Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX BELGESELİ
Ahlak,
toplumun yargıladığı davranışlardır.
BUENOS AIRES ARJANTİN
Etik ise
insanın vicdanının yargıladığı davranışlardır.
Her insan,
nerede ve ne zaman doğduklarına bağlı olarak bir sınır belirler.
Buradan buraya kadar iyi, buradan buraya kadar kötü der.
Bunun en çılgın yanı da
o sınıra yaklaştığınız andır.
Bu yüzden mi banka soymaya karar verdin?
Neden yaptın?
Neden mi banka soydum?
Bu soruyu
kendime defalarca sordum.
Bence en mantıklı cevap
ölümün önemi.
İnsanlık tarihinin bir noktasında
hayatın çok sınırlı olduğunu fark ettiler
çünkü geride hiçbir şey bırakmadan bir anda buradan göçüp gidiyoruz.
Bu yüzden bence ölümü
iki şekilde aşabiliriz:
Çocuklarla
ya da sanatla.
Ölümü aşan şey bu.
Yazdığınız bir kitap, yaptığınız bir resim,
bir piramit,
sanatsal bir hırsızlık.
Bu açıdan ölümün öneminin
ve hayatın sınırlı olduğunun farkına varmam
beni bu yola sürükledi.
Ve sırada haberler.
Dört ağır silahlı suçlu,
soyma amacıyla bankaya girdi.
San Isidro'da gerginlik hâkim. Rehineler var.
Falcon Grubu müdahale etti ve bölge kuşatıldı. Canlı yayındayız.
Ünlü Falcon Grubu,
kasaların yer altında olduğunu bilmiyor mu?
Konuşmama izin verin.
Tüm rehineler serbest bırakıldı ve tutuklanan kimse yok.
143 kasayı yağmalamışlar.
95 milyon dolar.
Çok zeki kişiler olabilirler ama ne kadar sürerse sürsün,
hapiste anlatacak güzel bir hikâyeleri olacak.
Arjantin suç tarihindeki en dikkat çekici soygun.
Bazıları buna "Yüzyılın soygunu" diyor.
İçeri giren bir polis memuru, "Sırra kadem basmışlar" dedi.
ARAUJO'YLA RÖPORTAJ 11
-Peki, Fer. -Yine mi bu?
Ne söylememi istiyorsun?
SANATÇI
2003… Evet, 2003'tü. Dünyanın en mutlu adamıydım.
Herkese anket yapsaydınız en mutlu kişi ben çıkardım.
Bir amaç
buldum.
Birden sanat yapmak istedim.
Bunun için 50 metrekarelik bir atölyeye ihtiyacım vardı.
Duyularımı alevlendirmek için kurulmuş bir yer.
O zamanlar
görsel sanatlar,
dövüş sanatları,
kenevir sanatı…
Kenevirin yararları
ve iç mekânda yetiştirilmesiyle ilgili bir kitap yazıyordum.
Bir sürü deney
ve çılgınlıklarla dolu koca bir yıldı.
Gece mi, gündüz mü olduğunu ayırt edemediğim zamanlar oluyordu.
Resim yapıyordum, kenevir yetiştirme kitabını yazıyordum.
Kontrol et.
Bir amaç buldum ve bunu çok sevdim.
Bu bitkileri
iç mekânda yetiştirdikten sonra…
…çok önemli bir aydınlanma yaşayacağımı bilmiyordum.
Ve…
Banka soymaya karar verdim.
Nasıl olacağını bilmiyordum…
…ama emin olduğum bir şey vardı.
İçinde sanat olmalıydı.
Ve bu fikir beni ele geçirmeye başladı.
"Resimlerin canı cehenneme" dedim
ve o andan itibaren yaptığım tek şey,
bankayı nasıl soyacağımı düşünmekti.
Adım Luis Mario Vitette Sellanes.
Uruguaylıyım. 65 yaşındayım.
Ekonomik durumu iyi olan,
güzel bir ailede büyüdüm.
Kendimi muhammin olarak tanımlıyorum.
Muhammin nedir?
Muhammin biraz mücehverden,
biraz kilitten, biraz sanattan anlar.
Her şeyi biraz bilir.
İlk suçum soygunla ilgili olmasa da
hapishanenin gerçek yüzünü gördüm.
Hapishanenin bu yüzünü gören kimse çıktığında aynı olamaz.
Her türlü suçu öğreniyorsunuz.
Siz de bir suçlu oluyorsunuz.
Rufi!
Rufián!
Charlotte!
Bir gün kısa bir seyahate çıktım ve "Artık dönmeyeceğim" dedim.
Arjantin Cumhuriyeti'ne gittim.
Yabancı bir ülkeye giden bir kaçak ne yapar?
Suçlularla görüşür.
OYUNCU
Belki hepimiz bir noktada
banka soymayı düşünmüşüzdür.
Film izleriz. Ama bu fikir aklıma yerleşmeye başladı.
Biriyle paylaşmak zorundaydım.
Psikoloğuma anlattım.
Jorge'ye söylediğim ilk şey şuydu: "Banka soyacağım."
"Neden banka?" dedi.
Banka olmasaydı kumarhane olurdu.
Kumarhane…
Kapitalizme karşı değilim.
Bana göre güzel işleyen harika bir sistem.
Sadece işin bir kısmını istedim.
Banka kurmayacaktım.
Brecht'in dediği gibi onu soyacaktım.
O zamanlar benden duyduğu bu fikirlerin
kenevirden kaynaklandığını düşünüyordu.
"Tamam. Konuyu burada bırakalım" dedi.
Önce banka aramaya başladım.
Acassuso'da yaşıyordum,
orada doğup büyümüştüm.
Libertador ve Perú'da bir banka vardı
ve "Aradığım bu" dedim.
Acassuso Río Bankası.
Adım Rubén de la Torre. Bana Beto derler.
Constución Mahallesi'nde doğdum.
Katolik okuluna gittim.
12 yaşına kadar oradaydım, hatta rahibin yardımcısıydım.
Ayinlerde yardım ediyordum ama kiliseden ayrıldığımda
arkadaşlarla yaramazlık yapmaya giderdik çünkü onlar da benim gibiydi.
Her şey bir macera olarak başladı.
Sonra bir alışkanlığa dönüştü
ve birkaç araba çalana kadar devam etti.
Sonra beni yakaladılar ve Devoto'ya gittim.
Beni silah çalan, saldırı düzenleyen,
komando tarzı infazlar yapan
korkunç insanlarla aynı koğuşa koydular.
Ben de onlara katıldım diyelim.
Hırsızlık ve suç, bir şeylerin yerini geçti.
Sanki
bir boşluğu dolduruyordu, bilmiyorum. Eksik olan bir şeydi.
HAYDUT
Bir banka açıkken de
kapalıyken de soyulabilir.
ADALET BAKANLIĞI FBI
BANKA SOYGUNLARI
Banka açıksa
silahla girersin…
Ellerinizi başınızın arkasına koyun, öyle kalın.
…ve kasaya ulaşmaya çalışırsın.
-Şimdi! -İmkânsız bir şey.
Çalışanların, özel güvenliğin panik butonu var.
Birkaç dakika sonra otomatik olarak
etrafın sarılır ve paraları bile alamazsın.
Silah kullanmak benim tarzım değildi.
Yapmaya çalıştığım şey şiddet içermeyen sanatsal bir şeydi.
Dolayısıyla diğer seçenek olan kapalıyken girmeyi seçtim.
Banka kapalıyken tünel açarsın.
Bu benim geliştirdiğim bir fikirdi.
Böyle bir şey düşündüğünde arkadaşlarına şöyle diyemezsin:
"Bunu yapmak ister misin?" Olmaz.
Doğru insanları bulmalısın.
Mottom "Barut yerine akıl"dı.
Sebastián García Bolster.
Ben Sebastián García Bolster.
Neden bilmiyorum
ama bana "Mühendis" diyorlar.
MÜHENDİS
Tüm hayatımı Martínez'de, tipik bir orta sınıf aileyle geçirdim.
Bir cihaz görünce
daha iyi bir sonuç, daha çok enerji ve gücü
nasıl elde edebileceğimi düşünürüm.
Lisede elektrik teknisyenliği bölümünde okudum,
sonra da mühendisliğe başladım. Bıraktım.
Motosiklet tamircisi açtım.
Sonrasında tamirhaneyi
Jet Ski tamir atölyesine çevirdim.
Fernando'yla ikimiz de San Isidro Teknik Lisesi'ne gittik.
Benden bir yaş büyüktü.
Arkadaş olduk. Birlikte tatile gittik.
Fernando bunu yapmamı önerdi.
Hayatımda hiçbir şey çalmadım. Çalmam.
Ama banka soymak sorun değildi.
Birikimlerimizi iade edin! Hayatım boyunca çalıştım.
Ailem hep bankalar yüzünden sıkıntı yaşadı.
Çalmak kötü bir şey
ama insanlara zarar veren bir bankayı soymak o kadar da kötü değil.
Bana anlattığında
"Hayır" demedim.
Teknik ya da mekanik neye ihtiyacın varsa
bana güvenebilirsin, dedim.
Tek şartım vardı, riske atmamak.
