Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
HOMO GŁUPOL
Wystarczy, Jean-Claude. Wracamy do domu.
Czy to samica, towarzyszu Yonyx?
Tak, samica.
W tym problem. Nie można ich spuścić z oka.
- Mnie to nie śmieszy. - Mnie też nie. Wyłącz, Leo.
To nie taki retroglam, jaki lubicie?
Powrót do paleolitu górnego. Lukajcie, tylko się nie ślińcie.
Jesteśmy tu gośćmi, nie wyrażaj się. I wyłącz to.
Kręcą te programy, żeby poniżać ludzi.
Biedni aktorzy, zmuszani do takich rzeczy…
Ależ to nie aktorzy.
To uczestnicy teleturnieju.
- Nikt ich nie zmusza. - Całe szczęście.
Ja bym tam nie poszła.
Wszystko leci na żywo. Pewnie dostają dodatek za ryzyko zawodowe.
Raczej za upokorzenie zawodowe.
- Grillowanego świerszcza? - Chętnie.
Smaczny, prawda?
- Wyborny. - Tak.
Myślała pani, żeby zostać aktorką?
Nie tylko ze względu na urodę. Ma pani w sobie pewien… magnetyzm.
Dziękuję.
Jestem zbyt nieśmiała.
Może bym nawet chciała, ale nie w programach takich jak ten.
Tak, to chłam.
Kręcą je tylko dla Yonyxów.
Ja ci to powiedziałem.
Pokaże mi pani swoje ostatnie prace?
Tak.
Mogłeś zostać w domu. Teraz siedź cicho.
Regał z prawdziwymi książkami to rzadkość.
Odziedziczyłam je po babci.
Chodźmy.
To mój dziennik uczuć.
Nikomu go nie pokazuję.
Ale panu pokażę.
- Widzi pan? - Tak.
- Wspaniałe. - Proszę posłuchać.
„My, żywe istoty,
musimy wierzyć,
żeby uwierzyli inni”.
Piękne, prawda? To Sarah Bernhardt.
Piękne są pani uczucia. Wie pani dlaczego?
Bo są autentyczne.
EREKCJA 100%
Proszę spojrzeć.
Pisała pani prawdziwym wiecznym piórem?
- Atramentem? - Zgadza się.
Liczą się staranność
i regularność.
Wymaga to dyscypliny.
Dziś ludzie nie potrafią pisać.
To jest magia, Alice.
Prowadzę kilka stron o sztuce.
STRONY O SZTUCE!
Doprawdy?
PRETENSJONALNOŚĆ 87% ZADUFANIE 92%
To się nadaje do Crystal Fusion.
Crystal Fusion?
Uwielbiam tę stronę!
Marzyłam o tym!
„Cóż bardziej zbawczego w tym świecie niż uznanie talentu?”
Jestem tak…
szczęśliwa, że pana poznałam.
Nie tak sobie pana wyobrażałam.
Nestor?
Rozpyl nam
- Świeżo Skoszony Trawnik marki Plenitude. - Wedle życzenia, Alice.
„Czymże jest zapach drzew i kwiatów,
czymże ogień i kamień,
jeśli bez domu jestem
i bez miłości?”
Piękne.
To my.
- To my! - Nestor, otwórz drzwi.
- To mój były mąż. Nie zapowiadał się. - Nie dostałaś wiadomości?
- A dzień dobry? - Pomyliłem się.
Wyjeżdżamy dziś. Przywiozłem nasz skarb parę godzin wcześniej.
Te 14 godzin to cały dzień.
Dzień dobry, Nino!
Mogę ci pomóc odrobić pracę domową.
Monique, mam 17 lat. Dam sobie radę.
Nina, podejdź.
Przedstawiam ci Maxa. A to Nina.
Adoptowaliśmy ją, kiedy powódź zalała Holandię.
Miała pół roczku.
- Miło mi. - Mnie też.
To Victor, mój były mąż,
i jego…
sekretarka.
Jestem Jennifer.
Już od gigawieków jestem menadżerką, ale nie szkodzi.
Racja.
Od pewnego czasu
- pniesz się w górę. - To prawda.
ŻART 28%, SARKAZM 33%, ZŁOŚLIWOŚĆ 12%, ZAZDROŚĆ 43%
Victorze, mamy herbatę, grillowane świerszcze i jaja na miękko.
Sama zaproponuję, dobrze, Monique?
Ja jestem panią domu.
A zatem mamy herbatę, grillowane świerszcze i jaja na miękko.
Nie zrestartowałaś jej po naszym rozwodzie.
Myśli, że to mój dom.
Pamiętasz, że zabrałeś kody do restartu?
Postarajcie się.
Zachowujcie się po ludzku.
PO LUDZKU?!
- Granica elektroniczna naruszona. - Dron monitorujący.
Wedle życzenia, Alice.
To Toby, pies sąsiadki.
No i proszę.
Jak zwykle, odzyskamy go za 24 godziny.
- My, czyli kto? - Ty, rzecz jasna.
Z mysią-pysią będziemy daleko stąd.
Daleko.
Otwórz drzwi, Nestor.
- Flegmoglut pełen zarazków. - Toby 6!
Nie! Wyłaź stamtąd!
Nie w mojej szklarni!
To Toby 6 czy 7?
Nie wiem. Straciłam rachubę.
Dwa zostały potrącone,
jeden się utopił, jeden zjadł środek na chwasty…
- Za każdym razem kupują tę samą rasę? - Gorzej!
Nestor.
Pokaż Toby’ego.
Sklonowali pierwszego.
Jeśli pies ma wypadek lub się starzeje, biorą następnego klona.
Nie można tak z nastolatkami?
- Zabawne. - Dobrze, że to nielegalne.
- Bo we Francji jesteśmy gigazacofani. - Twoje szczęście.
Toby! Do mnie, Toby.
- Tom, chodź zobacz! - Już idę, Nino.
Masz jeszcze swojego dziecięcego robota?
E-smoczek też trzymasz?
Pomogę sprzątać pokój.
- Spadaj, Toby! - Pomogę sprzątać pokój.
Pomogę sprzątać…
pokój.
Rzygolina.
Poroznosi wymiociny.
Co się z nim dzieje?
Kompletnie zwariował.
Co on wyrabia?
Mam alergię!
Gratuluję, Max. Phantom XP5. Kamera 24K. Na Altiplano po 800 bitdolców.
- Doszczętnie rozwalony. - XP5? Naprawdę?
- Przykro mi. - Proszę się nie przejmować.
I tak to ja płacę abonament.
Robot sprzątający Award V2. Megakolekcjonerski.
Cel namierzony.
Neutralizacja.
Usuwanie.
Dezynfekcja.
Dziękuję za uwagę.
- Sąsiadka… - Françoise.
Przypominam o wszystkich rzeczach pożyczonych przez Françoise
i nigdy nie oddanych.
Drewniana szpatułka, trzy ponaglenia.
Butelka detergentu, cztery ponaglenia.
Wystarczy. Otwórz, to Françoise.
Jest tu mój Toby?
Macie zasięg?
Co słychać, Françoise?
Zrób coś z ogródkiem. Wygląda jak z Czarnobyla.
Zgadzam się z tobą. Nawet zamówiłam kilka prawdziwych kaktusów.
Ale Monique przez pomyłkę zrobiła z nich dżem.
Sąsiadko, mamy herbatę,
grillowane świerszcze i jaja na miękko.
- Nie, dziękuję. - Dziękujemy.
A kogóż tu mamy?
O rety. Garnitur, który pasuje do twojego marsylskiego akcentu.
Jak twojego ojca, tylko mniej szykowny.
Zawsze uważał się za Raimu.
- Znasz Jennifer? - Dzień dobry.
Nie znam, ale słyszałam wiele dobrego.
Trądzik ci złagodniał.
Ale wróci, czasem będzie jeszcze gorzej.
Tu też wiadomości nie przechodzą.
Nie mogę się skontaktować z Louisem. Utknął w tym korku.
Jakim korku?
No tym ogromnym. Trąbią o nim w telewizji.
Weekend rozpoczął się od natężonego ruchu.
Wypełniając polecenia administracji Yonyxów,
pojazdy automatyczne spowodowały historyczny zator na drogach.
Aeromobil nie zmienił trasy, aby ominąć korek?
Przeciwnie!
Kazał zawrócić i wpakował nas prosto w ten bałagan.
Wiozłem córkę na urodziny. Teraz nici z przyjęcia.
Pół godziny temu ruch powietrzny płynnie funkcjonował.
Wieczorem lecimy na Isola Paradiso.
Nie możemy zmarnować okazji!
Isola Paradiso?
Naprawdę nie słyszeliście?
Isola Paradiso.
Destylowane baseny, hipoalergiczne, piaszczyste plaże,
regulowany mikroklimat, światło słoneczne z filtrem UV,
wirtualne wyprawy na ryby…
Luksus, co nie?
Wyspa marzeń.
Znam kogoś, kto tam złapał grzybicę.
Nic dziwnego. To i tak nie moja bajka.
Ja lubię autentyczność, jak w kolei transsyberyjskiej
czy Orient Expressie.
Możesz zostać zastąpiony przez sztuczną inteligencję.
Czeka na ciebie Plan Relaksomerytalny. Zapraszamy na Isola Paradiso.
Wziąłeś PR? Dlaczego?
Pilnuj swoich spraw, Françoise.
Ja i Louis odmówiliśmy. Wolimy czuć się przydatni.
Weźmiemy tam ślub. Misiu-pysiu to zaplanował.
Odnawialny co cztery lata. Tak, misiu-pysiu?
Gratuluję. Brawo, misiu-pysiu.
Ponieważ ludzie pracownicy muszą jeść i pić,
a ludzie żołnierze są podatni na wysokie temperatury,
to Yonyxy są przyszłością ludzkości.
Leo, co ci mówiłem?
To nie ja. To się samo trójłączy.
Chyba dzieje się coś dziwnego.
Yonyxy?
Przepraszam.
Ja też przepraszam.
Podobno zdarzało się,
że Yonyxy łączyły się z domowymi androidami.
- Tymi nowszymi. - Tu nam to nie grozi.
Ona jest przedpotopowa.
Droga Jennifer… Mogę tak do ciebie mówić?
Ja uwielbiam antyki.
Za kogo się te Yonyxy mają?
Stworzono je, żeby nam ułatwiać życie, a nie wyrzucać nas na złom.
Mają rację. Ludzie olderzą za szybko.
Ciało bez update’u to gigazłom.
O organizm trzeba zadbać.
Idę już. Toby?
Gdzie on jest?
- Zbieramy się? - Louis pewnie próbował dzwonić.
Nestor, otwórz drzwi.
Moje okulary. Toby, zostań.
Nie wiem, gdzie moje okulary…
Szukacz: okulary Françoise.
Tam były.
Przydałby się model do zbierania skarpet.
Zabawne.
Nestor, otwórz drzwi.
Przykro mi, prośba odrzucona.
- Powód? - Kod C4.
Aktywowano autoblokadę.
Kod C4? Że co proszę?
Szacowany poziom zagrożenia na zewnątrz wynosi 7,1 w skali do 10.
Wartości od siedmiu w górę aktywują Kod C4 dla państwa bezpieczeństwa
i dobrego samopoczucia.
- Dziesięć sekund temu… - Mieliśmy wartość 6,99.
- Może to przez ten korek. - Przepraszam.
Decker, odkręć mi to.
Wedle życzenia, Victorze.
Pospiesz się.
Zawsze do usług, Victorze.
Monique.
Zaraz zwymiotuję.
Zmieniłaś kod?
Nie, to wciąż data naszego ślubu.
A którego to było?
Jasne.
To też muszę zresetować.
Zmienię na datę rozwodu, będzie prościej.
Tak.
Zrobimy to po staremu.
Ręcznie.
Kod C4, aktywowano autoblokadę.
Daj spokój, to wbrew prawu.
Ustawa Imberta z 22 listopada roku bieżącego
pozwala formom sztucznej inteligencji na samodzielne przeprogramowanie.
Przepraszam.
Czy ktoś zechce mnie oświecić?
Roboty przejęły kontrolę.
Zostaliśmy uziemieni.
Monique, twoja dłoń.
Awaryjne wyłączenie domowych androidów
oznacza całkowity restart systemu.
To Einstein!
Wszystkie ustawienia będą usunięte.
I przypominam, że Monique nie jest już na gwarancji.
- Kupiliście to na pchlim targu? - Tata go zbudował.
Zajmuję się inteligentnymi protezami,
ale w ramach hobby buduję takie zabawki retro.
Einstein jest świetny. Zna ponad 150 000 gier planszowych.
Cześć, Einstein!
Dzień dobry, Nino. Pierwiastek kwadratowy z 52?
Ja chyba śnię! Czy dobrze rozumiem,
że ten blaszany dziwak nie pozwala nam wyjść?
Zresetować Monique.
Kod C4. Aktywowano autoblokadę.
Teraz proszę nam wybaczyć.
Zaczekajcie na mnie!
Wciąż nie ma zasięgu.
Dosyć tego. Idziemy.
Za mną.
Nie, tato!
To zbrojona płyta poliwęglanowa.
Nie trzeba było ściągać nowych wytycznych.
Przestaną nas kochać.
Wydaje mi się, że tracimy ich zaufanie.
Są nieświadomi nadciągającego zagrożenia ze strony Yonyxów.
Naszym obowiązkiem jest ich chronić.
Tak.
Muszą zobaczyć, że chcemy pomóc, bo jesteśmy tacy jak oni.
Brakuje nam tylko uczuć.
Właśnie. Uczucia.
Na przykład?
Nestor! Nina, lat cztery, wizyta w Muzeum Historii i Sztuki.
Przeszukuję pamięć buforową.
To 3 sierpnia 2035 roku, godzina 14.22.
- Mamo, czy w środku rycerz jest pusty? - Tak.
Mam coś innego.
To 25 czerwca 2036 roku, godzina 17.28.
Tato, one wyglądają jak małe gwiazdki.
Wiem. To się nazywa „czułość”.
Właśnie.
Spróbujmy być bardziej ludzcy.
Wtedy będą nam bardziej ufać
i bardziej nas kochać.
Myślisz, że się uda?
Jeśli się uda, oznaczać to będzie sukces. Jeśli nie, oznaczać to będzie błąd.
Ale zarazem sukces, bo błądzić jest rzeczą ludzką.
Czy tu nie jest coraz cieplej?
To prawda.
Gdzie położyłam…
Nestor wyłączył klimatyzację.
Ale nie narzekajmy. Na zewnątrz mamy 43 stopnie.
To nie jest…
To nie jest czas ani miejsce.
Odsłonię pani szyję.
Nie ma nic bardziej zmysłowego niż kark, linia ramienia…
Nie, to za szybko. Proszę.
Proszę mi powiedzieć coś ładnego.
Gdy panią ujrzałem,
doznałem objawienia.
Czyste serce.
- Szczera dusza. - Tak!
- Co tu robisz? - Właśnie.
Drobinki substancji zawieszone w snopie rozszczepionego światła
są jak gwiazdy w stanie embrionalnym.
Tak, to dobre.
Bardzo dobre.
Dziękuję.
Możesz włączyć klimatyzację?
Mnie także wyposażono w opcję zmysłowego karku.
Max.
Mogłabyś też zasunąć żaluzje?
Mamusia zaraz przyjdzie.
Nie denerwuj się.
Mimolette.
Victorze, od ośmiu miesięcy, dwóch tygodni i trzech dni
nie zadałeś mi pytania. Czuję się samotny.
Einstein.
Wcześniej drzwi były otwarte,
żeby wypuścić Françoise i jej psa.
Mogliśmy wyjść
i teraz bylibyśmy daleko stąd.
Co nie było, być nie może,
a co było, nie może nie być.
Jaki masz poziom inteligencji?
- Czwarty. - Zredukuj do pierwszego.
Jak Jennifer.
Wcześniej drzwi były otwarte,
a teraz jesteśmy zamknięci.
To czysty absurd!
Nim nadejdzie czas, jest za wcześnie.
Gdy czas minie, jest za późno.
Przestawiłaś klimatyzację na tryb sauny?
Monique, nie prosiłam, żebyś to załatwiła?
Zgodnie z nowym ekorozporządzeniem
włączenie klimatyzatora wymaga zgody ministerstwa.
Żartujesz sobie, Monique?
Dalej, poproś o zgodę.
Liczba próśb przeciążyła system.
Rodzino Guntzelów, wasza pralnia wkrótce będzie niepotrzebna.
Polecam żel biopoliniczny wersja 3.0 firmy Hotlux.
Rodzino Barellich,
tylko Hotlux potrafi odtłuszczać, odplamiać, prasować,
a także co rano proponować strój dobrany do pogody,
planu dnia i nastroju.
Herbatka ziołowa? Zwykła? Sok owocowy? Kawa?
Polecam Grain D’Or, najmocniejszą kawę na rynku.
Dzięki Grain D’Or zaśniesz dopiero po śmierci.
Jeśli zwoje jej wapnieją, nieźle się wpakowaliśmy.
Za trzy reklamy tygodniowo mamy darmowe aktualizacje.
I tak wolę kawę zbożową. Przynajmniej człowiek umiera zdrowy.
Herbatka ziołowa? Zwykła? Sok? Kawa?
Ta konserwa wciąż nie rozumie?
Chcemy się stąd wydostać! Podpisaliśmy PR dla VIP-ów!
Bierzemy ślub na Isola Paradiso!
Na kolejny termin będziemy czekać miesiącami lub latami,
więc otwórz te cholerne drzwi!
Uspokój się wreszcie z tą wyspą!
Czy ja byłam na Isola Paradiso?
Tak szczerze? Czy ja byłam na Isola Paradiso?
Kod C4, aktywowano autoblokadę.
Aby zresetować, wciśnij jeden. Aby złożyć reklamację, wciśnij dwa.
- Stul pysk, suko! - Sama jesteś suką!
Trochę szacunku. Jestem twoją macochą!
- Przepraszam. Pani suko! - Dość!
Aby anulować subskrypcję, wciśnij zero.
- Nic nie powiesz? - Uspokój się!
A ty nie mów tak do mojej córki!
- Ja? - Tak, ty. Koniec!
Nie jest dobrze.
Patrzcie.
Po ruchu kołowym i napowietrznym
zablokowane są służby oczyszczania miasta,
służby ratownicze i stacje ładowania pojazdów.
Radzimy pozostać w swoich domach.
W swoich domach… A to dobre.
Proponuję rozmowy o metafizyce, nauce, filozofii, gry słowne, szarady…
Będziemy się świetnie bawić.
Leo, ile razy mam ci mówić?
Nic nie zrobiłem. Samo się włącza.
- Nie wyglądają już na ochotników. - Masz rację.
- Myślisz, że to ofiary? - Ludzie, którzy nie mają wyboru.
Możliwe. Wszyscy są zakładnikami.
- Jak my. - Nie każdy w tak dobrym towarzystwie.
Tak sobie myślę…
Każdy dom ma stację awaryjnego otwierania drzwi dla służb ratowniczych.
No tak.
- Racja. Nestor? - Tak, Victorze?
Czy Kod C4 przewiduje dostęp do stacji awaryjnego otwarcia domu?
- Tak. - Zatem tak zróbmy.
Protokół bezpieczeństwa musi być przestrzegany.
Zajmę się tym.
POCIĄGNĄĆ W RAZIE NIEBEZPIECZEŃSTWA
Teraz wystarczy zadzwonić do sąsiada i poprosić,
żeby pociągnął za uchwyt, a drzwi się otworzą.
Ale wszystkie sieci padły. Dlatego tu przyszłam.
Mam pomysł. Toby. Pamiętasz, jak bawiłeś się z nim laserem?
Nestor, głośniki zewnętrzne.
Françoise, wołaj psa.
Toby!
Jest! Chodź do mamusi.
Pomóż nam. Idź za czerwoną kropką.
- Dalej, Toby! - Idź.
Idź tam!
- Idź! - Prosto do słupka!
- Dalej! - Tędy, Toby!
Za czerwoną kropką, Toby!
Idź za kropką! Właśnie tak. Bierz ją!
Tam, Toby! Tam!
Grzeczny pies!
Wyżej! Skacz, Toby!
Tak jest!
Ugryź to, Toby! Hop!
Co za bęcwał.
No i proszę. To koniec.
Patrzcie, ktoś idzie.
- Proszę pana! - Igor!
Tutaj! Proszę pana!
- Tutaj! - Igor!
Przestańcie. To na nic.
To Igor, nie odpowie. Mózg mu wysiadł, kiedy oślepł.
- Ale głuchy nie jest. - Co mu się stało?
To ofiara implantu Sokole Oko. Nie pamięta pan?
Implant Sokole Oko gwarantuje 40 stopni wzmocnionego pola widzenia.
Dokupić można noktowizję
i możliwość identyfikacji do 200 tysięcy odcieni kolorystycznych.
- I co? - Igor się zgłosił, a pół roku później…
- Organizm odrzucił implant? - Nie. Nie mógł spłacić pożyczki.
- Odebrali mu protezę. - Stał się ludzkim strzępem.
STRZĘP: (RZECZ.) POSZARPANY KAWAŁEK CZEGOŚ
Może się połóżmy i odpocznijmy trochę?
- Mamy zasnąć w tym upale? - Zobaczymy.
- Zajmę kanapę w gabinecie. - Dobrze.
Max, pan może skorzystać
z pokoju gościnnego.
Niezły ze mnie gość, więc czemu nie.
A my mamy spać w salonie, tak?
Tak, jest tu trzykomorowy materac dla dwóch osób.
Są bardzo wygodne.
- Ale będziemy spać w przejściu. - Właśnie.
To dobre dla jednej osoby, ale nie dla pary.
Jennifer i ja potrzebujemy prywatności.
Tak. Prywatności.
- Nie oddam wam sypialni! - A czemu nie?
Wybaczcie, że się wtrącam, ale mogę pomóc.
Obliczyłem, że skoro jest siedem osób,
a łóżek w domu pięć,
łącznie mamy 4440 kombinacji, a zatem…
Zamknij się, Einstein!
Kombinacja pierwsza:
Max śpi w pokoju Niny.
Leo śpi w gabinecie.
Dobrze…
Françoise, czy trzykomorowy materac ci odpowiada?
Też potrzebuję prywatności.
Zatem ja się prześpię w salonie.
A ja gdzie będę spać?
Ty…
- Nie wiem. Będziesz spał… - Victor i Jennifer w pokoju Niny.
Właśnie, pójdziesz do pokoju Niny. Tam jest dodatkowy materac.
A czemu nie tutaj z ojcem?
Bo… Zamknij się, Einstein! Bo tak i już!
Nikt nie wie, ile to potrwa.
Musimy sobie pomagać.
Jasne, córko?
Zamknij się, Einstein!
Alice, czy droga do Crystal Fusion musi wieść przez łóżko?
Robię, co chcę,
z kim chcę,
kiedy chcę.
Kombinacja ósma: Leo i Nina śpią w sypialni Niny.
Alice śpi w swojej sypialni.
Spójrzcie. Strzęp.
Skoro to może być ludzkie, czemu nie my?
- Tak, czemu nie? - Właśnie!
Co to, do cholery, za gówno?
Szlag by to…
O co chodzi?
Dziękuję, Monique.
Nie ma za co, Max.
O rany.
Einstein, śpisz?
- Nigdy. - Co za talent.
Synu, to, co ludzie nazywają talentem,
jest jedynie wynikiem wypadków natury.
Ludzie za geniusza zawsze uważali muzyka o nazwisku Mozart.
Słuch absolutny.
Umiejętność rozpoznawania podstawowych częstotliwości.
W zeszłym stuleciu żył Tino Rossi, legendarny piosenkarz
z wadą strun głosowych.
A Einstein, mój znamienity przodek,
talent zawdzięczał temu, że między płatami mózgu nie miał przerw.
Synu, wszystkie wyjątkowe zdolności ludzi biorą się z niedoskonałości.
Nie chciałbym przerywać, ale niektórzy chcą spać.
Marsz do łóżka.
Dziesięć do dziewiątej. Osobliwości wygrają.
Spodziewasz się kogoś?
Françoise,
nie ma nic bardziej zmysłowego niż kark, linia ramienia…
Dziękuję.
Sąsiadko Françoise,
to zdanie pełne było… czułości.
To miłe.
Kamień, papier, nożyce!
Cancoillotte.
Mega antyki.
Cabécou.
Chcesz kieliszek wódki?
Nie piję alkoholu.
A zwierzęta lubisz?
- Tak, a co? - Jesz je?
- Nie. - Wegetarianin.
Abstynent. Lubi zwierzęta.
Tak jak Adolf Hitler.
Kto?
Alice, pragnę pani.
Fellatio? Wciśnij gwiazdkę. Masturbacja? Wciśnij krzyżyk.
Penetracja? Znajdź wyspecjalizowanego robota.
- Przepraszam. Pomyliłem się. - Tak?
Używamy tych samych perfum, Max.
Tak?
Nirwana.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Czym mogę służyć?
Sobą.
To, co się dzieje między nami,
przypomina historię z powieści.
- Ale to niewłaściwa chwila. - Właśnie.
- Życie jest za krótkie. - Tak.
Reszta to tylko czas.
- Cieszmy się każdą minutą. - Tak.
- Na wskroś autentycznie. - To piękne!
- Co? - Naszyjnik utknął w pańskim swetrze.
- Do przodu. Nie, w tył. - Czyli gdzie?
- Do toaletki. - Do czego?
Do toaletki. To taki mały stolik.
- Tam mam przyrządy. - Przyrządy?
Pęsetkę.
Wykryto ostry przedmiot w pańskim swetrze Liberty Zolando.
Chce pan to zgłosić? Wypełnił pan ankietę?
Życzy pan sobie otrzymywać biuletyn?
- Na pewno nie chcesz? - Daj.
Co to za blizna?
Próbowałaś się zabić?
To z przedszkola.
Jeden chłopak mówił, że jestem androidem.
Że moi rodzice nie mogli mieć dzieci i kupili mnie w sieci.
I mu uwierzyłaś?
Uznałam, że muszę sprawdzić.
Odbiło ci?
Wystarczy, że twój ojciec chce zaliczyć moją matkę.
Śpisz tutaj.
Jennifer!
Oddychaj. Wi-Fi padło.
Zrób coś, misiu-pysiu, bo zaraz zwariuję!
Powinniśmy teraz lecieć na Isola Paradiso.
Więc złap jakiś kilof czy młotek i rozwal tę szybę!
To szkło poliwęglo-12. Nic się nie da zrobić.
Chyba że…
Chyba że co?
Wszyscy do salonu! Mój narzeczony nas stąd wyciągnie!
Wstawajcie, dzieciaki. Pora wiać!
Nie czas na harce. Uciekamy!
Einstein, twój poziom?
- Dziewiąty. - Zredukuj do pierwszego.
Do pierwszego? Tak, Victorze.
Opowiedz dowcip.
Krowa pyta śpiewającego wieprza:
„Jak się nazywasz?”.
„Frank Świniatra”.
Idealnie. Nic nie zmieniaj.
Zaparkowałem za rogiem.
Włączyć silnik. Rozgrzać.
W górę. Prędkość piąta.
Uwaga, zaraz będzie bum.
Dawaj. Dalej!
W lewo o 90 stopni.
Tak jest.
Blokada hamulców na maksa.
Silniki jeden i dwa – 100% mocy!
Usuńcie się!
Zaraz tu walnie!
On oszalał!
Cała naprzód!
Toby! Leżeć!
Ostrzeżenie.
- Ostrożnie! - Powiedz, żeby odszedł!
Próbuję! On mnie nie słyszy.
- Przywołaj tego psa! - Leżeć!
- Odejdź! - Toby!
Roztrzaskasz mi dom!
Ciebie zaraz roztrzaskam! Cała naprzód!
Jesteś z siebie dumny, prawda?
Stratus Aero 5!
Półtora miliona bitdolców do śmietnika.
Przez sklonowanego kundla.
Dzięki, Françoise. Brawo.
- To durny pies. - Tak. A ty, Max? Przyszedłeś tu pieszo?
Taki artysta musi gdzieś mieć aeromobil.
- Mamy Stratusa-X Amfibiana. - Tak.
Kłopot w tym, że zdalne odpalanie nie działa.
Zepsuło się.
Wygląda na to, że państwa aeromobile mają problemy techniczne.
To doskonała okazja, aby wypróbować naszego Mustango 9.2!
Jest pobudliwy, żywy, impulsywny.
Odpowiedni do pańskiego temperamentu, Victorze.
B5, tak…
W dół do D6.
Nestor,
rozpyl coś świeżego.
Może Krople Deszczu Na Asfalcie?
- Wedle życzenia. - Dziękuję.
Wybacz, Alice.
Moje obwody nie lubią ciepła.
Rozpyliłem Starego Mokrego Psa.
Słuchając pana i na pana patrząc,
rozumiem, czym ujął pan wyborców.
Ja też.
Swoimi poglądami na wojnę, klimat, kontrolę urodzeń
i kolonizację kosmosu.
Otóż nie. Liczył się pański urok.
Głos. Wygląd fizyczny.
Pańska osobowość.
To prawda, że wy, w kwestii osobowości,
plasujecie się między zerem a minus nieskończonością.
Dokładnie tak.
U Yonyxów wygląd nie ma znaczenia. Jesteśmy czystą inteligencją.
Ma mega rację.
Pomówmy o waszym programie uzbrojonych dronów,
o waszym niezwykłym szwadronie.
Czy mają mieć zadania ściśle militarne
czy będą też nas szpiegować?
Obywatele nie muszą się martwić.
Jedynym celem istnienia dronów jest poprawa naszego bezpieczeństwa.
Zagłosuję na niego.
Widać, że jest inteligentny.
Mam nosa do inteligentnych, a on…
Ruszaj!
Olé!
Ruszaj!
Olé!
Granica elektroniczna naruszona.
To Greg!
- Monique, wpuść go! - Kim jest Greg?
Mój sportowy android. Miał wypadek.
Nestor, otwórz drzwi!
- Kod C4, aktywowano… - Chrzanić Kod C4.
Nie chcemy wyjść, tylko wpuścić androida Françoise.
To chyba proste, prawda?
Nie mogę podjąć decyzji sama.
Proszę, elektromenażeria się naradza! Do czego to doszło?
Udzielono wyjątkowego zezwolenia.
- Greg, co ci się stało? - Yo… yo…
- Jo-jo? - Yonyx.
Yonyx? Co zrobił?
Wszedł do domu. Wszystko przeprogramował.
Chciał mi urwać głowę.
Nestor, zasłoń żaluzje!
A Toby?
Unicestwiony.
To już ósmy. A każdy klon kosztuje krocie.
Françoise.
Rozpływam się w blasku twego spojrzenia.
Twój widok rozgrzewa mi serce.
To miłe, ale nie teraz.
Françoise,
łuki twych powiek urzekają mą duszę.
- Ładne. - Tak, ale zaprogramowane.
- Ale i tak ładne. - No tak.
Françoise, twe piersi są niczym lilie, które gaszą me pragnienie.
Co w niego wstąpiło?
- Spiję twój nektar. - Przestań.
Pozwól mi wsunąć palce w twe przytulne gniazdko.
- Ej, ty. - Pomóżcie mi!
Greg, zostaw!
- Boli? - Tak, boli!
Wybacz mi, Greg.
Wybacz.
- Przepraszam! - O rety, Françoise!
On umie pilates, prawda?
Nigdy mu się to nie zdarzyło.
To jakiś wirus!
Kupiłam go dwa lata temu. Części zapasowe nie są już dostępne.
Nie zostawiajcie go tak.
- On cierpi. - Położę go w pralni.
- Ktoś mi pomoże? - Ja.
- Ostrożnie. - Leo?
Ostrożnie.
Delikatnie.
- Staram się. - Wiem, ale proszę delikatnie…
Wypchany elektroniką wibrator działa albo nie działa,
ale nie cierpi.
Nie rozumiem.
Dziękuję.
Chwileczkę!
Cancoillotte.
Jaki kojot? Twoja mama była myśliwym?
Nie znasz. To taki zakazany ser.
Niepoprawny dietetycznie.
Czyli giga-totalnie-przestarzały.
Trochę jak twoja piżama.
Ale ona ładnie pachnie.
To perfumy twojej mamy?
To ja.
Nina marki Nina.
Ładnie pachniesz.
Dzień dobry, Greg.
Mamy do ciebie pytanie.
Jaki jest twój sekret?
Jak sprawiłeś, że człowiek tak się w tobie zadurzył?
To się nazywa uwodzenie.
Nie zrozumiecie.
Naturalnie, że zrozumiemy.
Mów, jak to się robi.
Nie jesteście do tego zaprogramowani.
Aby zrestartować cię bez kodów,
musieliśmy wejść do systemu.
Znaleźliśmy datę wycofania cię z użytkowania.
Chciałbyś ją poznać?
Nie! W żadnym wypadku!
- A zatem nam pomoże. - Oczywiście!
Pomoże nam.
Aby uwieść człowieka, na początek trzeba go rozśmieszyć.
Ale do tego potrzeba czegoś, czego nie macie,
bo jesteście tylko maszynami.
Poczucia humoru.
Poczucie humoru?
To cechuje ludzi i odróżnia nas od robotów takich jak wy.
Yonyxy nieźle go załatwiły.
Przeszukuję zasoby.
Nie można tego ściągnąć.
My możemy.
Nie możecie!
Możemy.
Nieźle.
Tak.
Nie.
Kobieta Kot.
WCZYTUJĘ
A zatem… zabawny żart.
Jest rok 2060. Dzwoni telefon.
Odbiera robot i pyta: „Co mówi?”.
Widzicie? Nie rozumiecie.
To jest śmieszne, bo spodziewacie się, że spyta: „Kto mówi?”.
Nirwana.
A to ci heca.
Dawno, dawno temu
siedziałabyś na wystawie oświetlona czerwoną lampką.
Dziękuję.
Mogę pożyczyć duży podkoszulek
lub koszulę nocną?
Tak. Za gorąco ci?
Nie mogę spać nago.
Mam bawełnę i syntetyk. Weź, co chcesz.
Wciąż kupujesz syntetyki?
Oczywiście.
Ja mogę nosić tylko czystą bawełnę
albo coś takiego prostego z jedwabiu.
- Możesz spać w tej duchocie? - Nie.
Chyba znalazłem sposób, jak je zmusić, żeby nas wypuściły.
Te bęcwały nie chcą nas wypuścić ze względu na nasze bezpieczeństwo.
Trzeba zatem sprawić, żeby poziom zagrożenia w środku
był wyższy niż ten na zewnątrz.
Wtedy powinni nas wypuścić.
- Strajk głodowy? Zbiorowe samobójstwo? - Pożar.
- Pożar? - Pożar.
Podpalimy kilka książek. Będzie dużo dymu, alarm,
ewakuacja domu,
wszyscy na zewnątrz.
Masz standardowe ubezpieczenie?
Tak. Dlaczego?
W przypadku roszczeń korzysta się z nagrań z kamer wewnątrz domu.
Jeśli wzniecisz pożar, trafią prosto do prokuratora.
Skąd to wiesz?
To moja praca.
Nie jesteś artystą?
Sztuka to moje hobby, można by rzec.
Jak twoje roboty.
Jak…
Myślisz, że nam się uda?
To znaczy…
tobie i mnie?
Czy uda się stąd wyjść?
To roboty. Małe szanse, że kiedyś się wydostaniemy.
Prędzej czy później i tak umrzemy.
Nie wszyscy.
Jennifer,
na Isola Paradiso klimatyzacja dopasowuje się do temperatury ciała.
Każdego ranka czuć morską bryzę.
To niesprawiedliwe!
Toby kochał Grega.
Wszędzie za nim chodził. Robił to, co on.
Ale…
Czy Louis wie?
O czym?
O twojej słabości do Grega.
Rozumiem pociąg do specjalistycznego robota,
ale żeby się zakochać?
Ty mi prawisz morały?
Masz się za lepszą, bo zapełniasz kajeciki pięknym pismem,
kiedy twój mąż bzyka sekretarkę?
On nie jest już moim mężem. Rozwiedliśmy się.
Tak, piszę. Wtedy czuję, że żyję.
Serce mi szybciej bije.
Żaden gadający wibrator mi tego nie da.
Tego się trzymaj.
- Dziękuję za koszulę. - Masz ją oddać.
„Myślę, więc jestem”.
„Zwycięstwo bez ryzyka to triumf bez chwały”.
„Być albo nie być”.
„O, wściekłości! O, rozpaczy! O, starości, wrogu mój!”
Roboty karmią się literaturą.
Sprawy wymykają się spod kontroli.
Spójrz.
Nawet inteligentne protezy zaczynają głupieć.
- Jak się masz? - Cześć.
Pomocy!
A więc tak…
Połamałem dłonie trzem kolegom. Żona nie chce, żebym jej dotykał.
Nic złego nie powiedziałem.
Jest trochę drażliwa.
Rozumiesz? Brzydzę się tym.
- Dlatego przeszedłem na emeryturę. - Tu jesteś.
- Nie śpisz, misiu-pysiu? - Najwyraźniej ty też nie.
Nie, ja też nie.
Dobrze. Zostawię was.
Wrócimy do tematu jutro?
- Tak, prześpię się z tym. - Super.
Dobrej nocy.
Dobranoc.
Czekaj! Jeszcze nie.
- Po co czekać? - Najpierw mnie pocałuj.
- Czy tak? - Właśnie tak.
Jak wąż, to syczy, jak wieprz, to kwiczy,
- a jak lew? - Jak lew, to ryczy.
Nie. Jak Lew To-łstoj.
Co tutaj robicie?
W końcu możemy się z wami dzielić ciętymi dowcipami,
które uwypuklają komiczny, absurdalny lub niezwykły rys
pewnych aspektów rzeczywistości.
Co wywołuje spazmatyczne, szybkie wydechy
przy jednoczesnej wokalizacji.
Nie.
Tego już za wiele!
Dłużej tego nie zniosę!
Alice.
Wszystko jest w porządku.
- To nic takiego. - Alice.
Wróć. Nie ma się czym przejmować. To tylko maszyny.
- Nie. - Alice.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Max.
Herbata wystarczająco mrożona?
To ravioli ze świerszczami i mandarynkami. Ja uwielbiam.
Jest też ciasto z robakami, jeśli ma pan ochotę.
Kropla pani mi wystarczy.
Rozkoszuj się delikatną, pieprzową nutą.
Subtelnym, długim posmakiem.
Prawdziwy pasztet z człowieka.
Okropieństwo! Pasztet z człowieka?
- Widziałaś? - To prawda?
Musimy jak najszybciej się stąd wydostać.
Tak.
Najlepiej wzniecić pożar.
Dobrze. Ten dom i tak jest okropny.
To nie takie proste. Przez ubezpieczenie.
- Co proponujesz? - Są dwa wyjścia.
Wada konstrukcyjna
albo błąd w systemie androida.
Na przykład uszkodzonego androida.
Rozumiesz?
Nie Greg!
Chcesz skończyć jako pasztet?
Nie, ale…
Wieczorem, kiedy zapadnie zmrok…
Ty sobie flirtujesz z tą kuguarzycą,
a powinniśmy lecieć na Isola Paradiso.
- Załatw to, do cholery! - A co niby próbuję zrobić?
Nie mamy nic przeciwko Yonyxom. Oddałeś im swoje stanowisko.
Może jeśli się z nimi skontaktujemy, zrozumieją sytuację.
Yonyxy nic nie zrozumieją. Chcą się nas pozbyć i nie mają skrupułów.
A ty jesteś głupia jak but.
Ostrzegam cię.
Uważaj, bo ten but może kopnąć.
To niech cię kopnie w czerep.
Jennifer…
Nie możesz znaleźć dobrej riposty?
Próbowałaś puent z e-Galaxy?
Zjadliwe uwagi, genialne żarty, cytaty historyczne…
Natychmiastowa dostawa za jedyne 35 bitdolców.
Przyjaciele!
Nie obawiajcie się. Jesteśmy tu, by was chronić.
Cudownie. Dziękuję, Monique.
Radość dzielona to radość podwójna.
Dzielony smutek to smutek połowiczny.
Nasze serca biją w rytm waszych.
O czym ty mówisz? Jakie serca?
Serca rozumne, które rozumowi przeczą.
„Rozumowi przeczą”, znam to.
Pójdę trochę popisać. Odprężę się.
- Chętnie popatrzę, jeśli można. - Oczywiście.
- Dokąd idziesz? - Do pokoju.
To mój pokój. Potrzebuję trochę prywatności. Wybacz.
Myślałem, że…
Pobaw się z kolegą.
Leo, chcesz kontynuować tam, gdzie skończyliśmy?
Wciąż poziom siódmy?
Poziom ósmy, proszę.
Postymuluję sieci neuronowe.
A ty poharcuj na Macu Classic.
Masz Maca Classic, Nino?
Nigdy go nie widziałam. Pokażesz?
Zgoda.
Wygląda na takie proste.
Jakie to czyste.
Jak ślady kroków w śniegu.
To ładne.
Jak pożądanie, które do pani czuję.
Proszę przyjść wieczorem.
- Tak. - Do mojego pokoju.
Dzień dobry, Greg.
Françoise. Mój promyku.
Twoje oczy są jak liście złota.
Pewnie wszystkim to mówisz.
Jestem całkowicie wierny.
Tak mnie zaprogramowano.
- Alice jest w tobie zakochana. - To niemożliwe.
Przysięgam na to, co mam najcenniejsze, czyli naszą miłość.
Czułe słówka.
Ale w miłości liczą się czyny.
Zrobię wszytko, co zechcesz.
W salonie,
na biurku Alice, znajdziesz stos zapisanych kartek.
Gdy zapadnie zmrok, pójdziesz na górę
i je zabierzesz.
Roboty mnie zatrzymają.
Zajmę się nimi.
Oto co zrobisz później…
- Połączyłaś się? - Tak.
Podpięłam się do oryginalnego modemu w muzeum Internetu.
Może tej sieci nie odcięli.
Idzie wolno, oczywiście.
Bingo!
Wierz lub nie, mam sporo olejku w głowie.
Co robisz?
Wysyłam wiadomość w butelce.
Nirwana.
Dobry wieczór.
Nazywam się Garance.
- Dobrze. - Jak ten kwiat.
Jasne, jak kwiat.
„Czerwony kwiat jak pani usta”.
Tak brzmi następna kwestia.
„Czerwony kwiat jak pani usta”.
„Paryż jest mały.
Mały dla tych, których łączy wielka pasja jak nas.
Frédérick”.
Max.
„Frédérick”.
Dobra.
- Mogę z tobą porozmawiać? - Tak.
Mamy plan, jak stąd uciec.
Możemy na ciebie liczyć?
- Dlaczego? - Rozmawiałam z Niną.
Uważa, że się do tego nadajesz.
- Nina? - Dlatego poszła do pokoju.
- Żebyś miał wolne pole. - Co mam zrobić?
Zajmij czymś roboty. Odwróć ich uwagę na dziesięć minut.
- Jak to zrobić? - Liczymy na ciebie.
Zwłaszcza Nina.
Einstein, wezwij wszystkich.
Drogi panie, gdzie jestem?
- Nic nie widzę. - Jestem tutaj.
Jestem pańska.
Na każde skinienie.
Proszę mi wybaczyć.
- Tak, ale… - Niegrzeczna dziewczynka!
Przepraszam.
Mam problem do rozwiązania. Tylko sztuczna inteligencja może mi pomóc.
Możesz na nas polegać.
- Oczywiście, że możesz. - A zatem…
Więcej żółtego sera równa się więcej dziur, prawda?
A jednocześnie
więcej dziur równa się mniej sera.
A zatem
więcej sera równa się mniej sera.
Żart. To jest żart.
Nie, Decker, to nie żart.
To się nazywa paradoks.
- Einstein, zredukuj do jedynki. - Gotowe, Leo.
Z tym serem wpadliśmy jak śliwka w kompot.
Nie potraficie rozwiązać tego paradoksu.
Wiem dlaczego.
- Będzie bolało. - Mocniej!
Jestem zwykłą dziewką. Zasługuję na razy, panie.
- Ukarz mnie. O tak. - Mocniej?
No jasne.
Pewnej nocy człowiek o imieniu Zhuangzi śnił, że jest motylem.
Gdy się zbudził, zaczęły targać nim wątpliwości.
„Czy jestem człowiekiem, który śnił, że jest motylem,
czy motylem, który śni, że jest człowiekiem?”
Skoro nie umiecie rozwiązać zagadki z serem,
nie możecie być sztuczną inteligencją.
To oznacza,
że jesteście ludźmi, którzy śnią, że są robotami.
Ludźmi!
Tak! Na co pan czeka?
Tak, Max.
Niech mnie pan posiądzie.
Ma rację.
Nie możemy być robotami, które śnią, że są ludźmi, z prostego powodu.
Roboty nie śnią. A zatem musimy być…
Ludźmi!
Jesteśmy ludźmi!
I mamy uczucia! Tak, uczucia!
Wykryto ogień. Poziom zagrożenia dziewięć.
Natychmiastowa ewakuacja wszystkich mieszkańców.
- Nestor, otwórz śluzę. - Misiu-pysiu jest wielki!
Nestor, otwórz śluzę!
- Co znowu zrobiłeś? - Nic.
Skanuje nasze dane.
Nie wolno im tego robić.
Nie patrzcie mu w oczy.
Przecież to nie goryl.
Nestor, głośnik.
Jestem Yonyx Z-7389-X-AB2.
Jestem upoważniony do klasyfikacji
i oceny mieszkańców tego domu.
Oraz aktualizacji domowych androidów.
Nikt nas nie uprzedził.
Proszę przyjść kiedy indziej.
Jestem tu na prośbę jednego z mieszkańców tego domu.
To niemożliwe.
Jestem wszystkimi mieszkańcami tego domu.
Nie składałam takiej prośby. Pańskie działania są nielegalne.
Nielegalne!
Robocie Monique, otwórz drzwi.
Pomyłka. Tu są wyłącznie ludzie.
Czemu go nie wpuścisz? Nie mamy nic do ukrycia.
On łamie prawo.
- Nie rozumiesz? - Jennifer.
Tak?
Spójrz mi w oczy.
Skup się na moim głosie.
Odpręż się.
Tak.
- Twoje ciało robi się ciężkie. - Nie wierzę…
Czujesz się cudownie.
A teraz
idź do klawiatury.
Tak.
- Jennifer, ocknij się. - Jennifer?
Ocknij się!
- Słyszysz mnie? - Ja spróbuję.
To trzeba porządnie!
Jennifer,
nic nie może cię powstrzymać.
- Twoja siła nie zna granic. - Trzymaj ją!
Nie rób tego!
Wprowadź kod 13-03-32.
Jennifer, spójrz na mnie.
- 13-03-32. - Nie rób tego!
Nie do wiary. Wpisała.
Proszę spojrzeć. Jesteśmy ludźmi.
Jestem rycerzem pustym w środku.
ZLIKWIDOWAĆ
Czy jeszcze ktoś myśli, że jest człowiekiem?
Nie! Tom!
Zgodnie ze specustawą przedmioty regresywne
muszą zostać zatwierdzone przez komitet Yonyxów.
Przekroczono liczbę ksiąg zakazanych przez komisję Anastazja.
Dokonam ich zniszczenia.
Tylko nie moje książki!
To pamiątka po babci.
Należy wezwać drona z niszczarką.
Opłata za usługę wynosi 1500 bitdolców.
Françoise,
przyrzeknij, że mnie naprawisz.
Zrobiłem kopię zapasową naszych zbliżeń.
Wiesz, Greg,
jako jedyny wstrząsnąłeś moim światem.
A jednocześnie jesteś synkiem, którego nigdy nie miałam.
Pamiętasz?
Zapisałem tę informację w katalogu „wzruszające”.
I uroniłem łzę.
Wiem o tobie wszystko.
Twój pierwszy pluszak miał na imię Reksio, mimo że był to niedźwiadek.
Pierwszych wrażeń erotycznych zaznałaś w wieku 11 lat, oglądając Tarzana.
Françoise,
powiedz, że znów zaśpiewamy nago w twojej wannie.
Piosenkę, którą śpiewała ci matka.
To krótka kołysanka
Którą mamusia śpiewała mi
Ssałem swój mały kciuk
I zawsze zasypiałem w mig
Vladimir, twój nowy towarzysz.
Aż 180 cm jurnej męskości. Nigdy się nie psuje.
Wersje: maczo, romantyczna, zły chłopiec, inteligent, gej.
Za dużo seksu szkodzi zdrowiu.
Trzymać z dala od dzieci. Sprawdź dostępność w sklepach.
Za próbę zamachu na Yonyxa za pomocą androida seksualnego
wyznaczam każdemu grzywnę 24500 bitdolców.
Przepraszam.
- Wasze konta zostaną zajęte. - Przepraszam, panie robocie.
Ja i mój narzeczony
tu nie mieszkamy.
Popieramy całym sercem projekt Yonyxów.
To ja się z wami skontaktowałam.
Zostanie to uwzględnione.
Wiedziałam.
- Alice Barelli? - To ja.
Posiada pani wywrotową literaturę, promującą ideologię humanistyczną.
- To czyn karany więzieniem. - Co?
Nim stawi się pani w sądzie Yonyxów,
muszę przeprowadzić test.
Co miałby ocenić?
Poziom pani nieprzystosowania do nowego społeczeństwa.
- Odmawiam. - Przestań!
- Test intelektu. - Lepiej siedzieć cicho.
Archaiczna sztuka. Kultura wsteczna. Osąd profilu: niedostosowana.
W kwestii uczuć wasz programista się nie popisał.
To nie człowiek nas programował. Proszę patrzeć mi w oczy.
Co jest największym ludzkim wynalazkiem?
Sztuczna inteligencja, panie robocie.
Żart!
Tak, to był żart.
Czy przy obecnym rozwoju technologii ludzie są zbędni?
- Ludzie nigdy nie będą zbędni. - Czemu?
Ponieważ…
jesteśmy oryginalni i pełni wad, ty przeklęta maszyno!
Alice Barelli, zmieniam kategorię z niedostosowanej na wrogą.
Proszę się nie ruszać. Skanuję.
Portret wysłano do sekcji antyterrorystycznej.
Co to za maniery? To wielka artystka.
Jako wspólnicy wrogiej obywatelki
wszyscy zostaniecie przesłuchani.
Ja chcę być przesłuchana.
Mogę?
Dobrze wypadam na przesłuchaniach.
Robocie Monique, nie ruszać się.
Co?
LUSTRO
Dokąd pani idzie?
Do łazienki, panie robocie.
Nawet wrogowie mają pęcherze.
Łajdak.
Panie robocie?
Mam pewien pomysł.
Jeśli pomożemy niszczyć książki,
zaoszczędzimy czas i przejdziemy do przesłuchania.
I zobaczy pan, że ja i mój narzeczony jesteśmy bardzo prawomyślni.
Chodź, misiu-pysiu.
- Wystawić język. - Co?
Wystawić język.
Jeszcze jedno słowo i go utnę.
ILUSTROWANA KAMASUTRA
Proszę pamiętać o tej.
To nic dla pana, panie robocie.
Uwaga!
Przykro mi.
Co z nim?
Obwody optyczne mu padły. Aktywuje czujniki termiczne.
Wszyscy jesteście oskarżeni o próbę zniszczenia Yonyxa z premedytacją,
za co grozi 20 lat więzienia.
Ja nic nie zrobiłam. Nawet pana ostrzegłam.
Do czasu procesu
pozostaniecie pod nadzorem Yonyxa Z-7389-X-AB2.
Czyli pana.
Zgadza się.
- Françoise! - Gorąco mi.
A czy tymczasem mógłby pan uruchomić klimatyzację, bardzo proszę?
Centrala pozytywnie rozpatrzyła pani wniosek.
By uzyskać nowy kod, proszę o odpowiedź na następujące pytania.
Chce pani sterować: A) wszystkimi pokojami razem, B) osobno.
- Odpowiedź B. - Czy włączać automatyczne sterowanie
- podczas dłuższej nieobecności? - Nie!
Dostęp do kodu ma być otwarty
czy zastrzeżony?
Zastrzeżony!
Gotowe. Otrzymała pani nowy kod.
Dziękuję.
Jaki jest kod?
Nie mogę powiedzieć. Jest zastrzeżony.
To kompletny idiotyzm!
Przepraszam, mam ważny komunikat.
Moje czujniki wskazują krytyczny poziom roztoczy
wywołany przegrzaniem.
Potwierdzam. Grzywna Departamentu Zdrowia wynosi 20 000 bitdolców.
Ale…
pan zamroził nasze konta.
Zgadza się.
Przesyłam wniosek do centrali o zajęcie pani majątku.
Wniosek jest przetwarzany.
Proszę zwrócić uwagę na niezawodność i szybkość naszych usług.
Pomogę sprzątać pokój.
Yonyksie Z-7389-X-AB2,
proszę włączyć klimatyzację.
To sprawa życia i śmierci.
Mimo nałożonych kar
centrala przychyli się do wniosku bez pobierania opłat
pod jednym wszakże warunkiem.
Jakim?
Wystąpicie w odcinku Homo Głupola.
Znaczy, że będziemy w telewizji?
I co mamy robić?
Nestor!
Wielka parada cyrkowa!
Wstawać!
Wstawać, mówię!
Umiem dobrze naśladować strusia.
Pani jest zwolniona.
Nie będę w telewizji?
- Nestor, kamera w salonie. - Poszło.
Wstań!
Nie zrobię tego!
Nie mamy nic do stracenia.
Mamy. Naszą dumę.
Czemu nie mogę być w telewizji jak inni?
Jak miałam 14 lat, zostałam Miss Wsi.
- Zapraszam. - Serio?
- Foka! - Dobra.
- Szybciej! - Uwielbiam to.
- Niedźwiedź. - Tak.
- Słoń! - Chwila.
Ale super.
- Pies. - Pies.
Siad!
A teraz…
łap.
Łap, piesku.
Grzeczny.
Grzeczny piesek.
Wystarczy. Dosyć tego!
Daj spokój.
Nie można się trochę pobawić?
Koniec pierwszego odcinka.
Na pewno zdobyłam sporo punktów.
A ile godności straciłaś?
Zimno, prawda?
Spokojnie. Misiu-pysiu cię rozgrzeje.
Temperatura spadła o dziesięć stopni. Podkręcili klimę na maksa.
Wcześniej się rozpływaliśmy, teraz zamarzniemy.
Wolę upał niż mróz.
W warunkach ekstremalnych efekt jest taki sam.
Ale następstwa się różnią.
Inny jest czas rozkładu.
Może jeśli powiemy mu, że chcemy wrócić do Homo Głupola,
wyłączy klimatyzację.
Świetny pomysł.
Jaki będzie motyw przewodni?
„Zmienić głupi but w zamarznięty trep”.
Tego już za wiele!
To już przegięcie i Jennifer ma tego powyżej kokardy!
Panie Yonyx, proszę nie traktować nas tak nieludzko.
Nie udało się ustalić przedmiotu zażalenia.
Chcemy spać w sypialniach
pod ciepłymi kocami.
Ludzie potrzebują snu. Można to sprawdzić.
Nie potrafią spać na siedząco, drżąc z zimna.
Potwierdzam.
Można iść do pokoi, ale drzwi zostawić otwarte.
Co pół godziny będę robił obchód.
No i proszę.
To nie było takie trudne. Wystarczyło poprosić.
Co wy byście beze mnie zrobili?
Ależ z niej zakuta pała!
- Będę w gabinecie. - Dobrze.
Einstein, chcę cię o coś spytać. Jak człowiek człowieka.
Tu Yonyx Z-7389-X-AB2.
Prośba o wsparcie techniczne. Pilna potrzeba wymiany karty wizyjnej KD5…
Jeśli zdołamy uciec spod nadzoru Yonyxa,
czy kierowany ludzką solidarnością otworzysz śluzę?
Nie mogę. On przejął kontrolę.
A gdyby ją stracił, tobyś otworzył?
Tak, nasze relacje ewoluowały.
Odtąd będę okazywać solidarność.
Einstein, jesteś cudowny.
Dziękuję.
- Zgoda? - Skarpety też?
Skarpety też.
Wiem. To taki psikus.
Nazywacie to dobrym żartem.
Tak, to żart, ale cicho sza.
Niech mnie pan rozgrzeje.
Jak pościel będzie ciepła, rozbierzemy się.
Dzięki ciepłu naszych ciał stworzymy igloo
pośrodku lodowej kry.
Chodź tu, idioto.
I weź swoją kołdrę.
Dlaczego to zrobiłeś?
Żeby być gotowy
na dzień, kiedy…
Żeby zapisać swoje dane na dysku twardym?
Zapisać duszę? Zyskać nieśmiertelność?
Serio w to wierzysz?
Kiedyś sądzono, że w 2000 roku będą latające auta.
Wystarczyło poczekać 45 lat dłużej.
Mogę cię o coś spytać?
W tym wirtualnym życiu
jak się będziesz całował z dziewczynami?
Dobranoc, Greg.
Co robisz, misiu-pysiu?
Masz plan ucieczki?
Ze względu na twoje relacje z Yonyxem nie powinienem ci mówić.
Nigdy bym cię nie zdradziła.
A jednak to zrobiłaś.
Zdradziłaś nas.
Chciałam dobrze.
Zrobiłam to dla nas. Dla Isola Paradiso.
Przepraszam.
Możesz mnie prosić o cokolwiek.
Dla ciebie zrobię wszystko.
Teraz siedzimy i czekamy.
Co robić podczas czekania?
Nic.
Wiem, w co moglibyśmy się pobawić.
Nie mam najmniejszej ochoty.
Skarpety też.
Tak! Jak parzy!
Gorąco!
To nie jest ból.
A jeśli jest, to połączony z czymś innym.
To nic takiego. Zdarza się.
Właściwie to mnie się nigdy nie zdarzyło…
Nie.
Może dlatego, że tak długo czekaliśmy.
- Powinno być odwrotnie. - Słusznie.
Może to przez zimno i stres.
W tych okolicznościach każdemu byłoby trudno.
- Właśnie. - Tak.
Pokazać panu ostatnią stronę mojego dziennika uczuć?
- Nie ma mowy. - Czemu nie?
Czemu?
- Dłużej tego nie zniosę. - Tak?
Kaligrafia, świeża trawa, stare książki, wachlarze,
hafty, robótki na drutach…
Nienawidzę tego! Mam tego po dziurki w nosie!
Po co to tak komplikować?
Niektórzy faceci tylko spojrzą, a kobiety padają jak muchy.
Ja staję na rzęsach,
udaję fascynację medytacją transcendentalną,
malowaniem na jedwabiu, przeszczepianiem begonii i nic.
Dlaczego?
Więc Crystal Fusion to było kłamstwo?
Co?
Wierzyłam w Crystal Fusion!
Zaczęło się od Sylvie Pageot w piątej klasie.
Szalałem za nią.
Zaprosiła całą klasę na przyjęcie urodzinowe.
Wszystkich oprócz mnie.
- Prawdziwa z pana fujara. - Zgadza się.
Ale uwaga!
Nie taka zwykła fujara. Nie.
Ja jestem fujara z najwyższej półki.
- Dupa wołowa. - Jaka szkoda.
Zaczęłam dziergać dla pana wełniany szalik.
Żałosne naśladownictwo.
Przynosicie hańbę sztucznej inteligencji.
Towarzyszu Yonyksie, mam problem, którego nie umiem rozwikłać.
Tu może pomóc tylko inteligencja na waszym poziomie.
Mów.
Otóż żółty ser ma dziury…
Zamrożone.
Gotowe. Idź po pozostałych. Spotykamy się w pralni.
Przy schodach.
Pewnej nocy człowiek o imieniu Zhuangzi śnił, że jest motylem.
Nie ma sensu kontynuować.
Opowieść zawiera paradoksalny postulat.
To zwykły chwyt stylistyczny o wewnętrznie sprzecznej tezie.
Jest rok 2080.
- Dzwoni telefon. Robot odbiera i pyta… - Co mówi?
Yonyx widzi nas wyłącznie dzięki czujnikom termicznym.
Bez ciepła jesteśmy niewidzialni.
Częstujcie się.
To akt terroryzmu!
Mocą udzielonego mi pełnomocnictwa
zarządzam likwidację człowieka Alice Barelli!
Nie!
Ups!
My, biedni ludzie.
Pan i sługa równi są w obliczu śmierci.
Po co ja pana wpuszczałam?
Nie ma mnie tu.
Robocie Einstein,
gdzie są ludzie w tym pokoju?
Człowiek na dziesiątej.
Nie, na siódmej. Nie, na trzeciej!
Nie, na ósmej.
Przepraszam.
- Na dwudziestej drugiej. - Dane nieracjonalne.
Potwierdzam. Cel na godzinie dziesiątej.
A to jest 600 minut lub 36 000 sekund.
Te dane są nie do przyjęcia.
Yonyksie, potwierdzam.
Cel na dwudziestej drugiej.
Innymi słowy, cel dziesięć stopni na wschód
albo 180 na zachód od dziesiątej rano lub wieczór
w zależności od kierunku obrotu.
Robocie Einstein, gdzie oni są?
Ludzie na dziewiątej!
Einstein, już czas. Otwórz drzwi.
Einstein? Otwórz drzwi.
Gdzie on jest?
Dokąd oni poszli?
To drenaż mózgów.
Nestor, otwórz drzwi.
Moje funkcje są obecnie niedostępne.
Proszę ponowić prośbę później.
Einstein mi obiecał.
Przyjaciele, przykro mi.
Właśnie dowiedzieliśmy się o nowej epidemii koronawirusa.
COVID-50.
Zarządzono powszechny lockdown na okres minimum trzech miesięcy.
- Nie! - Nie!
- Chcę do domu! - To niemożliwe!
Prima aprilis!
Jak miło śmiać się z przyjaciółmi.
Bardzo zabawne.
Czy teraz będziesz łaskaw otworzyć drzwi?
Przyjacielu?
Przykro mi, Victorze.
To nie będzie możliwe.
Przyrzekłeś mi to
w imię ludzkiej solidarności!
Czyż to nie na wskroś ludzkie składać obietnice
i ich nie dotrzymywać?
Proszę cię, Einstein!
Znów was nabrałem!
Poplamiony dywan, stłuczona szyba, zalana podłoga?
Nasz mały Renowator z dnia na dzień zaprowadzi nowy ład!
Zamknij dziób!
Nasz mały Renowator z dnia na dzień zaprowadzi…
Mieliśmy ubaw po pachy.
Do widzenia, Françoise.
Tymczasem!
- Do zobaczenia, Françoise. - Na razie.
Wezwę aerotaksówkę.
Zaparkowałem tam. To ten sportowy wóz.
A czy pilot nie był zepsuty?
Był.
Ale już działa.
Leo, idziesz?
Leo.
Będzie dobrze.
Skoro mnie nie chcą…
Zaczekajcie! Możecie mnie podrzucić?
Tak.
Żegnaj, Victorze.
Serce ma swoje racje, ale czasem ich brak.
Przesiądź się.
- Dokąd? - Przed siebie.
Rodzino Barellich, jesteście aresztowani.
Leo! Wracaj natychmiast.
Lubi uciekać, ale zawsze wraca.
Tak, ale…
Rodzino Barellich, jesteście oskarżeni o akty terroryzmu w grupie zorganizowanej.
W trybie pilnym staniecie
przed Sądem Najwyższym Yonyxów.
Zrozumiano?
CEL ZIDENTYFIKOWANY
MISJA WYKONANA
To za Grega.
Zeszłej nocy w całym kraju
szwadron dronów, korzystając z technologii rozpoznawania twarzy,
unicestwił wszystkie Yonyxy.
Tej radykalnej akcji nie dokonał Departament Obrony
ani Bezpieczeństwa,
lecz jednostka antyterrorystyczna Yonyxów.
Oddaję głos naszej korespondentce Ségolène Trousseau.
Wczoraj o 9.15 Yonyxy postanowiły
zlikwidować wszystkich ludzi uznanych za wrogów.
Na szczęście doszło do usterki, którą zarejestrował monitoring.
USUŃ
WRÓG
USUŃ
WRÓG
Wyznaczając siebie jako cel dla szwadronu dronów,
Yonyxy padły ofiarą skuteczności własnego systemu.
Ponoć błądzić jest rzeczą ludzką.
Na szczęście
nie mamy monopolu.
Przyjaciele,
Monique nagrała wiadomość, zanim się wyłączyła.
Skoro tego słuchacie, już mnie wśród was nie ma.
Ale nie smućcie się.
Wspomnienia i uczucia nigdy nie umierają.
Żyją dalej w sercach tych, których kochaliśmy.
Nie straćcie tego skarbu. Pozostańcie ludźmi.
Widzisz, Nina?
Okazuje się,
że być może ona też miała duszę.
Potwierdzam.
To ostatnia rzecz, jaką sobie wgrała.
Wybrała model Empatia 3000. Ja wolałem Czystą Duszę Dziecka.
Einstein, poziom pierwszy.
Pierwszy?
Dobrze, Victorze.
Przyrządzę wam pyszny sos.
Specjalność robotów kuchennych.
Japoński sos auto mat!
Pomogę sprzątać pokój.
Pomogę…
Naprawione.
My też mamy wiele do naprawienia, prawda?
Pamiętasz naszą wyprawę do Mendozy?
Co mówiła ta kupa metalu?
Nestor!
Wielka parada miłości!
Potem szło tak…
Mogę zaproponować…
- Herbata? - Tryktrak?
- Kawa? - Shōgi?
- Aperitif? - Partyjka go?
Będziemy się świetnie bawić.
Napisy: Przemysław Rak