Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nashville, Tennessee, handa na kayo?
Ryman Auditorium, handa na kayo?
Palakpakan natin si
Chelsea Handler!
Kumusta, Nashville?
Ang sayang pagtanggap.
Huy grabe, galing natin. Survivor tayo!
Lusot sa pandemya sa mundo.
Ngayon, magkunwari tayong wala nang pandemya.
Okey ako riyan!
Kapana-panabik mabuhay.
'Di ba? 'Di naman sa pagyayabang.
Pero sa nakaraang dalawa, tatlong taon,
nakikita kong kulong ang mga tao sa bahay
kasama ang mga asawa,
mga baby.
Mas nabilib ako sa pagdedesisyon ko sa buhay.
Na walang anak at single!
Ang tanging rason kung ba't ayaw kong magkaanak
ay dahil sa tsansang
magkapandemya sa mundo at ihu-homeschool ko ito.
Itapon iyan.
May mga 'di na makakabawi sa nangyari.
Sila ay mga magulang.
Naisip n'yo bang maging magulang?
Malaking pagkakamali agad ito.
Ang tanging pagtakas mo rito ay 'pag pinapasok mo sa eskuwela ang bata.
Nanakawin pa ito sa iyo ng pandemya?
Ayaw ko ng anak kasi ayaw kong responsable ako
sa pagbigay ng maling impormasyon sa lumalaking tao.
'Di ba? Ako nga, lito pa sa mga ganap, eh.
At may edad nang nakakahiyang magtanong.
May nalaman ako kamakailan.
Ibig sabihin, pitong taon ang nakaraan nang nag-40 ako.
Noon ko lang nalamang ang araw at buwan pala
ay magkaiba.
Gulantang ako.
Nasa Africa safari kami ng Ate Simone ko.
Sakay kami ng elepante.
May lalaking Africanong gabay na kasakay namin.
Gawain ng yamaning babaeng puti.
Palakad-lakad kami,
anuman ang tawag sa pag-andar ng elepante.
Tinapik ako ni Ate Simone sa balikat.
Sabi, "Chels, tingin ka sa langit."
"Bihirang makita ang araw
at buwan
nang sabay."
Ako naman…
Parang Scooby-Doo.
"Asan?"
Sabi ko, "'Di ba iisa lang sila?"
Ang mukha ng ate ko!
Sa isip ko, "Bawi!"
Sabi niya, "Ano'ng sabi mo?" Sabi ko, "Wala."
Sabi niya, "Narinig kita.
Ipaliwanag mo sa akin
ang akala mong nagaganap sa araw at buwan."
Sabi ko, "Sa totoo lang, 'di ko naiisip.
'Di ko inaalala. Maayos sila nang walang tulong ko.
Ba't ako sasali? Narcissist?
Para sa kaalaman mo,
inakala ko lang
na 'pag lumubog ang araw,
lilitaw ulit bilang buwan.
'Di ba ganoon iyon?"
Ang lalaking gabay naming 'di marunong mag-Ingles, sabi…
Sa isip niya, "Tangang Amerikano uli."
Sabi ni ate, "Paanong 40 ka na,
ganito ang trabaho pero walang alam sa basic astronomy?"
Sabi ko, "Teka, huminahon ka.
Nasa southern hemisphere tayo.
'Di ko alam kung anong buwan ang tinutukoy mo."
Sabi niya, "Hoy, makinig ka.
Iisa ang buwan.
Sa buong solar system, iisa ang lintik na buwan.
At may araw. Iisang araw din.
At may isang lintik na tanga. Alin ka roon?"
Sabi ko, "Ang araw?"
Bago ang pandemya, 'di ako nagsosolo ng dalawang linggo.
Wala akong kaalam-alam na napakasaya ko palang kasama.
Masaya ako.
Oo.
Salamat.
Paggising, ganda ng mood ko. Ganda ng mood niya.
Parang, "Party tayo?" "Ewan. Ano? Tara!"
Ang mahusay na paalalang magandang walang anak
ay ang pag-alarm ng 10 a.m. sa Lunes ng umaga.
Para maalalang mag-mushroom.
Nakapag-mushroom na ba kayo, naglakad sa bakuran,
kinausap ang akala mo ay puno ng dalawang oras
pero kausap mo pala ang landscaper mo?
Nag-mushroom na ba kayo ng landscaper n'yo?
Sino'ng may oras doon? Ang mga matatag magdesisyon.
May mga mag-asawang may sariling impiyerno noong COVID.
May sarili ring impiyerno ang mga single.
Nabahala kami kung kailan ulit puwedeng mag-date.
Sa unang hupa ng COVID, 'di pa rin ligtas
pero gusto ko nang rumampa ulit.
Punta ako sa ob-gyne ko.
Tinanong ko kung ano'ng ligtas.
Magpapatira sa likod lang? Ano'ng puwede?
Sabi niya, "Alam ko akala mo 'di ka na mabubuntis sa edad 40
pero ang mga itlog mo ay tulad ng sa edad 25."
Gusto ko siyang saksakin ng tinidor.
Sabi ko, iyo na itlog ko.
Iprito mo, wala akong paki.
Gusto ko nang iretiro ang departamentong ito, hindi mag-party.
Ayaw ko ng matandang pagbubuntis.
Kadiri.
Nasali ako sa Goop panel ni Gwyneth Paltrow sa New York.
Nasa bangko kami sa stage, may mike.
Si Drew Barrymore, Gwyneth Paltrow, Laura Linney ng Ozark, at ako.
Nakaupo kami, pinag-uusapan ang sabon.
Napunta ang usapan sa pagiging magulang. Naidlip ako.
Wala naman akong maambag.
'Di ba? 'Di ako mayabang na basta magsasalita.
Sabi ni Laura Linney, buong buhay niya, gusto raw niyang maging nanay.
Iyon lang ang pakay niya.
Nahirapan daw siyang mabuntis.
Ilang beses siyang nag-in vitro fertilization.
Bilang paggalang, dumilat ako.
Tapos sabi niya,
"At sa awa ng Diyos,
nanganak akong dumaan sa vagina sa edad 50." Reaksiyon ko…
Hawak ko pikachu ko.
Tinahi ng vagina ko ang sarili niya.
Akala yata sasaluhin ang baby dahil lang kinuwento.
Layo, lintik na Laura Linney.
Layo ka at ang edad 50 mong baby.
Ayos akong magkaanak ang tao.
Kung gusto mo talaga iyan, sige lang, suportahan kita.
Pero iyong alangan ka tapos nagkaanak ka.
'Pag edad 40 gaya ng mga kaibigan ko,
aksidenteng nabuntis at sasabihing…
"Sige, mag-aanak ako."
Parang, "Hoy gaga, ipalaglag mo na hangga't puwede."
