Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dobry wieczór, São Paulo!
Jak dobrze was widzieć!
Ale jestem szczęśliwa!
Wszystko dobrze?
Ta dziewczyna jest dziewicą.
Słuchajcie, mam takie ekscytujące życie.
Wiadomo,
że bez względu na branżę kobietom trudno się wyróżnić.
Mnie się to udało i teraz występuję przed pełną widownią,
tylko dzięki wam.
Dziękuję.
Serio, dziękuję.
Niestety wiadomo też,
że kiedy jakaś kobieta się wybije
i zacznie odnosić jakiekolwiek sukcesy,
to od razu
jakiś typ powie:
„Z kim ona się przespała,
żeby zajść tak wysoko?”.
Jeśli o mnie chodzi…
przespałam się z paroma facetami.
To niesamowite, że oni wcale mi nie pomogli.
Wręcz mi przeszkodzili!
Jeden nawet ukradł mi telewizor.
Żeby kupić narkotyki. Serio.
A co najgorsze, miałam tam aplikację Netflixa
i teraz dealer ogląda seriale nie w moim guście.
Zepsuł mi sugestie.
Nie myślcie, że mężczyźni mają coś wspólnego z osiągnięciami kobiet.
Kobieta wypruwa sobie żyły,
żeby kupić drogie auto,
a ktoś mówi: „Oj tam!
Sugar daddy jej kupił”.
Ja nie mam tatusia.
Nie myślcie, że kobiety pną się w górę po drągach.
Ale nie będę hipokrytką
i wam nie powiem,
że niczego nie osiągnęłam dzięki seksowi.
Osiągnęłam.
Niejedną rzecz.
Uprawiając seks? O nie.
Opowiadając o nim.
Bo mam do niego pecha.
Powiem wam z czystym sumieniem,
że na każdym kroku do mojego nowego apartamentu
musiałam przejść po facecie, któremu nie stanął.
Bijecie brawo obwisłym kutasom?
To smutne, ale przynajmniej zarobię.
Już nawet nie muszę wymyślać dowcipów.
Był taki jeden i nie wiem, co poszło nie tak,
ale nie poszliśmy do łóżka na pierwszej randce.
Dziewczyny, błagam was,
przejdźcie od razu do macanek i seksu.
Inaczej będziecie mieć wysokie oczekiwania,
zaangażujecie się, a on okaże się okropny.
Może będzie stękał jak koń.
Albo lizał was bez ruszania językiem. Jak to mnie wkurza!
Może głosował na Jaira Bolsonaro.
Seks i do widzenia.
Oczekiwania są chore.
Na piątej randce postanowiłam się z nim przespać.
Czy tego chciał, czy nie, zamierzałam usiąść mu na twarzy.
Mam swoje cele. Wychodzę z domu z misją.
Więc się wykąpałam,
włożyłam stringi…
głęboko w tyłek.
Nienawidzę stringów.
Na miłość boską,
kobiety, które codziennie noszą stringi,
straciły chęć do życia.
Wasz tyłek je przeżuwa. Wiecie o tym?
Dupa ubrana w stringi nie wie, co robić.
Nic nie widzi.
Ale się poświęciłam. Wcisnęłam stringi tak głęboko,
że wyciągnąłby je jedynie król Artur.
Ubrałam się
i poszłam do niego.
Ja tak nie robię, nie jestem chińszczyzną.
Ale tym razem miałam cel.
Weszłam. Ja byłam chętna, on też.
Ja byłam chętna, on też.
A jego fiut…
Każda kobieta
ma tajną broń
na sflaczałego fiuta.
Każda.
Jeśli kutas nie staje,
to go ssij.
To działa. Krew zaczyna krążyć,
fiut idzie w górę, a ty na nim siadasz i gotowe!
To dar od Boga.
Wciąż byłam chętna.
Aż mi skakała żuchwa.
Byłam taka podniecona!
Ssałam i ssałam. A fiut – nic.
Ja ssałam. Fiut – nic.
Ja…
A fiut…
Zaczęło mnie to śmieszyć.
To było zabawne, bo miałam przesrane.
Jak długo mam żuć tego flaka?
Nie! Jeśli też to przeżyłyście, to wiecie, o co chodzi.
Dusza opuszcza wasze ciało!
Żujecie starą cukrową piankę.
A potem łuskę popcornu.
Ja nawet nie jadłam popcornu!
Nie mogłam wytrzymać.
Zaśmiałam się.
Na jego fiucie.
Myślał, że się dławię.
Facet miał wysokie ego.
Tak było naprawdę.
Myślicie: „Bruna mówi świństwa”. Ale to wszystko prawda.
Chłopaki przy mnie więdną.
Tak wygląda teraz moje życie.
Jestem dla twardych penisów jak Thanos.
Facet wyciąga fiuta, a ten na mój widok…
Mówię sobie, że kutasy mnie szanują. Kłaniają mi się.
Problem w tym, że nie podnoszą się z ukłonu.
Zaczęłam się martwić.
Mówiłam o tym na terapii.
Powiedziałam, że już nie mogę znieść obwisłych fiutów.
A terapeutka na to: „Bruna,
musimy zrozumieć,
dlaczego nie wpuszczasz mężczyzn do swojego życia”.
Że co?
Mam ich wpuścić do życia?
Wejścia pilnuje nimfetka.
Tu nie chodzi o życie.
Chciała poznać historię mojego życia, żeby ustalić, kiedy to się zaczęło.
Podałam jej wersję skróconą. Opowiem wam fragmenty.
Mamy rok 1984.
Wtedy urodziła się Bruna Louise,
ważąca pięć kilogramów.
