Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NA KANWIE SERIALU KELUARGA CEMARA
WG SCENARIUSZA ARSWENDO ATMOWILOTO
Pamiętaj.
Teraz ty tu rządzisz.
Jasne?
Dla większej motywacji
dostaniesz samochód służbowy.
Niestety muszę lecieć.
Gdybyś potrzebował pomocy,
zwróć cię do pana Ujanga.
- Policzcie je. - Tak.
To ten w zielonej kamizelce
- i pomarańczowych rękawiczkach. - Tak.
Jak bramkarz holenderski.
- Jasne. - Na mnie już czas.
- Bardzo dziękuję. - Proszę.
Do widzenia.
- Jeszcze raz dziękuję. - Bardzo proszę.
Trzeba dbać o zdrowie.
- Nie zaniedbuj go. - Dobrze.
Pamiętaj, ta ferma,
wszystko wokół, to twój nowy dom.
- Tak. - Lecę.
- Do widzenia. - Na razie.
Ara, od dziś tu pracuję.
Będzie mi trudno odbierać cię ze szkoły na zmianę z Euis.
Ona też nie ma czasu.
Najlepiej, żebyś nauczyła się wracać do domu sama.
Nie ma sprawy. Będę wracać z Euis.
Obiecała mi to.
Nie będę cię fatygować.
Kiedy wrócimy do domu,
przypomnę Euis, żeby nie zawracać ci głowy.
Żółwik!
W takim razie pogadaj z nią.
Spoko!
FERMA DROBIU
Ara!
Co to za głos?
Jaki głos?
Nie słyszałeś?
Niczego nie słyszałem.
Hej, Ara!
Załóż kask.
Musisz tu pracować?
To nawiedzona ferma.
Jak to?
Wiesz, że ja jestem straszniejszy od duchów.
Ara, trzymaj.
- Wiesz o tym. - Mówię poważnie.
Ja też.
- Ara! - Słyszałeś?
Znowu ten głos.
Jaki głos?
Naprawdę nic nie słyszysz?
Już ci mówiłem.
Wsiadaj.
Siedzisz?
Tak.
Gotowa?
- Tak. - Ruszamy.
Więc to twoja nowa praca?
Nie będziesz już wozić jajek na targ?
Ani jeździć jako taksówkarz?
Zgadza się.
Będę doglądać kurcząt i fermy.
To moje nowe miejsce pracy.
- Rindu, proszę. - Andi!
- Den, przestań! - Zostaw.
- Rindu, spokój. - To Andi, proszę pani.
Co ty wyprawiasz?
Weź się do roboty. Musimy to skończyć.
Przestań.
Poproszę z kawałkami mięsa.
Dobra.
Niech pan nie skąpi.
Dawno nie jadłem w mieście.
- Dlaczego? - Miałem kroplówkę.
Dowcipniś.
Chodź.
Szybko.
Co było grane w bibliotece?
Chciałem dać tę kartkę…
Wszystko jasne.
Rindu, przewodniczący klasy,
i tak zwany przyjaciel, okazał się zdrajcą.
Pięknie.
Euis, to nieporozumienie.
Deni, niezły z ciebie numer.
Przestań.
No i?
Nie sprzedają się.
Już sam nie wiem.
Agil, zaczekaj.
Moment.
Jak to powiedzieć?
Patrz, twoja siostra wróciła.
Dzień dobry, mamo.
Euis, pobaw się z Agil.
Chyba zrezygnuję. Boję się, że się nie sprzedadzą.
A ja spróbuję.
Jeśli nie zejdą, to je zwrócę.
- Dobrze. - Tu jest 57.
Wezmę dwie torby dla dzieci.
Oczywiście.
Dziękuję.
Musimy iść.
Dobrze, dziękuję.
Nie ma za co.
Ja też. Do widzenia.
Cześć.
Cześć, Agil.
Otworzyć?
Euis.
Naprawdę nie możesz wracać z Arą?
Mam teraz dużo dodatkowych zajęć.
I sporo pracy w grupach.
Dlatego nie zawsze będę mogła wracać na czas.
I w sumie
Ara jest już na tyle duża, że może wracać sama.
Ale będzie jej przykro.
Obiecałaś jej towarzyszyć.
Wtedy chodziłam do gimnazjum.
Nie byłam taka zajęta.
Będziesz musiała z nią porozmawiać.
Nie proś taty, żeby ją przywoził, bo nie może.
Czipsy opak już nie idą.
Ludzie ich nie kupują.
Może spróbuj sprzedawać w internecie?
Mogę zrobić zdjęcia.
- Myślisz, że ktoś kupi? - Szybciej! Uważaj!
- Widziałam oferty. - Uważaj.
Spytam ciocię Salmah.
Chcę jeszcze.
Cześć.
Wybaczcie, że dawno mnie nie było.
Chcecie?
Ładnie pachnie. Euis?
Wymyśliłam ratunek dla naszego biznesu.
Jaki ratunek?
Spotkałam się z moim dawnym znajomym.
Tak dawno się z nim nie widziałam, że zapomniałam o nim.
Kiedyś biedował, ale dziś jest bogaty.
Świetnie wygląda.
Sprzedał ziemię i zaczął handlować sumami.
Jak to możliwe, że ludzie błyskawicznie robią majątek,
a my ledwo wiążemy koniec z końcem?
Dziwne.
Jest gotów pożyczyć nam pieniądze
na sfinansowanie biznesu.
Naprawdę? A z czego oddamy?
Powiedział, żebyśmy się tym nie martwiły i przyjęły pożyczkę.
Kto bezinteresownie pożycza pieniądze?
Są tacy ludzie.
Na przykład?
Mój znajomy.
Przecież ci powiedziałam. Nie słuchałaś?
O nic się nie martw.
Zostaw to mnie.
Nie wyżyjemy ze sprzedaży opaku.
Weź.
Wróciłem.
- Ara też. - Jesteś!
Mamo, niewiele sprzedaliśmy.
- Ciociu Salmah, dawno przyszłaś? - Nie.
Skarbie, jak poszło?
Moja droga,
mam nową pracę.
Dzięki Bogu.
Od jutra pracuję na fermie.
Kochanie,
tylko czy to bezpieczne?
Z początku też się martwiłem,
ale widziałem, jak przeprowadzali dezynfekcję.
Mamo.
Obiecali mu samochód.
- Znowu będziemy mieć auto! - To służbowa furgonetka.
Będę sporo jeździł
i rozwoził kurczaki. Dlatego mi ją dają.
Ale nie podoba mi się ta ferma.
Dlaczego?
Bo tam są duchy.
Serio?
Gdzie te duchy?
Załatwię je.
Mówię poważnie. Nie kłamię.
O co jej chodzi z tymi duchami?
- A więc… - Słyszałam głos wołający „Ara”.
Ale były tam tylko kurczaki.
Właśnie.
Czy to możliwe, żeby one mnie wołały?
To straszne.
Dziwne.
Pewnie się przesłyszałaś.
Uwierz mi, nie kłamię.
Ta ferma wcale nie jest mroczna i straszna.
Jest jasna, porządna i czysta.
Nie wiem, co Ara sobie ubzdurała.
Agil, wróciłem.
Nie przywitasz się? Nie pobawisz się ze mną?
Teraz gotuje.
Mam nadzieję, że mnie poczęstujesz.
Euis, mówię prawdę. Ferma jest nawiedzona.
Przecież to nie kurczaki mnie wołały.
Nie przesłyszałam się.
To był kurzy głos.
Ale przecież to niemożliwe, żeby kurczak mówił do mnie.
Ara, to moja szczotka.
Czeszę się. Oddawaj.
Weź drugą. Lubię ją.
Mamy jeszcze jedną.
Do kogo piszesz?
Do Imy?
Chcesz posłuchać mojej nowej melodii?
Ara, dlaczego zostawiłaś ręcznik na stole?
Oddaj mi szczotkę.
Coś ty dzisiaj taka cięta?
Jaka cięta?
Oddaj mi szczotkę.
I sprzątnij ręcznik.
Tylko tyle zostało?
To moja wina, że nie mamy oszczędności.
Będzie dobrze.
Jestem wdzięczna losowi, że jakoś sobie radzimy.
Zaczniemy wszystko od początku.
Dzięki, że się nie poddajesz.
- Kaszlesz. - Masz.
Napij się.
Ara.
Od jutra będziesz wracać sama.
Nie będę mogła cię odbierać.
Mam dużo zajęć w szkole.
Czasem będę zostawać dłużej.
Dlatego będziesz musiała wracać sama.
Jak możesz?
Obiecałaś, że zawsze będziesz wracać ze mną.
Ja dotrzymuję danego słowa.
Czemu ty nie?
Obiecałam to kiedyś.
Nie byłam tak zajęta.
To ci wyjdzie na dobre.
Nauczysz się samodzielności jak inni.
To nie znaczy, że nigdy nie będziemy cię odbierać.
Jeśli ja albo twoja siostra znajdziemy czas,
będziemy wracać razem.
Tato, chcę mieć własny pokój.
Czemu jesteś taka wredna?
Zawsze byłam dobra dla ciebie.
Ara jest i tak smutna, że nie będzie z tobą wracać.
A teraz jeszcze pokój?
To konieczne?
Nie upieram się, mamo.
Ale chciałabym mieć więcej prywatności.
To nie takie proste.
Gdzie Ara będzie spać?
Z tatą i ze mną?
Przecież śpimy z Agil.
Brakuje mi własnego pokoju.
I tylko moich rzeczy.
Nie chcę ciągle dzielić się z Arą.
Dobrze, skoro nalegasz.
Ale daj nam trochę czasu.
Uprzątnięcie pokoju potrwa.
I musimy zaoszczędzić.
Dobrze.
Jeśli uważacie z tatą, że tamten pokój jest gorszy,
to ja się do niego przeniosę.
Niech Ara zostanie tutaj.
Zgoda.
Zobaczymy, co się da zrobić.
Proszę pana!
Halo!
Ara!
Gdzie twój tata?
Wyszedł.
Powiedział, że może pan poczekać.
Mama i Euis są w drugim pokoju.
Czemu jesteś smutna?
To nic takiego.
Panie Romli, wierzy pan w duchy?
Gdzie jest ten duch?
Na kurzej fermie usłyszałam
głos, który mnie wołał.
Ale tam były tylko kurczaki.
Przecież one nie mówią.
Myślę, że to mogły być one.
To możliwe?
Tak.
Kiedy byłem w twoim wieku, rozmawiałem z żabami.
Może kurczaki wiedziały, że chcesz z nimi pogadać.
Dlatego cię zawołały.
Ma pan rację.
Chciałabym z nimi porozmawiać.
Widzisz?
Jak pan rozmawiał z żabami?
Kojarzysz?
- Co? - Skrzyżowanie.
To przy dużym osiedlu.
Tak.
Kiedy byłem w twoim wieku, tam był staw.
Żyło w nim pełno żab.
Duża rodzina?
Właśnie.
I rozmawiał pan z nimi?
Żebyś wiedziała.
Codziennie, po szkole,
chodziłem się z nimi bawić.
I tak nauczyłem się ich języka.
W grupie czterech żab
była jedna, największa i najgrubsza.
Nie mogła skakać?
Kto mówi, że nie mogła?
Ta duża skakała najlepiej z nich wszystkich.
Coś niezwykłego.
Im większa żaba,
tym bardziej się nadymała, napinała i…
Hop!
Była bardzo duża?
- Pewnie. - Jaka?
- Taka? - Tej wielkości.
Agil, chcesz iść spać?
Położymy się razem.
Znajdź jutro trochę czasu na uprzątnięcie pokoju Ary.
Dobrze, znajdę.
Biedna dziewczyna.
Przejęła się.
Nie martw się, jest już duża.
Do jutra jej przejdzie.
Skoro Agil nie jest śpiąca, to zajmiesz się nią?
Twoja kolej.
Wiem, ale jutro muszę wcześnie wstać. Wychodzę do pracy o 6:00.
To mój pierwszy dzień na fermie.
W porządku?
Agil, idziemy spać.
Jeszcze się bawi.
Pogódźcie się wreszcie.
Nie odzywacie się do siebie od dwóch dni.
Niedługo obie porośniecie mchem.
Będziecie całe zielone.
Coś okropnego!
Chyba tego nie chcecie, co?
No już, pogódźcie się.
Naprawdę Deni ci się nie podoba?
Przysięgam, Euis.
Ktoś mi się podoba, ale nie on.
To prawda. Leci na naszego…
On tu jest. Chodźcie.
Spójrzcie na niego.
SZKOŁA PODSTAWOWA CAHAYA CISARUA
- Lecę. To cześć. - Na razie.
Jeszcze trochę.
Tutaj. Gotowa?
Pewnie.
To chodźmy.
Oto twój pokój. Patrz.
Cały dla ciebie.
W sobotę mam wolne
i jeszcze go odmaluję.
Dobrze?
Wypróbuj łóżko.
Śmiało, połóż się.
Zrobiłem je specjalnie dla ciebie.
Na razie, Euis.
- Do zobaczenia. - Trzymaj się.
Cześć.
Czemu za mną idziesz?
Tak sobie.
No i?
Odezwij się.
Będziesz milczeć?
Przepraszam cię.
Chciałem, żeby Rindu pomogła mi
powiedzieć, że…
Co?
Że…
Bardzo cię lubię.
Mówiła mi o tym.
Tak?
Wybaczyłam ci.
No i?
Co?
Czego oczekujesz po przebaczeniu?
- Zabierzesz mnie do domu? - Co?
To znaczy… Mogę cię odprowadzić?
Jasne.
LAMPA LED GWIAŹDZISTE NIEBO
Halo?
A gdzie jesteś?
Ara i ja mamy osobne pokoje.
Już nie muszę szeptać.
Zaczekaj.
Co?
Euis się zmieniła.
Nie podoba mi się to.
- Ten zielony jest fajny. - Popatrz.
Proszę.
Jedyne 10 tysięcy za pisklaka.
Chcesz?
Nie?
Kosztuje tylko 10 tysięcy.
Teraz sama wracasz do domu?
Tak.
Chcesz zabrać się ze mną?
Pewnie.
Zatrzymaj się.
Dlaczego?
Kurczak się zgubił.
Zgubiłeś się?
Umiesz rozmawiać z kurczakami?
Pan Romli powiedział, że można się tego nauczyć.
- Wezmę cię do domu. - Nie.
Na pewno ma właściciela.
Policzmy do stu.
Jeśli w tym czasie nikt po niego nie przyjdzie,
to go zabierzemy.
Dobrze?
Zaczynamy. Jeden, dwa, trzy…
Nie tak szybko!
Jeden,
dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć,
siedem, osiem, dziewięć, dziesięć…
Poczekaj.
Powoli, kurczaczku.
Co to, serce?
Nie ma tu piór.
Spokojnie.
Na pewno jest czyjś.
Czekaliśmy na właściciela,
ale nikt nie przyszedł.
Dobrze. Idź się przebrać.
Nie baw się w szkolnym stroju.
Rany!
Mamo, Ara ma kurczaka! Jest brudny!
Po co go przyniosłaś?
Chodź.
Spytaj go, czy zerwać kolczocha.
Dobrze.
Zrobił się niebieski.
Możemy zerwać kolczocha?
Co powiedział?
Nic.
Umyłam go mydłem antybakteryjnym.
Dobrze. Urządzę mu jeszcze jedną kąpiel.
Może mieć na sobie jakieś zarazki.
Jeszcze zachorujesz.
Ale go umyłam.
Wiem.
Nazywają je „neonowe kurczaki”.
Malują im pióra, żeby dzieci je kupowały.
Nie wolno tak robić.
Biedny kurczaczek.
Jutro jest sobota.
Odmalujesz mój pokój?
Podaj ściereczkę.
Wytrzemy go.
Niech siedzi sobie tutaj.
Kupiłem tę klatkę po drodze.
Tu jesteście!
Cześć.
Kochanie, pomóż mi z Agil.
Weź ją. Muszę zrobić kolację.
Dobrze, kochanie.
Ma domek.
Posprzątaj tu.
Muszę pomóc mamie. Już idę.
- Skarbie. - Tak?
Ciotka Salmah wzięła pożyczkę, ale nie wiem, jak wydać te pieniądze.
Myślę, że…
Rozumiem, że Euis chciała mieć własny pokój.
Zresztą już kiedyś spałyśmy osobno.
Ale jestem zła,
że tata też nie dotrzymał obietnicy.
- To Myszka Miki? - Tak.
- Jedzmy. Tu jest ryż. - Gdzie?
- Gdzie mój talerz? - Podamy mamie.
Nie potrzebuję żadnych obietnic.
Niech tata tylko wykończy pokój.
Niech już nikt mi niczego nie obiecuje.
Obietnice przynoszą zawód.
Agil zrobiła się marudna.
Mama jest zmęczona.
A więc…
Umiesz mówić?
Tęsknisz za rodziną?
Ja również.
Też tęsknię za moją rodziną.
Mamo, pójdę do Arila, dobrze?
Aril!
Zaczekaj.
Kurczak powiedział ci, że się zgubił?
Tak.
Chcę pomóc Neonowi,
ale nie będę niczego obiecywać.
Kto to jest Neon?
To on.
Tak się nazywa?
- Tak. - Neon!
Zwykle parkują tutaj w soboty i niedziele.
Proszę pana.
Widział pan sprzedawcę neonowych kurczaków?
Najczęściej stoi tam.
Ale dziś go nie widziałem.
Wie pan, skąd przywozi kurczaki?
Oczywiście.
Z daleka, z Kampung Badak.
W tej wiosce
hodują dużo kurczaków.
Kiedyś pojechaliśmy tam z dziadkiem na rowerach.
No proszę.
Chodź!
Euis, mogę pożyczyć ołówek?
Deni, linijka.
Euis, masz rysiki?
- Den. - Andi! Skup się.
Jesteś liderem grupy.
Wybierzcie kogoś innego. Może Rindu?
Euis?
Nie.
No to Deni. Jest bystry.
Nie!
Ima.
Nie!
Przestań.
Kupię wam kuleczki mięsne u pana Aa.
Po dwie porcje!
Nie!
„Po dwie porcje”? Masz pieniądze?
Zwykle pożyczasz od Rindu.
Nie, Andi. Nauczycielka chciała, żebyś ty był liderem grupy.
Do roboty.
Chcesz?
Agil, chodź do mnie.
- No chodź. - Nie.
Niech sobie siedzi.
Nie wysypiasz się?
Agil nie daje mi spać od dwóch nocy.
Ząbkuje.
Mój mąż ma dużo pracy.
Wychodzi wcześnie rano.
Muszę sama uspakajać Agil, kiedy się robi marudna.
Powinnyśmy przestać sprzedawać?
Oczywiście, że nie.
Ale to za mało.
Muszę coś zaoszczędzić, bo wszystko się rozeszło.
Ciociu, w porządku.
Masz jutro czas spotkać się z moim znajomym w sprawie pożyczki?
Jutro
mój mąż musi jechać do miasta odebrać samochód służbowy.
A Euis spotyka się ze znajomymi.
- Ale dobrze. Mogę zabrać Agil? - Naprawdę?
To nie będzie kłopot?
Nie, dam radę.
Pożyczę auto od krewnego,
żebyście z Agil siedziały wygodnie.
A co do tej pożyczki…
Nadal nie wiem, jak ją wykorzystać.
Ale pycha!
Serio?
- Co? - Przepyszne.
Czemu chcesz znaleźć rodzinę tego kurczaka?
Żal mi go.
Masz rację.
Musi mu być smutno bez rodziny.
Twoi rodzice jeszcze nie wrócili?
Powiedzieli, że chcieli wrócić w tym roku,
ale stracili pracę, więc nie dadzą rady.
Może przyjadą w przyszłym roku.
Neon, nie jesteś sam.
Aril też rozumie, co czujesz.
Jego rodzice pracują w Dżakarcie.
To bardzo daleko stąd.
Co powiedział?
Nic.
Chyba nie jest w nastroju do rozmowy.
Skoro znasz wioskę, o której mówił tamten facet,
to może byśmy tam pojechali?
To są rzeczy mojego dziadka.
Był żołnierzem.
Jesteśmy tutaj.
A Kampung Badak
jest tutaj.
To daleko?
Dosyć.
Żeby się tam dostać,
potrzeba pomocy dorosłych.
Ara! Zatrzymaj się.
Reszty nie trzeba. Dziękuję.
Pan Romli!
Umiem rozmawiać z kurczakiem.
Czyj to kurczak? Chociaż jest czysty?
Neon jest czysty.
Tata go zdezynfekował.
- Naprawdę? - Tak, spryskał go.
Znalazłam go po drodze ze szkoły.
- Serio? - Powiedział mi, że się zgubił.
Powiedział ci?
- Tak. - Super.
Poprosił, żebym odnalazła jego rodzinę.
Panie Romli, pomoże mi pan?
W poszukiwaniu rodziny? Nie dam rady.
Chciałbym, ale…
Nie teraz. Ściemnia się.
Oczywiście, że nie teraz.
Ara, czy tata jest w domu?
Chcę pożyczyć jego motorower.
Byłam u Arila.
Tata rano pojechał do miasta.
Pokażesz mi tego neonowego kurczaka?
- Neonowego? - Właśnie!
Fajny.
Już jestem.
Ja też.
Ara!
Usmażyłam kurczaka.
Ze specjalnymi przyprawami.
- Cioci Salmah bardzo smakuje. - Jest pyszny.
Zjadłam pięć kawałków.
Proszę, spróbuj.
Jeśli ci posmakuje, to może być nasz nowy biznes.
Nie chcę smażonego kurczaka.
Zaprzyjaźniłam się z Neonem.
Teraz wszystkie kurczaki są moimi przyjaciółmi.
Nie mogę zdradzić przyjaciół.
Euis mówiła, że tak się nie robi.
Prawda?
W takim razie ja skosztuję.
Jestem zawodowym smakoszem kurczaków.
Czemu chce pan jeść moich przyjaciół?
Ale to nie jest Naon.
Neon. On nazywa się Neon.
Wróciłem.
Więc mi nie wierzysz?
Wierzę ci.
Ale nie uwierzyłeś, że umiem rozmawiać z kurczakami.
W to nie uwierzyłem.
Jeśli chcesz mówić do kurczaków, proszę bardzo.
Ale w to, że się z nimi dogadujesz, nie wierzę.
Naprawdę umiem z nimi rozmawiać.
Nadal ci nie wierzę.
Pan Romli rozmawiał z żabami.
Bajki ci opowiada.
Jeśli chcesz mieć zwierzątko domowe, pozwolę ci,
ale nie posuwajmy się za daleko.
Jutro jadę do miasta po samochód.
Może przejedziesz się ze mną? Chcesz?
Nie.
Dobrze. Chodź na kolację. Nie zapomnij go zabrać.
Nie idziesz?
Pożegnajmy się z Arą.
- Ara. - Tak?
Zostań w domu, dobrze?
Wychodzę z ciocią Salmah.
- Dobrze. - Ślemy buziaki?
Raz, dwa, trzy.
Chodźmy.
- Cześć. - Na razie.
Idziemy do cioci.
Jak się macie?
- Dobrze. - Tak? No to wsiadajcie.
Hopsa.
Do środka.
Panie Romli.
Proszę pana!
Jeśli dorosły ma nam pomóc, to tylko pan Romli.
Jedynie on mi wierzy.
Już z nim rozmawiałam i zgodził się pomóc.
Ara!
Neon, co teraz?
Nie ma pana Romli.
Pojedziemy sami?
Wiesz, gdzie to jest.
Mamy mapę.
A jeśli będzie padać?
W prawo.
Mogę popatrzeć?
Proszę.
Nikogo nie ma?
Możemy najpierw odrobić lekcje.
Mama niedługo wróci.
Odrabiacie lekcje?
Tak, proszę pani.
Pomóż mi, Euis.
Pójdę poszukać Ary.
Ara!
Kiedy przyszliśmy, nie było jej tu.
- Kaczki! - Ale ich dużo.
Jakie cudne.
Ale to daleko!
Neon!
Aril, puszczamy kaczki?
Dobra!
Ja pierwszy.
Raz, dwa, trzy.
Słabo!
Patrz, żaba.
Klatki też nie ma.
Nigdy nie masz dla niej czasu.
Ostatnio jest dziwna.
Nie wytykaj mi tego.
Nie moja wina, że jest dziwna.
Euis.
Już idę. Do widzenia.
Usiądź.
Dokąd się wybieracie?
Widzę, że jesteście zmęczeni.
Dlaczego milczycie?
Podwieźmy ich. Wsiadajcie.
Ara!
Kurczak poprosił o pomoc.
Nie mogłam odmówić.
Nie wierzę, że rozmawiasz z kurczakiem.
Nie uczyłem cię
okłamywania rodziców.
Nigdy nie kłamię.
Ale teraz skłamałaś.
Wcale nie.
Umiem rozmawiać z kurczakami.
Nie wierzę w to.
Kochanie!
Tylko pan Romli mi wierzy.
Chcesz, żebym się na niego pogniewał?
Co on ma z tym wspólnego?
Pan Romli wierzy, że rozmawiam z kurczakami.
Sam kiedyś rozmawiał z żabami.
Widzisz?
Mam powód, żeby się na niego gniewać.
Nie bądź zły na niego.
To moja wina.
Ara,
rozumiem, że przywiązałaś się do kurczaka,
ale martwiliśmy się o ciebie.
A gdyby tamten kierowca spowodował wypadek?
Gdyby okazał się bandytą,
porwał was i sprzedał?
Dlaczego mówisz takie rzeczy. Broń Boże!
Ara, musisz nam obiecać,
że już nigdy nie zrobisz czegoś takiego.
Niczego nie obiecam.
Co?
Nie chcę być taka jak ty albo Euis.
Łamiecie obietnice.
Ara, przeproś tatę.
Nie mam za co przepraszać. To prawda.
Nieważne. Nie chcesz, to nie obiecuj.
Spójrz na mnie.
Jeśli jeszcze raz zrobisz coś takiego,
to się pogniewam. Jasne?
Euis.
Chodzisz z Denim?
Co wieczór gadają przez telefon.
Nie.
Tak.
Moment, Ara. Rozmawiam z Euis.
Ona wcale się nie uczy.
Tylko randki jej w głowie i zapomniała o siostrze.
- Nie. - Tak.
Czy to prawda?
Zwykle gadają aż do świtu.
Rozmawiasz z nim całe noce, zamiast się uczyć?
Zawiodłam cię.
Chcesz mnie uśpić?
Kochanie…
Napij się mleka.
Moja kochana córeczka.
Skarbie, nie powstrzymamy Euis.
To już ten czas.
Wiem.
Surowością nic się tu nie zdziała.
Musimy jej wszystko wytłumaczyć.
Tatusiu.
Jeśli zrozumie, nie będzie zmartwienia.
Mamusiu.
Gdzie jest mleko? Przynieś.
- No idź. - Mleko!
A co z Arą?
Może trzeba jej na to pozwolić.
Żeby szukała rodziny kurczaka?
To bez sensu.
Łatwiej by mi było znaleźć drugą pracę niż kurzą rodzinę.
Powinnaś poświęcać jej więcej czasu.
Proszę.
Nie zaniedbuję jej.
Ale Agil potrzebuje więcej uwagi.
Do tego interes kiepsko idzie.
Dlatego chcę sprzedawać smażone kurczaki.
Musisz znaleźć więcej czasu.
Oboje powinniśmy zajmować się Agil.
A może skupiłabyś się na domu, a ja na pracy?
Tak jak kiedyś.
Żyjąc tylko z twojej pensji, niczego byśmy nie odłożyli.
Kiedy zaczęła się pandemia,
straciłeś pracę.
Żyliśmy z moich oszczędności.
Nie!
Nie, nie!
Nie chcę znowu biedować.
Musimy mieć oszczędności.
Opieka nad dziećmi to nie tylko mój obowiązek.
Twój też.
Przyzwyczajam się do nowej pracy.
Staram się jakoś zorganizować swój czas.
Jeszcze to ogarniam.
Możesz odpocząć.
Jeśli Agil obudzi się w nocy, zajmę się nią.
Nie trzeba, sam wypocznij.
Musisz rano wstać.
Napij się mleka.
Moja córka dorasta.
Masz już chłopaka.
Ale pamiętam, jakby to było wczoraj.
Twój pierwszy płacz po narodzinach.
Proszę, wybacz tacie.
Oboje byliśmy w szoku.
Stajesz się kobietą.
Chcę ci tylko powiedzieć,
że wszystko w życiu wiąże się z ryzykiem.
Ma plusy i minusy.
Musisz być rozsądna.
Jeśli będziesz chciała porozmawiać,
możesz na mnie liczyć.
Zawsze cię wysłucham.
W każdej sprawie.
Mamo.
Dziękuję, Neon.
Gotowa?
Jedziemy do szkoły.
Tato.
Mogę zabrać Neona?
Po szkole przywiozę go z powrotem.
Jedziesz się uczyć, czy się bawić?
Minęło sporo czasu,
odkąd odwoziłem je do szkoły samochodem.
Prześlijcie buziaki!
Nie chcecie?
Niech Agil zacznie.
Nasza kolej!
Cześć!
Pa, Euis i Aro! Pa, tato!
SZKOŁA PODSTAWOWA CAHAYA CISARUA
Ara.
Wróć do domu od razu po lekcjach.
- Proszę. - Dziękuję.
- Co dla ciebie? - Jakiego koloru?
- Żółtego. - Na pewno?
- Poproszę tego. - Moment. Już wyciągam.
Proszę. A tu reszta.
- Masz. - Ja też chcę.
- Jakiego koloru? - Poproszę tego.
Czerwonego? Dobrze.
- A ja chcę niebieskiego. - Dobrze.
Spokojnie. Po kolei.
- Poproszę tego. - Tylko dobrze się nim opiekuj.
Spytałem dziadka o Kampung Badak.
Tym razem się nie zgubimy.
To nie ma sensu.
Mój tata będzie zły.
Nikt mi nie wierzy.
Ja wierzę.
Naprzód!
I rower wjechał do rzeki.
Plusk!
Bezpiecznie przeprawiliśmy się na drugą stronę.
Neon.
Chcesz posłuchać mojej nowej melodii?
Neon?
Jesteś smutny?
Nie smuć się.
Gdybym miał siłę,
to bym tam z tobą pojechał.
Sęk w tym…
Sam widzisz.
Boli mnie kręgosłup.
Ale wierzysz mi?
Oczywiście, że ci wierzę.
Kiedy byłem w dżungli, w partyzantce,
rozmawiałem, z czym się dało.
Nawet z drzewami.
Jeśli chcesz znaleźć rodzinę kurczaka, to nie zwlekaj.
One żyją tylko dziesięć dni.
Tylko dziesięć?
Do widzenia.
Trzymaj się.
Tacy mali, a już papużki nierozłączki.
Prawda?
Co tam?
Ara?
Co cię stało?
Nic.
Neon.
Wkrótce umrzesz?
Aril powiedział, że długo nie pożyjesz.
Usiądź tu.
Muszę coś zaszyć.
Ara ciągle się dąsa?
Proszę, znajdź dla niej czas.
Obiecałeś wykończyć jej pokój.
Wiem, ale nie miałem czasu.
Wiele kurcząt na fermie padło ze stresu.
Muszę dokupić nowe. To dodatkowa robota.
Nie powinniśmy pomóc Arze
w odnalezieniu rodziny kurczaka?
Mówiłem, że nie wierzę w tę historię.
Przecież to bez sensu.
Mamo!
Nie wszystko musi mieć sens.
Ona jest jeszcze dzieckiem.
Skoro masz niedługo umrzeć,
to śpij sobie tutaj.
Kupiłam dwa,
ale oba umarły.
Mój też umarł.
Miałam go niecały tydzień.
Dlaczego twój umarł?
Tata zapomniał go nakarmić.
Dziękuję, panie Ujang.
Romli.
Co się dzieje z Arą?
Co masz na myśli?
Powiedziała, że rozmawia z kurczakami.
I co w tym złego?
Powiedziałeś jej, że umiesz rozmawiać z żabami?
Uwierzyła w to.
Zaczęła się dziwnie zachowywać.
Kiedy byłem mały, gadałem z żabami.
Teraz uczę się języka kurczaków, żeby nie być gorszy od Ary.
- Ja też rozmawiam z kurczakami. - Widzisz?
Pan Ujang też to potrafi.
To poważna sprawa. Wcale nie żartuję.
Ja też nie żartuję.
Mówię prawdę. Czemu miałbym kłamać?
- Kłamstwo to grzech. - Właśnie.
Chce pan z nimi porozmawiać?
Mogę pana nauczyć.
- Spróbuj. - Chodźmy.
No spróbuj.
Pan chce z tobą porozmawiać. Proszę.
Co mam powiedzieć?
Wszystko jedno. Cokolwiek.
- Mam mówić do kurczaka? - Tak!
Ten się wychylił.
Proszę.
Kurczaku,
smakuje ci nowa karma?
- Co za bzdura! - Hej!
Mam dużo roboty.
Patrz!
- Trzeba w to uwierzyć. - Właśnie.
Musi pan mieć wiarę i przekonanie.
- Niech pan spojrzy. - Mów.
Szybko.
Nie boisz się taty?
Neon,
obiecuję, że znajdę twoją rodzinę.
Nie kłamię.
Zrobię wszystko, żebyś spotkał się ze swoimi.
Skąd przychodzą pijawki?
Z pola ryżowego do rzeki
Skąd przychodzi miłość?
Z oczu do serca
Mówią, że miłość burzy spokój
Że zakochać się to udręka
Ale to uczucie stare jak świat
Kochamy od zawsze
Miłość może przyjść w każdej chwili
I przynieść mnóstwo emocji
Udrękę i niepokój też Tak to już jest
Tak to już jest
Udrękę i niepokój też
Tak to już jest, tak to już jest
Ojej!
Gdzie jest Deni?
Nie wiem, gdzieś zniknął.
Andi, gdzie on jest?
Coś knujecie.
- To nie fair. - Euis.
Chcesz się zabrać ze mną?
Jakie to słodkie!
A ty chcesz?
Tak.
Dobrze.
Wskakuj.
Gotowa?
Tak.
- To cześć! - Narka!
Na razie!
Daj trochę.
Siedź.
Muszę coś sprawdzić.
Zrób pyszne lody.
Dzień dobry.
Przyszła pani po mąkę?
Nie.
Widział pan Arę?
Przejeżdżali tędy z Arilem.
Spieszyło im się.
Nie ma jej w domu.
Gdzie mogą być?
Wiem.
Pewnie znów szukają rodziny kurczaka.
W Kampung Badak?
Hodują tam kurczaki.
Nic dziwnego, że pytali mnie o tę wioskę.
Hej!
- Dzień dobry. - Witam.
Sprzedaję jagnię.
Za ile?
- Tanio oddam. - Ile, pytam?
Proszę, pałaszujcie.
Mówcie wszystkim, żeby się najadali.
Dużo jedzcie i nie stresujcie się.
Ciężko dziś dostać kurczaki, a zwłaszcza dobre.
Pomóżcie mi w pracy.
Jeśli będziecie zdrowe, ułatwicie mi życie.
Będę mógł spędzać więcej czasu z rodziną.
Dobrze?
Zna ktoś Neona?
A wy?
Moja córka Ara znalazła kurczaka na ulicy.
Poprosił ją o pomoc
w znalezieniu rodziny.
Mam nadzieję, że się znajdzie.
Słucham?
Popytajcie na miejscu.
To Kampung Badak.
Romli, hamuj. Omal się nie wywaliliśmy.
- Dajcie znać. - Cześć!
Gdzie ona jest?
Jedźmy na policję!
Zdarzały się już takie rzeczy.
- Tylko bez paniki! - Ciociu!
Właśnie, bez paniki. Nic nie wiadomo.
Wstrzymajmy się z policją.
Myślę, że Ara szuka rodziny kurczaka.
Co ty wygadujesz?
Znów wyruszyła na poszukiwanie rodziny kurczaka.
Jak to, rodziny kurczaka?
Normalnej kurzej rodziny.
Jest ojciec, matka,
brat…
Mówimy o kurczaku!
Rodzina to rodzina.
- Pospiesz się! - Zaczekaj.
Bez paniki. Może w czymś pomożemy. Poszukać ich?
- Jedźmy. - Ja muszę zostać z Agil.
Więc ruszajmy.
- Dobrze. - Szybko.
Cześć.
Ara jest zabawna.
Kiedy się tu sprowadziliście, była taka radosna.
Już nie.
Nie jest radosna.
Raczej nieznośna.
Nie.
Nadal jest zabawna.
Moim zdaniem.
Myślę, że jej imponujesz.
Teraz, kiedy nie możesz z nią wracać
i masz własny pokój,
jest zawiedziona.
Może chce udowodnić tobie
i całej rodzinie, że już nie jest dzieckiem.
Że jest odpowiedzialna.
Rozmawiając z kurczakiem
i szukając jego rodziny?
Właściwie to ją rozumiem.
Chce być dobrą przyjaciółką.
Dlatego robi to wszystko.
Ostatnio tędy nie jechaliśmy.
To jest szybsza droga.
Tylko uważaj.
Zgubiliśmy się.
Masz chyba jakąś starą mapę.
Sam jesteś stary. Zobacz.
Przeoczyliśmy skręt w prawo!
Bo pojechałeś w drugą stronę!
A kto mnie prowadził?
- Nie ja. - Nie zwalaj na mnie.
Patrz, kaczki.
Musimy dojechać przed zmrokiem.
Zatrzymajcie się!
Droga jest na razie zamknięta. Wracajcie.
Nie może pan otworzyć?
Niestety nie.
Dzięki.
- Zawrócić? - Tak.
Same problemy!
- Za wąsko tu! - Ciotka!
Trzeba pociągnąć motorower.
Pomóż mi.
Jestem damą.
Nie ciągam motorowerów.
Pomóż mi!
Nie!
Ciociu!
Jak mnie to wkurza!
Powoli, ciociu, bo się przewrócę.
Nie boisz się spotkać z moim ojcem?
Co?
Nie słyszałem. Mów głośniej.
Nie boisz się spotkać z moim ojcem?
Nie.
Czego miałbym się bać? Nic nie zrobiłem.
GRANICA WIOSKI
FERMA DROBIU
Neon, a teraz w którą stronę?
Co powiedział?
Że jest zmęczony.
Zmęczony?
Przecież nic nie robi.
Dokąd teraz?
Tam czy tam?
Ara!
Co ty wyprawiasz?
Nie gniewaj się na Arila.
To był mój pomysł.
Ara!
Euis, co wy tu robicie?
Mama kazała mi szukać jej zaginionej córki.
Jak widzisz, nie zaginęła.
Co robisz tak daleko?
Przestań.
Ara.
Przepraszam, że ci nie wierzyłem.
Rozumiem, że chciałaś dobrze.
Przyrzekłaś to Neonowi?
Tak.
Dałam słowo i muszę go dotrzymać.
Spróbujmy go zapytać, dokąd mamy iść.
Ściemnia się. Zawiozę was.
Neon, tata pyta, jak trafić na miejsce.
Powiedz, żebyśmy zdążyli przed zmrokiem.
Mówi, żeby jechać tamtędy.
- Tak ci powiedział? - Tak.
Super. Ara gada z kurczakiem.
Ara, dobrze jedziemy? Spytaj Neona.
Neon, czy to dobra droga?
Tak, tato.
- Na pewno? - Tak.
Faktycznie potrzebowaliśmy pomocy dorosłego.
Owszem.
- Proszę, kawa. - Dziękuję.
Ty też chcesz kawy?
- Chcesz? - Napijesz się?
Kto to idzie?
Ile ludzi!
Cała czereda.
Neon, czy to twoja rodzina?
W czymś pomóc?
- Dzień dobry. - Słucham.
Co?
Rozumiem.
To jest przyjaciel Jona. Tego czerwonego.
Czy to naprawdę jego rodzina?
- Pewnie. - Naprawdę. Bardzo dziękujemy.
- Aleś ty piękny. - Romli!
Co ty wyprawiasz?
Tu jesteśmy!
Mówiłem, że twoja mapa jest do niczego.
- Kiedyś w tym miejscu… - Był las.
- Nie, pole ryżowe. - Rozumiem.
Dzięki Bogu, że…
Dobry wieczór.
Wejdź, śmiało.
- Co to jest? - Małe co nieco od mojej mamy.
Bardzo jej ode mnie podziękuj.
Wejdź.
Przepraszam, że cię zawiodłam.
Nie dotrzymałam słowa, że zawsze będę z tobą wracać.
W porządku.
To było dawno.
Rozumiem, dlaczego już nie masz czasu.
Przepraszam, że cię wkurzałam.
Umówmy się, że nie będziemy składać pustych obietnic.
Wracajmy razem, kiedy będziemy mogły.
Myślę, że to bardzo dobry pomysł.
Tata obiecał odmalować mój pokój.
Ale nie wiem, kiedy.
Nie musisz na niego czekać.
Masz mnie. Zróbmy to razem.
- Dobrze. - Super.
Ale zanim to zrobimy,
mam dla ciebie prezent na noc.
Prezent?
Otwórz.
Już nie śpimy w jednym pokoju,
ale w ten sposób zawsze będę przy tobie.
Dzięki, Euis.
Jeśli chcesz, możesz czasem przyjść spać u mnie.
Tylko najpierw zapukaj.
Tak jest!
Chcesz posłuchać mojej nowej melodii?
Dobrze?
Graj.
Euis, Ara, wszyscy czekają na dole.
Chodźcie na kolację.
Czekamy tylko na was.
Euis dała mi lampkę.
- Lampkę? - Tak!
Musimy zrobić zdjęcie opaków i smażonych kurcząt.
Do sklepu internetowego.
Późno już. Przestańmy rozmawiać o pracy.
Skupmy się na curry z jagnięciem.
Musimy ruszyć z interesem.
Nie chcę żyć z długiem.
Pewnie.
Tylko ryż? A gdzie jest curry?
Nie możesz się doczekać?
Niech Romli skosztuje pierwszy.
Jeśli chcecie, możecie jeść kurczaki.
- Skarbie, Ara zgadza się na kurczaki. - Tak?
Ja ich nie będę jeść, ale nikomu nie zabraniam.
Proszę, curry dla ciebie.
Ara, nałożyć ci dużo?
Ja zacznę skromnie.
Tato.
Tak?
Wygląda na to,
że umiem rozmawiać też z jagniętami.
Ara, proszę cię, nie teraz. To jagnię…
Mam już je w ustach.
Ara, możemy jeść to curry czy nie?
Możecie.
- Nabrała nas! - O kurczę!
Aril, proszę.
- Potem dam ci dokładkę. - Proszę.
Ara, co dla ciebie?
Mamo, Agil, szybko.
No chodź.
Agil!
Ara, jak to teraz wygląda?
Co robisz?
Euis też?
Uwaga!
Patrzcie!
To ona też!
Dalej! Odciśnij dłoń.
Teraz kolej na mamę!
To dłoń Ary.
- Ara! - Euis.
Hej, wolnego!
Ara!
FILM JEST ADAPTACJĄ SERIALU AUTORSTWA
ARSWENDO ATMOWILOTO
Napisy: Paweł Składanowski