'Di pabor sa anumang baby
kung 'di ka siguradong maging magulang.
Parang kapatid ko.
Sabi ko sa kapatid kong lalaki, "Ba't ka magulang?"
Sabi ko, "'Di ka magaling."
Sabi niya, "Iniisip ko legacy ko."
Sabi ko, "Sino'ng kausap mo? May tao sa likod ko?
Iniisip mo… Sino ka para abalahin…
Sino ka ba sa tingin mo
na hinihintay ng tao ang iiwan mo sa mundo?
Ang legacy mo, kapatid kita."
'Kakahiya 'pag ganyan ang lalaki.
Magkunwari na lang na 'di mo narinig. Parang…
Ayaw kong maging ina pero okey akong diborsiyadong dad.
Kayang-kaya ko iyon. Ambag ko, 50% lang lagi.
Sisipot Biyernes ng hapon, may unicorn frappuccino.
Balik sa Cheesecake Factory,
balik sa Starbucks, ihatid sila, sibat na ng Lunes
bago magsimula ang gulo.
Kayang-kaya ko iyon.
O stepfather.
Kaya ko rin iyon.
Walang umaasa sa mga iyon.
Mahalagang alam mong wala kang kakayahang magpalaki ng bata.
Imbes na hiyain, puriin.
Buti alam mong ayaw mong magkaanak.
Bigyan iyan ng carbon credit sa pagbawas ng populasyon.
Alam ko wala akong kakayahang magpalaki ng bata.
May siyam akong asong rescue sa buhay.
Salamat.
Sinoli ko ang apat.
May type kasi ako.
Madalian kasi akong magdesisyon.
Gaya ng ibang mahilig sa hayop na andito.
Kung may type ka, doon ka lang. Type ko ang mabagal
at mataba.
Iyan ang hanap ko sa hayop.
Ayaw kong mamasyal o mag-hiking kasama ang alaga ko.
Kahit nga maglaro ng saluhan.
Gusto ko, uuwi matapos ng mahabang araw at magyakapan.
Tabi kami sa kama ng Lion King.
Papatong sa akin ang malaki at matabang mukha.
Pati malaki at matabang leeg, gumagalaw-galaw
habang yakap ko siya.
'Pag uminit na, palalayasin ko.
Iyan ang hanap ko sa makakasama ko.
Nag-England ako at pumunta sa dog show.
Siyempre may shooting kami.
'Di ako kusang pupunta ng dog show.
Nakakita ako ng Bernese mountain dog.
'Di pa ako nakakita noon.
Sabi ko, "Diyos ko. Ganito ang laman ng panaginip ko."
Perpekto sila. Itim, kayumanggi, at puti.
At tamad.
Walang gustong gawin.
Halata sa mata nilang wala silang pagkukusa.
Gusto ko iyan.
Sinabihan ko si Tanner, assistant ko, "Kunan mo ako ng Bernese mountain dog."
Pero 'pag sikat ka, 'di puwedeng bumili ng aso.
Dapat rescue lahat ng alaga mo.
Kundi, susunugin ng PETA ang bahay mo.
Sabi ko, "Ihanap mo ako ng nagamit nang Bernese mountain dog."
Makalipas ang dalawang linggo, may 7 lbs. batang Bernese mountain dog
na dumating.
'Di ako makapaniwala. Tinawag kong Gary.
'Di ko naisip. Malikot ang tuta.
Gustong laging maglaro. Matalas ang ipin.
Tinatalunan lahat. Nakakainis sila.
Nang makilala ng dalawa kong aso si Gary, aykat sila sa taas,
sa ikalawang palapag, 'di bumaba, dalawang linggo.
Nag-text sa akin, "Sabihin mo 'pag wala na si Gary."
Sa loob ng 48 oras, ubos ni Gary ang dalawa kong sofa.
Hindi kutson. Buong sofa.
Sabi ko, "Diyos ko…"
Tinanggal ko lahat ng furniture sa baba.
Parang bakanteng bodega ang bahay.
May ilaw sa noo at kneepads,
nakaabang sa sunod na atake.
Sa ikaapat na araw, may patay na kuwago
sa bakuran ko.
'Di ko alam na totoo ang kuwago.
Akala ko galing sa Game of Thrones.
Tuwing matutulog si Gary, lumalaki.
Iidlip, gigising. Parang lumaki.
Nagduda ako. Kumuha ako ng timbangan.
Isang gabi, bago matulog, tinimbang ko. Mga 19 lbs. siya.
Kinaumagahan, 22 lbs.
Sabi ko, "May lalamuning tao ang asong ito."
Sabi ko sa vet, "'Di ko alam ang ganap sa asong ito.
Ayos lang sana pero sobra namang bilis
kaya takot ako."
Ang simple niyang sagot,
"Bernese mountain dog iyan.
Dapat minamasahe mo sa puwit."
Sabi ko, "Patulugin na iyan."
"May supervisor ka ba o…"
"Sa PayPal ba ang bayad o ano…"
Mga ilang linggo, nagpa-doktor ako sa Beverly Hills.
Doon lang kung taga-LA ka. Nasa iisang kalye ang mga doktor.
Nasa kotse ang tatlong aso.
Pumarada ako sa Beverly Hills.
Ikaapat na palapag.
Si Gary 49 lbs. ng umagang iyon.
Nag-calculator ako kung gaano dapat kalaki ang puwang sa bintana.
Mga 2.5 inches daw.
Binaba ko ng 2.5 inches kasi nanay ako.
Nagpadoktor ako, 45 minuto. Walang isang oras.
Pagbalik ko, wala na si Gary.
Halata sa kilos ng dalawang aso
na may nagbukas ng pinto,
pinalabas si Gary.
Tingin sa kanan, tingin sa kaliwa.
Wala si Gary, naisip ko, "Salamat sa Diyos tapos na."
Nagmadali akong bumaba at humarurot paalis.
Pagmaneho ko sa may labasan,
dumaan akong booth kung saan nakatira ang parking attendant.
At nakita ko sa loob ng salaming booth ang attendant
na napasandal sa pader
at tinatalunan ni Gary, ganito.
Diretso akong nagmaneho.
Naisip ko, "Tatay mo na iyan. Lintik ka, Gary. Lintik."
Diretsong umuwi.
Pag-uwi ko, humahangos akong sinalubong ng assistant ko, sabi,
"Nahanap nila si Gary! Nasa parking sa Beverly Hills."
Sabi ko, "Asan anak ko?"
Habang pauwi, sabi ko, "Puki ka.
Marumi kang puki."
Sabi ko, "Kaya mo dapat.
Mas maging nanay. Subukan."
Nangako ako. Sabi ko, "Susubukan ko."
Kinarga ko siya, hagod kami balat sa balat.
Pinasyal ko sa doggy park. Habang naglalakad,
may babae, si Teresa, tumakbong lumapit.
