Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Potwierdzono 157 ofiar śmiertelnych i wielu rannych.
Okoliczności są nadal niejasne.
Nikt się nie przyznał. Obie strony oskarżają siebie nawzajem.
Narastają zamieszki i przemoc, możliwa wojna domowa…
O czym oni mówią, mamo?
Nie wiem, ale…
Czy to nie piosenka, którą babcia wybrała w tamtym…
- Co to było? - Klub karaoke.
Właśnie. To było w Malmö?
- W Kopenhadze. - No tak.
Pamiętasz, jaka była wstawiona? Myślała, że wymiata.
Myśli, że świetnie śpiewa.
Ja jestem do niczego, ale…
- Co się dzieje? - Zostań tu, sprawdzę.
Mamo, co się dzieje?
- Mamo? - Nie wiem, skarbie.
Uciekajmy!
- Zostań tu! - Puść!
- Vanja, na ziemię! - Nie, puszczaj! Chcę wyjść!
Połóż się! Rób, co mówię!
Musimy siedzieć cicho.
Bądź cicho i się nie ruszaj. Spójrz na mnie.
Rozumiesz? Cicho.
Siedź cicho.
- Mamo! - Nie! Vanja!
Cofnąć się!
Caroline Edh?
Dalej, wysiadasz.
To nie ta stacja. Jadę na południe.
Nowe rozkazy.
Ruchy!
Złaź.
Przyjedzie po ciebie samochód.
Zamykaj.
Niech ruszają.
Pewnie zgłodniałaś.
Nie jest zatruta.
Jedziesz do bazy?
Mój mąż tam stacjonuje.
Podobno straszny tam chaos.
Znajdują zastrzelonych żołnierzy.
Muszę wiedzieć, czy żyje.
Nie wróci. Nie czekaj na niego.
Jedź na południe.
Najszybciej, jak się da.
Caroline Edh?
- Popytasz o niego? - Idź już!
Zostaw ją!
Wynocha.
Ogłuchłaś?
- O co chodziło? - O nic.
- Poruczniku. - O nic, poruczniku.
Dokumenty.
Kruszyna z ciebie.
Poradzisz sobie?
Z czym?
To się okaże.
Wsiadaj.
Jesteś stąd?
Tak, poruczniku.
Urodziłaś się tu?
Tak, poruczniku.
Kiedy ostatnio tu byłaś?
Wiele lat temu, poruczniku.
Masz tu rodzinę?
Nie wiem, poruczniku.
Witaj w domu.
DEZERTERZY
Dokąd jedziemy?
Do bazy.
To nie jest droga do bazy.
Muszę coś stąd zabrać.
Zostań tu.
Nie wysiadaj.
Macie coś?
Moje dziecko umiera z głodu.
Proszę.
- Nie ruszaj się! - Kluczyki!
Daj nam kluczyki!
Brać ją!
Cofnąć się!
Wysiadaj!
Ręce na widoku!
Stój.
Na kolana.
Mam rozkazy.
Raad mnie wezwał.
Gdzie twoja eskorta?
Nie wiem.
Wsiadaj do auta.
Zaczekaj tu.
To Edh. Przyjechała sama.
Niech czeka z pozostałymi.
Usiądź.
Przysłali cię tu z północy?
Tak.
Cześć.
Co ci powiedzieli?
O czym?
O naszym zadaniu.
O misji.
Nic. Do dzisiejszego ranka nie wiedziałam, że tu przyjadę.
A tobie co powiedzieli?
Ponoć jesteśmy tu na rozkaz rządu.
Rządu?
Nie ma już żadnego rządu, Granvik.
Upadł dawno temu.
Starszy szeregowy Karimi, F28.
- Spocznij. Witamy. - Dziękuję.
Miałeś szczęście, F28.
Co?
Mówię, że miałeś szczęście.
Jak to?
Wczoraj zbombardowali wam bazę. Wydostałeś się w porę.
Zbombardowali nas?
Co?
Skąd wiesz?
Powiedz.
Krąży wiele plotek i propagandy.
Mów.
Podobno zginęło 3500 osób.
Nikt nie przeżył.
Pułkownik Raad czeka.
Chodźcie.
Broń zostawcie tutaj.
Hej!
Sprzęt zostawcie na półkach.
Baczność!
Jednego brakuje.
Nie dotarł.
- Nie dotarł? - Nie.
„Czas broni, czas wilków,
czas bez litości.
Brat zabija brata,
rodzice zabijają dzieci.
Słońce ginie w wilczej paszczy, a świat pochłaniają niekończące się zimy”.
Rozpoznajecie to?
Usiądźcie.
Kapitanie?
Może pani zacząć.
Tak jest.
Sama prawda. Żadnej propagandy.
Wbrew temu, co słyszeliście, sytuacja jest bardzo poważna.
Wróg zniszczył większość naszych jednostek.
Natarł od północy i zbombardował bazy I17, F28 i K22.
Straciliśmy setki kilometrów.
Wróg dotrze do nas za kilka dni.
Baza upadnie, to tylko kwestia czasu.
A gdy to się stanie,
zostaniemy odcięci.
Stracimy całą linię brzegową.
W skrócie:
przegrywamy wojnę.
Ale teraz mamy ostatnią szansę.
Możemy wszystko zmienić.
A nawet zakończyć wojnę.
Po raz pierwszy od 37 lat
cały archipelag jest pokryty lodem.
Od lądu
aż po otwarte morze.
Lód jest zbyt cienki dla pojazdów,
a jednocześnie zbyt gruby dla statków. Ale…
wytrzyma ciężar żołnierza na łyżwach.
Dlatego was tu sprowadziliśmy.
A zatem…
Witajcie w operacji Czarny Krab.
Przetransportujecie przez lód dwa pojemniki.
Z Tessenöy…
tutaj.
Do bazy badawczej na Ödö.
Bokiem, za liniami wroga.
Jak krab w ciemności.
Jeśli wam się uda, wygramy wojnę.
Opuścicie armię
i pójdziecie, dokąd zechcecie, natychmiast.
Jeśli zawiedziecie, wszystko przepadnie.
Nie tylko dla was, dla nas wszystkich.
Pytania?
Edh?
Sto mil morskich
na łyżwach po lodzie?
W ciemności, za liniami wroga…
To misja samobójcza, pułkowniku.
To nie prośba, Edh. To rozkaz.
Możecie odejść.
Ty zostań, Edh.
Masz rację.
Nie wszyscy przeżyją.
Ważne, żeby udało się jednej z was.
To ona może wszystko zmienić. Wygra dla nas wojnę.
Pozostali…
Lepszych nie mamy.
Potrafią jeździć, ale nie tak jak ty. Znasz archipelag, lód…
Przykro mi, ale…
to chyba za mało.
Rozumiem.
Urosła od waszego ostatniego spotkania.
Była w obozie dla uchodźców przy granicy.
Gdzie?
Teraz jest na Ödö.
Zobaczycie się, gdy tylko tam dotrzesz.
Tak, pułkowniku.
Dobrze.
Co zaszło w jeepie?
Zniknął z…
- Pojechał w złym kierunku. - Będziesz sprawiać kłopoty?
Nie, pułkowniku.
- Będziesz wykonywać rozkazy? - Tak.
Świetnie. Możesz odejść.
Czy mogę zatrzymać zdjęcie?
Oczywiście.
Szansa? Raczej nasz pogrzeb.
Edh nazwała to samobójstwem. Skoro nawet ona…
Miło było was poznać,
ale wracam do F28. Muszę znaleźć moją dziewczynę.
Ta baza będzie następna. To nasza jedyna szansa.
- Co jest? - Nie mogę tu zostać.
Odmawiasz wykonania rozkazu?
- Wiesz, co robią dezerterom. - Nieważne.
Nie wiem, czemu mnie wybrali.
Bo jesteś dobrym żołnierzem i umiesz jeździć na łyżwach.
Przed chwilą powiedziałaś, że to misja samobójcza.
Nie mówię, że będzie łatwo.
To będzie koszmar. Najtrudniejsze z naszych zadań.
Ale jest szansa, że nam się uda. I musi się udać.
Po wszystkim odnajdę mojego brata.
Gdzieś tam jest.
Znajdziemy działający telewizor i obejrzymy finał Pucharu Stanleya.
Capitals kontra Rangers. To najlepsza liga hokejowa.
A ty co zrobisz?
- Nie wiem. - Wiesz. Hej…
A ty co zrobisz?
Chciałem się ożenić.
Ożenić się?
Dobry plan.
Jasne, że się ożenisz.
Ukryłem sześć kartonów szampana.
Zaproś nas, to je przyniosę.
Umowa stoi?
Stoi.
Wszystko pod kontrolą, Czarne Kraby?
Wszystko pod kontrolą.
Dobrze.
Łyżwy, buty, kamizelki, amunicja,
apteczka, liny, sondy i cała reszta.
Dwadzieścia kilo, nie licząc broni.
Sprawdźcie, czy wszystko pasuje.
Niebieskie to amfetamina, czerwone – morfina, a te duże to cyjanek.
Zapamiętajcie.
A to, kurwa, co?
To znaczy?
Moje łyżwy hokejowe wyglądają inaczej.
Nigdy nie widziałeś prawdziwych łyżew?
- Macie więcej głupich pytań? - Nie, kapitanie.
Wyśpijcie się, zjedzcie, wyszczajcie i wysrajcie.
Ruszamy jutro przed zmierzchem.
Kiedy znowu włączą prąd?
Nie wiem.
Chciałabym myć się sama.
Wiem.
- Poleciało mi na twarz. - Nie jęcz. Nie ruszaj się.
Mam mokrą twarz.
- Nie ruszaj się, to pójdzie łatwiej. - Dobra.
Podnieś się.
Co to było?
Mamo?
Chyba wznowili bombardowania.
Wstawać!
Wstawać, szybko!
Ruchy! Wszyscy są?
- Tak jest! - Idziemy!
- Macie dwie minuty! - Tak jest!
Idziemy!
- Kryć się! - Padnij!
Wschodnia przystań, za mną!
- Ktoś oberwał? - Strażnik.
Oto wasza misja.
Obchodźcie się z nimi ostrożnie.
Nie wolno ich otwierać.
Nie pozwólcie, by dostały się w ręce wroga.
Dołączy do was porucznik Nylund.
Malik.
Nylund.
- Kapitanie, pani dowodzi. - Tak jest.
Będą na was polować.
Poruszajcie się tylko nocą. W dzień będziecie zbyt widoczni.
Dwie mile stąd znajdziecie się na terytorium wroga.
- Gotowi? - Tak!
- Na lód. - Ruszamy!
- Na lód. - Jazda!
To my za kilka godzin.
Stara granica.
Tutaj jesteśmy łatwym celem.
Dobra widoczność, otwarty teren.
Nie sposób chybić.
Dobra.
Jesteśmy trzy mile morskie od Bastholmen.
Zaczekamy tam, aż się ściemni.
- Granvik, miej oko na wyspy. - Tak jest.
Edh, prowadź.
- Sonduj lód. - Tak jest.
Malik i Nylund, pojadę między wami.
Hej!
Rozproszyć się!
Padnij!
Lód nie wytrzyma. Ostrożnie. Lina!
Pojemniki!
Edh, nie!
Mam cię. Trzymaj się!
Gdzie Forsberg?
Co się stało?
- Ciuchy… - Spodnie.
Ogrzejcie ją.
Teraz na pewno nas usłyszeli.
W porządku?
Nylund! Trzeba ją ogrzać.
Schowajmy się tutaj.
Dajcie ją tutaj.
Usiądź.
Siadaj.
Czysto.
Już dobrze. Rękawice.
Co robisz?
Musimy rozpalić ogień.
- Za duże ryzyko. - Inaczej umrze.
Pomogę ci. Spokojnie.
- Są całe? - Chyba tak.
Co dalej?
Forsberg nie przekazała nam instrukcji.
Nylund jest najwyższy rangą.
On dowodzi.
Dlaczego Nylund?
Nie był nawet na spotkaniu z Raadem.
Trzymamy się hierarchii.
Potrzebujemy zorientowanego dowódcy, nie zastępcy.
Co ty wiesz o lodzie i tym archipelagu?
O co ci chodzi?
Jedna osoba nie dotarła.
I zjawił się Nylund.
Nie musimy improwizować.
Kogo pan zastąpił, poruczniku?
O co ci chodzi, Edh?
Czyje rozkazy wykonujesz?
Zostawiłaś mnie.
A Forsberg porzuciłaś pod lodem.
- Ocaliłam pojemniki. - A Forsberg utopiłaś?
Nie pieprz głupot.
Tylko ja tam wskoczyłam. Wy staliście jak kołki.
Jeśli ktoś zagraża tej misji, to ty!
Możecie się uspokoić?
Posłuchaj.
Gdyby Edh nie wskoczyła do wody
i nie wyłowiła pojemników, już byłoby po misji.
Nylund jest najwyższy rangą.
To on dowodzi, a ty masz wykonywać rozkazy. Jasne?
Tak.
Dobrze.
Czekamy, aż się ściemni.
Ruszamy o zmierzchu.
Weź pierwszą wartę.
Jak coś zobaczysz, spadamy.
Dzięki.
- Następny. - Zamknięte.
Patrz, czipsy.
Śnieg?
Raczej popiół.
Miasto płonie.
- Co jest? - Słychać coś.
F28, słyszycie mnie?
Obudź pozostałych!
Malik, Nylund! Lecą tu! Słychać śmigłowiec!
- Co? - Co się stało?
Gdzie jest?
- Dwie minuty stąd. - Dobra.
- Ruchy! - Szybko!
Spadamy!
Rzuć broń!
Edh, co robisz?
Chwilę wcześniej rozmawiał przez radio.
- Edh, proszę. - Z kim rozmawiałeś?
- Też to widziałem. - Uspokój się.
Z kim rozmawiałeś?
- Próbowałem skontaktować się z bazą. - Ich czy naszą?
Edh, proszę…
Spójrz na mnie.
- Jesteś zdrajcą? - Nie.
To kim? Idiotą?
Głupi jesteś czy co?
- Karimi. Damy ci jedną szansę. - Dobra.
Chciałem się skontaktować z dziewczyną. Jest oficerem łączności w F28.
- Z dziewczyną? - Mówiłeś o bombardowaniu.
Chciałem tylko sprawdzić, czy nic jej nie jest.
Jak nas znaleźli?
Nie wiem. Może zobaczyli dym.
Czekaj!
Co z nim zrobimy?
Stanowi ryzyko.
Mam go zabić?
Pójdzie z nami.
Bez broni.
Pilnuj go, Malik. W razie kłopotów – zabij.
Idziemy.
Masz okulary.
Weź jego rzeczy.
Cholerne łyżwy. Nie czuję nóg.
Jest za cicho.
Przynajmniej nikt nas nie śledzi.
Gdzieś tam są.
Słyszysz to?
- To tylko pęcherze powietrza. - Tak.
Jakby ktoś był pod lodem.
Co robisz? Wstawaj!
Nie!
Edh.
Żadnych świateł.
Jesteśmy na widoku.
Edh, wyłącz światło.
Hej.
Chodź.
- Musimy jechać. - Jadę.
Nie patrz na nich.
Musimy jechać.
Pilnuj go.
Co to, kurwa, było?
Szalupa się wywróciła.
- Utonęli i zamarzli na śmierć. - Nie.
To sprawka wroga.
To dla nich typowe.
Zabijają wszystkich. Nawet cywilów, kobiety i dzieci.
Skąd wiesz,
że to nie dzieło naszych?
- Jak to? - Czy to ważne?
Nie żyją.
Jedźmy dalej na zachód, do Sydkoster.
To nie Sydkoster, tylko Arholmen.
- Arholmen? - Tak.
Hej! Słuchajcie!
Kryć się!
Światła.
Kurwa.
Prawie mnie zobaczyli.
Wszyscy cali?
- Gdzie Karimi? - Nie wiem. Zgubiłem go.
Pojechał w drugą stronę.
Czarny…
Krab.
- Co? - Zejdźmy na razie z lodu.
Przejdziemy przez wyspę.
Chodźmy, mogą wrócić.
- Ślady na śniegu. Ktoś tu jest. - Dalej.
- Światło. Co robimy? - Widzisz to?
Znajdę wejście.
Nie możemy ominąć domu?
Do środka!
- Dobra. - Dalej.
Jest tu ktoś?
Ręce do góry!
- Jesteście sami? - Tak.
Czysto.
Co tu robicie?
Ach, to pan.
Cóż…
Spalili nam dom, więc…
Przejęliśmy ten.
Mam na myśli archipelag. To strefa zamknięta.
Tak, ale mieszkamy na wyspie o wiele dłużej.
Dokąd mieliśmy pójść?
Do jakiegoś brudnego obozu za granicą?
Żeby umrzeć tam z głodu?
Postanowiliśmy się stąd nie ruszać.
Ukryliśmy się podczas ewakuacji.
Jesteście sami na wyspie?
Teraz już tak.
Co to za wyspa?
Arholmen.
A co, zgubiliście się?
Macie ładne meble.
Axel Einar Hjorth?
Tak, to Hjorth.
Znasz go?
Tak. Mam też fotel od Mathssona.
Wiecie, jak go zaprojektował?
- Nie. - Nie?
Posadził dupę w zaspie.
Jaja sobie robisz.
Sami spójrzcie. To idealna dupa.
Ściemniasz. Skąd to niby wiesz?
Mówię serio. Zebrałem sporo ładnych rzeczy.
Ludzie zostawili je, uciekając przed wojną.
Kiedy to się skończy, otworzę sklep z antykami.
A myślałem, że chce zostać hokeistą.
Podniosę.
- Czyli jesteś złodziejem? - Szabrownikiem.
Nie będę sobie zawracał głowy Pucharem Stanleya.
Co to za chleb?
Angielskie bułeczki. Proszę się częstować.
Pyszne. Dziękuję.
Co to, kurwa, było?
Kurwa mać!
- Trafił mnie. - Jesteś cały?
- Granvik? - Nic mi nie jest.
W porządku.
Jesteś ranny?
Nie, tylko mnie drasnął.
To nic.
Starszy szeregowy Karimi? Zgłoś się.
F28 do starszego szeregowego Karimiego. Zgłoś się.
Kto mówi? Odbiór.
Ahrén, oficer łączności, F28. Przedstawcie się. Odbiór.
Czego od niego chcesz? Odbiór.
Jestem jego dziewczyną. Odbiór.
Karimi nie może teraz rozmawiać.
Przekażemy mu, że o niego pytałaś.
Gdzie jesteście? Odbiór.
Nie kłamał.
Nie wiemy, kto to był.
Sam słyszałeś o zbombardowaniu F28.
Dobrze wiesz, że to ona.
Czy to ważne?
Weźcie wodę i jedzenie. Macie trzy minuty.
Chodź.
Przepraszam.
Pokaż.
Cholera…
Mówiłeś, że to draśnięcie.
- Co? - Tamten oberwał mocniej.
- Zatamujmy krwawienie. - Nie trzeba.
- Nic mi nie jest. - Przestań.
Dość tego! Sam tego potrzebujesz.
Granvik, pomóż mi.
Podaj mi broń.
Żadne z nas kraby, stary.
Jesteśmy wężem.
Nie przesadziłeś z morfiną?
Wężem.
Wężem pożerającym własny ogon.
Nadjeżdża głowa węża.
Znaleźliśmy coś.
Kilka kilometrów stąd. Dasz radę?
- Kilka kilometrów? - Tak.
W porządku.
Początek końca.
Co?
Granvik, dawaj go tutaj.
Płynąłem takim, jak byłem mały.
Zjadłem tyle słodyczy, że się zrzygałem.
Dokąd popłyniemy?
Co?
Popłyniemy gdzieś razem. Dokąd?
No mów.
Musimy marzyć, żeby to przetrwać.
- Dokąd popłyniemy? - Chcę wrócić do domu.
Nie dotrzemy do Ödö przed świtem.
Z nim na pewno nie.
Możemy zbudować sanie.
Pociągniemy go jak psy?
To zajęłoby z tydzień.
Mamy radio.
- Wezwijmy kogoś. - Za duże ryzyko.
Zostaliśmy sami z wrogiem. Musimy szybko dotrzeć do Ödö.
Nie możemy go zostawić.
Znajdziemy dla niego bezpieczne miejsce.
Zostawimy mu jedzenie i wodę, a potem ktoś tu wróci.
- Ile to potrwa? - Nie wiem.
Uspokój się!
Musimy zabezpieczyć statek.
Edh, wejdź jak najwyżej i sprawdź, gdzie jesteśmy.
Ja sprawdzę pokłady samochodowe, a Granvik…
- Chcę zajrzeć do środka. - Odłóż to.
Odłóż to!
- Odłóż! - Zastrzelisz mnie?
Granvik, odłóż to.
Co to jest?
Jakiś wirus.
Broń biologiczna.
Ostrożnie…
Raad nam powiedział.
Daj mi to.
„Koniec wojny”.
To nie koniec wojny.
Tylko koniec wszystkiego.
Wszystkiego.
Granvik.
Zabezpieczmy statek.
Chodź.
Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak, zostanę tutaj. Leć.
Tu mi dobrze.
Niedługo wrócę.
Weź się w garść!
Kurwa!
Malik nie chciał jechać do Ödö.
Ja też nie chcę.
Widziałam światła.
Jeśli usłyszeli strzał, niedługo tu będą.
Wszyscy umierają i nikogo to nie obchodzi.
Macie gdzieś to, że Malik się zabił.
Tak myślisz?
Co robisz?
Możecie zostać, ale ja jadę dalej.
Nie umrę na tym statku.
Edh!
Kurwa!
Cholera.
Nie!
Edh!
Stójcie! Lód pęka!
Rzućcie mi linę!
Daj mi pojemniki.
Rzućcie linę!
Granvik, rzuć linę.
Gotowa?
Już.
Da radę naokoło?
Wszędzie jest tak samo.
Musimy przejechać.
Stójcie! Kładźcie się.
Spokojnie.
Przyciągniemy go.
Trzymasz?
Tak.
Dobrze. Padnij!
Nie strzelają do nas.
Dalej. Czołgajcie się.
Padnij!
Granvik! Trafisz ich?
Szykuj się, Edh.
Tak jest.
Pojedynczy cel.
Sektor Alfa.
450 metrów.
Dwanaście w górę.
Cztery w lewo.
Ustaw i strzelaj.
Strzelaj, Granvik!
Strzelaj!
Edh?
Zastrzeliłem jedynego żywego?
Tamci dwaj już dawno zamarzli.
Malika też tak znajdą?
Zamarzniętego?
A może pierwsze będą szczury?
Leżałem w zbiorowym grobie.
Obok…
Nie pamiętam, jak się nazywał.
Chodziliśmy razem do przedszkola.
Odstrzelili mu połowę twarzy.
Wróg kazał nam wykopać dół.
Gdy skończyliśmy, zaczęli strzelać.
Kolega pociągnął mnie za sobą.
Nie zauważyli, że mnie nie trafili.
Dopiero po kilku godzinach wydostałem się spod ciał.
Wtedy zobaczyłem szczury.
Setki.
Pewnie wyczuły trupy.
Zaciągnąłem się dwa dni później.
Ale jesteśmy dokładnie tacy jak oni.
To gówno w pojemnikach jest jeszcze gorsze.
Może nie?
Wykonujemy rozkazy.
I tyle.
Jesteśmy blisko, tylko to się liczy.
To nie nasz problem.
Nieważne, co powiem.
Ty wciąż chcesz iść dalej.
Właśnie.
Czemu koniecznie chcesz dotrzeć do Ödö?
Chociaż znasz już prawdę.
Śpijcie.
Ostatni odcinek pokonamy przed świtem.
Mamo.
Mamo!
Obudź się. Idą.
Mamo?
Idą.
Wstawaj! Nylund zabrał pojemniki.
Granat, a potem strzelaj.
- Ilu? - Z dziesięciu, 50 metrów.
Dwóch na dziesiątej.
Trafiłaś?
Nie wiem.
Jeszcze jeden granat.
Jeden na dziewiątej.
Magazynek!
- Zostały trzy naboje. - Strzelam.
- Mam już tylko pięć. - Są granaty?
Jeden.
- Gotów? - Tak.
- Dostałaś? - Granat! Nie!
Nylund!
Stój!
Oddawaj pojemniki!
Nylund!
Stój!
Czekaj! Nie strzelaj.
- Nie strzelaj. - Oddaj pojemniki.
- Musimy je zniszczyć. - Oddawaj!
Wrzucimy je do morza. Tam nie ma już lodu.
Odwróć się.
Edh…
Jeśli wirusem zarażą się uchodźcy,
zginą miliony ludzi.
A Raad i jego kumple pochowają się w bunkrach.
Puszczaj!
Edh!
Posłuchaj.
To nie jest broń na wroga.
To broń na nas wszystkich.
To koniec wszystkiego!
Edh!
Wyrzuć pojemniki!
Mamo?
Halo?
Vanja?
Halo?
To koniec wszystkiego.
Zostawiłaś mnie pod lodem.
Muszę iść dalej.
Zobacz, Vanja.
Konie.
Czarny…
Krab.
Bądź cicho i się nie ruszaj.
Spójrz na mnie. Rozumiesz?
Cicho.
Spójrz na mnie. Liczymy do dziesięciu.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…
Spokojnie.
Nie ruszaj się. Cichutko.
- Wysiadać! - Nie!
- Mamo! - Nie!
- Mamo! - Vanja!
Mamo!
- Przepraszam! - Nie! Vanja!
Puszczaj!
Przepraszam!
Mamo! Przepraszam!
Vanja…
Nie.
Ostrożnie.
Pomogę ci, Caroline.
Znaleźli cię w kiepskim stanie.
Ostrożnie.
- Gdzie ja jestem? - Na Ödö.
Nikt ci nie powiedział?
- Ödö. - Spokojnie.
- Gdzie moja córka? - Uspokój się.
Masz ranę postrzałową w brzuchu, a trzy palce u nogi wymagały amputacji.
Uspokój się.
Chcą z tobą rozmawiać.
Dobrze?
Kto? Kim oni są?
Caroline Edh.
Z Tessenöy do Ödö na łyżwach.
Imponujące.
Pierwszy etap operacji Czarny Krab został zakończony.
Gdyby nie wasz wysiłek, wszystko byłoby stracone.
Jesteśmy gotowi do kontrataku.
Zmiażdżymy wroga.
Niniejszym awansuję panią na stopień podporucznika.
Narodowy Medal za Odwagę.
Oraz Medal Honoru.
Gdzie moja córka?
Vanja?
Raad mówił, że tu jest.
Chcę się z nią zobaczyć.
- Później. - Nie.
Chcę ją zobaczyć teraz.
Musieliśmy panią zmotywować.
To nadzieja tu panią przywiodła.
Co?
- Słucham? - Przykro mi.
Pani córki…
nigdy tu nie było.
Gdzie ona jest?
Łapcie ją!
- Pomóżcie! - Nic pani nie jest?
Zabiją cię.
- Hej! - Gdzie moje dziecko?
Uspokój się.
Vanja…
Gdzie moje dziecko?
Gdzie ona jest?
Nie ma jej tu.
Gdzie moje dziecko?
Załatwię ci coś silnego na ból.
Potrzebujesz odpoczynku. Musisz dojść do siebie.
Inaczej możesz stracić palce.
Proszę. Gotowe.
Miałeś rację.
Musimy je zniszczyć.
Trochę za późno na ratowanie świata.
Za późno.
Mieliśmy szansę na lodzie.
Użyli go?
Tego wirusa?
Jeszcze nie.
Muszą wymieszać składniki.
Przygotować go.
Uzbroić.
Nie możemy im na to pozwolić.
Masz jakiś plan?
Jesteś ranna.
Nie masz broni. Nic nie masz.
Mam to.
Mają nas za bohaterów.
Kto nas powstrzyma?
Kto?
Dwoje inwalidów przeciwko całej armii?
Co masz do stracenia?
Dokąd pójdziesz, gdy uwolnią wirusa?
Ci wszyscy ludzie…
Za późno.
Jeśli Vanja…
Jeśli Vanja jeszcze żyje…
Ochronię ją tylko niszcząc wirusa.
Wiesz, gdzie jest laboratorium?
Nie.
- Starszy szeregowy. - Tak?
- „Tak, kapitanie”. - Tak, kapitanie.
Prowadź do laboratorium.
- Kapitanie… - Mam się powtarzać?
- Nie, tylko… - Dobrze, prowadź.
Tak jest.
- Który poziom? - Piąty.
Kapitanie, potrzebujecie przepustki.
Racja. Dzięki, starszy szeregowy.
Spocznij.
W porządku?
Edh.
- Ktoś o nich wspominał? - Nie.
Kapitanie.
- Nie możecie wejść. - Wiesz, kim jesteśmy?
Oczywiście, że tak. Proszę wrócić na swój poziom.
Nazwisko i stopień?
Dostałem rozkazy.
Nazwisko?
Dobra, sprawdź ich.
Poziom minus pięć…
- Na ziemię! Na kolana! - Zdejmijcie maski!
- Gdzie jest wirus? - Co?
Gdzie pojemniki?
- Tam. - Cisza!
Mów!
Nigdy.
Ja was zaprowadzę!
Wstawaj.
Odwróć się.
- Powoli. - Nie rób tego!
- Jazda! - Nie!
- Cisza!
- Zamknij się! - Zdrajcy!
Zdrajcy!
Dokąd idziemy?
Tam.
Ruchy!
Cofnąć się!
Pod ścianę!
Cofnąć się!
Zostań tam.
Idą!
Wysadzimy to.
Mamy pięć sekund.
- Gotowy? - Nie!
Nie tutaj! Zanieczyścicie bazę!
Wysadźcie to z dala od ludzi!
Jak stąd wyjść?
- Co? - Mów!
Uruchomcie alarm ewakuacyjny.
Zdejmijcie kombinezony, szybko!
Ewakuacja bazy.
Cały personel ma się stawić przy hangarze.
Chodź.
Wszyscy na zewnątrz!
Nie ociągać się! Szybko!
- Daleko jeszcze? - Dwa piętra.
- Chyba pękły mi szwy. - Dobra.
Ewakuacja bazy.
Cały personel ma się stawić przy hangarze.
Pokaż.
Przepraszam.
Nie rozumiałam.
Oni nic, tylko kłamią. O Vanji, o wolności…
Jedyny sposób, by być wolnym na tej cholernej wojnie,
to nie słuchać ich rozkazów.
- Sprzeciwiać im się. - Tak.
Chodź.
Wstawaj.
Co robicie?
Idźcie do hangaru.
Tak, już idziemy.
Przewróciła się.
Szybciej!
Ewakuacja bazy.
Cały personel ma się stawić przy hangarze.
Idź, dogonię cię.
Nie, pójdziemy razem.
Zajmij nam miejsca.
Idź!
Zajmę miejsca.
Zmieścisz jeszcze dwójkę?
Ona jest ranna, musi lecieć.
Potrzebuje lekarza.
Znaleźliśmy ją. Na lewo od bramy dziesiątej. Odbiór.
Stój! Nie ruszaj się.
Ręce do góry!
Gdzie są pojemniki, Edh?
Ma granat! Cofnąć się!
Uwaga!
Odlatujemy.
Musimy wystartować.
Chodź.
Nie rób tego, Edh.
Zabezpieczcie granat.
Zakończymy wojnę.
Tylko na tym nam zależy.
Możemy zacząć od nowa.
Krótki okres przejściowy i po wszystkim.
Ale najpierw wszystko musi się skończyć, tak?
Jesteśmy po tej samej stronie.
Edh!
Nie rób tego!
Pomyśl o córce.
Właśnie to robię.
Napisy: Aleksandra Basińska