Mükemmel değilse
o işe girmem.
Dört odalı bir ev kiralayacaktım,
tünel kazıp bankanın bodrumuna inecektim
çünkü kasa aşağıdaydı.
Ama o kadar kolay değildi. Tünel çökebilirdi.
Çünkü…
Dürüst olalım.
Marihuana ekmek dışında
hiç çukur kazmadım.
Aynı zamanda içeri girince
hareket sensörleri devreye girecekti.
Nasıl çalıştıklarını anlamak için aylarca onları inceledim.
Sensörlere yakalanmayacak takımlar tasarladım.
İşe yaradı.
Bay Tırtıl böyle doğdu.
Ama hareket sensörünü geçmek önemli değildi.
Asıl sorun kasaydı.
Çözeceğimden emin olduğum bu delilik
oldukça karmaşıktı.
Ben de dağıldım.
Bir noktada "Bunu yapması imkânsız" demeye başladım.
İmkânsızdı.
Çok bunaldım.
Tüm zamanımı ve paramı buna harcamıştım, çözmek için çok kafa patlatmıştım.
Ve hâlâ bir işe yaramıyordu.
Anlamıyorum.
Umut yeniden doğdu.
Yeni bir fikir buldum.
Otomatik olarak sabahın üçünde
daha önce bu fikri bulan biri olup olmadığını öğrenmek için
internet kafeye gittim.
Çok daha cüretkârdı.
Hırslı bir performans.
Çok basit bir fikirdi.
İki metodu birleştiriyordu.
Banka hem açık hem kapalı olacaktı.
İçeri gir,
soyup hemen çıkacakmış gibi kasaya yönel,
polisin etrafını sarmasını bekle
ve tüneli, içeri girmek için değil, dışarı çıkmak için kullan.
Daha önce kimse böyle bir şey yapmamıştı.
Ve
bir öncü olduğunuzda başarma oranınız çok yüksek oluyor
çünkü insanlar yeni bir şeye hazır değiller.
Sanatın ve 50 metrekarenin bana iyi geldiğini keşfettiğimde
çok mutluydum.
Ama bu, o yaratıcılığın bir parçasıydı.
Fernando bana gelip
"Bunu yapmak için şunu düşündüm" derdi.
Karşılaştığımız her sorunun çeşitli olasılıklarını,
onun bakış açısını ve benim bakış açımı
sanki bir filmmiş gibi,
sanki gelecekte inşa edilecek bir şeyin fikriymiş gibi irdeliyorduk.
"Bunu böyle yapacağız."
Kendime ilk sorduğum şey şuydu:
"Acassuso'nun kuzey tarafındaki zeminde ne var?"
Oradan araştırmaya başladım
ve işçilerin Olivos'ta bir kanalizasyon tüneli yaptığını gördüm.
Birine gidip "Merhaba. Nasılsın? Ben mimarlık öğrencisiyim.
Bir sorum var. Bu tünel çökmez mi?" dedim.
"Hayır, ne kadar derinse o kadar zor olur" dedi.
"Tamam."
Ayrıldıktan sonra inşaattakilerin sokakta delik açtıklarını gördüm.
Ve birden
Perú Sokağı'na gittim.
Bu büyüklükte bir delik gördüm.
Bir tane daha.
İnanamadım.
Olivos'taki şantiyede gördüğüm deliklerin aynısıydı.
Bankanın yanındaki Perú Sokağı'nın
her 10 metresinde bulunan bu izler
aşağıda bir kanalizasyon tüneli olduğunu söylüyordu.
Bu kanalın sonunu buldum.
Bankadan 10 blok ötedeydi.
Yaklaşık 100 metre yürüdüm
ve şehrin altında ilerleyen
altı metre çapında yuvarlak bir kanal buldum.
İnanılmaz bir manzaraydı.
İşte o zaman "Donatello Projesi" denen…
…yeni bir aşama başladı.
Projenin adında Rönesans sanatçısından değil,
Ninja Kaplumbağalar'dan esinlendim.
Kanalizasyonda yaşayıp dövüş sanatları yapıyorlardı
ve marihuana gibi yeşildiler.
DONATELLO PROJESİ
Karanlık bir tünelde 20 dakika yürüdüğünüzde
sizi aniden durdurup "Neredesin?" desem bilemezsiniz.
Ölçülmesi gerekir.
Bir, iki,
üç, dört…
11, 12…
24, 25…
Banka soymaya karar verene dek
bir şeyin kotanjantını hesaplayacağım
aklıma gelmezdi. İnanılmaz.
O ana dek hayatımda öğrendiğim her şey
bir anda bir araya geldi.
Gerekli olan kotanjant açısı
69 dereceydi
ve hipotenüse olan mesafesi de 15 metre olmalıydı.
DRENAJ BORUSU 69 DERECE
TÜNEL 15 METRE
ÜST KAMERA BODRUM
İlk aşamayı Fernando'yla birlikte yaptık.
İlk odayı kazık ve ışıklarla yapmaya başladık.
Örneğin, iki litrelik bir şişenin altı büyüklüğünde böyle bir delik açmak
bir saat sürüyordu.
İmkânsızdı.
O yüzden 220 voltluk bir jeneratör getirdim
ve elektro-pnömatik matkap kullandım.
AŞAĞI KAMERA İKİ METRE
DRENAJ BORUSU
Sonrasında hem paramız kalmadı
hem de bunu yapmaya zamanımız yoktu.
O yüzden bize maddi ve manuel olarak yardım edecek birine ihtiyacımız vardı.
Ekibin üçüncü üyesi Doktor oldu.
Tekrar edeyim, kahramanlık istemiyorum.
DOKTOR
90'ların büyük çetelerinde
suça karışmış bir akrabası vardı.
Silahlı saldırganlar.
Birden en yakın karakoldan daha fazla ateş gücümüz oldu.
Doktor'u tanıyordum ve düşünceli birine benziyordu.
Avukattı.
O yüzden rahattım.
Başka insanlara da ihtiyacımız vardı.
Bunu Doktor'a söylediğimde beni Beto de la Torre'yle tanıştırdı.
Doktor'la hep iletişim hâlindeydim.
Bir noktada bir benzincide buluştuğumuzda
"Seni bir arkadaşımla tanıştıracağım" dedi.
Sonra beni Facha'yla tanıştırdı, Fernando.
Şok edici, güçlü,
işini şiddetle
ve barutla patlatarak çözmeye alışkın olan bir karakterdi.
"Bak, çok param yok" dedim.
"Ama benim kamyonetim var.
Onu satarsam ihtiyacımız olan malzemeleri alabiliriz" dedi.
Ama işler istediğim hızda ilerlemiyordu,
çok kaygılıydım.
7/24 bununla ilgileniyordum, diğerleriyse…
Doktor'un duruşmaları vardı.
Sebastián'ın karısıyla sorunları vardı.
Beta'da gut hastalığı vardı.
Bacakları şiştiğinden yürüyemiyordu.
Ben boşken
boş vakti olan birine ihtiyacım vardı.
Arjantin'de hırsızlık yapmak çok kolaydı.
Her türlü insanla takıldım.
Örümcek Adam çetesine girdim.
Tırmandık,
18'inci, 20'nci katlara çıktık,
insanların eşyalarını sakladıkları yerleri aradık.
Benimle iletişime geçtiklerinde
yarım milyon doları bölüşeceğimiz
kasaları açmaya karar vermiştik.
İyi giyimli bir şekilde Libertad Sokağı'nda yürürken
biri bana dönüp "Selam Marito. Nasılsın?" dedi.
"Merhaba doktor."
Bana ilk sorduğu şey "Paran var mı?"ydı.
"Var tabii" dedim.
"Konuşmamız lazım.
Çok önemli bir işim var.
Hayatımın işi. Sana da anlatayım Marito" dedi.
"Dur" dedim.
"Sen varsan ben de varım. Anlatma."
O gün Sebastián, Beto vardı
ve Doktor, Marito'yu getirmişti.
Ve bir bücür gibi göğsünü dışarı çıkaran
1,60 boyundaki bu küçük insanla karşılaştım.
"Selam dostum.
Nasılsın?"
Stüdyoya gidip tablolara bakmaya başladı.
Hayalimde canlanan stüdyoda
şövaleler, yağlı boyalar vardı…
Burası bok gibiydi.
Beni Araujo adlı bir adamla tanıştırdılar.
Fikri o bulmuştu.
Beni başka bir yere götürüp "Burada marihuana yetiştiriyorum" dedi.
Bir perdeyi kaldırdı ve ışıklar altında bir ton marihuana bitkisi vardı.
Dramatik bir karakterdi,
yılan oynatıcıları gibi.
Pek bir şey hissetmedim.
Beto'nun selamlaması çok samimiydi. Sonrasında de la Torre'yle tanıştım.
Sebastián adındaki çocukla tanıştığımda tüylerim diken diken oldu.
Sonradan adının García Bolster olduğunu öğrendim.
Bilmiyorum. İçimden bir ses "Dikkatli ol" dedi.
Bir gün bu Araujo adlı adam beni arayıp
"Gelebilir misin? Rahat kıyafetler getir.
Üstümüz kirlenebilir" dedi.