"Bernese mountain dog ba iyan?"
Sabi ko, "Oo. Siya si Gary."
Sabi niya, "Gusto ko ng ganyang aso."
Ako naman, "Akala ko rin."
Sabi niya, "Matagal ko nang gusto pero wala sa rescue."
Sabi ko, "May iri-rescue ka na ngayon."
Sabi ko, "Iyo na si Gary."
"Sagot ko ang damit at pag-aaral niya. Kunin mo lang!"
Na kay Teresa na si Gary.
Nahanap ko siya ng bahay niya. Iyan ang anggulo ko rito.
Alam kong 'di puwedeng gawin iyon sa tunay na baby.
Lalo na kung sikat ka. Mahuhuli ka.
Ngayong pinagtawanan na natin ang mga kayumanggi at Itim,
Mga straight na lalaking puti naman.
Simulan ko.
Iyong ate kong taga-buwan,
sumalakay sa bahay noong COVID.
Tumawag.
Tatlo ang anak, edad 24, 21 at 18.
'Di na bata iyan, ha.
Taga-San Francisco sila, nasa apartment.
Sabi niya, "Siksikan kami."
"Baka makitira kami sa iyo saglit sa Los Angeles."
Tandaan, masaya kami ng landscaper ko.
Eh kapatid, sabi ko, "Siyempre, tara sa bahay ko."
Sabay Google ng, "Saang bansa makakapunta?"
Ang bilis.
Wala pang 48 oras,
kuha ko na ang reklamo at daing ng lahat sa nakalipas na limang taon.
Lalaki ang isang pamangkin, 24, si Jakey.
Babae ang dalawa.
Apat na babae ang nasa bahay ko, at isang lalaki.
Kita agad ang pagkakaiba.
Maingat ang babae sa kapakanan ng iba.
Lahat naka-AirPods.
Lahat ng babae sa Zoom-Zoom boom-boom, naka-AirPods.
'Pag may tawag, lalabas ng kuwarto.
Respeto sa privacy ng iba.
Kahit ako naka-AirPods sa bahay ko.
Wala ako sa Zoom, 'di nakikinig ng musika.
Ayaw ko lang na may kumausap sa akin.
Bumaba ako sa sala.
Andun ang edad 24 na si Jakey.
Naka-mesh shorts na pambasketbol, gula-gulanit.
Luma na.
Siyempre nakayapak. Bakit?
Nasa sofa ko, nakaganitong porma.
Nagko-computer.
Nasa gitna lang ang bayag.
Sabi ko, "Gusto mo ng tabako?
'Wag bumukaka. Sira tanawin ko."
'Di ako ganoon umupo sa sarili kong bahay!
Sabi ko, "Jakey, ba't ikaw lang ang 'di naka-AirPods dito?"
"Lahat ng babae naka-AirPods, ikaw hindi."
Sabi niya, "'Sensiya na, Chels."
Sunod na araw, "AirPods?" "'Sensiya na."
Sunod ulit, "Huy, himalang tenga.
AirPods mo? Parang maliit na bayag.
Madali mong mahahanap."
Sabi niya, "Nanonood ako…" Sports journalist siya.
Sobrang nakakairita ang pinapakinggan niya.
Sabi niya, "Pinanonood ko ang larong basketbol ni Michael Jordan.
Halika, ipapaliwanag ko kung paano ang basketbol."
Sabi ko, "Nasa mansiyon ko kayo."
"May ipapaliwanag ako, Jakey.
Wala akong paki sa basketbol.
At kung mayroon,
papansinin ko sa huling 45 taon ng buhay ko
tulad ng trato ko sa araw at buwan."
Dalawa ang alam ko sa basketbol.
Si Michael Jordan ay GOAT.
Napanood ko ang dokumentaryong The Last Dance.
Alam ko. Oo. Wala pa akong…
Siya ang may karapatang mag-mesh shorts na pambasketbol.
Sira sa gitna.
May karapatan siyang gawin iyon.
Umiinom sa dokumentaryo ng whisky neat,
namumula ang mata kasi laging lasing.
Anim na beses na kampeon, nilalait lahat ng nakalaban.
Sabi ko, "Astig mo, pare. Ayos."
Iyon ang alam ko sa laro. Si Jordan ang GOAT.
At walang kinalaman ang Denver Nuggets sa chicken fingers.
Ipapaliwanag sa akin ang basketbol?
Diyos ko. Baka nakakalito kasi gusto natin ito dati. Tulad ko.
'Pag may gusto kang i-sex
at may alam siyang 'di mo alam, aarte ka ng, "Ah."
Makikinig ka kahit ano'ng sabihin niya.
Parang, "Oo, kuwento mo ang paggana ng sprinkler."
Pero sumobra kayo.
Sobra kayong magpaliwanag, asar na kami.
Nakita ng Ate Simone ang usapan.
Sabi, "Uy, irita ka na yata sa mga bata."
Sabi ko, "Tingin mo?"
Sabi niya, "Na-stress talaga si Jakey."
Sabi ko, "Siya pa?"
Sabi ko, "Ba't siya stressed?"
Sabi, "Sa pandemya."
Sabi ko, "Higit pa sa ating lahat?"
Sabi niya, "Lalaki kasi. Baka makabuti kung may ugnayan siya sa babae."
Mag-date daw na ligtas sa COVID sa bakuran.
Walang hawakan. Magbaraha lang o anuman.
Baka raw bumuti ang mood.
Tinitigan ko siyang parang alien.
Sabi ko, "Pupunta date niya rito
at magbabaraha sa bakuran?
Tapos? Magsasalsal siya sa pool ko?
Ano'ng ganap? Paano ang takbo nito?"
Sabi ko, "Uso pa ang baraha? Nasa set ba tayo ng Cocoon?"
Sabi niya, "Makakabuti sa mood niya."
Nakatingin ako kay ate na, "Cocktail nga."
Sabi ko, "Sige. Tara sa kaibigan ko."
Punta kami sa kaibigan ko, nag-inuman. Medyo lasing kami.
Pag-uwi namin, nakaupo ang pamangkin ko sa kusina,
lasing.
Alam mo iyong lasing na mukha ng bata? Namumula.
Madrama pang hawak ang ulo niya.
Para bang pasan niya ang bigat ng mundo.
Na para siyang si Dr. Fauci.
Tinitigan ko, sabi ko, "Diyos ko, seryoso ka?"
Sabi ko, "Ano'ng problema? Wala kang nakadyot ngayong gabi?"
Tumingin at sabi, "Wala! Nakakainis!"
'Di ako makatingin sa ate ko.
Nag-therapy ako. Alam ko kung kailan dapat umatras
kasi mananampal ako.
Umalis ako, akyat sa kuwarto ko.
Nagsindi ako ng tsongke at naupo.
