Downloaded from YTS.MX
Do dzieła.
Official YIFY movies site: YTS.MX
DZIEŃ D
Ludzie, nie musimy tu pobić Squid Game.
NIE MUSIMY TU POBIĆ SQUID GAME
Zero presji.
Gotowi?
Oto
Celeb Five!
HISTORIA STOJĄCA ZA WYSTĘPAMI CELEB FIVE
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
SANGAM-DONG, SEUL
Hej, Shin-young.
Tak. Jestem na parkingu.
Zejdź.
WETERAN CELEB FIVE, SONG EUN-I
- Hej, Shin-young. - Hej, Eun-i.
Zapobieganie infekcjom.
KAPITAN CELEB FIVE, KIM SHIN-YOUNG
- Dlaczego tu idzie? - Siadaj z tyłu.
Przybyłam.
Muszę złożyć pokłon starszym komediantkom.
NAPASTNIK CELEB FIVE, AN YOUNG-MI
- Jedziemy? - Tak, jedźmy.
- W drogę. - Tak.
Jedziemy.
Bong-seon powinna już skończyć występ.
- Bong-seon? - Tak.
Bong-seon powinna gdzieś tu być.
Gdzieś tutaj?
- Eun-i. - Bong-seon, gdzie jesteś?
Przed Yankee Candle.
Już jakiś czas tu czekam.
Nie widzę cię.
Co ty gadasz? Stoję na środku chodnika.
- Na środku? - Gdzie?
Tak.
Gdzie jesteś? Kiedy przyjedziesz?
- Nie widzimy cię. - Pomachaj.
Właśnie przejechałaś obok.
Masz rejestrację 3462! Białe auto.
- Pomachaj. - Chwila. Widziała vana.
Machałam. Czemu przejechałaś obok?
Nie widziałyśmy cię.
Wiem, gdzie niby byłaś,
ale cię nie widziałam.
Jestem pod znakiem „wyprzedaż”.
Reklama wyprzedaży naprzeciwko Starbucksa.
- Chwila. To ona? - Chwila. Co?
- Boże. - To ona?
- Czekaj. To Bong-seon pod znakiem? - O Boże.
WYPRZEDAŻ
PROMOCJA DLA KOGOŚ, KTO JĄ ZNAJDZIE?
ŚWIRUSKA CELEB FIVE, SHIN BONG-SEON
To szaleństwo.
Ludzie się na ciebie gapią.
To ty stoisz pod tym znakiem?
Ktoś do ciebie mówi.
Chwila. Bądź dla niej miła.
- Eun-i. - Boże.
- Bong-seon, jesteśmy. - Tam?
- Pospiesz się. - Tutaj.
Druga strona.
- No chodź. - Po przejściu.
Spójrz na nią.
Idzie.
MOJE NOGI
ZABIERZCIE MNIE STĄD
Zbliża się chodząca Yankee Candle.
WIELKOLUD
CHODZĄCA ŚWIECA
Czerwone światło. Stój.
Przechodź.
- Zamiotła liście. - Wiem.
Powinna dostać tabliczkę z uznaniem.
NIE JESTEM DZIWADŁEM
To szaleństwo.
Teraz idź, Bong-seon.
- Przechodź. - Przechodź.
Musimy jej mówić, bo nic nie widzi.
Przechodź.
BIEGNIE CZERWONE
Bong-seon.
- Już idę. - Jest najlepsza.
Dobrze. Jest tutaj.
- Otwórz jej drzwi. - Dobrze.
- O Boże. - O Boże.
- Na litość boską. - Dobra robota.
Dobra robota. Wsiadaj.
O Boże.
- Zrobiłyśmy trzy kółka. - Serio.
- Dziękuję. - Nie widziałyśmy.
Jedźmy.
- Gotowe? - Tak.
Jedziemy. W drogę.
Pierwszy raz czuję się przy was samotna.
Cieszę się na to spotkanie przy tak ładnej pogodzie,
ale o co tu chodzi?
- Tu? - Nie mamy spędzić razem czasu?
- Zgadza się. - Tak?
- Tak. - Odbędzie się spotkanie.
- Co? - Dlaczego?
Netflix chce zrobić program o Celeb Five.
- Netflix? - Netflix?
Netflix?
- Zalewasz. - Serio?
- Naprawdę. - Ten od Squid Game?
- Tak. - No to dźwięk intra.
Tak.
- Zalewasz. - To jakaś bzdura.
Subskrybuję Netflixa.
CELEB FIVE
Tam są. Scenarzyści przyszli.
Dopiero się o tym dowiedziałyśmy
- i już ma być spotkanie? - Serio.
- O Boże. - No co wy…
- To jakiś absurd. - To za szybko.
Już o tym rozmawiałyśmy.
- Jeszcze się nie zgodziłyśmy. - Wiem.
Robimy. Wszystko postanowione. Siadaj.
- Na litość boską. - To nieuczciwa umowa.
- Serio. - Pospiesz się, Bong-seon.
No wiecie,
ot tak dołączamy do spotkania w sprawie programu na Netflixie?
Napoje gotowe.
Będziemy z nimi pracować.
- Znasz ich dobrze. - Tak.
Jeszcze się nie zgodziłyśmy na udział, więc…
Już mówiłam, że to robimy.
O czym tu gadać? To już postanowione.
- Czyli postanowione. - Przemówię jej do rozsądku.
A więc postanowione.
Trochę się cieszę, bo wreszcie dotrzemy
- do publiki na świecie. - Tak.
Pierwszy raz będziemy główną atrakcją programu.
- Zgadza się. - Kiedy powstało Celeb Five, mówiłaś…
Że postawię ci steka w Nowym Jorku.
Tak. To będzie dobra odskocznia.
Coś wam powiem. Squid Game to K-dramat.
K-pop kochają wszędzie.
- Czas na K-komedię. - Tak.
- Nasza kolej. - Tak.
Robiąc stand-up, możemy mówić o takich sprawach.
Racja.
Kilku koreańskich komików miało programy stand-upowe
- na Netflixie. - Tak.
Ale nas jest czwórka, więc nie wiem, jak będzie.
Nie wiemy, jaki będzie temat,
- więc pogadajmy. - Najpierw zabawne historie,
a potem zdecydujemy o formacie programu.
Jak daleko możemy się posunąć w programie na Netflixie?
- Mają cenzurę? - Nie czas się tym martwić.
Nie wiemy, jak daleko to zajdzie.
Może jesteśmy zbyt ostrożne.
Możesz być pierwsza.
- Robimy to? - Tak.
- Powinnyśmy? - Serio?
Oglądałam programy na Netflixie.
Są dość śmiałe.
Może oglądasz tylko takie programy.
Too hot…
Algorytmy zapewniają
spersonalizowane rekomendacje
Pomyślcie o Too Hot to Handle, 365 dni,
- Sex/Life i tak dalej. - Daj spokój.
Też tak powinnyśmy.
- Bo inaczej… - Czyli coś dla dorosłych.
Zgadza się. Uwolnijmy się od ograniczeń.
Kto dostarczy takie treści?
- Kto to zrobi? - Ja.
Ja to zrobię.
Kiepsko ci idzie w świetle jupiterów.
Jak to zrobisz?
- Śmiało. - Zielone, czerwone
Zastrzelą cię, jeśli to zrobisz.
SEKSI SQUID GAME
- Przestań. - Co z tobą? Przestań.
Pora pokazać światu K-cycki.
- Chodzi o to. - K…
Obcokrajowcy nas nie doceniają.
Myślą, że nasze cycki są…
Nie nakręcaj się.
Nawet Netflix nie zaakceptuje twoich cycków.
Chcesz, żeby cię wycięto?
Który kraj mnie przyjmie?
- Kiedy zaczną się zdjęcia… - Masz pasję.
…nie zrobi tego.
- Nie w świetle reflektorów. - Nie.
- Taka jestem. - Wstydzi się.
To o babci Shin-young jest zabawne.
Kiedy opowiada te historie,
zawsze się śmiejemy.
Babcia Shin-young jest bardzo zdrowa.
Moja babcia ma 110 lat.
Koreańskie babcie takie są.
Powiedzmy, że coś jej kupujesz.
„Babciu, spróbuj”.
„Nie wierzę, że chciało ci się tu przyjść”.
„Mój Boże, moja dziecinka”.
„Nie wierzę, że chciało ci się tu przyjść”.
„Powinnam kopnąć w kalendarz, aby nie być kłopotem”.
- „Babciu, nie mów tak”. - „Zapomnij. Muszę kopnąć”.
- „Rany, co to?” - „To maseczka”.
„Rany, co to?”
- Zawsze jej kupuję czerwony żeń-szeń. - Tak.
„Mój Boże,
to czerwony żeń-szeń. To czerwony żeń-szeń!”
„Trzeba było nie płukać!”
MARTWI SIĘ O CZERWONY ŻEŃ-SZEŃ
- To było nagłe. - „Woda rujnuje jego właściwości!”
„Ale był brudny”.
„Ziemia daje energię”.
„Ty skończona idiotko!”
Przed chwilą mówiła, że w przyszłym roku powinna kopnąć w kalendarz.
Mówiłam, że jest dwulicowa.
- To prawda. - Jest zabawna.
„Shin-young, zawsze zapominam, kim jesteś”.
„Ilu masz braci i sióstr?”
„Kim jest twój tata?”
- Zapomina mojego imienia. - Ma wiele wnucząt.
„To ile masz rodzeństwa? Zapomniałam”.
„Nie pamiętam już liczb”.
„Zdurniałam, bo jest mój czas, by iść do nieba”.
Zawsze tak mówi.
„Babciu, dostałam wypłatę. Wyślę ci trochę kasy”.
„Nie potrzebuję kasy od dziecka”.
- „Wydaj ją na dom”. - Babcie tak mają.
„Nie musisz mi dawać pieniędzy”.
„Nie lubię, gdy to robicie”.
„Jaki masz numer konta? Wyślę ci pieniądze”. Zapytaj.
„Jaki masz numer konta? Wyślę ci”.
„Na litość boską. Wykorzystaj to dla siebie”.
„Daj spokój. Jaki numer konta?”
„Bank Nonghyup, 439-3400-0780”.
„Powtórz te liczby”.
- „Powiedziałaś 449…” - „Mówiłam 4390!”
„To 4390?”
„Po 4390 jest spacja”.
„Czyli 7305. Tak najlepiej zapamiętać”.
- Serio to robi. - Sprawdza.
Sprawdza.
Mówiłam, że koreańskie babcie są dwulicowe.
Moi rodzice ciągle się sprzeczali. Dobrze się dogadywali, ale…
- Ale… - Po prostu tak mówili.
- Tak mówili. - Moja mama
bardzo lubiła swoje rzeczy.
Ale rzeczy taty wyrzucała bez namysłu.
CENIŁA TYLKO SWOJE RZECZY
Wiesz, o co mi chodzi?
- Zgadza się. - Tak. Moja mama też taka jest.
Chociaż sprzeczała się z tatą,
do domu opieki odesłała go dopiero tuż przed jego śmiercią.
Nie chciał tam iść.
Niekiedy bywał szczęśliwy.
Czasami przygnębiony.
Kiedyś chyba tak było.
Powiedział do mamy: „Hoya!”
Brzmi jak imię dla zwierzątka.
Mama zmywała naczynia.
„Co? Czego chcesz?”
Zapytał, gdzie pestycydy.
- Rozumiem. - „Po co ci pestycydy?”
„Chcę się zabić”.
- Twój tata tak powiedział. - Długo chorował.
A mama mówi:
„Chyba są na dachu”.
- Powiedziała to tak nonszalancko. - Serio.
„Powinny być na dachu”.
Zdziwiłam się.
Jak we Współczesnej rodzinie.
„Te nie dadzą rady. Za stare”.
Czarny humor.
- Czarny humor. - Tak.
- To było zabawne. - Był patos.
Był patos.
- Nadaje się do Netflixa? - Nada się?
Pestycydy są wszędzie.
- Tak. - Jak będzie po angielsku?
Rolnicza… medyfarmacja?
Eun-i, musisz już iść.
- Ja? - Tak.
- Mam sesję. - Masz sesję.
- Tak. - Rzucajmy pomysłami.
Tak. Tak do czegoś dojdziemy.
- Burza mózgów. - OK.
- My? OK. - Tak.
- Muszę iść, ale macie czas. - Tak.
Do zobaczenia. Mamy tylko miesiąc.
- OK. Trzymaj się. - Na razie.
- Pracuj ciężko. - Powodzenia.
- Chodźmy. - Dobrze.
Pójdziemy już.
Dziękuję.
MYŚLĄ: „MAMY JESZCZE DUŻO CZASU”
- Może piwko? - Nie, dzięki.
PIERWSZE ZEBRANIE Z NETFLIXEM
ZEBRANIE EUN-I PROGRAM RADIOWY SHIN-YOUNG
AWARYJNA TELEKONFERENCJA
Tak lepiej? Tak? Tak lepiej.
Gotowe.
NAGŁA TELEKONFERENCJA, D-20
Która godzina? Dlaczego jeszcze ich tu nie ma?
EUN-I: ZRÓBMY DZIŚ ZEBRANIE
SHIN-YOUNG: O KTÓREJ?
BONG-SEON: NIE MA MNIE
BĘDZIE KRÓTKIE. MACIE LINKA DO SPOTKANIA
BONG-SEON: DOBRA SHIN-YOUNG: OK
O, Bong-seon.
O Boże.
Eun-i.
- Jesteś na zewnątrz? - Niesamowite.
- Co? - Jesteś na dworze?
Właśnie wyprowadzam psa.
- Rozumiem. - Przywitaj się z babcią.
- To ja, babcia.
- To babcia. - To babcia.
- Cześć, Yanggaeng. - To babcia.
- To babcia, piesku.
Bong… Bong-seon.
Bong-seon.
Co? Bong-seon.
Halo? Słyszysz mnie?
- Tak, słyszę. - Bong-seon.
Mówiłam. Nie słyszałaś?
Ani słowa.
Wideo się zacina. Jest połączenie, ale…
- To Shin-young. - Sprawdzę to.
Dołączyłaś. Śmiało, mów.
Co?
TELEKONFERENCJA
NAPOTKAŁA BLOKADĘ
Włącz dźwięk.
- Shin-young. - Eun-i.
Eun-i, słyszysz mnie?
Dobrze cię słyszę.
- Naprawdę? - Tak.
- No to wszystko w porządku. - Nie.
Słyszę cię, bo zadzwoniłaś.
Włącz dźwięk.
Musisz mieć włączony dźwięk na spotkaniu.
Włącz dźwięk.
- Young-mi. - Dobrze. Rozłączam się.
Dobre. Young-mi.
Young-mi, gdzie jesteś?
- Ja? - Gdzie jesteś?
W wannie.
O NIE
WANNA…
Czemu siedzisz w wannie? Mamy spotkanie.
To tylko my. Kogo to obchodzi?
Słychać echo. Wyjdź z łazienki.
Daj spokój. Jesteśmy biustowymi kumpelami.
Wyłaź z łazienki.
Tak nie można na zebraniu.
Ale że teraz?
Nie!
- Mam wyjść? - Na dół.
Nie.
Young-mi! Nie.
Mam wyjść?
Nie…
Nie ma lepszego miejsca na telekonferencję?
- Eun-i. - Mogę się ruszać.
- Eun-i. - Nie!
To połączenie jest bardzo…
Young-mi. Young-mi?
Tak, Shin-young.
Eun-i, słyszysz mnie?
Tak.
- I po problemie. - Nie.
Nie mogę tu brać udziału?
Najpierw się ubierz.
Jak wyjść z zebrania?
- Kamera w górę. - Nie wiem, jak wyjść z zebrania.
Do góry?
- Skieruj ją w górę. - Górę?
Nie! Nie cycki!
Czego ona oczekuje?
KIM SHIN-YOUNG
Eun-i, chyba gotowe.
NAGIE CIAŁO ROZWALIŁO TELEKONFERENCJĘ
Eun-i, co mam skierować w górę?
- Spotkajmy się. - Co?
Spotkajmy się.
EUN-I OPUŚCIŁA ZEBRANIE
Eun-i, to ty nie masz czasu.
YOUNG-MI OPUŚCIŁA ZEBRANIE
Eun-i, widzisz mnie?
Jestem…
SPOTKAJMY SIĘ KIEDY INDZIEJ
AWARYJNA TELEKONFERENCJA
WYSTĘP CELEB FIVE
- Zimno. - Ludzki świat jest zimny.
- Wejdź. - Popularna restauracja.
To popularne miejsce.
- Zimno. - Dzień dobry.
Super, że występ się udał.
Jest zimno.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Co podać? - Poproszę dużą zupę gamjatang.
- Dobrze. - Dużo mięsa.
Dobrze.
- Musisz być bardzo głodna. - Jest tak zimno.
Nie skończyłyśmy planować. Omówmy pomysły przy jedzeniu.
STRASZNIE ZMĘCZONE
SONG EUN-I, 50-LETNIA PRACOHOLICZKA
Przyszłyśmy tu zjeść coś pysznego.
Przestań się zamartwiać.
- Dopiero co skończyłyśmy występ. - Właśnie.
Nie mów o pracy przy jedzeniu.
Nie jesteśmy gotowe na Netflixa.
Codziennie myślisz o Netflixie.
Zaczęła się tak strasznie martwić,
odkąd zgodziła się nagrać ten program dla Netflixa.
To takie stresujące.
- Spójrz na te nasiona. - Serio.
Powiedz to, jak przekleństwo.
Kurczę, ale ostre.
Cholerne pestki chili.
- Wyciśnij nasiona. - Tak. Zrób to.
- Nie zjem tego. - Nie zjem tego.
Za ostre.
Najpierw zjedzmy.
Daj miskę.
Zwiążę włosy maseczką.
Jestem Steven Seagal.
STAŁA SIĘ SEAGALEM
Panie Seagal, gdzie nasza wróżka?
Mam to w dupie.
Wygląda pysznie.
Gamjatang trzeba jeść w ten sposób.
CZEKAJĄC NA ODPOWIEDNIĄ CHWILĘ
Miałyście jakieś inne występy?
Wszyscy komicy występują
w klubach nocnych
i na regionalnych festiwalach.
Jesteśmy ostatnimi komikami, którzy tam występowali.
- Tak. - Ostatnimi.
- Miałaś wiele występów. - Tak.
Shin-young była w tym dobra.
Występy w klubie nocnym wyglądały tak.
Wchodzę na scenę,
ludzie zaczynają mruczeć.
„To Kim Shin-young!”
Kiedy tak mruczą,
ja robię: „Ta-da!”.
„Duch Suwonu!”
„Pokażcie!”
Mężczyźni mówią: „Ho”, kobiety mówią: „Ha!”.
Trzeba sprawić, by byli podekscytowani.
- Potem z nimi imprezujesz. - Bawicie się.
„Skacz!”. Po czterech podskokach krzyczę:
„Ludzie w Suwonie są szaleni!”.
Ludzie szaleli.
Brała udział w wielu występach.
Tak. Kiedy brałam udział w skeczu Brachu,
występy w prowincji Gyeongsang były łatwe.
„Brachu! Gdzie on jest? Tu jest”.
- Musiałam to zrobić. - Uwielbiali to.
Ale przy występach w Jeolla,
często proszono mnie o podrasowanie.
„Brachu! Gdzie on jest? Tu jest”.
Trochę to podrasowałam.
Była też inna wersja na występy religijne.
- Takie też robiłaś? - Jak poszło?
- Miałam ścięte włosy na pałę. - Tak.
Dzięki temu mogłam wystąpić na buddyjskiej imprezie.
Mówiłam tam:
„Czcigodny panie! Gdzie on jest?”.
„Ujrzysz go, jeżeli zachowasz moralność”.
- Co? - Co?
„Jeśli zachowasz moralność”.
- „Jeśli zachowasz moralność”. - Tak.
Na imprezie kościelnej mówiłam:
„Panie mój! Gdzie on jest? Zawsze jest w mym sercu”.
- Boże. - Miałam różne wersje.
- Ciężko pracowałam. - Spersonalizowałaś slogan.
Absolutnie.
HISTORIE O WYSTĘPACH SHIN-YOUNG!
Zróbmy tak z „Chcę zapomnieć o tym widoku”.
Na występach zawsze nosimy to samo.
Więc musimy zmienić piosenkę.
- Tak. Spersonalizujemy ją. - Dobrze.
Powinnyśmy mieć
- wersję EDM. - Zgadza się.
Chcę zapomnieć o tym widoku
SKOCZNA ARANŻACJA
Proszę bardzo. Sygnał!
- Wtedy… - „Wkrótce wszyscy zginiemy!”
Numer 456!
Zielony!
Światło!
Czerwone!
Cyckowy karabin maszynowy.
CHCIAŁABYM ZAPOMNIEĆ O TYM WIDOKU
Co myślisz, Eun-i?
Nie podoba ci się?
- To nie w jej stylu. - Nie.
Zastanów się. Jak będziemy udawać, że strzelamy,
- ludzie będą krzyczeć i robić tak. - Zgadza się.
- Sama tak robiłam. - Zgadza się.
To dla występu.
- Zróbmy wersję EDM. - Tak.
- Wmieszajmy nasze powiedzonka. - Tak.
Chcę zapomnieć o tym widoku
- Dajesz! - „Co ty bredzisz?”
UŻYWA STAREGO POWIEDZONKA!
Chcę zapomnieć o tym widoku
„To dla was zaszczyt, plebsie”.
„Gdzie moi przyjaciele? Tu są”.
- Teraz ty. - Eun-i.
NIE MA POWIEDZONKA
DEBIUTOWAŁA 30 LAT TEMU
- Eun-i, cholerne papryczki chili. - Nie mam żadnego.
Twoje powiedzonko to „jestem zła”.
Muzyka będzie skoczna.
- „Jestem zła”. - Nie pasuje do nastroju.
Zabija go.
- Serio. - W remiksach
dodają efekty dźwiękowe, aby było jeszcze żywiej.
Zła
EFEKTY DŹWIĘKOWE
Jestem zła! Dalej!
- Dobra jesteś. - Spróbuj.
- To było fajne. - Jak to szło?
- „Jestem zła”. - Zła.
- Doda efekt dźwiękowy. - Dalej!
Kiedy to mówię?
- Mów tylko „zła”. - „Zła”.
- Babciu, mów „zła”.
Cholerne chili.
NIE PRZEKLINAŁA
- Co mam robić? - Spójrz na papryczki.
- Na litość boską. - Kiedy mam to mówić?
To trwa za długo.
Nieważne. Nie ogarniam nowoczesnej muzyki klubowej.
Jak możesz mieć program na Netflixie,
- będąc tak staroświecką? - No wiem.
- Jak sprawisz, aby był odjechany? - Kluby to nie to samo.
Eun-i byłaby dobra w wersji z cheerleaderkami.
- Zgadza się. Dobry pomysł. - Tak.
Zrobię tak.
Wszystko co cię dotyczy
Chcę zapomnieć o tym widoku
Przytulas w Aewol-eupie na wyspie Czedżu
Tak trzymać!
- Tak trzymać! - Tak trzymać!
Przepraszam.
- Przepraszam za to. - Przepraszamy.
To byłoby śmieszne od tyłu.
- Pokaż. - Od tyłu…
- Do dzieła. - Pokaż.
Chcę zapomnieć o tym widoku
- Chwila. - Tak trzymać!
PANDEMIA
ODDAWAJ NASZE SPOTKANIA
Chcę zapomnieć o tym widoku
- Serio. - Takie same piżamy
Kiedy tańczyłam,
- jakiś staruszek… - Ludzie cię widzieli?
Spojrzał na nas tak.
To takie śmieszne.
Odkąd trafiłam do Celeb Five
stałam się towarzyska.
- Naprawdę? - Tak.
- Nie radzę sobie z występami. - Rozumiem.
Dajesz w ogóle jakieś?
Na studiach pracowałam dorywczo w chórku.
- W chórku? - Tak.
To było na pierwszym roku.
Śpiewałam na obozie wojskowym. Założyłam sukienkę tubę.
- Piosenka miała tytuł „Różowa szminka”. - Rozumiem.
Podczas występu
żołnierze nie patrzyli na piosenkarkę.
Patrzyli na mnie i wiwatowali.
Może byłaś w ich typie.
Śpiewałam sobie radośnie,
ale coś było nie tak.
Stanik mi się zsuwał.
Wyglądało, jakbym miała cztery piersi.
- To była katastrofa. - Nagle miałam cztery piersi.
Żeby podciągnąć stanik,
odwróciłam się.
A orkiestra wojskowa…
ORKIESTRA SIĘ NAPATRZYŁA
Zrobiłaś obrót o 360 stopni.
Ale im pokazałaś.
DLATEGO TAK SIĘ CIESZYLI
- Kręci mi się w głowie. - Wiem.
- Występowałaś w wieczornych programach? - Nie zarobiłaś na nich mnóstwa kasy?
- To był najlepszy czas. - Tak.
Było dużo takich występów.
Pierwszy występ odbył się
w seksownym nocnym klubie w Bucheonie.
Była też mama Kkotbuna.
- Mama Kkotbuna? - To kobieta,
- która występowała z wężem. - Racja.
- Były kiedyś. - To były seksowne występy.
- Była mężatką? Kkotbun to jej dziecko? - Nie.
Kkotbun był jej wężem.
Wężem?
To imię nie pasuje do węża.
- Musiał być taki wielki. - Nie wyobrażam sobie
- węża o imieniu Kkotbun. - Serio.
To był bardzo duży wąż bez kłów.
Nie gryzł ludzi.
- Występował w pokazach. - Aha.
Tamtego dnia posadziła Kkotbuna na krześle
- i poszła coś zrobić. - OK.
- „Mamo Kkotbuna, przygotuj się”. - „OK”.
- Nadchodzi jej pora. - Już czas.
„Dobra”.
- „Kkotbun!” - Dlaczego?
„Co się stało z Kkotbunem?”
- Co się stało? - „O nie. Kkotbun”.
„Kkotbun”.
Kkotbun miał się poruszać w ten sposób.
„Kkotbun!”
- Co się z nim stało? - Co się stało?
- Ktoś na nim usiadł. - O nie.
Nie!
Biedny Kkotbun.
„Co mam zrobić?”
„Musisz wyjść!”
- „Mamo Kkotbuna, wyjdź”. - „Pospiesz się”.
„Kkotbun”.
„Mama Kkotbuna”.
Owinęła ramiona wężem.
„Mamo Kkotbuna, wyjdź”.
OWINĘŁA RAMIONA WĘŻEM
PEŁNA PROFESKA
- Kkotbun był nieprzytomny. - Owinęła ramiona wężem.
Byłyśmy blisko, więc pytam ją, co ma zamiar zrobić.
„Mój biedny Kkotbun”.
Nawet mnie nie słyszała.
- Weszła na scenę. - „Wychodź!”
Patrzyłam, bo to było ciekawe.
- Pora występu. - Grała muzyka.
Ludzie wiwatowali na widok węża.
- „To wąż!” - „Jaki wielki!”
MAMA KKOTBUNA WPADŁA NA POMYSŁ
Użyła mięśni.
- Podskakiwała? - Użyła mięśni.
- Wąż wyglądał, jakby żył.
PEŁNA PROFESKA
Wąż wyglądał, jakby żył.
Jakby się ruszał.
- O nie. - Taki był cały występ.
Niesamowite.
Powinnyśmy się od niej uczyć.
- A Kkotbun? - Obudził się?
- Nie, nigdy się nie obudził. - O nie.
Nie ma teraz takich występów.
- Kiedyś było ich dużo. - Tak.
Za dawnych czasów w klubach
były tancerki,
których zadaniem było podniecanie innych ludzi.
- Były tam rury. - Taniec na rurze?
Ja będę rurą.
- Ty? - Tak.
Trzymały się rury
i tańczyły do muzyki.
Patrzyły zawsze w jeden punkt.
Obłędne.
- Tak właśnie tańczyły. - Jesteś w tym dobra.
- Naprawdę? - Lepsza niż myślałam.
Jedna zmiana trwała 15 minut.
- OK. - Zmieniały się co 15 minut.
Nosiły odwrócony zegarek,
- by po cichu sprawdzać czas. - Jasne.
Nie mogły tego robić jawnie.
Zmiana kończyła się dokładnie o czasie.
- Ciężka praca. - To było dla nich ważne.
ZBLIŻA SIĘ KONIEC ZMIANY,
ALE NIE WIDAĆ NASTĘPNEJ TANCERKI
- Sprawdziła zegarek. - Raz sprawdziła.
ZERKA
- Skończyła już zmianę. - Nie ma następnej.
- Dała znak. - „Gdzie następna tancerka?”
Był pracownik, który nadzorował harmonogram tancerek.
Gdy spojrzała mu w oczy…
PRZYŚLIJ NASTĘPNĄ TANCERKĘ, DOBRA?
„Sprawdź, która godzina”.
Jest zła.
Skończyła już zmianę.
Jest zła.
Przeklina oczami.
Ludzie nie wiedzieli, bo skupiali się na muzyce,
ale ja ją obserwowałam. To było takie śmieszne.
Była zła.
- Tęsknię za mamą Kkotbuna. - To K-występ.
- K-występ. - Początki K-występów.
To co mamy,
to niezbyt spektakularny K-występ.
- Nasz występ jest pospolity. - Tak.
Oglądam różne programy na Netflixie.
Są strzelaniny, są walki na miecze,
ale nie ma pyskówek.
Pyskówki krótko trwają.
Dlatego będzie ciekawie, jak zaprezentujemy
pyskówki koreańskich babć.
Moja nigdy nie przegrała.
Twoja babcia jest sławna w okolicy?
To bandytka.
Nie żartuję.
Ma werbalny cios, który kończy każdą walkę.
- Jak to szło? - Jakoś…
Możesz na mnie krzyczeć.
„To wszystko przez ciebie!”
„Co ty mówisz?”
„Mówiłaś, że to zrobiłaś!”
„Nie bądź śmieszna”.
- „Mówiłaś mi wcześniej!” - „Zapomnij”.
„Twój oddech śmierdzi kupą! Na litość boską”.
„Dzieci nie dają ci pasty do zębów?”
Wiem, że tylko udajemy, ale czuję się urażona.
Nawet mnie jest wstyd.
Jak się kłócisz, jesteś blisko czyjejś twarzy.
- Zgadza się. - Przez to czujesz się podle.
Czujesz się mała.
Jest jeszcze jedno. To reakcja.
- Co? - Reakcja babci ze wsi.
„Nie powinnaś tak żyć”.
„Co zrobiłam? Tak mi się podoba”.
„Jesteś niewiarygodna”.
„Dobrze mi się tak żyje”.
„Jesteś niewiarygodna”.
- „Co ty mówisz?” - „Co?”
„Wszystkie moje dzieci odnoszą sukcesy w Seulu”.
„Nie jesteś ode mnie lepsza”.
Nie da się na to odpowiedzieć.
Kiedy babcie się bardzo kłócą
i się frustrują,
- nagle wydają taki dźwięk. - Prawie się popłakałam.
Prawda?
„Spadaj”.
„Mówiłam, żeby tu tego nie kłaść”.
„Czemu to robisz? Mówiłam ci wiele razy”.
- „Twój oddech śmierdzi kupą”. - „Kupa czy nie, masz się mnie słuchać”.
„Wiele razy mówiłam, żeby tu tego nie kłaść”.
BRONI SIĘ ZA POMOCĄ „OJOJO”
Tracisz przez to wolę walki.
- Skończyły ci się… - Serio.
- …riposty. - Zgadza się.
- Jesteś zła i zdenerwowana. - Tak.
BABCIU, WIEM, JAK SIĘ CZUJESZ
- Zgadza się. - Babcie wydają taki dźwięk.
Można go używać na całym świecie.
Serio.
Shin-young potrafi naśladować właścicieli łodzi.
Właścicieli łodzi.
- Łodzi… - Przypominasz wiele osób.
- Ale dlaczego facetów? - Serio.
Oppa z łodzi mają bajerę.
- Celebryta chce się przejechać. - Jestem klientem.
Jesteś klientem.
- „Przejedźmy się”. - „Cześć”.
„Boże, nie wierzę”.
- „To chyba mój szczęśliwy dzień”. - To obleśne.
- „Jesteś taka piękna”. - To prawda.
- „Nie wierzę”. - „Dziękuję”.
„Twoje piękno jest warte mnóstwo kasy”.
„100 milionów, 200 milionów. Masz moje serce”.
To takie wkurzające.
„Wsiadaj na łódź”.
„Przejedziemy się na bananie?”
„To będzie szaleństwo”.
„Ma być długo”.
- „Ile ma trwać?” - „Ile trwa na ogół?”
„Dziesięć minut”.
- „Około 15 minut”. - „Jakieś 20 minut”.
„Rany, 20 minut?”
„Praca silnika kosztuje”.
„Wyglądacie jak celebrytki”.
„Znasz nas?”
- „Oczywiście”. - „Jesteśmy idolkami”.
„Powiedziałaś »idiotkami«?”
„Przepraszam”.
„100 milionów, 200 milionów. Masz moje serce”.
- „Dziękuję”. - „Zrobię zdjęcie”.
„Wybacz, ale to…”
- „Dlaczego?” - „Zero makijażu”.
„Nigdzie tego nie wrzucę. Chcę tylko jedno zdjęcie”.
- „Przepraszam”. - „No dalej”.
„Ustawię nad głową”.
Widziałaś serce?
- Widziałaś serce? - „Ustawię nad głową”.
- „Nie wrzucaj go nigdzie”. - „Mamy mało czasu”.
„Dobra. Nie jesteś głodna?”
- „Tak”. - „Czekaj. Halo? Dakgalbi? Tak”.
„Zmierzają tam trzy osoby”.
„Dakgalbi?”
„To Song Eun-i, An Young-mi i Shin Bong-seon”.
Zwykle chodzisz do zajazdu, który prowadzi jego kumpel.
Zgadza się.
„Ile was tam jest? Trzy? Cztery?”
- „Nie zostajemy na noc”. - „To szaleństwo”.
„Halo? Czy to zajazd?”
„Tak. To moje siostry”.
KAŻDY MOŻE ZOSTAĆ JEGO RODZINĄ
„Dbaj o nie”.
„Ale dziś się poznaliśmy”.
„Dbam o moją rodzinę”.
„OK, to dobrze brzmi”.
„Skoro nas przysłałeś, dostaniemy darmowe żarcie w restauracji dakgalbi?”
„Zobaczysz na miejscu”.
- „Powiedzieć, że nas przysłałeś?” - „Co mamy powiedzieć?”
„Powiedzcie, że przysyła was oppa”.
- „Oppa?” - „Oppa?”
„Mógłbyś być naszym wujem”.
„Nie bądź śmieszna”.
„Miałem tylko dwie żony”.
- „Miałem tylko dwie żony”. - Obleśne.
„Teraz jestem singlem”.
- Ale realistycznie. - „Teraz jestem singlem”.
- Znam takich ludzi. - Ja też.
- Niesamowita imitacja. - Wiem.
- Ciągły ping-pong słowny. - Tak.
- Nigdy się nie zacina. - Serio.
Niezwykła imitacja.
- Tłumaczeniem będzie „łódkowy brat”? - Tak.
- Czemu się tym martwisz? - Na litość boską.
Netflix zajmie się napisami.
Martwię się.
To było zabawne, ale pomyślałam:
- „Czy będzie śmieszyć cudzoziemców?” - Przestań.
- Jedźmy z tym, co mamy. - OK.
Zróbmy program komediowy z tymi pomysłami.
- Dobrze. Gotowe. - Tak.
- Mamy to. - Musimy usmażyć ryż.
Cały świat będzie się zaśmiewać.
- Zgadza się. - Poprosimy ryż.
ZEBRANIE EUN-I, AUDYCJA YOUNG-MI I SHIN-YOUNG
EUN-I: WSZYSCY ŚPIĄ?
SHIN-YOUNG: O CO CHODZI?
EUN-I: ZDJĘCIA ZA PIĘĆ DNI
BONG-SEON: DENERWUJESZ SIĘ?
EUN-I: ZASTANAWIAM SIĘ, CZY NASZE ŻARTY BĘDĄ ŚMIESZYĆ CUDZOZIEMCÓW
BONG-SEON: TEŻ SIĘ MARTWIĘ
SHIN-YOUNG: JA TEŻ YOUNG-MI: JA TEŻ
EUN-I: ŻART Z ŁODZIĄ NIE JEST UNIWERSALNY, SPOTKAJMY SIĘ ZNÓW
YOUNG-MI: DOBRY POMYSŁ!
BONG-SEON: OK!
SHIN-YOUNG: DOBRANOC!
CZAT BEZ EUN-I BONG-SEON: KOLEJNE SPOTKANIE?
SHIN-YOUNG: ŚMIAŁA SIĘ Z TEGO ŻARTU!
YOUNG-MI: MAMY DOŚĆ MATERIAŁU!
BONG-SEON: EUN-I MARTWI SIĘ OBCOKRAJOWCAMI
SHIN: PEWNIE NAWET W SNACH
YOUNG-MI, BONG-SEON: LOL
SHIN-YOUNG: CO MÓWIĆ NA SPOTKANIU? BONG-SEON: NIC MI NIE ZOSTAŁO
SHIN-YOUNG: WYMYŚLIMY COŚ
NAGRANIE PROGRAMU CELEB FIVE
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dziękuję za ciężką pracę.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dziękuję za ciężką pracę.
Było trochę zimno.
GARDEROBA CELEB FIVE
Zostało tylko kilka dni.
Co?
Do czego?
Poważnie?
Programu Netflixa.
Myślałam, że mówisz o owulacji Young-mi.
Myślałam, że mówisz o swoim życiu.
Myślałam, że zostało ci kilka dni życia.
Ludzie nie mówią, kiedy odejdą.
Ludzie umierają nagle.
Czarny humor.
Na szczęście nadal jestem zdrowa.
Jesteś zdrowa.
Eun-i, posiwiałaś od martwienia się.
- Serio. - Bardziej się garbisz.
Zostało tylko kilka dni.
Możecie spać nocą?
- Dokładnie to zaplanowałyśmy. - Wycisnęłyśmy wszystkie pomysły.
- O czym ty mówisz? - Nie zgadzasz się?
Im więcej burz mózgów, tym żarty będą śmieszniejsze.
- Tak. - Pomyślmy jeszcze.
Na litość boską.
Nawet prezes Netflixa by tak nie wybrzydzał.
Jak to czytać?
- „Owsianka”. - Rozumiem.
Nie uczyłaś się angielskiego?
Myślałam, że inaczej.
Jak zrobisz program na Netflixie?
CHCESZ ŚWIATOWEJ SŁAWY?
Mam przyjaciela, który źle mówi po angielsku.
- Kto? - Gang-bok.
Co robi?
Też jest komikiem.
- Na SBS… - Pamiętam.
- Używa dialektu z Gyeongsangu. - Grał w skeczu.
Akademia Kiszonych Rzodkiewek.
Tak.
Jest bardzo męski.
- Naprawdę? - Tak.
Zawsze mówi: „Zaraz zobaczysz”.
- Co? - „Zaraz zobaczysz”.
Co?
To po chińsku?
Nie powiedziałam „dui buqi”.
„Zaraz zobaczysz. W końcu odniosę sukces”.
Co?
Wielu komików tak robi.
Ma fatalną wymowę.
- Nie robi tego dla żartu. - Jak widzi Nature Republic,
woła: „To lodziarnia. Natuur”.
NATUUR
- Zabawne. - Wyjątkowy gość.
Mam jeszcze jedną historię o Gang-boku.
Była impreza ze szwedzkim stołem.
Pierwszy raz na takiej byliśmy.
Wszyscy mówiliśmy,
że to niesamowite. Byliśmy pod wrażeniem.
Gang-bok powiedział: „Jesteśmy gwiazdami”.
„Nie zachowujcie się tak”.
„Przynosicie mi wstyd”.
„To ciastko ryżowe”.
„Zjedz to. Po co te zdjęcia?”
„Potrzebuję chleba”.
- Dlaczego? - To było masło.
TO BYŁO MASŁO, NIE CIASTKO RYŻOWE
Zjadł kawałek masła, myśląc, że to ciastko ryżowe.
„To ciastko ryżowe”.
„Skąd to zakłopotanie?”
Zagraliśmy w filmie kostiumowym.
Komicy występowali wtedy w filmach.
Zgadza się.
- Był Drakulą. - Na pewno było niewygodnie.
Musiał mieć sztuczne zęby.
Sztuczne kły.
„Dobra. Akcja”.
„Nie możemy…”
„Uwzględniając sytuację…”
„Cięcie. Co ty mówisz?”
„Hej, co ty mówisz?”
- „Hej”. - To straszne.
„Musisz ćwiczyć! Nie zapamiętałeś kwestii?”
„Nauczyłem się tekstu. Przepraszam”.
„Akcja!”
„Pozbądź się ich!”
„Sytuacja jest…”
„Nie zalecam…”
Na litość boską.
- To szaleństwo. - „Hej. Cięcie”.
Reżyser powiedział, aby przejść dalej.
Rozumiem.
Obejrzeliśmy ten film w kinie.
Był w kinach?
- Tak, a ta scena trafiła do filmu. - OK.
Scena w kinie wyglądała tak:
„Pozbądź się ich!”.
„Nie możemy”.
„Uwzględniając sytuację, nie powinniśmy tego robić”.
- Co? - Zdubbingowali go,
bo miał tak fatalną wymowę.
- Dubbing. - Serio.
Koreańczyk dubbingował jego kwestie.
Aktor od głosu.
A nagle…
„Nie możemy. Uwzględniając sytuację, nie powinniśmy tego robić”.
Jak to brzmiało naprawdę?
„Nie możemy… takie działanie…”
Wybuchłam śmiechem.
- Tak było. - Szaleństwo.
Sprawdź ten film.
Trzeba znać Gang-boka, by docenić ten żart.
Ty się śmiałaś.
- Serio. - Nie martw się.
Nie chcę, żeby to był program o Lee Gang-boku.
Eun-i, wkurzyłaś mnie.
Wkurzyłaś mnie.
Jesteś niemożliwa.
Coś zasugeruję.
Często oglądam programy na Netflixie.
Najlepsze są o randkach.
- Jak w Korei. - Tak.
Bez względu na gatunek, elementy miłości…
- Urzekają publiczność. - Zgadza się.
Powinnyśmy omówić też nasze związki.
- Tak. - Dobry pomysł.
NOTATKI Z ZEBRANIA
1. HISTORIE O GANG-BOKU: ANGIELSKI MĘSKIEGO GOŚCIA, WYSTĘP W FILMIE
2. HISTORIE O NASZYCH ZWIĄZKACH!
Zróbmy coś innego.
Słyszałaś śmiech?
Coś ci się przesłyszało.
- To poczucie niższości. - Serio.
Ja to powiem.
Tylko ty masz takie historie.
- Jeszcze o tym nie mówiłam… - Śmiało.
- …więc moje życie randkowe to tajemnica. - Tak.
- Mój ostatni związek był…
To było chyba w trakcie mistrzostw w 2002.
Ceremonia pierścienia Ahn Jung-hwana.
Powiedział, że dobrze mi w czerwonym.
RANDKI BONG-SEON?
- Czerwone Diabły. - Był 2002 rok.
Wtedy się to skończyło.
Przynajmniej to było w XXI wieku.
OSTATNI ZWIĄZEK EUN-I BYŁ W XX WIEKU
Eun-i, nie chodziłaś z nikim od 2000 roku?
Nie?
Co?
- Zmieńmy temat. - Serio.
Nie mogę słuchać muzyki mojego byłego chłopaka,
bo jest na dyskietce.
Pamięć o nim została zamrożona wskutek postępu technologicznego.
Związki to świetny temat dla komedii.
Nie możemy się dostosować do nowoczesnego społeczeństwa.
Zgiełk i harmider współczesności.
Możemy też zrobić coś w stylu Three Hot to Handle.
- Co to? - Możemy.
- Co to? - Znasz Too Hot to Handle.
Nie.
Zapraszamy ośmiu singli i osiem singielek na wyspę.
Powrót Too Hot to Handle
z zakładem.
Witajcie na imprezie!
Zwycięzca dostaje miliard wonów,
ale w razie zbliżeń fizycznych
nagroda jest redukowana.
ŻADNYCH ZBLIŻEŃ
Ile jest odejmowane za noc?
ILE ZA NOC?
Czemu pytasz?
Można pójść na całość.
- Na całość. - Wszyscy tak myślą.
- Czyli nikt nie wygrał? - Nie.
- Naprawdę? - Czemu nie?
Na początku wszyscy tak myślą.
„Po prostu musisz żyć w celibacie”.
Serio. Nie mogą tego zrobić? Nie mogą wygrać miliarda wonów?
Za miliard wonów mogłabym przeżyć rok bez seksu.
Eun-i mogłaby wygrać dziesięć miliardów wonów.
Mogłaby wygrać 100 miliardów wonów.
- Byłabym obrzydliwie bogata. - Serio.
Byłaby bogata jak Zuckerberg.
Programy zagraniczne bywają pikantne,
ale koreańskie nie.
Kiedy uczestnicy patrzą sobie w oczy, koreański program pokaże niebo.
- Serio. - To byłoby tak.
CENZURA OPERATORA KAMERY
- Tak nagle. - Po wszystkim
- biorą ślub. - Tak.
Programy Netflixa są inne.
Zaczynają od drzwi.
- Chodź tu. - Drzwi?
- Pokażemy ci z Young-mi. - Powinnyśmy to wiedzieć.
Od początku jest inaczej.
Programy Netflixa są inne.
- Zaczynam. - Dobrze.
OD POCZĄTKU SĄ ZAJĘTE
OBŁAPIAJĄ SIĘ
Przestańcie się bić.
OBŁAPIAJĄ SIĘ
HOLLYWOOD
Zwariowałyście?
Jesteś szalona!
Nikt na to nie pozwoli.
To się wytnie.
Siadać i uważać.
Nie pozwolą na to.
- To prawda. - 365 dni jest podobne.
- Serio. - Co to 365 dni?
- W filmie 365 dni… - Tędy.
- …to się ciągle zdarza. - Chodź tu.
- Bong-seon, odsłoń zasłonę. - Dobrze.
Zasłoń zasłonę.
- Mamy ją odsłonić? - Tak.
CHICHOT
Dziwnie się zachowują.
A więc tak pikantne są programy Netflixa.
- Tak. - Właśnie tak nieprzyzwoite.
Co robisz?
Hej.
Zostań tam.
- Oszalałaś. - Zostań tam.
- To prawda.
Eun-i, zbesztaj je.
- Złap mnie za włosy. - To ma być u nas?
To będzie katastrofa.
Wyjdźcie. Zróbmy burzę mózgów.
HOLLYWOOD
- To szaleństwo. - Jesteś szalona!
- Wyłaźcie. - Hej!
- Wychodźcie. - Tak wyglądają programy Netflixa.
- Co? - Tak wyglądają programy Netflixa.
Na litość boską.
- Po co ci wieszak? - Jesteś straszną konserwą.
- Odbiło ci?
Pozwalają na to w Netflixie.
Nie mogę już patrzeć w tę stronę.
- Dlaczego? - Dlaczego?
- Ten obraz wypalił mi się w mózgu. - Co?
- Jak ludzie się zabawiają? - Tak.
Serio, mamy tylko kilka dni.
- Wcześniej… - Nie gadałyśmy o czarnym humorze?
Jest mało żartów o pogrzebach.
- Niewiele. - Prawdziwych.
Ludzie je opowiadają,
- ale są ostrożni. - Tak.
Gdy zmarł mój ojciec, Sung-kwang był na pogrzebie.
Zapalił kadzidełko i ostrożnie umieścił je w piasku.
Ale się poparzył.
- Szczegółowo. - Po chwili…
wybuchłam śmiechem.
- Jestem Sung-kwang. - Na pewno był poważny.
Na pewno był poważny.
Gdy zmarł tata Mi-ryeo,
pojechałem do Gwangju. Mi-ryeo podziękowała mi za przybycie.
Mama Mi-ryeo też mówiła: „Shin-young, dziękuję”.
„Dobrze, proszę pani”.
- Nie mogłam powiedzieć, by się trzymali. - Byłaś ostrożna.
- Wiedziałaś, że słowa ich nie pocieszą. - Siedziałam cicho.
Załóżmy, że jesteś mną.
Przyszedł wujek Mi-ryeo.
POJAWIA SIĘ WUJEK MI-RYEO
„Jesteś komikiem?”
„Tak, jestem Kim Shin-young”.
„Jestem komikiem Gwangju”.
„Pokonasz mnie?”
„Jestem komikiem Gwangju”.
- Tak powiedział. - Na litość boską!
- Shin-young! - Przestań zmyślać!
- Przestań! - Wcale nie, przysięgam.
Właśnie dlatego
- ludzie myślą, że komicy przesadzają. - Przysięgam, że tak było.
- Czy to się naprawdę stało? - Tak.
Powiedziałam tylko: „Nie pokonam cię”.
- „Nie pokonam cię”. - „Nie pokonam cię”.
„Nie uda ci się?”
„Hej, pokonałem Kim Shin-young”.
„Pokonałem ją”.
Nie odpowiedziałam na to.
„Założę się, że tego nie zrobisz”.
„Jestem komikiem Gwangju”.
Kłamiesz.
Nie żartuję.
Wszyscy wybuchnęli śmiechem. Mama Mi-ryeo miała żałobne ubrania.
„Shin-young, przepraszam. Śmierć brata go złamała”.
„Przepraszam. Chyba zwariował”.
„Śmierć brata go złamała”.
„Przepraszam. To przykre”.
„Nic się nie stało”.
- Prawdziwa historia. - Bardzo śmieszne.
- Też bym się śmiała. - Nawet w domu pogrzebowym
ludzie cię rozpoznają i proszą o autograf.
To strasznie krępujące.
Powiedzmy, że musimy iść do sali numer sześć.
W sali numer cztery siedzą w ciszy ludzie…
Przechodzę obok. Jestem gwiazdą.
SPOJRZENIE KOGOŚ, KTO ROZPOZNAŁ GWIAZDĘ
- Znam to spojrzenie. - Serio.
- Tak bywa. - Wiem.
Gdy żałobnicy proszą o autograf, nie wiem, co robić.
Przynoszą księgę gości.
- Księga gości. - Zgadza się.
Przynoszą księgę gości i proszą o autograf.
- W żałobie. - Nie można odmówić.
Zazwyczaj radośnie rozdaję autografy.
- Ale wtedy nie mogę być radosna. - To niezręczne.
Załóżmy, że jesteś w Busanie w prowincji Gyeongsang.
Kobiety w średnim wieku robią tak,
gdy cię rozpoznają.
Robią coś takiego.
„Hej!”
RZUCA SPOJRZENIE
„Jesteś Shin Bong-seon, prawda?”
Widziałam już tę kobietę.
„Shin Bong-seon!”
„Dlaczego nie zadzwoniłaś, kiedy przyjechałaś do Busanu?”
„Nie mam twojego numeru”.
„Załatwię to. Daj telefon”.
„Nie mogę”.
- „Jesteś taka piękna!” - „Dziękuję”.
- „Bardzo cię lubię”. - „Dziękuję”.
- „Serio”. - Są pełne miłości.
- „Zrób ze mną zdjęcie”. - „Dobra”.
- Przerażające. - „Zrobię zdjęcie”.
- „Jeden, dwa, trzy. Klik”. - „Shin Bong-seon”.
Ciągle potrząsają brzuchem.
Robią zdjęcia w taki sposób.
- Znam ją. - One istnieją.
Są pełne miłości i uczucia.
W prowincji Jeolla jest tak.
- Nie ruszaj się. - Dobrze.
Siedzisz w lokalu i podchodzi kobieta w średnim wieku.
KIEDY GWIAZDA SPOTYKA KOBIETĘ W ŚREDNIM WIEKU W PROWINCJI JEOLLA
„Dzień dobry”.
- „Dzień dobry”. - „To ty, prawda?”
- „Tak”. - „Shin Bong-seon”.
- „Tak”. - „Widziałam twoje skecze”.
- „Aha”. - „Jestem wielką fanką”.
- „Usiądź”. - „Mam usiąść?”
„Jaką ty masz drobną buzię”.
„To miło, że tak pani myśli. Dziękuję”.
- „Jesteś taka piękna”. - „Dziękuję”.
„Nie mogę uwierzyć”.
- „Hej”. - „Hej”.
- „Shin Bong-seon tu jest”. - „Nie widzisz, że jestem zajęta?”
„Gwiazda trafiła w naszą okolicę”.
- „Witam”. - „Nie mogę w to uwierzyć”.
SZEPTY
- „Ma taką drobną buzię”. - „Serio”.
„To gwiazda”.
- „Muszę się przebrać”. - „Musisz?”
„Proszę bardzo”.
NIE WIE, CO ROBIĆ
PROSZĘ, POZWÓLCIE MI ODEJŚĆ
„Muszę się przebrać”.
Niektóre kobiety w średnim wieku właśnie takie są.
- Ta rozmowa nigdy nie kończy. - Ciągle gadają.
Jestem wdzięczna.
To miłe, bo są jak moja mama, ale…
Ale one nie odchodzą.
Ciągle się gapią.
Jakby oglądały telewizję.
- Myślą, że jesteśmy przystępne. - Tak.
Niewiele osób od razu mnie dotyka.
Załóżmy, że jesteś mną.
Zauważa mnie przechodzień.
Daj mi okulary, to cię zagram.
- Musisz posuwać się tak daleko? - Będzie śmiesznie.
- Ma być śmiesznie. - Jestem Eun-i.
- Chwila. Hej. - Co?
Wyśmiewasz Eun-i.
Ja tylko odgrywam Eun-i.
Eun-i jest zła.
- Ma być śmiesznie. - Zgadza się.
Robię tak? Już nie mam kataru.
Musisz posuwać się tak daleko?
Czy Netflix będzie wiedzieć, że jestem Eun-i?
- Ludzie będą wiedzieć? - Zmartwiozaur.
Czuję się obrażona.
- Daj spokój. - Eun-i.
No dalej. Czekałaś na to.
Jest wielu starszych komików, którzy są bardzo zabawni.
Jedna z nich często odgrywała oberżystkę.
Znam ją. Tak.
- „Nauczycielu”. - Dobrze.
„Tak?”
„Oto, co sądzę o ukończeniu szkoły”.
„Aby ukończyć szkołę,
- bardzo się staraliśmy”. - Ciągle klaskała.
Dlaczego to robiła?
- „Wiesz”. - To od odgrywania oberżystki.
„Byłam tam”.
„Było bardzo trudno”.
„Widziałam to na własne oczy”. Tak wypowiadała kwestie.
Przezabawne.
Kiedyś tak się odgrywało oberżystki.
- Zgadza się. - Mnie to bawiło,
ale inni komicy pytali ją:
„Nie możesz wypowiadać kwestii bez klaskania?”.
„Przestań klaskać”.
- To było za dużo. - Tak dużo klaskała,
- że ludzie się rozpraszali. - Zgadza się.
- To zagłusza inne dźwięki. - Nie mogła już klaskać.
- „Nauczycielu”. - Bez klaskania?
- Dobrze. - „Tak?”
„Tematem dnia jest ceremonia otwarcia”.
- Nie mogła już klaskać. - „Oto, co sądzę na ten temat”.
- O nie. - „Oto, co sądzę na temat”.
- Jej ręce poruszają się bez celu. - „O ceremonii otwarcia”.
„Cóż…”
- O nie. - „Zacznę od początku”.
- O nie. - To straszne.
Zaczynała z 20 razy.
O nie.
- Wiem, jak to jest. - A potem,
inni komicy jej powiedzieli: „Klaszcz już sobie”.
„Nauczycielu,
oto co sądzę o ceremonii otwarcia”.
„Kiedy nadchodzi marzec, idziemy do szkoły,
rośliny zaczynają kiełkować,
a spod ziemi wychodzi trawa”.
„To miesiąc wzrastania”.
- Dobra robota. - Musiała klaskać.
Musiała klaskać.
Właśnie tak.
Nie umiała bez klaskania.
- Tak. - Musiała klaskać.
- Tak. - Musiała to robić.
- To było zabawne. - Mamy to.
- Eun-i, to wszystko. - Gotowe.
- Oklaski. - Jesteśmy gotowe.
Oklaski są uniwersalne.
- Chodźmy do szafy. - Chodźmy.
- O Boże. - Mamy to.
Wejdź, Young-mi.
JEDŹMY DO HOLLYWOODU
Jesteśmy gotowe.
Mamy to.
Skończmy na dziś.
„Na dziś”?
- Dziękuję za ciężką pracę. - OK.
Nie czytaj wiadomości.
DAMY RADĘ!
DZIEŃ D
WYSTĘP CELEB FIVE
GARDEROBA CELEB FIVE
Przygotujcie się.
- OK. - Chodźmy.
Denerwuję się.
W końcu to robimy.
Eun-i, nie denerwuj się.
Eun-i, spokojnie.
Eun-i, rozluźnij ramiona.
CZAS DO WYSTĘPU
- Proszę tędy. - OK.
Dziękuję.
Musi być dużo ludzi.
Tak słyszałam.
Słyszę ich.
- Minęło wiele lat. - Wiem.
Zerknij.
- Mnóstwo ludzi. - Naprawdę?
- Wszystkie miejsca zajęte? - Tak.
Strasznie się denerwuję.
Minęły lata.
Dobrze się przygotowałyśmy.
Będzie fajnie. Prawda?
Ty się najbardziej denerwujesz.
Skąd te nerwy?
- Nie poszło zgodnie z planem. - Bzdura.
Nawet nie zaczęłyśmy.
- Jeśli musisz siku… - Nie.
- Zapraszam na scenę. - OK. Chodźmy.
Celeb Five!
- Dobrze. Lecimy. - Do dzieła.
CZAS DO POKAZU
Powodzenia.
Powitajcie je.
Jesteście gotowi na show?
- Do dzieła. - Tak jest.
Gotowi?
Nie mamy pobić Squid Game.
- Więc zero presji. Rozluźnijcie się. - Przedstawiam
- Celeb Five! - Do dzieła.
Napisy: Szymon Cegiełka