"Tanrım, nereye gidiyoruz? Zamanında mı geleyim?" dedim.
İnsanın başına ne gelirse
meraktan gelir.
İlk sefer çok korkunçtu.
Dışkı, teneke kutu, demir ve borular içinde yürüdüğünüzü hayal edin.
Yasa dışı şekilde bağlanmış, evlerden gelen borular.
Çoktan bitirdiğimiz ilk odaya geldiğimizde
"Nerede olduğunu görmek için bak" dedim.
Tüm metal plakalara bakmaya başladı.
Kocaman bir halka,
devasa bir çember, dev bir boru ve 10 metrelik metal plakalar gördüm.
"Ne görüyorsun?" "Hiçbir şey dostum. Ne göreceğim? Gitmek istiyorum."
Metal plakayı açtım. İçinde bir oda vardı.
"Sahil Güvenlik can kurtarma şamandıramız var" dedim.
"Sahil Güvenlik şamandırası mı?
Kızlar nerede?" dedi.
"Hayır, aniden yağmur yağmaya başlarsa bunlara ihtiyacımız olabilir.
Su seviyesi yükseldiğinde
canımızı kurtarmak için yapabileceğimiz tek şey
bu şamandıralardan alıp akıntıda vücut sörfü yapmak
ve canlı çıkmak için
dua etmek."
-"Anlamadım." -"Ben de anlamıyorum."
Çok fazla araştırmak istemedim çünkü bu bana göre bir şey değildi.
Vidaları yerine taktı
ve yürüyerek geri döndük.
Sonra tünelin sonuna geldik.
Üstümdeki pislikleri çıkaramadım. Giderden üstüme su döktüm, daha kötü oldu.
Giysilerim berbat hâldeydi.
Kamyonete bindik.
Sonu gelmeyen bir yokuşu tırmandık,
sonra "Buradan dön" dedi.
"Aşağıda nerede olduğumuzu gördün mü?" dedi.
"Gördüm" dedim.
"Doğru tüneli bulursak bizi bankanın kasasına götürür" dedi.
O zaman hoşuma gitti.
İhtiyaç duyduğum yardıma kavuştum
çünkü adam 7/24 müsaitti.
Mario'yla aylar süren bir çalışmaya başladık.
Merdiven çıkma,
elektro-pnömatik delme,
bir sürü mate çayı.
Arabaları borunun girişinin yanına bıraktık.
Onlara ip bağlayıp içeri girdik.
Birkaçımız içeri girdi,
diğerleri de dışarıda nöbet tuttu.
Adli tıp polisi 30 metre ilerideydi
ve içeri girdiğimizi görüp görmediklerini bilmiyorduk.
Tek sorun malzemelerdi.
Matkap uçları, taşlama diskleri, lamba ve kablolar lazımdı.
Kullandığımız malzemeler bunlardı.
Jeneratörü tamir edip
alet almamız gerekti.
-Ne kadar? -500.
Aküyle birlikte mi 500?
Sonra herkese ayakkabı, baret ve can yeleği aldık.
Gündüz normal hayatımı yaşıyordum, geceleriyse…
Bana "Çaldın mı?" diyorlar. Hayır, çalıştım. Bunu iş gibi gördüm.
Hep geceleri çıkıp ertesi gün döndüğümüzden
eski karım Alicia, Mario'yla partiye gittiğimizi düşünüyordu.
Aslında tüneli kazmaya gidiyorduk. Arada dışarı da çıkardık.
Bir yıla yakın süre çalıştık. Hatta daha fazla.
Hâlâ paramız yoktu.
Egomuz da yoktu.
Sadece biz vardık. Bir sorun çıkarsa aramızda çözerdik.
15 metre sonra bankaya varmamız gerekiyordu.
Betona yaklaşmıştık
ve birden…
Farklı bir şeye çarptım.
Farklı bir yoğunluğu vardı.
Aniden sert bir şeye çarptım, çok heyecan vericiydi.
Ama bu, bankanın duvarı mıydı?
Doğru mu hesaplamıştım? Bisiklet tekerini doğru mu ölçmüştüm?
Ya bu, komşunun bodrum duvarıysa?
Ya soygun gününde duvarı deldiğimde
komşuyu bodrumdaki tuvalette sıçarken bulursam?
Daha iyi bir sonuç için iki metrelik bir matkap ucu yaptım.
Tünelin bittiği yeri deldik
ve kaldırıma çıktık.
"Evet, işte benim MacGyver'ım" dedim.
Adam bunu indirimden 50 pesoya halletti.
Yoksa 100'e patlardı.
Normal bir delikte kasaları açmak için tüm hafta sonu vaktiniz olur.
Ama bunda
kasaları olabildiğince hızlı açmamız gerekiyordu.
Fernando "Metal levha işçilerinin kullandığına benzer bir alet" dedi.
"Evet, bu hidrolik. Ne tasarlayabileceğimize bakalım" dedim.
Standart bir mini hidrolik ünite aradık…
…ve o hidrolik ünitenin kapasitesini göz önünde bulundurarak
itiş gücünü sağlayan iteneği, silindiri tasarladım.
Cihazı böyle oluşturduk.
Arka kısmı teleskobikti, böylece mesafeyi ayarlayabiliyordunuz.
O alet sayesinde hiç sorun yaşamayacaktık.
Yedi saniyede kasayı açacağımızı biliyorduk.
"Güç topu" böyle ortaya çıktı.
Elimizde ganimetlerle tünelden
drenaj borusuna gittiğimizi hayal ettik.
Sonra ne yapacaktık?
Ana fikir direkt nehir kıyısına gitmekti.
Ama polis de böyle düşünecekti.
Kaçtığımızı öğrendikleri an
nehre gideceklerdi.
Bu yüzden diğer tarafa gitmemiz gerektiğini söyledim.
Diğer yol avantajlıydı
çünkü çıkacak 100 yer vardı.
Biraz araştırdıktan sonra en iyi yeri bulduk.
Bankadan 14 blok ötesi.
Arabayı park edebileceğimiz bir köşeye yakındı.
Altta bir delik açıp doğruca içine girecektik.
Kimse tünelden çıktığımızı görmeyecekti.
Tünelde yürümek zordu
çünkü taşımamız gereken aletler çok ağırdı.
Botla gitmek için su seviyesini yükseltmeyi düşündük.
Böylece baraj yaptık.
Bir sürü demir, halat, tahta
ve su geçirmez hâle getirmek için genişletilebilir poliüretan.
ÖNDEN GÖRÜNÜŞ ALTI METRE
Yüzeye çıktık ve tam o anda büyük bir fırtına çıktı.
Fırtınadan 10, 15 gün sonra barajı görmeye gittiğimizde yok olmuştu.
Fırtına onu alıp götürmüştü.
"Hayır, durun. Tamam, yürüyeceğiz.
Bundan faydalanacağımızdan emin olabilirsiniz" dedim.
Artık yetmişti. Ama sonra birden "Hayır, barajı yapalım
çünkü barajı ve botlarımızı gördüklerinde
felaket olacak" dedim.
Öncesinde kasaya nasıl ulaşacağımızı
ya da tüneli nasıl kazacağımızı araştırırken
şimdi olay
Falcon Grubu'nun psikolojisini anlamaya dönüşmüştü.
Mesela rehin alma protokolünü öğrenmeye çalışıyordum.
Polis telsizini dinliyordum.
Böylece zamanı, metodolojiyi
ve bankada birden "Bizi soyuyorlar" dediklerinde
neler olacağını anlamaya başlamıştım.
Bence düşmanı tanıdığında
savaşı büyük ölçüde kazanmış oluyorsun.
Zemininde delik açabileceğimiz özel bir kamyonete ihtiyacımız vardı.
Buna beş, altı bin dolar ödedik.
Beto de la Torre arabayı Wilde'deki evine götürdü.
Orada kamyoneti modifiye ettik.
Alttan bir şeyleri geçirebilmek için zeminin bir kısmını kestik.
Biz çalışırken karısı da oradaydı.
"Burada ne işi var?" dedim.
Birbirimize bakıyorduk. Bu kadının burada ne işi vardı?
"Hayır, sorun yok" dedi.
O kadar.
Alicia Di Tullio'yla o zaman tanıştım.
EŞ
Yine de adımı bile bilmiyordu
çünkü kendimi tanıtmadım.
Ama oradaydım.
Kamyonet için şoför lazımdı.
Taşralı, Zalloechevarría.
Kanun adamıydı.
Ondan sonra Çocuk geldi.
"Soygun gününde orada olacaksın.
Sadece silahını doğrultup söylediğimizi yapman gerek."
Evet, hayal edin.
500 gün boyunca sadece bu işi düşündüm.
Onun dışında hiçbir şey yapmadım.
İlk gün parayı oradan nasıl alacağımı biliyordum
ama yine de ikinci gün planımı gözden geçirdim.
Üçüncü gün de.
Planımızı kaç kez revize ettik?
Planı Eylül 2004'te yaptım.
Ne düşünmüştüm, biliyor musunuz?
2005'in başında bunu yapabileceğimizi sanıyordum.
Yanılmışım.
Bu kadar zor olacağını ve bir yıldan uzun süreceğini hiç düşünmemiştim.
