Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪มีรายงานว่ามีผู้เสียชีวิต 157 ราย ‪และมีหลายคนได้รับบาดเจ็บ
‪สถานการณ์ยังไม่แน่ชัด
‪ยังไม่มีผู้ใดออกมาแสดงความรับผิดชอบ ‪ทั้งสองฝ่ายยังคงโยนความผิดให้อีกฝ่าย
‪เกิดเหตุจลาจลและความรุนแรงเพิ่มมากขึ้น ‪และดูเหมือนสงครามกลางเมือง…
‪มีเรื่องอะไรเหรอคะ แม่
‪ไม่รู้สิ มัน…
‪แต่…
‪นี่ วานย่า เพลงนี้ใช่เพลงที่ยายเลือก ‪ตอนที่เราไป…
‪- ที่ไหนนะ ‪- ร้านคาราโอเกะน่ะเหรอ
‪ใช่ ที่ไหนนะ มัลเมอใช่ไหม
‪- โคเปนเฮเกน ‪- โคเปนเฮเกน ใช่
‪ตอนนั้นยายเมากรึ่มๆ จำได้ไหม ‪ก็เลยคิดว่าตัวเองเป็นนักร้อง…
‪คิดว่าเป็นนักร้องเสียงดี
‪แม่รู้ตัวว่าร้องไม่เก่งหรอก แต่…
‪- แม่ มีเรื่องอะไรกันน่ะ ‪- อยู่ในรถนะ เดี๋ยวแม่ออกไปดูหน่อย
‪แม่ อะไรน่ะ
‪- แม่ ‪- แม่ก็ไม่รู้ ลูก
‪รีบหนีออกไปกันเถอะ
‪- อยู่ในรถนี่แหละ ‪- ปล่อยหนู
‪- วานย่า หมอบลง ‪- ไม่ ปล่อยหนู หนูจะลง
‪หมอบลงกับพื้นรถ ทำตามที่แม่บอก
‪เราต้องอยู่เงียบๆ เข้าใจไหม
‪เงียบแล้วอยู่นิ่งๆ นะ มองตาแม่สิ
‪เข้าใจนะ ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด โอเคไหม
‪เงียบไว้ ลูก เงียบไว้
‪- แม่ ‪- ไม่นะ วานย่า!
‪(แบล็กแคร็บ)
‪ถอยไป
‪คาโรลิน เอียดห์
‪มาเร็ว คุณต้องลงที่นี่
‪นี่ไม่ใช่สถานีที่ฉันจะลงนะ ฉันต้องลงใต้
‪คำสั่งใหม่
‪เร็วเข้า
‪มาเร็ว
‪พรุ่งนี้รถจะมารับข้างๆ ครัวซุป
‪ปิดประตูเลย
‪บอกรถไฟออกเลย
‪เผื่อว่าเธอจะหิว
‪ไม่มียาพิษหรอก
‪จะไปที่ฐานเหรอ
‪สามีฉันประจำอยู่ที่นั่น
‪พวกเขาบอกว่าที่นั่นวุ่นวายน่าดู
‪มีทหารถูกยิงตายหลายศพ
‪ฉันอยากรู้ว่าสามีฉันยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
‪เขาไม่กลับมาหรอก อย่ารอเลย
‪ลงใต้ไปซะ
‪ทันทีที่ไปได้ เข้าใจไหม
‪คาโรลิน เอียดห์
‪- ช่วยถามข่าวคราวเขาได้ไหม ‪- ไปเถอะ
‪เฮ้ย อย่ายุ่ง
‪ไปซะ
‪ฉันบอกให้ไป
‪- มีเรื่องอะไรกัน ‪- ไม่มีอะไรค่ะ
‪- ผู้หมวด ‪- ไม่มีอะไรค่ะ ผู้หมวด
‪เอกสารล่ะ
‪ตัวเล็กนะ
‪จะไหวเหรอ
‪เรื่องอะไรคะ
‪เดี๋ยวก็รู้
‪ไปขึ้นรถ
‪เป็นคนที่นี่เหรอ
‪ค่ะ ผู้หมวด
‪เกิดและโตที่นี่เลยเหรอ
‪ค่ะ ผู้หมวด
‪มาที่นี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪หลายปีก่อนค่ะ ผู้หมวด
‪ครอบครัวยังอยู่ไหม
‪ไม่ทราบค่ะ ผู้หมวด
‪ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ
‪เราจะไปไหนกันคะ
‪ฐาน
‪นี่ไม่ใช่ทางไปฐานนี่คะ
‪ฉันต้องไปเอาอะไรหน่อย
‪รออยู่นี่แหละ
‪อย่าลงจากรถล่ะ
‪มีอะไรติดตัวบ้างไหม
‪ลูกฉันหิวจะตายอยู่แล้ว
‪ขอร้องละ
‪- อย่าขยับ อยู่นิ่งๆ นะ ‪- กุญแจ กุญแจรถ
‪เอากุญแจมา
‪จับตัวไว้
‪ถอยไป
‪ลงมาจากรถ
‪ยกมือขึ้นสูงๆ ให้เห็น
‪อยู่ตรงนั้นแหละ
‪คุกเข่าลง
‪ฉันมีคำสั่ง
‪ฉันถูกร้าดเรียกตัวมา
‪แล้วผู้คุมล่ะ
‪ไม่ทราบค่ะ
‪ขึ้นรถ
‪รอตรงนี้นะ
‪เอียดห์มาแล้วครับ มาคนเดียว
‪ให้ไปรอกับคนอื่นๆ
‪เข้าไปนั่งข้างใน
‪ถูกส่งมาจากทางเหนือเหรอ
‪ใช่
‪สวัสดีครับ
‪สวัสดี
‪เขาบอกคุณว่าไงบ้าง
‪เรื่องอะไร
‪เอ่อ…
‪เหตุผลที่เรามาที่นี่
‪เรื่องภารกิจ
‪ไม่รู้เลย ฉันเพิ่งรู้ว่า ‪ต้องถูกส่งมาที่นี่เมื่อเช้านี้เอง
‪พวกนั้นบอกว่าไงเหรอ
‪ผมได้ยินว่าเป็นคำสั่งโดยตรงจากรัฐบาล
‪รัฐบาลเหรอ
‪ไม่มีรัฐบาลหรอก กรานวิก
‪รัฐบาลล่มไปตั้งนานแล้ว
‪สิบตรีคารีมี เอฟ 28
‪- โอเค ตามสบายเถอะ ยินดีต้อนรับ ‪- ขอบคุณครับ
‪นายโชคดีนะ เอฟ 28
‪อะไรนะ
‪ฉันบอกว่านายโชคดี เอฟ 28
‪หมายความว่ายังไง
‪เมื่อวานโดนระเบิดราบไปแล้ว ‪นายโชคดีที่ออกมาก่อน
‪ระเบิดเหรอ
‪ฮะ
‪ไปได้ยินมาจากไหน
‪บอกมาสิ
‪ข่าวลือโคมลอยก็เยอะ
‪บอกมาเถอะ
‪พวกนั้นบอกว่าตายไป 3,500 คน
‪ไม่มีใครรอด ตายเรียบ
‪ผู้พันร้าดพร้อมแล้ว
‪เข้ามาได้
‪ทิ้งอาวุธไว้ในนั้น
