Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Gdzieś we wszechświecie ktoś pasuje do mnie w stu procentach.
Problemem jest znalezienie go
wśród siedmiu miliardów ludzi na Ziemi.
Nie jestem pesymistką.
W przeciwieństwie do większości ludzi
nie miałam czasu na poszukiwania.
Ale znalazłam go.
Zaczęłam grać w wieku ośmiu lat.
W wieku 13 lat wiedziałam, że chcę być w Orkiestrze Symfonicznej.
Ale moje marzenie zostało pożarte przez wilka.
Wyjaśnię to lepiej.
„Lupus”, toczeń, to „wilk” po łacinie.
To choroba autoimmunologiczna.
Moje ciało atakuje samo siebie.
Może zaatakować moją skórę.
Moje organy wewnętrzne.
- Czasem atakuje stawy. - Więc jak możesz grać na pianinie?
- Kochanie, odpocznij. - Dobrze, dziadku.
Co jeszcze mogę rzec?
Mogę tylko iść dalej i liczyć, że wilk nie ugryzie…
twoich nerek.
Nino, czynność nerek jest poniżej 10%.
Musimy zrobić przeszczep nerki.
Do tego czasu
będziesz musiała trzy razy w tygodniu poddawać się dializie
przez przetokę tętniczo-żylną, którą umieścimy w ręce.
Jak długo będę ma liście oczekujących?
Nerka może dotrzeć za pół roku
albo za kilka lat.
To zależy od czasu oczekiwania.
Twoja aktualna pozycja na liście
jest tutaj.
POZYCJA NA AKTYWNEJ LIŚCIE OCZEKUJĄCYCH:
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Dziadku!
Śniadanie gotowe!
Huragan Nina.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nie powinnaś odpoczywać?
Powinnam. Ale nie mogę usiedzieć w miejscu.
Rozumiem.
Kupiłam ci twój chleb.
Ale możesz zjeść tylko jeden. Przez twoją cukrzycę.
Wiem.
Chcę, żebyś wiedziała,
że w dniu, w którym pojedziesz do szpitala,
będę tam z tobą.
Nie ma mowy.
Zostaniesz tu, odpoczniesz i obejrzysz swój program.
Poradzę sobie sama.
Nadal nie wiesz, że zawsze chcę być z tobą?
Blisko ciebie?
To ważne. To twoja pierwsza dializa.
Wiem.
Podasz mi część z rozrywką?
Dziękuję.
Kocham cię.
Nie wierzę! Dziadku!
POSZUKIWANY PIANISTA
Zwolniło się miejsce w Orkiestrze.
Powinnam spróbować?
Kochanie.
Nikt nie wie tego lepiej niż ty.
Nie mogę tego zrobić.
Moje dłonie są za małe.
Gi, ćwiczymy to dopiero od godziny.
Wiesz, ile mi to zajęło, gdy byłam w twoim wieku?
Miesiąc!
Przesuń się.
Sekretem gry na pianinie
nie są duże czy małe dłonie.
Ale wytrwałość.
- Razem? - Tak!
PIANISTA SOLOWY
Lurdes!
- Lurdes, masz chwilę? - Co tam, Nino?
Chcę się ubiegać o posadę pianistki w Orkiestrze Symfonicznej.
Ale nie mam pianina.
Pomyślałam, że mogłabym ćwiczyć tutaj?
- Już to robisz. - Tak, ale muszę ćwiczyć znacznie więcej.
Myślałam o zostawaniu po zajęciach.
Byłoby super dla uczelni, gdybym się dostała.
Myślisz, że poradzisz sobie z zajęciami, nauką
i leczeniem?
To moja jedyna szansa.
Jeśli obiecasz, że nie przeszkodzi ci to w zajęciach, zgoda.
Dziękuję.
Hej! Żadnych rowerów!
PIANISTA SOLOWY
Hej, ty!
Głuchy jesteś?
Ostrożnie! Spójrz na tych ludzi!
Oszalałeś?
Posłuchaj! Nie…
- Możesz… - Tu się nie jeździ na rowerze.
Właśnie.
Przepraszam.
Rozproszyłaś mnie.
Ja?
Gdy zobaczyłem, jak grasz…
Uwielbiam Eda Sheerana.
To był Chopin.
Nie znam się na pianinie.
Ale wiem, że to nie powinno blokować drogi.
Masz rację.
To moja ulubiona ścieżka rowerowa.
Przepraszam.
Graj dalej.
Innym razem. Zepsułeś nastrój.
Może wpadniemy na siebie kiedy indziej.
Na razie, koleś.
SZPITAL CENTRALNY
Wcześnie dziś zaczynasz.
Dzień dobry.
Dziecko ma się lepiej, prawda?
Gabriel, myślisz, że to atak serca?
- Niedrożność tętnicy wieńcowej. - Tak?
- Boli? - Nie.
- Enzymy? - Nie.
- Czyli to nie zawał. - Naprawdę?
Zakład o obiad?
Nie. Zawsze płacę za twoje obiady.
Zaufaj mi, a nie będziesz musiał.
Hej.
Doktorze!
No i?
Przyniosłeś?
- Jeśli cię złapią… - Dziękuję.
Oczywiście. Milczę jak grób.
Umowa to umowa.
I tak już umieram.
Co to za różnica, czy zjem trochę budyniu?
Dziewięćdziesięciolatek z apetytem 9-latka?
- Tak! - Żółwik.
Doktorze.
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale w nocy jest tu bardzo zimno.
Spokojnie, pani Mario. Przyniosę grzejnik.
- Jak miło. Dziękuję. - Ojej. Wymagająca wiedźma, co nie?
I kto to mówi, stary żebraku!
Zachowujcie się.
DIALIZA
Co zrobi dr Alberto, gdy dowie się, że jego syn diluje budyniem?
Tu nie jestem jego synem. Zdałem egzamin, jak wszyscy.
Podpisz tutaj.
Obserwuję pana Geraldo. Bez obaw.
Nie będę wiecznie twoją wspólniczką.
Słyszysz, młody?
Do końca rezydentury? Umowa stoi?
Zastanowię się.
Założę ci te plastry na nos. Zobaczymy, czy pomogą.
Boję się, że znajdę cię tu martwego.
- Udusisz się. - Nie spałem. Planowałem.
Jasne.
Idź do domu.
Rozmawiam z mężem.
Jakim mężem?
- Kiedy go poznam? - Wyluzuj. To świeża znajomość.
- Ma na imię Túlio. - Yuri.
- Zakochaj się w prawdziwej osobie. - Wypełznij spod skały.
- To najlepszy sposób na poznanie ludzi. - Nieprawda.
Poznałem dziś na dworcu pianistkę.
Czyżby?
Gdzie ona jest?
- Zgubiłem ją. - Widzisz?
A ja mam męża tutaj.
Znam jego wiek, adres, numer telefonu, ile będziemy mieli dzieci,
ulubioną drag queen z RuPaula i że w 90% jesteśmy zgodni.
Znasz chociaż jej imię?
Gra Chopina.
A kto to jest?
Nina Soares?
Chodź, dziadku. Chodźmy, szybko.
To ty?
Znacie się?
- Nie. - Nie.
Proszę usiąść.
Przepraszam, mieliśmy wizytę u doktor Simone.
Nie ma jej? Nie mogła przyjść?
Coś jej nagle wyskoczyło, ale niedługo wróci.
Nazywam się Gabriel. Jestem rezydentem i zajmę się Niną.
- Czy rezydent jest lekarzem? - Dziadku.
Oczywiście.
Robię specjalizację, by być świetnym lekarzem rodzinnym.
Jak na rowerze?
Jak ty na pianinie.
Nino, usiądź tu, żebym mógł zbadać twoją rękę.
Jeśli można.
Przepływ krwi jest dobry.
Przetoka jest dojrzała.
Poczekaj na dializie, a ja się przygotuję.
Pierwszy korytarz po lewej.
Dzięki.
Dziękuję, dr. Rezydencie.
Waga, 54 kilogramy. Możesz zejść, skarbie.
Poznałaś już Raimundę.
Nie martw się, jesteś w dobrych rękach.
Zadbamy o nią.
Usiądź tutaj.
Zdejmij koszulę.
Teraz wysuń mocno rękę, skarbie,
żeby był dobry dostęp.
Bez obaw, Nino.
Wszystko będzie dobrze.
Jak? Jeśli mam utknąć przypięta do tej maszyny?
Maszyna nie jest twoim wrogiem.
Pomoże ci żyć.
Na pewno masz na co czekać.
Czyli jesteś szklanką w połowie pełną.
Zupełnie. A ty w połowie pustą?
W tej chwili całkiem pustą.
Suchą. Brudną w zlewie.
Rety.
Mamy tu też do wyleczenia pesymizm. Prawda, Raimundo?
Życie jest piękne, a słońce świeci jasno.
Nie mogę się opalać.
- Zawsze tak pyskujesz? - A ty tak ćwierkasz?
To jeszcze nic. Trzymaj rękę nieruchomo.
Sesja potrwa cztery godziny.
Gotowe.
W porządku?
Mogę zrobić dla ciebie coś jeszcze?
Nie, doktorze, ale…
dziękuję, że pytasz.
Lurdes! Wybacz, nie wiedziałam, że tu jesteś.
- Miałaś dziś leczenie? - Tak.
Dlatego spóźniłaś się dziś na lekcję?
Tak, ale to się nie powtórzy.
Przykro mi, Nino. Niełatwo to powiedzieć, ale…
musimy rozwiązać twoją umowę ze szkołą.
- Co? - Musisz o siebie zadbać.
Opuściłaś w tym miesiącu za dużo zajęć przez swój…
Toczeń.
Nazywaj to po imieniu.
Opuszczasz zajęcia, spóźniasz się.
Masz to coś w ręku.
To może wystraszyć dzieci.
I twoje zdrowie, oczywiście.
Potrzebujesz tego czasu, by dbać o siebie.
„Ten czas” to wieczność, Lurdes.
Przykro mi, Nino.
Na pewno otworzą się inne drzwi.
Za bardzo rozpieszczasz swoich pacjentów.
Wolałbyś, żeby miła dama zamarzła?
Znajdziemy tu tylko szczury i gołębie.
Nienawidzę gołębi.
Gabriel.
Znalazłem to. Idziemy?
- Pomóż mi. Jest ciężki. - Ma kółka, Yuri.
Rai.
- Cześć. - Pusta Szklaneczka skończyła sesję?
Jest na tarasie.
Gabriel.
Nie jest z nią dziś dobrze.
Odkryłaś mój sekret?
Najlepsze miejsce na oglądanie zachodu słońca.
Tak.
Nie widuję popołudniowego słońca,
więc zachód jest moją nagrodą.
- Nie boisz się wysokości? - Nie.
To znaczy, tak.
Ale zawsze warto iść krok dalej.
Staram się o tym pamiętać przed wspinaczką.
Idealnie. Jesteś lekarzem, rowerzystą i wspinasz się po górach?
W młodości próbowałam tak myśleć.
Zanim wyszłam na scenę.
- Tak jest łatwiej podjąć wyzwanie. - Tak.
Tyle że pewnego dnia podjęłam wyzwanie,
a wtedy powalił mnie toczeń.
Nie wróciłam na scenę przez wiele lat.
Cieszę się, że to zrobiłaś. Kiedy zobaczyłem cię na dworcu, poczułem…
Co?
Że się do tego urodziłaś. Scena.
Dziękuję. Ale dworzec nie jest miejscem, w którym chciałam grać.
Słuchałeś kiedyś Orkiestry Symfonicznej?
Rozczaruję cię. Jestem tylko biednym, ignoranckim rezydentem.
Nie rozumiem muzyki.
Nie musisz.
Muzyka…
to magia.
Przemienia cię.
Ktoś gra, a ktoś słucha.
I się zmieniasz.
Dobra. Przekonałaś mnie.
Chciałbym zobaczyć, jak grasz w Orkiestrze.
Musiałabym najpierw zdać egzamin.
Na pewno zdasz.
Przez chwilę myślałam, że to możliwe.
Naprawdę.
- Co się zmieniło? - Stałam się realistką.
Nie mam nerek,
nie mam pracy,
nie mogę studiować na uczelni.
Chodź ze mną.
Niemożliwe.
Trochę rozstrojone?
Jest idealne.
Rany!
- Teraz możesz ćwiczyć do egzaminu. - Tak.
Nie mogę.
Wiem, że jesteś Pustą Szklaneczką, ale poddajesz się?
Nie, to nie to.
Dziś był ostatni dzień na rejestrację.
I tego nie zrobiłam.
Dzień jeszcze trwa.
Może jest jeszcze otwarte. Chodźmy.
To niemożliwe.
Są godziny szczytu. Nigdy nie damy rady.
Zabiorę cię.
Gabriel!
ZAMKNIĘTE
Przyszliśmy w sprawie egzaminu pianistów.
Przepraszamy, ale zamknięte.
Proszę pani!
To przez to, że dziadek…
On niedawno zmarł.
Ten egzamin był jego ostatnim życzeniem.
Wie pani?
Proszę spytać jego. Jest lekarzem.
Jest pan lekarzem?
Jej dziadek miał nagłe i mimowolne wdychanie
spowodowane skurczami mięśni u podstawy jamy klatki piersiowej.
To było tak silne, tak nagłe.
Wszyscy obecni lekarze byli zaniepokojeni.
To było okropne.
To było straszne. Okropne.
Masz dowód?
Dawaj.
Wypełnij formularz.
Nie wierzę, że zabiłaś pana Joaquima.
A ty? Wynalazłeś jakąś wariacką chorobę.
Właściwie to technicznie opisałem czkawkę.
Są dwa etapy.
Pierwszy jest darmowy.
Mogę wybrać, co zagrać dla komisji.
Jeśli zdam,
przejdę do finału.
Wtedy wszystko albo nic.
Wielkie nieba!
Ależ to urocze!
Jesteś zakochana?
Tak, dziadku.
We Fryderyku Szopenie. Znasz go?
Najpierw był Mozart. Teraz Fryderyk Szopen?
Mówię poważnie, dziadku!
Nie zakochałam się.
Mam teraz większe zmartwienia niż miłość.
Nie idę! Zostaję tutaj.
- Co się dzieje? - Gabrielu. To Túlio.
- Chce się spotkać. - To co tu jeszcze robisz?
- Spotkaj się z nim. - Nie jestem gotowy na prawdziwy świat.
Nadal używasz tego zdjęcia z młodości?
Kiedy byłem 30 kilo lżejszy? Oczywiście, że nie.
Może.
Chodź tu.
Yuri.
Jesteś kimś więcej niż starym zdjęciem i danymi.
Pokocha cię. Wszyscy cię kochają.
Dobrze.
Dobrze wyglądam?
Seksownie.
DZIĘKUJĘ ZA FORTEPIAN, CHOPINIE!
Co robisz? Chichoczesz do telefonu? Flirtujesz?
- Znalazłeś pianistkę z dworca? - Tak.
- Masz szczęście. - Ale to moja pacjentka.
Nie!
- Nie możesz. - Myślisz, że nie wiem?
Dziękuje mi tylko za pianino.
- Zaprasza mnie na kolację. - Gabrielu.
Pamiętaj o przysiędze Sokratesa.
Hipokratesa, Yuri!
Hipokrates, Sokrates. Sami Włosi.
Pamiętaj o zasadach, nie imionach. Żadnych randek z pacjentami.
Idę na swoją randkę.
Ale ty się zachowuj. Obserwuję cię.
Dziękuję.
Nie mówiłaś, że to banalne, publikować zdjęcia jedzenia?
Trzymaj talerz, dziadku.
- Tak? - Bardziej w lewo.
- Tutaj? - Idealnie.
Gotowe.
MAM TO JUTRO PRZYNIEŚĆ DO SZPITALA NA NASZ LUNCH?
Możemy już jeść?
WYBACZ, MAM JUŻ PLANY
Tak.
Jesteś zajęty?
Nie.
Świetnie. Twój tata cię szuka.
Więc jestem zajęty.
Gabrielu, nie sprawiaj mi problemów. Chodźmy do tatusia.
Idź do tatusia. Idź.
GABINET DYREKTORA
Proszę.
- Chciałeś mnie widzieć? - Tak.
Siadaj.
Widziałem wyniki pacjentki z toczniem. Klirens poniżej 15%.
Jest na liście oczekujących.
Dobrze ją obserwujesz?
- Myślisz o rozwoju tocznia u pacjentki? - Ma na imię Nina.
Twoje podejście do pacjentów będzie kiedyś problemem.
Prośba o używanie imion pacjentów to problem?
Bieganie i załatwianie pianin dla pacjentów jest problemem.
- Wiem, co robię. - „Wiem, co robię”.
To zdanie zwykle poprzedza problem.
Skończyłeś?
- Przepraszam. Nie chciałem przeszkadzać. - Nie szkodzi.
I tak nie mogę dobrze zagrać tej sekcji.
- Brzmi idealnie. - Skądże.
Chodź. Pokażę ci.
Ta część.
Moje palce nie działają.
Nagle nie mogę zagrać melodii, którą grałam całe życie.
Nie możesz zagrać inaczej?
Różne interpretacje tej samej melodii?
Nie, jeśli chcę być solistką najlepszej orkiestry Ameryki Łacińskiej.
Grają tylko w jeden sposób, czyli dokładnie według nut.
Mogę pokazać pani mój talent muzyczny?
A la vontê, monsieur.
„Pałeczki”. Klasyka!
- Chcesz usłyszeć oryginał? - Oryginał?
Zabrałaś mi jedyną piosenkę, którą myślałem, że znam.
- Zostanę przy rowerze. Jest łatwiejszy. - Dla ciebie.
Jeśli wsiądę na rower, jedynie z niego spadnę.
Nie umiesz jeździć?
Nauczę cię.
Jestem już chyba na to za stara.
Jesteś za stara, by nie umieć.
Dobra. A może tak?
Nauczę się jeździć na rowerze,
jeśli ty nauczysz się grać inną piosenkę.
Umowa stoi?
Stoi.
Patrz do przodu.
- Nie puszczaj. - Nie puszczę.
W lewo.
Dobra. Puść!
- Miałem nie puszczać. - Puść, Gabrielu!
- Miałeś nie puszczać! - Przepraszam.
Nie było tak źle.
Tutaj.
To niesprawiedliwe. Rower ma dwa pedały.
- Pianino ma tylko jeden więcej. - I tysiąc klawiszy.
Nie przeciągaj. Jeszcze raz.
ODPUŚCIŁAŚ SOBIE ROWER?
JA JESTEM JUŻ PIANISTĄ
ZUPEŁNIE MNIE NIE ZNASZ!
Gabrielu!
Udało się!
Dzięki, ale spróbuję na harmonijce.
Wyluzuj, Pełna Szklanko. Tak łatwo się nie poddasz.
Usiądź.
Dobrze. Nauczę cię czegoś łatwiejszego.
Powtarzaj.
Bardzo dobrze.
Zawsze będziesz ze mną
Powiedz, że to nie koniec naszej historii
I że poza wszechświatem Nasza miłość wciąż istnieje
Zobaczymy się tam
Czemu przestałeś, Chopinie?
Twój pierwszy duet nie był taki trudny.
- Ta piosenka jest piękna. - Przestań.
Nie skończyłam jej pisać.
Czasem…
wydaje mi się, że nie mam zbyt wiele czasu.
Miło jest sobie wyobrazić, że jest coś więcej.
Poza wszechświatem? To za daleko.
Nie mówiłaś, że jesteś piosenkarką.
- Nie jestem. - A powinnaś być.
- Uczcimy twój pierwszy koncert? - Tak. Kino?
Myślałam o czymś bardziej
wesołym.
Chodź.
- Ale hałasują. - To nie hałas. To muzyka.
Chcecie coś do picia? Koktajl, piwo, małą catuabę?
Nie, dzięki.
Lepiej nie. Przez zatrzymanie płynów.
Powiedz. Jesteś tu jako mój lekarz czy przyjaciel?
- Przyjaciel. - Dobrze więc.
- Ja dziękuję. - A dla ciebie?
- Nie, dziękuję. - Dobra.
- Możesz pić. - Wiem, że mogę.
Ale nie będę.
Ale zatańczysz?
- Zdecydowanie nie. - Jeden taniec. Jeden raz.
Nie myśl za dużo.
- Gotowe, Amando. - Dzięki, Mundinho.
Nina? Zaraz cię przygotuję.
Dzięki, Munda.
Rany.
- Ja też mogę pić tyle wody? - Jest pusty.
Córka dała mi ten szczęśliwy kubek, żebym szybko miała przeszczep.
Urocze.
Ja muszę wypić około 80 litrów szczęścia.
Posłuchaj.
Ja już jeden miałam.
Ty też dostaniesz.
Więc to twój drugi raz tutaj?
Tak.
Czy to nie straszne?
Straszne?
Boję się tego, że nie zobaczę więcej córki.
Że więcej jej nie przytulę.
Że nie zobaczę, jak dorasta.
To jest dla mnie straszne.
Póki mogę to robić, każda minuta tutaj jest tego warta.
Córka sprawiła, że inaczej spojrzałam na świat.
Lepiej.
O, tak.
Wygląda na to, że twój pesymizm wkrótce zniknie.
Zaczynamy, Nino.
- Zaczynamy. - Ręka.
Pianino to nie tylko naciskanie klawiszy.
To jest, oczywiście, ważne.
Ale trzeba też umieć czytać nuty…
interpretować je,
pisać je.
Ból związany z toczniem
to jakby ktoś zakrywał mi usta, gdy chcę mówić.
POZA WSZECHŚWIAT
Ale nic już mnie nie uciszy.
Panie Joaquimie!
Doktor Rezydent.
Chwileczkę, Gabrielu!
Dziadku, nie dręcz go.
Tylko rozmawiamy. Wejdziesz?
- Nie, w porządku. - Dobra.
Idź, skarbie.
- Naprzykrzał ci się? - Nie, on mnie kocha.
LEKARSTWO
Kandydat numer cztery!
KANDYDAT NR 18
Jaki utwór zagrasz?
- „Sonatę Księżycową” Beethovena. - Dobrze.
Gdy zapali się zielone światło, możesz zacząć.
Nie przekraczaj swojego czasu.
Jeśli popełnisz błąd, graj dalej.
- Powodzenia. - Dziękuję.
No i?
Jak poszło?
Naprawdę?
Zdałaś?
Tak!
Świetnie! Więc…
Co powiesz na kolację u mnie, by to uczcić?
Gotujesz?
Oczywiście.
Uwielbiam gotować.
Nie wiedziałam.
Yuri, ugotuj coś. Nina tu będzie.
Jaka Nina? Kim jest Nina?
Nina. Pianistka z dworca. Moja przyjaciółka Nina.
Wciąż próbujesz się z nią przyjaźnić?
Dobrze. Ja ugotuję, a ty posprzątasz ten chlew.
Nie wejdzie do takiego syfu.
Jesteś świnią, Gabrielu. Ale cię kocham.
Gabrielu, o co chodzi z ryżem? Dlaczego ryż?
Gabrielu!
Jestem niewinny.
Spójrz na to, chłopcze. Niezły z ciebie kucharz!
Jest kucharzem. Jest lekarzem.
- Ale mógłbyś przestać chrapać. - Tak, ale…
Jak wyglądam?
Świetnie. Super.
- Tak? - Wyszedłbym za ciebie. Idź.
- Cześć. - W czym mogę pomóc?
- Cześć, Túlio. Jak się masz? - Hej.
- Jestem za wcześnie? - Nie! Wejdź.
Jak się masz?
- Gabriel. - Jestem Túlio.
Masz świetne mieszkanie.
- Myślałem, że jest większe. - Dziękuję. Chyba.
- Chcesz wina? - Nie mogę. Mam alergię.
- Na winogrona? - Woda!
- Woda jest dobra. - Dobrze. Pomogę ci.
- Hej! Otworzę. - Nie! Dziękuję.
Urocze, chce pomóc.
- Cześć. - Cześć.
Jestem nową sąsiadką.
Mogę pożyczyć trochę cukru?
Nie mamy. Może być ryż?
Tak.
Czekaj.
Dwa buziaki?
Chciałam dać ci dwa.
- Cześć! Słynna pani muzyk Nina. - Ty jesteś Yuri?
Tak! W ciele i w magii.
- Miło mi. - A ja jestem Túlio.
- Túlio. - Miło cię poznać.
Miło cię poznać. Jestem Nina.
- Ty też tu mieszkasz? - Nie.
Nie zmieściłbym się.
- Wina? - Mam alergię.
Wiem.
Przepraszam za bałagan.
Nigdy nie ma nas w domu. Rozumiesz.
- Spokojnie. - Zostaw torebkę.
Dziękuję.
Czułem się głupio, że nie wiedziałem, że to Chopin.
Grasz na pianinie nawet przy kolacji?
Boże! Przepraszam.
Robię to cały czas. Nawet nie zauważam.
Dlatego masz takie ramię?
Nie. To przetoka tętniczo-żylna.
Bo robię dializy.
Dializy?
- Jak długo? - Túlio, prawda?
Przez całe życie.
Albo do czasu przeszczepu.
Byłoby gorzej. Depilowałeś kiedyś bikini woskiem?
Ja co tydzień!
To jest okropne.
Nie możesz robić wielu rzeczy.
Może robić wszystko.
Dializa to żadna filozofia.
Po prostu muszę planować więcej niż inni.
To wszystko.
Czegoś tu brakuje.
- Deser! - Deser.
Po deserze idziesz do niego.
Nie, Gabrielu! Znam go zaledwie od dwóch tygodni.
Bądź silna.
Potrzebujecie pomocy?
- Nie, dzięki. - To tylko budyń.
- Ten jeden raz. Proszę. - Wyrzucasz mnie z mojego domu.
Tak, ale w porządku. Będę ci winien.
- Dobrze. - Znów posprzątam dom.
- Budyń! - Budyń!
- Spójrzcie na niego! - Gabriel go zrobił.
Uwielbiam go.
- Dolej mu wina. - Mam alergię, pamiętasz?
Zjedzmy deser i kończymy.
- Tak szybko? Jest tak miło. - Tak.
Tina nawet nic nie wypiła. Przynieś mi nóż.
Pa, Gaba. Pa, Nino.
- Było miło. - Pa.
- Do zobaczenia. - Dobrej nocy.
Pa.
- Gdzie on ich znajduje? - Bądź miły.
Ugotował wspaniały posiłek.
Skąd wiesz, że to on?
- Rzuciłam ci przynętę, a ty ją złapałeś. - Sprytnie.
Piękny widok.
Szkoda, że nie ma gwiazd.
Wiem, gdzie zawsze widać gwiazdy.
Dokąd mnie teraz zabierasz?
Uwaga na głowę.
Krok.
- Idealnie. - Dokąd idę?
Ufasz mi?
Tak.
- To idź. - Mogę otworzyć?
Nie.
Uparta Szklaneczka.
- Otworzę je. - Jeszcze nie.
- Teraz? - Tak.
Rety.
Masz własną spadającą gwiazdę.
Pomyśl życzenie.
Dobrze.
Rany.
To było…
transcendentalne.
Mój Boże.
Co?
Ale to ckliwe.
Ckliwe? Jestem ckliwy, tak?
Jesteś niemądry.
Woźny!
- Keczup? - Spróbuj.
Och, Gabrielu…
Kto by pomyślał!
Jesteś pełen niespodzianek.
Przepis mojego ojca.
Z czasów, gdy był tylko moim tatą, a nie…
dyrektorem szpitala.
Mogę o coś spytać?
Jesteś lekarzem przez niego?
NASZE MIEJSCE
Przez moją mamę.
Jest piękna.
Gdy miałem 13 lat,
znalazła guzek w piersi.
Był już zaawansowany.
To był długi proces i nie miał szczęśliwego zakończenia.
Zrobiliśmy wszystko, by ją wyleczyć,
ale pozbawiliśmy ją rzeczy, które mogły pomóc.
Wyjścia na spacer,
oszukiwania diety.
Miłej pogawędki.
Prostych rzeczy, które mogłyby ułatwić jej leczenie.
Właśnie to robię ze swoimi pacjentami.
Nie tylko ich leczę,
ale ułatwiam im życie.
- Byłeś identyczny. - Tak.
To Góra Wszechświata. Uwielbiała ją.
- Wspinaliście się razem? - Tak, zawsze.
W jej urodziny…
idę tam.
A ty? Chcesz wejść na nią ze mną?
Spodoba ci się.
Jeśli dostanę nową nerkę,
przemyślę to.
- Z posmakiem jajka. Twoja wina. - Nic nie zjadłaś.
- Nie. - Nie szkodzi. Ja to lubię.
Przepraszam.
Cześć, Nina.
Raimunda mówiła, że mnie pani szukała?
Tak. Zapraszam.
To trochę szokujące.
Usłyszeć, że część ciebie…
już nie działa.
Wiedzieliśmy, że twoje nerki mogą przestać działać.
Twoje leczenie nie ustanie.
Dializa działa.
Na jak długo?
Dopóki nie dostaniesz przeszczepu.
Boję się, że nigdy go nie dostanę.
GÓRA WSZECHŚWIAT
SYSTEM DAWSTWA NARZĄDÓW
POZYCJA NA AKTYWNEJ LIŚCIE OCZEKUJĄCYCH:
Rai.
Jesteś zajęta?
- Co się dzieje? - Potrzebuję…
twojej pomocy.
Czy twój ojciec wie, że chcesz oddać jej nerkę?
To mój wybór.
A Nina? Czy ona wie?
Nie wiem, czemu ci pomagam.
Dziękuję.
Yuri.
- Wszystko w porządku? - Nie!
Co się stało?
Nie chcę o tym rozmawiać. Zostaw mnie, proszę.
Przestań dramatyzować. Martwię się.
To Túlio.
To śmieć. Cholerny śmieć.
Ma kogoś innego.
Kogoś innego?
Tak.
Jest w związku.
Ma męża i dom. Ma nawet lhasę apso.
Facet przyszedł do domu i musiałem uciekać.
Jestem dupą na boku!
Byłem taki upokorzony!
Yuri.
- Znajdziesz swego księcia z bajki. - Nie.
A jeśli nie, to masz mnie. Weźmiemy ślub. Obiecuję.
Nie wiem, czy się śmieję, czy płaczę.
Dziękuję.
Nie jesteś w moim typie, ale dziękuję.
Zrobisz mi zdjęcie w stylu dekadenckiej diwy w wannie?
- Dlaczego? - Na Tindera.
Słyszałeś o żałobie?
Łatwo ci mówić. Masz swoją piękną pianistkę.
- Ja mam tylko Tindera. - Dobra. Pokaż to użalanie się nad sobą.
Właśnie.
Za dużo dzióbka?
Zrobisz jeszcze jedno?
Wyluzuj.
Są dobre?
Pokaż.
TATA: PRZYJDŹ JAK NAJSZYBCIEJ. TO WAŻNE.
Gabrielu, nie są dobre. Są okropne!
Napijesz się wody czy soku?
- Nie, dzięki. - Zawołam twojego tatę.
Chyba znalazłeś nauczycielkę.
- Czy twoja żona gra? - Nie.
Nie na tyle, by to usprawiedliwić.
To tylko dekoracja i jest bardzo droga.
Co za strata.
Whisky?
- Nie. - Czas na dojrzalsze podniebienie.
Whisky oddziela mężczyzn od chłopców.
Skoro tak mówisz.
Zaprosiłem cię tu ze względu na twoją pacjentkę.
Ninę.
Jak się czuje?
- Dobrze. - Jesteś pewien?
Dlatego zrobiłeś test na zgodność?
Kto dał ci…
Prawo wiedzieć, jakie badania wykonuje się w moim szpitalu?
Czy opiekować się synem?
Chyba przekraczasz pewne granice, Gabrielu.
- Nie, jeśli przeszczep pójdzie dobrze. - Nie pójdzie.
Nie z twoją nerką.
Test był negatywny.
Jesteś niezgodny.
Szkoda, że nie dbałeś tak o moją mamę.
Gdy była tu sama, skołowana.
- Zawsze używasz tego przeciwko mnie. - Nie używam tego przeciwko tobie.
Gdy o tym mówię, ciąży ci to na sumieniu.
Bardzo kochałem twoją mamę.
Kochałeś ją? No to szkoda, że umarła. Co, tato?
Gdzie byłeś?
Na operacji?
Czy na jakiejś konferencji?
A może kupowałeś coś drogiego, czego ona nigdy nie użyje?
Wszędzie, byle nie z nią.
Gabrielu, pracujesz w organizacji.
Każda organizacja ma zasady.
Wymyśliłeś absurdalne zasady, żebym tylko jej nie widział.
Robisz, co chcesz, Gabrielu.
Jeśli tylko to chciałeś powiedzieć,
to skończyliśmy.
Jeśli to się nie zmieni,
będę musiał zgłosić cię do komisji rezydencyjnej.
Rozpoczną śledztwo, a ty stracisz pracę.
A ja nie będę mógł ci pomóc, Gabrielu.
Gabrielu.
- Gabrielu! - Puść!
Ćwiczyłam do jutrzejszego testu tak dużo,
że nie mogę nawet złapać pizzy.
Zrobiłem test na zgodność.
Nigdy byś o to nie poprosiła,
więc po prostu zrobiłem.
Nie udało się, prawda?
Dziękuję.
To wiele dla mnie znaczy.
Wiesz o tym.
Zrobiłabym to samo dla ciebie.
Wiem.
Ale prawidłowo.
Mam prawo decydować, czy chcę czyjąś nerkę.
Zwłaszcza kogoś żywego.
Kogoś, kogo kocham.
Kochasz?
Ja też cię kocham.
Dzień dobry.
Słońce wzeszło pięć minut temu, a ty już jesteś taki podekscytowany.
To niezwykle ważny dzień. Nina dziś gra.
To prawda.
- Masz grafik? - Proszę.
Jestem tu do 20.00?
Izba przyjęć? Kto mnie tam umieścił?
Stary, przenieśli mnie.
A co niby oznacza rotacja rezydentów? Rezydenci się zmieniają.
Nie. To sprawka mojego ojca.
Masz jakąś paranoję.
Cóż, Raimundo. Co robimy?
GABINET DYREKTORA
IZBA PRZYJĘĆ
Co najmniej 20 nowych kart.
Przyjęlibyśmy ich, gdybyś był na czas.
Przepraszam.
Zamiast tracić czas na przeprosiny, zacznij od tego.
Frederico Gonçalves.
Skarbie.
Jesteś już ubrana?
Co o tym myślisz?
Jak mawiała twoja babcia: „Kochanie, jesteś piękna”.
Dziękuję, dziadku.
Chyba w tym nie pójdziesz.
Jest szesnasta.
Twój występ jest za cztery godziny.
Dziadku, ja panikuję.
Pomóż mi. Idź się ubrać.
- Dobrze. - Proszę.
Amanda Vieira.
JESTEŚ W DRODZE?
WYŁĄCZAM TELEFON, ZACZYNA SIĘ…
Kandydatka Nina Soares?
- Dobry wieczór, Nino. - Dobry wieczór.
Chcemy, żebyś zagrała pierwszą część
„Koncertu nr 2” Rachmaninowa.
Nina.
Wezwij karetkę.
Nina!
Jestem z nią!
Nie!
Cześć.
Dobry wieczór.
- Bolą mnie plecy. - Nie ruszaj się.
Ile czasu minęło?
Dziś jest trzeci dzień.
Byłeś zaintubowana i na lekach uspokajających.
Miałaś krwotok pęcherzykowy.
Twój toczeń jest bardzo aktywny.
Musimy dostosować twoje leki i spróbować go opanować,
żebyś przetrzymała przeszczep.
Jak długo tu będę?
Musisz być na obserwacji.
Potem pójdziesz na oddział
i jeśli wszystko pójdzie dobrze, porozmawiamy o wypisie.
Chyba ktoś
bardzo chce cię zobaczyć.
Witam, doktor Simone. Ja…
Przepraszam, ja…
Przyszedłem do…
Wiem.
Co u ciebie?
Chcę pić.
Nino, przepraszam…
Nie udało mi się.
To było wariactwo.
Nasze szczęście się zmienia.
Zmienia?
Nina.
Grałaś na scenie Orkiestry.
Gabrielu.
Nie mam już nadziei.
Hej.
Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Nie wychodzisz stąd nawet, jak masz wolne?
Zupełnie jak ojciec.
Hej. Nie mów tak, Mundinho.
A ty?
Dwa dni temu byłaś na OIOM-ie.
Teraz już chodzisz.
Huragan Nina.
Znalazłam maila od mamy
ze zdjęciami naszego miejsca.
Piękne.
Chcę cię tam zabrać.
Ty i ja.
Gabrielu. Pan Geraldo chce z tobą porozmawiać.
Podejdziesz?
Może, Nino?
Tak, pewnie. Będę tutaj.
Zaraz wrócę.
KOMISJA REZYDENCYJNA
DOCHODZENIE W SPRAWIE DR. GABRIELA MORAESA
„Wezwany na kolejne posiedzenie komisji rezydencyjnej
w sprawie dochodzenia o etyczne postępowanie
względem relacji lekarz-pacjent,
by ustalić, czy rezydentura będzie kontynuowana”.
Nina.
- Wszystko w porządku? - Pan Geraldo pytał o swój budyń.
Co za gość.
Ładne zdjęcia?
Bardzo piękne.
Kiedy pojedziemy, będzie to trzydniowa przygoda.
Najpierw pięć godzin wędrówki do wodospadu.
Jest najpiękniejszy, ale jest tam zimno.
Możemy zjeść kolację pod gwiazdami, opowiadać dowcipy…
Nina!
Nina?
W porządku?
Nie odpowiedziałaś na wiadomości. Martwiłem się.
Przepraszam, spałam.
Czemu wyszłaś tak bez słowa?
Musiałam się stamtąd wydostać. Żeby pomyśleć.
Mogłaś mi powiedzieć. Poszedłbym z tobą.
To nie w porządku.
Co takiego?
- Wszystko. - Nina, jeśli chodzi o Orkiestrę.
Wyjaśnimy im sytuację.
Jestem lekarzem. Poproszę, by to przemyśleli.
Po co?
Żebym się rozchorowała na pierwszym występie?
Lepiej, jeśli zaakceptuję to…
że nigdy nie będę mieć normalnego życia.
Że nigdy nie zagram z orkiestrą.
- Nie będę chodzić na randki. - Czekaj.
Co to znaczy?
Wszystko mieszasz.
Wręcz przeciwnie.
Próbuję wszystko naprawić.
Ty jesteś lekarzem.
Ja pacjentką.
Ty masz przed sobą przyszłość. Ja umrę.
Nina.
Dlaczego to mówisz? Nie jesteś sobą.
Kto powiedział, że mnie znasz?
Nie masz pojęcia, co myślę.
- Nie możesz się poddać. - Łatwo ci mówić.
- To nie ty z tym żyjesz. - To prawda. Nie.
Ale jestem przy tobie każdego dnia.
Nina.
Jak długo?
Do utraty rezydentury?
Ukryłeś to przede mną?
Nie chodzi o ciebie.
Chodzi wyłącznie o mnie.
Wyrzucą cię przeze mnie!
To tylko rezydentura. Zacznę od nowa.
Nie martw się. To mój wybór.
Nie wszystko zależy od ciebie.
Co to znaczy?
Że to koniec.
Nie mogę teraz marnować energii na nic poza leczeniem.
Rozumiesz?
„Marnować”?
Nie wiedziałem, że byłem…
stratą czasu.
Ale jesteś.
Dałam się ponieść emocjom.
Ale teraz wiem, że cię nie kocham.
To koniec.
Najlepiej będzie,
jeśli przeprosisz w szpitalu i wrócisz do swojego życia.
Zawsze byłam sama.
I zawsze będę.
Ale nie musiałaś.
- Cześć, Munda. - Cześć, skarbie.
Nina.
Iara kazała ci to dać. Na szczęście.
Dziękuję. Podziękuj ode mnie Iarze.
Cudowny.
Właśnie widzę.
Nie, bardzo mi się podoba.
Co to za mina?
- Nie jestem już z Gabrielem. - Kochana.
Ja w twoim wieku też nie mogłam się ustatkować.
Byłam latawicą.
Ale nadal go kocham.
Ta historia jest bardziej zakręcona niż moja słoma.
Kochanie! Czas odłączyć.
Dzięki, Munda.
Chodźmy.
Komisja spotyka się dziś, by zdecydować, czy może zostać.
Nie chcą, by lekarze spotykali się z pacjentami, więc postanowiłam zerwać.
Wiesz,
to najszlachetniejsza decyzja, jaką w życiu słyszałam.
- I najgłupsza! - Amando.
Proszę cię, Raimundo!
Dziewczyna latami przeżywała piekło.
Teraz, gdy jest szczęśliwa z miłym facetem,
odchodzi, bo się boi.
- Lepiej mu beze mnie. - Skąd wiesz?
- Umrę! - W tej chwili?
Nie rozumiem.
- Umierasz teraz? - Nie.
- Umrzesz dziś? W przyszłym tygodniu? - Tu cię ma.
Nina, możesz umrzeć teraz albo za 30 lat.
Wiesz co?
To dla ludzi, którzy nie boją się żyć.
Nino, wiesz, że zebranie właśnie się zaczyna?
- Teraz? - Tak. Teraz.
Ja skończyłam.
Serio?
Jesteśmy tu, by omówić relacje
między doktorem Gabrielem a jego pacjentką…
Nina? Co ty tu robisz?
To prywatne spotkanie komisji. Proszę o opuszczenie sali.
Najpierw mnie wysłuchacie.
Przychodzę do tego szpitala od 13 roku życia.
Znam go lepiej niż większość z was.
I mam coś do powiedzenia o Gabrielu.
Jest tu najlepszym lekarzem.
I nie z powodu naszej historii.
Mówię za każdego pacjenta, którego leczy,
którego wysłuchał, któremu pomógł,
którego trzymał.
Jeśli go zwolnicie, ucierpią na tym wszyscy pacjenci.
Dr Gabriel zawsze był dla mnie pełen szacunku i profesjonalizmu.
Więc…
jeśli chcecie kogoś obwiniać,
obwińcie mnie.
Ja za nim chodziłam, pierwsza go przytuliłam, pocałowałam…
Pani Nino, wystarczy.
Otrzymaliśmy pani wiadomość.
Dziękuję za wasz czas.
Yuri Saad zmarł w wieku 23 lat.
Przyczyna śmierci: bezdech senny.
No i?
Nie pozbędziesz się mnie.
Ale z ciebie buntownik! Musisz się zachowywać.
Muszę się z tobą zamienić.
Zastąp mnie. Odwdzięczę się podwójnie.
Podoba mi się ta propozycja.
Dzięki.
Mundinho, spotkamy się jutro w kaplicy?
Mam pomysł i potrzebuję twojej pomocy.
RAIMUNDA
Cześć, Nino!
Mamy tort dla Amandy. Przyjdź do nas!
Nie mam ochoty.
Tak.
Ale pogratuluj jej ode mnie. Dziś ma urodziny?
Tak, to jej urodziny. Przyjdź, kochanie.
To cię rozweseli. Przyjdź.
Zostanę tutaj.
Nina. Zejdź z kanapy i idź umyć twarz. Ruszaj się!
- Cześć, Amando. - I to już.
Albo następnym razem nie będziemy rozmawiać.
Tort o 19.
Uczesz włosy, żeby wyglądać ładnie i przystojnie.
Prawda, panie Geraldo?
- Co za przystojniak. - Przystojniak.
Weźcie to do kaplicy. Josefa ma żarówki.
I spróbujcie to rozplątać, żeby nie było… poplątane.
Yuri.
- Co się dzieje? - Witam. Cóż…
Gabriel organizuje coś w kaplicy.
- Co dokładnie? - Jest pan zaproszony.
Nie, ma zmianę.
Nie! Dziewczyny go zastępują.
Panie… Doktorze Alberto.
Gabriel będzie od teraz pracował w każdy weekend.
- I? - Proszę dać mu szansę.
Tylko raz?
Nareszcie!
Załóż to.
- Co to jest, Mundo? - Dalej. Załóż to!
No dobrze.
To zaszczyt gościć panią w naszej sali koncertowej.
Co to jest?
Występuje dziś bardzo utalentowana pianistka.
Chodź ze mną.
To moja wnuczka.
Dziękuję za przybycie.
Nina.
- To było piękne. - Dziękuję.
Rozmawiałam z innymi jurorami
i w obecnych okolicznościach
chcielibyśmy ponownie cię ocenić.
Oczywiście, jeśli chcesz.
Oczywiście, że tak.
- Dziękuję. - Moje gratulacje.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Gabriel.
Przepraszam.
Bałam się, że zepsuję ci życie.
Potem Amanda mnie zbeształa,
przyszłam i powiedziałam kilka rzeczy.
Nie chciałam, żebyś stracił rezydenturę.
Nie straciłeś jej?
Obiecaj, że nagrasz filmik z góry.
Obiecuję.
Niedługo też tam będziesz.
A ja będę z tobą.
Musisz o siebie dbać.
Postaram się nie umrzeć, dopóki nie wrócisz.
Dam ci to.
By mieć pewność, że dożyjesz setki.
To prezent od mojej mamy.
- Nie mogę tego przyjąć. - Możesz i przyjmiesz.
Odwróć się.
Będzie cię chronił, póki nie wrócę.
Kocham cię, Gabrielu.
Kocham cię, Nino.
NASZE MIEJSCE
Synku!
Mój synu.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Zajmę się tobą.
Tato.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Zajmę się tobą.
Zajmij się tobą.
Dalej. Proszę.
Alberto, Gabriel przyleciał helikopterem.
Ma poważny uraz głowy.
Zrobiliśmy tomografię i znaleźliśmy duży krwiak podtwardówkowy.
Krwiak podtwardówkowy.
Otworzymy go.
Mundo, gdzie on jest?
Co się stało?
Nie wiem, Nino.
Jakiś czas temu zabrali go na operację i…
Cześć, Szklaneczko.
Oto i on. Zgodnie z obietnicą.
Niesamowity widok.
Myślałem dziś o tobie.
Niedługo będziemy tu razem. Dobrze?
Trzymaj się, aż wrócę.
Pa. Kocham cię.
Cześć, Szklaneczko.
Oto i on. Zgodnie z obietnicą.
Niesamowity widok.
Myślałem dziś o tobie.
Niedługo będziemy tu razem.
Nina, kochanie.
- Trzymaj się, aż wrócę. - Dzwonili ze szpitala.
Potrzebują nas tam.
Pamiętasz dzień,
w którym przyszedł tu dr Rezydent?
Rozmawialiśmy, a ty krzyczałaś:
„Dziadku,
nie dręcz go”.
Nie dręczyłem go.
Prosiłem go,
żeby cię nie skrzywdził.
Życie to najlepszy sposób, by o nim pamiętać.
Ponieważ tym,
czego on chciał najbardziej,
było ci je dać.
Życie.
Nino, mam tu pewien dokument.
To wyniki testu zgodności
na twój przeszczep.
Jest pozytywny, Nino.
Z listy?
Nie.
To żywy dawca.
Jeśli zdecydujesz się ruszyć do przodu,
istnieje pewien proces prawny, ale…
to jest możliwe, kochana.
Mogę wiedzieć, kto jest dawcą?
Nie wiem, czy to jest dobre,
ale Gabriel uwielbiał pieczony ryż i budyń.
Jak smakuje?
- Bardzo dobre. - Gotuje pan?
Kłamię. Nie.
Zupełnie jak on.
Ale raz zrobił mi jajka z keczupem.
Nie wierzę, że kazał ci to zjeść.
Były świetne.
Robiłem to, gdy był mały.
Nie wiedziałem, jak się nim zająć, a on był głodny.
Wymyśliliśmy to razem.
Nigdy tego nie zapomniał.
- Pozmywajmy naczynia. - Tak. Zróbmy to.
Dlaczego pan to robi?
Żebyś ty nie musiała zmywać później.
Nie, nie naczynia.
Dlaczego chce pan zostać dawcą?
Nino,
dużo myślałem o starym profesorze,
który powiedział, że w medycynie czasami chodzi o lek,
często o ulgę i zawsze o komfort.
To wszystko. Mogę ci pomóc, prawda?
- Tak zrobię. To, co się teraz liczy. - Dziękuję.
Gabriel w to wierzył.
A ja…
widzę w tobie mojego syna.
Mogę pana przytulić?
Teraz mam do ciebie poważne pytanie.
Mogę zabrać trochę budyniu?
W szpitalu jest ktoś, kto go lubi. I to bardzo.
Oczywiście. Proszę wziąć wszystko.
Odetnę panu kawałek.
Dostałam nerkę na urodziny.
30 września.
W końcu zrozumiałam, co to znaczy być zgodnym.
ROK PÓŹNIEJ
Myślałam, że w zgodności chodzi o bycie takim samym.
Ale zrozumiałam, że chodzi o bycie innym.
Moi ukochani Fabrício i Yuri.
Czy jesteście tu dziś z własnej woli, by uczcić,
potwierdzić i zatwierdzić wasz związek?
- Tak. - Tak.
Więc ogłaszam was małżeństwem.
- Możecie się pocałować. - Nareszcie!
Gabriel różnił się ode mnie.
Przed wszystkimi zobaczył, nawet przede mną,
że mogłabym robić wszystko, co zechcę.
Pokazał mi, że życie to szklanka do połowy pełna.
I byłam pewna, że znalazłam najbardziej zgodną parę.
Dobry wieczór.
Dziękuję wam wszystkim i każdemu z osobna za przybycie.
Ten sezon był naprawdę magiczny.
Chciałabym też kogoś uhonorować.
Kogoś wyjątkowego.
Pomógł mi tu dotrzeć.
Wciąż nade mną czuwa.
Zawsze będziesz ze mną
Powiedz, że to nie koniec naszej historii
I że poza wszechświatem Nasza miłość wciąż istnieje
To nie może być koniec
Musi istnieć inna wersja
Poza wszechświatem Daleko od naszego wymiaru
Zobaczymy się tam
Wciąż w snach swych czuję cię
Wśród gwiazd co noc spotykam cię
By zatańczyć do naszej piosenki
Na mej twarzy pamiętam usta twe
W ostatnią sierpniową noc
Wiedziałeś już Że zabierzesz ze sobą serce me
Trudno było oglądać zachód słońca
Kiedy odszedłeś
Ale wierzę, że nie będzie końca
Dla nas dwojga
Zawsze będziesz ze mną
Powiedz, że to nie koniec naszej historii
I że poza wszechświatem Nasza miłość wciąż istnieje
To nie może być koniec
Musi istnieć inna wersja
Poza wszechświatem Daleko od naszego wymiaru
Zobaczymy się tam
Trudno było oglądać zachód słońca
Po tym, jak odszedłeś
Ale wierzę, że nie będzie końca
Dla nas dwojga
Zobaczymy się tam
KU PAMIĘCI DURVALINY DANTAS
Napisy: Grzegorz Marczyk