SCANZIANI TERZİ
Pantolon.
Plana o kadar inanmıştım ki yağmur yağsa da içeri girecektim.
O zamanlar tek risk
rehine olayı yaşandığında zeki birinin
kanalizasyondan kaçabileceğimizi düşünerek çıkışımızı kapatmasıydı.
O zaman hiçbir yere gidemezdik.
O gün pek odaklanamadım.
Ama kararlıydım.
Her şey ortaya çıktığında
bir kitap yazacaktık.
Yazın odak noktası olacaktı.
Soygunu 13 Ocak Cuma günü gerçekleştireceğiz.
Batıl inancı olan var mı?
Peki.
13 OCAK 2006 SOYGUN GÜNÜ
Sabah yedide kalktım.
Özenlice giyindim. Ayakkabılarımı, gömleğimi ve kravatımı hazırladım.
Çocuk'u almaya gittim.
Ve soygun alanına gittik.
Önceki gece büyük bir masada olduğumu hatırlıyorum,
almam gereken her şeyi sıraladım,
hepsinin üzerindeki parmak izlerini sildim.
Pozisyonları düşünüp gözden geçirelim.
İlk olarak sabah saat dokuzda
Sebastián drenaj borusuna inecek.
Yürümeye başladım.
Baraja gittim.
Barajdan motoru aldım
ve her şey iyi durumda mı diye kontrol ettim.
Bankaya giden deliğe doğru tırmandım.
Ve onlardan onay alana dek bekledim.
Doktor…
…ve Beto,
siz içeri gireceksiniz.
Alicia benimle oraya geldi.
Beni bankanın köşesinde bırakıp gitti
ve arabayı durması gereken yere park etti.
Benim arabamı.
Sonrasında Taşralı gidip
3 Sargentos ve Libertad'daki
kaçış kanalında yerini alacak.
Arabayı park ettim.
Çocuk'la bir iki blok yürüdük.
Bizi bekleyen Ford Escort'u bulduk.
Durup sohbet ettik, ikimiz de iyi giyimliydik.
Klasik üç parçalı takımımı giymiştim.
Yanından geçtik ve park hâlindeki arabayla Marito'ları gördük.
"Merhaba. Nasılsın?"
Bu araçla geleceğim.
Dörtlüleri yakıp arka koltuğa lastik kapanı koyacağım,
böylece Falcon Grubu yaklaştığında bunun kaçış aracımız olduğunu sanacaklar.
13 Ocak'ta içeri girdik. Her şey yolunda mı diye baktım.
Alarmlar, güvenlik kameraları.
Yerel polise bunları gösteriyorum.
GÜVENLİK GÖREVLİSİ
Epey hızlı geçen o süre boyunca
çok yorgundum.
Hatta sanırım biraz uyukladım.
Yolda giderken çok dikkatli şekilde birkaç damla damlattım.
O yapışkan maddeyi
parmak izimizi gizlemek için kullanıyorduk.
Bankanın otoparkına gittik.
Çok sakin bir şekilde indik.
İçeri girmek için kapıya yöneldiğimizde oradaki polis bize işaret edip
çalışanların öğle yemeğine gittiğini ve kapının kapalı olduğunu söyledi.
Çocuk'la tempoyu artırıp
rampadan çıktık.
Doğrudan ana kapıya gittik,
Doktor'la Beto bankaya giriyordu.
Önlük giyen birini fark ettim.
Kamerayla görüntüyü yakınlaştırdım. Kamera önden görüntü alıyordu.
Bu kişi yürümeye başladığında
belinde bir silah gördüm.
İçeri girip silahımı gösterdim.
Kıpırdama. Gidelim.
Sırada bekleyenler vardı, ben de…
Kıpırdamayın.
…güvenlik görevlisini etkisiz hâle getirdim.
İnsanlara "Bu bir soygun. Herkes yere yatsın" dedim.
Herkes yere. Bu bir soygun. Herkes yere.
"Yere bak, hiçbir sorun çıkmayacak.
Her şey yoluna girecek ama ne diyorsak onu yap."
MÜŞTERİ
Somon ya da pembe renkli gömlek giyen birini gördüm.
Elindeki silahını sallıyordu.
Gidelim.
Bankanın soyulduğunu haber vermek için alarma bastım.
Marito ve Çocuk
ikinci kata çıkacaklar.
Dikkat edin!
Bankada çalışmaya başladığınızda böyle şeylere karşı eğitim veriyorlar.
Kursta söyledikleri şey, soygunların çok hızlı gerçekleştiğiydi.
Bir buçuk, iki, üç dakika sürüyordu.
Hızlılardı.
Bunu hatırlayınca yerdeyken saymaya başladım.
BANKA ÇALIŞANI
Biri bankaya girip ATM'ye yöneldi.
Şapkası ve tulumu vardı. Koşup onu yakaladım. Fernando'ydu.
Onu tanıyamadım çünkü hiç böyle giyindiğini görmemiştim.
Çocuk'la ikinci kata çıktık.
Aynı operasyon: "Herkes yere yatsın. Bu bir soygun."
Camın üzerinden atlayarak
veznedarın bölümüne girdim.
"Parayı ver! Hadi!"
Ben polis telsizini dinleyeceğim.
Yakınlardaki polislerin ne zaman geleceğini öğreneceğim.
O zaman planın ilk aşamasını uygulayacağız.
"Ahmak."
Birini rehin alacağım
ve ilk devriye arabasının gelmesini bekleyip
bankadan onunla kaçacakmışım gibi yapacağım.
Onlar "Teslim ol" diyene dek bekleyeceğim, sonra tekrar içeri gireceğim.
Ve bu hareket sayesinde
tünelden kaçacağımız
akıllarına gelmeyecek
çünkü kapıdan kaçmak istiyorsak…
"Ahmak" aşaması bitince
bankanın kapısını kapatıp
ikinci aşamaya geçeceğiz.
O zaman polis sirenini duydum
ve kafamda bir sürü soru belirdi
çünkü paraları alıp kaçmamışlardı. Nasıl sonuçlanacaktı?
Son dakika haberi.
San Isidro'da bir banka soyuldu.
Sonra üçüncü aşamaya geçeceğiz.
Yani bodrumdaki güvenlik görevlisini çıkaracağız.
Bu adam dışarıyla iletişim kuruyor.
Kasadan hiçbir şey göremez ve duyamaz.
Müdürü yakalayıp kasaya gittik.
Her şey birkaç saniye sürdü.
Çok şey oluyormuş gibi geliyor ama hepsi birkaç saniye sürdü.
Hadi. Dışarı çık. Hadi.
Yukarıdan, polise dışarı çık dediklerini duyduk.
Beni tutup "Sakin ol. Teslim ol polis" dedi.
"Olmayacağım" dedim.
Hiçbir şekilde o kapıyı açmak istemedi.
Kapıyı açmak istemezse…
…camları kapatacağız
ve birimiz camlara vurarak onu delirtecek.
Dışarı çık. Hadi, gidelim.
Tulumlu olan biraz sinirlendi.
Operasyon müdürünü saçından tutup
onu kapının camına doğru itti.
"Dinle dostum" dedim.
"Sierra Chica'dan yeni çıktım
ve geri döneceğim, işimi zorlaştırma.
Eski bir hırsız olarak söz veriyorum, seni hemen serbest bırakacağım."
"Dışarı çık, seni öldürmeyeceğime söz veriyorum" diyordu.
Müdür de çıkmamasını yoksa onu öldüreceklerini söylüyordu.
Çok çirkindi.
Yani…
Çünkü her gün birlikte çalıştığımız biriydi.
Ya onu öldürselerdi?
Çık oradan. Gidelim.
Sinir krizi geçiren operasyon müdürü ağlayarak
teslim olmamı ve torunuyla vakit geçiremediğini söyledi.
Arkadaşlarınla, iş arkadaşlarınla uğraşıyorlar.
Bizi öldürmekle tehdit ediyorlar.
Sinirleniyorsunuz ve çaresiz hissediyorsunuz.
Gidelim. Çık oradan. Çıkmasını söyle.
Gri takım elbiseli kişiye "Çıkacağım" dedim.
"Sakin ol. Rehinelere dokunma."
Tek istediğim rehinelere dokunmamalarıydı.
Kapıyı açtı.
Silahını, telefonunu
ve iletişim aracını masaya koydu.
Dışarı çıkınca ellerimi kaldırıp teslim oldum ve üstümü aradı.
Üstümü arayış şeklinden ne yaptığını bilen biri olduğu belliydi.
Ellerini tuttum, merdivenden aşağı indik.
Onu kapıya götürdüm.
9mm'lik silahını sırtına dayadım.
Şarjörü çıkardım ve silahın ateş alması ihtimaline karşı
mermiyi de çıkardım.
"Git." "Ne?" "Git." Ona kapıyı açtık.
Ve gitti. Gitmesine izin verdik. Polisi serbest bıraktık.
Sorgulamaya başladım.
Bunlar kimdi? Nasıl silahları vardı?
Kimi aradın?
Çavuş Serrano
serbest bırakılacağına inanamamıştı.
Sokakta şefe yaklaştığımda bankayı gördüm.