‪ได้ยินไหม
‪วางอุปกรณ์ไว้บนชั้น
‪แถวตรง
‪หายไปหนึ่งคน
‪มาไม่ถึงค่ะ
‪- มาไม่ถึงงั้นเหรอ ‪- ค่ะ
‪"ช่วงเวลาแห่งอาวุธ ช่วงเวลาของหมาป่า
‪ช่วงเวลาไร้ปราณี
‪พี่น้องเข่นฆ่ากันเอง
‪พ่อแม่สังหารลูกในไส้
‪ดวงอาทิตย์ถูกกลืนกิน ‪เหลือเพียงเหมันต์อันไม่สิ้นสุด"
‪รู้จักไหม
‪เชิญนั่ง
‪ผู้กอง
‪เชิญเริ่มได้
‪ค่ะ
‪บอกความจริงไปให้หมด ไม่ต้องพูดให้สวยหรู
‪พวกคุณอาจจะได้ยินมาแบบอื่น ‪แต่ความจริงคือสถานการณ์ตอนนี้ย่ำแย่
‪ศัตรูทำลายหน่วยของเราไปซะส่วนใหญ่แล้ว
‪พวกนั้นลงมาจากทางเหนือ ‪และระเบิดฐานไอ 17 เอฟ 28 กับเค 22 แล้ว
‪เราเสียพื้นที่ไปหลายร้อยกิโลเมตร
‪พวกนั้นจะมาถึงเราในอีกไม่กี่วัน
‪เหลือแต่นับวันรอเวลาที่ฐานจะล่มแค่นั้นเอง
‪เมื่อเวลานั้นมาถึง
‪เราจะถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง
‪เราจะเสียพื้นที่ชายฝั่งทะเลทั้งหมดไป
‪พูดง่ายๆ ก็คือ
‪เรากำลังจะแพ้สงคราม
‪แต่ตอนนี้เรามีโอกาสสุดท้าย
‪โอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้
‪หรือแม้กระทั่งทำให้สงครามยุติลง
‪นับเป็นครั้งแรกในรอบ 37 ปี
‪ที่บริเวณหมู่เกาะถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งทั้งหมด
‪ตั้งแต่แผ่นดินใหญ่
‪ไปจนถึงทางออกสู่ทะเลเปิด
‪แต่น้ำแข็งบางเกินกว่าที่รถจะวิ่งได้
‪และหนาเกินกว่าที่เรือจะแล่นผ่านไปได้
‪แต่…
‪มันสามารถรับน้ำหนักได้ ‪ถ้าทหารไม่กี่คนสเก็ตบนนั้น
‪เราถึงเรียกตัวพวกคุณมาที่นี่
‪เอาเป็นว่า
‪ขอต้อนรับสู่ปฏิบัติการแบล็กแคร็บ
‪ภารกิจของคุณคือขนของข้ามน้ำแข็ง
‪จากเท็สเซอนอย
‪มาที่นี่
‪ฐานวิจัยในเออเดอ
‪แอบบุกไปหลังแนวข้าศึก
‪เหมือนปูในความมืด
‪ถ้าพวกคุณทำสำเร็จ เราจะชนะสงคราม
‪คุณจะหมดภาระหน้าที่ในกองทัพ
‪และไปไหนก็ได้ที่คุณต้องการ คำสั่งมีผลทันที
‪แต่ถ้าคุณทำไม่สำเร็จ เราจะสูญเสียทุกอย่าง
‪ไม่แต่เฉพาะคุณ แต่หมายถึงพวกเราทุกคน
‪มีคำถามไหม
‪เอียดห์
‪หนึ่งร้อยไมล์ทะเลเหรอคะ
‪ที่จะต้องสเก็ตข้ามทะเลที่กลายเป็นน้ำแข็ง
‪ในความมืด หลังแนวข้าศึก
‪แบบนี้มัน… ภารกิจฆ่าตัวตายชัดๆ เลยนะคะ ผู้พัน
‪นี่ไม่ใช่คำขอร้อง เอียดห์
‪นี่คือคำสั่ง
‪ไปได้แล้ว
‪ยกเว้นคุณ เอียดห์
‪คุณพูดถูก
‪ไม่ใช่ทุกคนที่จะรอดชีวิต แต่นั่นไม่สำคัญหรอก
‪ขอแค่มีทหารรอดเพียงหนึ่งคน
‪ทหารคนนั้นสามารถพลิกสถานการณ์ได้ ‪ทำให้เราชนะสงครามได้
‪ส่วนคนอื่นๆ
‪ก็ดีที่สุดเท่าที่เราหามาได้แล้ว
‪พวกเขาสเก็ตเป็น แต่ไม่เหมือนคุณ ‪คุณรู้จักหมู่เกาะและน้ำแข็งเป็นอย่างดี…
‪ขอโทษนะคะ ผู้พัน แต่…
‪ฉันว่าเหตุผลแค่นี้คงไม่พอ
‪อ๋อ…
‪แน่นอนว่าแกโตขึ้น ‪ถ้าเทียบกับครั้งสุดท้ายที่คุณเห็นแก
‪เราไปเจอแกในค่ายผู้ลี้ภัยแถวชายแดน
‪ที่ไหน… ที่ไหนเหรอคะ
‪ลูกคุณอยู่ที่เออเดอ
‪คุณจะได้เจอลูกทันทีที่คุณไปถึงที่นั่น
‪ค่ะ ผู้พัน
‪ดี
‪เกิดอะไรขึ้นในรถจี๊ปล่ะ
‪เขาหายไปจาก…
‪- เขาขับรถออกนอกเส้นทาง… ‪- คุณจะสร้างปัญหาให้เราไหม เอียดห์
‪ไม่ค่ะ ผู้พัน
‪- คุณจะทำตามคำสั่งไหม ‪- ค่ะ ผู้พัน
‪เยี่ยมมาก ไปได้
‪ฉันขอเก็บรูปไว้ได้ไหมคะ ผู้พัน
‪เชิญเลย
‪โอกาสงั้นเหรอ นี่มันไม่ใช่โอกาสหรอก ‪ดวงถึงฆาตละไม่ว่า กรานวิก
‪เอียดห์ยังบอกว่าเป็นภารกิจฆ่าตัวตายเลย ‪ไม่งั้นเธอคงจะ…
‪ดีใจที่ได้รู้จักพวกนายนะ
‪แต่ฉันต้องกลับไปเอฟ 28 ฉันต้องไปหาแฟน
‪ฐานนี้คือฐานต่อไปที่จะถูกทำลาย ‪น้ำแข็งคือทางรอดเดียวของเรา
‪- มีเรื่องอะไรกัน ‪- ผมอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪คุณปฏิเสธคำสั่งงั้นเหรอ
‪รู้ไหมว่าถ้าละทิ้งหน้าที่จะต้องเจออะไร
‪จะอะไรก็ช่าง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‪ทำไมถึงถูกเลือกมาทำอะไรบ้าๆ นี่
