็วและเกิดผิดพลาด ‎แล้วพวกเขาก็ติดอยู่ข้างใน
‎พวกเขาไม่อยากทำร้ายใคร ‎แต่ก็ไม่อยากกลับเข้าคุกเช่นกัน
‎"ฟังนะ เพื่อน"
‎"ผมเพิ่งติดคุก 15 ปีในเซียร์รา ชิกา"
‎"ฉะนั้นมาคุยกันสั้นๆ ง่ายๆ ดีกว่า"
‎นักเจรจา ตำรวจมืออาชีพชั้นหนึ่ง
‎รู้ว่าผมเป็นโจรมืออาชีพชั้นหนึ่ง
‎เมื่อผมพูดว่าเคยติดคุกในเซียร์รา ชิกา
‎นอกจากที่พูดไปแล้ว ผมยังให้ความสนใจ
‎ภาษากายและท่าทางของพวกเขา ‎เหมือนที่นักเจรจาทุกคนทำ
‎คนคนนี้นั่งไขว่ห้าง
‎ท่าทางของเขาไม่เข้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น
‎ปกติเวลาจับตัวประกัน ‎จะมีความเครียดและอะดรีนาลีนเยอะมาก
‎ผู้คนตะโกนด่าเรา
‎ฟังอย่างหนึ่งนะ
‎ฟังผมนะ
‎จัดการคณะกรรมการภาวะวิกฤตด้วย
‎ผมจะได้จัดการสถานการณ์ในนี้ เข้าใจไหม
‎ผมพูดว่า "โอเค ปล่อยใครสักคนที่ตื่นกลัว ‎ปล่อยเหยื่อสักคน"
‎จำไว้ว่าผมกำจัดศัตรูธรรมชาติของผมได้แล้ว
‎ผมปล่อยตัว ‎เจ้าหน้าที่ตำรวจวัลเตร์ เซร์ราโนไปแล้ว
‎นั่นคือท่าทีที่เป็นมิตร
‎อย่าขอให้ปล่อยตัวประกันเพิ่มอีก จบ แค่นี้แหละ
‎ผมปิดโทรศัพท์มือถือ เราทุกคนมองหน้ากัน
‎เจ้านายผมพูดว่า ‎"ถ่วงเวลาให้เราหน่อย ซิเลโอ"
‎มันคือสิ่งเดียวกับที่ผมต้องการ เวลา
‎เวลาสำหรับการเปิดตู้นิรภัย
‎ผมไม่ได้หยุดดูว่ามีอะไรอยู่ในตู้พวกนั้น
‎มันเปิดได้หรืออะไรไหม ‎ผมย้ายไปเปิดตู้แถวที่สองแล้ว
‎ผมเป็นคนละเอียดรอบคอบ ทำลายกุญแจทั้งหมด
‎ระหว่างที่ผมเจาะตู้นิรภัยทั้งหมด
‎มีคนจากธนาคารโผล่มา
‎แล้วตะโกนใส่ผม
‎"คุณมาทำอะไรที่นี่"
‎ผมมองคนคนนั้นแบบนี้ ‎เห็นได้ชัดว่าผมใส่หน้ากากอยู่
‎และเฟร์นันโดก็พูดว่า
‎"คุณไม่ใช่คนออกคำสั่งแล้ว ‎ตอนนี้ผมคือคนออกคำสั่ง"
‎แล้วคนคนนั้นก็ออกไป ‎แต่ผมแบบว่า "โอ๊ะ พวกเขาเห็นฉันแล้ว"
‎(14.17 น.)
‎เรามีตัวประกันเยอะมาก
‎ต่อมาเราพบว่ามี 23 คน
‎อย่าโง่นะ
‎มีคนหนึ่งที่เข้ามา
‎และใช้ความรุนแรงมากกว่าคนอื่นนิดหน่อย ‎ในแบบที่เขาเป็นและวิธีที่เขาปฏิบัติกับคุณ
‎อีกคนมาบอกว่า "ใจเย็นๆ อัยการเขตกำลังมา"
‎"เรากำลังเจรจาและมอบตัว ใจเย็นๆ"
‎มีชายคนหนึ่งที่ตื่นกลัวมาก เขาฉี่ใกล้จะแตก
‎เขาปวดท้องฉี่
‎เขาร้องคร่ำครวญ
‎"ว่าไง คุณ" "ผมฉี่ไม่ได้" "ทำไมล่ะ" ‎"เพราะพวกเขามองผมอยู่"
‎"งั้นก็ไปฉี่ที่บันไดสิ พวก ไปเลย"
‎สถานการณ์นี้เริ่มทำให้คนตื่นกลัว
‎"เป็นอะไรไป ไอ้บ้าเอ๊ย"
‎"ผมฉี่ไม่ได้ ผมกลัว"
‎ไม่นะ เพื่อน มาเถอะ คุณออกไปได้แล้ว
‎เอาละ มานี่
‎ไปกันเถอะ เร็วเข้า
‎เราเปิดประตูกั้นแล้วก็เหวี่ยงเขาออกไป
‎หน่วยทหารชั้นยอดเข้ามาหาเขาทันที
‎กอดเขา แล้วก็ชกเขาสองสามที
‎เพราะพวกเขาไม่รู้ว่า ‎เขาเป็นตัวประกันหรือเป็นโจร
‎คุณท้องอยู่หรือเปล่า คุณผู้หญิง
‎โอเค คุณจะได้ออกไป มานี่สิ
‎มีความเคลื่อนไหวที่นี่ในพื้นที่บริเวณธนาคารริโอ
‎มีคนถูกปล่อยตัวออกมาสองคน ‎เป็นผู้ชายหนึ่งคน ผู้หญิงหนึ่งคน
‎เราได้เห็นช่วงเวลาที่ผู้หญิง
‎ถูกปล่อยตัวโดยคนร้ายที่คุมตัวประกันอยู่
‎ทั้งพนักงานธนาคารริโอและลูกค้า
‎เราพบว่ามีการเจรจาอย่างเข้มข้น ‎กับคนจากฝ่ายตำรวจ
‎ที่พยายามเกลี้ยกล่อมให้พวกเขายอมแพ้
‎(เหตุปล้นธนาคาร ‎พวกเขาปล่อยตัวประกันสองคน)
‎ผมมีวิทยุสองเครื่อง
‎เครื่องหนึ่งใช้ฟังการพูดคุยของตำรวจ
‎อีกเครื่องใช้สื่อสารกับพรรคพวกของผม
‎และผมก็มีอีกเครื่อง
‎ซึ่งเป็นวิทยุราคาถูกๆ
‎แบบที่ขายเป็นคู่
‎วิทยุเครื่องนั้น รับได้หลายช่องความถี่
‎ผมจำได้ว่าผมหมุนหาช่องความถี่
‎และฟังหน่วยฟอลคอน
‎ผมจำได้ว่าผมจับมาริโอแล้วพูดว่า "ฟังนี่สิ"
‎ผมฟังเสียงพลซุ่มยิง
‎ที่ส่งข้อมูลแจ้งหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการ
‎และหัวหน้าก็ตอบพลซุ่มยิง
‎ผมได้ยินพวกเขาพูดว่า "ผมเห็นคนที่อยู่ข้างบน"
‎"ผมเห็นคนที่อยู่ข้างล่าง"
‎นั่นหมายถึงถ้าเจ้านายพูดว่า "ยิง"
‎เด ลา ตอร์เรกับผมโดนยิงหน้าผากแน่
‎และเด ลา ตอร์เรก็เห็นพวกเขา ‎เขามาหยิบเน็กซ์เทลไปจากผม
‎แล้วพูดว่า "สั่งให้คนพวกนั้นลงไป ‎ไม่งั้นผมจะฆ่าใครสักคน"
‎ผมก็จำคำพูดไม่ค่อยได้
‎เพราะเราเห็นพ้องกันว่า ‎มันเป็นสถานการณ์ที่ร้ายแรงและตึงเครียดมาก
‎คนพวกนั้นลงไปจากหลังคา ‎ตามคำขอของชายคนนั้น
‎แต่มีพลซุ่มยิงฟอลคอนสามคน
‎เขาไม่เห็นพวกเขา
‎(15.10 น.)