Mały hipopotam.
Byłam taka duża, że lekarz zapytał mamy:
„No proszę! Jak nazwie pani dziecko?”,
a ona: „wujek Bolek”.
Wyglądałam na takiego, bo miałam wąsy.
To był poród naturalny, czyli mama opiekowała się dzieckiem,
a tata wyszedł po papierosy i nigdy nie wrócił.
Odszedł w dniu moich narodzin.
Miał odwagę zadzwonić do mamy.
Powiedział: „Opuszczam rodzinę. Wybacz mi. Mam depresję poporodową”.
Rok 1998.
Bruna Louise po raz pierwszy poszła do terapeuty.
Na początek spytała:
„Pani doktor, ile kosztuje sesja?”.
A terapeutka: „150 reali”.
Rok 2001.
Brunie udało się odłożyć 150 reali.
Nie było łatwo.
Bruna wróciła do terapeutki i powiedziała:
„Jestem bardzo młoda, ale zauważyłam, że nie ufam mężczyznom.
Nie jestem zdolna do stałego związku”.
A ona: „Rzeczywiście. Nawet ze mną. Sesja kosztuje teraz 210 reali”.
Rok 2002.
Ronaldo zapewnił Brazylii mistrzostwo świata,
mając na głowie samą grzywkę.
Rok 2003.
Bruna zaczęła żałować, że ostrzygła się na Ronalda.
Rok 2005.
Wtedy dostałam pierwszą pracę.
Sprzedawałam papier toaletowy.
Było super! Mówiłam ludziom, żeby coś sobie wsadzili w dupę,
bez kłopotów.
Rok 2007.
Wtedy zaczęłam się z kimś spotykać.
Miałam pierwszego chłopaka.
Trwało to trzy miesiące.
Zerwaliśmy przez coś,
co bardzo mi się podobało, a on tego nie znosił.
To byłam ja.
Rok 2009.
Po ogromnych staraniach
udało mi się kupić samochód.
Bardzo się cieszyłam,
bo mogłam spełnić swoje największe marzenie.
Pojechałam za moim pierwszym chłopakiem.
To było coś pięknego.
Przejechałam go.
Rok 2010.
Wtedy zaczęłam występować na scenie.
Moja terapeutka bardzo się ucieszyła.
„Wspaniale, że się zdecydowałaś.
Chętnie obejrzę twój występ. Ile kosztuje bilet?”.
A ja do niej: „150 reali”.
Szybko dodałam: „Wstęp jest darmowy, proszę przyjść ze znajomymi!”.
Poszła i tak się ucieszyła, widząc mnie na scenie.
Powiedziała: „Bruna, wiem, że odniesiesz sukces.
Przed tobą wiele wspaniałych sesji”.
„Chodzi o występy?”
Ona na to: „O terapię, kretynko!”.
Wiedźma miała rację.
Rok 2016.
Adéliowi opadł kutas.
Rok 2017.
Robervalowi opadł kutas.
Rok 2018.
Jair wyłączył chwieja.
A nie chodziłam na randki z byle kim.
W 2019 roku
w końcu poznałam partnera,
który zawsze stał na baczność.
Był to Edmilson, mój wibrator.
Nadszedł rok 2020 i przez pandemię wszyscy opadli z sił.
Spędzałam wtedy tyle czasu w domu,
że Edmilson miał zwarcie.
Dużo się razem bawiliśmy.
Miałam tu krainę wibracji!
Dotknęłam mojej gosposi i ją poraziłam.
Zapaliły mi się lampki na choince, a były wyłączone.
Tamtego roku tak się zbliżyłam do Eda,
że niechcący wzięłam go na terapię.
Chyba nie chciał iść, bo cały się trząsł.
Kiedy przyznałam się terapeutce,
powiedziała: „Rozumiem.
Nie wpuszczasz mężczyzn do swojego życia,
bo boisz się, że cię porzucą,
tak jak twój ojciec”.
A ja: „Niezła bajka. Wsadź ją sobie w dupę”.
Coś w tym stylu.
Kazała mi przestać uciekać.
„Aby mieć zdrowy związek, musisz poszukać taty”.
Powiedziałam, że nie będę szukać taty.
Ona: „Poszukaj go”.
A ja: „Nie poszukam. Edmilson, co o tym myślisz?”.
Kiedy mówię o wibratorach,
lubię obserwować reakcje publiczności.
Patrzeć na wasze miny.
Są kobiety, które mają w domu wibrator
i go uwielbiają.
Niektóre wciąż się wahają. Nie zwlekajcie z zakupem.
On was pobudzi.
Są kobiety w związkach,
które używają wibratora, a ich faceci wiedzą, że to pomaga.
Ale są też faceci
o delikatnym męskim ego,
którzy są zazdrośni o wibrator.
Powtórzę. Są zazdrośni o wibrator!
Jesteś zazdrosny? To kup sobie własny!
Co za bzdura. Nie zamienimy żadnego faceta na wibrator.
Wiemy, że wibrator jest lepszy.
Potrzebujemy kogoś, kto zadziała nam na nerwy.
Taki facet mówi dziewczynie:
„Nie, kochanie.
Nie potrzebujemy takich gadżetów.
Ja będę ci wibrował”.
Albo: „Wibratory są dla kurew”.
Kiedy zachowanie kobiety przerasta faceta,
często pojawia się to samo wyzwisko.
Kurwa. Niemal zawsze.
To niesprawiedliwe, że niektóre określenia
są pozytywne w odniesieniu do mężczyzn, a obraźliwe dla kobiet.
