Downloaded from YTS.MX
Pięć, sześć, siedem, osiem.
I raz, dwa, trzy i cztery, pięć, sześć, siedem, w górę.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zdejmę ją.
Sorki. Przysięgam, strony mi się pomyliły.
- Czyli w tę? - Dobrze rozegrane.
Dobra, jeszcze raz.
I raz, dwa, trzy i cztery, pięć, sześć, siedem, w górę.
I znowu wyję!
Weź tak nie świń.
Amalie?
Czekam na paczkę. Zostaniesz jeszcze pół godziny?
Nie zdążę na trening.
Pobiegnij, to od razu się rozgrzejesz.
Skup się na szansach, nie na ograniczeniach.
Dobra?
I uśmiechnij się trochę.
Tak. Świetnie.
Dzień dobry, bonjour. Z przyjemnością zawiadamiamy,
że dostaliście się na Break the Cypher Paris.
Tak!
Wybierz kartę.
Królowa.
- Hej! - Cześć.
- Możesz im powiedzieć. - Co jest?
Wiecie, że was kocham, nie?
Jesteście w moim sercu.
Dużo myślałem.
- Odchodzę z ekipy. - Co?
- Jak to? - Bez ciebie nie ma ekipy.
Będę miał dziecko.
- Nie gadaj! - Gratulacje!
Będziesz prawdziwym tatusiem?
- Najprawdziwszym. - Prawdziwy tata!
Nie robisz sobie jaj?
Ale czemu odchodzisz?
Z tańca nie da się wyżyć.
- A gdyby się dało? - A co, masz sponsora?
Dzień dobry, bonjour. Z przyjemnością zawiadamiamy,
że dostaliście się na Break the Cypher Paris.
Zwycięska ekipa wygra nagrodę w wysokości 30 tysięcy euro.
Gratuluję. Nie możemy się doczekać.
Dostaliśmy się!
- Żartujesz? - O Boże! Pokaż!
Tak!
- Dostaliśmy się! - Paryż!
- Jedziesz, co nie? - Najpierw trzeba mieć układ.
Potem zakwalifikować się do bitwy, a potem ją wygrać.
- No i czad. To my! - Tak!
- Chodź!
- No chodź. - Proszę, Josef.
Paryżu, nadchodzimy!
Illicit!
TATA
Zakwalifikowaliśmy się!
Tak!
Jestem z ciebie dumny. Ciężko na to pracowałaś.
Co u ciebie? Uczniowie nie wleźli ci na głowę?
Przykręciłem im śrubę. Żartuję, jest w porządku.
- Tak? - Tak.
To dopiero. Paryż!
Może odwiedzisz tam mamę?
Nie…
Nie wiem.
To mogłaby być szansa…
Nie mogę wparować do niej w Paryżu.
Jasno dała do zrozumienia, że nie chce mnie znać.
Przepraszam.
Nie chciałem… Pomyślałem tylko…
Ale wiesz co? Zrób, jak uważasz.
PARYSKA AKADEMIA TAŃCA
KADRA
Budzik ci dzwonił, Amalie.
To twoja mama, co nie?
Spotkasz się z nią w Paryżu?
Nie wiem. Muszę iść do pracy.
Myślałem, że nie chcesz mieć z nią nic wspólnego.
Możesz…
Możesz nie mówić o tym reszcie?
Nie chcę robić z tego wielkiego halo.
Obiecuję.
Dzięki.
- Pa. - Pa.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Cześć. - Cześć.
Usiądź.
- Coś podać? - Nie, dziękuję.
- Jabłko, banana? - Nie trzeba, dziękuję.
Na pewno? Pomóż mi.
Staram się unikać cukru.
Zastanawiałam się, czy mogłabym dostać wolne,
żeby pojechać na turniej taneczny.
- Wolne? - Tylko tydzień.
Wszystko ogarnę, załatwię zastępstwo. Nie będzie żadnych problemów.
Nie. Obawiam się, że muszę odrzucić to ustne podanie.
Jeśli mam być szczery, a myślę, że powinienem,
to niestosownie prosić o to tuż po wakacjach.
- Mam prawo poprosić. - Masz.
Ale jak by to wyglądało, gdyby ludzie prosili o urlop po wakacjach,
żeby poszydełkować, pojechać na ryby albo zająć się kolekcją znaczków?
O wszystko zadbam.
Będę robiła nadgodziny przed wyjazdem i po nim.
Odpowiedź brzmi „nie”.
To jest praca. Na hobby masz czas wolny.
To nie jest hobby!
- W porządku, Amalie. - Muszę jechać na ten turniej.
Ale już tu nie wrócisz.
Dobra. Zwalniam się.
Pieprzony dupek.
MIKAEL: MAMY DWA TYGODNIE NA ZAPŁATĘ CZYNSZU!
Kurwa.
Patrzcie!
Dzień dobry!
O tak!
Break the Cypher.
To ulotka turnieju?
Dobra, co piszemy?
„Paryżu, jesteśmy!”
O Boże!
- Czemu nie? - Odlot.
I proszę. Królowa.
Kretyn.
Muszę się tego nauczyć.
- Mogę wrzucić pieniążek? - Oczywiście. Proszę.
- Wrzuć go pani. - Dziękuję.
- Myślisz, że zareaguje? - Może.
Widziałeś? Tańczy!
- Dla ciebie. - Tak. Ale pięknie.
Umiesz tak tańczyć?
Tak!
Do widzenia!
DZIEKANKA WYDZIAŁ TAŃCA KLASYCZNEGO
Ostrożnie, dziewczęta.
Twój telefon.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Dają za darmo? - Nie wiem.
Cześć. Mogę w czymś pomóc?
Tak. Zarezerwowaliśmy salę. Jesteśmy Illicit.
Zapraszam.
Kurde, ale pałac!
Ożeż!
Jedna ekipa. Jedno przeznaczenie. Czy przetrwają furię tej bitwy?
Obczajcie, darmowe żarcie.
Darmowa koszulka.
Breloczek!
Przepraszam, zaszła pomyłka. To sala ekipy Raw-nez.
- Słucham? - Raw-nez?
Będą tu?
Zaczekajcie tam, dobrze?
- Wydają się świetni. - Nie znasz ich?
Salah. Żywa legenda.
Lil Kev. Zarąbiste power moves.
Dajesz, Tine!
Tine jest wszechstronna jak nikt.
A Junior…
jest po prostu nie z tej ziemi.
Sarah Bee.
Jedna z najlepszych b-girls na świecie.
Na górze są sale dla VIP-ów.
Wy zarezerwowaliście zwykłą.
Została nam tylko ta.
Robią wszystko to, co my, tylko lepiej.
Nie możemy się teraz poddać. Mamy szansę. Musimy ją wykorzystać.
Z takim układem nie mamy szans. Nie w walce z nimi.
Możemy zmienić taktykę.
Zrobić trick, jakiego nikt nie widział.
Taki, że szczeny im opadną.
Jeśli nie nauczymy się latać, to tego nie wygramy.
Dobrze, że znajomi tego nie zobaczą.
Co?
Muszę coś załatwić. Na razie.
- Amalie, wszystko gra? - Tak.
Widzimy się na próbie.
Po prostu sobie idziesz?
Sorry!
Akurat teraz? Układamy plany.
Przepraszam.
Ja…
Przepraszam. Nie chciałam tak cię nachodzić.
- Albo… - Nie.
Nie ty powinnaś przepraszać.
Tylko ja.
Zaskoczył mnie twój widok, no i… tak.
- Ucieszyłam się, że cię widzę. - Tak?
Tak.
Ale teraz niestety muszę iść.
Muszę iść na egzaminy.
No tak.
Oczywiście mogłabyś pójść ze mną.
Mogłabym?
To moja studentka.
Super.
ALEX: GDZIE JESTEŚ? MAMY PRÓBĘ!
Na zdrowie!
Poznajcie Amalie.
- Cześć. - Cześć. Jestem…
Amalie z Norwegii.
Dobra, turniej za trzy dni. Co robimy?
Mamy feeling, co nie? Musimy to wykorzystać.
Musimy im pokazać, kim jesteśmy i co czujemy.
Z układem to pół biedy.
W finale będziemy musieli walczyć z Raw-nez.
To będzie wojna.
Wygramy, jeśli nauczymy się latać.
No właśnie.
Ja umiem latać.
Nie gadaj, masz książkę?
Przedstawiam wam trick
„magiczny Moa lata”.
Mam fachowy schemat, nad którym siedziałem całą noc.
Gotowi?
Na początku wchodzi Josef.
Potem…
Cholera, to nie to.
Dobra. Mam.
Mashallah!
Jesteś geniuszem!
Pogięło was? To wszystko, a na koniec podwójny backflip?
- Zabijesz się. - Tylko jeśli się wystraszę.
Nie ma mowy.
- Zrobię dla tej rodziny wszystko. - Poćwiczmy to.
Jeśli nie będzie wychodziło, to oczywiście to wytniemy.
Ale z takim ruchem naprawdę moglibyśmy wygrać.
No weźcie.
Niech będzie.
Raz kozie śmierć!
- To Amalie? - Nie!
- Jak ty to wymyśliłeś? - No wiesz…
Gotowi?
Stabilnie, bo wywalę się na ryj.
- O tak. - Tylko do tyłu. Właśnie.
Idealnie. Dobra.
A potem tak. Super.
- Tak jest. A potem tak. - Dobra.
No i proszę.
Stary!
Wszystko gra?
Jeszcze raz.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa…
Skiepściłem, sorry.
Przecież przeprosiłem.
No dobra. Napijcie się i wracamy do roboty.
Gotowi?
Może przerwa na obiad?
Ja muszę iść, ale wrócę.
Znowu? Po co?
Znajoma tu mieszka i umówiłam się na obiad.
Znajoma? Kto?
Nie możesz iść w środku próby.
Muszę. Jestem umówiona.
- Potrzebujemy kompletu. - Przecież wrócę!
To nie w porządku.
Nie mamy czasu na opuszczanie prób.
To ostatni raz, okej?
Ostatni raz.
Dobra.
Amalie! Czekaj!
- Pogadaj ze mną. - Mikael, wrócę.
Dlaczego im nie powiesz, że idziesz do mamy?
Nie mogę im powiedzieć.
- Że mama nie chce… - Wiesz, że tu nie chodzi o ciebie.
Prawda?
- Pogadaj ze mną. - Muszę lecieć.
Hej.
Wejdź.
Hip-hop.
Ekscytujące. To nie jest styl, o którym wiele wiem.
Poznałam go parę lat temu od mojego chłopaka, Mikaela.
Ekscytujące.
Tańczę hip-hop dopiero od paru lat.
Zawsze tańczyłam modern.
I masz do niego niezwykły talent.
Zawsze miałaś.
Gdybyś chciała, mogłabyś daleko zajść.
Twoja solówka w szkole to był o wiele wyższy poziom niż…
W szkole? Skąd wiesz?
Widziałam ją w Internecie.
I nie tylko tę.
Tak…
Myślałam, żeby do niego wrócić.
Tak?
Wiesz co? Myślę, że powinnaś.
Mamy w akademii program modernu.
Prowadzi go Gabrielle. Niesamowita instruktorka.
Jeśli chcesz, mogłabym ci załatwić przesłuchanie.
Teraz?
Zanim wyjedziesz.
Wyobraź sobie, co by było, gdybyś się dostała.
Byłoby wspaniale. Mogłabyś pomieszkać ze mną.
Raz, dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy i cztery, pięć…
Super. Będzie wypas.
Wszystko gra?
Tak.
- Ja tu zostanę. - Dobra.
Jak się udało spotkanie?
W porządku. Ale możemy o tym pogadać później?
Co z tobą?
Uciekasz przy pierwszej okazji, jakbyś miała turniej gdzieś.
Co ty gadasz? Byłam umówiona.
To ważniejsze niż my?
Pogadaj ze mną.
- Co się dzieje? - Nic.
Widzę, że coś.
Nie rozumiem, co robisz, i nie podoba mi się to.
VIVIAN PRYTZ: HEJ, KOCHANA. WPADNIESZ NA ŚNIADANIE?
CHCĘ CI COŚ POWIEDZIEĆ. ŚCISKAM.
MIKAEL: JADŁAŚ JUŻ? PRZYNIEŚĆ COŚ?
DZWONIŁEM! CO JEST?
SORRY, MUSIAŁAM POBYĆ SAMA… MOŻEMY POGADAĆ?
Naprawdę… jest mi miło,
kiedy z nią jestem.
Ale…
nie zawsze wiem, na czym stoję.
Nadal uważam, że powinnaś powiedzieć reszcie.
Proszę, nie mów im.
Nie chcę,
żeby wiedzieli…
że coś jest ze mną nie tak.
Amalie.
Wcale tak nie jest.
Chwila. Dobrze wyglądam?
Świetnie. Nie przejmuj się.
Cześć, wejdź.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
- Vivan. - Mikael. Chłopak Amalie.
Miło mi.
Rozmawiałam z Gabrielle.
Nie było łatwo, ale przekonałam ją.
Dostaniesz przesłuchanie.
Rany.
Ale będzie jutro, bo musiała cię wcisnąć w kalendarz.
- Jakie… - Mam coś przygotować?
Nie, to nieformalne przesłuchanie.
Nieoficjalne, bo nie złożyłaś papierów.
Co to za przesłuchanie?
Do akademii tańca.
Licencjat z modernu.
W Paryżu?
Tak.
Zastanów się, czy chcesz się przesłuchiwać,
ale najlepiej daj mi znać niedługo,
bo muszę to potwierdzić.
Jeśli cię przyjmą, to co?
Taka szansa często się nie zdarza.
Byłoby świetnie, gdybyś się dostała.
Ten program wymaga
dyscypliny, precyzji i talentu.
A wiem, że masz to wszystko.
Tak, jest świetna.
Nie znam się na hip-hopie.
Wiem, że to dość nowy styl,
w przeciwieństwie do baletu, który ma długą tradycję.
Przynajmniej w Europie.
A tobie jak idzie taniec?
Dobrze. Sporo trenujemy i…
- Ekscytujące. - No.
Ale masz jakąś formalną edukację?
Czy to raczej takie hobby?
Zrobiłem sporo kursów w Excel.
Ale najwięcej uczyłem się sam i od znajomych.
Excel to szkoła?
Teraz tak. Na początku to był program dla młodzieży.
Masz na myśli program dla młodzieży z ubogich rodzin?
To taki ośrodek otwarty dla wszystkich.
- W jakiej dzielnicy? - W Alnie.
To świetnie, że władze dzielnicy aktywizują młodzież,
zwłaszcza w dzielnicach imigranckich.
Świetnie to widać w Paryżu.
Jest mnóstwo…
Jest mnóstwo przestępczości, młodocianych gangów.
Źle się wyraziłam.
Nie… Nie chodziło mi o ciebie.
Mówiłam tylko ogólnie.
W końcu nic o tobie nie wiem.
Musimy już iść.
Mamy próbę.
Zawsze możemy napisać, że trochę się spóźnimy.
Amalie. Idziemy.
Ja przyjdę później.
Miło było panią poznać.
Nie przejmuj się tym przesłuchaniem.
Mogę czekać za drzwiami.
Mogę nawet z tobą wejść, jeśli chcesz.
Pięć, sześć, siedem, osiem!
Gdzie byłaś? Mieliśmy umowę.
Tak, przepraszam.
- Przykro mi. - Co?
Wypadasz z turnieju.
Spóźniasz się, wychodzisz z prób.
Lepiej będzie bez ciebie.
Nie możemy się martwić, czy w ogóle się zjawisz.
To żart?
- Nie możecie mnie zostawić! - To ty nas zostawiłaś.
Mikael.
Cholera.
Przykro mi.
Halo? Co robisz? Co tam?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Poproszę piwo. - Angielka?
Nie, Norweżka.
Wspaniale.
- Miałam w szkole francuski. - Oczywiście.
- Nazywam się Paul. - Amélie.
Miło mi, Amélie.
DLACZEGO TAK OKROPNIE MNIE TRAKTUJESZ?
Amalie, o co ci, kurwa, chodzi? Gdzie jesteś?
- W barze obok hotelu. - W barze? Czy…
Poproszę shota.
Ależ proszę, wikinko.
Dziękuję.
Co tam?
Pieprzyć patriarchat!
Ella, jesteś najgorsza.
- Najgorsze, że są prawdziwe. - Jasne, że są.
Raz wyciągnęła przy ludziach tampon.
To był przełomowy okres.
Amélie, pozwól, że przedstawię.
Ella.
Fabienne.
- I Maxine. - Cześć.
Cześć.
Co ty odwalasz?
Będziemy tutaj. Gdyby co.
Hej! Co to, kurwa…
Co ty odpierdalasz? Ja cię źle traktuję? Ja?
Owszem.
Wyobrażasz sobie, jak się czuję,
kiedy nagle odkrywam, że wyjeżdżasz na trzy lata?
Co to, kurwa, ma być?
Jak ty się czujesz?
Wypruwałam sobie żyły dla turnieju, a wy mnie wyrzucacie?
Nigdy mnie nie bronisz!
Nawet nie próbuj po tym, co zaszło u twojej mamy.
Wyrzucacie mnie z ekipy!
I tak wracasz do modernu.
To tylko przesłuchanie.
Przyjechałam tu na turniej. Wiesz, ile to dla mnie znaczy!
No właśnie nie wiem. Na razie nawet nie kiwnęłaś palcem.
Żartujesz sobie? Dla turnieju rzuciłam pracę!
Co zrobiłaś?
Nie dali mi wolnego.
Musiałam się zwolnić.
Jesteś wariatką.
Wariatką?
- Bo rzuciłam pracę dla ekipy? - Dla ekipy?
Amalie, nie utrzymam nas obojga.
I tak spóźniamy się z czynszem. Stracimy mieszkanie.
Czemu nie powiedziałaś?
Przykro mi, że w świetlicy nie zarabiasz.
No. Bo chcę mieć czas na taniec.
Bo nic innego nie umiesz.
- Nie masz nawet matury! - Przynajmniej umiem tańczyć.
A ja niby nie?
Ja przynajmniej jestem autentyczny.
A ja nie?
Amalie.
Gdybyś była, tobyś się tak bez przerwy nie miotała.
- Idź! - A najgorsze jest to,
że kiedy poszedłem do twojej mamy, poznałem obcą osobę.
Wiesz kogo? Nie twoją mamę, tylko ciebie.
Nie wiem już, kim jesteś!
Spadaj! Nie chcę cię znać!
Wiesz co? Pie…
Jebać to.
Oddychaj.
Chcę ci coś pokazać.
Chodź.
To tutaj.
- Witaj, Paul! - Dobry wieczór.
Tutaj możesz dać się ponieść.
Daj się ponieść, tak
Daj się ponieść
Odpręż się
Daj się ponieść Odpręż się
Poplątałaś się jak supeł
Noc jest mroźna, lecz muzyka gorąca
Więc chodź, chodź, chodź
Chodź, przysuń się bliżej
Właśnie tak
Przysuń się bliżej
Nawet nie waż się odmawiać
Daj się ponieść
Widzisz, mamy tu…
strefę improwizacji!
Oto…
anarchia.
Stopy mnie bolą.
Zostaw wiadomość po…
Wiem, czego chcę!
Dajesz!
Chodź!
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Cześć.
- Dobrze spałaś? - Tak.
Spoko.
Dzięki, że mogłam przenocować.
Żaden problem.
Kanapa jest twoja, kiedy chcesz.
Cześć!
- Hej. - Dzień dobry.
Dzień dobry. Zaparzyłam herbaty.
Dziękuję.
Dziś twój wielki dzień. Gotowa na przesłuchanie?
- Nie wiem. - No co ty?
My ci ufamy. Ty też musisz sobie zaufać.
- Wymieciesz. - Na pewno.
Dasz radę.
Wpadnij do nas potem.
Tu Vivian…
- Amalie? - Tak.
Jestem Gabrielle. Dziękuję…
Rozumiem, że dobrze znasz Vivian?
Nie za bardzo.
Opowiedz nam trochę o sobie, dobrze?
Ja…
wiele lat tańczyłam modern.
A potem zaczęłam tańczyć hip-hop.
Hip-hop?
Ale teraz chcesz się poświęcić modernowi?
Tak.
Na nowo pojawił się w moim…
Nie wiem. Przepraszam.
Źle się czujesz?
Nie, wszystko dobrze. Dziękuję.
Dobrze. Możesz zaczynać.
VIVIAN PRYTZ: NIE MOGĘ PRZYJŚĆ. COŚ MI WYPADŁO. POWODZENIA.
I jak poszło?
Co się stało?
Nie chcą mnie.
Nie podobał im się twój styl? Co z tego? Potańcz z nami.
Wiesz co?
Nie marnuj czasu na ludzi, którym nigdy nie zaimponujesz.
Daj się ponieść.
Dajesz, laska!
Tak jest!
Tak!
Dajemy!
Gotowi na Break the Cypher Paris?
To dobrze. Bo zaczynamy.
Najpierw wszystkie ekipy zaprezentują układy.
Potem sędziowie zdecydują, które dwie ekipy spotkają się w finale
w bitwie w stylu dowolnym.
Pierwsi wystąpią Lucid Funk. Zróbcie hałas!
- Amalie nie miała być na widowni? - Co?
- Czy Amalie przyjdzie? - Nie, jest u mamy.
Co? U mamy?
Obiecałem nic nie mówić.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Hej, Amalie.
Chciałaś porozmawiać?
Tak.
Słyszałam, że wczoraj nie wyszło. Nie dostałaś się.
Ale to w twoim zasięgu. Musisz tylko poćwiczyć.
Zapisz się na lekcje indywidualne i za semestr spróbuj znowu.
Nie. Nie chcę.
Nie rozumiem.
Muszę lecieć.
Nie, Amalie. Posłuchaj.
Wiesz, jak trudno było załatwić to przesłuchanie?
Tak.
Przykro mi.
Nie! Stój!
Porozmawiajmy.
- Przemilczałaś, że jestem twoją córką! - Inaczej by cię nie przesłuchali.
Wiedzą, że w ogóle masz córkę?
Czegoś takiego nie można rzucić ot tak. Rozumiesz to, prawda?
Pracuję tu od lat.
Więc miałaś lata, żeby im powiedzieć.
Nie mogę nagle tego wyznać.
Czego nie możesz powiedzieć?
Że masz dziecko?
Czy że je porzuciłaś?
Przepraszam, Amalie.
Po prostu nie potrafię.
Nie.
Nie potrafisz.
W porządku.
Dobrze. Leć już.
Następna ekipa to…
Floor Fighters!
Dobra, czas na kolejną ekipę.
Zróbcie hałas dla Raw-nez!
Dajecie.
Tak jest!
A teraz ostatnia ekipa, Illicit.
Przyjechali aż z Norwegii. Brawa.
- Illicit! - Illicit!
Co to było? Boże!
Dobra, to był ostatni układ.
Teraz sędziowie zadecydują, które ekipy przejdą do finału
i zmierzą się w bitwie.
Dobra.
Pierwsza ekipa, która przechodzi do finału, to…
Raw-nez! Chodźcie!
Zmierzą się z debiutantami.
To ich pierwszy raz na tym turnieju. Druga ekipa w finale to…
Illicit!
Udało nam się!
Przepraszam. To…
To moja rodzina.
Podczas bitwy odkrywamy prawdziwe umiejętności tancerzy.
Teraz mogą pokazać wam swoje indywidualne style.
Ale mamy czterech na pięciu.
Które z was zatańczy dwa razy?
Josef!
To nasz piąty członek. Mogę pogadać z sędziami?
- Nie! - Jasne.
Tak.
No dobra.
Nietypowa sprawa. Okazuje się, że Illicit ma piątego członka.
Więc zapytam widowni.
Pozwolić mu wziąć udział w bitwie?
Zapraszamy na ring.
To Amalie z Norwegii.
Przepraszam.
- Byłam idiotką. - Nie przejmuj się.
Witamy z powrotem. Lecimy.
Czas tańczyć. DJ, zapodaj muzę.
Będzie ogień!
Macie dziesięć minut, licząc od…
teraz!
Pokaż im, laska!
Salah!
Zróbcie hałas!
Kurde!
Czy dostaniemy ripostę?
Gdzie są panienki?
To się nazywa feeling.
Tine!
Dobra, laska.
Czuję w powietrzu miłość.
Co to było?
Dobra. Sarah Bee.
Co robisz, stary?
- Zróbmy ten trick. - Amalie, gotowa?
- Jeszcze jak. - Jedziemy!
Została minuta.
Dobra, dobra!
Stop, wystarczy.
Bitwa skończona. Koniec!
Nie.
Nie, no nie mogę.
Przestać!
Koniec czasu. Dość!
Zobaczmy, co na to sędziowie. Liczymy od trzech.
Trzy, dwa, jeden!
Illicit!
Illicit wygrywają
Breaking the Cypher i 30 tysięcy euro!
Dzięki oryginalnemu stylowi, zróżnicowanym umiejętnościom
i fantastycznej współpracy.
- Proszę bardzo. - Dziękujemy.
Illicit!
Przepraszam za wszystko, co powiedziałam.
- Byłam wściekła i… - Nieważne. Też się wściekłem.
Ale musimy rozmawiać.
Koniec z sekretami, dobra?
Nie dostałam się do akademii. I nie chcę tam iść.
Ich strata.
Dziękuję.
Nadal nie chcesz mnie znać?
Dupek.
Kocham cię.
Spróbowałabyś nie.
Napisy: Juliusz P. Braun