‎เรากำหนดเวลาสำหรับงานที่ธนาคารไว้แล้ว
‎เปิดตู้นิรภัยและเคลื่อนย้ายตัวประกัน
‎ในช่วงเวลานั้น เราเปิดตู้นิรภัยได้แล้ว 143 ตู้
‎ตู้อื่นๆ จะต้องใช้เวลา ‎ในการปรับแต่งอุปกรณ์เครื่องมือ
‎ซึ่งเราไม่ได้วางแผนไว้
‎เราก็เลยตัดสินใจว่าจะออกไปกันเลย
‎พอหมดเวลาสองชั่วโมง
‎เราก็เข้าประจำที่เพื่อส่งเงินลงไปให้เร็วที่สุด
‎อาราอูโฆโทรหาผม
‎ลุยเลย แผนขั้นพิซซ่า
‎ผมรับสายอีกครั้ง
‎เขาบอกว่าพวกเขาจะมอบตัว
‎"โอเค นายพูดถูก เพื่อน ‎นี่มันไม่คืบหน้าไปไหนเลย"
‎และพวกเขาก็อยาก
‎กินอะไรสักอย่างเพราะพวกเขาคงใช้เวลา
‎อยู่ที่สถานีตำรวจหลายวันและไม่ได้กินอะไร
‎เอาพิซซ่ามาให้ฉัน
‎เอาน้ำอัดลมมาให้ฉัน ‎เราจะกินอะไรสักอย่างแล้วมอบตัว
‎ผมอธิบายว่ามันไม่ใช่ฟูกาเซตต้า
‎ในรายงาน ผมคิดว่ามีคนหนึ่งพูดว่า ‎"ถ้าฉันขอพิซซ่าฟูกาเซตต้าจากซิเลโอ
‎พิซซ่าฟูกาเซสต้าห้าถาด เขาจะรู้ว่าเรามีห้าคน
‎และเข้ามาในธนาคารในห้านาที" ‎มันจะเป็นแบบนั้น
‎จากจุดนั้น เมื่อได้รับคำขอของเขาแล้ว
‎และจะมีการแลกเปลี่ยน ‎การสื่อสารก็ขาดหายไป
‎แล้วระหว่างนี้ฉันจะทำอะไร
‎ฉันจะวางปืนที่ฉันจะทิ้งไว้ในห้องนิรภัย
‎และฉันก็ทำตามแผนขั้น "ฟอกสีผม"
‎ราดน้ำยาฟอกขาวห้าลิตร ‎เพื่อหลีกเลี่ยงการทิ้งดีเอ็นเอไว้
‎และนี่คือเส้นผม
‎ผมเป็นคนสุดท้ายที่ออกมากับอาราอูโฆ
‎เขาใช้เชือกรัดตัวเองไว้แบบนี้ ‎แล้วลากเฟอร์นิเจอร์มาปิดรูไว้ตอนที่เขาหนี
‎การ์เซีย โบลสเตร์พยายามสตาร์ทเครื่องเรือ ‎และเขาก็สตาร์ทมันไม่ติด
‎บิเตตเตตื่นกลัวมาก
‎และพูดว่า "อย่าดึงโช้ค เดี๋ยวน้ำมันท่วม"
‎กับเงินที่ปล้นมา ‎และเครื่องยนต์ที่สตาร์ทไม่ติด ผมคลั่งเลย
‎บิเตตเตพยายามสตาร์ทเครื่อง
‎แต่สตาร์ทไม่ติด พวกเขาเลยต้องพายเรือ
‎เราทุกคนลงเรือลำที่อยู่ข้างหน้าซึ่งมีเครื่องยนต์
‎ยกเว้นอาราอูโฆที่จะขึ้นแพเป่าลม
‎ผมจำได้ว่าผมโดดขึ้นแพที่อยู่ข้างหลัง
‎นอนอยู่บนกองเงิน
‎อยู่บนเงินหลายถุง แบบนี้
‎เราผ่านท่อระบายน้ำใกล้กับธนาคาร
‎เราเห็นเงาและได้ยินเสียง
‎แล้วจู่ๆ เครื่องยนต์ก็สตาร์ทติด
‎เราแล่นไป 14 ช่วงตึกและไปถึงท่อระบายน้ำ
‎เราบอกพรรคพวกอีกคน ‎คันทรีแมน ที่อยู่ข้างบน
‎ว่าเราอยู่ข้างล่างแล้ว เขาเลยยกฝาท่อออก
‎ด้วยท่อนเหล็กเพราะมันหนัก
‎ผมคิดว่าผมเป็นคนสุดท้ายที่มาถึง ‎พวกเขาอยู่ในรถกันหมดแล้ว
‎ใส่อะไรอื่นอีกไม่ได้แล้ว
‎แค่คนกับถุงใส่เงินเท่านั้น
‎เราจะขนของขึ้นรถ
‎แล้วก็เสร็จงาน
‎ทุกคนอยู่ในคาราวาน ‎กำลังไปที่ที่เราจะแบ่งเงินกัน
‎ความคิดของผมคือ ‎พวกเขาปิดกั้นทางเข้าและจะขัดขืน
‎เราไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย
‎ไม่มีใครเลย
‎เราเริ่มมองหน้ากัน
‎ผมคิดว่าพวกเขาจะสวมรอยเป็นตัวประกัน ‎และเปลี่ยนเสื้อผ้า
‎พวกเขารอตำรวจอยู่ข้างบน
‎เรามาถึงที่ที่ประตูรั้วเปิดอยู่
‎แล้วเราก็ขนถุงลงจากรถ
‎ถุงแล้วถุงเล่า
‎ผมไม่อยากยุ่งกับจินตนาการของคุณ
‎และก็ถุงอีกเยอะมาก
‎ตอนแรกผมอยากเปิดทีวีดูเลย
‎ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
‎หน่วยฟอลคอนยังไม่เข้าไปข้างใน
‎ถุงใส่เงินในธนาคารนั้นอยู่กับเราหมดแล้ว
‎แล้วจู่ๆ
‎"ตอนนี้พวกเขากำลังเข้าไป…"
‎เราได้เห็นการถ่ายทอดสด
‎ว่าพวกนั้นจะเข้าไปจับเรายังไง
‎"ตำรวจ!"