İkinci kata baktığımda gri takım elbiseli adamın
telefonunu gösterdiğini gördüm.
Gustavo'ya bunun benim telefonum olduğunu söyledim.
"Nereden biliyorsun?" dedi. "Logosu var, kızım yapıştırmıştı.
Ara, o benim telefonum" dedim.
Başta uzlaşma görüşmelerini iki kişi yapacaktı,
Doktor'la ben.
Ama sonra abartılı davranışlarım, kendimi ifade etme biçimim…
…tiyatro eğitimim
ve onlarla başa çıkma şeklim nedeniyle
Doktor "Marito arabulucu olmalı" dedi.
Ve böylece başladı.
Sahte bıyık, kipa, gözlük ve kapüşon.
Arabuluculuk görevim sırasında
gazeteler bana…
…"Gri takım elbiseli adam" demeye başladılar.
Alo?
Evet, hanımefendi.
Hayır hanımefendi, ben Walter Serrano değilim.
Ama kocanızı serbest bıraktım, rahat olun.
Evet, ben hırsızlardan biriyim. Sakin olun.
Sakin olun lütfen.
Sizi aramalarını söyleyeceğim.
Sakin olun hanımefendi.
Hattı meşgul etmeyin lütfen.
Teğmenin benimle iletişime geçmesi için
hemen telefonla cama vurdum.
"Walter Serrano'nun eşi
beni aradı" dedim.
"Onu aramasını söyleyin, çok meraklanmış."
San Isidro'daki rehinelerin olduğu
banka soygunu canlı yayınımıza dönelim.
Libertador Caddesi'nin üç bloğu kordon altın alındı.
Burada duramazsınız.
Ve bu, basının erişimini daha da zorlaştırdı.
Soygunun yapıldığı bankanın
neredeyse bir buçuk blok ötesindeyiz.
Sonraki adım
otopark kapısını kapatmak.
Polis otoparka girerse
başarılı olamayız.
Neden mi? Çünkü güç topunu arabadan çıkaramayız.
Saat 12.30'da
beni aramaya başladılar
ve "Kır" dediler.
Vurduğumda diğer tarafta bir şeyleri hareket ettirmeye başladılar.
Çünkü bir mobilyanın arkasına vuruyordum.
O zaman açtığım deliğin yerini bulamazlardı.
O delikten çıkan yüzü görmek önemli bir an
çünkü o kaçış rotamız.
Daha kolay kasalar üzerinde çalışmak için pozisyon aldım.
Kolay derken menteşe ve kutu arasında en az mesafe olanları kastediyorum.
Hesaplarımıza göre iki saat içinde
400 kasayı açabiliriz.
Kaçıranların rehineleri serbest bırakıp
teslim olmak için ne talep ettiklerini bilmiyoruz.
Devriye araçları ve polis memurları sürekli gidip geliyorlar
ama henüz bir çözüm bulunamadı.
Tüm bankalarda bulunan bir monitörden, yani sesi olmayan bir TV'den izliyorduk.
Medyadan herkes gelmişti.
O anda camdan dışarı baktığımda
radyo anteninin bana doğrultulduğunu gördüm.
Ama şöyle yana bakmaya başladı.
Önce bana, sonra radyoya, ondan sonra da yan tarafa bakıyordu.
"Neler oluyor?" dedim.
Eski bir hırsız olarak alarma geçtim.
"Seninle pazarlık edecek kişi geliyor" diyordu.
"Hangisi?" "Sakallı adam."
Miguel Ángel Sileo.
Buenos Aires Polisi Falcon Özel Kuvvetleri'nde binbaşıydım.
Taktik ekibinin bir üyesi ve arabulucuydum.
ARABULUCU
Arabalarımızı her zamanki gibi park ettik.
Bizi bilgilendirdiler.
Bana bankanın içindeki telefonun numarasını verdiler.
Ortağımla birlikte bir kamyonetin arkasına geçtik,
aracı ayrıca bir kalkan gibi kullandık.
Sonra aradım.
Olanları anlatmaya başladı.
Hemen kaçacaklarmış ama işler ters gidince içeride kapana sıkışmışlar.
Kimseyi incitmek istemiyorlarmış ama hapse de geri dönemezlermiş.
"Bak dostum.
Sierra Chica'da 15 yıl yattım.
Bu işi hemen kolay yoldan halledelim."
Arabulucu, işinin ehli olan bir polisti
ve Sierra Chica'da yattığımı söyleyince benim de usta bir hırsız olduğuma anladı.
Söylenenlerin ötesinde, sözel olmayan işaretler ve jestlere de
hep çok dikkat ediyorum.
Bu kişi oturup bacaklarını uzatmıştı.
Oturuş pozisyonu o an olan olaylarla uyuşmuyordu.
Normalde rehin alma olaylarında stres ve adrenalin tavan yapar.
İnsanlar bağırıp küfreder.
Bir şeyi dinle.
Beni dinle.
Kriz komitesinin icabına bak ki
ben de buradaki durumla ilgileneyim. Tamam mı?
"Tamam, gergin olan kurbanlardan birini serbest bırak" dedim.
Düşmanımı serbest bıraktığımı unutma.
Polis memuru Walter Serrano'yu bıraktım.
Bu, iyi niyetimin göstergesiydi.
Daha fazla rehine isteme. Bitti. Bu kadar.
Telefonu kapadım, hepimiz birbirimize bakıyorduk.
Patronum "Bize zaman kazandır" dedi.
Ben de zaman kazanmak istiyordum.
Kasa açmak için.
İçlerinde ne olduğuna bakmıyordum.
Açılıp açılamadığına bakmadan diğerine geçiyordum.
Titiz bir şekilde tüm kilitleri kırdım.
Ben kasaları kırarken
bankadan biri geldi
ve bana bağırdı.
"Burada ne yapıyorsun?"
Yüzümde maske vardı, konuşan kişiye böyle baktım.
Ve Fernando "Artık emirleri sen değil, ben veriyorum" dedi.
Konuşan kişi gitti ama "Tüh, yakalandım" dedim.
Bir sürü rehinemiz vardı.
Sonradan 23 kişi olduğunu öğrendik.
Aptallık etmeyin.
Hırsızlardan biri daha hiddetliydi ve daha sert davranıyordu.
Sonra diğeri gelip "Sakin olun, Bölge Savcısı geliyor.
Konuşup teslim olacağız, sakin olun" diyordu.
Çok gergin bir adam vardı. Patlamak üzereydi.
İşemek istiyordu. Biraz mızmızlanır bir hâli vardı.
"Yapamam." "Neden?" "Çünkü bana bakıyorlar."
"Merdivenden çık dostum. Lütfen."
Bu durum insanları tedirgin etmeye başladı.
"Ne oldu deli adam?"
"Yapamam. Çok gerginim."
Hayır, dostum. Hadi. Gidiyorsun.
Tamam, gel buraya.
Gidelim. Hadi.
Barikatı açtık ve onu resmen dışarı attık.
Polisler hemen geldiler
ona sarılıp birkaç yumruk attılar
çünkü rehine mi, hırsız mı bilmiyorlardı.
Hamile misiniz hanımefendi?
Tamam, gidiyorsunuz. Gelin.
Río Bankası'nda hareketlilik var.
İki kişi serbest bırakıldı, bir erkek ve bir kadın.
Río Bankası çalışanları ve müşterilerini
rehin alan suçluların
kadını serbest bıraktıkları anı görüyoruz.
Polisin onları teslim olmaları için ikna etmeye çalıştığını,
bu kişilerle yoğun pazarlıklar yaptığını öğrendik.
BANKA SOYGUNU İKİ REHİNEYİ SERBEST BIRAKTILAR
İki telsizim vardı.
Biri polis kanalındaydı,
diğerini de ortaklarımla iletişim kurmak için kullanıyordum.
Bir tane daha vardı,
çok ucuz bir telsizdi.
Çift olarak satılan türdendi.
Kanal seçeneği olan o telsizle
frekansları tarayıp
Falcon Grubu'nu dinlemeye başladım.
Mario'ya "Şunu dinlesene" dediğimi hatırlıyorum.
Operasyon şefine bilgi veren keskin nişancıları
ve keskin nişancılara cevap veren operasyon şefini dinliyordum.
"Yukarıdaki bende" dediklerini duydum.
"Aşağıdaki de bende."
Yani patron "Şimdi" dediğinde
de la Torre ve ben alnımıza bir kurşun yiyecektik.
De la Torre onları gördü ve telefonu elimden alıp
"Adamları indirin yoksa birini öldürürüm" dedi.
Tam ne dediğini hatırlamıyorum çünkü çok gergin bir durumdu.
Adamın isteği üzerine çatıdaki adamlarımız aşağı indiler.
Ama üç Falcon keskin nişancısı vardı.
Onları görmediler.
Bankadaki iş için belli bir süre belirledik.
Kasaları açmak ve rehineleri taşımak.
Bu süre içinde 143 kasa açtık.
Diğerleri için ekipmanı modifiye etmek zaman alacaktı,
bunu planlamamıştık.
Böylece gitmeye karar verdik.
İki saat dolduğunda
ganimeti olabildiğince hızlı şekilde indirmeye başlayacağız.
Araujo'dan telefon geldi.
Gidelim. Pizza aşaması.
Ben de bir arama daha yaptım.
Teslim olacaklarını söylüyor.
"Haklısın dostum. Bu iş hiçbir yere varmayacak."
Bir şeyler yemek istediler
çünkü günlerce karakolda kalacaklarından yemek yiyemeyeceklerdi.
Bize pizza ve gazoz getirin. Bir şeyler yiyip teslim olacağız.
Fugazzetta olmadıklarını söyledim.
Bir raporda biri şöyle demişti: "Sileo'dan fugezetta istersem
beş kişiysek beş fugazetta diyeceğim
ve beş dakika içinde bankaya gireceğimizi anlayacak."
O andan sonra istedikleri elimize ulaştığında
değiş tokuş yapılacakken iletişim kesildi.
O arada ne yapacağım?
Silahları toplayıp kasaya koyacağım.
Ve "Saç Ağartıcı" aşamasına geçeceğim.
DNA kalıntısı bırakmamak için bu beş litrelik ağartıcıyı dökeceğim,
saç da burada.
En son Araujo'yla ben çıktık.
Ayağına bağladığı halatı aşağı çektiğinde mobilyayı da yerine koydu.
García Bolster motoru çalıştırmayı denedi, başaramadı.
Vitette çok gergindi.
"İçine marş spreyi koyma. Batıracaksın" demeye başladı.
Motor çalışmadı ve ganimetlerle öyle kalınca çıldırdım.
Vitette motoru çalıştırmaya çalıştı
ama başaramayınca kürek çekmeye başladılar.
Araujo dışında hepimiz öndeki motorlu bottaydık,
Araujo ise diğer şişme bottaydı.
Kendimi arkadaki botta bulunan
paraların üstüne attım.
Çantalar dolusu paranın üstüne böyle yattı.
Bankaya çok yakın bir kanalizasyonun yanından geçtik.
Sesler duyduk, gölgeler vardı.
Ve motor birden çalıştı.
Son 14 bloğu motorla geçtik.
Yukarıda olan Taşralı'ya aşağıda olduğumuzu söyledik.
Kanalizasyon kapağını demir çubukla kaldırdı çünkü çok ağırdı.
Sanırım en son ben çıktım. Hepsi kamyonetteydi.
Bizden ve çantalardan başka hiçbir şey sığmazdı.
Ganimetleri yükleyeceğiz.
Ve bu kadar.
Hep birlikte parayı bölüşeceğimiz bir yere gittik.
Benim fikrime göre girişe barikat kurup direneceklerdi.
Artık ses duymuyorduk.
Kimse yoktu.
Birbirimize bakmaya başladık.
Rehine gibi davranıp giysilerini değiştireceklerini
ve üst katta polisi bekleyeceklerini sanıyordum.
Bir yere vardık, kapı açıldı
ve çantaları boşaltmaya başladık.
Çanta…
Fantezinizi bozmak istemem.
Ve daha çok çanta.
Hemen nerede olduklarını görmek için televizyonu açmak istedim.
Falcon Grubu hâlâ içeri girmemişti.
Biz çantaları boşaltıp içeri girmiştik bile.
Ve birden "Şu anda içeri giriyorlar" dediler.
Bizi yakalamak için içeri girmelerini
canlı bir şekilde izledik.
"Polis!"
Kapı açıldı ve içeri girdik.
O anda çatışacağımızı sanıyordum.
REHİNELERİ SERBEST BIRAKTILAR
Saat 19.12. Falcon Grubu ve polis memurlarının
içeri girdiklerini görüyoruz.
Camı kırdılar ve iki saniye içinde bankayı ele geçirdiler.
O noktada kimin kim olduğunu anlamalıydık.
Hepsi şüpheliydi.
Ellerimiz havadayken
hepimizin üstünü aradılar.
Dışarı çıktığımızda annem kocasıyla dışarıda bekliyordu.
Bizi görmelerine izin verdiler, hepsi o kadardı.
Kocamı ve oğlumu buldum.
Çok duygusal bir andı.
Anabella, dört suçlu tutuklandı mı?
Tam olarak ne oldu? Bize ne anlatabilirsin?
Evet, bu banka şubesini ele geçiren
dört suçlu yakalandı.
Şu anda saat 19.20,
olay daha yeni sonuçlandı.
İnsanları banka çalışanı ve müşteri olarak sınıflandırıyorlardı.
Sıra kısalmaya başladı ve sonra kimse kalmadı.
Tüm parayı kenara dizdiğimizi hatırlıyorum.
100 bin dolarlık küçük bir yığın yaptık.
100 bin dolarlık başka bir yığın daha yaptık.
Oda dolmaya başladı.
Bir noktada 10 bin dolarlık destelerden oluşan
bir dağın tepesinde oturuyordum.
San Isidro'daki rehine olayı sona erdi.
Canlı yayındayız. Yedi saatin sonunda tüm rehineler serbest bırakıldı
ve tutuklanan kimse yok.
"Hepsi burada. Harika! Ne güzel! Hadi bölüşelim."
Biri "Hesap makinesiyle mi?" dedi. Hayır, gerek yok.
Hesapladıktan sonra 20 dolar kaldığını hatırlıyorum.
20 dolar kalmıştı,
beş kişiydik ve bozuk paramız yoktu.
Vitette parayı yırtıp attı.
Odaları aramaya başladık
çünkü insanlar birer birer bankadan çıkarılmıştı.
Biri "Bu mobilya burada olmamalı" dedi.
Mobilyayı çektiklerinde deliği buldular.
-Nereye gidiyor? -Sola.
Patron içeri girmek istedi.
Kendi yaptıkları bir kapı ve bubi tuzağı vardı.
Patlayıcı Birimi ve uzmanlar çağrıldı.
Dört suçlu, bankanın rögarından
ganimetlerle kaçtı.
Anabella, aldığımız bilgiler tamamıyla yanlış.
Dört suçlunun nasıl tutuklandığını bile anlattılar,
şimdi de ganimetle kaçtıklarını söylüyorlar.
Ağaçlarda insanlar olduğunu söylerlerse
ağaçları arayacağız.
Suda insan var denirse sahil güvenlikten yardım isteyeceğiz.
Saat beş civarıydı,
hava aydınlanıyordu.
Evde her şey sessizdi, televizyondakilerin hiçbir şeyden haberi yoktu.
"Ne kadar aldılar?" diyorlardı.
Hayır! "Hırsızlar nerede?"
Hepimiz gitmek istiyorduk. Ben de diğerleri de gitmek istiyordu.
Böylece herkes kendi payını alıp gitti.
Giderken bir veda bile etmedik. "Görüşürüz" falan demedik.
Ayrılıp bir daha görüşmeyecektik.
Birbirimize sonsuza dek veda ettik.
Kamyonetimi alıp Çocuk'la oradan ayrıldım.
Pan American Otoyolu'nda kamyonetimle yola çıktık, camları açtık
ve müziğin sesini kökledik.
Arkadaki koltukta da dört çanta vardı.
Onunki benimkinden biraz daha küçüktü ama dört çanta da para doluydu.
Çantayı aldım, bagaja koydum, arabama bindim ve eve gittim.
Çok sakin biriyim.
Hayır…
O andan sonra çıldırmadım.
Hayır, bir ton paramla evde kaldım.
Çocuk'u evine bıraktım, vedalaştık.
Oradan birkaç blok geriye gittim
ve Santa Fe 2590'da bulunan evime,
13. kattaki 47 numaralı daireye girdim.
Yatak odama gittim, kıyafetlerimi çıkardım.
Yürüyüşe çıktım, duş aldım.
Kurulandığımı bile sanmıyorum. Sonrasında çantaları açtım.
Parayla ilk kez temas etmiştim,
o kadar fazlaydı ki.
Ama benim değildi. Herkesin parasıydı.
Ama şimdi evimde olan para benimdi.
Eve vardığımda sanki doğum günümmüş gibi herkes beni bekliyordu.
Alicia'nın gözleri fal taşı gibi açılmıştı.
O anki hislerim…
Para çantasını arabada bırakmıştım, bir an oraya baktım çünkü insanlar vardı.
Şimdi ne olacaktı?
İki gün uyuyamadım.
Araujo küçük bir işaret bırakmak istemişti.
"Polis işareti görürse gittiğimizi anlar.
Gitmişsek paraları götürmüşüzdür.
Paraları götürmüşsek onları neden kışkırtalım?" dedim.
Giderken sahte bir kaçış düzenleyip arkalarında bubi tuzakları
ve popüler bir mesaj içeren ironiyle karışık şu mesajı bıraktılar:
"Silahın ve kinin olmadığı zengin mahallesinde
sevgiye yer yoktur, sadece para vardır."
SİLAHIN VE KİNİN OLMADIĞI ZENGİN MAHALLESİNDE
SEVGİYE YER YOKTUR, SADECE PARA VARDIR
Tüm hırsızlarda olan
ve yakalanmalarına neden olan ana şey
ego ve kibirdir.
Böyle bir soygundan sonra bu adamların konuşmayacağını mı sanıyorsunuz?
Geçen cuma, ayın 13'ü batıl inanışın dediği gibi kara bir gündü.