‪ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ‪ก็คุณเป็นทหารมีฝีมือที่เล่นสเก็ตเป็น
‪คุณเพิ่งพูดเมื่อสิบนาทีก่อนเองนะ เอียดห์ ‪ว่านี่เป็นภารกิจฆ่าตัวตาย
‪ฉันไม่ได้บอกว่ามันจะง่ายนี่
‪มันคงเป็นเหมือนฝันร้ายเลยละ ‪อาจเป็นภารกิจที่ยากที่สุดที่เคยทำมา
‪แต่มีโอกาสที่เราจะทำสำเร็จ ‪และเราต้องทำให้ได้
‪พอเรื่องนี้จบลง ฉันจะไปตามหาน้องชาย
‪เขาต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪เราจะเดินหาทีวีที่ใช้การได้ ‪และดูฮอกกี้น้ำแข็งสแตนลีย์คัพรอบชิงแชมป์
‪แคปิทอลส์เจอกับเรนเจอร์ส ‪คู่ชิงแชมป์ที่ดุเดือดที่สุด
‪แล้วนายจะทำอะไร
‪- ผมไม่รู้ ‪- รู้สิ ว่าไงล่ะ
‪นายจะทำอะไร
‪ผมกำลังจะแต่งงานอยู่แล้ว
‪แต่งงานเหรอ
‪ดีนี่
‪นายต้องได้แต่งงานอยู่แล้ว
‪ฉันซ่อนแชมเปญไว้หกกล่อง
‪ถ้านายเชิญพวกเรา ฉันจะขนไปด้วย
‪ตกลงไหม
‪ตกลง
‪แบล็กแคร็บ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪เรียบร้อยค่ะ
‪ดีมาก
‪รองเท้าสเก็ต รองเท้าบู๊ท เสื้อเกราะ กระสุน
‪อุปกรณ์การแพทย์ เชือก สายเคเบิ้ล ‪เหล็กแหลม ชิ้นส่วนอื่นๆ
‪ยี่สิบกิโลกรัม ไม่รวมอาวุธ
‪ตรวจดูด้วยว่าของทุกอย่างใส่ได้พอดี
‪สีฟ้าคือแอมเฟตามีน ‪สีแดงคือมอร์ฟีน ส่วนเม็ดใหญ่คือไซยาไนด์
‪จำไว้
‪อะไรวะเนี่ย
‪หมายความว่าไง
‪ไม่เห็นเหมือนรองเท้าฮอกกี้ของผมเลย
‪ไม่เคยเห็นรองเท้าสเก็ตของจริงเหรอ
‪- ใครมีคำถามโง่ๆ อีกไหม ‪- ไม่มีค่ะ ผู้กอง
‪นอน กิน เยี่ยว ขี้ให้เรียบร้อย
‪พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางก่อนค่ำ
‪เมื่อไหร่ไฟฟ้าจะใช้ได้นะ
‪ไม่รู้สิ
‪หนูอยากอาบน้ำเอง
‪จ้ะ แม่รู้
‪โอ๊ย
‪- โดนหน้าเต็มๆ เลย ‪- อย่าร้องสิ อยู่นิ่งๆ
‪ก็น้ำโดนหน้าหนู
‪- ถ้าอยู่นิ่งๆ จะง่ายกว่านี้เยอะ ‪- หนูอยู่นิ่งแล้ว
‪โอเค ลุกขึ้นนั่ง
‪อะไรน่ะ
‪แม่
‪อาจจะเริ่มระเบิดกันแล้ว
‪ตื่นเร็ว ลุกขึ้นๆ
‪เร็วเข้า ลุกขึ้น
‪เดี๋ยวนี้เลย เข้าใจไหม
‪- ครับ ผู้กอง ‪- ไปกันเร็ว
‪- เตรียมพร้อมในอีกสองนาที ‪- ครับ ผู้กอง
‪ไปเร็ว เร็วเข้า
‪- หาที่กำบัง ‪- หมอบ
‪ฟังทางนี้ แคร็บ ท่าเรือตะวันออก ตามฉันมา
‪- มีใครบาดเจ็บไหม ‪- ทหารยามหนึ่งนาย
‪ของสองชิ้นนี้คือภารกิจของพวกคุณ
‪ดูแลให้ดีๆ ล่ะ
‪ห้ามเปิดเด็ดขาด
‪และห้ามให้ตกอยู่ในมือศัตรูเด็ดขาด
‪ผู้หมวดนีลุนด์จะไปกับพวกคุณ
‪มาลิก
‪นีลุนด์
‪- ผู้กอง ฝากด้วยนะ ‪- ค่ะ ผู้พัน
‪พวกมันจะตามล่าพวกคุณ
‪เพราะฉะนั้นเคลื่อนไหวตอนมืดเท่านั้น ‪ตอนกลางวันจะตกเป็นเป้าได้
‪อีกสองไมล์ทะเลก็จะถึงแนวเขตศัตรู
‪- แบล็กแคร็บ พร้อมไหม ‪- โอเค
‪- ไปได้ ‪- มาเร็ว
‪- สเก็ตไปเลย ‪- เร็วเข้า
‪นี่คือสภาพเราในอีกไม่กี่ชั่วโมง
‪เขตชายแดนเก่า
‪ถ้าอยู่ตรงนี้ เป็นเป้าซุ่มยิงง่ายๆ เลย
‪ทัศนวิสัยดี พื้นที่เปิดโล่ง
‪หลับตายิงยังโดน
‪โอเค
‪อีกสามไมล์ทะเลก็จะถึงบาสโทลเม็น
‪เราจะไปให้ถึงที่นั่นแล้วรอให้ฟ้ามืด
‪- กรานวิก คอยดูเกาะไว้นะ ‪- ครับ
‪เอียดห์ นำทางไปเลย
‪- คอยดูความหนาของน้ำแข็งด้วยนะ ‪- รับทราบค่ะ
‪มาลิกกับนีลุนด์ ‪มาอยู่หน้าฉันคนนึง อยู่หลังคนนึง
‪เฮ้ยๆ
‪แยกตัวออกไป
‪หมอบ หมอบ หมอบ
‪น้ำแข็งรับน้ำหนักไม่ไหว ระวังนะ ส่งเชือกมา
‪ของล่ะ
‪เอียดห์ ไม่นะ อย่า
‪ได้ตัวแล้ว เกาะไว้นะ
‪ฟอร์ชบารีล่ะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ถอดเสื้อ กางเกง
‪รีบทำให้อุ่นเร็ว
‪ป่านนี้พวกนั้นคงได้ยินเสียงเราแล้ว
‪โอเคไหม
‪นีลุนด์ เราต้องทำให้เธออุ่นขึ้นก่อน
‪มาหลบกันตรงนี้ก่อน
‪นี่ พามาไว้ตรงนี้
‪นั่งก่อน
‪เอ้า…
‪เคลียร์
‪เอาละ ถุงมือ…
‪ทำอะไรน่ะ
‪ต้องก่อไฟครับ
‪- มันเสี่ยงเกินไป ‪- ไม่งั้นเธอจะตาย
‪เดี๋ยวดูให้ๆ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‪- พวกนั้นโอเคไหม ‪- คิดว่านะ
‪เอาไงกันดีล่ะ
‪ฟอร์ชบารียังไม่ทันสรุปให้ฟังเลยด้วยซ้ำ
‪นีลุนด์มียศสูงสุดในนี้
‪ให้เขาเป็นคนสั่งการ
‪ทำไมต้องเป็นนีลุนด์
‪เขาไม่ได้ฟังร้าดพูดถึงภารกิจนะ
‪มีลำดับขั้นการบัญชาการอยู่
‪เราต้องการผู้นำที่รู้ว่าควรทำอะไร ‪ไม่ใช่ตัวสำรอง
‪คุณรู้อะไรเกี่ยวกับน้ำแข็งบ้าง ‪แล้วเรื่องหมู่เกาะอีกล่ะ
‪เธอคิดจะทำอะไรน่ะ
‪มีสมาชิกคนนึงไม่มา
‪แล้วนีลุนด์ก็โผล่มา
‪อย่าแต่งเรื่องเองเลย
‪คุณมาแทนที่ใครเหรอ ผู้หมวด
‪เอียดห์ พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪คุณมาตามคำสั่งของใครกันแน่
‪เธอทิ้งฉันไปนะ
‪เธอทิ้งฟอร์ชบารีให้ตายอยู่ใต้น้ำแข็ง
‪- แต่ฉันก็ไปเอาของมาได้ ‪- และทิ้งให้เธอจมน้ำตายเนี่ยนะ
‪คุณไม่รู้ตัวหรอกว่ากำลังพูดอะไรอยู่
‪ฉันเป็นคนโดดลงไปนะ คนอื่นไม่เห็นทำอะไรเลย
‪- ถ้าจะมีใครทำให้ภารกิจล่มก็คือเธอนั่นแหละ ‪- เฮ้ๆ
‪ใจเย็นกันหน่อยได้ไหม
‪ฟังนะ
‪ถ้าเอียดห์ไม่กระโดดลงไปในน้ำ
‪แล้วเอาของมา ภารกิจก็คงล่มไปแล้ว ถูกไหม
‪นีลุนด์มียศสูงสุดในนี้ ‪เพราะงั้นเขาต้องเป็นคนสั่งการ
‪ส่วนเธอต้องทำตามคำสั่ง โอเคนะ
‪อืม
‪ดีมาก
‪รอให้ฟ้ามืดก่อน
‪ออกเดินทางตอนพลบค่ำ
‪เธออยู่เฝ้ายามกะแรกนะ
‪ถ้ามีความเคลื่อนไหวบนน้ำแข็ง เราต้องไปทันที
‪ขอบคุณ
‪- ลองดูอีกคัน ‪- รถล็อก
‪โอ๊ะ มีมันฝรั่งทอดด้วย
‪หิมะตกเหรอเนี่ย
‪ขี้เถ้ามากกว่า
‪บ้านเมืองลุกเป็นไฟ
‪- มีอะไร ‪- ได้ยินเสียงครับ
‪เอฟ 28 ได้ยินไหม
‪ไปปลุกคนอื่นๆ
‪มาลิก นีลุนด์ ‪พวกมันมากันแล้ว มีเฮลิคอปเตอร์มา
‪- ฮะ ‪- ทำไม เกิดอะไรขึ้น
‪อยู่ใกล้แค่ไหน
‪- สองนาที ‪- โอเคๆ
‪- มาเร็ว ‪- ไปเลยๆ
‪เร็วเข้า
‪วางปืนลง
‪เอียดห์ ทำอะไรน่ะ เอียดห์
‪เขาใช้วิทยุสื่อสารก่อนเฮลิคอปเตอร์จะมาไม่นาน
‪- เอียดห์ ขอร้องละ… ‪- เมื่อกี้นายคุยกับใคร
‪- ผู้หมวด ผมก็เห็นเหมือนกันครับ ‪- เอียดห์ โอเคๆ ใจเย็นๆ
‪นายคุยกับใคร
‪- ผมพยายามติดต่อไปที่ฐาน… ‪- ฐานเราหรือศัตรู
‪เอียดห์ ขอร้องละ…
‪มองตาฉันนี่
‪- แกเป็นไส้ศึกใช่ไหม ‪- เปล่า
‪เปล่าเหรอ แล้วเป็นอะไรล่ะ ไอ้โง่งั้นสินะ
‪สรุปคือแกมันโง่ใช่ไหม
‪- คารีมี เราจะให้โอกาสนายพูดครั้งเดียว ‪- ครับ
‪ผมแค่… พยายามติดต่อแฟน ‪เธอเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยสื่อสารที่เอฟ 28
‪- แฟนเหรอ ‪- ก็คุณบอกว่าเอฟ 28 โดนระเบิด
‪ผมเลยอยากรู้ว่าแฟนผมยังอยู่ดีไหม ก็แค่นั้น
‪แล้วพวกมันหาเราเจอได้ยังไง ‪ฮะ มันหาเราเจอได้ยังไง
‪ไม่รู้สิ อาจจะเห็นควันก็ได้
‪- เดี๋ยวก่อน ‪- เงียบๆ
‪แล้วจะทำยังไงกับเขาดี
‪เขาเป็นตัวอันตรายนะ
‪ให้ฆ่าเลยไหมล่ะ
‪อยากให้ฆ่าเลยไหม
‪พาไปด้วย
‪แต่ปลดอาวุธซะ
‪มาลิก ฝากด้วยนะ ถ้าเล่นตุกติกก็ฆ่าทิ้งได้เลย
‪ไปกันเถอะ
‪เอ้านี่ ใส่แว่นซะ
‪รองเท้าสเก็ตนี่ ใส่แล้วเจ็บเท้าชะมัด
‪เงียบแปลกๆ แฮะ
‪อย่างน้อยก็ไม่มีใครตามมา
‪พวกมันคงซ่อนอยู่แถวนี้
‪ได้ยินไหม
‪- เสียงฟองอากาศใต้น้ำแข็ง ‪- เหรอ
‪เหมือนมีคนอยู่ใต้น้ำแข็งเลย
‪มัวทำอะไรอยู่ ลุกขึ้น
‪ไม่นะ ไม่
‪เอียดห์
‪อย่าเปิดไฟ
‪พวกเราอยู่ในที่โล่งนะ
‪เอียดห์ ปิดไฟเร็ว
‪นี่
‪มาเถอะ
‪- เราต้องไปกันแล้ว ‪- รู้แล้ว
‪อย่าไปดูเลย
‪มาลิก ดูคารีมีไว้นะ
‪เมื่อกี้มันอะไรวะ
‪เรือชูชีพล่ม
‪- คนจมน้ำ และหนาวจนแข็งตาย ‪- ไม่ใช่
‪เพราะพวกมันต่างหาก
‪ฝีมือพวกมันแน่ๆ
‪พวกมันฆ่าทุกคน ประชาชนตาดำๆ ‪ผู้หญิงและเด็ก เป็นผักเป็นปลา
‪แล้วนายมั่นใจได้ยังไง
‪ว่าไม่ใช่ฝีมือของฝ่ายเรา
‪- หมายความว่ายังไง ‪- สำคัญด้วยเหรอ
‪พวกเขาตายแล้ว
‪พอถึงซิดโคสเตอร์แล้วมุ่งหน้าไปทางตะวันตกต่อ
‪ไม่ใช่ซิดโคสเตอร์ อาร์โฮลเม็นต่างหาก
‪ชู่วๆ
‪- อาร์โฮลเม็นเหรอ ‪- อาร์โฮลเม็น
‪นี่ ฟังสิ
‪- หลบเร็ว ‪- หาที่กำบัง
‪ไฟ
‪ให้ตาย…
‪รอดมาได้หวุดหวิด
‪โอเคไหม ทุกคนโอเคไหม
‪- คารีมีล่ะ ‪- ไม่รู้สิ หายไปตอนแยกทางกัน
‪- เขาไปอีกทาง ‪- โธ่เว้ย
‪แบล็ก
‪แคร็บ
‪- อะไรล่ะ ‪- เอาละ อยู่ห่างๆ น้ำแข็งสักพักดีกว่า
‪เดินข้ามเกาะกัน มาเร็ว
‪เร็วเข้า พวกมันอาจจะกลับมาอีก
‪- มีรอยเท้าบนหิมะ มีคนอยู่แถวนี้ ‪- ไปๆ
‪- มีแสงไฟ เอาไงดี ‪- เห็นเหรอ
‪ฉันจะหาทางเอง
‪- เดินผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้เหรอ ‪- ชู่ว
‪เข้าไป
‪- เอาละ ‪- ไปเลย
‪มีใครอยู่บ้าง
‪ยกมือขึ้น
‪- มีแค่นี้ใช่ไหม ‪- ครับๆ
‪เคลียร์
‪พวกคุณมาทำอะไรอยู่ที่นี่
‪นี่ค่ะ
‪คือพวกมัน…
‪พวกมันเผาบ้านเรา เราก็เลย…
‪ย้ายมาอยู่ที่นี่
‪ผมหมายถึงหมู่เกาะนี่
‪มันเป็นเขตห้ามเข้ามาสักพักแล้วนะ
‪ครับ แต่จริงๆ แล้ว
‪พวกเราอยู่บนเกาะนี้มานานกว่านั้น
‪แล้วจะให้เราไปไหนล่ะ
‪ให้เดินเท้าเป็นอาทิตย์ๆ ข้ามชายแดน
‪เพื่อไปค่ายผู้ลี้ภัยสกปรกๆ งั้นเหรอ
‪ถึงไปก็อดตายอยู่ดี
‪เราก็เลยอยู่มันซะที่นี่แหละ
‪ตอนเขาอพยพกัน พวกเราก็ซ่อนตัว
‪บนเกาะนี้มีแต่พวกคุณเหรอ
‪ใช่ค่ะ มีแต่พวกฉันนี่แหละ
‪นี่เกาะอะไรเหรอคะ
‪อาร์โฮลเม็น
‪พวกคุณหลงทางกันเหรอ
‪เฟอร์นิเจอร์สวยดีนะครับ
‪ของอักเซล เอลนาร์ ยอร์ชเหรอ
‪ใช่ครับ ของยอร์ช
‪รู้จักด้วยเหรอครับ
‪รู้สิ รู้จักมาทสันด้วย ‪ผมก็มีเก้าอี้ของบรูโน่ มาทสัน
‪รู้ไหมว่าเขาออกแบบจากอะไร
‪- ไม่รู้ ‪- ไม่รู้เหรอ
‪เขานั่งบนกองหิมะ ‪แล้วก็สร้างรูปทรงจากรอยประทับตูด
‪ตลกละ
‪ไม่เชื่อก็ไปดูสิ เป็นตูดที่สมบูรณ์แบบเลยละ
‪ไร้สาระน่า โม้ละ รู้ได้ไงเนี่ย
‪ไม่ จริงๆ นะ ฉันเคยเก็บสะสม
‪ของดีๆ ที่คนทิ้งไว้ตอนเกิดสงคราม
‪พอทุกอย่างจบลง ฉันจะเปิดร้านขายของเก่า
‪นึกว่าจะเป็นนักฮอกกี้น้ำแข็งอาชีพซะอีก
‪ฉันหยิบเองค่ะ
‪- แบบนั้นเขาเรียกขโมยแล้ว ‪- โจรชัดๆ
‪หลังจากนี้ฉันจะไม่สนแล้ว ‪สแตนลีย์คัพรอบชิงอะไรนั่นน่ะ
‪ขนมปังแบบนี้เรียกว่าอะไรเหรอครับ
‪เอ่อ… สโคนค่ะ เอาเพิ่มไหม
‪อร่อยมากเลย ขอบคุณครับ
‪เกิดอะไรขึ้นน่ะ ฮะ
‪บ้าเอ๊ย
‪- แม่งยิงฉัน ‪- โอเคไหม โอเคไหม
‪- กรานวิกล่ะ ‪- ผมโอเค
‪โอเค
‪บาดเจ็บหรือเปล่า
‪แค่แมวข่วนน่ะ เฮ้ย
‪ไม่เป็นไรน่า
‪ขอพูดกับสิบตรีคารีมี ตอบหน่อย คารีมี
‪เอฟ 28 ขอพูดกับสิบตรีคารีมี ตอบด้วย คารีมี
‪นั่นใครครับ เปลี่ยน
‪อาห์เรียน เจ้าหน้าที่หน่วยสื่อสารเอฟ 28 ‪บอกชื่อคุณมาด้วย เปลี่ยน
‪คุณจะพูดกับคารีมีเรื่องอะไร เปลี่ยน
‪ฉันเป็นแฟนเขา เปลี่ยน
‪ตอนนี้สิบตรีคารีมีมาคุยไม่ได้
‪ผมจะบอกเขาว่าคุณโทรมา ขอบคุณ
‪คุณตำแหน่งอะไรคะ เปลี่ยน
‪เขาไม่ได้โกหกจริงด้วย
‪เราไม่รู้ว่าคนเมื่อกี้เป็นใคร
‪นายก็ได้ยินแล้วว่าเอฟ 28 โดนระเบิด
‪คุณก็รู้ว่าเธอคือใคร
‪เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก
‪เอาน้ำกับอาหารไป ‪เราจะออกเดินทางในอีกสามนาที
‪มาเถอะ
‪ขอโทษนะ
‪ไหนดูซิ
‪ให้ตาย…
‪ไหนบอกว่าแค่แมวข่วน
‪- ฮะ ‪- หมอนั่นหนักกว่านี้เยอะเลย
‪- ห้ามเลือดก่อน ‪- ไม่เป็นไรหรอก
‪- ฉันบอกว่าไม่เป็นไร ‪- มาลิก หยุดก่อน
‪ไม่ต้อง เก็บไว้ใช้เองเหอะ
‪กรานวิก ช่วยพยุงหน่อย
‪ส่งอาวุธให้หน่อย หยิบขึ้นมา
‪เราไม่ใช่ปูหรอก พวก
‪เราเป็นงู
‪กินมอร์ฟีนไปเท่าไหร่เนี่ย
‪งูพิษ
‪งู
‪งูที่กำลังกัดกินตัวเอง
‪หัวงูมาโน่นแล้ว
‪เราพบอะไรบางอย่าง
‪อยู่ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร คุณไปไหวไหม
‪- ไม่กี่กิโลเมตรเหรอ ‪- ใช่
‪ไม่เป็นไร
‪จุดเริ่มต้นของจุดจบ
‪ฮะ
‪กรานวิก พาเขาไปนั่งตรงนั้น
‪ตอนเด็กๆ ผมก็เคยขึ้นเรือแบบนี้
‪กินขนมเยอะจนอ้วกแตกเลย
‪เฮ้
‪ไปไหนดีล่ะ
‪ฮะ
‪นายกับฉันจะนั่งเรือไป อยากไปไหนล่ะ
‪ไม่เอาน่า กรานิส
‪เราต้องมีความฝัน ถึงจะรอดไปจากนรกนี่ได้
‪- ตกลงจะไปไหนล่ะ ‪- ผมแค่อยากกลับบ้าน
‪ไปถึงเออเดอก่อนฟ้าสางไม่ได้แน่
‪ไม่ได้หรอก ถ้าต้องพาเขาไปด้วย
‪ทำรถเลื่อนให้เขาดีไหมครับ
‪แล้วก็ลากไปเหมือนเราเป็นหมาลากรถน่ะเหรอ
‪คงใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งอาทิตย์
‪แล้ววิทยุสื่อสารล่ะครับ
‪- โทรหาใครดีไหม ‪- มันเสี่ยงเกินไป
‪แถวนี้มีแค่เรากับศัตรู ‪เราต้องรีบไปถึงเออเดอให้เร็วที่สุด
‪เราทิ้งเขาไว้ไม่ได้นะครับ
‪เราจะหาที่ปลอดภัยให้เขา
‪ทิ้งอาหารกับน้ำไว้ให้เขา ‪แล้วค่อยให้คนมารับทีหลัง
‪นานแค่ไหนล่ะครับ
‪- ไม่รู้ ‪- ฮะ
‪ใจเย็นๆ
‪เราต้องดูให้แน่ใจว่าเรือปลอดภัย
‪เอียดห์ ขึ้นไปจุดที่สูงที่สุดบนเรือ ‪แล้วดูว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน
‪ส่วนฉันจะไปดูที่ชั้นจอดรถ
‪ส่วนกรานวิก…
‪- ผมอยากรู้ว่าในนี้มีอะไร ‪- วางของลงเดี๋ยวนี้
‪วางลงเดี๋ยวนี้
‪บอกให้วาง
‪คุณจะยิงผมเหรอครับ
‪กรานวิก วางของลงซะ
‪- เฮ้ยๆ ‪- กรานวิก
‪อะไรเนี่ย
‪น่าจะเป็น… ไวรัสอะไรบางอย่าง
‪อาวุธชีวภาพ
‪ระวังนะ
‪ร้าดบอกเราแล้วว่ามันคืออะไร
‪เอามานี่
‪"จุดจบของสงคราม"
‪นี่ไม่ใช่จุดจบของสงครามแล้ว
‪จุดจบของทุกอย่างต่างหาก
‪ทุกอย่าง
‪กรานวิก
‪เราต้องไปตรวจดูเรือ
‪เร็วเข้า
‪ฉันไม่เป็นไรหรอก พวก
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่สิ ฉันจะอยู่ตรงนี้แหละ ไปกันเลย
‪ฉันอยู่ได้
‪งั้นเดี๋ยวมานะ
‪ตั้งสติหน่อยสิ
‪บ้าเอ๊ย
‪มาลิกไม่อยากไปเออเดอ
‪ผมก็เหมือนกัน
‪ฉันเห็นแสงไฟบนน้ำแข็ง
‪ถ้าพวกมันได้ยินเสียงปืน อีกเดี๋ยวก็คงมากัน
‪ตายกันหมด แต่ไม่มีใครสนเลย
‪พวกคุณไม่สนกันด้วยซ้ำว่ามาลิกฆ่าตัวตาย
‪นายคิดอย่างนั้นเหรอ
‪ทำอะไรน่ะ
‪อยากอยู่ที่นี่ก็ตามใจ แต่ฉันจะไปต่อแล้ว
‪ฉันจะไม่ตายอยู่บนเรือนี่หรอก
‪เอียดห์
‪บ้าเอ๊ย
‪เวรแล้วไง
‪ไม่นะ
‪เอียดห์
‪เดี๋ยว หยุดก่อน ‪น้ำแข็งรับน้ำหนักไม่ไหวแน่ อย่าเข้ามา
‪โยนเชือกให้ฉันที
‪ส่งของมา
‪โยนเชือกให้ฉันสิ
‪กรานวิก โยนเชือกไป
‪พร้อมนะ
‪โอเค
‪อ้อมไปได้ไหม
‪เป็นแบบนี้ไปสุดลูกตาเลย
‪ต้องข้ามไปเท่านั้น
‪เดี๋ยวก่อน นอนลง
‪ค่อยๆ นะ
‪ดึงเขาเข้ามา
‪ได้ไหม
‪ฉันเอง
‪ดีมาก หมอบ
‪ชู่ว
‪- พวกมันไม่ได้ยิงเรานี่ ‪- เงียบๆ
‪คลานไป เร็วเข้า คลานไปก่อน
‪หมอบ
‪กรานวิก เอื้อมถึงไหม
‪เอียดห์ เตรียมตัวให้พร้อม
‪รับทราบ
‪เป้าหมายมีคนเดียว
‪ตำแหน่งอัลฟ่า
‪ราว 450 เมตร
‪ขึ้น 12
‪ซ้ายสี่
‪พร้อมแล้วยิงเลย
‪ยิงสิ กรานวิก
‪ยิงสิ ยิง
‪เอียดห์
‪ผม… ยิงคนที่รอดชีวิตอยู่คนเดียวงั้นเหรอ
‪อืม อีกสองคนแข็งตายไปแล้ว
‪คุณว่ามาลิกจะถูกเจอในสภาพนี้เหมือนกันไหม
‪แข็งเป็นน้ำแข็ง
‪หรือหนูจะมาแทะกินซะก่อน
‪ผมเคยนอนอยู่ในหลุมศพใหญ่ยักษ์
‪ข้างๆ…
‪จำชื่อไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪แต่ผมเคยเรียนอนุบาลที่เดียวกับเขา
‪หน้าของเขา… ครึ่งนึงถูกยิงเป็นรูโบ๋
‪พวกนั้นบังคับให้เราขุดหลุมเอง
‪พอขุดเสร็จ มันก็เริ่มยิงเรียงตัว
‪เขาดึงผมลงไปด้วยตอนที่เขาล้ม
‪พวกนั้นเลยไม่รู้ว่าผมยังไม่โดนยิง
‪ผมใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมง ‪กว่าจะปีนขึ้นมาจากกองซากศพได้
‪ตอนนั้นแหละที่ผมเห็นหนู
‪หนูเป็นร้อยๆ ตัว
‪พวกมันคงได้กลิ่นศพ
‪หลังจากนั้นสองวัน ผมก็เข้าร่วมกองทัพ
‪แต่เรากลับเป็นเหมือนพวกนั้น
‪ผมไม่รู้อะไรหรอก ‪แต่ของที่เราเอามามันเลวร้ายยิ่งกว่านั้นอีก
‪ใช่ไหม
‪เราแค่ทำตามคำสั่ง
‪เชื่อฟังคำสั่ง
‪จวนถึงอยู่แล้ว อย่าไปคิดเรื่องนั้นเลย
‪มันไม่ใช่ปัญหาของเรา
‪ไม่ว่าผมจะพูดอะไร
‪คุณก็เปลี่ยนให้เป็นเหตุผลที่จะไปต่อเรื่อยเลย
‪นั่นสิ
‪ทำไมถึงอยากไปเออเดอนักล่ะ
‪ในเมื่อ… เธอรู้แล้วว่าในกล่องนั่นมีอะไรอยู่
‪นอนเถอะ
‪ไว้พรุ่งนี้ค่อยพยายามไปให้ถึงเออเดอก่อนฟ้าสาง
‪อืม
‪แม่
‪ตื่นได้แล้ว พวกนั้นกำลังมา
‪แม่
‪พวกมันกำลังมานะ
‪ตื่นเร็ว นีลุนด์เอาของหนีไปแล้ว
‪โยนระเบิดมือก่อนแล้วค่อยยิงนะ
‪- กี่คน ‪- อย่างน้อยสิบ อยู่ห่าง 50 เมตร
‪มีสองคนอยู่ที่สิบนาฬิกา
‪โดนไหม
‪ไม่รู้สิ
‪- ระเบิดอีกลูก ‪- โอเค
‪โดน หนึ่งคนที่เก้านาฬิกา
‪กระสุน
‪ขอกระสุนเพิ่ม
‪เหลืออีกสามนัด
‪- กระสุนหมดแม็กแล้วครับ เอียดห์ ‪- มีระเบิดไหม
‪หนึ่งลูก
‪- พร้อมนะ ‪- ครับ
‪- โดนยิงเหรอครับ ‪- ระเบิด
‪อย่า
‪นีลุนด์
‪หยุดนะ
‪ส่งของมาเดี๋ยวนี้
‪นีลุนด์
‪หยุดนะ
‪เดี๋ยวก่อน อย่ายิง
‪- อย่ายิง ‪- เอาของมาให้ฉัน
‪เราต้องทำลายมัน
‪เอาของมาให้ฉัน
‪เอาไปโยนทิ้งทะเลเถอะ ทะเลเปิดอยู่ตรงโน้น
‪หันไป
‪เอียดห์
‪เอียดห์ ถ้าไวรัสแพร่กระจายในหมู่ผู้ลี้ภัย
‪คนหลายล้านจะต้องตายนะ
‪ในขณะที่ร้าดกับคนอื่นๆ มุดหัวอยู่ในหลุมหลบภัย
‪ปล่อยฉัน
‪เอียดห์
‪ฟังก่อนสิ
‪นี่ไม่ใช่อาวุธที่จะใช้สู้กับศัตรู
‪แต่เป็นอาวุธที่จะฆ่าพวกเรากันเอง
‪มันคือจุดจบของทุกสิ่ง
‪เอียดห์
‪ทิ้งมันไปซะ
‪แม่
‪ฮัลโหล
‪วาน… วานย่า
‪สวัสดี
‪นี่คือจุดจบของทุกอย่าง
‪เธอทิ้งฉันไว้ใต้น้ำแข็ง
‪เราต้องไปต่อ
‪ดูสิ วานย่า
‪ม้า
‪แบล็ก…
‪แคร็บ
‪เงียบไว้ แล้วอยู่นิ่งๆ เข้าใจไหใ
‪มองตาแม่สิ เข้าใจไหม
‪ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด
‪เอาละ มองหน้าแม่สิ นับหนึ่งถึงสิบพร้อมกันนะ
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก…
‪นิ่งไว้
‪อยู่นิ่งๆ ห้ามส่งเสียงนะ ชู่ว
‪- ออกมานี่ ‪- ไม่นะ
‪- แม่ ‪- อย่า
‪- แม่ ‪- วานย่า
‪แม่
‪- หนูขอโทษ ‪- ไม่นะ วานย่า
‪ปล่อยสิวะ
‪หนูขอโทษ
‪แม่ หนูขอโทษ
‪วานย่า
‪อย่าเพิ่งสิ
‪ระวังหน่อย
‪ผมมาเพื่อช่วยคุณ คาโรลิน โอเคนะ
‪ตอนที่พวกนั้นไปเจอคุณ สภาพแย่มากเลย
‪ระวังนะ ระวัง
‪- ที่นี่ที่ไหน ‪- คุณอยู่ในเออเดอ
‪ไม่มีใครบอกเหรอ
‪- เออเดอ ‪- ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ
‪- เห็นลูกสาวฉันไหม ‪- ทำใจให้สบายก่อนนะ
‪คุณมีแผลถูกยิงที่ท้อง ‪แล้วเรายังต้องติดนิ้วเท้าคุณสามนิ้วด้วย
‪ค่อยๆ นะ
‪พวกเขาอยากพบคุณโดยเร็วที่สุด
‪เข้าใจไหม
‪พวกเขา ใครเหรอ
‪คาโรลิน เอียดห์
‪สเก็ตบนน้ำแข็งจากเท็สเซอนอยมาจนถึงเออเดอ
‪น่าประทับใจมาก
‪ก้าวแรกของแบล็กแคร็บสำเร็จลุล่วงด้วยดี
‪ถ้าไม่ใช่เพราะความพยายามของคุณ ‪เราคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้
‪เราพร้อมที่จะโต้กลับแล้ว
‪เราจะบดขยี้ศัตรูให้สิ้นซาก
‪คุณได้รับการเลื่อนยศเป็นร้อยตรี
‪และได้รับเหรียญกล้าหาญ
‪และเหรียญเกียรติยศ
‪ลูกสาวฉันอยู่ไหน
‪วานย่าน่ะ
‪ร้าดบอกว่าลูกฉันอยู่ที่นี่
‪ฉัน… พร้อมที่จะเจอลูกแล้วค่ะ
‪- เดี๋ยวก็ได้เจอ ‪- ไม่
‪ไม่ค่ะ ฉันอยากเจอหน้าลูกเดี๋ยวนี้
‪คุณต้องใช้แรงจูงใจอย่างมากในการมาถึงที่นี่
‪ความหวังนั้นแหละที่พาคุณมาจนถึงฝั่ง
‪ฮะ
‪- คุณว่าไงนะ ‪- ขอโทษนะ เอียดห์
‪แต่ลูกสาวคุณ…
‪ไม่เคยมาที่นี่
‪แล้วอยู่ที่ไหน
‪ไปจับตัวไว้
‪- ช่วยท่านนายพลเร็ว ‪- ท่านนายพล เป็นอะไรไหมครับ
‪เดี๋ยวก็โดนฆ่าหรอก
‪- เฮ้ ‪- ลูกฉันอยู่ไหน
‪ใจเย็นๆ
‪วานย่าลูกแม่
‪ลูกฉันอยู่ไหน
‪ไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ
‪ลูกฉันอยู่ไหน
‪เดี๋ยวผมเอายาแก้ปวดแรงๆ ให้นะ
‪คุณต้องไปพักผ่อนให้ร่างกายค่อยๆ ฟื้น
‪ไม่งั้นอาจต้องตัดนิ้วนะ
‪เอ้า เสร็จแล้ว
‪คุณพูดถูก
‪เราต้องทำลายมัน
‪คิดจะกู้โลกตอนนี้ มันสายไปหน่อยนะ เอียดห์
‪สายไปแล้ว
‪โอกาสของเราคือตอนอยู่บนน้ำแข็ง
‪พวกนั้นใช้มันไปหรือยังล่ะ
‪ไวรัสน่ะ
‪ยัง
‪ต้องผสมส่วนประกอบทั้งหมดก่อน
‪แล้วก็เตรียมการ
‪แล้วค่อยใช้เป็นอาวุธ
‪เราปล่อยให้ทำแบบนั้นไม่ได้นะ
‪แล้วเธอมีแผนเหรอ
‪บาดเจ็บอยู่
‪อาวุธก็ไม่มี ไม่มีอะไรเลย
‪ฉันมีเหรียญนี่ไง
‪พวกนั้นมองว่าเราเป็นฮีโร่
‪ใครจะกล้าขวางเรา
‪ใครจะกล้าขวางเราน่ะเหรอ
‪ทหารไร้สมรรถภาพสองนายกับทั้งกองทัพน่ะนะ
‪คุณมีอะไรจะเสียล่ะ
‪พอพวกนั้นปล่อยอาวุธแล้วคุณจะไปไหน
‪ทุกคนที่อยู่ข้างนอก…
‪มันสายไปแล้ว
‪ถ้าวานย่า
‪ถ้าวานย่ายังมีชีวิตอยู่
‪การทำลายไวรัสนั่น ‪คือสิ่งเดียวที่ฉันจะทำได้เพื่อช่วยลูก
‪รู้ไหมว่าห้องแล็บอยู่ไหน
‪ไม่รู้
‪- ผู้หมวด ‪- ครับ
‪- "ครับ ผู้กอง" ‪- ครับ ผู้กอง
‪นำทางไปห้องแล็บซิ
‪- เอ่อ ผู้กองครับ… ‪- เฮ้ย ต้องให้พูดซ้ำเหรอ
‪- เปล่าครับ ผู้กอง คือว่า… ‪- ดี งั้นก็นำทางไปสิ
‪ครับ ผู้กอง
‪- ชั้นไหน ‪- ห้า
‪เอ่อ ผู้กองครับ ต้องใช้บัตรผ่านครับ
‪อ้อ ขอบใจมาก ผู้หมวด
‪ไปได้
‪โอเคไหม
‪เอียดห์
‪- ได้ข่าวพวกนั้นบ้างไหม ‪- ไม่
‪ผู้กอง
‪- เข้าไม่ได้นะครับ ‪- รู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร
‪ทำไมจะไม่รู้ล่ะครับ ขึ้นลิฟต์ไปชั้นของตัวเองเลย
‪บอกชื่อกับยศมา
‪ผู้กอง ผมได้รับคำสั่งมานะครับ
‪ชื่ออะไรล่ะ
‪วิทยุไปเช็กหน่อยซิ
‪จากเจ้าหน้าที่เฝ้ายามชั้นใต้ดินห้า…
‪- คุกเข่าลงกับพื้นเดี๋ยวนี้ ‪- ถอดหน้ากากออก
‪- ไวรัสอยู่ไหน ‪- อะไรครับ
‪กล่องที่เอามาอยู่ไหน
‪- ในนั้นครับ ‪- เงียบ
‪ตอบมา
‪ไม่ ไม่เด็ดขาด
‪เดี๋ยวผมพาไปครับ
‪ลุกขึ้น
‪หันไป
‪- เดินช้าๆ ‪- อย่านะ
‪- เร็วเข้า ‪- อย่านะ
‪- อย่า… ‪- เงียบ
‪- หุบปากไปเลย ‪- ไอ้คนทรยศ
‪คนทรยศ
‪จะพาไปไหน
‪ตรงนั้นครับ
‪เร็วเข้า
‪ถอยไป
‪ถอย
‪ถอยไป
‪หยุดอยู่ตรงนั้น
‪พวกนั้นกำลังมา
‪ระเบิดมันทิ้งซะเถอะนะ
‪เหลือเวลาอีกห้าวินาที
‪- พร้อมไหม ‪- อย่านะ
‪เฮ้ยๆ
‪ถ้าคุณระเบิดเชื้อในนี้ คนในฐานอาจได้รับเชื้อ
‪ต้องเอาออกไปให้ห่างไกลจากผู้คน
‪ไปยังไงล่ะ จะออกไปยังไง
‪- อะไรนะครับ ‪- ตอบเขาสิ
‪สัญญาณเตือนภัย สัญญาณเตือนอพยพ
‪ถอดชุดป้องกันออก เร็วเข้า ถอดออก
‪เริ่มการอพยพออกจากฐาน
‪ขอให้เจ้าหน้าที่ทุกคนไปยังลานเฮลิคอปเตอร์ทันที
‪มาเถอะ
‪ทุกคนออกไปเร็ว
‪เดินต่อไป มาเร็ว
‪- อีกไกลไหม ‪- อีกสองชั้น
‪- สงสัยแผลที่เย็บไว้จะฉีก ‪- โอเค
‪เริ่มการอพยพออกจากฐาน
‪ขอให้เจ้าหน้าที่ทุกคนไปยังลานเฮลิคอปเตอร์ทันที
‪เปิดดูซิ…
‪ขอโทษนะ
‪ฉันน่าจะรู้
‪ฉันน่ะ… พวกนั้นโกหกทุกอย่าง ‪หลอกฉันเรื่องวานย่า เรื่องอิสรภาพ
‪ทางเดียวที่จะเป็นอิสระจากสงครามบ้าๆ นี่
‪ก็คือไม่ต้องทำตามคำสั่งใครเลย
‪- ไม่ต้องไปทำตามคำสั่งใครหน้าไหน ‪- อืม
‪ไปกันเถอะ
‪มาเร็ว
‪ทำอะไรกันอยู่น่ะ
‪รีบไปลานเฮลิคอปเตอร์
‪รู้แล้วครับ กำลังจะไป
‪เธอหกล้มน่ะครับ
‪เร็วเข้า
‪เริ่มการอพยพออกจากฐาน
‪ขอให้เจ้าหน้าที่ทุกคนไปยังลานเฮลิคอปเตอร์ทันที
‪ไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป
‪ไม่ ถ้าจะไปก็ไปด้วยกัน
‪รีบไปจองที่นั่งบนเฮลิคอปเตอร์สิ
‪ไปสิ
‪ถ้างั้น… ฉันจะไปจองที่ให้พวกเรา
‪มีว่างอีกสองที่ไหม
‪มีผู้หญิงได้รับบาดเจ็บ เธอต้องไปด้วย
‪ต้องรีบรักษานะ
‪เจอตัวแล้วครับ อยู่ตรงประตูสิบด้านซ้าย เปลี่ยน
‪หยุดนะ อย่าขยับ
‪ยกมือขึ้น
‪อยู่ไหน เอียดห์ ขวดพวกนั้นอยู่ที่ไหน
‪- มีระเบิด ถอยเร็ว ‪- ถอย
‪ถอย
‪เครื่องจะออกแล้วนะ
‪ต้องออกแล้ว
‪มาเร็ว
‪อย่านะ เอียดห์
‪ระวังอย่าให้ระเบิดนะ
‪สงครามจะได้จบลงซะที
‪พวกเราต้องการสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ
‪เรามีโอกาสที่จะได้เริ่มต้นใหม่
‪แค่ช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านสั้นๆ เดี๋ยวมันก็จบแล้ว
‪แต่ต้องให้ทุกอย่างจบสิ้นก่อนใช่ไหม
‪เราอยู่ข้างเดียวกันนะ เอียดห์
‪เอียดห์
‪อย่านะ เอียดห์
‪คิดถึงหน้าลูกสาวไว้สิ
‪ก็คิดอยู่นี่ไง
‪คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์