Pies – najlepszy przyjaciel mężczyzny.
Suka – kurwa.
Byk – silny facet.
Krowa – kurwa.
Blacharz – naprawi ci samochód. Blachara – kurwa.
Gabriel Medina – surfer.
Surferka Bruna…
Kurwa.
Kiedy facet chce obrazić innego mężczyznę,
nazywa go skurwysynem.
Bo to nasza wina!
W piłce nożnej nadal dominują mężczyźni.
Jedną z najczęstszych obelg jest tam „skurwysyn”.
A na boisku nie ma żadnej kurwy!
Kiedy drużyna przegrywa,
czyja to wina?
Matki sędziego.
A mamusia ma 80 lat, siedzi w domu i robi na drutach.
Ale z niej kurwa!
Nie piecze kurczaka na obiad.
Piecze wielkie, włochate fiuty.
Dlaczego to takie obraźliwe
być potomkiem kurwy?
Przecież kurwy świadczą usługi,
dostarczają towar na czas,
nie to co budowlańcy.
Nikt jeszcze nie widział,
żeby kurwa przerwała loda i powiedziała: „Przykro mi, Etevaldo,
nie dokończę, bo jutro będzie padać”.
Zawsze się spisze.
Nieważne, jak długo jesteście w związku.
Dziesięć lat, rok, miesiąc.
Zawsze pewien niepokój
dręczy kobiecą duszę.
To pytanie:
„Kiedy on poprosi
o seks w dupę?”.
Ten strach nasila się podczas specjalnych okazji.
W urodziny skurwiela, rocznicę związku,
Boże Narodzenie, Święto Zmarłych.
Dziewięć na dziesięć kobiet żyje z tym niepokojem.
A pozostałe? Te, które tak lubią?
Jeśli jesteście na widowni,
podzielcie się darem, rozdawajcie ludziom ulotki.
Tylko nie próbujcie mnie do tego przekonywać.
Nie bądźcie Świadkami Jehowy dupy.
Nie chcę w każdą niedzielę chwalić dupy wszechmogącej!
Ja tego nie lubię. To żadne uprzedzenie, po prostu nie lubię.
„Bruno, jeśli ci się nie podoba,
to znaczy, że źle to robisz.
Dodaj trochę olejku”.
To jest dupa czy pierożki?
Nie chcę podczas bzykania czuć smrodu oleju.
Mam patelnię beztłuszczową.
Niemal każda kobieta słyszała tę groźbę.
„Nie dasz mi dupy?
To poszukam takiej, co da”.
A gdzie na świecie
ludzie rozdają tyłki?
W dupnych food truckach.
„Przyjeżdża dupny food truck!
Tyłek tłusty, tyłek zgolony, zawsze świeże!
Przyjdźcie z własną miską!”
Faceci mówią:
„Kochanie,
otwórz umysł.
Spróbujmy czegoś nowego”.
„Jasne.
To może
dasz mi orgazm?”
Niech pan bije brawo! Pańska żona klaszcze.
Cóż.
Dziewczyny,
podnieście rękę , jeśli lubicie w tyłek.
„Żeby cały świat się dowiedział?”
Nikogo nie oceniam.
Babciu, nie lubisz tak?
Nie szkodzi. Ja też nie.
Drogie panie,
możemy oczywiście odmówić,
ale możemy też się pośmiać.
Uwielbiam wymyślać wymówki.
„Bruna, zerżnę cię w dupę”.
„Nie mogę. Mój tyłek jest offline”.
„Nie dotykaj, mam wirusa”.
Ale moje ulubione rozwiązanie
to powiedzieć z poważną miną:
„Nie mogę ci na to pozwolić.
Niestety twój członek
jest olbrzymi.
Te siedem centymetrów mnie rozerwie”.
Przestańcie błagać o nasze tyłki i zamówcie nam chińszczyznę!
Ale nudziarze! Staliście się żebrakami.
„Daj dupy, mam rodzinę do wykarmienia”. Pierdol się!
Cholera!
Kolejna bezsensowna rzecz to piersi.
Dlaczego kobiety muszą chować cycki,
a mężczyźni pokazują swoje brzydkie sutki?
Jakiś kretyn myśli teraz: „Bruna.
Jeśli chcesz,
możesz pokazać cycki.
Tu i teraz”.
Nie mogę pokazać cycków. Wiesz dlaczego?
Bo ten tyci fiut od razu wyleci ci ze spodni.
I będzie to mały, paskudny fiut.
To nie tak, że przyjdzie tu jakiś playboy
i zacznie wywijać anakondą.
Wiecie, w czym leży problem?
Męskie piersi są wolne.
Kobiece piersi są na warunkowym.
Nosimy ten nadajnik nazywany stanikiem.
Dlatego kiedy facet nie może rozpiąć kobiecie stanika,
myślę sobie,
że strażnik zapomniał kluczy.
Kobiety całe życie
ukrywają sutki.
Chowamy je w koszulkach,
w stanikach, w ustach byłego chłopaka.
Każda kobieta wie, że najgorszą kryjówką dla sutków
jest bikini.
Kiedy kończysz wiązać sznurki,
sutki dostają szału i robią tak.
Zależy im na ucieczce bardziej
niż w Skazanym na śmierć.
Muszą się wydostać.
Jeśli zobaczycie kiedyś zbiegły sutek,
na litość boską, ostrzeżcie jego właścicielkę!
My tego nie czujemy.
Kiedy ucieka plasterek salami, nie włącza się alarm.
„Nic nie powiedziałem, bo myślałem, że chce być seksowna”.
Nigdy tak nie jest. Nigdy!
Wiemy o tym. Zbiegłe sutki nie wyglądają atrakcyjnie.
Tak jest. Nie uśmiechają się i mówią: „Hejka!”.
Nie!
Robią tak.
Jak ludzie w tokijskim metrze
stojący przy drzwiach.
„Bruna, zawsze tak było. To nie nasza wina”.
Nie. Nie zawsze tak było.
Był taki czas, kiedy kobiety mogły pokazywać piersi.
Potwierdzają to pewne obrazy.
Obrazy Adama i Ewy nie pozostawiają wątpliwości.
Adam miał tylko jeden liść, Ewa tak samo.
Nie nosiła na cyckach liści sałaty.
Jakby po wygnaniu z raju otworzyli warzywniak.
Uwielbiam historię Adama i Ewy.
Nie mogę się doczekać telenoweli w religijnej telewizji.
Muszę zobaczyć obsadę. Jako Ewa wystąpi biuściasta piosenkarka.
Adamem będzie nowoczesny amant,
mówiący w raju slangiem!
A węża zagra redaktor tabloidu.
Poda jabłko i plotkę.
Uwielbiam tę historię.
Zmieniłabym tylko jedno.
To bardzo niesprawiedliwe,
że za grzech pierworodny wini się Ewę.
To nie fair.
Myślę, że zrzucono na nią winę,
bo głos miały trzy osoby: Adam, Bóg i biblijny narrator.
Pomyślcie, jaką poznaliśmy historię.
Bóg stworzył świat, wszystkie zwierzęta,
a potem Adama.
Tylko Adama.
Tylko przystojniaka.
Bóg spojrzał na Adama i powiedział: „Simba!
Możesz bzykać wszystko, co tu widzisz”.
Trochę zaadaptowałam.
Wyobrażam sobie rajski ogród
jako plażę stworzoną dla macho.
Nigdy nie stanęła tam noga nędzarza.
Wyobrażam sobie, jak Adam tam idzie,
singiel gotowy narobić zamieszania.
Na głowie czapka z daszkiem do tyłu.
Jak relaksujący się zwycięzca reality show.
Miał cały rajski ogród dla siebie.
Mógł robić, co chciał.
Wszystko to, co robią mężczyźni, gdy są sami,
na przykład wąchać własne bąki.
Ale stwierdził: „Jestem Adam, ja to zbadam.
Wszystko sobie poukładam”.
Mam więcej rymów.
Poważnie.
Dzięki.
Adamowi się nudziło.
Powiedział: „Ale nuda!
Nie mam się z kim bawić”.
Wisiało mu.
Wisiało.
Adam był irytujący. Jak rozpieszczony bachor.
Adam był pierwszym bananowcem na świecie.
„Jestem Adam, rajem władam”.
Ostrzegałam was.
„A nie mam w tym raju z kim się bawić.
Poskarżę się Bogu”.
Otworzył WhatsAppa.
„Super, tatuś jest online”.
Wysłał Bogu wiadomość głosową.
„Tato, nie mam z kim się bawić!”
Bóg wszystko rzucił
i powiedział: „Słuchaj, młody.
Tatuś zrobi ci świetną zabawkę”.
I tak stworzył Ewę.
Ta historia nam mówi,
że zostałyśmy stworzone, by zabawiać tych frajerów.
Jakby tego było mało,
Bóg użył kości z ciała Adama, by stworzyć Ewę.
Urodziłyśmy się po uszy w długach i jesteśmy coś skurwysynom winne.
Dlatego zawsze, gdy poznaję nowego gościa,
kupuję mu żeberka,
żeby spłacić dług.
I robię mu loda na pokrycie odsetek.
Uważam, że Ewa bardzo się Bogu udała.
Wyobraźcie sobie, jak najgorętsza laska na świecie
przybywa do Edenu z dna morza,
w stylu Ex na plaży.
Nie uważam,
że Adam udał się Bogu tak, jak Ewa.
Nie udało się stworzyć ideału za pierwszym razem.
Wyszło mu to dopiero, gdy stworzył Rodrigo Hilberta.
Wyobrażam sobie
Adama
jako brzydkiego faceta o wielkim sercu.
Znacie ten typ?
Facet, którego nie chcecie bzykać,
aż nagle się okazuje, że ma dużego.
Wy wiecie, o co chodzi.
Każda bzykała brzydala z wielkim fiutem.
„Przestań, jest super. Zabawny, miły”.
Albo: „On tylko tu dostarcza pizzę”.
Wyobraźcie sobie,
jak Adam widzi tę cudowną laskę.
„Często tu przychodzisz?”
Biedna Ewa. Nie miała innego faceta do wyboru.
Otwierasz Tindera, a tu Adam.
Instagram – Adam.
Grupę w WhatsAppie – Adam, Bóg i narrator.
Gadatliwy narrator.
Dziewczyny,
nie oszukujcie się.
Razem z Ewą nosimy winę za grzech pierworodny,
bo według tej historii
Ewa nie mogła się oprzeć…
jabłku.
Jabłku.
Nie nutelli, bekonowi, piwu ani sambie.
Kiedy ostatnio miałyście kryzys w środku nocy,
wstałyście z łóżka, otworzyłyście lodówkę i objadłyście się jabłkami?
Nigdy!
Nie lubimy jabłek. Nie ufamy im.
Pamiętamy Królewnę Śnieżkę!
Jedyne jabłko, jakiego chcemy, to iPhone. Chrzanić resztę!
A kto w tej historii przekonał Ewę, by ugryzła jabłko?
Wąż. Nie.
Nie!
Nie wyobrażam sobie nagiej kobiety
rozmawiającej z wężem.
Próbowałam wielu narkotyków.
Rozmawiałam z paprociami, pandami, kosmitami.
Nie z wężem.
Węże są jadowite.
Są aroganckie.
Nawet nie mają rąk, żeby ci pomachać.
Jak wąż bez rąk przyniósł jabłko do Edenu?
Dryblował?
Musiał maczać w tym palce Adam.
Nie ma innego wyjaśnienia.
Pamiętajcie, że gdy przyszła Ewa,
była zupełnie goła.
Wiecie, jacy są mężczyźni na widok nagiej kobiety.
Tak samo Adam.
„Cycki!”
„I dziura”. Nie mieli wtedy wielu słów.
Może było tak.
Grzechem pierworodnym było podniesienie rogatki.
Jeszcze jedno.
Jeśli Ewa powstała z żebra Adama,
na obrazach powinien wyglądać tak.
W tej historii wszystko poszło nie tak.
I śmiem twierdzić, że tak się stało,
ponieważ Bóg
jest ojcem.
Gdyby Bóg był matką,
nikt nie zjadłby jabłka przed obiadem.
Matki trzymają dzieci krótko.
Każdy, kto ma temperamentną mamę, wie. To diabeł wcielony.
Moja jest tutaj.
Kocham moją mamę. Mamo, wiesz o tym.
Podziwiam ją. Sama nas wychowała, jest silna,
ale to diabeł wcielony.
Ta jędza ma charakterek! Nadal mi rozkazuje.
Mnie i mojej siostrze.
Kilka lat temu moja starsza siostra, Carolina,
postanowiła wyjść za mąż.
To smutne, gdy ktoś, kogo kochasz,
podąża ścieżką zła
i schodzi do doliny cieni.
Próbowałam pokazać jej dobrą drogę,
narkotyki i kluby swingersów.
Przegrałam z mrokiem małżeństwa.
Najgorsze, że miałam być jej druhną.
Mama ma taki temperament,
że zmusiła mnie, bym została druhną siostry.
Przyznaję, że byłam niezadowolona
i za dużo wypiłam.
Zwymiotowałam.
Na siostrę.
Piękna historia.
Dwa lata po ślubie Carolina do mnie zadzwoniła.
Powiedziała:
„Cześć. Mam dobre wieści.
Jestem w ciąży”.
A ja: „Jestem pijana”.
Zapytała: „Ciągle?”, a ja: „No tak”.
„Jestem w ciąży i chcę,
byś była matką chrzestną”.
Powiedziałam jej: „Kochana, niczego się nie nauczyłaś?”.
Nie nadaję się do tego. Nie mam cech matki chrzestnej.
Jestem ładna na zewnątrz, ale w środku zepsuta.
W moich żyłach zamiast krwi płyną alkohol i zupka chińska.
Jestem niedojrzała.
Mogłabym przyjść na kacu i napić się wody święconej.
Klepnąć księdza w dupę, zakasać mu sutannę i krzyknąć: „Ministrant!”.
Ale powiedziałam wam o temperamencie mojej mamy.
Jestem mamą chrzestną!
Ciocią Bruną.
Mam siostrzenicę o imieniu Clara.
Jest taka urocza.
Ku przerażeniu mojej siostry mała wygląda zupełnie jak ja.
Siostra oszczędziła mi pracy.
W trzecie urodziny Clary zadzwoniła do mnie mama.
Po tej rozmowie zaczęłam ją czule nazywać
telemarketerką piekieł.
Dzwoni, żeby wzniecić piekło.
- „Cześć, mamo”. - „Cześć, kochanie!”
Co?
Nigdy nie była taka miła.
Gdzie ogień piekielny?
„Cześć, mamo. O co chodzi?”
„O twoją siostrzenicę. Chrześnicę!
Ma urodziny
i potrzebuje łóżeczka.
Może matka chrzestna…
Matka chrzestna!
Jej kupi?”
Zrozumiałam. To nie była miłość, tylko rachunek.
Słuchajcie.
Nie znam się na dzieciach.
Nie wiem, gdzie jest wyłącznik.
Moja siostrzenica przeszła bardzo irytującą fazę.
Serio. Ciągle tylko spała, płakała, rzygała i srała pod siebie.
Jak ja po pijaku.
Więc dałam jej lek na kaca.
Siostra nie była zadowolona!
„Nie możesz jej tego dawać! To dziecko”.
„Też jestem dzieckiem. Nadal lubię ssać”.
Tak się kłócę z siostrą.
Gdy rozmawiałam z mamą, pomyślałam,
że skoro moja siostrzenica ma trzy lata,
pewnie jest wielkości kanapki z Subwaya.
Łóżko dla dziecka tej wielkości nie powinno być drogie.
Powiedziałam, że jestem zawalona pracą,
więc niech wybierze łóżko i zapłaci moją kartą kredytową.
Myślałam sobie,
że nie ma nic złego w pożyczaniu karty
własnej matce.
Matki są święte.
Mama dała mi życie, karmiła mnie piersią, nie ssie już fiuta.
Nieważne.
Mam taki układ z bankiem.
Kiedy używam karty kredytowej,
dostaję SMS-a, żebym wiedziała, w co się pakuję.
„Naprawdę wydasz 300 reali na karła w stroju Teletubisia?”
Byłam na spotkaniu służbowym,
mama miała moją kartę
i dostałam następującą wiadomość:
„Właśnie wydałaś
1200 reali w sklepie meblowym”.
Pomyślałam, że ktoś okradł mamę.
Albo ją porwał. Nie do wiary!
Więc zadzwoniłam: „Mamo, wszystko w porządku?”.
„Fantastycznie”.
„Tak? Bo dostałam ciekawą wiadomość z banku”.
„Kupiłaś sobie sklep?”
„Nie, wariatko. Kupiłam twojej siostrzenicy łóżko”.
„Mamo,
oszalałaś?
Łóżko dla dziecka za 1200 reali?
Jak to możliwe?”
„To łóżko Elsy. Z Krainy lodu”.
„Oddaj to łóżko Elsie!
Zwariowałaś?”
Łóżko dla dziecka za 1200 reali!
Moje podwójne łóżko tyle nie kosztowało.
A ciągle wskakuje do niego ktoś nowy!
„Mamo, to bez sensu. Oddaj to gówno!”
Powiedziała, że nie może.
„Nie mam wyboru?
Kupiłam łóżko Elsy? Z Krainy lodu?”
„Gratuluję, córeczko”.
„Dobrze, mamo.
Jeśli nie możesz go zwrócić. to zapłacę, ale słuchaj.
Chcę usiąść na tym łóżku
ze szklanką whisky w ręku,
a ta dziwka Elsa ma mi wrzucić do szklanki lód.
Mała ma spać w tym łóżku, aż skończy 80 lat.
Ma w nim stracić dziewictwo.
Domagam się filmów i zdjęć jako dowodów.
Kiedyś zamontuję na tym łóżku lustro
i Elsa wyliże mnie tym swoim lodowatym językiem”.
Powiedziałam to wszystko
mojej mamie.
Byłam wściekła.
Słuchajcie.
Jestem komikiem. Nikt nie traktuje mnie poważnie.
Kiedy skończyłam krzyczeć,
mama powiedziała: „Ale jesteś zabawna!”.
Rok po historii z łóżkiem
wciąż płacę comiesięczne raty
i wtykam szpilki w lalkę voodoo Elsy.
Dzwoni Carolina: „Cześć!
Mam dobre wieści!”.
„Nie mów, że znów jesteś w ciąży.
Z każdym dzieckiem skacze mi ciśnienie albo debet”.
„Nie jestem w ciąży.
Dostałam pracę”.
„Oddasz mi za łóżko?”
„Ale jesteś zabawna!
Dostałam pracę,
ale nie w Brazylii.
Mam pracę w Wietnamie”.
„Kochana,
nie uczysz angielskiego?
Ktoś spalił szkołę?”
Rozłączyła się.
Wiecie co…
Carolina, moja siostra,
wyjechała do Wietnamu.
A Clara, moja siostrzenica?
Też wyjechała. Miałam więc pytanie.
Brzmiało ono tak: a co z łóżkiem?
„Mamo, a łóżko?”
„Nie zmieściło się w samolocie”. Powiedziałam, że nie potrzebują samolotu.
Mogą wskoczyć na łóżko i wiosłować.
Przepłynąć ocean!
Vaiana tak zrobiła!
Łóżko Elsy z Krainy lodu
jest teraz u mamy.
U 65-letniej kobiety,
która nie umie znaleźć kanału Disneya.
Let it go.
Pół roku po przeprowadzce siostry
kto zadzwonił?
Telemarketerka piekieł
„Cześć, mamo”.
„Cześć, kochanie!”
„Znam ten ton.
To ton diabła prowadzącego zbiórkę pieniędzy.
Czego ode mnie chcesz? Gadaj!”
„Twojej siostrzenicy,
to znaczy chrześnicy,
potrzebny jest
nowy rower”.
Powiedziałam: „Przede wszystkim
żadne dziecko nie potrzebuje roweru.
Dzieci potrzebują tlenu, słońca, wody pitnej.
To dziecko potrzebuje wrócić do Brazylii, żeby spać w swoim łóżku.
Po co jej rower?
Pracuje w Uber Eats?
Ma cztery lata.
Może rozwozi gazety?”
„Ale jesteś nieczuła.
Potrzebuje roweru, bo nie ma tu przyjaciół”.
Powiedziałam, że może się bawić śmieciami z ulicy.
Nikt nie tknie mojej karty kredytowej. Pieprzona rodzina oszustów.
Powiedziałam to mamie.
Od razu tego pożałowałam.
Mama zaczęła wrzeszczeć do telefonu.
Rozłączyła się, oddzwoniła i znów rozłączyła.
Powiedziałam: „Dobra. Ile kosztuje ten rowerek?
Pamiętaj, proszę, że tylko pytam o cenę.
Już ci nie ufam, moja tak zwana matko”.
„Jesteś bezczelna!
Znam cenę.
Ale najpierw coś ci powiem”.
„Dobra, paniusiu, co to za przekręt?”
„Twoja Clara
jechała w Wietnamie wypożyczonym rowerem
i skaleczyła sobie stópkę łańcuchem”.
„Co? Nie powinna trzymać stóp na pedałach?
Co to za głupie dziecko, że nie umie jeździć na rowerze?”
„Zamknij się! To był wypadek.
Twoja siostrzenica jechała na rowerze
i zasnęła”.
„Hej!
Chwila.
To nie ma najmniejszego sensu.
Mówisz mi, że czterolatka zasnęła na jadącym rowerze?
Wydałam 1200 realsów na łóżko Elsy,
a ten dzieciak zasypia byle gdzie?”
Mama podała mi cenę
roweru z osłoną łańcucha
dla durnych śpiochów.
Jedyne 1500 reali
za rower tej wielkości, więc powiedziałam:
„Mamo, czemu rozpieszczamy to dziecko?
Ja i Carolina jako dzieci
nie miałyśmy nic.
Nosiłam ciuchy jednej marki. Nazywała się Carla.
Czyli moja najstarsza kuzynka.
Jestem najmłodszą z sześciorga kuzynów.
Wszyscy nosiliśmy ubrania po Carli.
Gdy docierały do mnie, miały już tylko 1% baterii.
Białe koszulki miały tak żółte pachy,
że wyglądały anemicznie, serio.
Prałam je w kwasie foliowym.
Tak jak moja siostrzenica, ja też miałam coś z bajki.
Nowe szaty króla.
„Mamo…
Dlaczego?
Dlaczego tak rozpieszczamy tego dzieciaka?”
„Bo jest wyjątkowa. Jest poliglotką”.
„Wcale nie”.
„Właśnie że jest”.
„Nawet nie wiem, co to znaczy!”
Więc mama wyjaśniła.
„Twoja czteroletnia siostrzenica mówi po portugalsku, angielsku i wietnamsku”.
„Niemożliwe.
Nie odważyłaby się.
Za kogo ona się uważa? Chce być mądra w rodzinie głupich ludzi?
Dlatego nie ma przyjaciół.
Zarozumiały bachor!
Pewnie siedzi w pierwszej ławce.
Niech usiądzie z tyłu, kibluje trzy lata,
sprzedaje prochy i wtedy zobaczymy, ilu będzie mieć przyjaciół.
Ale mi poliglotka!
Też jestem poliglotką. Znam nie tylko portugalski.
Znam slang.
Rozmawiam z hiphopowcami i rozumiem, co mówią.
Byłam wściekła. Zadzwoniłam do siostry.
Od razu powiedziałam:
„Daj mi pogadać z tą zarozumiałą,
nadętą, rozwydrzoną, śpiącą,
cholerną poliglotką,
co jest taka wyjątkowa.
Zna się na wietnamskim, ale nie na rowerze?”.
Zawołała małą. Uroczy dzieciak.
Bezczelna smarkula wzięła iPhone'a mamy
i zamknęła wszystkie aplikacje.
Nie znoszę tych bachorów. Jakby w cipce matki miały Wi-Fi.
Powiedziała:
„Cześć, ciociu”.
A ja od razu: „Taką jesteś szychą,
wielką poliglotką, tak?
Zarozumiały, nadęty bachor,
co ma się za wyjątkową,
cholerną poliglotkę.
Gadaj po wietnamsku, skoroś taka zdolna.
Powiedz coś po wietnamsku”.
Powiedziała.
Położyła telefon na podstawce i spojrzała mi w oczy.
A ja tak…
Mała robiła mnie w konia!
Jak ten pingwinek Pingu…
Też mi poliglotka!
Ale mówiłam wam, że moja mama ma charakterek.
Kupiłam rower!
Zapłaciłam 1500 reali.
Dostałam filmik, jak mała na nim jeździ.
Za 1500 reali!
Zadzwoniłam do mamy: „Licząc łóżko i rower,
wydałam 2700 reali
na dziecko, którego sama nie zrobiłam.
To daje mi prawo
wyjść na scenę, opowiedzieć tę historię
i nazwać moją siostrę pizdą.
Przed całym krajem!”.
Nawet w Netfliksie!
Dzięki.
Problem w tym…
że dzięki Netflixowi cała moja rodzina to zobaczy.
Nawet w Wietnamie!
Boję się ich reakcji. Chyba stracę rodzinę.
Dlatego zadzwoniłam do terapeutki.
„Pani doktor,
może jednak poszukam mojego taty?”
Uwierzycie, że zaczęłam szukać drania?
Nie miałam z nim kontaktu,
ale jego córka obserwowała mnie na Instagramie.
Moja siostra.
Przyrodnia siostra.
Z tego samego męskiego przyrodzenia.
W sprawach rodzinnych skupiam się na takich bzdurach.
Napisałam do niej. Nigdy wcześniej nie rozmawiałyśmy.
„Cześć!
Słuchaj,
masz może numer twojego taty, mojego taty, naszego taty?”
Dobry żart!
Oczywiście, że miała.
Jej tata ją wychował.
Był przy niej
całe życie.
Rozpuszczony bachor! Łatwo się żyje z tatą w domu, co?
Niech spróbuje mojego życia porzuconego dziecka!
Nic mi nie jest. Szybko odpowiedziała.
Napisała: „Hejka!
Tu masz numer taty.
Powodzenia”.
Nie znoszę ludzi z kochających rodzin.
Zdobyłam numer taty.
Nawet nie wiedziałam, jak go zapisać.
Jako tatę? Tatusia? Nemo?
Zapisałam go jako tatę.
W WhatsAppie wyświetliło się:
„Widziano w 1984 roku”.
Cholerny menel.
Żartuję sobie o tym,
ale to był dla mnie trudny moment,
bo zastanawiałam się nad pierwszymi słowami do taty.
Nie wiedziałam, co powiedzieć.
Postanowiłam mówić prosto z serca
i udało mi się napisać tylko tyle:
„Witaj, nieznajomy!”.
Napisałam: „Cześć, tato.
Jestem Bruna. Twoja córka”.
I emotka.
Emotki przełamują lody.
Odpowiedział.
Napisał tak:
„Cześć, córko”.
Ojej!
Teraz miałam tatę!
Stałam się księżniczką tatusia!
Już nie mogę się umawiać z dilerami.
Żartuję. Mogę.
Ale na poważnie napisałam mu tak:
„Tato, musimy się spotkać,
bo od twojego odejścia nikomu nie staje kutas.
Długa historia, później opowiem.
Moja terapeutka mówi,
że muszę się z tobą spotkać, bo jestem lekko dziwna
i trochę szurnięta.
Powiedziała, że nie powinnam przejechać byłego
ani dźgnąć drugiego”.
Przestępstwa.
Co za seksizm.
„Mam traumę, bo odszedłeś.
Jestem świrnięta i to twoja wina”. Plus emotka.
Odpisał: „Jeśli chcesz się spotkać,
wciąż mieszkam w tym samym mieście, w którym się urodziłaś”.
Cholera! Kompletnie nie umiemy szukać.
To mała mieścina. Wszyscy się znają.
Każdy wie, gdzie mieszka Candyman.
Kuzyni się pieprzą z braku opcji.
Moja rodzina taka jest.
Moje drzewo genealogiczne to winorośl.
Ciotka nadal tam mieszka. Tak, lesbijka.
Nazywamy ją Ciocią Butch.
Zadzwoniłam do Cioci Butch i powiedziałam…
Spodobało ci się?
Ciocia Butch.
Powiedziałam: „Planuję spotkanie z tatą”.
Powiedziała, że mi pomoże. Poszłyśmy razem.
Denerwowałam się. Ciocia Butch też.
Dotarłyśmy na miejsce przed tatą.
Tak się stresowałam, że chciałam się poddać.
Powiedziałam cioci, że idę po papierosy.
Przypomniała mi, że nie palę.
Podjechał samochód.
W środku mój ojciec.
Przyznaję, że najpierw sprawdziłam model auta.
Chciałam wiedzieć, co mnie ominęło.
To był złom. Nie pojechalibyśmy do Disney Worldu.
Tata wysiadł
ze łzami w oczach.
Zapytałam go,
czy płacze.
„Nie, jestem pijany”.
I o to chodzi!
Udowodnił, że jest moim tatą!
To szaleństwo spotkać ojca po takim czasie.
Trudno wybaczyć komuś,
kto cię porzucił.
Ale fajnie było zobaczyć w nim cechy,
które ja też mam, ale nigdy nie wiedziałam, skąd się wzięły.
Zobaczyłam w ojcu lekkomyślność,
alkoholizm, uzależnienie od seksu.
Naprawdę wzięłam się z jego krocza!
Czułam się mile widziana, jak w domu.
Tak się cieszyłam,
że chciałam podziękować ludziom,
którzy mi pomogli.
W tym przyrodniej siostrze.
Zadzwoniłam do niej.
„Zgadnij, kto teraz ma tatusia, suko!”
Przejechałam z tatą w aucie obok sierocińca.
„Ja mam tatusia, a wy nie!”
Potem wróciłam na terapię.
Na pierwszej sesji
terapeutka powiedziała: „Bruna, serio,
nie chowaj się za żartami.
Jak się czułaś na spotkaniu z tatą?”.
Powiedziałam: „Nie wiem dlaczego, ale spotkanie z tatą sprawiło,
że przemyślałam
wszystkie dawne związki,
i doszłam do wniosku,
że współczuję
wszystkim moim byłym”.
Bo jednego przejechałam,
drugiego dźgnęłam,
ale żal mi ich wszystkich, bo jestem pewna,
że już nigdy się z nimi nie umówię.
Może myślicie, że mam świetne poczucie własnej wartości.
Tak, musiałam nad tym ciężko pracować,
bo żaden facet, który pojawił się w moim życiu,
mnie nie szanował.
Jeden ze mną zerwał, bo nie byłam dość ładna,
dość seksowna.
Podobał mi się facet, który kompletnie mnie olewał,
bo spotykał się z jakąś znaną aktorką.
A ponieważ nigdy nie byłam w dłuższym związku,
kierowałam cały swój czas, uwagę,
miłość i zaangażowanie
na kogoś, kto nigdy mnie nie opuści.
Na siebie.
Właśnie dzięki temu jestem na tej scenie
i mogę wam powiedzieć,
że spełniłam większość moich marzeń.
Moje występy się wyprzedają, mam tysiące obserwujących
i jestem dziana.
Jestem też pierwszą Brazylijką
z własnym programem komediowym w Netfliksie.
Chciałam wam to powiedzieć, zwłaszcza kobietom.
Chciałam przekazać wam tę wiadomość.
Nie mówię, że macie być singielkami. Nie o to chodzi.
Chcę, żebyście nigdy nie zapomniały,
że społeczeństwo wciąż na nas naciska,
że musimy być w związku,
jakby to był główny cel życia kobiety.
Jakby brak związku
oznaczał porażkę.
Przez to poddajemy się rzeczom, których nie powinnyśmy akceptować.
I chcemy zmieścić się w czymś, w czym się nie mieścimy,
więc musimy się pomniejszać.
Możemy się zajmować tyloma innymi rzeczami.
Możemy mieć nie tylko pracę.
Możemy robić karierę.
A więc
kiedy się zakochacie,
kochajcie, poddajcie się uczuciu, angażujcie się,
ale nigdy nie zapominajcie,
że przede wszystkim musicie kochać siebie.
Słuchajcie.
Powiedziałam
to wszystko
mojej terapeutce.
Spojrzała mi w oczy i powiedziała:
„Ale jesteś zabawna!”.
Bardzo wszystkim państwu dziękuję!
Dziękuję!
Dziękuję.
Tak jest, Netflix. Udało się!
DZIĘKUJĘ MAMIE, KTÓRA WYCHOWAŁA MNIE SAMA
I MUSI SŁUCHAĆ, JAK OPOWIADAM O OJCU W MOIM PIERWSZYM PROGRAMIE W NETFLIKSIE