Banliyödeki bir dizi şiddet eylemi karşısında
yozlaşmış polislerden şüphelenmeleri uzun sürmedi.
Ne kadar arasalar da onları bulamıyorlar.
Dedektiflerin çalışmaları kusursuz bir planı ortaya çıkardı.
Río Bankası hırsızları hiçbir şeyi şansa bırakmamıştı.
Çok zeki kişiler olabilirler.
Ama bizim de Güvenlik Bakanlığı'nda, adalet sisteminde ve polis departmanında
çok zeki dedektiflerimiz var.
Ne kadar sürerse sürsün bu kişileri tutuklayacağız
ve hapiste anlatacak güzel bir hikâyeleri olacak.
Hayatım boyunca gittiğim aynı yere
tatile gitmeye karar verdim.
Her şeyin mükemmel olduğunu biliyordum.
Kimse beni görmemişti.
Hiçbir kameraya yakalanmamıştım.
Çok sakindim. Hiçbir risk olmadığını düşünüyordum.
SAN JUAN ARJANTİNA
15 gün sonra beklediğim şey başlamıştı.
San Juan'a gittim.
Yanıma dağ ekipmanı,
ton balığı konservesi,
Osho'nun kitaplarını ve polis telsizi aldım.
Soygundan haftalar sonra Uruguay'a geldim.
Ailemle görüştüm, birkaç iyilik yaptım.
Özgürdüm. Param vardı. Her şey harikaydı.
ALTIN
Aşk
Cep telefonu dükkânımda işler iyi gidiyordu.
Alicia'nın da işi vardı. İkimiz de çalışıyorduk.
Kanıtlardan kurtulmak için etrafta dolanmaya başladım.
Bir gün eve döndüğümde
çantamın yerinin değiştiğini gördüm. "Ne oldu?" dedim.
Paranın bir hayli azaldığını fark ettim.
"Para mı aldın?" dedim.
"Evet, beş ya da altı küçük çanta aldım" dedi.
Beş küçük çanta 300 bin dolar ediyordu.
Günler geçti. Başka bir gün çekmeceye birkaç sterlin koydum.
Bir gün çekmeceyi açtığımda para gitmişti. "Onları da aldım" dedi.
"Hiçbir şeye dokunma" dedim, tartışmaya başladık.
"Geri getir." "Hayır." "Hemen geri getir." "Hayır.
Evi terk ettim. Kalan parayı alıp başka bir yere gittim, polise ihbar etmiş.
Onu gördüm.
Kameralar bankayı çekerken merdivenlerden çıkıyordu.
Giysilerinden onu tanıdım.
Biriyle 18 yıl birlikte olunca… Yüzünü görmesem de o olduğunu anladım.
Alicia Di Tullio,
gerçekleri bildiğini iddia ederek
savcılığa gelen gizli bir tanıktı.
BÖLGE SAVCISI
Özellikle soyguna kocasının da katıldığını
ve ganimetin bir kısmının nerede olduğunu bildiğini söyledi.
Aralarında tam olarak ne yaşandığını
anlamamızı sağlayacak kesin bir kanıt yoktu.
Ama nedeninin para olduğunu hissediyorum.
Sebebi aldatma veya başka bir kadının varlığı değildi.
İncinmiş ayaklarına yatıyordu, bu büyük bir yalandı.
Başka bir kadın olsaydı karıma biraz para bırakıp giderdim.
Karım ve oğlum olmadan hiçbir yere gitmiyordum ama olsun.
O aksini düşünmüş. Paraya ailesinden daha çok değer veriyordu.
İşte böyle oldu. Hikâyem böyle trajik bir şekilde sonlandı.
Yani herkesin hikâyesi.
Di Tullio herkesi tarif etti
ama isim vermek istemedi.
Kızım ve küçük torunlarımla bir sahil evine gittim.
İki telefon aldım.
Biri Uruguay'dan, diğeri Arjantin'den.
Sonra Arjantin hattım çalmaya başlayınca alarma geçtim.
"Alo?" Doktor arıyordu.
"Beto'nun karısı bize ihanet ediyor.
Her birimizden 300 bin dolar istiyor.
Vermezsek bizi ihbar edecekmiş."
"Doktor, siktirip gidebilir, ona tek kuruş vermem.
Bırak Beto halletsin, beni karıştırma."
Ama içimi bir huzursuzluk kaplamıştı.
Tutuklanan adamın, silahlı soygun ve fidye için adam kaçırma suçlarından
52 yıllık hayatının 20 yılını hapiste geçiren
Alberto Torre olduğu söyleniyor.
Tutuklulardan birinin oğlunun evi olan Portela 56'da ganimetin bir kısmı bulundu.
938.700 dolar,
30.084 avro ve 80.315 peso.
Başkent Buenos Aires'te
yedi baskın düzenledik.
Uzun namlulu silahlarla tabancalar ele geçirdik,
hepsi soygunda kullanılmıştı.
Bu bir istihbarat savaşı ve kazanmaya niyetliyiz.
Di Tullio'nun verdiği bilgilerle yaptığımız baskınların
diğerlerinden daha önce gerçekleşmiş olması
soruşturmanın Di Tullio'yla başladığını göstermez.
İlk delil,
faillerin bir medya kuruluşuna verdiği telefon numarasından geldi.
O telefonla bazı ev numaralarının arandığını gördük.
O numaralar da başka yerleri aramıştı.
Ve bir numaranın Uruguay'daki Vitette Sellanes'in ailesiyle,
de la Torre'nin numarasını
ve Sebastián García Bolster'in
adına kayıtlı bir numarayı aradığını saptadık.
Di Tullio konuşmasaydı da
belki sonra başkası konuşurdu.
Ama bunun birkaç ay değil, bir yıl sonra olacağını düşünüyordum.
Geçen cumartesi tutuklanan adam,
Başsavcı Dr. Jorge Apolo tarafından soruşturulacak.
52 yaşındaki Alberto de la Torre'den bahsediyoruz.
Otomatikman "Di Tullio beni ne kadar tanıyor?" dedim.
Kamyoneti hazırlamaya gittiğimizde onu sadece bir kez gördüğümü hatırlıyorum.
Yani bir bakıma oldukça sakindim.
Ama birkaç hafta sonra
Villa Gesell'de Sebastián'ı tutukladılar.
Sebastián Bolster adındaki bir adam,
Acassuso'daki Río Bankası'nda yapılan soygunda kullanılan tüneli
geliştirmek ve inşa etmek konusunda
suçlulara yardım etmekle suçlanıyor.
Vücudumda küçük kırmızı bir nokta görmeyi bekliyordum
çünkü beni hedef aldıklarını ve peşime düştüklerini hayal ediyordum.
Sadece bekledim.
Avukatlarım aracılığıyla dava dosyalarına erişebildim
ve nasıl ilerlemem gerektiğini buldum.
Günler geçtikçe kilo vermeye karar verdim.
Soygunun gerçekleştiği gün 110 kiloydum.
Bu yüzden teşhis edilmek için beni de diğer şüphelilerle sıraya dizerlerse diye
sıkı bir antrenman ve diyete başladım.
Altında delik açılan kamyonet Alejandro Korn'da yanmış hâlde bulundu.
Bulunduğu yer soygun gününde arabayı süren Şişko lakaplı Julián'ın
geçen cumartesi tutuklandığı evinin birkaç blok uzağındaydı.
30 günlük tutukluluğunun ardından Sebastián García Bolster
geceyi babasının evinde geçirdi.
-Mesleğiniz nedir? -Jet Ski tamir ediyorum.
Hayatım boyunca Jet Ski'leri denemek için nehre gittim. Olanlar inanılmaz.
Villa Gesell'de tutuklanan Bolster,
kaçtığı iddialarını yalanlayarak
ailesiyle gezmeye gittiğini söyledi.
Arjantin'deki avukatlarımı arayıp
kanunlara göre hareket etmelerini söyledim.
Sabah sekizde Montevideo'dan kalkan
Aerolíneas Arjantinas'ın 1213 sefer sayılı uçağına bindi.
Onu Aeroparque'de karşıladılar.
Bankayı soyduklarında Uruguay'daydım!
Bankayı soyduklarında Montevideo'daydım!
-Neden teslim oldun Mario? -Neden Mario?
-Gri takım elbiseli meşhur adam o mu? -Evet, o.
Gri takım elbiseli adam,
Acassuso'daki bankada gerçekleşen soygunu planlayan kişi ve çetenin lideri.
Dosyam elime geçene kadar günler birbirini kovaladı.
Sekiz ciltti. Her cilt 200 sayfaydı.
Toplamda 1.600 sayfa vardı.
İnanın ki
hayatımda hiçbir şeyi o dosyayı okuduğum kadar
tutkuyla okumamıştım.
Saat gibi işleyen bir planın ardından ne olduğunu öğrenmek istedim.
Ters giden neydi?
Benim için tutuklama emri çıkardıklarını fark ettim.
Saklandığım yerden yeşil bir araba gördüm.
Ve iki kişi bana doğru yürümeye başladı.
Aniden üstüme otomatik bir tüfek doğrultup "Jandarma" dedi.
"Burada ne yapıyorsun?" dedi. "Ruhsal bir inzivaya çekildim" dedim.
Ama içten içe bunun işe yaramayacağını biliyordum.
Çünkü sekiz ciltlik dosyam hemen yanı başımdaydı.
"Çadıra bakabilir miyiz?" dedi.
"Tamam" dedim.
Çadıra bakmadan önce
"Zamanınızı boşa harcamayın. Ben Fernando Araujo'yum" dedim.
Araujo, jandarma seni bulduğunda yalnız mıydın?
Sanat.
-Ne? Sanat mı yapıyordun? -Sanat.
Ne tür bir sanat?
Söylesene.
İşte burada. Evet.
Araujo hiçbir şey söylemeden arabaya bindi.
Jandarma tarafından sıkı bir şekilde korunuyor.
Onu Jáchal Polis Merkezi 21'e transfer edecekler
ve orada Yargıç Carlos Mateo tarafından sorgulanacak.
O gün San Isidro Soruşturma Bürosu'na götürüldüm.
Ama sakindim.
Ayaklar bitişik.
İnanılmaz huzurluydum.
Nedenini sormayın
ama sonrasında olanlar bir bakıma doğal bir denge kurdu.
Örümcek.
En kötü Bölge Savcısı'na denk geldim.
Kaldır.
Ama aynı zamanda çok iyi bir yargıç denk geldi.
"Fernando, seni serbest bırakacağım.
Elektronik kelepçe bile taktırmayacağım. Ev hapsinde olacaksın.
Ama dövüş dersi vermek için her gün spor salonuna gidebilirsin."
Kürek kemiğinden başlıyor. Tabii ki burada belirleyici unsur…
Ama kaçtı, ona ne yapacağımı anladı. Değil mi? Çok hızlı.
Bir anda eve döndüm, özgürdüm.
Dört yıl boyunca
böyle yaşadım.
"Yüzyılın soygunu" davasında
dört yılın sonunda suçlular
yargılanmak üzere mahkemeye çıkarılacaklar.
Duruşma 2010'da oldu.
Beto, Zallo, ben, Seba.
Marito başka bir duruşmadaydı, o da sonradan hızlandırıldı.
Dörtlü, ateşli silah kullanımı nedeniyle
ağır suç ve silahlı soygun suçlarından yargılanacak.
Farklı baskınlarda ele geçirilen silahlar,
soygunda kullanılan oyuncak silahlarla örtüşmediği için
suçun derecesinin doğrulanamayacağını düşünüyoruz.
Böyle bir soygunun oyuncak silahlarla işlendiğine
ve ağır suç olmadığına inanmak için
çok saf olmanız gerekiyor.
Soygunda kullanılan silahlar sahteydi.
Kimse oyuncak silah olduğunu anlamasın diye
özel olarak tasarlanmıştı.
Yasal olarak, silahlar ateş edebiliyorsa cezası daha büyük oluyor.
Ateş edemiyorsa daha az.
Bunu çok iyi bildiğimizden
bunun ne tür bir yasal kategoriye gireceğini netleştirmeye çalıştık.
Silahlar gerçekti.
Bunu garanti edebilirim.
Kimse silahlı güvenlik ve alarmların olduğunu bildiği
bir banka şubesine girmez.
Önlüğü olan kişinin elinde Browning 2000 vardı.
Bence
onu
plastik silahla hakladıklarını itiraf edemiyor.
Bu olay…
Onu aşağıladılar, o da bundan hoşlanmadı.
San Isidro, 21 Mayıs 2010.
Bu mahkeme, önceki kararın farkında olarak
oy birliğiyle Rubén Alberto de la Torre'yi
15 yıl hapis cezasına çarptırıyor.
José Julián Zalloechevarría'yı 10 yıl hapis cezasına çarptırıyor.
Sebastián García Bolster'i dokuz yıl,
Fernando Araujo'yu da 14 yıl hapis cezasına çarptırıyor.
İlk duruşmada silahlı soygundan,
ateş edebildikleri kanıtlanan silahları kullanmaktan hüküm giydiler.
Ama sonrasında adalet sistemi
mahkûm edildikleri silahların
kurusıkı silah olduğunu saptadı,
yani ateş etmeleri mümkün değildi ya da bu amaçla kullanılamazlardı.
Bunun Vitette Sellanes'e tek faydası
ortaklarıyla olan duruşmayı kaçırmasıydı.
Hızlandırılmış bir duruşma istedik.
Daha önce aldığı cezalar birleştirildi
ve o sırada işlediği tüm suçları kapsayan
tek bir ceza aldı.
Beni 14 yıl hapse mahkûm ettiler ama toplamda bir buçuk yıl hapis yattım.
Toplamda hapishanede ya da karakolda 25 ay geçirdim,
sonra da iki yıl ev hapsinde kaldım.
Savcı 20 yıl istedi ama mahkeme 15 yıl hapis cezası verdi.
Temyiz sonucu cezam 12 buçuk yıla düştü. Ama sekiz buçuk yıl yattım.
Bürokratik bir sorundan ya da kan davasından
üç yıl daha ceza aldım.
Aslında pek küfür etmeyi sevmem.
Ama siktirip gitsinler.
Hayatım çok değişti.
Hapisten ilk çıkışımın ardından depresyona girdim.
Çünkü motor tamircisi Sebastián'dan,
banka soyguncusu Sebastián'a dönüştüm.
Normal bir insanken
kötü bir süper kahraman oldum.
Neden bilmiyorum ama insanlar beni durdurup tebrik ediyordu,
ben de tepki vermedim.
"Neden bahsettiğinizi bilmiyorum" dedim.
Bugün itibarıyla
hiçbir meblağ kaybettiğim zamanı telafi edemez.
Bir yılda bir sürü şey yapıyorum
ama hapiste kaldığım bir yıl bomboş geçiyor.
Kaybettiğin tüm bu yıllar için
pişman olup öç almak istediğinde daha fazla hapis yatıyorsun
ve böyle böyle bir ömür geçip gidiyor.
Bence değmez.
Merhaba. Günaydın Beto. Rahatsız ettiğim için üzgünüm.
Tanıdığın bir avukat var mı?
Evet ama şu anda stüdyodayım.
Soygun bir macera, bir hayaldi.
Dünya şampiyonu olmak gibi bir şeydi, o kadar.
Gri takım elbiseli adam çok tuttu.
Elmas yüzüklerden, altın zincirlerden bahsetmeye başladım.
Sigara içmiyorum ama büyük Küba puroları kullandım.
Kışkırtıcı bir tweet…
Twitter'daki 15 bin takipçim, 20 bin oldu, şimdi de 25 bin kişiye çıktı.
İki Facebook hesabım var.
Kibirli, asi ve kışkırtıcı bir karakter.
Ve bu gitgide büyüdü.
Bakalım. Küçük bir havlu verir misin? Bunu düzgün yapalım.
Karakter diyorsunuz.
Karakter zincirlerini, altınlarını, elmaslarını çıkarıyor.
Babamın haçını çıkarıyorum
ki bu çok sevdiğim bir sembol.
Karakter makyaj temizleme mendiliyle silinip yok oluyor.
Bitti. İşte bu kadar.
Marito kot giyiyor çünkü kuyumcuda
nitrik asitle çalışırken mahvoluyorlar.
O da eskimiş kot giyiyor. Ne olmuş?
Ellerimi yakıp parmaklarımı kesiyorum.
Cilalarken her yerim kirleniyor ama mutluyum.
Birdenbire bunu idolleştiren insanlar var
ve bunu bir şov gibi görüyorlar.
Ama bunun bir hayır işi olmadığını kabul edelim.
Bu bir soygun.
Hayır işi olmasa da
bu hikâyedeki herkes kazandı.
Bölge savcıları terfi ettiler. Polis memurları komiser oldular.
Jüri ödüllendirildi.
Kurbanlar kaybettiklerinden fazlasını aldılar.
Oyun herkesin kazanmasıyla sona erdi.
Bunun benim stüdyom olduğunu mu sandınız?
Biz sihirbazız ve bazen de
buhar olur uçarız.
Paranın yerini sormayacaksınız, değil mi?
Çocuk gibisiniz, inanamıyorum.
Río Bankası'ndan ne kadar çalındığını
tahmin etmek zor.
Ne kadar para aldık?
Bazen düşünüyorum ve yemin ederim, hatırlayamıyorum.
Ot, hafıza sorunlarına yol açıyor, biliyor muydunuz? Hatırlamıyorum.
2006'da Río Bankası'ndan ne kadar mı para aldık?
Hemen cevap vereyim.
İnsanların ilgisini, yapılan haberleri anlıyorum. Para nerede?
Evet, Cayman Adaları'nda bir hesapta.
Yazın, hesap numarası 24…
Hayır, bu inanılmaz.
Bence insanlar…
Bilinçaltlarında ne oluyor? Bu merakın sebebini söyleyeyim mi?
Çünkü "Ben de yapar mıydım?" diyorlar.
Aynı mantıkla "Ama ne kadara yaparım?
Ne kadara hapse girerim?" diyorlar.
Ama nerede?
Bu harika!
Harika.
BÜYÜKANNEMİN ANISINA…
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı