Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FAŁSZYWA DWUNASTKA
Na podstawie opowiadania
FRANKA GILBERTHA JR. i ERNESTINE GILBRETH CAREY
Witajcie w naszej rodzinie. Jesteśmy Bakerowie.
To duża rodzina, pełna wielkich marzycieli.
Jestem Zoey, a to Paul.
W tej chwili marzymy, żeby wszyscy wyszli z domu na czas.
Damy radę.
Dobra, obudzę chłopców i brzdące.
- A ja Dej. - Dobrze.
Oto DJ.
Śni, że zostanie największym projektantem Lego i twórcą komiksów.
SZKICOWNIK
Ma na to szansę.
DJ, pobudka.
Haresh! Wstawaj. Trzeba otworzyć knajpę. Ruchy!
Oto Haresh. Marzy, że zostanie ważniakiem. Nie ma na to szans.
Żaden ważniak nie zasypia z pluszakiem.
Dobra.
Oto Deja.
Marzy o zostaniu rozgrywającą dla Uniwersytetu w Kalifornii.
- Dzień dobry, Deja. - Siemasz, Paul.
Rzuca!
- I trafia! - Tak!
- To marzenie na pewno się spełni. - Trybuny szaleją!
- No dobra, pobudka! - A to są brzdące.
- Marzą, żeby dorosnąć. - Dzień dobry, mamusiu!
Mamy też dwoje futrzanych dzieci.
Barka Obamę
i Joego Bitina.
Skończyła się ciepła woda!
A w ogóle mamy ciepłą?
DOBRE WIBRACJE
Oto Ella.
Marzy o zostaniu influencerką.
Obudź się, Ella. Postuję to zdjęcie na Instagram za trzy, dwa...
Tato, nie!
A oto Harley.
Tknij mnie, a utnę palec.
Dzień dobry, mój słodki aniołku.
Marzy, by jej punkowa kapela zyskała sławę.
Suszarka znów się zepsuła.
Jakim cudem tak szybko tu zszedłeś?
- Zsypem na pranie. - Mamy zsyp na pranie?
Tak. Nie nadążasz, tato.
Stara, mam nowego followersa.
To pewnie mama.
Faktycznie mama.
- Ruchy! - Widzieliście moje buty?
To nie twoje.
- A to moja była żona... - Kate!
Dzień dobry!
Co ty tu robisz?
A przede wszystkim, po co daliśmy ci klucz?
Czy tak traktuje się supernianię, która ratuje dzień?
To po to dostała klucz.
Namaste.
Ona marzy o rozbudowie swojego studia jogi.
- Cześć, mamo. - Hej, słodziaki.
Dzień dobry. Nadlatują.
- Bajgiel. - Gotowi? Owoc.
- Bajgiel. - Owoc.
- Dajcie bajgla. - Bajgiel. Bajgiel.
- Dzień dobry. - Bajgiel.
Dwa owoce.
- Złapane. - Dzięki, Kate.
Przepraszam, panienko. Nie. Nie karmimy chihuahuy bajglami.
Jego zasady, nie moje.
Rozbrzmiał alarm. Strzeż się, świecie, nadchodzimy.
Spadamy. Ruchy.
No dobra.
Dwie mamy, jeden tata
i rozwydrzona grupa dziewięciu dzieciaków.
Wiem, co sobie myślicie. I nie, nie jesteśmy sektą.
Ale na pewno jesteśmy inni.
Nikogo nie zostawimy!
A co z nami?
Przepraszam, ale wszystkie bliźniaki zostają.
Co?
Kiedy idziemy do pracy,
brzdące zostają w domu pod opieką Kate, bo obowiązują prawa pracy dzieci.
Kate nie jest zbyt zorganizowaną nianią, ale dzieci ją uwielbiają.
I robi to za darmo.
ŚNIADANIE U BAKERA
Prowadzimy rodzinną restaurację, Śniadanie u Bakera.
Mamy i taty,
oraz córki i córki,
oraz syna i syna,
oraz córki knajpa ze śniadaniami.
- Cześć, Paul. - Hej. Wydaj to.
- Spoko. - Dzięki.
Dobrze, najpierw wyjaśnię, jak się tu znaleźliśmy.
Znamy się z Kate, od kiedy na studiach graliśmy Sandy i Danny'ego w Grease.
Nie wychodziliśmy z roli nawet poza sceną,
zakochaliśmy się w sobie i miało to zaskakujący finał.
Czyli zaszła w ciążę z Ellą.
Dlatego rzuciłem studia i nająłem się do pracy w kiepskiej knajpie.
Byliśmy niemal bez grosza, a tu kolejna ciąża...
...z Harley.
A potem, kiedy naszych przyjaciół śmiertelnie potrącił pijany kierowca,
zaadoptowaliśmy chrześniaka, Haresha.
Choć rodzicielstwo niezmiernie nas cieszyło,
Kate mniej cieszyła myśl o ślubie ze mną.
Zgodziliśmy się zamknąć ten rozdział i rozpocząć nowy.
Spełniłem marzenia i kupiłem…
NOWY WŁAŚCICIEL! KNAJPA U Paula
…tę tanią knajpkę, gdzie poznałem…
Poproszę frytki i omlet po Denversku.
Mam kupony śniadaniowe.
Przepraszam, ale jest 11.16,
czyli serwujemy dania z menu lunchowego.
Cześć, mamo.
Dzieciaki, idziemy.
Ten niemiły pan chce nas zmusić
do zjedzenia gorącej zupy i pasterskiej zapiekanki na śniadanie.
Dlaczego? Byliśmy niegrzeczni?
Proszę powiedzieć moim uroczym dzieciom,
dlaczego nie mogą zjeść pysznych jajek i puszystych naleśników.
To jest cudowne.
Bardzo dziękuję. To naleśniki jabłkowo-bekonowe.
Są niesamowite.
- Sos jest fantastyczny. - Naprawdę?
Jest ostry, słodki lub słony, zależy, co nim polać.
Właśnie taki efekt chciałem uzyskać.
Naprawdę niesamowity. Jesteś jak Willy Wonka od sosów.
Oczywiście bez bezpłatnej, wyzyskiwanej siły roboczej.
Nie zajrzałaś jeszcze do kuchni. Tam pracują same Umpa-Lumpy.
I przepraszam za moją oschłość.
Wiem, jak to jest, karmić bandę głodomorów.
Mam trójkę własnych. Śniadanie to ich ulubiony posiłek.
A tak w ogóle, całe to serwowanie śniadań do 11.00,
trzeba z tym skończyć.
To śniadanie z tym sosem mogłabym jeść całą dobę.
Ciekawy pomysł. Podsunę go właścicielowi.
- Tak. - Chwila, ja nim jestem. Super pomysł.
Ale dobre.
Masz ochotę na deser, kolego?
Gigantyczna babeczka?
Wjeżdża gigantyczna babeczka. Zaraz wracam, mamo.
Miły gość.
Jest w porządku.
Też byłam świeżo po rozwodzie.
Poznałam mojego eks, Doma, na studiach.
Byliśmy idealną parą. On był gwiazdą futbolu,
a ja czirliderką i prymuską.
Pobraliśmy się zaraz po szkole.
Niedługo potem urodzili się Deja i DJ.
Rodzina rosła w oczach niczym kariera Doma.
Z początku występowaliśmy w programach i sesjach razem,
ale potem ciągle wyjeżdżał w celach biznesowych.
ZDOMINUJ DZIEŃ 24H ENERGY DRINK
A nasze wyobrażenie o związku się zmieniło.
Więc postanowiliśmy zamknąć ten rozdział i rozpocząć nowy.
Zamieniłam 4-gwiazdkowe restauracje na całodobowe knajpy.
Odkurzyłam dyplom z marketingu i zostaliśmy wspólnikami.
Sześć miesięcy później połączyliśmy dwie rodziny w jedną.
I spełniliśmy wszystkie marzenia.
O wielkiej, pięknej rodzinie,
kwitnącym biznesie,
- i śniadaniach przez całą dobę. - Połaskotać?
Nawet nasz tort weselny był z gofrów.
Zmieniliśmy obiadową knajpkę w bar ze śniadaniami serwowanymi cały dzień.
Mamy śniadania na śniadanie…
ENCHILADA Z BIAŁKAMI
Śniadania na lunch…
GRYS Z JALAPEÑO WOŁOWY GOFR
i śniadania na obiad.
Ciąża była planowana,
jednak rozwiązanie już nie.
Bliźniaki! Luna i Luca.
W nasze życie wkradło się nieco chaosu.
A kiedy zaczynało się nam układać,
znów się to stało, urodzili się Bronx i Bailey,
a nasza szczęśliwa rodzina liczyła już 11 osób.
I choć nasze życie nie było uporządkowane, czuliśmy się z tym dobrze.
Coś jest nie tak. Nie zalegamy za miesiąc z czynszem.
- Prawda? - Co? My i długi? Zwariowałaś?
Kochanie, znów nerwowo siekasz.
Przepraszam.
Czy ty coś przede mną zatajasz?
Tylko za miesiąc, Zoey. To naprawdę nic takiego.
Kocham to miejsce, tak samo, jak ty, ale ono nas wykańcza.
Nie mamy żadnego pola manewru, bo wszystko na nie wydajemy.
Co z naszym marzeniem o większym domu?
Spełni się, kochanie. Obiecuję.
Nawet szef kuchni Boyardee zaczynał od smażenia frytek.
Potrzebuję więcej czasu, żeby wszystko poukładać.
Według ciebie szef Boyardee to prawdziwa osoba?
No pewnie.
Nic o nim nie wiesz? To legenda.
Gotował na ślubie Woodrowa Wilsona w 1915.
Dożył 87 lat.
Umarł bogaty i szczęśliwy w Ohio.
Dziwne, że znasz takie fakty.
Śnij dalej.
Szef BOYARDEE Mięsny przysmak
- Pomóc coś znaleźć? - Cześć. Tak.
Szukam sosu, który może być ostry, słodki lub słony,
w zależności od tego z czym go się je.
Brzmi niesamowicie.
- Prawda? - Jak się nazywa?
Nie jestem pewien.
Dobrze, jak sobie pan przypomni, proszę dać znać.
Proszę bardzo.
Zimniuteńka.
Nie musisz iść do kuchni,
ani korytarzem, ani w ogóle opuszczać tego pokoju.
Miło z twojej strony. Dziękuję, słońce.
Słyszałaś kiedyś o TikToku? Ale ubaw.
- Cześć, Danny. - Cześć, Luna.
- Cześć, Danny. - Cześć, Kate.
W co się bawicie?
W drag race.
Super! Uwielbiam RuPaula.
Kto obstawia?
- Ja stawiam na Bailey. - Ja na Bronxa.
No to zaczynamy.
Nasza niania w końcu wróci do rzeczywistości.
Droga wolna! Ruszamy!
Gotowi? Start!
Tak!
Dawaj!
Dawaj, Bronx! Dawaj, Bailey!
Dawaj, Danny!
Dogania nas!
O nie, butelka!
Szybko!
- Skrótem! - To nie fair!
- Dawaj, Bailey. - Pokaż im!
- Co jest? - Rodzice!
- Wszyscy w nogi! - Otworzę drzwi.
Co się dzieje? Danny?
- Jedź! - Spadamy!
Tak!
Hej!
To musiało boleć.
Nic mi nie jest.
- Przyłożyć lodu? - Nie, nie. Damy radę.
Kolego, ile palców widzisz?
- Cztery. - Nic mu nie jest.
Zanim cokolwiek powiesz, to nie tak, jak myślisz.
Czyli to nie były wyścigi Szybkich i wściekłych z Dannym Chenem?
Właśnie skumałam, że jesteś bystrzejsza od nas.
Jesteście bardzo nieodpowiedzialni.
Ja przez cały czas spałem.
Kochanie, nie zdjąłeś kasku.
To kask do spania.