‎ประตูเปิดแล้วเราก็เข้าไป
‎ตอนนั้นผมคิดว่าผมจะเข้าไปต่อสู้
‎(พวกเขาปล่อยตัวประกัน)
‎ตอน 19.12 น. เราเห็นการเคลื่อนไหว
‎ของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ‎และหน่วยฟอลคอนที่กำลังเข้าไป
‎เอาค้อนทุบหน้าต่าง และในสองวินาที ‎พวกเขาก็ยึดธนาคารได้
‎นี่คือตอนที่คุณเริ่มแยกแยะว่าใครเป็นใคร
‎พวกเขาเป็นผู้ต้องสงสัยทุกคน
‎พวกเขาค้นตัวเราทุกคน
‎ให้เรายกมือขึ้น
‎และตอนที่เราออกมา ‎แม่ผมอยู่ข้างนอกกับสามีเธอ
‎ตำรวจให้พวกเขาเจอเรา ไม่มีอะไรแล้ว
‎ฉันเจอสามีกับลูกชายของฉันแล้ว
‎เป็นช่วงเวลาที่สะเทือนอารมณ์จริงๆ
‎อนาเบลลา คนร้ายสี่คนถูกจับหรือเปล่า
‎เกิดอะไรขึ้นกันแน่ คุณรู้อะไรจากตรงนั้นบ้าง
‎ค่ะ คนร้ายสี่คน
‎ที่ยึดธนาคารสาขานี้ถูกจับตัวได้แล้ว
‎มันเพิ่งจบไปเมื่อไม่นานมานี้
‎เมื่อสักครู่นี้ ตอน 19.20 น.
‎พวกเขาเริ่มแยก ‎คนที่เป็นพนักงานธนาคารและลูกค้า
‎แถวเริ่มสั้นลงเรื่อยๆ จนไม่เหลือใครแล้ว
‎ผมจำได้ว่าเราวางเงินทั้งหมดไว้ด้านข้าง
‎เงินหนึ่งแสนดอลลาร์ เราวางเป็นกองเล็กๆ
‎หนึ่งแสนดอลลาร์ กองเล็กๆ
‎มันเริ่มเต็มห้อง
‎ณ จุดหนึ่ง ผมนั่งอยู่บนกองเงิน
‎กองที่มีเงินปึกละ 10,000 ดอลลาร์เต็มไปหมด
‎ในซาน อิซิโดร ‎สถานการณ์ตัวประกันจบลงแล้ว
‎เราถ่ายทอดสดหลังผ่านไปเจ็ดชั่วโมง
‎ตัวประกันทั้งหมดเป็นอิสระ
‎และไม่มีการจับกุมคนร้าย
‎"เงินทั้งหมดอยู่ที่นี่ เยี่ยม ‎ดีใจจริงๆ มาแบ่งกันเถอะ"
‎มีคนพูดว่า "เครื่องคิดเลขล่ะ" ‎ไม่ เพื่อน ไม่ต้องใช้เครื่องคิดเลข
‎เราคำนวณแบ่งเงินกัน ‎ผมจำได้ว่ามีเงินเหลือ 20 ดอลลาร์
‎และในเมื่อมีเงินเหลือ 20 ดอลลาร์
‎เรามีกันห้าคน และเราก็ไม่มีเหรียญ
‎บิเตตเตเลยฉีกมัน
‎มีคนมาดูตามห้องต่างๆ
‎เพราะมีคนออกจากธนาคารทีละคน
‎เมื่อมีคนพูดว่า "เฟอร์นิเจอร์ชิ้นนี้ไม่เข้าที่"
‎พวกเขาเลยรู้ ‎พวกเขายกเฟอร์นิเจอร์ออกและเจอรู
‎- มันไปทางไหน ‎- ไปทางซ้าย
‎เจ้านายอยากเข้าไป ‎มีประตูทำเองและกับระเบิด
‎หน่วยเก็บกู้ระเบิดถูกเรียกมา ‎และผู้เชี่ยวชาญด้านนี้
‎คนร้ายสี่คนหลบหนี
‎ออกไปทางท่อระบายน้ำของธนาคารพร้อมกับเงิน
‎อนาเบลลา เราได้รับข้อมูลมาผิดๆ
‎พวกเขาให้ข้อมูลว่ามีการจับกุมคนร้ายสี่คน
‎ตอนนี้บอกว่าพวกเขาหลบหนีไปได้พร้อมกับเงิน
‎พวกเขาบอกเราว่ามีคนอยู่บนต้นไม้
‎และเราจะไปดูที่ต้นไม้
‎พวกเขาบอกว่ามีคนอยู่ในน้ำ ‎เราจะขอให้ยามชายฝั่งช่วย
‎น่าจะประมาณห้าโมงเย็น
‎มันกำลังคลี่คลาย
‎ที่บ้าน ทุกคนผ่อนคลาย ทีวีไม่รู้เรื่องเลย
‎คำถามคือ "พวกเขาเอาเงินไปเท่าไหร่"
‎ไม่ "โจรอยู่ไหน"
‎ผมคิดว่าเราทุกคนอยากไป ‎ผมอยากไป พวกเขาทุกคนก็อยากไป
‎ทุกคนหยิบของที่เป็นของตัวเองแล้วออกไป
‎ไม่ได้บอกลากันด้วยซ้ำ ‎"เจอกันพรุ่งนี้นะ" ไม่มีเลย
‎เราต่างคนต่างไปแล้วก็ไม่เจอกันอีกเลย
‎เราบอกลากันตลอดกาล
‎คิดกับผมขึ้นรถตู้ของผม
‎เราขับไปบนทางหลวงแพนอเมริกัน ‎เปิดหน้าต่าง
‎และก็เปิดเพลงดังลั่น
‎มีถุงสี่ใบอยู่บนเบาะหลัง
‎ถุงของเขาเล็กกว่าของผมนิดหน่อย ‎แต่ถุงขยะทั้งสี่ใบมีเงินอยู่เต็มถุง
‎ผมขับรถของผมไปเอาถุงใส่เงิน ‎เอาใส่ท้ายรถ แล้วก็กลับบ้าน
‎ผมเป็นคนใจเย็นมาก
‎ผมไม่ได้…
‎ไม่ใช่ว่าผมออกไปปาร์ตี้
‎เปล่าเลย ผมอยู่บ้านและมีเงินเยอะมาก
‎ผมพาคิดไปด้วย ส่งเขา แล้วเราก็บอกลากัน
‎จากนั้นผมก็ย้อนกลับไปสองสามช่วงตึก
‎และไปที่ซานตาเฟ 2590
‎ที่ที่ผมอยู่บนชั้น 13 ในอะพาร์ตเมนต์ 47
‎ผมไปที่ห้องนอน ถอดเสื้อผ้าออก
‎ผมไปเดินเล่นแล้วก็อาบน้ำ
‎ผมไม่คิดจะเช็ดตัวด้วยซ้ำ ‎แล้วผมก็เปิดถุงพวกนั้นเลย
‎ผมเพิ่งได้สัมผัสกับเงินจริงๆ
‎ด้วยการมีเงินมากมายอยู่ในมือ
‎แต่มันไม่ใช่ของผม มันเป็นของทุกคน
‎แต่ตอนนี้เงินที่ผมมีอยู่ที่บ้านของผม ‎มันเป็นของผม
‎ผมมาถึงบ้านและคิดว่าเป็นวันเกิดผมซะอีก ‎พวกเขาทุกคนรออยู่
‎หลักๆ คืออลิเซีย เธอทำตาโตแบบนี้เลย
‎ความรู้สึกในตอนนั้น
‎ผมทิ้งถุงเงินไว้ที่นั่นและทุกคนมองมาที่ผม
‎แล้วยังไงต่อ
‎ผมนอนไม่หลับอยู่สองวัน
‎เราคุยกันว่าอาราอูโฆ ‎อยากทิ้งโปสเตอร์เล็กๆ ไว้
‎ผมบอกเขาว่า "ถ้าตำรวจเห็นโปสเตอร์ ‎ก็เพราะเราหนีออกไปแล้ว"
‎"ถ้าเราหนีไปแล้ว แสดงว่าเรากำลังนับเงิน"
‎"และถ้าเรากำลังนับเงิน ‎จะไปยั่วโมโหพวกเขาทำไม"
‎"ดึงหางพวกเขาทำไม"
‎พวกเขาทิ้งร่องรอยการหลบหนีปลอม ‎และกับระเบิดไว้
‎และข้อความที่รวมทั้งคำเย้ยหยัน ‎กับการค้นหาความหมายที่เป็นที่นิยมกัน
‎ซึ่งเขียนว่า "ในย่านคนรวย ‎ที่ปราศจากปืนหรือความอาฆาตแค้น
‎มันมีแต่เงินและไม่มีความรัก"
‎(ในย่านคนรวย ‎ที่ปราศจากปืนหรือความอาฆาตแค้น)
‎(มันมีแต่เงินและไม่มีความรัก)
‎หนึ่งในหลายสิ่งที่สำคัญ
‎ที่โจรมีอยู่เสมอ ‎และนี่คือเหตุผลที่พวกเขาติดคุก
‎คืออีโก้และความทะนงตัว
‎หลังจากการปล้นแบบนั้น ‎คุณคิดว่าคนพวกนี้จะไม่พูดถึงมันเหรอ
‎วันศุกร์ที่ 13 ที่ผ่านมาเป็นวันศุกร์อุบาทว์ ‎ตามความเชื่อโชคลาง จะว่าอย่างนั้นก็ได้
‎พวกเขาใช้เวลาไม่นาน ‎ในการสงสัยเจ้าหน้าที่ตำรวจทุจริต
‎ท่ามกลางการกระทำรุนแรงหลายครั้ง ‎ในเขตชานเมือง
‎ไม่ว่าพวกเขาจะตรวจค้นมากแค่ไหน ‎ก็หาตัวคนร้ายไม่เจอ
‎จนถึงตอนนี้งานของเจ้าหน้าที่สืบสวน ‎ขัดแย้งกับแผนไร้ที่ติ
‎โจรปล้นธนาคารริโอ ‎ไม่ปล่อยให้อะไรเป็นไปตามโชคชะตาเลย
‎พวกเขาอาจเป็นคนที่ฉลาดมากก็ได้
‎แต่พวกเราที่กระทรวงความมั่นคง ‎ในกระบวนการยุติธรรม และที่กรมตำรวจ
‎ก็มีเจ้าหน้าที่สืบสวนที่ฉลาดมาก
‎และไม่ว่าจะนานแค่ไหน คนเหล่านี้ก็จะถูกจับได้
‎และจะมีเรื่องราวดีๆ เล่าให้เพื่อนร่วมห้องขังฟัง
‎ผมวางแผนไปเที่ยวพักผ่อน
‎ที่เดียวกับที่ผมไปมาทั้งชีวิต
‎ผมรู้ว่าทุกอย่างออกมาดีเยี่ยม
‎ไม่มีใครเห็นผม
‎ไม่มีกล้องตัวไหนบันทึกภาพผมไว้ได้
‎ผมใจเย็นมาก ‎เอาเป็นว่า ผมคิดว่าไม่มีความเสี่ยงเลย
‎(ซาน ฆวน ‎อาร์เจนตินา)
‎หลังผ่านไป 15 วัน
‎สิ่งที่ผมคาดไว้ก็เริ่มขึ้นที่ซาน ฆวน
‎ผมไปพร้อมด้วยอุปกรณ์ปีนเทือกเขาแอลป์
‎ทูน่ากระป๋อง
‎หนังสือของโอโช ‎และวิทยุสแกนคลื่นความถี่ของตำรวจ
‎หลายสัปดาห์หลังก่ออาชญากรรม ผมมาที่อุรุกวัย
‎ผมแวะไปหาครอบครัว ทำความดีบางอย่าง
‎ผมเป็นอิสระ ผมมีเงิน มันดีที่สุดแล้ว
‎(ทองคำ)
‎ความรัก
‎ผมมีร้านขายโทรศัพท์มือถือที่ขายดีมาก
‎ในส่วนของเธอ อลิเซียก็มีงานของเธอ ‎ทั้งสองร้านกิจการรุ่งเรืองดี
‎ผมเริ่มเดินไปทั่วเพื่อกำจัดหลักฐาน
‎วันหนึ่ง ผมมา
‎และพบว่าถุงของผมอยู่ผิดที่ ‎"เกิดอะไรขึ้นที่นี่"
‎ผมเห็นว่ามีเงินหายไปหลายปึก
‎"ฟังนะ คุณเอาเงินไปหรือเปล่า"
‎"ใช่ ฉันเอาไปห้าหรือหกถุงเล็กๆ"
‎ห้าถุงเล็กๆ คือเงินสามแสนดอลลาร์
‎หลายวันผ่านไป มีอีกครั้งหนึ่ง ‎ผมเอาเงินปอนด์สเตอร์ลิงใส่ไว้ในลิ้นชักด้วย
‎แล้ววันหนึ่งผมเปิดลิ้นชัก มันก็หายไป
‎"ไม่ ฉันเอามันไปด้วย"
‎"คุณอย่าแตะต้องอะไรทั้งนั้น" ‎แล้วก็เริ่มโต้เถียงกัน
‎"เอามันมาคืน" "ไม่" ‎"เอามันมาคืนเดี๋ยวนี้" "ไม่"
‎โต้เถียงกัน ผมออกจากบ้าน
‎ผมเอาเงินที่เหลือไปอยู่ที่อื่น ‎แล้วเธอก็โทรแจ้งตำรวจจับผม
‎ฉันเห็นเขา
‎กล้องหันไปที่ธนาคารและเขากำลังขึ้นบันได
‎ฉันจำเสื้อผ้าของเขาได้และฉันก็จำเขาได้
‎การอยู่กับคนบางคนนานสิบแปดปี…
‎ฉันไม่เห็นหน้าเขา แต่ฉันรู้ว่าเป็นเขา
‎อลิเซีย ดิ ตูยิโอเป็นพยานลับ
‎ที่ปรากฏตัวที่สำนักงานอัยการ
‎โดยอ้างว่าเธอรู้ข้อเท็จจริง
‎(กัสตอน การ์บุส ‎อัยการเขต)
‎เจาะจงว่าสามีของเธอมีส่วนร่วมในการปล้น
‎และเธอรู้ว่าเงินที่ปล้นมาบางส่วนอยู่ที่ไหน
‎ในการดำเนินคดี ไม่มีหลักฐานแน่ชัด
‎ที่ทำให้เราพูดได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา
‎ผมรู้สึกว่ามันเกี่ยวกับเงิน
‎ไม่ใช่ความโกรธแค้นเพราะมีผู้หญิงอีกคน
‎มีทฤษฎีความแค้นใจ ซึ่งเป็นเรื่องโกหกอย่างมาก
‎ถ้าผมมีผู้หญิงคนอื่น ผมคงแวะไปหา ‎ทิ้งเงินไว้ให้เธอ แล้วก็ไป
‎ผมไม่ได้ไปไหน ‎โดยที่ไม่มีภรรยาและลูกชาย แต่ก็ไม่เป็นไร
‎เธอไม่คิดอย่างนั้น
‎เธอให้ความสำคัญกับเงินมากกว่าครอบครัว
‎และมันก็เป็นแบบนั้น ‎นั่นคือผลลัพธ์ที่น่าเศร้าของเรื่องราวของผม
‎ผมคิดถึงทุกคน
‎ดิ ตูยิโอบอกลักษณะทุกคน
‎และเลี่ยงการบอกชื่อ
‎ผมไปที่บ้านริมหาดกับลูกสาวและหลานๆ
‎ผมเอาโทรศัพท์ไปสองเครื่อง
‎เครื่องหนึ่งจากอุรุกวัย ‎อีกเครื่องจากอาร์เจนตินา
‎แล้วโทรศัพท์อาร์เจนตินาก็ดัง
‎และสัญญาณเตือนภัยของผมก็ดัง
‎"ฮัลโหล" ด็อคโทรมา
‎"เมียเบโตทรยศเรา"
‎เธอต้องการให้เราทุกคน ‎เอาเงินให้เธอคนละสามแสนดอลลาร์
‎ไม่งั้นเธอจะมอบตัวเรากับตำรวจ
‎ด็อค ให้เธอไปตายซะ ‎ฉันจะไม่ให้เงินเธอสักแดง
‎ให้เบโตแก้ไขสิ่งที่เขาต้องแก้ไขกับเธอ ‎อย่าเอาฉันไปเกี่ยว
‎แต่ผมก็รู้สึกไม่สบายใจกับการทรยศ
‎ชายที่ถูกจับถูกระบุตัวตนว่าเป็นอัลเบร์โต ตอร์เร
‎ซึ่งเคยจำคุกเกือบ 20 ปีจากโทษ 52 ปี
‎ข้อหาใช้อาวุธปล้นและลักพาตัวเพื่อเรียกค่าไถ่
‎ที่ปอร์เตลา 56 บ้านของลูกชาย ‎ของหนึ่งในผู้ที่ถูกคุมขัง
‎พบเงินส่วนหนึ่งที่ปล้นมา
‎จำนวน 938,700 ดอลลาร์
‎กับ 30,084 ยูโร และ 80,315 เปโซ
‎เราบุกตรวจค้นเจ็ดครั้ง
‎ในเมืองหลวงและจังหวัดบัวโนสไอเรส
‎ยึดปืนยาวและปืนพกได้หลายกระบอก ‎ทั้งหมดถูกใช้ในการปล้นธนาคาร
‎นี่เป็นสงครามที่ต้องใช้สติปัญญา ‎และเราก็ตั้งใจที่จะชนะ
‎การที่ดิ ตูยิโอให้ข้อมูลบางอย่าง
‎ที่ทำให้การบุกตรวจค้นหลายครั้ง ‎เกิดขึ้นเร็วกว่าครั้งอื่นๆ
‎ไม่ได้บ่งบอกว่าการสืบสวนเพิ่งจะเริ่มกับดิ ตูยิโอ
‎หลักฐานชิ้นแรกๆ
‎มาจากหมายเลขโทรศัพท์ ‎ที่ผู้กระทำผิดให้สื่อมวลชน
‎โทรศัพท์นั่นมีผลกระทบกับฝาครอบโทรศัพท์บางอัน
‎และฝาครอบพวกนั้นก็เคยมีชิปอื่นๆ
‎และพบโทรศัพท์ที่ใช้ติดต่อ
‎กับครอบครัวของบิเตตเต เซยาเนสในอุรุกวัย
‎และร้านขายโทรศัพท์ของเด ลา ตอร์เร ‎รวมทั้งโทรศัพท์ในชื่อของเซบาสเตียน การ์เซีย
‎ถ้าดิ ตูยิโอไม่พูด
‎ก็อาจมีใครสักคนพูดในภายหลัง
‎แต่ผมคิดว่าน่าจะอีกหลายปี ไม่ใช่สองสามเดือน
‎หลังจากเรื่องทั้งหมดนี้ ‎คนที่ถูกจับเมื่อวันเสาร์ที่แล้ว
‎จะถูกสอบสวนโดยอัยการเขตผู้รับผิดขอบคดีนี้ ‎ดร.ฆอร์เฆ อาโปโล
‎เรากำลังพูดถึง ‎อัลเบร์โต เด ลา ตอร์เร วัย 52 ปี
‎ผมพูดโพล่งออกมาว่า ‎"ดิ ตูยิโอรู้เรื่องผมมากแค่ไหน"
‎ผมจำได้ว่าเคยเห็นเธอแค่ครั้งเดียว ‎ตอนเราไปเตรียมรถตู้ให้พร้อม
‎ในแง่หนึ่ง ผมค่อนข้างอยู่อย่างสงบ
‎แต่หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์
‎พวกเขาก็จับเซบาสเตียนได้ที่บิยา เกเซลล์
‎นี่คือเซบาสเตียน โบลสเตร์ ชายที่ถูกกล่าวหาว่า
‎ร่วมมือกับพวกคนร้าย
‎สร้างอุโมงค์ให้เหมาะกับการใช้ก่อเหตุปล้น
‎ที่สาขาของธนาคารริโอในอากัสซูโซ
‎ผมมองหาจุดสีแดงเล็กๆ บนตัวผม
‎เพราะผมจินตนาการว่า ‎พวกเขามุ่งเป้ามาที่ผมแล้ว
‎และพวกเขาจะมาจับผม
‎สิ่งที่ผมทำคือรอ ผมเข้าถึงการดำเนินคดี
‎ผ่านทนายความของผม
‎และในที่สุดก็เห็นว่า ‎ต้องดำเนินการทางกฎหมายยังไงบ้าง
‎ขณะที่วันเวลาผ่านไป ผมก็ตัดสินใจลดน้ำหนัก
‎ผมหนัก 110 กิโลกรัมในวันลงมือปล้น
‎ดังนั้น
‎เมื่อรู้ว่าเป็นไปได้มาก ‎ที่ผมต้องไปยืนเข้าแถวให้ชี้ตัว
‎ผมก็เริ่มออกกำลังกายอย่างจริงจัง ‎และควบคุมอาหารเพื่อลดน้ำหนัก
‎พบรถตู้ที่มีรูตรงพื้นรถถูกเผาทิ้ง ‎ในอเลฆานโดร คอร์น
‎ห่างจากบ้านที่ฆูเลียนถูกจับ ‎เมื่อวันเสาร์ที่แล้วไม่กี่ช่วงตึก
‎ซึ่งเขาเป็นคนขับรถในวันที่ก่อเหตุปล้น
‎หลังจากถูกจับมา 30 วัน ‎เซบาสเตียน การ์เซีย โบลสเตร์
‎ไปค้างคืนที่บ้านของพ่อเขา
‎คุณทำอาชีพอะไร
‎ผมซ่อมเจ็ตสกี
‎ผมเอาเจ็ตสกีไปลองขับที่แม่น้ำมาทั้งชีวิต ‎ทุกอย่างนี่มันบ้าสิ้นดี
‎เรื่องที่เขาถูกกล่าวหาว่าหลบหนีไปบิยา เกเซลล์
‎ที่ที่เขาถูกจับในที่สุด
‎เขาบอกว่า ‎มันเป็นการไปเที่ยวกับครอบครัวตามปกติ
‎ผมโทรหาทนายของผมที่อาร์เจนตินาแล้ว
‎และบอกพวกเขาว่า ‎ผมจะให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่
‎เขาขึ้นเครื่องบิน ‎แอโรลิเนียส อาร์เจนตินาส เที่ยวบิน 1213
‎ออกตอน 8.00 น. จากมอนเตวิเดโอ
‎แต่การต้อนรับเกิดขึ้นที่แอโรปาร์เก
‎ตอนพวกเขาปล้นธนาคาร ผมอยู่ที่อุรุกวัย
‎ผมอยู่ในมอนเตวิเดโอตอนที่พวกเขาปล้นธนาคาร
‎- ทำไมคุณถึงมอบตัว มาริโอ ‎- ทำไมครับ มาริโอ
‎เขาคือชายในสูทสีเทาผู้โด่งดังเหรอคะ
‎ใช่ครับ
‎นี่คือชายในสูทสีเทา
‎หัวหน้าแก๊ง ‎และเป็นผู้วางแผนก่ออาชญากรรมครั้งนี้
‎ที่เกิดขึ้นที่ธนาคารในอากัสซูโซ
‎หลายวันผ่านไป จนแฟ้มของผมมาถึงผม
‎ทั้งหมดแปดเล่ม เล่มละ 200 หน้า
‎รวมทั้งหมด 1,600 หน้า
‎และก็เชื่อผมสิ
‎ผมไม่เคยอ่านอะไรด้วยความกระตือรือร้น
‎มากเท่าที่ผมอ่านแฟ้มนั่นเลย
‎ผมอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎หลังจากแผนการที่ดำเนินไปอย่างราบรื่นแบบนั้น
‎เกิดเรื่องอะไรขึ้น
‎แล้วจู่ๆ ผมก็รู้ว่าพวกเขามีหมายจับผม
‎ผมเห็นรถสีเขียวจากที่ซ่อนตัวของผม
‎และผมก็เห็นคนสองคนเดินมาหาผม
‎แล้วเขาก็เล็งปืนไรเฟิลอัตโนมัติมาที่ผม ‎และพูดว่า "กองกำลังแห่งชาติ"
‎"คุณมาทำอะไรที่นี่" พวกเขาถามผม ‎ผมตอบว่า "มาพักผ่อนทางจิตวิญญาณ"
‎แต่ลึกๆ ในใจผมรู้ว่าผมโดนจับแน่ ทำไมน่ะเหรอ
‎เพราะผมมีแฟ้มหนาแปดเล่มอยู่ที่นั่น
‎"ขอตรวจดูเต็นท์หน่อยได้ไหม"
‎ได้ครับ
‎ก่อนที่เขาจะตรวจ ผมพูดว่า
‎"อย่าเสียเวลาเลย ‎ผมคือเฟร์นันโด อาราอูโฆ"
‎อาราอูโฆ คุณอยู่คนเดียวหรือเปล่า ‎ตอนที่กองกำลังแห่งชาติพบคุณ
‎ศิลปะ
‎- อะไรนะ คุณทำงานศิลปะอยู่เหรอ ‎- ศิลปะ
‎ศิลปะแบบไหน
‎บอกเราหน่อย
‎เขาอยู่นั่นไง เอาละ
‎เอาละ อาราอูโฆไม่บอกอะไร แล้วก็ขึ้นรถ
‎ที่มีเจ้าหน้าที่กองกำลังแห่งชาติ ‎คุ้มกันอย่างแน่นหนา
‎ซึ่งจะย้ายเขาไปยังสถานีตำรวจฆาชาล 21
‎ที่ที่ผู้พิพากษาการ์โลส มาเตโอจะซักถามเขา
‎ในชั่วข้ามคืน ผมก็ไปอยู่ที่ ‎สำนักงานสืบสวนสอบสวนซาน อิซิโดร
‎แต่ผมสงบนิ่งมาก
‎เท้าชิดกัน
‎ผมสงบอย่างไม่น่าเชื่อ อย่าถามว่าทำไม
‎แต่ในแง่หนึ่ง สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น ‎คือความสมดุลตามธรรมชาติ
‎แมงมุม
‎ผมได้สำนักงานอัยการเขตที่แย่ที่สุด
‎ขึ้นมา
‎แต่ผมก็มีผู้พิพากษาที่เก่งและดีมาก
‎เขาพูดว่า "เฟร์นันโด ผมจะปล่อยตัวคุณไป"
‎"ผมจะไม่ใส่กำไลข้อเท้าติดตามตัวคุณ"
‎"จะคุมตัวให้อยู่ในบ้าน ‎แต่คุณไปทำงานที่ยิมได้ทุกวัน
‎เพื่อสอนศิลปะการต่อสู้"
‎เริ่มจากสะบัก ‎เห็นได้ชัดว่าสะบักตรงนี้เป็นตัวกำหนด
‎แต่เขาหลบหนีไป และรู้ว่าผมจะทำอะไรเขา
‎และ 20 วันต่อมา ‎จู่ๆ ผมก็มาอยู่ที่บ้าน เป็นอิสระ
‎และผมก็เป็นแบบนี้
‎มาสี่ปีแล้ว
‎(ปี 2010)
‎สี่ปีต่อมา ทุกคนที่เกี่ยวข้อง
‎จะปรากฏตัวต่อหน้าศาลเพื่อรับการตัดสิน
‎สำหรับสิ่งที่เรียกว่า "การปล้นแห่งศตวรรษ"
‎ปี 2010 การพิจารณาคดี
‎เบโต ซาโย ผม เซบา
‎มาริโตอยู่ในอีกการพิจารณาคดีหนึ่ง ‎ซึ่งสั้นลงในเวลาต่อมา
‎ทั้งสี่คนถูกกล่าวหาว่า ‎ปล้นด้วยความรุนแรงและใช้อาวุธ
‎เนื่องจากมีการใช้ปืน
‎เราพิจารณาว่า ‎ไม่สามารถยืนยันระดับความผิดได้
‎เพราะปืนที่ยึดได้ในการบุกตรวจค้นหลายครั้ง
‎ไม่ตรงกับปืนที่ถูกใช้ปล้น
‎ซึ่งเป็นปืนของเล่น
‎ผมว่าคุณต้องไร้เดียงสามากๆ ‎ถึงจะเชื่อว่าการปล้นแบบนั้น
‎สามารถทำได้ด้วยปืนของเล่นสองกระบอก
‎และนี่ก็เป็นการปล้นที่มีความรุนแรงน้อย
‎ปืนที่ถูกใช้ปล้นธนาคารเป็นของปลอม
‎มันถูกออกแบบมา
‎เพื่อให้ไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นปืนของเล่น
‎เอาเป็นว่าตามกฎหมายแล้ว ถ้าปืนยิงได้
‎โทษจะหนักกว่าปืนที่ยิงไม่ได้
‎เพราะมันเป็นที่รู้กันดี
‎เราจึงพยายามทำให้ชัดเจนว่า
‎มันจะตกอยู่ภายใต้กฎหมายประเภทไหน
‎ปืนเป็นของจริง
‎ปืนเป็นของจริง ผมรับรองได้
‎ไม่มีใครเข้าไปในสาขาธนาคาร
‎ทั้งที่รู้ว่ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธ ‎มีสัญญาณเตือนภัย
‎คนที่ใส่แจ็กเก็ตบางๆ มีปืนบราวนิ่ง 2000
‎ผมคิดว่า
‎เขายอมรับไม่ได้
‎ว่าพวกเขาใช้ปืนพลาสติกทำให้เขายอมแพ้
‎นั่นเป็นสิ่งที่…
‎พวกเขาทำให้เขาขายหน้าและเขาก็ไม่ชอบ
‎ซาน อิซิโดร วันที่ 21 พฤษภาคม 2010
‎ในวันนี้ ศาลนี้รู้คำตัดสินก่อนหน้านี้แล้ว
‎ได้ตัดสินลงโทษ ‎รูเบ็น อัลเบร์โต เด ลา ตอร์เรเป็นเอกฉันท์
‎ให้จำคุก 15 ปี
‎โฆเซ ฆูเลียน ซาโยเอเชวาร์เรีย จำคุกสิบปี
‎เซบาสเตียน การ์เซีย จำคุกเก้าปี
‎เฟร์นันโด อาราอูโฆ จำคุก 14 ปี
‎ในการพิจารณาคดีครั้งแรก ‎พวกเขาถูกตัดสินลงโทษ
‎ในข้อหาใช้อาวุธปล้น ‎โดยใช้ปืนที่พิสูจน์แล้วว่าสามารถยิงได้
‎สิ่งที่ระบบศาลยุติธรรมกำหนดไว้ในที่สุด
‎และสิ่งที่พวกเขาถูกตัดสินว่ามีความผิด
‎ก็คือปืนนั่นเป็นปืนที่ใช้ในการแสดง
‎ซึ่งหมายความว่ามันไม่สามารถยิง
‎หรือใช้เพื่อจุดประสงค์เฉพาะของพวกเขาได้
‎ในแง่หนึ่ง ‎ข้อได้เปรียบอย่างเดียวของบิเตตเต เซยาเนส
‎ก็คือเขาพลาดการพิจารณาคดีกับเพื่อนๆ ของเขา
‎เราทำข้อตกลงสำหรับการพิจารณาคดีสั้นๆ
‎โทษที่เขาได้รับก่อนหน้านี้ถูกรวมเข้าด้วยกัน
‎และเขาก็ลงเอยด้วยการตัดสินลงโทษครั้งเดียว
‎ที่รวมความผิดทั้งหมด ‎ที่เขาก่อในช่วงเวลานั้นไว้ด้วย
‎พวกเขาตัดสินจำคุกผม 14 ปี
‎แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็ติดคุกหนึ่งปีครึ่ง
‎โดยรวมแล้ว ‎ผมอยู่ในคุกหรือที่สถานีตำรวจ 25 เดือน
‎หลังจากนั้นผมก็ถูกคุมตัวให้อยู่ในบ้านสองปี
‎อัยการขอให้จำคุกผม 20 ปี
‎ศาลตัดสินให้ผมจำคุก 15 ปี
‎และอุทธรณ์เหลือ 12 ปีครึ่ง
‎แต่ผมติดคุกแปดปีครึ่ง
‎ผมติดคุกเพิ่มอีกสามปีจากปัญหาระบบราชการ
‎หรือไม่ก็เพราะความอาฆาตแค้น
‎แต่ความจริงคือผมไม่ใช่คนที่ใช้คำพูดหยาบคาย
‎ผมไม่สนใจหรอก
‎ชีวิตผมเปลี่ยนไปอย่างมาก
‎ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ผมถูกปล่อยตัวครั้งแรก
‎ผมเป็นโรคซึมเศร้า ‎เพราะผมเปลี่ยนจากการเป็นเซบาสเตียน
‎ช่างซ่อมมอเตอร์ไซค์
‎เป็นเซบาสเตียน โจรปล้นธนาคาร
‎ผมเปลี่ยนจากการเป็นคนธรรมดาๆ
‎ไม่รู้สิ เป็นจอมวายร้าย เป็นซูเปอร์ฮีโร่
‎ผมไม่รู้เพราะมีคนเรียกให้ผมหยุด ‎และแสดงความยินดีกับผม
‎แต่ผมไม่รับผิดชอบมัน
‎ผมจะพูดว่า "ไม่ ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงเรื่องอะไร"
‎จนถึงวันนี้
‎เงินมากแค่ไหนก็ชดเชยเวลาที่ผมเสียไปไม่ได้
‎ในหนึ่งปี ผมทำอะไรๆ ได้เยอะมาก ‎อยู่ในคุกหนึ่งปี ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
‎ดังนั้นเมื่อคุณพบเวลาทั้งหมดที่คุณเสียไป
‎คุณเอาหัวโขก อยากแก้แค้น ‎แล้วก็กลับไปติดคุกอีก
‎คุณมีแต่จะเสียเวลาเพิ่มอีกหลายปี ‎ทำแบบนี้คุณก็จะเสียเวลาไปทั้งชีวิต
‎ผมว่ามันไม่คุ้มหรอก
‎ไง อรุณสวัสดิ์ เบโต ขอโทษนะที่รบกวน
‎คุณรู้จักทนายไหม
‎รู้จัก ฟังนะ ผมอยู่ในสตูดิโอ
‎การปล้นเป็นการผจญภัย มันคือความฝัน
‎มันเหมือนการคว้าแชมป์โลก และก็แค่นั้น
‎ชายในชุดสีเทาเป็นคนดัง
‎ผมเริ่มพูดถึงแหวนเพชร ‎สร้อยทองคำหลายๆ เส้น
‎ผมไม่สูบบุหรี่ สูบแต่ซิการ์คิวบามวนโตๆ
‎มีทวีตยั่วยุ…
‎มีผู้ติดตามในทวิตเตอร์ 15,000 คน ‎แล้วก็สองหมื่น และตอนนี้ก็สองหมื่นห้า
‎เฟซบุ๊กสองบัญชี
‎ตัวละครนั้นหยิ่งยโส ดื้อรั้น ยั่วยุ
‎และตัวละครก็เติบโตขึ้น
‎ไหนดูซิ ขอผ้าเช็ดหน้าหน่อย ‎ดูสิ มาทำสิ่งที่ถูกต้องกันเถอะ
‎คุณบอกว่าตัวละคร
‎ตัวละครถอดสร้อยออก ทอง เพชรของเขาด้วย
‎ผมถอดไม้กางเขนเล็กๆ ของพ่อออก
‎ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่ผมรักมาก
‎ตัวละครจะทิ้งคราบไว้บนผ้าเช็ดเครื่องสำอาง
‎เสร็จเรียบร้อย
‎มาริโตใส่กางเกงยีนส์เพราะมันขาด
‎เวลาทำงานกับกรดไนตริก ‎ที่ร้านขายเครื่องประดับของเขา
‎เขาใส่กางเกงยีนส์เก่าๆ เกิดอะไรขึ้น
‎มือผมไหม้ นิ้วโดนบาด
‎ผมตัวสกปรกเพราะการขัดเงา แต่ผมก็มีความสุข
‎มีคนที่อยู่ๆ ก็ชื่นชมเรื่องนี้
‎และพวกเขามองว่ามันเป็นอะไรที่น่าทึ่ง
‎แต่ยอมรับเถอะว่ามันไม่ใช่งานการกุศล
‎เห็นชัดว่ามันเป็นการปล้น
‎ไม่ใช่งานการกุศล
‎แต่ผู้ที่มีส่วนร่วมในเรื่องราวทุกคนชนะ
‎อัยการเขตได้เลื่อนตำแหน่ง ‎เจ้าหน้าที่ตำรวจกลายเป็นผู้บัญชาการ
‎ผู้พิพากษาได้รับรางวัล
‎เหยื่อได้มากกว่าที่พวกเขาเคยมี
‎เกมจบลงด้วยการที่ทุกคนชนะ
‎คุณคิดว่านี่เป็นสตูดิโอของผมเหรอ
‎เราเป็นนักมายากล และบางครั้ง แค่บางครั้งนะ
‎เราก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
‎คุณจะไม่ถามผมใช่ไหมว่าเงินอยู่ที่ไหน
‎ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะทำตัวเป็นเด็กขนาดนี้
‎การพูดว่าเงินถูกขโมย ‎ไปจากธนาคารริโอเท่าไหร่
‎มันกะประมาณได้ยากจริงๆ
‎เราเอาเงินไปเท่าไหร่น่ะเหรอ
‎บางครั้งผมก็คิดถึงมันนะ ‎สาบานได้ว่าผมจำไม่ได้จริงๆ
‎รู้ไหมว่ากัญชาทำให้มีปัญหาด้านความจำ
‎ผมจำไม่ได้ว่าเท่าไหร่กันแน่
‎คุณเอาเงินจาก ‎ธนาคารริโอไปเท่าไหร่ในปี 2006
‎ผมจะตอบทันทีเลย
‎ผมเข้าใจความหลงใหลของผู้คน ‎การทำข่าว เงินอยู่ที่ไหนน่ะเหรอ
‎ใช่ อยู่ในบัญชีที่หมู่เกาะเคย์แมน
‎จดไว้นะ เลขที่บัญชี 24…
‎ไม่ มันเหลือเชื่อจริงๆ
‎ผมคิดว่าคนเรา…
‎เกิดอะไรขึ้นในจิตใต้สำนึกของพวกเขา ‎รู้ไหมทำไมพวกเขาถึงอยากรู้ว่าเท่าไหร่
‎เพราะพวกเขาบอกว่า ‎"เป็นฉันก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน"
‎พวกเขาบอกว่า ด้วยสูตรนี้ ‎"ฉันต้องทำมันเพื่อเงินเท่าไหร่"
‎"ฉันต้องติดคุกนานเท่าไหร่"
‎แต่ว่าเงินอยู่ที่ไหนล่ะ
‎เยี่ยมเลย
‎เยี่ยมจริงๆ
‎(ด้วยความระลึกถึงย่าของผม…)
‎คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง