Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[Berbeka] Nie lubię wracać do tamtych zdarzeń. Nie chcę.
Na tej wyprawie straciłem prawie wszystko.
Właściwie nigdy na dobre stamtąd nie wróciłem.
Broad Peak został we mnie na zawsze.
A ja w nim.
[silny wiatr]
[ciężki oddech]
[Zawada – radio] Maćku, Maćku, gdzie jesteś? Odbiór.
[ciężki oddech]
Maćku, odezwij się. Odbiór.
[spokojna donośna muzyka]
[Berbeka] Tej zimy na K2 zupełnie nam nie szło.
Od bazy na lodowcu to trzy kilometry pionowej wspinaczki,
a my po dwóch miesiącach nie doszliśmy nawet do połowy.
Wtedy Alek Lwow rzucił pomysł wejścia na sąsiedni Broad Peak.
We dwójkę. Bez wsparcia zespołu.
Pomysł ryzykowny i szalony.
Nie chciałem tego robić, ale czułem,
że nie potrafię się już od niego uwolnić.
[spokojna donośna muzyka]
[przekrzykuje wiatr] To są trzy obozy. Albo nawet cztery.
Możemy to zrobić w dwa dni!
Jest blisko i nie napierdala na nim tak jak na tym jebanym K2.
Przecież wiem, że ci zależy.
Mogę iść sam.
Andrzej cię nigdy nie puści.
Właśnie, kurwa, dlatego potrzebuję ciebie.
Nie mów mu o tym jeszcze.
[spokojna muzyka]
[Wielicki – radio] Andrzej.
Jesteśmy już w jedynce, ale tu nie ma śladu namiotu.
Zwiało cały depozyt. Możemy go poszukać. Odbiór.
[Zawada] Krzysiu, nie szukajcie, słyszysz?
W bazie też była zadyma. Trzeba ją odbudować.
Musimy odbudować bazę. Czekamy na was. Schodźcie. Bez odbioru.
Jaki, kurwa, Broad Peak?
Po tobie się tego nie spodziewałem.
- Co? - Kurwa, Alek. Prosiłem cię.
- Gorszego momentu nie mogłeś znaleźć, co? - Dobrego nigdy nie będzie.
Co ci powiedział?
To, co zawsze. Że nas zdrowo popierdoliło.
[Zawada] Sześćdziesiąty ósmy dzień akcji górskiej na K2.
Wielicki i Cichy założyli prowizoryczny obóz
powyżej Czarnej Piramidy.
To najwyższa wysokość, na jaką do tej pory dotarliśmy.
Mimo kończącego się pozwolenia i niepewnej pogody,
zespół jest zdeterminowany.
Będziemy podejmować przynajmniej jedną próbę ataku szczytowego.
Jesteśmy dobrej myśli.
Koniec depeszy.
Przecież wiesz, że K2 się nie uda. Puść nas na Broad Peak.
Nic nie tracisz.
Ludzi mogę stracić.
- Wiem, kiedy odpuścić. - Teraz wiesz.
- Tam na górze to co innego. - Andrzej, znasz mnie.
Jaki macie plan?
Na lekko, styl alpejski, trzy obozy.
Ta sama trasa co Krzysiek latem.
Nie założyliśmy nawet dwójki. Chłopcy są na skraju.
Zrozumieją.
Przecież ta decyzja zabija wyprawę.
Nie przyjechaliśmy tutaj po to, by siedzieć w namiotach,
tylko żeby się wspinać, nie?
Po K2 tu przyjechaliśmy.
Cały świat na nas patrzy. Mamy szansę na dwa szczyty.
Na pierwsze zimowe wejścia w Karakorum. Co w tym złego?
To będzie indywidualny sukces Berbeki i Lwowa,
a nie całej ekipy.
[Mirek 1] Właśnie. Dlaczego wy? Czemu nie Krzysiek, który był tam latem?
- [Lwow] Bo to mój pomysł. - [Mirek 1] Świetnie, kurwa.
Jak myślicie, że K2 puści, to straciliście kontakt z bazą.
Z jaką bazą? O czym ty, kurwa, mówisz w ogóle?
[dramatyczna muzyka zagłuszająca rozmowy]
[Ewa] Nienawidzę tego momentu.
Niby wszystko jest w porządku…
Przecież ja widzę, że ty dawno jesteś tam.
Ty się w ogóle zastanawiałeś nad tym, co ja tutaj przeżywałam?
Co dzieci przeżywały?
Niusiek…
Co „Niusiek”?
[spokojna donośna muzyka]
Po co wam to?
Atakujemy K2.
Razem mamy większe szanse.
- Dwóch ludzi nie zawali tej wyprawy. - Ale jej nie pomoże.
Krzysiek, po prostu chcę spróbować.
Ja się z nikim nie ścigam.
To powodzenia.
[spust migawki]
Do zobaczenia za cztery dni.
Przy dobrych wiatrach.
Nie może być inaczej.
[Zawada – radio] Panie ambasadorze, Maciej Berbeka i Alek Lwow
wyruszyli właśnie z bazy pod K2 w kierunku Broad Peak.
Zdecydowali się zaatakować w stylu alpejskim, na lekko.
Czekamy tylko na oficjalne pozwolenie
na zdobywanie szczytu.
Liczymy, że uda się to szybko załatwić. Bez odbioru.
[spokojna donośna muzyka]
[muzyka przyspiesza, staje się podniosła i dramatyczna]
[muzyka powoli zwalnia i cichnie]
[Zawada] Pogoda jest dobra.
W nocy nie spadnie wam poniżej -40.
Ranek stabilny. -30, ale bez wiatru.
Jeśli się utrzyma, jutro powinniście osiągnąć 7000.
Jeśli się utrzyma, jutro 7000.
Bez odbioru.
[silne podmuchy wiatru]
[spokojna muzyka]
[ciężki oddech]
[Lwow] Maciek!
[krzyk]
Maciek!
[dramatyczna muzyka]
Maciek!
[głośne sapanie]
[muzyka cichnie]
Maciek?
Jak?
[Zawada] Rozumiem, Maćku.
Ale niestety pogoda nie jest po waszej stronie.
Jeśli zadyma nie przejdzie, to zawracajcie, słyszycie?
Jeśli nie przejdzie, to zawracajcie!
To za duże ryzyko.
Jutro zobaczymy.
Jutro rano. Bez odbioru.
[trzepot namiotu]
[wrzask po przebudzeniu ze snu]
[dyszenie]
[Ewa] Martwię się, Maciek.
[melancholijna muzyka]
[Ewa] Wiadomo, że ja to rozumiem, że to akceptuję, ale…
Co ja ci mam powiedzieć?
[odgłosy uderzania w namiot]
Jest dobrze.
[Lwow] No właśnie.
[stęknięcie]
Idziemy po ciebie.
[spokojna podniosła muzyka]
Żeż kurwa! Przejebane.
[Lwow] To się nie uda.
Ominiemy.
[Lwow] Jak, kurwa, ominiemy?
[Berbeka] Jesteśmy blisko. Szkoda odpuszczać.
[podniosła muzyka]
Tu będzie okej. Tędy puści.
Za późno. Dupówa idzie. Nie zdążymy.
Damy radę.
Kurwa.
Powinniśmy zawracać. Ja bym schodził.
To pogadaj z Zawadą.
Ja jeszcze trochę podejdę.
[kasłanie]
Powinniśmy zawracać.
Robi się naprawdę niebezpiecznie. Odbiór.
[Zawada] A Maciek? Co Maciek na to?
Daj mi go do radia. Odbiór.
Maciek chce iść do góry.
Odbiór.
[Zawada] No a jak się czujecie? Musicie ocenić sytuację.
Macie cztery, pięć godzin do szczytu.
Macie jedno radio. Nie rozdzielajcie się.
Działajcie razem!
[ciężki oddech]
[pociągnięcie nosem]
[silny wiatr]
[stękanie] [ciężki oddech]
[Zawada] Maciek, tu baza, odbiór.
Maciek, tu baza, odbiór, zgłoś się.
[pełna napięcia muzyka]
[Zawada] Maćku, odezwij się, proszę cię, odbiór.
Zgłoś się, do jasnej cholery.
[ciężki oddech]
[podniosła muzyka]
[okrzyk radości]
[głośny okrzyk radości]
[ciężki oddech]
Halo, baza!
[Berbeka] Halo, baza!
No jest. Tu baza, odbiór!
[Zawada] No, nareszcie, Maciek! Powiedz, gdzie jesteś. Odbiór.
Andrzej. Tu wyżej już nic nie ma.
Jestem na szczycie!
[radosny śmiech]
[melancholijna muzyka]
[Zawada] Wspaniale, Maćku. To wspaniale.
Teraz musisz uważać przy zejściu.
Musisz uważać przy zejściu. Znaleźć namiot.
[melancholijna muzyka]
[muzyka z czołówki Dziennika Telewizyjnego]
Ogromny sukces polskiego himalaizmu.
Zimowa wyprawa PZA pod przewodnictwem Andrzeja Zawady
może poszczycić się spektakularnym osiągnięciem.
Zakopiańczyk Maciej Berbeka jako pierwszy historii
zdobył Broad Peak zimą.
Tym samym jako pierwszy człowiek w historii
przekroczył zimą barierę 8000 metrów w Karakorum,
paśmie najgroźniejszych i najtrudniejszych do zdobycia
najwyższych gór świata.
[relacje zagranicznych reporterów]
[silny wiatr]
[intensywne podmuchy wiatru]
[Zawada] Maćku, gdzie jesteś? Odbiór.
Wykopałem jamę pod przełęczą.
Nie widzę, gdzie mam dalej iść.
[Zawada] Może się przetrze niebawem. Zostań w jamie.
Może rano się coś poprawi. Znajdziesz drogę.
Trzymaj się tam!
[Zawada] Maćku, tu baza, zgłoś się.
Maćku, odbiór.
Nic tu nie widzę.
Andrzej, nadal siedzę w martwym punkcie.
[Zawada] Maćku, jesteś już 16 godzin na ośmiu tysiącach.
Musisz schodzić. Odbiór.
Ale nie wiem gdzie. Zgubiłem się.
[Zawada] Maciek, za długo tam jesteś!
Nie przetrwasz kolejnej nocy. Musisz schodzić!
[pełna napięcia muzyka]
[piski radia]
[Zawada] Maciek, mam nadzieję, że schodzisz.
Nie możesz tam tak długo zostać!
Nie czuję nóg.
[Zawada] Maćku, dwa Mirki i Krzysiek Wielicki ruszyli do góry.
Powtarzam, idą do góry.
Gdzie idą?
[Zawada] Na Broad Peak. Naprzeciw was.
Jeśli pogoda pozwoli, za dwa dni powinni być u was.
Za dwa dni będą.
Maćku, musisz schodzić. Kolejnej nocy nie przetrwasz.
[głos zanika] To i tak cud, że żyjesz.
[melancholijna muzyka]
[głos Zawady w myślach] Maćku, musisz schodzić.
Musisz schodzić. Nie przetrwasz kolejnej nocy na ośmiu tysiącach.
[Ewa] Maciek…
Maciek, słyszysz mnie?
[Berbeka] Chodź. No chodź.
[Ewa] Boję się.
Nie rób mi tego.
[głuche odgłosy uderzeń]
[stękanie]
[kasłanie]
[niepokojąca muzyka]
[silny wiatr]
[rozpaczliwie] Alek!
Alek!
[Alek] Maciek!
Maciek!
[intensywne podmuchy wiatru]
[świszczący oddech]
[Zawada – radio] No i jak? Jak z nim?
Jak na tyle dni na ośmiu tysiącach, to całkiem nieźle.
Tylko palce ma odmrożone.
[Zawada] Z samego rana musicie szybko schodzić w dół. Słyszysz?
Szybko w dół.
Andrzej, on nie ma siły iść.
[Zawada] Jutro! Jutro pewnie dotrą do was z pomocą Krzysiek i dwa Mirki.
Ale musicie schodzić. Za długo tam przebywacie.
[silny wiatr]
Przecież cię, kurwa, nie zaniosę!
[Berbeka] Dobra.
[stęknięcie]
Maciek!
[pełna napięcia muzyka]
[Wielicki] Już! Już po wszystkim!
[Zawada – radio] Dobra robota, Krzysiek! Sprowadźcie ich szybko na dół.
Są odmrożeni i odwodnieni. Cud, że żyją.
[Zawada] Maciuś!
Polecisz do szpitala. Wszystko jest załatwione.
[Mirek 2] Nie musisz się o nic martwić.
- [Berbeka] Dzięki. - Daj spokój.
Będzie dobrze!
[melancholijna muzyka]
[po angielsku] Przyznajemy panu ten medal w uznaniu wielkiej odwagi i zapału.
[tłum] Brawo!
[gwizd]
[dynamiczna muzyka bluesrockowa – „Taki wiatr” zespołu Breakout]
Tata!
[dziecko] Lego!
Panie Macieju, można na chwilkę? Dosłownie słówko.
Chodźcie, chłopcy.
Krzysiu, chodź.
Jak to się stało, że zaatakował pan właśnie tę górę?
Podjęliśmy się…
[piosenka zagłusza wypowiedź]
[tłum] Dwa! Trzy! Cztery! Pięć!
[trwa piosenka „Taki wiatr” zespołu Breakout]
[odgłosy imprezy]
[skrzypienie łóżka]
[odgłosy rozkoszy]
[ciężki oddech]
[radośnie] Co?
Nic.
Powiedz!
[śmiech Berbeki]
Powiedz!
Niusiek, kocham cię.
[stęknięcie]
[dramatyczna muzyka]
[dzwonek telefonu]
Słucham?
Cześć, Maćku, tu Andrzej.
Cześć.
Jak się czujesz? Może potrzebujesz czegoś?
Nie. Nic, wszystko w porządku.
A, świetnie. No to dobrze.
Właściwie to chciałem pogadać, bo…
Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale…
Szykujesz coś?
No. No właśnie. Nie wiedziałem, jak się czujesz.
Szykujemy się na Nanga Parbat za kilka miesięcy.
Nie wiedziałem, czy jesteś w formie. Czy masz ochotę.
Nie no, co ty? Pewnie!
Super!
[Berbeka] To jest baza pod K2.
I tak wygląda większość naszych dni.
To znaczy dupówa.
[śmiech sali]
Tak mówimy w górach na złą pogodę.
[chłopak] Podobno nocował pan w jamie przez dwa dni.
No tak.
Ale za bardzo nie ma o czym opowiadać.
[odgłos zmiany slajdu]
[dramatyczna muzyka]
Momencik.
No trudno.
[odgłosy zmiany slajdów]
[gwar dzieci]
[dziecko 1] Dziękuję!
- [Berbeka] Dzięki. - [dziecko 2] Dziękuję!
Czekoladę rozpuścić, połączyć z mlekiem i masłem.
- Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia… - Poczekaj.
- Mąkę przesiać. - Tak.
Ile tej mąki?
Nie wiem.
- I nie robiłeś rysunków? - Nie.
[dzwonek do drzwi]
- [syn] Dzień dobry. - [listonosz] Rodzice są?
[syn] Jest tata.
[Berbeka] Dziękuję.
Pokaż. To jest lepsze.
[muzyka potęgująca napięcie]
[klakson] [pisk opon]
[warkot silnika]
[dramatyczna muzyka]
[brzęczenie dzwonka]
Maciek?
Kto wiedział?
- Wchodź. - Kto wiedział?
- Wszyscy. - Wszyscy?
Myślałem, że zginiesz, rozumiesz?
Zgłosiłeś się ze szczytu.
- Nie miałem wątpliwości. - Żadnych?
- Krzysiek mówił, że to za wcześnie. - A gdzie jest teraz Krzysiek?
Gdzie? Gdzie jest Alek?
Gdzie jest banda cholernych tchórzy?
Trzy miesiące? Kurwa, trzy miesiące?
Nikt nie pomyślał, by powiedzieć, że nie zdobyłem szczytu.
Po co była ta cała szopka?
Po co?
Co chciałeś mieć? Sukces? Kasę na kolejną wyprawę?
Chodziło ci o kasę?
- Gdybym ci powiedział, poszedłbyś dalej. - [kobieta] Andrzej?
Ale nie dałeś mi wyboru!
Ewa teraz organizowałaby pogrzeb!
Nie mieszaj do tego mojej rodziny!
Maciek…
Maciek!
[odgłos rozrusznika]
[melancholijna muzyka]
[prezenterka] Sensacyjne wieści ze środowiska himalaistów.
Maciej Berbeka, autor pierwszego zimowego wejścia na Broad Peak,
szczytu jednak nie zdobył.
Według artykułu Aleksandra Lwowa, z którym się wspinał,
Berbeka doszedł do Rocky Summit,
tak zwanego przedwierzchołka góry.
Do szczytu zabrakło mu kilkunastu metrów.
Góra nadal zatem pozostaje niezdobyta.
[Ewa] Krzysieńku, do łóżka już, spać.
[westchnienie Berbeki]
Waniliowe czy czekoladowe?
[odgłosy zwierząt]
Janusz powiedział, że nie zdobyłeś tego szczytu.
A to nieprawda, co nie?
[westchnienie Berbeki]
Jak było?
Hm?
Nigdy więcej nie pojadę z nimi na żadną pieprzoną wyprawę narodową.
Obiecuję.
[melancholijna muzyka]
[odgłosy beztroskiej zabawy]
[odgłosy rodzinnego spotkania]
Trzy, cztery!
[chichot Ewy]
[Ewa] [chichocząc] Ostrożnie.
[dzwonek telefonu]
Cześć, Maciek. Tu Krzysiek.
Nie wiem, kiedy ruszasz na wspinaczkę w Andy,
ale mam nadzieję, że cię jeszcze zastałem w kraju.
Oddzwoń, proszę.
Wszystko w porządku?
W porządku.
Po prostu zmęczony jestem.
Chodź spać.
[śpiew ptaków]
[Ewa] No wiesz, muszę to teraz wyselekcjonować.
No i najważniejsze jest, jak potem na wystawie to ze sobą skomponuję. O!
[Berbeka] Cześć.
Dodzwonić się nie mogłem.
A że akurat przejeżdżałem,
to wpadłem.
A!
Do kolekcji.
Cześć.
Wszystko jest.
Sprzęt. Skład mocny, młody.
Potrzebuję kogoś doświadczonego.
Poza tym…
należy ci się ta wyprawa.
Należy to mi się święty spokój.
Należy ci się zdobycie tej pieprzonej góry.
Chodź, późno już.
Maciuś…
Musimy skończyć to, co zaczęliśmy.
Krzysiu, ja nic nie muszę.
Chodź, Ewa przygotowała ci pokój.
Nie będę zostawał.
Ucałuj ją.
Cześć.
Co ci proponował?
Broad Peak.
[westchnienie Berbeki]
Odmówiłem.
[głębokie oddechy]
[odgłos szlifowania]
[dmuchnięcie]
Za piękno i dobro, którym nas obdarzasz.
Za to, które płynie wprost z twojego serca.
No i za to artystyczne, które wyrażasz w swoich pracach.
Kochana.
Dzięki, że jesteś.
[aplauz]
[radosna melodia grana na żywo]
[odgłosy rozmów]
Jadę tam.
Ja wiem.
Musisz mi coś obiecać.
Nie pójdziesz do ataku szczytowego, jeżeli nie będziesz się dobrze czuł.
Niusiek…
Obiecaj mi.
Obiecaj!
Już.
[Wielicki] Autor pierwszych zimowych wejść na Manaslu i Czo Oju.
Jako pierwszy człowiek na ziemi przekroczył zimą w Karakorum
magiczną barierę 8000 metrów.
Nomen omen, na Broad Peaku właśnie.
Wyznaczył nową drogę na Annapurnie
i jako pierwszy Polak zdobył Mount Everest od strony chińskiej.
Kierownik wypraw zimowych, aktywny przewodnik wysokogórski.
Wraz z klientami rokrocznie zdobywa szczyty Korony Ziemi,
utrzymując tym samym swoją legendarną formę.
Poznajcie się. Artur.
Bardzo mi miło.
- [Wielicki] Tomek. Dzień dobry.
- [Wielicki] Adam. - To zaszczyt.
Maciek.
[Wielicki] Mógłbym tak długo wymieniać,
bo to część historii polskiego alpinizmu, bardzo duża jej część.
Ale powiem po prostu:
Maciej Berbeka!
[aplauz]
To nasz cały zespół.
My mamy doświadczenie, ale…
siła i power jest w tych młodych chłopakach.
Co prawda z żadnym z nich się nie wspinaliśmy, ale…
wiemy, że to świetne chłopaki i robią już teraz niesamowite rzeczy.
Na tej pierwszej wyprawie byłem ja i był też Maciek.
Obaj dobrze ją pamiętamy. Może nawet za dobrze.
Obaj też dobrze znamy tę górę i to…
[dziennikarz] Przed tym spotkaniem z górą
jest większa trema czy chęć wyrównania rachunków?
Bardzo długo zastanawiałem się, czy wybrać się na Broad Peak zimą,
ale Krzysiek Wielicki użył takiego argumentu, który przeważył.
Powiedział takie zdanie,
że musimy skończyć to, co kiedyś żeśmy zaczęli.
[Wielicki – radio] Obóz drugi, zgłoście się. Odbiór.
[Kowalski – radio] Baza, zgłoś się. Tu Tomek.
Macie jakieś prognozy? Odbiór.
[Wielicki] Na siedem i pół – 35 węzłów.
Jutro rano piętnaście, później pięć.
Koło południa pewnie zupełnie cicho.
To jest na jutro.
[Kowalski] A powiedz, we wtorek jak wygląda ósemka?
Odbiór!
[Wielicki] Pięć, piętnaście i dwadzieścia.
I jeszcze jest środa.
Piętnaście i piętnaście, a potem jeden węzeł.
Odbiór!
[Kowalski] No z tym jednym węzłem chyba sobie poradzimy. Odbiór!
[dziennikarz] Pan już tam był, prawda? Bardzo blisko szczytu. 25 lat temu.
Byłem pewien, że jestem na szczycie.
To znaczy?
W ’88 roku zdobyłem Rocky Summit, to jest przedwierzchołek Broad Peak.
Niższy kilkanaście metrów. Trzeba trochę zejść, żeby wejść.
Kilkadziesiąt minut drogi od szczytu właściwego.
[Wielicki] Dwunasta, 4 marca, chłopcy w drodze do trójki.
Plan na dziś to zwinąć i zebrać depozyt
i podnieść go do obozu czwartego.
Bo muszą mieć przecież dwa namioty.
[dziennikarz] To co tam się stało? Dlaczego nie poszedł pan dalej?
Poszedłbym,
ale koledzy nie powiedzieli mi, że jestem na przedwierzchołku.
No i zacząłem schodzić, a dopiero po powrocie do kraju
po kilku miesiącach dowiedziałem się, że jednak szczytu właściwego nie zdobyłem.
[Wielicki] Panowie, jak tam?
Zgłoście się, odbiór.
[Adrian] No. Słyszymy cię. Odbiór!
[Wielicki] Ja ci powiem, że o 10.15 staje.
Do południa powinno być okej.
[Adrian] Bardzo nas cieszy ta informacja.
Bo tutaj…
[Wielicki] Kolego! Antenę pionowo, bo nic nie zrozumiałem, odbiór.
[dziennikarz] Ciężko się wraca na Broad Peak?
A jak pan myśli?
Nie ma nic przyjemnego w powolnym umieraniu.
Kiedy czujesz, że to już koniec.
Twoi bliscy są tysiące kilometrów stąd.
Nie możesz się z nimi pożegnać.
Każdy kawałek ciała ma dość.
Nie jesteś w stanie nic z tym zrobić.
To bezradność, straszna.
To jest moje wspomnienie z Broad Peak.
[melancholijna muzyka]
A potem po powrocie do kraju, do domu,
potem okazuje się, że to wszystko było po nic.
Rozumie pan? Po nic.
[Wielicki] Pogodę dostaję w trzech pozycjach. Rano powinno być okej.
[Bielecki] Świetna prognoza. Oby się sprawdziła. Bez odbioru.
Wyjście o piątej.
[Kowalski] Dobra, dla nas okej.
O piątej to jest chyba trochę za późno.
Trzecia.
Piąta.
[Wielicki] Jak się czujecie?
Dobrze się czujemy. Damy radę.
No dobra, ale to wy mówicie Krzyśkowi.
[Wielicki] O piątej? Kto to ustalił?
No wszyscy.
Dla mnie to jakieś trzy godziny za późno, odbiór.
Sugerujesz, żeby wyjść wcześniej, tak?
Piąta jest okej. O świcie będziemy przy szczelinie.
A do tego jest minus czterdzieści.
Nie chcę odnowić odmrożeń. Odbiór.
A jakie zespoły idą w górę?
Idziemy we czwórkę.
[Wielicki] Czemu nie dwójkami?
Krzyśku.
We czwórkę mamy więcej szans.
Będzie pogoda i czujemy się dobrze.
I każdy z nas zapracował na ten szczyt.
[Wielicki] Ale musicie zasuwać, bo tam jest co iść do szczytu.
Nie zmarnujcie dnia. Bez odbioru.
[kasłanie]
Trochę nas przytrzymało.
To co? My jesteśmy w dupie, Maćku.
Musimy przyspieszyć.
[Wielicki] Cholernie długo zeszło wam do szczeliny. Dwie godziny w plecy.
Powtarzam, dwie godziny w plecy.
Nie pieprzcie się z nią za długo.
I uważajcie.
W ciągu dnia pogoda się ustabilizuje, będzie dużo słońca.
Dobrze by było to wykorzystać.
To ostatnie okno pogodowe, jakie mamy.
Innej szansy nie będzie. Bez odbioru.
[stękanie]
[Wielicki] Maćku, od rana…
Maćku, powtarzam, od rana jesteście już trzy godziny pod kreską.
Trzy godziny pod kreską. Odbiór.
Wiemy.
Pogoda jest dobra.
Przetarło się.
I czujemy się…
Dobrze się czujemy.
[Wielicki] No świetnie. To znaczy, że chcecie iść dalej?
[Berbeka] Tak, chcemy iść dalej.
[Wielicki] Przed wami jeszcze cztery, może pięć godzin drogi do szczytu.
Musicie się spieszyć. Powtarzam, musicie się spieszyć.
Teraz słońce jest okej, ale po zmroku cholernie się ochłodzi.
Zejście może być bardzo trudne w tych warunkach.
Uważajcie na siebie. Bez odbioru.
[Berbeka] Trudno jest żyć z piętnem oszusta.
Przez 25 lat próbowałem się od tego uwolnić.
Odzyskać honor.
Do dziś nie wiem, czemu koledzy nie powiedzieli mi wtedy prawdy.
Ale to było dawno temu.
Teraz wolę myśleć o tym, co będzie.
[dziennikarz] No właśnie. A co będzie?
Będzie rewanż? Skuteczny rewanż?
Czas pokaże.
Jadę trochę się powspinać, pomóc młodym.
A jak okoliczności będą sprzyjać,
to zaatakować.
Ponownie.
[szybki oddech]
[Wielicki] Halo, Maćku, Adam, Artur, Tomek!
Halo, chłopcy, odezwać się. Odbiór.
[kasłanie]
Halo, Maćku, halo, chłopcy. Odezwać się, do jasnej cholery, odbiór.
Halo, Maćku. Halo, chłopcy. Co wy z tymi radiami coś macie?
Przecież tu osiwieć idzie. Odbiór.
Cześć, Krzyśku. Tu Maciek.
Mamy Rocky Summit.
[Wielicki] No nareszcie się odzywacie, nareszcie!
Rocky Summit, brawo!
Jesteście na ośmiu tysiącach, ale do szczytu macie jeszcze kawałek.
Jest za późno. Myślę, że jest zdecydowanie za późno.
Jeśli pójdziecie dalej, będziecie schodzić po ciemku.
To będzie bardzo trudne.
Tak że zastanówcie się, czy nie powinniście zawracać.
Maciek, zastanówcie się. Odbiór.
Nie po to tu przyszedłem,
żeby teraz zawracać.
Bez odbioru.
[Berbeka] Każdy decyduje za siebie.
Halo, chłopcy, odezwać się, odbiór!
[szum radia]
Maćku, Artur, Tomek, Adam, odbiór.
Halo, Maćku. Halo, chłopcy. Adam, Artur, Tomek. Odbiór.
[ciężki oddech]
[płytki oddech]
[podniosła muzyka]
[Berbeka] Halo, Krzysiek.
Halo, Krzysiek.
[Wielicki] Maćku, słucham cię!
Gdzie wy jesteście, do jasnej cholery? Odbiór.
[pociągnięcie nosem]
Na szczycie.
[pociągnięcie nosem]
Na szczycie!
[seria głębokich oddechów]
Maciek, zgłoś się do bazy.
Maciek, Tomek, zgłoście się, do cholery. Gdzie jesteście? Odbiór.
Maciek, Tomek, gdzie jesteście, do cholery?
Odezwać się. Odbiór!
Napisy: Maciej Dworzyński