Dobra, wynocha stąd. Co ja mam z wami dwoma zrobić?
Idźcie do pokoju.
Nie zatańczysz z nami tiktokowego tańca, tato?
Tak, bo jesteśmy tak nieodparcie uroczy.
Nie bajerujcie mnie naszym tiktokowym tańcem. I źle go tańczycie.
Najpierw klaśnięcie, a potem wyrzut.
Przynosicie wstyd rodzinie. Do pokoju.
Staraliśmy się.
Jak zawsze.
Bronx jest cały?
Tak, non stop uderza się w głowę.
To dobrze. Chociaż mam wrażenie, że to moja wina.
- Naprawdę? - Mój nowy terapeuta mówi,
że nie jestem zbyt stanowcza.
Znów zmieniłaś terapeutę?
Ten nowy uświadomił mi, że tęsknię za starym,
więc olałam nowego i poszłam do starego.
- Ma to sens. - Wiem, co nie?
Kto to?
Chyba nikt, ale jeśli to rodzice Dannyego Chena,
to go nie znamy i go tu nie było.
- Dom, cześć. - Cześć.
Jak się masz? Co robisz w mieście?
Niedawno wróciłem. Pomyślałem, że odwiedzę dzieciaki.
To chyba nie kłopot?
- No... - Nie.
Taki sławny przystojniak może wpadać, kiedy chce.
- Tata? - Cześć.
- Hej, tato. - Co słychać, DJ?
- Siema, stary. - Patrzcie. To dla was.
O, dzięki.
- Dom! - Hej, młody, co słychać?
- No tak... - Co u ciebie? No proszę.
- Stylowy jak zawsze. - Ty też.
Dzięki, chłopie.
- No to kto chce słuchawki? - Ja.
Słuchawki Beats?
Spersonalizowane słuchawki Beats.
Pomożesz mi je rozdać?
- Tak. - Dzięki, kolego.
Dzięki, tato.
Nie ma sprawy, słońce.
Trzymaj, tato. Dla ciebie też jest para.
O, dziękuję.
- A to co? - Patrz, co Dom wszystkim kupił!
Spersonalizowane.
- No proszę, dzięki D. - Bardzo miło z twojej strony. Dziękuję.
Czyli dla mnie zabrakło?
- Kate. - No spoko.
Sprawdzę, co u Bronxa.
Jak ci się podobają?
No wiesz, to buty Michaela Jordana.
Na pewno będą super.
- Są całkiem spoko, co? - Tak.
Ale spoko. Bardzo spoko.
Wyglądają na drogie. Pewnie kosztowały więcej niż...
Ten dom?
Nie, to...
Chciałem powiedzieć, że więcej od pięciu par moich sneakersów,
ale żart o domu, w którym mieszkam, jest zabawniejszy.
Ale wielkie.
Spójrz, kochanie.
No cóż, Paul ma rozmiar 45.
Pewnie nie wiesz, ale duże stopy są u nas rodzinne.
A ty jaki masz rozmiar? Strzelam, że 43.
- Tato. - Mam małe palce u stóp.
Nie lubię z tego żartować. Ale skoro pytasz, to 42,5.
Och, Paul.
Kocham twoje małe stópki i to, że możemy nosić te same buty.
Nie nosimy tych samych butów. Raz założyłem twoje zimówki.
Hej, Paul. Podasz mi piwo?
Wybacz, ale nie mamy piwa.
Widziałem, że macie.
- Jest na drzwiach. - Nie ma.
- Paul, nie bądź taki. - Zobaczę, co da się zrobić.
Dla ciebie mam tylko
pyszny soczek.
Mój ulubiony. Spoko.
I...
w ciekawym miejscu trzymacie pomarańcze.
Tak, to dla wygody. Są wszędzie.
Wystarczy się schylić.
Miło cię widzieć, Dom.
Co cię do nas sprowadza? Nie jesteś zajęty?
Nie. Zakończyłem karierę.
Zastanawiam się nad roczną umową z ESPN.
Czyli więcej kasy, mniej meczów.
Rozglądam się za jakimś domem.
Czyli wracasz do LA?
- To świetnie dla dzieciaków. - LA? Czyli w tej okolicy?
Tu, gdzie ja mieszkam? Z moją rodziną?
Tak, żeby być ze swoją rodziną.
Wszyscy jesteśmy rodziną.
- Prawda. - Prawda.
Czyli będę częściej wpadał
i pomagał wam z dzieciakami.
- Spoko. - Nie. Nie trzeba.
Nie potrzebujemy pomocy, prawda słońce? Nie.
Dajemy radę. Jesteśmy jak dobrze naoliwiona maszyna.
Kichnął i znów krwawi.
Smakuje żelazem.
- Już idę. - Nic mu nie jest.
To nie twój dzieciak, bez spiny.
Hura, Dom się wprowadza. Więcej Doma.
- Paul. - Wiem. To świetnie dla dzieci.
Tylko że... na pewno będzie dziwnie z nim u boku.
A to, że Kate wciąż tu jest to niby normalne?
W zeszłym tygodniu widziałam, jak przymierzała moje bikini.
- Ale pomaga z dziećmi. - Dom też pomoże.
Od teraz.
Daj spokój, Zoey. Wiesz, że to nie to samo.
Kate nie jest bogatsza i trzy metry wyższa od ciebie.
Przestaniesz wreszcie czuć się tym zagrożony?
Nie czuję się zagrożony. Ja tylko... Szczerze?
To smutne, że musi sobie reperować ego, przychodząc tu
i zalewając nas drogimi prezentami.
Kumamy, jesteś byłym futbolistą z wielkimi stopami
i masz japoński kibel, który podmywa ci tyłek.
Nie mam pojęcia, skąd to wiesz.
A tak w ogóle, to bardzo dobrze mi w rozmiarze 42,5.
Lubię, kiedy tak zmysłowo mówisz o butach.
No to co powiesz na Asics?
Rockports.
Skechers.
Dobra, a teraz powoli wyszepcz New Balance.
New Balance.
O, tak!
Trochę późno, Dej.
Wiem, że powinnam już spać,
ale słyszałam, że na moim meczu będzie skaut z USC.
Nie byłoby super, gdybym skończyła uczelnię taty?
Byłoby przesuper. Przesu...
Przesuperzaście. Ale wiesz, co byłoby lepsze?
Gdybyś skończyła moją uczelnię.
Szkołę kuchni Chino Hills?
To świetna szkoła. Numer jeden w koglu-moglu.
Pokażę ci coś, dobra?
Trafiasz, ale nie tak widowiskowo, jak zwykle.
Patrz na to. Gotowa?
Czyli chodziło o to, żeby nie trafić?
- To była rozgrzewka. - Tak.
- Dobra. - Wystarczy.
W obręcz.
A teraz pokażę ci sztuczkę Magica. Rzut hakiem.
Wiesz co, późno już.
- Chodźmy. - Dobra.
PARK ELIZEJSKI
DZIKIE KOTY RZĄDZĄ!
- Dawaj, Deja! - Dajesz, Dej!
- Dwójkowa akcja! - Deja!
Moja córeczka!
- Nie wiedziałem, że Dom przyjdzie. - Ja też nie.
Cześć, synu.
- Cześć, tato. - Hej.
- Twój tata to Dominic Clayton? - Tak.
Jak to jest genetycznie możliwe, że Dominic Clayton to twój stary?
To znaczy, bez obrazy.
O nie, nie.
Czemu miałbym się gniewać, że wrzucasz z powodu genów?
Dawaj, Dej!
- Faul! - Czysto.
To nie był faul!
- Faul, prawda? - Tak jest.
Brawo sędzia!
- Dasz radę, słońce. - Dawaj, Dej!
- Rzucaj, dasz radę. - Dawaj, Dej!
Bum!
- To moja córka! - Tak. Ale i moja córka!
Ale biologicznie moja!
Ale ja mam za nią ulgi podatkowe, więc…
Dobra, obaj robicie z siebie głupków.
Wiesz co? Zróbmy falę dla Dej.
Hej wszyscy, robimy falę.
- Co ty wyprawiasz? - Ktoś nie robi fali.
Przerwa, panie i panowie.
Znasz ten kawałek?
Nie kontroluję tego, ramiona same mi tańczą.
Tak. Poczuj to.
Patrzcie na tego gościa.
Dobra.
O nie, wygląda na to, że w przerwie szykuje się taneczny pojedynek.
Dziki kocie, rozpoczynamy bitwę!
Przybij piątkę, kocie.
O nie, nie!
- Dawaj, tato! - O nie!
Czy ktoś podejmie wyzwanie?
Panie i panowie, ale numer.
Rękawicę podjął gwiazdor Pro Bowl, Dominic Clayton.
Mamo, powstrzymaj ich.
Niby jak? Jestem tak głupia, że wyszłam za obu.
No, Bogu dzięki!
- Chwila, naprawdę to powiedzieć? - Tak. Do mikrofonu.
DUMNE DZIKIE KOTY!
A drugim tancerzem jest król sosów śniadaniowych z Echo Park.
Co słychać, królu?
Zaczęli. Dominic od razu przejmuje scenę.
- To naprawdę mocny początek. - Tak jest!
- Dawaj, Dom! Dobrze! - Dajesz, Dom!
Nie, ja podziękuję.
- Nie umiem tak. Ma kocie ruchy. - Umiesz.
Król sosów nie wie, co robić. Widzę to w jego oczach.
Dominic przejmuje kontrolę.
Daje czadu niczym profesjonalista!
Nie spodziewałem się takich emocji.
Dawaj, Paul!
- Nasz taniec, chodźcie! - No tak!
No dobra, król sosów ma drobne problemy.
Wygląda na to, że wesprze go publiczność.
- Dawaj, tato. - Tak jest.
Serca mu nie brakuje. Zobaczymy, czy publiczność to kupi.
To było szokująco dobre. Chłopaki, co o tym myślicie?
Dominic. Ale on się ślizga.
Robi moonwalk. Nie widziałem tego od 1984.
- O mój Boże. - Nieźle.
Super.
Ma nogi jak z gumy.
Ale on się rusza!
Kupił tym publiczność.
Chwileczkę. Tańczy popping i locking.
Popping i locking, o mój Boże!
Widownia żywiołowo reaguje na jego ruchy.
Dobrze. Oto król sosów. I ma dla nas specjalny sos.
Trybuny szaleją!
To się w głowie nie mieści!
Ale zwrot akcji!
Nabawił się poważnej kontuzji. Niech ktoś mu pomoże.
Już biegnę.
Pomóżcie swojemu facetowi.
- Nie mogę się ruszyć. - Wiem.
- Jak mi poszło? - O rety.
Tatusiu, byłeś niesamowity!
- Spisałem się? - Świetnie!
- Byłeś taki zabawny. - Niesamowite!
Dziękuję, kochanie.
- Hej wszystkim. - Oto i ona!
Hej!
Deja!
Kochanie, skaut nie mogła od ciebie oderwać oczu. Byłaś niesamowita.
- Trzeba to uczcić. - Tak.
Pewnie umieracie z głodu, co?
Tak.
Zamówiłem stolik w naszej ulubionej knajpie.
Dom, ciebie też zapraszamy.
Co? Skąd ta mina?
Wolałabym się wybrać z tatą.
Pewnie. Jasne. Tak. Super.
- Tak. - Nie ma sprawy.
Obiecałem Deji,
że zabiorę ją i jej znajomych na kolację w Soho House.
- Elegancko. - Brzmi nieźle.
- Słońce, zasłużyłaś. - Tak.
Nie mają omleta z twoim imieniem,
ale będzie super.
Pa, kochanie.
Wybacz, królu sosów.
- Przykro mi. - Nie traktuję tego, jak obelgę,
bo wkrótce dołączę do elity sosjerów.
Co masz na myśli?
- Mój sos zainteresował inwestorów. - Co?
Marzyliśmy o sprzedawaniu go w sklepach.
Któregoś dnia przyszedł Steve. Zawsze kupuje butelkę.
Umówił mnie na jutro z dwoma inwestorami.
O mój Boże, Paul, to super!
Tak się cieszę!
Kochanie, Ostro-słodko-słony sos Paula
może trafić na półki sklepowe w całym kraju.
Będę słynniejszy od szefa Boyardee. Naprawdę będę królem sosów.
Czyli ja będę królową sosów?
- Tak, królowo. - Królowa sosów!
Oto i ona. Patrzcie na moją królową sosów.
Ale ogień, mała!
Brzdące, chodźcie. Spóźnimy się do szkoły.
Bronx, Bailey, do szkoły nie chodzimy w piżamie.
Luna, odważny strój, podoba mi się. Jedna rada, za dużo dodatków.
Dobra. Mądra rada.
Jak myślisz? Przesadziłem?
Nie. Idealnie.
- O rety. Jak się czujesz? - Spięty.
Nigdy nie noszę garnituru, martwię się, że przesadziłem.
Nie, wyglądasz niesamowicie.
Po prostu idź tam i bądź sobą.
- Dasz czadu. - Dzięki, kochanie.
Ostro-słodko-słony sos...
- Pomóc w czymś? - Tak. Witam.
O 10.00 mam spotkanie z Melanie i Michele.
Mają zebranie, ale kończą za kilka minut.
- Zaczekać tu, czy... - Tak.
Cześć.
SOSY! Miliardowy przemysł z potencjałem
Zaraz wracam, dobrze?
Raz kozie śmierć.
Idealne.
Cholera, DJ.
Co słychać? Wróciłem.
O rety. To wcale nie jest dziwne. Czekają na pana.
Dobra. Do dzieła.
Dobrze.
- Cześć, jestem Melanie. - Jestem Paul. Miło cię poznać.
- Cześć. Michele. - Cześć, Michele. Miło poznać.
Bat Micwa Amy
Fajna bluza. Szałowa.
Dziękuję. To Balenci-oncé.
I ta biodrówka.
Dzięki. Można ją nosić nie tylko na biodrach.
Jesteśmy bardzo ciekawe twojej prezentacji.
- To zaczynajmy, dobrze? - No jasne.
Dobra.
Przepraszam.
Witajcie, z radością przedstawiam wam Paula Bakera.
Witam wszystkich.
Dziękuję. Bardzo dziękuję za zaproszenie i...
Niech ja tylko... Przepraszam, mam zbyt wiele na sobie.
Sosy. Chciałem wam opowiedzieć o sosach.
„To miliardowy przemysł.
Badania pokazują, że sprzedaż sosów
wzrosła o 150% od roku 2000”...
Coś nie tak?
Przepraszam. Nie jestem sobą.
Zrobię to inaczej.
Opowiem wam o tym od serca.
Jestem kucharzem, prowadzę restaurację śniadaniową.
I stworzyłem sos.
O dziwo jest on ostry, słodki i słony
jednocześnie. Zależy, co nim polejesz.
Zatem na naleśnikach będzie słodki.
Na chimichandze będzie z kolei... tak jest, słony.
- Ile to jest 15 razy 10? - Skąd mam wiedzieć?
Jakim cudem dostałeś F na teście z informatyki?
Kompletnie tego nie kumam.
A co? Wszyscy Hindusi muszą być geniuszami?
Wszyscy czarni potrafią tańczyć?
- No... - Wiemy, że to nieprawda.
Wiecie co?
Zoey, pokaż im jak wygląda czarna osoba bez poczucia rytmu.
Hej, rodzinko, mam świetne wieści.
- Czemu nosisz moją bluzę? - I moje jeansy?
- I moją biodrówkę? - To moje sneakersy?
Hej, szaraku, ale wdzianko.
Dziękuję, synu.
Zerknij na to, kochanie.
Co to...
To pieniądze na rozruch naszej fabryki sosów.
- Spodobała im się prezentacja? - No... nie.
Połowa inwestorów powiedziała, że w ogóle nie wierzy w ten projekt,
ale Melanie i Michele sądzą, że jest obiecujący.
Więc dały mi ten czek na rozruch.
Jesteśmy bogaci!
Czekaj, dostałeś to wszystko na start?
Nie tylko. To też bonus za umowę
oraz za zrzeczenie się nazwy i praw do firmy.
Czyli jesteśmy bogaci i sprzedajni?
Ani jedno, ani drugie. Tak się rozkręca interes.
Ale ta marka to my.
Nazwa firmy to nasze nazwisko, więc jak to będzie?
Jeśli mamy zmieniać, chcę być Haresh przez „$”, jak na dolarze.
Niczego nie zmieniamy.
To nam pomoże opłacić rachunki
i być może także dom z działającą suszarką.
Tak!
Jeśli mama się zgodzi, w Calabasas są całkiem apetyczne domy.
- Co? - Calabasas? W mieście Biebera?
Jak celebryci z Real Housewives?
To za wysokie progi, ale znalazłem ogrodzone osiedle
z domem, w którym są sypialnie dla wszystkich.
Wszyscy dostaniemy odrębne pokoje?
Hura!
Bliźniaki dostaną jeden...
Nie!
...ale jest tam klub bilardowy.
Hura!
Tak!
- A co ze szkołą? - W tym rzecz.
Stać nas, żeby wysłać was do prywatnej szkoły.
- Lepiej przygotują was do studiów. - Hej!
Czy ja wyglądam na przyszłego studenta?
Mogę być pośmiewiskiem. Nie chcę zostawiać przyjaciół.
A co z moim kalifornijskim stypendium?
Deja, sezon się dopiero zaczął.
Jeśli z mamą postanowimy się przeprowadzić,
znajdziesz inną drużynę.
Nie chcę grać dla innych. Są za słabi.
- Cała ta sytuacja jest słaba. - Racja!
Deja, wyluzuj, dobrze? Jeszcze nic nie jest postanowione.
Więc...
Bądźcie bardziej otwarci. To świetna opcja dla naszej rodziny.
Ty też myślisz, że to słabe?
Proszę, zdejmij moją biodrówkę.
Zamknęła się w pokoju, nie chce ze mną rozmawiać.
Przejdzie jej.
Najważniejsze, żebyśmy my się ze sobą zgadzali.
Nie zgadzamy.
- To zły pomysł. - O czym ty mówisz?
Niedawno mówiłaś, że to świetna opcja.
Bo przed dziećmi trzeba prezentować wspólny front.
Ale to szaleństwo.
Pieniądze trzeba zainwestować w sos, a nie wydać na dom.
Posłuchaj mnie przez chwilę. Zrobiłem wyliczenia
i sądzę, że z premii za umowę starczy nam na wkład.
To zbyt ryzykowne.
Jeśli coś pójdzie nie tak, nie będzie nas stać na wyższy kredyt.
I serio, Calabasas? Czy to naprawdę my?
Wiem. Nie jest idealnie,
ale tylko tam stać nas będzie na większy dom.
Od dawna marzymy o większej przestrzeni.
Sama to dziś mówiłaś.
Prawda.
Proszę, zaufaj mi.
Nareszcie mam szansę
dać dzieciakom to, czego naprawdę potrzebują.
I nie będą to jakieś głupoty, jak słuchawki czy szpanerskie buty.
Chce sprezentować żonie garderobę.
Dziękuję. Doceniam.
Ale twoja żona już miała garderobę, którą porzuciła.
Z tego, co słyszę, to ty marzysz o garderobie.
I to jak.
Nie da się ukryć.
Pięknie!
Patrzcie na te bramy. Ale długi podjazd.
- Nie ma lipy. - Ale tandeta.
Piesek!
Ta jest odjazdowa!
Czemu tyle zajęło nam dorobienie się?
Gdzie my jesteśmy?
Czy nie jest tu wspaniale?
Tak. Jak w raju. Przynajmniej dla niego.
Cześć, sąsiedzie!
NA SPRZEDAŻ AGENCJA R&H CAMPBELL
- Kupiliśmy ten dom? - Nie. Rozważamy to.
Czyli to teraz nasz dom?
Nie. Nikt jeszcze go nie kupił.
Czyli to jest nasze?
Koleś.
Witamy.
Ładnie!
- Ostrożnie. - Kręte schody!
- Ale super! Bardzo tu ładnie. - O rety!
Ale klawe żyrandole.
- Lubicie tani przepych? - Hej!
Jest staw z rybami! I boisko do koszykówki!
Serio?
Zamawiam pokój na górze!
- Spójrzcie. Winda. - Coś ty, własna winda?
I co myślisz? Patrz na to. Czekaj.
- Dobra, przyznaję, że tu jest bajecznie. - Tak.
- Trzeba sprzedać dużo sosu. - Tak.
Tak! Mamo, tato, ten dom jest niesamowity.
- To znaczy... - Tak.
Mamy własną fontannę!
Nie wchodźcie do niej!
Nic mi nie jest!
Sprawdź, czy krwawi.
Spójrz na tę kuchnię.
Ostro-słodko-słony SOS Paula
Tutaj jest.
O kurde, ostro-słodko-słony sos Paula? Brzmi przepysznie!
- Tato, to ty. - To twój sos.
Co? Wolne żarty. Czyje to dzieci?
Tatusiu, twoje.
Zagubione dzieci w drugiej alejce. Atakują mój wózek.
- Wypuszczamy brzdące! - Tak!
- Jesteśmy! - Chcesz siusiu?
Ale duży trawnik!
- Cały dla nas, Joe. - Jesteśmy w domu!
- Cześć, sąsiedzi. Jesteśmy Bakerowie. - Cześć.
Wpadnijcie kiedyś do nas. Mamy więcej makaronów pływackich.
Dzień dobry pani. Witam.
Och, dziękuję. Witam.
Informuję panią, że obowiązuje tu zakaz hałasowania.
Żadnej głośnej muzyki po 22.00.
Jasne.
Mam pytanie.
Czy zawsze od razu poucza pan nowych mieszkańców?
Czy tylko nas?
Chwilę po przybyciu?
Wszystko gra?
Tak, proszę pana.
Nie chciałem państwa urazić.
Trzeba było nie być napastliwym.
Przepraszam panią.
Życzę miłego dnia.
No, to było zabawne.
A co to takiego?
To nasza pierwsza noc w nowym miejscu. Powinniśmy to uczcić.
Może czipsami i wódką z winogron?
Patrz, co dla ciebie mam. Czekaj.
Waniliową wódkę z winogron.
Myślałem, że już jej nie sprzedają.
To mnie nie powstrzymało.
Wskoczę w coś zmysłowego.
Dobra. Wiesz, który komplet uwielbiam.
Ciasto.
O nie. Co wy robicie?
Boimy się.
Wołaliśmy was, ale nie słyszeliście.
Proszę zabrać psa z łóżka.
- Proszę... - Cheetosy!
To nie dla was. I to też nie.
- Spoko tu. - Płatki róży!
Nie, zostawcie te płatki...
- Brzuszek nas boli. - Jakim cudem jednocześnie?
Jesteśmy bliźniakami. Wiesz, jak to jest.
- Wskakujemy! - Nie właźcie tu...
Płatki róży!
Hej wam.
- Przyszedł wasz ziom. - Hej, DJ!
Pożyczam.
- Możesz już iść. - Płatki róży!
Dzięki.
Potrzebuję hasło do wi-fi,
anie nie po to, żeby obczajać okoliczne studentki.
Nie. Właśnie dlatego nie dostałeś hasła.
Stary! Hasło!
- Nie. Żadnego wi-fi. - Daj spokój!
O, rodzinny wieczór filmowy.
To żaden wieczór filmowy.
- Nie. Proszę was... - Co się dzieje?
Urządzacie wieczór filmowy beze mnie?
- Nie! - Tak!
- Wszyscy wynocha! - Uwaga na tyłek.
A ty dokąd? Złaź ze mnie!
Dobra, dość. Bark!
Bark, nie! Puszczaj to! Bark!
Co tu się dzieje? O mój...
Puszczaj. Puść kocyk mamy!
To buzia mamy!
Ona mi je kupiła!
- To od niej! - Nie kłam!
Dostałem je od niej.
Mówiłem ci kiedyś o nocy, gdy poślubiłem twoją matkę
i postanowiliśmy mieć was cały tuzin?
Sześcioro chłopców i sześć dziewczynek. Jest co wspominać.
Co?
Cześć wszystkim. Jesteśmy Bakerowie.
Na co się gapisz?
Ale tu pięknie. Wskoczymy do wody?
Może później. Jestem nieco spięta.
Rozejrzyj się. Patrzą na nas, jak na dziwaków.
Niech patrzą. Jesteśmy dziwni.
Spójrz na nasze dzieci, to świry.
Tu nie ma zasięgu.
Hej, Ella!
A masz!
O nie! Mój telefon! O mój Boże!
Luca i Luna są w swoim żywiole.
Zdominowalibyśmy świat tenisa w deblu.
Zaklepię nam kort.
To nie miejsce dla nas.
Jasne, że dla nas.
Dla ciebie. Ty wszędzie się zadomowisz.
Daj spokój.
To ty daj spokój.
Kochanie, wierz lub nie,
ale nie mam takiego przywileju, jak ty, że mogę chodzić, gdzie mam ochotę,
- i czuć się tam u siebie. - Nie mam przywilejów.
- Naprawdę? - Tak.
Czy choć raz czułeś się wyrzutkiem?
Serio? No dobra, a kiedy twój ojciec zabrał mnie
do fryzjera w Inglewood i obcięli mnie na mokrą Włoszkę?
Albo kiedy poszliśmy do kościoła twojej mamy
i wszyscy się na mnie gapili?
Bo machałeś łapami jak opętany.
To nie moja wina, że porwała mnie muzyka.
To był kiermasz wypieków.
No dobra.
Kilka razy w życiu czułeś się jak wyrzutek.
Ja się tak czuję cały czas.
To jest nasz dom. Będą musieli do nas przywyknąć.
Wiesz co? Ja wskakuję do basenu,
bo szlag mnie trafi, jeśli u siebie w domu nie będę się czuł, jak w domu.
Kula armatnia!
- Tak jest, Paul! - Tak!
- Nieźle. - Daję dychę.
Cześć. Chciałam was powitać na naszym osiedlu.
Zwykle mam prezent powitalny. Ale teraz tylko mówię „Cześć”.
No to cześć. Jestem Tricia.
- A ja Zoey. Miło cię poznać. - Miło mi.
- Usiądź sobie. - Dobra.
O rety, ale jesteś odważna,
że pozwalasz dzieciom spraszać tylu znajomych. Dwóch to mój limit.
O, nie. To wszystko nasze dzieci.
Jasne.
Sama mam trójkę, więc ciągle mam pełne ręce roboty.
Czasem dniami nie widzę mojej trójki.
O rety, muszę odebrać. To moja szwagierka.
Rachel.
Paul!
Paul, wyskakuj z basenu.
- Co jest? - Chodź tu.
- Co się stało? - Twoja siostra znów na odwyku.
Dlaczego mamy nagłe spotkanie rodzinne?
Jest pilna sprawa.
Ciocia Rachel musiała na jakiś czas wyjechać
na specjalną wycieczkę.
A w tym czasie... No sami zgadnijcie.
Będzie z nami mieszkał kuzyn Seth.
- Seth Lepkie Palce? - Czy on nie siedział za kradzież?
I nie zdał cztery razy.
Tato, nie. To nie jest przytułek.
- To Pełna chata. - Bez dyskusji.
Nie pytam o zdanie. Informuję. Rodzina powinna o siebie dbać, tak?
Gdy jutro przyjedzie,
macie go traktować, jak członka rodziny. Jasne?
- Jasne. - Jasne.
To ledwie dwie osoby. Więcej entuzjazmu!
Jasne!
Pokażcie, jak się cieszycie na przyjazd Setha! Jasne?
Jasne!
Usłyszę „Amen”?
Tato, nie przeginaj.
Dobra, zapraszam.
- Witamy. - O kurde.
Trochę się pozmieniało, od twojej ostatniej wizyty.
Ale czuj się jak u siebie w domu.
Wszyscy się cieszymy, że przyjechałeś.
Tak.
- A gdzie wszyscy? - Nie wiem. Zajęci sobą.
Uprzedzaliśmy was, że przyjeżdża Seth.
Tak. Mówiliście też, żeby traktować go jak rodzinę, więc...
Resh, może pokazałbyś Sethowi swój pokój,
skoro będziecie go dzielić.
Jasne. Przepraszam.
Nie strój min.
Patrz na ten uśmiech. Zaprzyjaźnicie się.
Ale się cieszy.
Chodź, współlokatorze.
Na pewno wymyślicie własny tajny uścisk dłoni.
Na mnie nie licz.
No dobra. Tutaj będziesz spędzał odsiadkę.
Nie!
O nie, playboyu! Świeżaki nie zajmują górnej pryczy.
Tu panuje hierarchia. Kolację podają o 19.00.
W weekendy dyżury w kuchni. Na zewnątrz można poćwiczyć.
- Co? - A tu...
jest centrum wydarzeń.
Dla bezpieczeństwa dogadaj się z osadzonymi.
Tam masz białasów, tu osiłków.
Tamta odsiaduje już 18 rok.
Brzdące są miękkie. Nie trzymaj z nimi.
Nie ochronią cię.
Hej, kuzyn Seth.
Co porabiacie?
Pokazuję świeżakowi, co i jak,
żeby wiedział, jak tutaj przeżyć.
Znów oglądałeś Uwięzione?
Możliwe, że w telewizji był całonocny maraton.
Daj mi spokój, stary.
Hej, Seth?
Hej, stary, zrobiłem ci śniadanie.
Nie jestem głodny.
No dobrze, odłożę tutaj.
Gdybyś zmienił zdanie.
Wiem, że trudno przystosować się do nowego środowiska.
Czuj się jak w domu.
Mam dom. W swojej starej dzielnicy, gdzie są moi kumple.
Tak. Wiem.
Jestem pewien, że to świetni goście.
Ale obiecałem twojej siostrze, że się tobą zajmę.
Jestem do dyspozycji, gdybyś chciał porozmawiać.
Dobrze.
Zostawię cię.
Rozpakuj się.
- Tato! - Co? Co?
- Tato! - Co jest?
Było nam lepiej, kiedy mieliśmy pokój obok ciebie.
Teraz jest za daleko.
Nie możemy ci włazić do łóżka ani podsłuchiwać przez ścianę.
Właśnie.
Dzięki temu nie wyrośniecie na dziwnych gości z problemami.
- A tak może być? - Nie, nie.
Jak tylko dorośniecie, wszystkie problemy znikną.
Przeczytasz nam chociaż bajkę na dobranoc? Prosimy.
Dobrze. Którą?
- Wszystkie. - Wszystkie.
Przechytrzyliście mnie.
- Do dzieła. - Kochanie,
mamy teraz więcej łazienek. Dzieci nie będą się tak długo szykować.
Tak, ale to pierwszy dzień szkoły.
Daj spokój. Jeszcze dziesięć minut. Kładź się.
Dobrze.
- Kate, co jest? Wszystko gra? - U mnie super. Nowa kuchnia jest świetna.
Gdzie wszyscy? Spóźnimy się do szkoły pierwszego dnia.
- Co się dzieje? - Szkoła zaczyna się później.
O, nie.
Liceum zaczyna później. Ale gimnazjum wcześniej.
Musimy stąd wyjechać za dziesięć minut.
Mamy dziesięć minut. Czerwony alarm!
- Czerwony alarm! Gdzie moje kapcie? - Nie wiem!
Nie potrzebuję ich. Szybko!
- Ruchy! - Biegniemy!
- Tato! - Koleś!
Ruchy, ruchy!
Zoey!
Hej, oddawaj mojego buta!
Nie, nie, nie, nie!
Nie, nie!
Nie!
- Dzięki. - Nie ma za co.
Dziękuję.
- Dla ciebie. - Wielkie dzięki.
O mały włos dałabym ci moje klucze.
Dziękuję.
- Dzięki. - Gotowe.
- To ostatnia. - Harley.
Spóźniajmy się dzień w dzień!
- Kluczyki. - Kluczyki.
Czuję, jakby nam nagle przybyło potomstwa.
- Niektórych nie rozpoznałem. - Fajnie tak późno wstawać. Ale relaks.
Tak. Ale relaks.
Dobra. Miejmy to za sobą.
Dej, zanim pójdziesz, chciałabym ci dać coś,
dzięki czemu pierwszy dzień milej upłynie.
- Serio? - Tak.
Żartujecie sobie?
- Super. Mamy własny wóz. - Chwila moment.
- Ty masz własny wóz. - Zgadza się.
Którym mnie czasem przewieziesz.
Dobra.
Mamo, bardzo dziękuję.
No dobra, przyznaję, że to niesamowite uczucie.
Dobrze się spisałaś.
Tylko powolutku.
Nie to miałem na myśli!
Ta szkoła jest naprawdę piękna.
Ale śliczne mundurki.
Zbiorę morze lajków.
Czy ten gość mi się przygląda?
Totalnie cię obczaja.
A jeśli do mnie podejdzie?
Nie martw się.
Jestem twoją siostrą. Możesz na mnie liczyć.
Ja cię skądś kojarzę.
Nie grałaś dla Dzikich Kotów?
A kto pyta?
To ty w zeszłym miesiącu rzuciłaś 30 punktów przeciwko FairFax.
Dokładnie 37 punktów.
A ja jestem jej siostrą, czyli też nie byle kim.
Pewnie idziecie w stronę budynku rejestracji.
Mogę was tam zaprowadzić.
Nie trzeba. Jestem dużą dziewczynką. Sama znajdę drogę.
Ja też sobie sama poradzę.
Dobra, spoko. To wcale nie jest poniżające.
Deja!
Ale słodziak.
Co?
- Haresh, szybko! - Próbuję.
- Co my w ogóle robimy? - Świeża krew. Jestem Dylan.
- Cześć. DJ. - Harley.
Zaprowadzić was do klasy?
Poproszę. Bo jestem całkiem słaba i bezradna.
- To na razie. - Zimna jak lód.
Nie! Pytałem, bo jesteś nowa.
Mnie możesz zaprowadzić.
- Dobra. - Tak.
- Hej, zaczekajcie. - Uważaj, koleś.
- Zamierzasz przeprosić? - Znasz w ogóle angielski?
Jestem z Echo Park, kretyni.
ZABIERAJ GŁOS, NAWET GDY SIĘ BOISZ
DBAJ O DOBRO INNYCH
Dobrze! Co jeszcze ciekawego było w szkole?
Dowiedziałam się dziś o szóstej katastrofie.
Jeśli wymrą pszczoły, wszyscy umrzemy.
- Deja poznała przystojniaka. - Cicho bądź.
No dobra, kto ma chęć na uroczysty przysmak śniadaniowy?
Tort pączkowy!
Tort pączkowy! Tak!
Nie powinniśmy zaczekać na mamę?
- Uwielbia tort pączkowy. - Hej, wszystkim!
Nie słyszałam, że przyszliście.
Jak minął dzień?
- Resh? - U mnie po staremu.
Poznałem kilku kumpli i mam nowych followersów na Instagramie.
- Jestem gwiazdą. - Byłaś tu przez cały czas?
Tak. Ale nie spałam w twoim łóżku.
O, Boże. Daj mi siłę.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry. Paul, kochanie. Patrz, kto przyszedł.
- Cześć, dziewczyny. - Cześć.
Co was sprowadza? Niech zgadnę?
Macie chęć na śniadanie w porze lunchu. Enchiladę z białkami.
Jesteśmy tu, żeby pomówić o sosie.
To mój ulubione temat. Zapraszam. Mam dla nas stolik.
Przyłączysz się?
Zastąpię cię.
Dzięki, DJ.
Cześć.
Cześć. Witamy u Bakerów.
I tak, jestem jeszcze dzieckiem.
Co słychać?
Przeprowadziłyśmy badania rynku
i widzimy, że w ostatnich miesiącach
twój sos dosłownie znikał z półek.
Tydzień temu podwoiliśmy sprzedaż.
- Podwoiliśmy. - Nieźle nam idzie.
Jest lepiej niż nieźle.
Ciekawi nas, co zdołasz zrobić za prawdziwą forsę.
Co dokładnie proponujecie?
Planujemy rozbudowę.
Chcemy, żeby twoja restauracja była słynniejsza niż IHOP.
Zrobimy z Bakerów franczyzę.
Mam gęsią skórkę.
Tak, ja też coś czuję.
Pa.
- Pa. - Drogie panie, jedźcie ostrożnie.
I co myślisz?
Pomysł jest ekscytujący.
Ale nie wiem, po co mielibyśmy to robić.
Sos się świetnie sprzedaje. Kupiliśmy dom.
Ale to ledwie początek.
Moglibyśmy spełnić swoje marzenia.
No nie wiem.
Dzięki za wizytę.
Co my wiemy o prowadzeniu franczyzy?
Nic. A co wiedzieliśmy o prowadzeniu restauracji?
To co innego. Byłaby to ogromna zmiana.
- Zmiany są potrzebne. - Czyżby?
Cześć, witajcie u Bakerów.
Kiedy Doma wzięto do ligi, obiecał mi, że nic się nie zmieni.
Ale się zmieniło. Wiedziałam, że będzie często w rozjazdach.
A potem zaczął się godzić na wszystko.
I pomiędzy promowaniem marek a meczami
w ogóle nie bywał w domu.
Albo wracał zbyt zmęczony, by zawracać mu głowę.
Wiem, że sobie z tym poradzę.
Ale nie wezmę się za to bez twojej aprobaty.
Wiele dla mnie znaczy, żebyśmy byli zgodni.
- Zróbmy to! - Serio?
Serio!
- Chcę lody. - Gdzie Deja?
Nie wiem.
Go-Gurt jest pyszny, co nie?
Całkiem niezły.
Czy mama i tata znów kogoś przygarnęli?
To Deja, stary.
Deja to dziewczyna?
No tak.
Czy ty masz makijaż?
Delikatny. Po szkole będzie festyn,
więc się przebrałam.
A gdzie reszta spódnicy?
To Chris. Muszę lecieć.
Chwila. Od kiedy to Chris jest...
O mój Boże.
Co?
Nie miałam pojęcia, co się kryje pod ciuchami do koszykówki.
Moje dziecko to kobieta.
- Kobieta z teledysków Drake'a. - Dobre.
Dobra. To koniec. Dla dziewczyn szlaban na randki.
- To seksistowskie. - Wiesz co? Masz rację.
Szlaban na randki dla wszystkich.
Co to za cizia z tyłkiem jak Kardashianka?
To twoja siostra.
To nauczka za gapienie się na tyłki.
Wybacz, bin Ladenie, nie ma miejsca.
Stary, jestem Hindusem, nie Saudyjczykiem.
Jak chcesz być rasistą, to chociaż się nie myl.
Może usmażymy twoje kradzione najki?
Spadaj stąd, stary.
Elegancko. Wcale nie widziała, jak w panice odwracasz głowę.
- Nie widziała? - Nie.
- Mówiłam, że się na mnie gapi. - Wiem.
A teraz ma cię za stalkera.
Zamknij się.
Dobranoc. Nie siedź do późna.
- Hej, Paul. - Tak?
Masz chwilę?
Pewnie.
Co jest?
No więc...
- Wiesz, że niedługo skończę 14 lat. - Tak.
I nie wiem nic o dziewczynach.
Miałem nadzieję, że ty i ja
omówilibyśmy to, co najważniejsze.
Sądzę, że taką rozmowę powinieneś odbyć ze swoim ojcem.
Nie ma mowy. Nie mam z ojcem za wiele wspólnego.
Czuję, że ty i ja dogadujemy się na dużo głębszym poziomie.
DJ, to bardzo miłe.
To znaczy, on jest przystojnym sportowcem z sukcesami,
który potrafi wszystko.
A ty jesteś jego przeciwieństwem.
Zwykłym gościem, takim, jak ja, średnio przystojnym i ze średnim ciałem.
No dobra. To mnie odrobinę zabolało.
Jest taka jedna dziewczyna, Talia.
Naprawdę śliczna.
Niech no pomyślę.
Jak chcesz zabiegać o jej względy, dowiedz się, co lubi
i użyj tego, żeby przełamać pierwsze lody.
Tak, ma to sens.
Dzięki, że jesteś zwykłym gościem, Paul.
Zawsze możesz liczyć na moją zwyczajność.
Tata postawił Setha za ladą.
No i?
To żałosne. Takie oczywiste.
Co masz na myśli?
Klasyczny ruch budujący zaufanie.
Daje Sethowi więcej obowiązków, żeby poczuł się pewniej, mniej wkurzony,
i nie zadźgał nas podczas snu.
Śpi w moim pokoju.
Śpij lekko, brachu.
Kochanie, to były Melanie and Michele.
Zapraszają za tydzień na północ, żeby poszukać nowych restauracji.
- Co? O Boże, to świetnie. - Tak.
Czekaj. Za tydzień?
Deja gra pierwszy mecz.
No dobrze, odwołam to.
- Nie. Jedź beze mnie. - Nie pojadę bez ciebie.
To tylko jedna podróż. Będzie ich więcej. To nic takiego.
- Bez ciebie to żadna frajda. - To prawda.
Hej, zaczekaj. Chcę z tobą pomówić o sytuacji z kasą.
- Ja tylko... - Tak.
Jestem pod wrażeniem, jak sobie radzisz w nowej sytuacji.
- Naprawdę? - Tak.
Gratulacje, zapracowałeś na stałą posadę.
A to coś w podzięce za ciężką pracę.
- Dzięki, Paul. - Dobra robota.
Seth,
jestem z ciebie bardzo dumna.
Dzięki, Zoey.
Dasz sobie radę beze mnie?
Tak, jedziesz do San Francisco, a nie na wojnę.
Stać nas na najęcie pomocy, gdyby była potrzebna.
- Jedź. Dam radę. - Baw się dobrze. Kocham.
- Ja ciebie też. - Pa.
- Dzień dobry panu. - Dzień dobry.
Mam cię.
A dokąd wy się z tym wybieracie?
- Mówiłaś, że dziś dzień zabaw. - Lepiej tego nie zabierajcie.
To tylko zabawki.
Wy je nam kupiliście, a potem nauczyliście strzelać.
Tak, to masa frajdy, ale bawimy się nimi tylko w domu.
Jasne? Nigdy na zewnątrz. Dobrze? To niebezpieczne.
Ale głowa do góry.
Bo będzie tam mnóstwo innych zabaw. Daję słowo.
- Giń! - Dostałeś!
Przecież jest mnóstwo innych zabaw.
Proszę, daj nam to przeboleć.
Tak.
Dobra, dobra.
Moje dzieci mają mnie gdzieś.
Moje mnie zawsze olewają.
- Cześć, Anne. - Cześć, Trish.
O rety.
Ale słodkie dzieciaki.
Dziękuję.
Od dawna jesteś ich nianią?
Anne, to Zoey.
Nowa mama w naszej paczce.
Niespodzianka!
Znów to zrobiłam.
Znów?
Bardzo przepraszam. O mój Boże.
Nie miałam pojęcia. Nie widziałam cię nigdy w naszej paczce.
Nic się nie stało. Wiesz co? To zwykła pomyłka.
Jestem Anne Vaughn. Cześć, Zo.
Cześć.
Miło mi poznać. Ja też adoptowałam.
To moje dzieci. Ming i Kenny.
No dobra.
A ja jestem Zoey.
A to moje mieszane dzieci, Bronx i Bailey,
które spłodziłam z mężem,
a potem powiłam ze swojej własnej macicy.
Napiłabym się wina, Trish.
- Jak my wszystkie. - Nie chcę, żeby to dziwnie zabrzmiało...
...ale to bardzo frustrujące.
Ludzie mają tyle opinii o moich dzieciach.
Że nie są moje, albo że jest ich za dużo,
albo że za bardzo szaleją.
Mamo!
Czy to zbłąkany rottweiler na ścieżce rowerowej?
Co się dzieje? Czyje to dzieci?
Patrzcie, która godzina. Pora na wino.
Czekaj!
Przecież wiesz, że w espadrylach się nie biega!
Szybciej!
SZEF BAKER
Cześć, jestem szef Baker.
PRYWATNE LICEUM W CALABASAS SIEDZIBA HORNETS
HORNETS 19 - GOŚCIE 37
Mamo, kiedy zagra Deja?
Nie wiem, kochanie.
Kochamy DEJĘ
- Hej, co słychać? - Chris!
- Witam, pani Baker. - Co u ciebie?
O, pan Clayton. Pan też kibicuje Deji?
- Pewnie. - Miło pana poznać.
„Też”? Kto to do cholery jest?
Na pewno nie chłopak Deji,
o którym mieliśmy ci nie wspominać.
Dom, wpuszczają ją.
Hej! Tak jest, Deja!
Dawaj, kochanie. Dajesz, Dej!
Nie ty, Clayton. Baron, wchodzisz.
Przykro mi.
Co?
Baron? Widziałem ją na treningu, to kiepska zawodniczka.
Kto wpuszcza Baron, kiedy ma na ławce Clayton?
SALA GIMNASTYCZNA BARONA
Mam nadzieję, że Kalifornia daje stypendium za grzanie ławy.
A dokąd to?
Boimy się.
Pod naszym łóżkiem jest potwór.
Próbowałyście spreju na potwory?
A co to takiego?
- Nigdy o nim nie słyszałyście? - Nie.
Jest niezawodny. Chodźcie. Pokażę wam, jak go zrobić.
Czy oczy wyskoczą potworom z orbit i będzie bryzgać krew?
Pewnie. Krew. Flaki. Wszystko.
- Super. - Super.
Hej! Jak tam Deja?
No wiesz, ma podrażnione ego, ale żyje.
Czemu nie chce ze mną rozmawiać?
Bo jest kapryśną nastolatką, a ty jej zrzędliwą matką.
To mama bandażuje jej balony
i towarzyszy w codziennych bojach.
Tak, ale mama nie jest sportowcem.
Mama nie wie, jak to jest wylewać krew i łzy na parkiecie,
a potem zostać z niczym prócz bólu mięśni i złamanego serca.
Niech tatuś się tym zajmie.
Dobra.
Nie musisz się tytułować „tatusiem”, kiedy nie ma przy nas dzieci.
Jasne. Tatuś rozumie.
I co myślisz?
To może wypalić,
ale tylko jeśli wszystko stąd zabierzemy, a potem rozwalimy i podpalimy.
- Czyli trzeba szukać dalej? - Tak.
Tymczasem omówmy menu.
Tak! Zoey sporządziła listę miejscowych dostawców.
- Miejscowych? - Tak.
Klienci ich uwielbiają, a poza tym to promuje organiczną żywność.
Lubimy organicznych rolników.
- To zabawna zgraja. - Bardzo!
Ale wolimy większych hurtowników, żeby ciąć koszty.
Mamy tyle kosztów.
- Naprawdę? - Ale wobec tego zerknijmy na listę.
Pewnie. Jeśli ma to sens, to tak zrobimy.
To super. Ale pójdziemy stąd?
- Tak. - Śmierdzi tu smutkiem.
- I mysią kupą. - Jasne.
Zo, wciąż nie dowierzam, że masz dziesięcioro dzieci i żadnej niani.
Chwila. Masz dziesięcioro dzieci? Dobrowolnie?
Ściśle rzecz biorąc, nie wszystkie są moje.
Trzy są z pierwszego małżeństwa Paula.
I przyjęliśmy kuzyna, który był na życiowym zakręcie.
No wiecie, bójki, gangi i...
O nie. To strasznie.
I zaprosiliście go do tego bezpiecznego, bogatego, ogrodzonego osiedla.
To bardzo rozsądna decyzja.
Wpadnijcie kiedyś z Paulem na kolację.
O rety, byłoby super. Jak tylko wróci.
Od kiedy zaczęliśmy pracę nad franczyzą, non stop go nie ma.
Teraz jest w San Francisco, szuka nowych miejsc na restauracje.
Zawsze tak jest.
Tata jest zalatany, a mama siedzi w domu z dziećmi.
Tak. Sama prawda.
O dziwo lubię spędzać czas z dziećmi.
- Ja też. - I ja.
Ale ubaw. „Ja też”.
Jesteście takie zabawne.
Halo? Jest ktoś w domu?
Tatuś!
Co dla nas masz?
Co mam? Sądziłem, że mój bezpieczny powrót to prezent.
Zaraz was wybuczę. O nie! Chwila, zapomniałem o prezentach.
Skąd pomysł, że cokolwiek wam kupiłem?
Nie wiem, co jest w środku.
Kto to tu włożył? Koszulka Warriors.
Dzięki, Paul.
- Golden Gate z klocków Lego. - Dzięki!
Czapka z Alcatraz.
Czad, dzięki!
Podkoszulek z Tupacem.
Co jest?
Ciekawe, dla kogo to? Etui na iPhone'a.
- Dzięki. - Skarpetki 49ers.
- Masz coś dla nas? - Spoko.
Czapkę albo coś innego?
O nie. Jak to się stało? Zostały tylko moje ciuchy.
Przykro mi.
- Jesteśmy twoimi ulubionymi dziećmi. - Tak.
To prawda, że jesteście.
Zobaczmy, co... Hotelowe mydło i czekoladki!
- Tak! - Tak!
Cukierki!
Mydło!
- Dziękuję, tatusiu! - Dzięki, tato.
Uwielbiają mydło.
Nie wiem, czemu. Nie używają go.
Dobra robota, panie Baker.
Rzecz jasna nie zapomniałem o prezencie dla mamusi.
Co?
Kochanie.
Jest piękny.
Niepotrzebnie. Lubię swój pierścionek.
Wiem, ale od zawsze chciałem to zrobić
i wreszcie mogłem sobie na to pozwolić.
Taki pierścionek powinienem dać dekadę temu.
Naprawdę?
No to zdejmuję stary i zakładam nowy.
- Podoba się? - I to jak.
- Hej, stary. - Cześć.
Mam coś dla ciebie.
Co to jest?
Wyrzuć te stare buty, z których wszyscy się śmieją.
Nie, stary. To nie tak.
Moi ziomale i ja zawsze się tak droczymy.
Przestań. Mówię poważnie.
Sprawiasz, że sytuacja jest krępująca.
Widzę, co się dzieje w szkole. Przechodziłem przez to samo.
Ze mnie też się ciągle śmiali.
E tam. Mówisz tak, żebym się lepiej poczuł.
Stary, mówię poważnie.
Spójrz na mnie.
Zawsze byłem dziwakiem z szurniętą matką i bez ojca.
Otwórz.
Te buty są super.
Nie mogę ich przyjąć. Skąd wziąłeś pieniądze?
Nie twoja sprawa.
Nie daj tym dupkom wejść sobie na głowę.
Pomogę ci.
Nauczę cię, jak się bronić.
Zróbmy to.
Nie zgadniesz.
Melanie i Michele chcą, żebym znów przyleciał szukać restauracji
przez kilka dni.
- Właśnie wróciłeś. - Wiem. Też jestem zaskoczony.
Tę sprawę trzeba pilnie załatwić.
Jutro mieliśmy pomówić o tym wszyscy razem.
Tak, ale zdaje się, że jutro mają urwanie głowy.
Więc omówiłem to z nimi teraz.
- Dlaczego mnie nie zawołałeś? - Bo kąpałaś bliźniaki.
I nie poprosiłeś, żeby na mnie zaczekały?
Zaczęły opowiadać, było ciekawie i...
Pokazać ci, o czym rozmawialiśmy?
To naprawdę ciekawe.
Zobacz. Czekaj chwilę. Spójrz.
- Prawda? Patrz na to. - Pięknie.
Moglibyśmy umieścić tu wielką tablicę.
I zrobić listę z adresami gospodarstw lokalnych dostawców.
Co do lokalnych dostawców,
mówią, że to będzie za drogie, bo się rozbudowujemy.
Ale właśnie to sprawia, że Śniadanie u Bakera to Śniadanie u Bakera.
Nazwa to inna sprawa.
Jest już franczyza o nazwie Bufet Śniadaniowy u Bakera,
obawiają się, że te nazwy będą mylone.
- Czyli nazwę też zmieniamy? - To ponoć żaden kłopot.
Zatrudnią do tego sztab marketingowców.
Chwileczkę. Po co?
Nie wspomniałeś, że mam dyplom z marketingu?
Ja wymyśliłam Śniadanie u Bakera.
Nie było to aż tak przełomowe.
Moje nazwisko i to, co podajemy.
Z tego, co wiem, to nasze nazwisko i to, co podajemy.
Nie o to mi chodziło. Po prostu...
jestem twarzą naszej firmy i szefem.
Ledwo znam te laleczki z Malibu,
i rozumiem, że nie cenią mojej opinii,
ale nie dowierzam, że ty też spychasz mnie na margines.
Nie spycham cię, kochanie. Daj spokój. Słowo.
Ledwie je znam. Nie chcę robić problemów.
Czyli jestem problemem. Jasne.
Daj spokój, nie to miałem na myśli. Posłuchaj, Zoey, to jest moje marzenie.
Tak.Twoje marzenie. A ja nie mam żadnych.
Idę spać,
ale nie będę śnić.
- Hej! - Jezu!
Czy moje dzieci mają zostać u mnie? Pomoże ci to, gdy go nie będzie?
Dziękuję za propozycję, ale nie.
Bliźniaki nie mogą się bez nich obyć, więc nie.
Damy radę.
- Mogłabym się wprowadzić. - Nie. Damy radę. Naprawdę.
Zuch dziewczyna. Co na obiad?
Dam radę.
Obama, nie! Tylko nie moje buty!
To moje ulubione.
Puszczaj!
Czas iść do szkoły.
Dzień dobry, mamo.
- Gotowy. - Co powiesz na ten strój?
Jak sobie chcesz.
Tak!
Hej.
Hej. Miło cię słyszeć. Jak leci?
W domu bałagan, w restauracji ruch.
Brzdące poszły do szkoły
ubrane niczym wariaci, i to przez pięć dni w tygodniu,
ale przynajmniej jutro wracasz, żeby mi pomóc to ogarnąć.
Co do tego... Będziesz musiała radzić sobie sama nieco dłużej.
Chcą, żebym został jeszcze tydzień.
Tydzień? A co z przyjęciem urodzinowym DJ-a?
Zdążę wrócić. Tak mi przykro. Nie gniewaj się.
Muszę dopiąć wiele spraw.
Proszę, bądź na przyjęciu.
Co?
Cześć, jestem Zoey Baker.
Cześć, Kate Baker.
Dostałam wieści o synu, Hareshu Bakerze.
Nie wiedziałam, że Haresh ma dwie mamy.
Tak.
O nie, my nie jesteśmy razem.
Tak mi przykro.
Nigdy nie byłyśmy.
- Ale życie jest długie. - Nie aż tak.
Robert. Dzięki Bogu.
Panie Baker. Dziękuję, że przyszłyście.
- Żaden problem. Gdzie Haresh? - Co się stało?
DWIE GODZINY WCZEŚNIEJ
Trent! Dość dręczenia słabszych!
- Co... - Ty rasisto!
Zabiję cię i twoją nianię!
Złaź ze mnie, gościu! Złaź!
Uspokój się. Ostrzegam, zadzierając z nim, zadzierasz ze mną.
Tak. A zadzierając z nim, zadzierasz ze mną.
Haresh naprawdę zaatakował tego chłopaka?
Mój Haresh?
Jestem równie zaskoczony,
ale i tak muszę go zawiesić na tydzień.
- Dobra, podaję. - Jestem na pozycji.
- Gracie? - Mówiłaś „Do pokoju”.
Bo macie szlaban, a nie po to, żeby grać.
Ale to nie wina Haresha. Chłopaki w szkole...
Nie dbam o to, czyja to wina.
Mogliście obydwaj wylecieć ze szkoły.
Oddawać pady, ale już.
Tata wyjechał, a wam wszystkim odwala.
- Hej, dokąd to? - Na spotkanie z Chrisem.
- Teraz? - Wieczorem.
Nie ma mowy. Nie.
Masz pracę domową, a jutro trening.
I musisz mi pomóc z twoimi braćmi i siostrami
do powrotu ojca.
A kiedy to będzie? Nie bywa już w domu.
Wiesz co? Oddawaj kluczyki.
To bardzo nie fair.
- Skoro ona nie korzysta... - Nie próbuj.
Moje życie to koszmar.
Wszyscy są tu szurnięci.
I co myślisz?
Nie rozumiem. Mieliśmy oglądać nowe miejsca.
Przecież się zgodziliśmy, że śmierdzi tu mysią kupą.
I dlaczego w tym menu są dania lunchowe?
Dział marketingu zrobił badanie. Ludzie uwielbiają zupy.
Z tego, co wiemy, nie je się zup na śniadanie.
Zupę to można zamówić w domu opieki.
Podaję śniadania. To moja specjalność. Gość od śniadań.
Użyj wyobraźni. To już nie jest knajpka u mamy i taty.
O mój Boże. Urodziny mojego syna.
Przepraszam. Muszę lecieć. To możecie podrzeć.
- Czekaj! - Śniadania!
Co?
Trish, jesteśmy gotowi. Mózg i flaki są na wierzchu.
Zoey, motywy zombie są świetne. Zielona wata cukrowa jest genialna.
Dziękuję. Nie miałam pojęcia, że będzie tyle atrakcji.
Paul i ja z reguły razem urządzamy imprezy dla dzieci.
Nie wierzę, że jest w San Francisco.
Wiem. Powinien niedługo wrócić.
Muszę iść na górę.
DJ i Deja nie chcą wyjść z pokoju.
Coś o tym wiem.
Madison nie wychodziła z pokoju przez dwa lata.
W razie czego pytajcie Kate.
Zawsze jest skora do pomocy. Nie, nie jest. Miłej zabawy.
Czy to nie szalone, że obydwoje byliśmy papugami w zeszłym życiu?
- No pewnie. - Latanie jest super.
Ty jesteś super.
Kogo obchodzi jakaś głupia impreza, co nie?
Nikt nie chce paradować
z pięknym, rzadkim, egzotycznym ptakiem na ramieniu.
Na pewno nie ja.
Kumam.
No wiem.
- To samo myślałam. - Coś ty.
Ale super.
DJ! Co ty wyprawiasz? Twoje przyjęcie zaczęło się kwadrans temu.
Muszę pogadać z Paulem.
Kochanie, nie wiem, gdzie on jest. Możesz pogadać ze mną.
To męskie sprawy, mamo.
Dobrze. A co z twoim tatą?
Nie! Na pewno nie!
W porządku. Zrobię, co radził Paul.
Zaraz schodzę. Obiecuję.
- Przepraszam. - Uwaga!
Lot numer 5543...
Przepraszam. Jestem spóźniony.
Wszyscy pasażerowie...
- Już myślałem, że nie zdążę. - Przepraszam,
ale drzwi są zamknięte. Nie wpuszczamy pasażerów.
O nie! Błagam, mój syn ma urodziny.
Muszę wrócić do domu. Proszę spojrzeć, jaki słodziak.
Czarny syn. To zapraszam.
Proszę wysunąć pomost.
- Serio? - Nie, nie wysuwam pomostu.
No...
Robię naprawdę niesamowity sos.
Jest ostry, słodki i słony jednocześnie, przysięgam.
Zapewnię pani dożywotni zapas, jeśli wsiądę do tego samolotu.
Co pani na to?
Proszę pana!
Jest ostry, słodki albo słony, w zależności od tego, co nim polejemy.
Ten rasista spytał mnie, „Czy mam chęć na ostry sos?”.
Pewnie, że mam. Ale to nie znaczy, że wypada pytać.
UWAGA NA ZOMBIE
Uwielbiam suchy lód.
- Bardzo ładnie. - Dziękuję.
NAJLEPSZEGO, DJ
Gdzie DJ? Madison go szuka. Chyba wpadł jej w oko.
Nie wiem, co go zatrzymało.
O rety.
Zaprosiłaś Anne?
Nie zaprosiłam. Wpadła popsuć imprezę.
Cześć. Urocze przyjątko.
W starym stylu, żadnych występów celebrytów.
Jak za naszego dzieciństwa,
kiedy rodzice się nami kompletnie nie przejmowali.
W każdym razie, mam smutne wieści.
W naszej okolicy doszło do serii włamań.
- To straszne. - Potworne.
A to... dla jubilata.
Chętnie poznam twoją rodzinę. Gdzie twój siostrzeniec?
Chwila, skąd to pytanie?
Z ciekawości.
Poza tym, również z czystej ciekawości,
wiesz może, gdzie był wczoraj o 21.32 wieczorem?
Czy ty naprawdę sugerujesz,
że mój siostrzeniec ma coś wspólnego z włamaniami?
Nie. Nie.
Ja tylko...
Przecież sama mówiłaś,
że wpakował się w spore kłopoty, zanim tu przyjechał.
Tak, ale to nie czyni z niego przestępcy.
I dla twojej informacji, moja rodzina jest honorowa, jasne?
To obywatele przestrzegający prawa. Filary społeczeństwa.
Ma teraz taki okres.
Lubi przebieranki i cosplay.
Cześć, Talia. Co słychać?
Cześć, DJ.
O nie.
Zoey, znalazłaś świeczki?
Stój!
Zoey, co się tak grzebiesz z tymi świeczkami.
Stój. To są jedyne świeczki.
Zoey, mamy problem.
Co się dzieje? Miałaś siedzieć na górze.
Wymknęła się
- i spędziła noc u chłopaka. - Co?
Dostałem szlaban za bójkę. Ty nigdy nie wyjdziesz z domu.
Poszedłem do szkoły, obejrzeć trening, ale jej nie było.
Na zewnątrz trwa przyjęcie. Porozmawiamy później.
Nie, porozmawiamy teraz.
- To twoja wina, Zoey. - Moja? Niby czemu?
Tak. Twoja wina.
Ten głupi białas nie ma pojęcia, jak wychować czarne dzieci.
To niedorzeczne.
A nasze czarne dzieci świetnie się mają.
Cholera, rozmazałem kredkę do oczu.
To ci się wydaje w porządku?
Tak, świetnie namalował cień pod oczami.
- Dobra robota. - Dzięki.
Przepraszam za spóźnienie. Nie uwierzycie, co mnie spotkało.
Musiałem wynająć odrzutowiec.
DJ, co to za wdzianko?
Zrobiłem, co radziłeś, żeby poderwać dziewczynę. I działa!
- Namówiłeś go na satanizm? - Nie, nie.
Powiedziałem, żeby wybadał, co lubi ta dziewczyna.
Nie wiedziałem, że słucha punk rockowego zespołu Fonzie.
Dlaczego w ogóle rozmawiasz o tym z moim synem?
Bo on mnie zna lepiej od ciebie, tato.
Jaki jest mój ulubiony kolor? Superbohater?
Wymień pięć zasad przydatnych podczas apokalipsy zombie. Start!
Dobra, słuchajcie.
Nie muszę wiedzieć, jak zabić zombie, żeby wychować syna.
Czy ze mną u steru byłby taki bałagan?
Serio? Bo tak świetnie ci ostatnio poszło?
Nieważne. Cały dom wymknął się spod kontroli.
Dzieciaki się biją, zostają zawieszone
i spędzają noc u jakiegoś chłopaka!
- Kto spędził noc u chłopaka? - Deja.
Co?
Od kiedy opuszczasz treningi?
Od kiedy przestałam grać w kosza.
Nie możesz tego rzucić, włożyłaś za dużo pracy.
I co z tego? I tak nie gram, bo nie sponsorowaliśmy sali.
O, nie. Na sobotni mecz przyjeżdżają skauci z Kalifornii.
Nie możesz zrezygnować.
Rozumiesz? Chodzi o twoje życie.
Tak, a koszykówka to tylko jego część. Kochałam ją, bo kochałam zespól.
Ale gra ze snobkami jest do kitu. Do tego w głupiej, snobistycznej szkole.
Nie możesz zrezygnować, bo nie pasują ci koleżanki.
- Nie zmusicie mnie do gry. - Wiecie co? To niedorzeczne.
Moje dzieci nie zostaną w tym wariatkowie.
Możecie zapomnieć o wspólnej opiece. Wystąpię o pełną.
To ty jesteś niedorzeczny.
- Nie będę z tobą mieszkał. - Będziesz!
A ty, Deja, zagrasz w sobotnim meczu.
A potem prosto do domu, bo masz szlaban.
- Chris i ja idziemy do kina. - Żadnego Chrisa.
- Tak nie można. - Ja mogę. Mogę?
- Tak. - Dobrze, bo właśnie to zrobiłem.
To nie fair. Chris to jedyna dobra rzecz,
jaka mi się tu przytrafiła. Nie znoszę tego miejsca.
Jak my wszyscy.
Policjant śledzi mamę, jak tylko wyjdzie z domu.
Ludzie mówią na rampę dla Harley „paskudztwo”.
Bronx i Bailey boją się zasnąć.
A Haresh ciągle dostaje wycisk od jakichś frajerów ze szkoły.
Hej! Parę razy się odegrałem, wierz mi.
Myślałem, że jesteście szczęśliwi.
Nie, ty jesteś szczęśliwy. Umknęło ci, że my nie,
bo jak tylko się wprowadziliśmy,
zabrałeś się za rozkręcanie franczyzy i zostawiłeś nas samych.
Nie wiedziałem, że wolno nam tak wybuchnąć.
Tyle okazji ominęłam.
Dobra, Deja nie „wybuchła”. Jasne?
Mówi otwarcie o tym, co czuje.
Właśnie tak was wychowaliśmy.
Dobrze, że zabrałaś głos.
- Serio? - Tak.
Tak, mama ma rację.
Uspokójmy się i chodźmy na imprezę.
- Posłuchajcie... - Dom, proszę. Dla DJ-a.
Idziemy.
- Chodźcie. - Wszyscy. Hej, Resh.
- Masz szlaban. - Tato!
Deja zachowała się nieco nie na miejscu.
Przed chwilą ją chwaliłeś za zabranie głosu.
Bo staram się prezentować wspólny front.
Czy ona nie wie, jak bardzo się staram, żeby wszystko grało?
Paul, postawmy sprawę jasno.
To nie będzie grało, bo od początku nie gra.
To osiedle. Te szkoły. Ta franczyza.
Nic nam tu nie pasuje.
Czemu dopiero teraz mi to mówisz?
Kochanie, bo byłam taka dumna i taka podekscytowana,
że tak wspaniale ci idzie sprzedaż sosów.
A z pozostałymi rzeczami po prostu się pogodziłam.
Oczywiście, że chcę dać dzieciom więcej.
Ale zróbmy to po swojemu, jak zawsze.
Tak często wyjeżdżałem, że nie miałem pojęcia, jak jesteście nieszczęśliwi.
Sam nie wiem, po prostu...
chciałem wam udowodnić, że mogę dać każdemu to, czego pragnie.
Dałem się omotać tym lalkom Barbie,
prawie mnie przekonały do serwowania lunchu.
To bluźnierstwo.
Ale masz rację. Czuję to. To nie my.
Ta posiadłość, prywatne szkoły. No i pierścionek.
Pierścionek niczego sobie.
Wróciłeś po słodycze?
Nie, przyjechałem po Deję i DJ-a.
Nie pamiętasz, jak mówiłem, że tu nie zostaną?
Wygląda na to, że Deja nie będzie oponować.
- Nie znosi tego miejsca. - Deja jest nastolatką.
Nie znosi tego, z czym jej nie po drodze.
A DJ powiedział wprost, że z tobą nie pojedzie.
Cóż,
DJ nie wie, co dla niego dobre.
Zdajesz sobie sprawę, że to moje dzieci?
Oczywiście, ale z całym szacunkiem, to także moja rodzina.
To, że nie łączą nas więzy krwi,
- ani kolor skóry... - Dobra, dość.
Proszę, nie mów o tym,
jakbyśmy mieli urodziny w tym samym dniu albo wspólny gust muzyczny,
bo tak nie jest.
Mówimy o przeżyciu, którego...
nigdy nie zrozumiesz.
Zdajesz sobie sprawę, że też mam czarne dzieci.
Słuchaj, to, że poślubiłeś czarną kobietę
i masz z nią dzieci, nie sprawia, że wiesz,
jak sobie radzić ze wszystkim, co ich spotyka.
Nie masz pojęcia, przez co będzie przechodził DJ w najbliższych latach.
Widzę, w co ty go pakujesz.
Nie akceptujesz tego, że jest uroczym nerdem,
który lubi Dungeons & Dragons.
Tak. Taki jest w naszych oczach.
Ale za chwilę stanie się mężczyzną,
który będzie postrzegany jako zagrożenie w oczach rasistów,
bez względu, co zrobi.
Naprawdę myślisz, że tego nie rozumiem?
Posłuchaj, Paul, bracie...
Byłem małym, chudym chłopcem z getta
w południowym Chicago, a trzykrotnie zostałem graczem sezonu.
Ale wciąż zatrzymują mnie w każdym mieście, w którym mieszkam.
Nie przygotujesz go na to.
Nie masz pojęcia, jak to jest. Jakie to uczucie.
Jakie to przerażające.
Za każdym razem.
Masz rację, nigdy tego nie doświadczyłem
i nie doświadczę.
Szanuję to, co mówisz.
Ale jedną rzecz na pewno mam.
Niesamowitą więź z twoimi dzieciakami,
bo stale jestem na posterunku.
I je kocham.
A one kochają mnie.
I robię wszystko, co w mojej mocy.
Według mnie to nie wystarczy.
Dobranoc.
Zanim pójdziecie, muszę wam coś powiedzieć.
- Co zrobiłeś? Gdzie mój hajs? - Stary, co ty gadasz?
Daj spokój, Seth. Wiemy, że kradniesz.
Harley podsłuchała, jak żony z Calabasas rozmawiały o włamaniach.
Wiemy, że to ty. Wpadłeś.
To, że go nie lubisz, nie znaczy, że jest winny...
Nie, ale to, że miał tam 500 dolców, już coś mówi.
Mówiłeś, że kupił ci sneakersy za 200 dolców.
No, tak...
I ponoć widziałeś, jak kradł pieniądze z kasy?
Kretyn ze mnie. Jak mogłem pomyśleć, że wam na mnie zależy?
Seth, proszę, to...
- Proszę. - A tak w ogóle je odłożyłem.
Ale co was to obchodzi.
Dobra robota.
Czekaj, Haresh.
- Spadam stąd. - Co się stało?
Nie wiem, co chcecie udowodnić,
ale nie udawajcie, że jestem częścią rodziny.
Dam sobie radę sam.
Seth, czekaj!
Sprawdzę, co się dzieje.
Nie, te pieniądze nie są kradzione. Dostaliśmy je z opieki.
To środki na wydatki życiowe Setha
a my je mu dajemy.
- A co z włamaniami? - To nie był Seth.
Ktoś włamał się do domu Anne podczas imprezy. Seth miał wtedy szlaban.
Seth wciąż jest w okolicy, ale nie wiemy, gdzie go szukać.
- Ja chyba wiem. - Hej!
- Chodźcie. - Hej, idziemy!
O nie, nie! Hej, wy! Nie.
On nie potrzebuje naszej pomocy... Harley, zaczekaj.
Deja, DJ, schodźcie na dół. Czas na nas.
Nie, Dom. Nie.
Nikt się nigdzie nie wybiera.
Muszę lecieć.
Co?
Wiesz co... Deja, DJ, idziemy, i to już.
Tatuś!
Hej, uważaj!
- Idziemy. - Czekajcie.
- Chwileczkę. - Hej, wszyscy, posłuchajcie.
Tata sam sobie poradzi.
- Co się dzieje? - Co jest? Gdzie Paul?
Uspokójcie się wszyscy.
Nic mu nie jest. Poszedł na róg First i Whittier, żeby szukać Setha.
- Na róg First i Whittier? - Tak.
- Paul? - Tak?
Dobry wieczór panu.
Szukam swojego siostrzeńca. Widział pan tego dzieciaka?
Nie. Ale widzę, że masz nowego iPhona 12.
- Tak. - Wujek Paul?
Seth. Nic ci nie jest.
- Jak mnie znalazłeś? - Żartujesz?
Od lat wysyłam ci tu kartki urodzinowe.
- Zabiorę cię do domu. - Idź sobie.
- Seth! - Seth!
Seth!
- Tu jest! Znaleźliśmy go! - Tatusiu!
- Hej, co wy… Kochanie, zajmę się tym. - Seth!
- Tato! - Dobra.
- Tatusiu! - Cześć.
Nie martw się, miał foteliki. Człowiek-ptak ma czwórkę dzieci.
Kto tu zaprosił Jackson 9?
Jeśli szukacie Disneylandu, źle skręciliście.
- Seth, dzięki Bogu jesteś. - Wróć do domu.
- Tak. - Tak.
Prosimy.
To twoja cizia?
- Przestań. - Hej, więcej szacunku do mojej mamy.
Dobra, spadamy. Opanowałem sytuację. Poradzę sobie.
- Spadamy. - Nie!
Nie ma mowy. My zostajemy.
Jesteśmy rodziną, stary.
Możesz na nas liczyć.
- Tak. - Tak.
- Oczywiście. - Tak. Na mnie też, Seth.
Choć wcześniej nie mogłeś, bo Harley i ja oskarżyłyśmy cię o kradzież.
Tak, przesadziłyśmy. Mój błąd.
Tylko ty wiesz, jak zrobić sprej na potwory.
Potrzebujemy go więcej.
Brachu, wróć. Stary!
Bez ciebie nie przetrwałbym tych pierwszych tygodni.
Jesteś moim bratem.
Wspierałeś mnie w potrzebie, a teraz jestem legendą.
Zawsze będziemy ziomami, stary.
Ten mały Hindus ma kawał serducha.
I spoko łańcuch.
- No nieźle, gościu. Żółwik. - Dzięki.
- Stary. - Posłuchaj, Seth...
Proszę, wróć do domu. Przedstawię cię moim pluszakom.
Seth, wiem, że jest ci przykro.
Rozumiem to. Ciągle cię gdzieś przenoszą i nie wiesz, komu ufać.
To nie fair.
Obiecuję, że tym razem będzie inaczej.
Niezależnie od tego, co z twoją mamą, u nas znajdziesz dom.
- Prawda? - Tak.
Jasna sprawa.
Zejdź na dół.
Dziękuję wam.
Wiem, że chcecie dobrze, ale bądźmy szczerzy.
Nie pasuję do waszego nowego, bogatego życia.
Wiesz co?
My też do niego nie pasujemy. Prawda?
- Ani trochę. - Nie!
- Chodź. - Dawaj, Seth.
Wróć do domu, Seth. Trudno o równie wielką miłość.
Seth! Seth! Seth!
Chodź.
- Chodź, Seth. - Dawaj.
Seth! Seth! Seth!
Seth! Wróć do domu.
Na razie, chłopaki.
Wracajmy do domu.
- Seth! Seth! - Chodź, stary.
Seth! Seth!
- Seth! Seth! Seth! - Może się poprzytulamy?
Nie zmiażdżcie bliźniaków.
Hej!
Nie znoszę się tak rozklejać.
Już dobrze.
- Hej. - Jesteśmy w domu?
Tak, kochanie.
Zmykajcie do łóżka. Zaraz do was przyjdę.
- Dobrze. - Dobrze.
Dziękuję, Dom.
Hej, chłopaki.
Przesadziłem.
Z tym przejęciem opieki. Nie miałem tego na myśli.
Razem z Zoey wychowujecie wspaniałą rodzinę
i cieszę się, że wy do niej należycie.
I masz rację, Paul.
Zbyt rzadko byłem na posterunku.
Nie uczyłem go mycia zębów, jazdy na rowerze...
Zębów nie masz co żałować.
Mówię ci, poranny oddech czterolatka
jest niczym zionięcie smoka, które topi twarz.
Tak czy inaczej,
ty to przeżyłeś,
a ja nie.
- Czekaj, zazdrościsz mi? - Nie.
- A skąd. - To by nie miało sensu.
DJ, masz rację, kolego.
Nie mam pojęcia, czym się interesujesz.
- Tak. - Ale chciałbym wiedzieć.
- Serio? - Tak.
Wiesz co? Może w tym roku wybierzemy się na Comic-Con?
Zrobimy tam raban. Co ty na to?
Co? Tak. Pewnie!
Będziemy cosplayować?
Tak. Jasne. Co tylko chcesz.
Przyniosę komiksy. Mamy w czym wybierać.
Spoko. Dobra, stary.
W co ja się wpakowałem?
Przyjacielu, wpakowałeś się w parę rajstop w rozmiarze XL i pelerynę.
Będzie super.
Dobrze, że o to pytasz.
To świetne pytanie, Bethany. Dziękuję.
- Wybaczcie najście. - Próbowałam. Wtargnął tu.
Paul, co słychać? Umowy będziemy podpisywać
- za tydzień. - To już nieaktualne.
- O czym ty mówisz? - O lunchu, Melanie.
O tym śmiesznym, małym posiłku pomiędzy śniadaniem a obiadem,
którego też nie zamierzam przyrządzać.
Paul, chyba przesadzasz.
Czyżby? Pozwólcie, że wam coś o sobie opowiem.
Uwielbiam śniadania.
Moje śniadania to sama słodycz.
Tak samo, jak moje dżemy. Są naprawdę wyborne.
Uwielbiam marmolady, galaretki.
Pasta pigwowa przepysznie smakuje z deską serów.
Zbaczam z tematu. Zero frykasów.
Chcę odzyskać nazwę i swoją markę oraz prawa do sosu.
Sprzedałem dość, by je odkupić.
Paul, jeśli zrezygnujesz przez menu lunchowe,
popełnisz wielki błąd.
- Wielki błąd. - Wiem.
„Miliony dolarów oraz znana marka” i tak dalej.
Wiecie co, szef Boyardee był gwiazdą, ale nie jestem, jak on.
Wolę spłukany siedzieć w domu i smażyć dzieciom omlety,
niż zostać sprzedajnym korposzczurem, który robi dla was zupy.
Szef Boyardee to prawdziwa osoba?
Nie pozwiecie mnie za to, co? Proszę, nie róbcie tego.
Bo ja nie... Mam tyle dzieci, a one...
Pochłaniają mnóstwo kasy.
Ona wie.
TROSKLIWI TRAGARZE
Wpaść jutro i pomóc ci się rozpakować?
Nie wiem.
Z Calabasas do Echo Park to kawał drogi.
Jesteś gotowy na związek na odległość?
- Myślisz, że boję się korków? - Powinieneś.
Nieco. Ale jesteś tego warta.
Ale jesteś przypałowy.
A teraz obiecaj, że będziesz przychodzić
- na spotkania mamusiek. - Tak.
Żartujecie sobie? No pewnie.
Chwila, czy...
Anne też tam będzie?
O, nie.
Przeniosła się do Idaho. Dla różnorodności.
Ma to sens.
- Hej, Paul. - Tak?
Cieszę się, że się wyprowadzamy i przepraszam, że byłam taką jędzą.
Nie byłaś jędzą.
Rozumiem, co mówiłaś.
Czasami największym dowodem miłości
może być powiedzenie komuś przykrej prawdy.
Jesteś cienki w kosza.
Dlaczego kłamiesz,
skoro przed chwilą dałem wykład o prawdzie?
Przenieśliśmy się więc z Calabasas z powrotem do tętniącego życiem LA.
Dzieci wróciły do starych szkół.
Deja wróciła do dawnej drużyny
i zdobyła stypendium od USC.
- Dawaj! - Ale ona wymiata!
Kate poznała świetnego gościa z czwórką dzieci i dziewięcioma ptakami.
A Dom poznał fajną dziewczynę z dwoma psami i zdrowymi zasadami.
Nieco za mocno.
Kochamy CIĘ Deja
To mój teren.
Co?
I znaleźliśmy idealny dom dla naszej idealnie nieidealnej rodziny.
Czekajcie, zanim wejdziemy, zróbmy selfie.
Uwaga.
Kochanie, spróbuj tego.
- Mniam. Co to? - Prawda? Moje najnowsze dzieło.
Croissantowy suflet.
Nazwę go „croissantową suf-hejką”.
Tato, przestań.
- Ale to było słabe. - No dobra, kochani.
Skoro tacy z was wybitni krytycy, co powiecie na to?
- Niesamowite. - Co to?
- Nowa marka. - To my.
Ostro-słodko-słony SOS Bakerów
Kiedy zdążyłeś to zrobić?
To my. Wyglądamy uroczo.
- Ja też tu jestem? - No pewnie.
- Jesteś częścią rodziny. - Ale ekstra.
Stary, ale klawe.
Mnie jest dwie.
- Ta druga to ja. - Jest nas dwójka?
Dobra, kto ma ochotę na dokładkę croissantowej suf-hejki?
- Właśnie tak. - Teraz się wam podoba?
Nie rozkręciłem franczyzy,
ale zyskałem coś lepszego.
Swoją rodzinę
i idealnie skrojone życie, które pomieści wszystkie nasze marzenia.
A koniec końców, nie ma słodszego marzenia nad to.
ŚNIADANIE u rodzinki Bakerów
Ostro-słodko-słony SOS Bakerów
Dzięki inwestycji Doma, sos Bakerów zawojował cały świat.
Paul, Zoey, i Dom są teraz królem, królową i księciem sosów.
Kate wymyśliła ptasią jogę. Ludziom się nie spodobała,
ale ptaki uważają, że jest relaksująca.
Deja i Chris dostali szlaban aż po sam kres czasu.
A przynajmniej dopóki nie zaczną pierwszego roku na uniwerku.
Seth znów zamieszkał z mamą.
Ciągle spędza czas ze swoimi kuzynami.
Nie mają już problemów z potworami.
czarne pończochy
Ella zarządza social mediami punkowej kapeli Harley.
Jej zdjęcia ze szkolnego konkursu talentów podbiły internet.
Luna i Luca stali się Venus i Sereną narodowej reprezentacji do lat 12.
DJ i Talia wymiatają jako Czarna Pantera i Czarna Wdowa.
Dom zrozumiał, że najbliżej mu do Thora.
Napisy: Igor Kaźmierczak