Inisip ang nasaksihan ko.
Lumapit ang ate, sabi,
"Uy, 'sensiya na."
Sabi ko, "Kawawa ka."
Sabi ko, "May 24, 21, at 18 kang nakatira sa bahay ko.
Kailan matatapos ang lintik na pagmamagulang?"
Sabi niya, "Trabaho ko iyon."
Sabi ko, "Ang?"
Sabi niya, "Ang makinig sa kanya."
Sabi ko, "Trabaho mong makinig sa edad 24 na anak
na magreklamong malibog
sa gitna ng pandemya sa mundo
kung saan libu-libo ang patay araw-araw?
Alam mo kung sino pa ang malibog?
Kung sino'ng nagdudukit kay Michael Jordan ng walong linggo?
At walang magawa kasi andito kayo sa bahay ko?"
Umalis sila.
At birahan na. Sabi ko, "Simulan na."
Kumuha ako ng pambahay na COVID test kit.
Kaya mati-test ko ang mga mangkakadyot
na sisipot sa bakuran ko.
Darating sila…
Iba-ibang oras kasi 'di ako tanga.
May pang-7:00, may 8:00, may 9:00.
Alam kong 'di mahusay lahat.
Pagdating, iti-test ko sila,
takbo sa kusina, ilalagay sa kit,
at 30 minuto lang hihintayin ang resulta.
Sa loob ng 30 minuto,
babalikan ko sila at iinterbiyuhin six feet ang layo.
'Pag may sinabi silang nakakainis
o may pinkie ring,
sasabihin ko, "May COVID ka.
Mag-quarantine dalawang linggo."
'Di ko type ang unang dumating.
Ma-muscle sobra. Mukhang kagagaling sa gym.
Daming tattoo.
'Di ko type. Pero pandemya, bawas husga.
Desperado ako.
Ininterbiyu ko. Naisip kong puwedeng ka-sex ito.
Tiningnan ko ang test niya. Negatibo.
Binalikan ko. "Isa pang tanong."
Medyo praning ako. Praning tayong lahat noon.
Nililinis ko pati takeout na pagkain.
Sabi ko, "Isa pang tanong.
Tingin mo, ano ang tama sa panahong ito?"
Sabi niya, "Naka-mask ako lagi."
Sabi ko, "Ayos. Iyon ang gusto ko."
Pero sabi, "'Di yata epektibo."
Sabi ko, "Ano'ng sabi mo?"
Sabi niya, "Ha?" Sabi ko, "Doktor ka?"
"Hindi." "Scientist ka?"
"Hindi." "Lalaking nars?"
"Hindi." "Sino'ng may paki sa tingin mo sa mask?
Sino'ng may paki sa tanga mong opinyon?
Ano'ng sinasabi mo?
May COVID ka na. Alis sa bahay ko!
Labas! Uwi. Pag-isipan mo ang ginawa mo.
Isi-sex pa lang kita."
Isang oras nakalipas, may dumating ulit.
Sa 30 segundo lang, sabi niya nasaktan bayag niya
sa gym noong umaga.
'Di ko makuha kung bakit sa mga straight,
akala nila puwedeng banggitin ang bayag.
Sa una pang pagkikita ng potensiyal na katipan.
Ang bawat straight na lalaking narito,
isipin n'yo ang unang date sa babae
at narinig n'yo ang "labia."
Hinding-hindi ito nangyayari.
Sa kasaysayan, walang babaeng straight…
Baka lesbiana.
Walang straight
na nagsabing, "Nabunggo ako roon."
"Flag Day kasi. Alam mo na."
Wala!
May babae bang, "Sumabit labia ko sa peloton."
Pambihira.
Para alam n'yo, nangyayari iyan tuwing magpi-peloton kami.
Magpakalalaki.
Sabi ko, "Ano'ng mayroon? Ang kyut ko. Tingnan mo."
Pinakamaganda ko ito. Totoo ang suso, ganda ng puwit.
Handa akong magliwaliw.
Pero hadlang itong mga lalaki.
Sabi ko, "Lilipat akong Canada."
Medyo nakakainip ang mga Canadian, pero maayos sila.
Walang Canadian na nakikipag-away sa CVS
sa pagsuot ng mask sa gitna ng pandemya.
Walang Canadian na babanggit ng bayag
sa unang 30 segundo ng pag-uusap.
At mahilig akong mag-ski, sobra.
Mahal ko ang Canada dahil doon.
Noong COVID, wala akong regular na libangan.
Ang iba ay sabik mamasyal
o mag-puzzle.
O mag-crafts.
Sabi ko, "Diyos ko."
Tatlo ang interes ko.
Mag-tsongke, magbasa ng libro, at mag-ski.
Hilig ko iyan.
Wala akong ibang interes. 'Di ako marunong sumayaw o kumanta.
Pero noong bata ako, marami akong kumpiyansa.
Akala ko, marunong akong sumayaw at kumanta
at mas maganda ang mundo 'pag ginawa ko iyon.
Unang tsansa ko, 12 ako sa middle school.
May audition sa cheerleading. Sabi ko, "Ito na."
Ang sandaling irerespeto akong tunay.
Punta akong audition.
May routine na aaralin.
Sabi ko, "Itapon iyan. May sarili ako."
Mismo.
Lumabas akong eskuwela, taas-noo.
Sa unang beses sa elementary o middle school career ko,
alam kong kaya ko.
Maaga akong pumasok kinabukasan, sabay tingin sa board
kung saan nakalista ang pasok sa cheerleading team.
Habang papalapit ako sa board,
hinarang ako ng nars.
Sabi, "Mahal,
nakita namin ang audition mo kahapon.
Kailangan mong sumama sa opisina ng nars
para masuri kung may scoliosis ka."
Nakaupo ako na parang,
"Pasok ako sa squad?"
Sabi niya, "Hindi, mahal. Wala kang nasalihan."
Sabi niya, "Pagkauwi mo, hihingin namin sa magulang mo
ang patunay ng bakuna mo sa polio."
"May problema sa likod mo."
Umuwi akong gulantang. 'Di ako makapaniwala.
Humahangos akong umuwi. Galit.
Nasira ko ang pinto namin,
pasok sa kusina ng nanay kong gumagawa ng mac and cheese.
Akala niya malusog na pagkain iyon.
Sabi ko, "Nag-audition ako sa cheerleading team kahapon.
Kanina, sinuri ako ng nars sa scoliosis.
May alam ka roon?"
Sabi niya, "Sinabi nang 'wag kang sasayaw."
Pero 'di ako tanga.
Alam kong itong polio at scoliosis
ay magkakaroon ng silbi.
Ibinulsa ko sila.
At 'di nagtagal.
Nang may test kami sa German, paggising ko…
Alam mo iyong nagising kang 'di ka nakapag-aral?
Bangon ako sa kama. Yari, 'di ako nakapag-aral ng German.
Wala akong paki sa German kasi Jew ako.
Aga pa.
Narinig kong paparating nanay ko.
Upo ako sa kama, labas ang paa. Pagbukas ng pinto, sabi ko…
"'Di ko alam ang nangyari.
Baka ito ang polio o ano.
Ganito ako nagising."
Taray ng tingin ng nanay ko.
Kasi lumaki akong sobrang sinungaling.
Alam ng magulang kong sinungaling ako.
Sabi niya, "Talaga? May polio ka?"
Sabi ko, "Ano ba ito?"
Sabi ko, "Ganyan lang sila. Ayaw matiklop sa tuhod."
Ha…
Sabi niya, "Kung may polio ka, sa emergency tayo."
"Bawal umupo lang at manood ng telenobela."
Sabi ko, "Tara na."
'Di niya alam ang gagawin. Lito siya. Sabi niya, "Eh…"
Inabot ang stonewashed jeans sa sahig,
hinagis sa akin, "Kung pa-ER tayo, magpantalon ka."
Sabi ko, "Okey." Noong 12 ako, kaya kong mag-scissor.
Ganito ako…
Nilusot sa isang paa tapos palit.
Habang titig na titig sa kanyang parang si Chucky.
Sabi ko, "Ayos ka."
Sabay taas sa bewang, tumayo, at sabi, "Tara."
Pumunta kaming ospital.
Naka-gown ako,
nakahiga roon,
pasok ang doktor na may napakahabang injection
sabay pindot mula bukong-bukong hanggang hita.
Sabi niya, "Ramdam mo ito?" Sabi ko, "Hindi."
Sabi ko wala akong maramdaman.
Sa isip ko, "Putik, ganito pala ang test ng polio."
"Sana pinili ko, mas kapani-paniwala."
"Tulad ng chlamydia."
Pagtapos, sinara niya ang kurtina at kinausap ang nanay ko.
Sabi niya, "Walang polio ang anak mo
at walang scoliosis."
"Pero ipa-psychiatric evaluation mo siya."
Sabi ko, "Puwedeng pang-absent ulit."
Kaya mahalaga sa akin ang skiing
kasi ang tagal kong humusay doon
kasi pisikal akong mali-mali.
Sineseryoso ko ang skiing.
Sa Whistler, Canada ako laging pumupunta.
Kasama ko ang pamilya tuwing Pasko.
Doon ako sa kaarawan ko para mag-shoot ng topless.
Problema ko lang kung isasama o hindi ang mga aso.
'Di ko alam kung makakabalik ako.
Mahigpit sa border.
May tira pa akong mga aso sa kuwentong Gary.
Ayaw ko silang iwan kasi tingin nila sa kasambahay kong si Mabelle
ay nanay nila.
Malandi lang akong dalaw
na dumadaan sa bahay kada tatlo o apat na linggo.
Ewan kung may peanut butter si Mabelle sa salawal.
Baka mayroon.
Ako ang pumuntang rescue.
Dapat ikaw ang makita ng asong nag-rescue sa kanila
para alam nilang ikaw ang nanay nila.
Nag-rescue ako ng Chow, kasi type ko ang asong iyon.
Mukha silang totoong teddy bear na lila ang dila at nakataas ang buntot.
Mailap sila. Nirerespeto ko iyon.
Punta akong Chow rescue. Sabi ko, "Hanap ko ay halong Chow.
Medyo mataba sana. Ano'ng mayroon?"
Sabi, "May tambalang magkapatid."
Sabi ko, "Gusto ko iyan."
Mula ako sa malaking pamilya. Gusto ko iyan.
Sabi ko, "Ilabas mo."
'Di ko malilimutan ang itsura ng lalaking aso
na malaki ang puwit.
Kahit patakbo siya sa akin, puwit ang una kong tanaw.
Mataba ang leeg niya. Paborito ko.
Yumayanig ang matabang leeg.
Ganoon din sa kili-kili niyang mataba.
Sabi ko, "Diyos ko. Puwede itong pagtaguan ng alahas."
At ang babaeng kapatid niya,
medyo manipis sa kanya.
Pagdating, mas makulit.
Parang kakababa ng bus mula Guadalajara.
May alopecia sa likod.
Kalbo. Kalbong buntot. May diamond earring sa tenga.
Sabi ko, "Diyos ko, saglit lang.
Ligtas ka na. Kasama mo nanay mo."
Sabi ng taga-rescue, "Sila si Bertrand at Bernice."
Muntik akong nag-orgasm.
Tumalikod ako, baka sabihin manyak ako.
Sabi ko, "Iyan ang pangalan ko sa kanila!"
Niyakap ko sila.
Sabi ko, "Tara. Ako na nanay n'yo."
Diretso kaming vet kasi rescue sila
at magulo ipin ni Bernice.
Mukha siyang taga-London.
Tumawag ang vet, "Ooperahan ko na.
Sasabihin ko lang,
baka tatanggalin lahat ng ipin ni Bernice."
Sabi ko, "'Wag. Ibang buhay na siya."
'Di siya titirang Bel Air na walang ipin."
Kawawa. Kahit dalawang ipin ayos na.
Pangnguya at depensa sa emergency.
Sabi ng vet, "Bawasan si Bert ng 17 lbs."
Binaba ko ang tawag.
Sabi ko sa kasambahay,
"'Wag nating lalaitin ang katawan ng aso."
Dapat nga palakihin pa.
May malaki akong pagkakamali.
Umalis ako agad matapos ang rescue.
May patakaran pala.
Wala ako ng 48 oras.
Pagbalik ko,
ang kasambahay ko ng 15 taon
ay naglalakad na may dalawang ankle weight.
Hulaan ang nasa likod niyang may apat?
Si Bert.
Sabi ko, "Teka. Ano iyan?"
Sabi niya, "Diyeta sina Mama at Papa."
Sabi ko, "Ikaw Mama, siya Papa?"
Eh sino ako?
Sabi niya, "Baby Pig."
Tawag niya iyan sa akin.
Labinlimang taon, tinawag akong Baby Pig.
Kaya Baby Pig tawag sa akin ng mga kaibigan ko.
Baby Pig ako kasi nag-iiwan siya ng tsokolateng Turtles, paborito ko.
Nasa unan ko tuwing gabi.
Ganda sana kung sa hotel ako nakatira.
Eh tinatanggal niya sa balot.
Naka-bareback sa unan.
Tuwing umaga, sasabihin niya, "Asan ang mantsa, Baby Pig?"
Patibong sa sarili kong bahay.
Gusto niyang paborito siya ng aso imbes na ako.
Sabik siya roon.
'Pag alis niya araw-araw,
uupo si Bert sa bintana, silip ang paalis niyang minivan.
Magagalit, inuuntog ang lupa.
Nagkakabukol
at tulog hanggang 8 a.m. pagbalik niya kinabukasan.
Kung matutulog akong kasama ang aso,
ang dahilan kung bakit may aso ako,
tatabi lang dapat sila sa akin.
Pero itong mga aso ko, dapat may patibong kang
parang manyak.
Ilalagay ko ang leash sa loob ng bahay.
Naka-leash sa loob.
Maghahanda ako ng pakpak ng manok.
Isusuot ko ang scarf ni Mabelle para amoy nila siya.
Magsasalita ng Espanyol papuntang kuwarto.
"Tara kay Mama, Papa. Venga. Vamos."
Mas may dignidad ang mga one-night stand kaysa sa relasyon ko sa aso.
Gagamitan ko ng hagdang pang-aso para makaakyat sila sa kama.
'Pag nasa kama na, tanggal ang hagdan. Trap!
Makalipas ang dalawang buwan, nahiya ako.
Lokong mga aso ito.
Tumawag ang Westwood rescue.
Sabi, "May rescue kaming Leonberger."
Sabi ko, "Ano iyon?"
Nagpadala ng litrato. 'Di ko type.
Malaki, 110 lbs. Payat, matipuno. Ayaw ko.
Pero desperado ako.
Dumalaw ako, nakita ko.
Naisip ko, baka may koneksiyon kami.
Kinuha ko at tinawag na Hodor.
Sinama ko kina Bert at Bernice. Nilagay ko sa kuwarto.
Sinara ang pinto at naisip ko,
"Malalaman nila kung sino ang alpha."
Alpha dog.
Ayusin nila. 'Di ako magiging helicopter parent.
Sumubo ako ng edible at natulog.
Gusto kong naka-marijuana 'pag natutulog.
Sakaling may ganap.
Sakaling may magnanakaw, pumasok, rapist.
Tutulugan ko lang.
Ayaw kong gumising na mangangapa ng steak knife
o panic button at may kalaban.
Gusto kong dahan-dahang pumanaw habang may ganap.
Kung doktor pa ang doktor ni Michael Jackson,
siya ang doktor ko.
Matutulog ako at mananaginip.
Nagising sa ingay na bago sa dinig.
Parang coyote sa kuwarto ko ang dating.
Pagbukas ng ilaw, nakita kong
isa sa mga aso
ay nakabalot sa bagong aso, parang shape-shifter.
Ewan kung si Bert o si Bernice.
Pero si Bernice pala.
Suot pa niya ang dilaw na negligee na sinuot ko sa kanya.
At mapula ang mata niya,
gaya ni Michael Jordan sa dokumentaryo.
Mukhang nag-lipstick din siya.
Kagat niya ang leeg ni Hodor. Siya ang nananalo.
Bangon ako sa kama, hinawakan ang anak ko, hinagis sa closet, sabay sara ng pinto.
Aatake si Hodor, nilabanan ko.
nailabas ko siya sa kuwarto at ni-lock ang pinto.
Balik akong kuwarto at bumagsak.
Dahil high ako, 'di ko alam kung ano iyon.
Sino sila?
Pagtingin ko, litaw suso ko.
Duguan ang utong ko.
Sinigurado ko kung nakakabit pa.
Tapos naisip ko, "Bukas na iyan."
Kinuha ko ang hagdang pang-aso, binalik sa kama at inakyat ko.
Nakahiga ako sa kama,
nag-text sa assistant ko, sabi ko,
"Gusto kong makita ang kuha ng CCTV sa kuwarto ko ngayong gabi.
Lagyan mo na rin ng Shania Twain
o mabilis na tugtog. Salamat."
Panonoorin namin ng landscaper ko 'pag nag-mushroom ulit kami.
At ang nakunan,
'pag pinanood ng slow motion, kita akong tumayo sa kama,
kamukha ni Gary Busey.
Binuhat ang anak ko at hinagis sa langit,
umikot-ikot siya sa ere habang nakaharap sa kisame ang tiyan.
Tapos, may puntong tumuwid siyang parang squirrel
at bumalik na parang 747 sa langit,
para kagatin ako sa suso.
Gamit ang dalawang iping pinaiwan ko.
Kaya dinala ko siya sa Whistler.
Nirerespeto ko ang lokong aso.
Dala ko pareho. Sa winter wonderland kami.
Magtatatak ako ng bagong alaala para kalimutan nila si Mabelle.
Naka-quarantine ako.
Araw-araw ang snow. Lakad-lakad lang kami.
'Di ko pa nagagawa iyon.
Sa ikalawang araw ng lakad,
may lumapit na babaeng Canadian.
Naka-parka at Ugg boots.
Nakita sina Bert at Bernice. Sabi…
Ako naman, "Ha?"
Sabi niya, "Ba't walang leash?"
Sabi ko, "Tamad sila. 'Di nga makalakad.
'Di sila tatakbo. 'Wag kang mag-alala."
Sabi niya, "'Di ako. Baka mapagkamalang bear."
Sabi ko, "May bandana sila pareho."
Marami bang bear na nakaporma 'pag lalabas para pumatay?
Natapos ang quarantine. Gusto ko nang mag-ski.
Wala akong kasama. Hindi ligtas.
Ano'ng gagawin ko? Kumuha ako ng ski guide.
Dahan-dahan siyang naging pokpok.
At nagka-yeast infection ako.
Ano ba!
Iyan ang kuwento ng babae.
Taas ng libog mo, may kakadyot na sa iyo,
tapos allergic ka sa kanya.
Punta ako sa botika.
Naghahanap ako ng gamot sa yeast infection.
Nakita ko ang Monistat 3,
ipapahid na cream sa pikachu mo,
at sa tatlong araw, wala nang yeast infection.
O kung talagang nagsasaya ka at gusto mong patagalin,
may Monistat 7.
Wala bang pang-sampu o 14 na araw
kung gagawin ko itong spring break
kasi nagkakamot ako ng bulbol sa harap ng tao?
Sino ang gumawa ng gamot na ito? Isang lalaki.
'Di ako makapaniwala. Kakaiba.
Nag-text ako sa doktor ko sa LA.
Sa America, may Diflucan.
Malaking tableta iyon. Iinumin at sa 48 oras, magaling ka na.
Sabi ko, "Mareresetahan mo ako ng Diflucan?"
Sabi niya, "Wala iyan sa Canada. Bibigyan kita ng katulad."
Sige. Tinawag niya ito sa botika.
Naghintay ako.
Naka-ski outfit ako. Ski boots, helmet. Para akong higanteng titi.
Tinawag ako.
Inabutan ako ng tabletang mas malaki sa Diflucan.
Maliit na missile.
Sinubo, inom ng tubig,
balik ako at sumakay sa chairlift.
Sakay ako sa chairlift tabi ng mga estranghero,
at 'di ko malunok ang tableta.
Napakalaking tableta nito.
Ba't ayaw bumaba?
Para akong…
Dapat yatang alisin bago mag-ski. Delikado.
'Di ako maka-ski na may harang sa lalamunan.
Pag-akyat ko, ayaw pa rin bumaba.
Tubig pa.
Pasok ako sa bar, nag-margarita. Tinungga ko.
Ayaw pa ring malunok.
Tunay na problema na ito.
Ano ba?
Kinuha ko ang pambalot sa bulsa.
Nakasulat sa malalaking letra na,
"Para sa vagina lang."
Sabi ko, "Whoopsie-doodle."
Nag-text ako sa doktor.
Sabi ko, "Uy."
Nangumusta.
Sabi ko, "Iyong tableta
na nireseta mo, gumagana ba
kahit saang butas ipasok?"
Sagot niya, "Saang butas mo pinasok?"
Sabi ko, "Ha?" Sabay bilang sa butas ko.
Sabi ko, "'Di sa puwit."
Sagot niya, "Naku."
Masakit ang sumunod na 48 oras.
Ang maghintay na lumabas ang sourdough starter kit sa bibig ko.
Sabi ko, "Ganda. Baker na ako. Canadian baker."
Matapos lahat ito, nakipagkita ako sa kaibigan.
Si Kelly. Nag-ski kami ng dalawang araw.
Sabi ko, "Uy, ang galing mo,
pero ang hanap ko ay lalaki."
Andun ako tatlo, anim na buwan.
'Di ko alam kung gaano katagal.
Pero gusto ko ng ka-ski at ka-sex, ganoon ang pagkakasunod.
"'Di ka puwede."
Ito iyong 'di ko na makikita pag-alis kong Whistler.
"Malaking tsansa ito ng isang tao."
Sabi niya, "Tutulungan kita." Ayos. Panalo.
Sabi niya, "Sama ka sa party sa Sabado."
Punta kaming party sa Whistler. Nakaupo ako sa sofa.
May lalaking pumasok. Sabi niya, "Siya ang irereto ko sa iyo."
Pagtingin ko,
nakasuot ng captain's hat.
Oo!
Hindi. Hindi "oo."
Ewan kung ano'ng ganap sa mga naka-captain's hat.
Nakakahiyang panoorin.
Daming enerhiya ng maliit na titi
para magsuot noon at kunwari marami kang barko
o lupon ng eroplano.
Nakakahiyang sabihing, "Kapitan ako!"
Naku, hindi. Hindi ka kapitan.
Tagal kong inaral ito. Tatay ko, nagsusuot niyan.
Sakay kami ng ferry pa-Martha's Vineyard tuwing summer mula Boston.
Naka-captain's hat siya.
Sa buong biyahe, praning akong
lilitaw ang tunay na kapitan, makikitang naka-Halloween costume ang tatay.
Mga puting lalaki lang ang gumagawa nito.
'Di gagawin ng Itim na lalaki ito at aastang gago.
'Di rin gagawin ito ng lalaking Asian
at pati na rin mga Latino.
Si Pitbull oo, pero iba siya.
Kasi ang tunay na captain sa lipunan,
mga bayani,
'di kailanman nagsusuot niyan.
Walang magtuturing na kapitan sila.
Ang tunay na bayani ng lipunan,
mga nars, guro, at flight attendant…
Oo. Sila ang bayani ngayon. Flight attendant.
Grabe ang mga tinitiis nila
nitong tatlong taon.
Inosenteng babae,
mga bakla,
gusto lang mag-weekend sa Puerto Vallarta.
Ngayon, magda-duct tape pa sila ng matatabang Republican sa upuan.
Pambihira.
Pagkasira nga naman ng lipunan.
'Di sila handang labanan ang krimen sa langit.
Pagkakita ko sa kanya, tanggal-libog ito.
Ayaw ko nga.
Nakita ako at dumiretso sa akin.
Sabi, "Chelsea Handler?"
Sabi ko, "Hindi."
Pagtingin ko, nakatsinelas.
Dobleng atake ito.
Sa gitna ng winter storm ng Pebrero, nakatsinelas.
Ayaw ko na sa ini-extend ang visa para makapagtsinelas.
Pang-isang season lang iyan. Summer.
'Wag mo nang pahabain.
Amin iyan.
Mga babae at baklang nagpapa-pedicure.
'Wag ipagmalaki ang paa mo. Sawa na kami.
Sabi, "May problema ka sa tsinelas?" Sabi ko, "Oo."
May iba pang grupo ng lalaking nakatsinelas sa winter
at nakikipagtalo sa babae.
Sila ang Taliban.
Pag-isipan iyan sa susunod na magtsinelas ka.
Sabi niya, "Bawasan ko ang tensiyon."
"Ako si Gregg."
Sabi ko, "Hulaan ko. Dalawang G?"
Sabi, "Ba't mo alam?"
Sabi ko, "Sa suot mo."
Umulit. Sabi niya, "Bilis. Sampung paboritong banda."
Sabi ko, "Nickelback."
At panghuli, sabi niya, "May droga ako."
Sabi ko, "Dapat."
Nilabas niya ang plastic bag ng capsule.
Sabi niya, "Molly ito."
Inabutan ako ng isa. Sabi ko, "Akin na lahat."
Sabi ko, "Makinig ka, Grej."
"Suot mo ang captain's hat pero ako na ang kapitan."
"At 'di ka karapat-dapat sa droga mo."
"Ang mga droga ay para sa bawat babae sa party
na nakita ang suot mo pagpasok mo."
Sabi, "Galit ka."
Sabi ko, "Oo."
"Galit ako sa ngalan ng mga babae."
"Na ang tulad mo, maiisip na ayos isuot iyan
sa party at makaka-sex ang tulad ko. 'Di magaganap."
Galit ako na, matapos ng natutunan natin bilang lipunan,
magkakasama, lalaki at babae, lahat ng nasa gitna,
natutunan natin ang kawalan ng balanse ng kapangyarihan
at ang abusong dinanas ng kababaihan
na walang lalaking
ang unang sasabihin ay "paumanhin."
Matapos lahat ng natutunan natin sa kawalan ng balanse
at abusong dinanas ng mga babae sa kamay ng mga lalaki…
Hindi sa guilty ka o guilty ka.
Hindi ganoon.
Bilang lipunan, dapat magpaumanhin sa amin.
Sa totoo lang.
Nakikipagtalo ka sa tsinelas at sombero. Naman.
Alam ko…
Kung straight na puting lalaki ka rito, tiyak pinilit kang sumama.
Kung 'di ka babae, bakla, transitioning, o non-binary,
hinila ka lang rito.
'Pag narinig ng straight na puting lalaki ang boses ko
o ang pangalang Chelsea Handler, lalayo sila.
Alam ko.
Pero 'di kailangang gusto mo ako para tulungan kita.
'Di rin madali sa akin.
Gigising ako ng mas maaga para bawasan ang kapukihan ko.
Uupo ako sa gilid ng kamang parang baby
at magma-mantra, "'Wag kang puki ngayon. Iisa ka."
Matapos ang lahat, 'pag tinanong n'yo kami ng tangang tanong,
"Ano na ba? Pagbubuksan pa kita ng pinto?"
Aba, oo.
Ginagahasa n'yo na kami mula't sapul.
Bumawi naman kayo sa pagbukas ng pinto sa amin.
Bukas, sara, bukas ulit, tanga!
Kuha mo ba ang buong usapan?
Ibang klase.
Sabi ng kapatid ko, "'Di lahat ng puting lalaki ay masama."
Aba, wala namang nagsabi niyan.
Pero ngayon , duda kayo.
Kung 'di ka gago…
Palagay ko kung andito ka,
may kasama kang nagpaliwanag na nito.
Kung 'di ka gago, may alam kang gago,
kaya ipamalita mo ito.
Wala nang reklamong napakahirap maging lalaking puti.
Alam mo bang insulto ito? "Ang hirap maging puti ngayon."
Kakapanalo lang namin ng karapatan sa katawan namin nitong 50 taong lumipas.
Inaalis na ito sa amin ngayon.
Kaya 'wag n'yong sabihing hysterical kami. Hindi.
'Di kami hysterical.
Ang opinyon mo sa racism at sexism ay walang kuwenta.
'Di kayo ang biktima. Kayo ang may pakana.
Nasa Whistler ako tatlo, apat na buwan.
Umuwi ako
at siyam,
siyam sa kaibigang babaeng nasa straight na relasyon
ay lumipat na
ng pederasyon.
Siyam sa kaibigan ko.
May malawakang kaganapang
matatandang nagiging lesbiana
bilang direktang resulta ng ugali ng lalaki.
Mga 'di likas na lesbiana ay iniisip maging lesbiana.
Nilalayo n'yo kami sa inyo at papunta kami sa puki.
Tinawagan ko ang kapatid ko mula sa buwan.
"Hoy, tayo na lang kaya."
Sabi niya, "Ayaw ko niyan."
Sabi ko, "Ako rin."
Pero wala nang mapagpilian.
"Bili ka ng Birkenstocks at baka pumunta tayo sa Maine."
Ganyan na kaseryoso ang sitwasyon.
Pinipilit mo akong dilaan ang sarili kong kapatid.
Kaya ka-date ko ay lalaking Pinoy.
Dahil wala pang kumausap o natrato ako
tulad ng pagkausap at trato ni Jo Koy sa akin.
'Di ba…
May sinasabi siyang parang 'di siya totoo.
Sabi ko, "Ha?"
Nasa restaurant kami, mga unang date.
lumapit ang may-ari ng restaurant, isang matabang tanga.
Sabi, "Nakita ko pangalan mo sa listahan."
"'Di ako fan, ang asawa ko, oo. Ikatlong asawa ko."
Sabi ko, "Good luck sa ikaapat, sir."
Lumayo siya at sabi ni Jo Koy, "Tinigasan ako roon."
Ang kumpiyansa at kawalan ko ng pasensiya sa tanga ay nakakalibog sa kanya.
Imbes na paliitin ko ang pagkatao ko
para 'di siya nalalalaki,
nalilibugan siya sa pagkatao ko.
Ang sexy, 'di ba?
Nasa Hawaii kami sa Thanksgiving, nagbikini ako.
Sabi ko, "Mahal, may cellulite sa puwit?"
"Sagwa?" Sabi niya, "Ha?"
"Ang cellulite ang nagpapababae sa babae. Ang sexy."
Sabi ko, "Tinigasan ako roon."
Pangungusap pala iyon.
Sabi ko, dapat isulat para marinig ng bawat babae.
Oo!
Isa akong babaeng Jew mula New Jersey
na 'di kailanman nagustuhang magtsupa.
Isang lalaki noong high school
ang sumira noon para sa lahat ng makaka-sex kong lalaki.
Siya si Daniel Lombardo.
L-O-M-B-A-R-D-O.
Siya ang una kong subok sa tsupa.
Alam mo kung gaano nakakatakot sa edad 16 na babae, bumaba…
'Di mo alam ang gagawin pagbaba mo roon.
Parang, "Sisipol ba ako?"
Si Daniel ang una kong natsupa.
Binaba ko ang ulo ko.
Hinawakan ni Daniel ang likod ng ulo ko.
Tumayo ako at binayagan siya.
Ngayong respetado na akong tao,
nilalagay ko ang kamay ni Jo Koy sa likod ng ulo ko,
kasi hilig ko nang tsumupa.
Hayok ako.
Minsan, nagbi-braces pa ako.
Nito lang, sabay kaming nasa Missouri.
Nasa Kansas ako at Springfield siya.
Dalawa't kalahating oras ang layo, dalawang gabi ang palabas.
Isang gabi at susunod. Iyan ang dalawang gabi.
Nag-text siya. "Punta ko para humalik ng good night."
"Ang lapit tapos walang kiss."
Nagmaneho ng dalawa't kalahating oras papunta at pabalik.
'Di ko gagawin iyon para sa tao.
Nasa New York kami, nakauwi na.
Nakalimutan kong bumili ng tampon.
Sabi niya, "Mahal, ako na."
Sabi ko, "'Wag. Madaling araw na.
'Di ligtas sa New York. Sasamahan kita."
Tinitigan ako at inupo.
"Buong buhay mo, bumibili ka ng tampon."
"Mula ngayon, ako na ang bibili."
Parang gusto kong patira sa puwit.
Ganyan ang ipakalat n'yo, mga pare.
Gagawa ako ng handbook para sa lalaki, Ang Pinoy sa Loob Ko.
Ganyan dapat. 'Di kailangang maniwala.
Sabihin mo, paniniwalaan mo.
Pero mas mahalaga, maririnig namin.
Dapat naming marinig iyan. Na sexy ang cellulite.
Kung andito ka at single ka
'wag ibaba ang pamantayan
o mag-panic kasi tumatanda ka na.
Darating ang tao mo.
'Di siya nakatsinelas at captain's hat.
Sabi ko, mahal kita, "to the moon and back."
Sabi niya, "Mahal, 'di mo nga alam kung asan ang buwan."
Salamat, Nashville! Maraming salamat!
Salamat!
Salamat sa inyo.
Salamat!
NANINIWALA PA RIN AKO SA PAG-IBIG. ALAM KONG PARATING NA ANG PARA SA AKIN.
Salamat, Nashville! Ang galing nito.
Tagapagsalin ng Subtitle: Libay Linsangan Cantor