Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Νάσβιλ, Τενεσί, είστε έτοιμοι;
Ryman Auditorium, είστε έτοιμοι;
Παρακαλώ, υποδεχτείτε
την Τσέλσι Χάντλερ!
ΤΣΕΛΣΙ ΧΑΝΤΛΕΡ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Τι λέει, Νάσβιλ;
Ναι, τι θερμό καλωσόρισμα.
Είναι απίστευτο, παιδιά. Τα καταφέραμε. Επιβιώσαμε!
Επιβιώσαμε από μια παγκόσμια πανδημία
και τώρα θα κάνουμε σαν να μη συμβαίνει πια.
Και δεν με χαλάει καθόλου!
Ζούμε συναρπαστικούς καιρούς.
Θέλω να πω, μην το καυχηθώ κιόλας,
αλλά μετά τα τελευταία δυόμισι με τρία χρόνια,
όπου έβλεπα τους πάντες να είναι παγιδευμένοι στο σπίτι
με τους συζύγους τους
και τα μωρά τους,
δεν έχω νιώσει ποτέ μεγαλύτερη σιγουριά
για τις αποφάσεις που παίρνω για τη ζωή μου.
Που έχω μείνει μόνη και χωρίς παιδιά.
Ο λόγος που δεν έκανα ποτέ παιδί
ήταν η μικρή πιθανότητα…
να περάσω μια πανδημία και να του κάνω μάθημα στο σπίτι.
Δεν τρελάθηκα, γαμώτο.
Κάποιοι δεν θα συνέλθουν ποτέ μετά απ' ό,τι έγινε.
Αυτοί είναι οι γονείς.
Φαντάζεσαι να γίνεσαι γονιός;
Έκανες ήδη έναν λάθος υπολογισμό
κι η μόνη ανακούφισή σου
είναι όταν στέλνεις το παιδί στο σχολείο να μορφωθεί,
και σου το στερούν όλο αυτό για μια παλιοπανούκλα.
Ο λόγος που δεν έκανα ποτέ παιδί
είναι ότι δεν θέλω να παραπληροφορώ
άτομα που μεγαλώνουν.
Καταλαβαίνετε; Είμαι ακόμα μπερδεμένη για πολλά που συμβαίνουν.
Μετά από κάποια ηλικία, ντρέπεσαι να κάνεις ερωτήσεις.
Μόνο πρόσφατα έμαθα…
Και με το "πρόσφατα", εννοώ πριν εφτά χρόνια, όταν έγινα 40.
Μόνο πρόσφατα έμαθα ότι ο ήλιος κι η σελήνη
δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Έμεινα άναυδη.
Ήμουν στην Αφρική σε σαφάρι με τη μεγάλη μου αδελφή, τη Σιμόν.
Καβαλούσαμε έναν ελέφαντα
κι ένας Αφρικανός καβαλούσε τον ελέφαντα για χάρη μας
γιατί αυτό κάνουν οι πλούσιες λευκές σκρόφες.
Και καλπάζαμε,
ή όπως αλλιώς λέγεται το περπάτημα ενός ελέφαντα.
Η αδερφή μου με χτυπά στον ώμο
και λέει "Τσελς, κοίτα ψηλά τον ουρανό.
Δεν βλέπεις συχνά τον ήλιο…
και τη σελήνη
ταυτόχρονα".
Κι εγώ έκανα…
Σαν τον Σκούμπι Ντου.
"Πού είναι;"
Είπα "Δεν είναι πάντα μαζί;"
Η έκφραση στο πρόσωπο της αδερφής μου…
Σκέφτηκα αμέσως "Κάνε πως δεν το 'πες".
Ρώτησε "Τι είπες;" Είπα "Τίποτα".
Είπε "Άκουσα τι είπες.
Και θέλω να μου εξηγήσεις
τι νομίζεις ότι συμβαίνει ανάμεσα στον ήλιο και τη σελήνη".
Λέω "Ειλικρινά, δεν το έχω σκεφτεί.
Δεν το έχω έγνοια.
Μια χαρά πάει χωρίς να ανακατευτώ.
Τι θέλω να μπω στη μέση, ναρκισσίστρια;
Αλλά αν θες να ξέρεις,
απλώς υπέθετα
ότι, όταν πέφτει ο ήλιος,
ανεβαίνει πάλι ως σελήνη.
Αυτό δεν γίνεται;"
Ο άντρας, που δεν μιλούσε αγγλικά, έκανε…
Σκεφτόταν "Κι άλλη χαζή Αμερικανίδα".
Η αδερφή μου λέει "Μα είσαι 40 χρονών, κάνεις τέτοια ζωή
και δεν ξέρεις στοιχειώδη αστρονομία;"
Είπα "Για μαζέψου, σε παρακαλώ. Εντάξει;
Είμαστε στο νότιο ημισφαίριο.
Δεν ξέρω ποια σελήνη εννοείς".
Μου λέει "Όχι, εσύ να μ' ακούσεις.
Μία σελήνη υπάρχει.
Σε όλο το ηλιακό σύστημα, μία σελήνη υπάρχει, γαμώτο.
Και υπάρχει και ένας ήλιος.
Και υπάρχει και ένας στόκος. Τι απ' τα τρία είσαι εσύ;"
Είπα "Ο ήλιος;"
Πριν την πανδημία, δεν είχα περάσει δύο βδομάδες μόνη μου.
Δεν είχα ιδέα πόσο πολύ απολαμβάνω
την παρέα μου.
Είχα πολλή πλάκα.
Ναι.
Ευχαριστώ.
Ξυπνούσα, είχα καλή διάθεση. Το ίδιο κι εκείνη.
Έλεγα "Γουστάρεις πάρτι;". "Δεν ξέρω, γουστάρω; Ναι, φύγαμε!"
Τίποτα δεν σου θυμίζει καλύτερα ότι δεν έχεις παιδιά
απ' το να βάζεις το ξυπνητήρι στις 10 π.μ. πρωί Δευτέρας.
Ως υπενθύμιση για να πάρεις μανιτάρια.
Σας έχει τύχει να πάρετε μανιτάρια, να πάτε στην αυλή
και να μιλάτε σε κάτι που περάσατε για δέντρο για δύο ώρες,
μέχρι που καταλάβατε ότι μιλάτε στον κηπουρό;
Έχετε πάρει ποτέ μανιτάρια με τον κηπουρό σας;
Ξέρετε ποιος το προλαβαίνει; Όσοι παίρνουν καλές αποφάσεις.
Ξέρω ότι οι παντρεμένοι
ζούσαν μια κόλαση στον κορονοϊό.
Κι οι ελεύθεροι ζούσαν τη δική τους κόλαση,
γιατί λέγαμε "Πότε θα μας κάτσει πάλι τίποτα;"
Όταν χαλάρωσαν τα μέτρα, δεν ήταν ασφαλές,
αλλά εγώ έλεγα "Πρέπει να βγω".
Πήγα στη γυναικολόγο μου
και είπα "Πες μου τι είναι ασφαλές.
Να μου τον βάλουν από πίσω; Τι είναι καλύτερο;"
Μου είπε "Πάτησες τα 40 και νομίζεις ότι δεν μένεις έγκυος,
αλλά να σου πω ότι έχεις τα ωάρια 25χρονης".
Ήθελα να της χώσω κάνα πιρούνι όταν μου το είπε.
Της είπα να πάρει τα ωάρια
και να τα κάνει λουκουμάδες αν θέλει.
Εγώ θέλω να κατεβάσω ρολά εδώ πέρα, όχι ν' αρχίσω άλλους μπελάδες.
Δεν μ' αρέσουν οι εγκυμοσύνες ηλικιωμένων.
Αηδία.
Συμμετείχα σε συζήτηση της Goop της Γκουίνεθ Πάλτροου
και ήμασταν στη σκηνή με σκαμπό και μικρόφωνα.
Η Ντρου Μπάριμορ, η Γκουίνεθ Πάλτροου,
η Λόρα Λίνεϊ από το Ozark κι εγώ.
Και καθόμασταν και μιλούσαμε για σαπούνια.
Η συζήτηση πήγε κάποια στιγμή στα παιδιά,
οπότε με πήρε ο ύπνος.
Ήξερα ότι δεν είχα να πω τίποτα.
Καταλαβαίνετε; Δεν έχω αυταπάτες ότι μπορώ να συνεισφέρω.
Και μετά η Λόρα Λίνεϊ είπε ότι το μόνο που ήθελε σ' όλη της τη ζωή
ήταν να γίνει μαμά.
Αυτός ήταν ο μοναδικός σκοπός της.
Κι ότι δυσκολεύτηκε να μείνει έγκυος,
οπότε έκανε πολλούς γύρους εξωσωματικής.
Από σεβασμό, άνοιξα τα μάτια μου.
Είπε την εξής πρόταση:
"Χάρη σ' ένα θείο θαύμα,
μπόρεσα να γεννήσω μέσω του κόλπου στην ηλικία των 50 ετών"
κι εγώ έκανα…
Κι άρπαξα το πίκατσού μου.
Ο κόλπος μου έκλεισε για τα καλά τότε.
Νόμιζα ότι θα κολλήσω εγκυμοσύνη έτσι που μιλούσε.
"Μακριά μου, Λόρα Λίνεϊ.
Τσακίσου φύγε κι εσύ και το 50χρονο μωρό σου".
Ας κάνουν παιδιά όσοι θέλουν.
Αν θες διακαώς παιδί, το καταλαβαίνω. Θέλω να σε στηρίξω.
Αλλά όταν δεν είσαι σίγουρος και κάνεις παιδί…
Όταν είσαι πατημένα 40, όπως πολλές φίλες μου,
που μένουν έγκυες κατά λάθος και…
"Λέω να κάνω παιδί".
Σκέφτομαι "Μωρή, κάνε έκτρωση όσο προλαβαίνεις".
Δεν βοηθάς κανένα παιδί
ούσα αναποφάσιστη για το αν θες να γίνεις γονιός.
Ή ο αδερφός μου.
Ήμουν με τον αδερφό μου και του λέω "Γιατί είσαι γονιός;"
Λέω "Δεν το κάνεις πολύ καλά".
Είπε "Τσέλσι, σκέφτηκα την κληρονομιά μου".
Είπα "Σε ποιον μιλάς; Είναι κανείς πίσω μου; Μα τι…
Σκέφτηκες την…
Ποιος σκατά είσαι που σκέφτεσαι την κληρο…
Ποιος νομίζεις ότι είσαι,
που ο κόσμος θα σκάει να δει τι αφήνεις πίσω σου στη Γη;
Η κληρονομιά σου είναι ότι είσαι ο αδερφός μου".
Τι ξεφτίλα όταν οι άντρες λένε κάτι τέτοια.
Καμιά φορά κάνεις πως δεν ακούς. Τύπου…
Ωστόσο, δεν θα με χάλαγε να είμαι χωρισμένος πατέρας.
Θα έσκιζα σ' αυτό. Να τα δίνω όλα στο 50% κάθε φορά.
Ναι, να πηγαίνω Παρασκευή απόγευμα με πολύχρωμο φραπουτσίνο,
μετά για τσιζκέικ και μετά πάλι πίσω στα Starbucks
και μετά να την κάνω πριν τη Δευτέρα
πριν γίνει ο κακός χαμός.
Θα έσκιζα σ' αυτό.
Ή πατριός.
Και σ' αυτόν τον ρόλο θα έσκιζα.
Κανείς δεν περιμένει τίποτα από σας.
Αλλά πρέπει να ξέρεις πότε δεν μπορείς να μεγαλώσεις παιδί.
Αντί να τους τα χώνουμε, να τους λέμε
"Μπράβο που ξέρεις ότι δεν είναι για σένα".
Πρέπει να μας επιβραβεύουν που δεν επιβαρύνουμε τον υπερπληθυσμό.
Ξέρω ότι δεν είμαι ικανή να μεγαλώσω παιδί.
Έχω πάρει εννιά αδέσποτα στη ζωή μου.
Ευχαριστώ.
Επέστρεψα τέσσερα.
Έχω συγκεκριμένο τύπο.
Είμαι παρορμητική, δεν το πολυσκέφτομαι.
Κι όπως κάθε ζωόφιλος εδώ απόψε,
δεν παρεκκλίνεις απ' τον τύπο,
κι ο δικός μου είναι τα αργά
και τα υπέρβαρα.
Αυτά ψάχνω σ' ένα ζώο.
Δεν θέλω να πηγαίνω μεγάλους περιπάτους με το ζώο μου
ή για πεζοπορία,
ούτε να του πετάω την μπάλα, μη σας πω.
Θέλω να γυρίζω σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα
για αγκαλιές.
Θέλω να ξαπλώνω με τον βασιλιά των λιονταριών
και ν' ανεβαίνει πάνω μου,
με την προσωπάρα του και τον παχουλό λαιμό του,
κάνοντας πέρα δώθε,
ενώ τον αγκαλιάζω με τα χέρια μου.
Κι όταν ζεσταίνομαι πολύ, να του λέω "Άντε ξεκουμπίσου".
Αυτό ψάχνω σε έναν σύντροφο.
Πήγα στην Αγγλία, σε επίδειξη σκύλων.
Κάτι γυρίζαμε, προφανώς.
Δεν θα πήγαινα για άλλον λόγο σε επίδειξη σκύλων.
Είδα ένα Μπερνίζ.
Δεν είχα ξαναδεί αυτήν τη ράτσα.
Σκέφτηκα "Θεέ μου, αυτό ξεπερνάει τα καλύτερα όνειρά μου".
Είναι τέλεια. Είναι μαύρα, καφέ και λευκά.
Και τεμπέλικα.
Δεν θέλουν να κάνουν τίποτα.
Φαινόταν στα μάτια τους ότι είναι μια άμορφη μάζα.
"Αυτό το σκυλί θέλω".
Γύρισα σπίτι και λέω στον βοηθό μου
"Θέλω να μου βρεις ένα σκυλί Μπερνίζ".
Αλλά όταν είσαι διάσημος, δεν αγοράζεις σκύλο.
Όλα σου τα ζώα πρέπει να είναι από καταφύγιο.
Διαφορετικά, η PETA θα σου κάψει το σπίτι.
Είπα στον βοηθό μου Τάνερ
"Θέλω να μου βρεις ένα μεταχειρισμένο σκυλί Μπερνίζ".
Μετά από δύο βδομάδες, ένα Μπερνίζ τριών κιλών και δύο εβδομάδων
μπήκε στη ζωή μου.
Δεν το πίστευα. Τον έβγαλα αμέσως Γκάρι.
Δεν το είχα σκεφτεί καλά. Τα κουτάβια είναι ζωηρά.
Θέλουν μόνο να παίζουν. Κι έχουν κοφτερά δόντια.
Πηδούν στα πάντα. Κι είναι ενοχλητικά.
Γνωρίστηκε με τα δύο σκυλιά μου
και σε δύο ώρες αυτά ανέβηκαν πάνω στον δεύτερο όροφο
και δεν κατέβηκαν για δύο βδομάδες.
Το ένα μου έστειλε μήνυμα "Πες μας όταν φύγει ο Γκάρι".
Σε 48 ώρες, ο Γκάρι είχα φάει δύο καναπέδες.
Όχι τα μαξιλάρια. Όλο τον καναπέ.
Σκέφτηκα "Θεέ μου, τι…"
Βγάλαμε όλα τα έπιπλα από κάτω.
Ζούσα σε μια άδεια αποθήκη,
φορούσα φακό και επιγονατίδες
και περίμενα την επόμενη σύγκρουση.
Την τέταρτη μέρα, βρήκα μια νεκρή κουκουβάγια
στην αυλή μου.
Δεν ήξερα καν ότι είναι πραγματικές.
Νόμιζα ότι υπάρχουν στο Game of Thrones.
Όποτε κοιμόταν ο Γκάρι, μεγάλωνε.
Κοιμόταν, ξυπνούσε και μου φαινόταν μεγαλύτερος.
Άρχισα να γίνομαι καχύποπτη, οπότε πήρα μια ζυγαριά σκύλων.
Ένα βράδυ, τον ζύγισα πριν πάει για ύπνο. Ήταν οκτώμισι κιλά.
Το πρωί ήταν δέκα κιλά.
Σκέφτηκα "Αυτό το σκυλί θα φάει κάναν άνθρωπο".
Τον πήγα στην κτηνίατρο. Λέω "Δεν ξέρω τι έχει πάθει.
Κανονικά δεν θα με χάλαγε, αλλά γίνεται πολύ γρήγορα
και φοβάμαι".
Και μου είπε πολύ χαλαρά
"Αυτό το σκυλί είναι Μπερνίζ.
Πρέπει να κάνεις μασάζ στους πρωκτικούς αδένες του".
Είπα "Πρέπει να του κάνουμε ευθανασία.
Έχεις κάποιον προϊστάμενο ή…
Να πληρώσω μέσω PayPal; Πώς…"
Είχα ραντεβού στον γιατρό στο Μπέβερλι Χιλς.
Εκεί πας στο Λος Άντζελες. Όλα τα ιατρεία σ' έναν δρόμο.
Έβαλα και τα τρία σκυλιά στο αμάξι.
Πήγα σ' ένα πάρκινγκ στο Μπέβερλι Χιλς. Πάρκαρα στον τέταρτο όροφο.
Ο Γκάρι ήταν 22 κιλά εκείνο το πρωί.
Έβγαλα το κομπιουτεράκι
και βρήκα πόσο πρέπει ν' ανοίξω το παράθυρο.
Έξι εκατοστά.
Άνοιξα το παράθυρο έξι εκατοστά, γιατί είμαι μάνα.
Πήγα στον γιατρό. Έκανα 45 λεπτά, ούτε ώρα.
Γυρίζω και τέλος ο Γκάρι.
Κατάλαβα απ' τη συμπεριφορά των δύο σκυλιών
ότι το ένα άνοιξε την πόρτα…
κι ο Γκάρι έφυγε.
Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά κι ο Γκάρι πουθενά.
Σκέφτηκα "Δόξα τω Θεώ, τελείωσε".
Κατέβηκα βιαστικά τους τέσσερις ορόφους για να φύγω από κει.
Φτάνω κάτω στο ισόγειο
και πάω στο γυάλινο χώρισμα όπου ζει ο φύλακας του πάρκινγκ…
Καθώς σταματάω, βλέπω τον φύλακα μέσα στον γυάλινο θάλαμο
κολλημένο στον τοίχο
κι ο Γκάρι πηδάει πάνω του, έτσι.
Και συνέχισα να οδηγώ.
Σκέφτηκα "Έχεις νέο πατέρα.
Άντε γαμήσου, Γκάρι. Άντε γαμήσου".
Και πήγα σπίτι.
Φτάνω κι ο βοηθός μου ο Τάνερ βγαίνει τρέχοντας απ' το σπίτι:
"Βρήκαν τον Γκάρι! Είναι σ' ένα πάρκινγκ στο Μπέβερλι Χιλς".
Κάνω "Πού είναι το μωρό μου;"
Σ' όλο τον δρόμο για το σπίτι, μου έλεγα "Είσαι καριόλα.
Είσαι μεγάλη καριόλα.
Τι χάλια είναι αυτά; Να είσαι πιο στοργική. Προσπάθησε".
Οπότε, το υποσχέθηκα. Είπα "Θα προσπαθήσω".
Πήγα και τον πήρα. Τον έβαλα πάνω στο σώμα μου.
Μετά πήγαμε σ' ένα πάρκο για σκύλους
και μια Τερίσα έρχεται τρέχοντας και κάνει…
"Σκυλί Μπερνίζ είναι αυτό;"
Λέω "Ναι. Τον λένε Γκάρι".
Λέει "Λατρεύω τα Μπερνίζ".
Σκέφτηκα "Κι εγώ έτσι νόμιζα".
Λέει "Πάντα ήθελα ένα, αλλά δεν έχουν στα καταφύγια".
Σκέφτηκα "Να που ήρθε η ώρα να πάρεις".
Λέω "Σε παρακαλώ, πάρε τον Γκάρι. Θα πληρώσω για ρούχα και σχολείο.
Πάρ' τον, γαμώτο!"
Ο Γκάρι ζει με την Τερίσα πλέον.
Του βρήκα ένα παντοτινό σπιτικό. Έτσι το βλέπω εγώ.
Και ξέρω ότι αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μ' ένα μωρό.
Ειδικά αν είσαι διάσημη. Θα σε πιάσουν.
Τώρα που κοροϊδέψαμε τους Ασιάτες και τους μαύρους,
είναι ευκαιρία να πούμε για τους στρέιτ, λευκούς άντρες.
Αρχίζω εγώ.
Η αδερφή μου, αυτή απ' τη σελήνη,
εισέβαλε στο σπίτι μου στην πανδημία.
Έχει τρία παιδιά, 24, 21 και 18 ετών.
Αυτά δεν είναι παιδιά, εντάξει;
Ζουν στο Σαν Φρανσίσκο, σε διαμέρισμα.
Λέει "Είμαστε πολύ στριμωγμένα.
Ίσως έρθουμε να μείνουμε μαζί σου στο Λος Άντζελες για λίγο".
Θυμηθείτε ότι εγώ τα περνάω τζάμι με τον κηπουρό μου.
Αλλά είναι αδερφή μου, οπότε λέω "Φυσικά, έλα να μείνεις σπίτι",
ενώ γκουγκλάρω "Σε ποιες χώρες μπορώ να πάω;"
Και αμέσως…
Ούτε 48 ώρες δεν μου πήρε
για να καταλάβω για τι πράγμα γκρίνιαζαν και κλαίγονταν όλοι
εδώ και πέντε χρόνια.
Έχω έναν ανιψιό 24 ετών, τον Τζέικι,
και δύο ανιψιές.
Άρα στο σπίτι μου έμεναν τέσσερις γυναίκες και ένας άντρας.
Και είδα τη διαφορά κατευθείαν.
Οι γυναίκες σκέφτονται η μία την άλλη και τους άλλους.
Όλες φορούσαν AirPods.
Όλα τα κορίτσια όταν ήταν στο Zoom φορούσαν AirPods.
Έβγαιναν απ' το δωμάτιο για να μιλήσουν,
σέβονταν την ησυχία του άλλου.
Μέχρι κι εγώ φορούσα AirPods στο σπίτι μου.
Δεν ήμουν στο Zoom ούτε άκουγα μουσική.
Ήλπιζα απλώς ότι δεν θα μου μιλούσε κανείς.
Κατεβαίνω στο σαλόνι μου
και βλέπω τον 24χρονο ανιψιό μου τον Τζέικι
να φοράει σορτς του μπάσκετ,
ξέρετε, να μπάζει από παντού, χωρίς εσώρουχο.
Χωρίς παπούτσια, φυσικά.
Και κάθεται στον καναπέ μου έτσι.
Στον υπολογιστή του.
Με τα μπαλάκια του σε κοινή θέα.
Λέω "Συγγνώμη, να σου φέρω ένα πούρο;
Κλείνεις τα πόδια σου; Λερώνεις το οπτικό μου πεδίο".
Εγώ δεν έχω κάτσει ποτέ έτσι στο σπίτι μου!
Του λέω "Τζέικι, γιατί μόνο εσύ εδώ μέσα δεν φοράς AirPods;
Όλες οι γυναίκες φορούν AirPods. Εσύ όχι".
Λέει "Συγγνώμη, Τσελς".
Δεύτερη μέρα. "Τα AirPods σου;" "Συγγνώμη".
Τρίτη μέρα, του λέω "Αφτί θαύμα.
Τα AirPods σου; Είναι σαν μικρά αρχιδάκια.
Δεν θα ζοριστείς να τα βρεις".
Λέει "Βλέπω…" Είναι αθλητικός δημοσιογράφος.
Αυτά που ακούει είναι πιο ενοχλητικά από κάθε άλλον ήχο.
Λέει "Βλέπω έναν κλασικό αγώνα μπάσκετ με τον Μάικλ Τζόρνταν.
Αν έρθεις εδώ,
μπορώ να σου εξηγήσω πώς παίζεται το μπάσκετ".
Λέω "Είμαστε στην έπαυλή μου.
Να σου εξηγήσω εγώ κάτι, Τζέικι.
Χέστηκα για το πώς παίζεται το μπάσκετ.
Αν μ' ένοιαζε,
θα έδινα σημασία τα τελευταία 45 χρόνια που ζω,
όπως έκανα για τον ήλιο και τη σελήνη".
Δύο πράγματα ξέρω για το μπάσκετ.
Ότι ο Μάικλ Τζόρνταν είναι θεός.
Είδα το ντοκιμαντέρ Ο Τελευταίος Χορός. Το είδα.
Το ξέρω. Είναι… Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο.
Αυτός κέρδισε το δικαίωμα να φοράει σορτς του μπάσκετ.
Όπου μπάζει από παντού.
Έχει κερδίσει το δικαίωμα.
Να κάθεται στο ντοκιμαντέρ του με σκέτο ουίσκι,
με κόκκινα μάτια επειδή είναι συνέχεια λιώμα.
Έξι φορές πρωταθλητής και γκρινιάζει για κάθε του αντίπαλο.
Σκέφτηκα "Είσαι γαμάτος, ρε μεγάλε. Ναι".
Ξέρω ότι ο Μάικλ Τζόρνταν είναι θεός.
Κι ότι οι Denver Nuggets δεν είναι κοτομπουκιές.
Να μου εξηγήσει πώς παίζεται το μπάσκετ;
Τι αγανάκτηση.
Οι άντρες θα μπερδεύονται.
Παλιά μας άρεσε. Εμένα ναι, πάντως.
Όταν ήθελες να πηδήξεις κάποιον κι ήξερε κάτι που δεν ήξερες,
έκανες "Ρίχ' το μου".
Καταλαβαίνετε;
Τον άκουγες να λέει ό,τι να 'ναι.
Έλεγα "Θέλω να μάθω πώς δουλεύει ο ψεκαστήρας".
Αλλά μετά το παρακάνατε.
Παραεξηγήσατε και τώρα τα 'χουμε πάρει.
Η αδερφή μου Σιμόν βλέπει τη συνομιλία
και λέει "Άκου, νιώθω ότι τα παιδιά αρχίζουν να σ' εκνευρίζουν".
Λέω "Μάγος είσαι;"
Λέει "Νομίζω ότι ο Τζέικι είναι πολύ αγχωμένος".
Λέω "Όντως;"
"Ναι". Λέω "Τι τον αγχώνει;"
Λέει "Η πανδημία".
Λέω "Περισσότερο απ' ό,τι εμάς;"
Λέει "Είναι άντρας.
Νομίζω ότι θα του έκανε καλό
ν' αλληλεπιδράσει με γυναίκες.
Να βγει ένα ασφαλές ραντεβού στην αυλή.
Χωρίς αγγίγματα. Θα παίξουν χαρτιά.
Νομίζω ότι θα του φτιάξει τη διάθεση".
Κοιτώ την αδερφή μου λες κι είναι εξωγήινος.
Της λέω "Θες να καλέσει κοπέλα
για να παίξουν χαρτιά στην αυλή;
Και μετά τι; Θα τον παίξει στην πισίνα μου;
Τι συμβαίνει; Τι έχει γίνει εδώ;"
Λέω "Και ποιος παίζει χαρτιά πλέον;
Στην ταινία Cocoon παίζουμε;"
Λέει "Θα του φτιάξει τη διάθεση".
Κοιτάζω την αδερφή μου. "Θεέ μου. Χρειάζομαι κοκτέιλ".
Λέω "Σιμόν, πάμε στης φίλης μου".
Πάμε στης φίλης μου. Πίνουμε μερικά κοκτέιλ. Κάνουμε κεφάλι.
Γυρίζουμε σπίτι.
Και να σου ο ανιψιός μου, καθισμένος στο σκαμπό,
λιώμα.
Όπως είναι οι νέοι μεθυσμένοι. Με κατακόκκινο πρόσωπό.
Με το κεφάλι στα χέρια, πολύ δραματικά.
Λες και κουβαλάει όλα τα βάρη του κόσμου στους ώμους του.
Λες κι είναι ο δρ Φάουτσι.
Κάθεται και τον κοιτώ με ύφος
"Έλεος! Είσαι σοβαρός;"
Λέω "Τι τρέχει, Τζέικι; Δεν τον έχωσες πουθενά απόψε;"
Σηκώνει το κεφάλι και λέει
"Όχι, δεν τον έχωσα! Κι έχουν σπάσει τα νεύρα μου!"
Δεν μπορούσα ν' αντικρίσω την αδερφή μου.
Έχω κάνει ψυχανάλυση, ξέρω πότε πρέπει να φεύγω,
για να μη ρίξω καμιά σφαλιάρα.
Έφυγα, πήγα πάνω στο δωμάτιό μου,
άναψα ένα τσιγαριλίκι και κάθισα
και σκέφτηκα τι είχαν μόλις δει τα μάτια μου.
Η αδερφή μου μού λέει
"Λυπάμαι γι' αυτό".
Της λέω "Όντως λυπάσαι.
Έχεις ένα 24χρονο, ένα 21χρονο κι ένα 18χρονο να μένουν σπίτι μου.
Πότε θα τελειώσουμε με το γονεϊλίκι, γαμώτο;"
Λέει "Είναι καθήκον μου".
Λέω "Τι;"
Λέει "Είναι καθήκον μου να τον ακούω".
Λέω "Είναι καθήκον σου ν' ακούς τον 24χρονο γιο σου
να κλαίγεται για το πόσες καύλες έχει
εν μέσω μιας παγκόσμιας πανδημίας,
όπου χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα;
Ξέρεις ποιος άλλος έχει καύλες;
Ξέρεις ποιος το παίζει για οκτώ βδομάδες με τον Μάικλ Τζόρνταν;
Και δεν κάνω τίποτα γιατί δεν ξεκουμπίζεστε απ' το σπίτι μου!
Έφυγαν, λοιπόν.
Και μετά πήρα φόρα. Σκέφτηκα "Ας πιάσουμε δουλειά".
Πήγα και πήρα το δικό μου κατ' οίκον τεστ κορονοϊού.
Άρα μπορούσα να ελέγξω τη μύτη σε υποψήφιους "διεισδυτές"
που εμφανίζονταν στην αυλή.
Έρχονταν, λοιπόν…
Δεν έβαζα μαζεμένα τα ραντεβού, δεν είμαι χαζή.
Τους έβαζα για 7:00, 8:00, 9:00.
Ήξερα ότι δεν θα σκόραραν όλοι.
Έρχονταν, τους έβαζα το ξυλάκι στη μύτη,
έτρεχα στην κουζίνα, το έβαζα στο φυσίγγιο
και χρειάζονταν περίπου 30 λεπτά για να γίνει το τεστ.
Σ' αυτά τα 30 λεπτά,
πήγαινα έξω και τους έπαιρνα συνέντευξη απ' τα δύο μέτρα.
Κι αν έλεγαν τίποτα ενοχλητικό
ή έβλεπα δαχτυλίδι,
έλεγα "Έχεις κορονοϊό.
Κάνε καραντίνα για δύο βδομάδες".
Ο πρώτος που ήρθε δεν ήταν ο τύπος μου.
Ήταν υπερβολικά μυώδης. Λες και μόλις βγήκε απ' το γυμναστήριο.
Παντού τατουάζ.
Δεν μ' αρέσουν.
Αλλά σε πανδημία είμαστε, δεν κάνω διακρίσεις.
Ήμουν απελπισμένη.
Του πήρα συνέντευξη.
Σκέφτηκα ότι μπορώ να τον φανταστώ μέσα μου.
Μπαίνω μέσα, βλέπω το τεστ του. Αρνητικό.
Ξαναβγαίνω. "Άλλη μία ερώτηση".
Ήμουν λίγο παρανοϊκή. Όλοι ήμασταν λίγο παρανοϊκοί τότε.
Τότε περνούσα ακόμα με αντισηπτικό το φαγητό μου.
Είπα "Άλλη μία ερώτηση.
Ηθικά, τι θεωρείς κατάλληλο αυτήν την περίοδο;"
Λέει "Φοράω μάσκα συνέχεια".
Λέω "Τέλεια. Αυτό με νοιάζει".
Λέει "Αλλά δεν κάνουν δουλειά".
Λέω "Τι; Τι είπες;"
Λέει "Τι;" Λέω "Είσαι γιατρός;"
"Όχι". "Είσαι επιστήμονας;"
"Όχι". "Είσαι νοσοκόμος;"
"Όχι". "Τότε, ποιος χέστηκε για τη γνώμη σου για τις μάσκες;
Ποιος χέστηκε για τη γνώμη σου;
Μα τι λες;
Τώρα έχεις κορονοϊό. Τσακίσου φύγε απ' το σπίτι μου.
Φύγε και σκέψου τι έκανες.
Παραλίγο να σε πηδούσα".
Ο δεύτερος έρχεται μετά από μια ώρα.
Σε 30 δεύτερα, είναι στην αυλή μου
και λέει ότι χτύπησε το αρχίδι του…
στο γυμναστήριο το πρωί.
Δεν θα καταλάβω ποτέ γιατί οι στρέιτ άντρες
θεωρούν σωστό ν' αναφέρουν οποτεδήποτε τα αρχίδια τους.
Πόσο μάλλον όταν πρωτοβλέπεις πιθανή ερωτική σύντροφο.
Θέλω όλοι οι στρέιτ άντρες που είναι εδώ απόψε
να σκεφτείτε ένα πρώτο σας ραντεβού με γυναίκα
όπου ακούσατε τη λέξη "αιδοιόχειλα".
Δεν έχει συμβεί ποτέ. Ποτέ, μα ποτέ.
Στα χρονικά του κόσμου, καμία στρέιτ γυναίκα…
Ίσως οι λεσβίες.
Καμία στρέιτ γυναίκα
δεν έχει πει ποτέ "Έχω χτυπήσει εκεί κάτω.
Ήταν η Ημέρα της Σημαίας. Ξέρεις".
Ποτέ!
Καμία γυναίκα δεν έχει πει "Μάγκωσα τα αιδοιόχειλα στο Peloton".
Απίστευτο.
Και για να ξέρετε,
αυτό μας συμβαίνει όποτε ανεβαίνουμε σε Peloton.
Μην είστε τόσο χέστηδες.
Σκέφτηκα "Τι συμβαίνει;
Κοίτα πόσο όμορφη είμαι. Κοίτα με".
Δεν έχω υπάρξει πιο όμορφη. Αληθινά βυζιά, χυμώδης κώλος.
Ήμουν έτοιμη να απλώσω την αγάπη μου σε όλη την πόλη.
Και οι άντρες το έκαναν αδύνατον.
Σκέφτηκα "Πρέπει να πάω στον Καναδά".
Οι Καναδοί είναι λίγο βαρετοί, αλλά τουλάχιστον είναι ευπρεπείς.
Κανένας Καναδός δεν θ' αρχίσει καβγά σε φαρμακείο
επειδή φοράει μάσκα εν μέσω πανδημίας.
Κανένας Καναδός δεν αναφέρει το αρχίδι του
στα πρώτα 30 δεύτερα μιας συνομιλίας.
Και λατρεύω το σκι. Είναι το πάθος μου.
Γι' αυτό αγαπώ τον Καναδά.
Κατάλαβα ότι δεν έχω συνηθισμένα χόμπι.
Άλλοι ενθουσιάζονταν που θα πήγαιναν περιπάτους
ή θα έκαναν παζλ.
Ή χειροτεχνίες.
Εγώ σκεφτόμουν "Θεέ μου".
Τρία ενδιαφέροντα έχω.
Να καπνίζω χόρτο, να διαβάζω βιβλία και να κάνω σκι.
Μ' αυτά παθιάζομαι.
Δεν έχω άλλα ενδιαφέροντα. Δεν ξέρω να χορεύω ή να τραγουδώ.
Αν και ως παιδί, είχα λανθασμένα πολλή αυτοπεποίθηση.
Πίστευα ότι μπορώ να χορεύω και να τραγουδώ
κι ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν το έκανα.
Με την πρώτη ευκαιρία, ήμουν 12 χρονών, στο γυμνάσιο,
έκαναν οντισιόν για μαζορέτες και είπα "Αυτό είναι".
Θα κέρδιζα τον σεβασμό που πίστευα ότι μου άξιζε.
Πήγα στην οντισιόν.
Έπρεπε να μάθουμε μια χορογραφία.
Εγώ είπα "Χέσε με. Θα κάνω τα δικά μου".
Ακριβώς.
Έφυγα απ' το σχολείο μες στο καμάρι.
Για πρώτη φορά όσο πήγαινα δημοτικό και γυμνάσιο,
σκέφτηκα "Το έχω".
Πήγα νωρίς σχολείο την επομένη
και πήγα κατευθείαν στον πίνακα
όπου έγραφαν τα ονόματα όσων είχαν μπει στις μαζορέτες.
Καθώς πλησίαζα τον πίνακα,
με σταμάτησε η σχολική νοσοκόμα.
Είπε "Γλυκιά μου,
είδαμε την οντισιόν σου για τις μαζορέτες εχθές
και θέλω να έρθεις στο γραφείο μαζί μου
για να δούμε αν έχεις σκολίωση".
Κάθομαι στο γραφείο και ρωτάω
"Δηλαδή μπήκα στην ομάδα;"
Λέει "Όχι, καλή μου. Δεν μπήκες σε καμία ομάδα.
Όταν πας σπίτι, θέλουμε να ζητήσεις απ' τους γονείς σου
το χαρτί απ' το εμβόλιο πολιομυελίτιδας.
Κάτι έχει η μέση σου".
Πήγα σπίτι, ήμουν άναυδη.
Δεν το πίστευα.
Μπούκαρα στο σπίτι. Μπήκα μέσα εξοργισμένη.
Έκλεισα με δύναμη την πόρτα,
μπήκα στην κουζίνα, η μαμά έφτιαχνε μακαρόνια με τυρί.
Νόμιζε ότι ήταν υγιεινό σνακ, γαμώτο.
Λέω "Άκου εδώ.
Έκανα οντισιόν για τις μαζορέτες εχθές
και σήμερα η νοσοκόμα με εξέτασε να δει αν έχω σκολίωση.
Ξέρεις κάτι γι' αυτό;"
Γυρνάει και μου λέει "Σου είπαμε να μη χορεύεις".
Μα δεν ήμουν χαζή.
Ήξερα ότι η διάγνωση για πολιομυελίτιδα και σκολίωση
θα φαινόταν χρήσιμη.
"Θα το θυμάμαι για αργότερα".
Δεν πέρασε καιρός.
Είχα διαγώνισμα γερμανικών μέρες μετά και ξυπνώ…
Πώς ξυπνάς στο γυμνάσιο και θυμάσαι ότι δεν έχεις διαβάσει;
Πετάχτηκα πάνω.
Σκέφτηκα "Γαμώτο, δεν διάβασα για τα γερμανικά".
Δεν μ' ένοιαζε να τα μάθω γιατί είμαι Εβραία.
Είναι φρέσκο ακόμα.
Ακούω τα βήματα της μητέρας μου.
Έκατσα στο κρεβάτι, τέντωσα τα πόδια.
Ανοίγει και κάνω…
"Μαμά, δεν ξέρω τι έγινε.
Δεν ξέρω αν μ' έπιασε η πολιομυελίτιδα.
Έτσι ξύπνησα".
Η μαμά μου με στραβοκοίταξε.
Έλεγα ψέματα μικρή. Έλεγα ψέματα για τα πάντα.
Οι γονείς μου το ήξεραν.
Μου λέει "Αλήθεια; Τώρα έχεις πολιομυελίτιδα;"
Λέω "Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι".
Λέω "Μόνο έτσι πάνε. Δεν λυγίζουν τα γόνατα.
Τι…"
Λέει "Αν έχεις πολιομυελίτιδα, να πάμε στα Επείγοντα.
Δεν θα βλέπεις σαπουνόπερες στο σπίτι".
Λέω "Πάμε".
Δεν ήξερε τι να κάνει. Σάστισε.
Λέει "Καλώς".
Μου δίνει ένα πετροπλυμένο τζιν απ' το πάτωμα.
Μου το πετάει και λέει "Βάλ' το να πάμε στα Επείγοντα".
Είπα "Εντάξει". Ήμουν 12 χρονών, ήξερα να κάνω ψαλιδάκι.
Έκανα…
Το έβαλα στο ένα πόδι και ανέβασα το άλλο.
Κοιτούσα συνέχεια τη μαμά μου, σαν τη διαβολοκούκλα, τον Τσάκι.
Σκεφτόμουν "Ναι, μωρή".
Το ανέβασα στη μέση και πετάχτηκα πάνω. Λέω "Πάμε".
Φτάνουμε στο νοσοκομείο
και φοράω τη ρόμπα του νοσοκομείου,
ξαπλωμένη στο φορείο,
κι έρχεται ο γιατρός με μια βελόνα δέκα εκατοστών
κι αρχίζει να με τρυπάει απ' τον αστράγαλο μέχρι τον μηρό.
Λέει "Νιώθεις τίποτα;" Λέω "Όχι.
Σας είπα ότι δεν νιώθω τίποτα".
Και σκέφτομαι "Μακάρι να ήξερα ότι είναι η εξέταση πολιομυελίτιδας.
Θα διάλεγα μια πιο πιστευτή αρρώστια.
Χλαμύδια, ας πούμε".
Τελειώνει η εξέταση
και πάει να μιλήσει στη μητέρα μου.
Λέει "Η κόρη σας δεν έχει πολιομυελίτιδα
ούτε σκολίωση.
Αλλά χρειάζεται εκτίμηση από ψυχίατρο".
Σκέφτηκα "Θα είναι άλλη μια μέρα χωρίς σχολείο".
Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό το σκι.
Έκανα πολύ καιρό να γίνω καλή
επειδή είμαι ατσούμπαλη.
Παίρνω το σκι πολύ σοβαρά.
Μ' αρέσει να πηγαίνω στο Γουίσλερ του Καναδά.
Πηγαίνω οικογενειακώς κάθε Χριστούγεννα.
Πηγαίνω σε κάθε γενέθλια για να βγάλω τα τόπλες βίντεο.
Το μόνο μου δίλημμα ήταν να πάρω μαζί τα σκυλιά ή όχι.
Δεν ήξερα αν θα μπορούσα να γυρίσω.
Οι έλεγχοι ήταν πολύ αυστηροί.
Μου έμειναν δύο σκυλιά μετά την ιστορία με τον Γκάρι.
Δεν ήθελα να τα αφήσω εδώ.
Πιστεύουν ότι η οικονόμος μου, η Μαμπέλ,
είναι η μητέρα τους.
Κι εγώ η τσούλα νταντά
που σουλατσάρει στο σπίτι κάθε τέσσερις βδομάδες.
Δεν ξέρω αν η Μαμπέλ έχει φιστικοβούτυρο στο βρακί της,
αλλά έτσι πιστεύω.
Εγώ πήγα στο καταφύγιο.
Ξέρω ότι εσύ πρέπει να παίρνεις τα σκυλιά σου
για να ξέρουν ότι εσύ είσαι η μαμά.
Πήγα σε καταφύγιο Τσόου Τσόου. Είναι η αγαπημένη μου ράτσα.
Είναι σαν αληθινά αρκουδάκια
με τη μοβ γλωσσίτσα και τη σηκωμένη ουρά.
Είναι στον κόσμο τους. Το σέβομαι.
Πήγα και είπα "Θέλω οποιονδήποτε συνδυασμό με Τσόου Τσόου.
Λίγο παχύσαρκα, αν γίνεται. Τι σας βρίσκεται;"
Μου λέει "Έχουμε ένα πακέτο με δύο αδέρφια".
Λέω "Μ' αρέσει αυτό που ακούω".
Είμαι από μεγάλη οικογένεια. Μ' αρέσουν τα αδέρφια.
Είπα "Φέρ' τα μου".
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν την εικόνα.
Είδα το αρσενικό στη γωνία
κι είχε έναν τόσο γιγάντιο κώλο
που, αν κι έτρεχε προς το μέρος μου, αυτό είδα πρώτα απ' όλα.
Και είχε τον λαιμό που λατρεύω.
Το δέρμα στον λαιμό του πήγαινε πέρα δώθε.
Είχε και δέρμα στη βάση του ποδιού του που πήγαινε πέρα δώθε.
Σκέφτηκα "Θεέ μου.
Σ' αυτόν τον σκύλο κρύβεις κοσμήματα".
Και η θηλυκή εκδοχή του,
πιο πολύ μια μπριζολίτσα που του έμοιαζε στο θηλυκό,
ήρθε κι ήταν πιο αναμαλλιασμένη.
Ήταν λες κι είχε κατέβει από λεωφορείο από την Γκουανταλαχάρα.
Είχε αλωπεκία στην πλάτη.
Άτριχη. Είχε άτριχη ουρά.
Φορούσε διαμαντένιο σκουλαρίκι.
Σκέφτηκα "Έλεος. Μαζέψου λίγο, σκύλα.
Είσαι ασφαλής. Η μαμά είναι εδώ".
Κι η υπεύθυνη τότε είπε
"Τα ονόματά τους είναι Μπέρτραντ και Μπερνίς".
Παραλίγο να τελειώσω εκεί στο χώμα.
Απομάκρυνα το βλέμμα μου μη με περάσει για ανώμαλη.
Είπα "Θεέ μου, έτσι ακριβώς θα τα έβγαζα κι εγώ!"
Τα πήρα αγκαλιά.
"Ελάτε, παιδιά. Εγώ είμαι η μαμά σας τώρα. Πάμε".
Τα πήγα κατευθείαν κτηνίατρο. Από καταφύγιο ήταν.
Τα δόντια της Μπερνίς ήταν χάλια.
Λες κι ήταν απ' το Λονδίνο.
Η κτηνίατρος μου λέει
"Γεια, θα μπούμε χειρουργείο τώρα
κι ήθελα να σας πω
ότι ίσως πρέπει να βγάλουμε όλα τα δόντια της Μπερνίς".
Είπα "Αποκλείεται. Δεν κάνει πια τέτοια ζωή.
Δεν θα πάει στο Μπελ Ερ χωρίς δόντια".
Να γίνουμε ρεζίλι των σκυλιών; Χρειάζεται τουλάχιστον δύο δόντια.
Για να μασουλάει και να αμυνθεί σε έκτακτη ανάγκη.
Μετά είπε "Κι ο Μπερτ πρέπει να χάσει οκτώ κιλά".
Της το 'κλεισα της σκύλας.
Είπα στην οικονόμο
"Δεν θα κάνουμε το σκυλί να ντρέπεται για τα κιλά του.
Αντιθέτως, θα αυξήσουμε το βάρος του".
Αλλά έκανα ένα κρίσιμο λάθος.
Έφυγα πολύ σύντομα αφού τα πήρα.
Δεν ήξερα ότι είναι κανόνας.
Έφυγα για 48 ώρες.
Και γύρισα
και βρήκα την επί 15 χρόνια οικονόμο μου
να περπατά στην κουζίνα με δύο βάρη αστραγάλων.
Ποιος ήταν πίσω της φορώντας τέσσερα;
Ο Μπερτ.
Λέω "Τι κάνεις; Τι συμβαίνει εδώ;"
Λέει "Η μαμά κι ο μπαμπάς κάνουν δίαιτα".
Λέω "Εσύ είσαι η μαμά κι αυτός ο μπαμπάς;
Εγώ ποια σκατά είμαι εδώ πέρα;"
Λέει "Εσύ είσαι το Γουρουνάκι".
Η οικονόμος μου με λέει Γουρουνάκι.
Δεκαπέντε χρόνια και με λέει Γουρουνάκι.
Τώρα κι όλοι μου οι φίλοι με φωνάζουν Γουρουνάκι.
Με λέει Γουρουνάκι
επειδή αφήνει σοκολάτες, τα αγαπημένα μου Turtles…
Τα αφήνει στο μαξιλάρι μου κάθε βράδυ,
που θα ήταν ωραίο αν έμενα σε ξενοδοχείο.
Αλλά το κάνει πιο δύσκολο βγάζοντας το σελοφάν απ' τα Turtles,
οπότε είναι γυμνά στο μαξιλάρι μου.
Κι έρχεται κάθε πρωί και λέει "Πού είναι ο λεκές, Γουρουνάκι; Πού;"
Θέλει να μου τη στήσει στο ίδιο μου το σπίτι.
Γουστάρει πολύ που τα σκυλιά μου την προτιμούν.
Δεν το χορταίνει.
Όταν φεύγει κάθε μέρα στις 4:30,
ο Μπερτ κάθεται στο παράθυρο, βλέπει το μίνιβαν που φεύγει,
θυμώνει και χτυπάει το κεφάλι στο έδαφος,
παθαίνει διάσειση
κι είναι αναίσθητος μέχρι τις 8 π.μ. που ξανάρχεται.
Αν θέλω να κοιμηθώ με τα σκυλιά μου,
που είναι ο λόγος που έχω σκυλιά…
Θέλω απλώς να κοιμάμαι μαζί τους.
Αν θέλω να κοιμηθώ μαζί τους, πρέπει να τα δελεάσω
σαν παιδεραστής.
Πρέπει να φέρω τα λουριά τους μέσα στο σπίτι.
Πρέπει να τους βάλω τα λουριά μέσα στο σπίτι.
Και να πάρω μια φτερούγα κοτόπουλο απ' το ψυγείο,
να βάλω ένα μαντήλι της Μαμπέλ, για να τη μυρίσουν,
να μιλάω ισπανικά μέχρι το δωμάτιο και να πω
"Έλα στη μανούλα, μπαμπάκα. Venga. Vamos".
Είχα ξεπέτες λιγότερο εξευτελιστικές
από τη σχέση μου με τα σκυλιά μου.
Κι όταν φτάνουν στο δωμάτιο,
τα δελεάζω ν' ανέβουν τα σκαλάκια.
Κι όταν ανεβούν, κλοτσάω τα σκαλάκια για να τα παγιδεύσω.
Μετά από δύο μήνες, είπα "Είναι απάνθρωπο.
Χάλια αυτά τα σκυλιά".
Με πήραν από ένα καταφύγιο.
Είπαν "Έχουμε ένα αδέσποτο. Είναι Λεονμπέργκερ".
Λέω "Τι είναι αυτό;"
Μου έστειλαν φωτογραφία. Δεν ήταν ο τύπος μου.
Ήταν 50 κιλά. Μεγαλόσωμο.
Αδύνατο, μυώδες. Δεν μ' αρέσει.
Αλλά ήμουν απελπισμένη.
Πήγα, είδα το σκυλί,
σκέφτηκα "Ίσως δεθούμε".
Τον άρπαξα και τον έβγαλα Χόντορ.
Τον πήγα σπίτι με τα Τσόου Τσόου.
Τα έβαλα στο δωμάτιό μου.
Έκλεισα την πόρτα και σκέφτηκα
"Θα καταλάβουν ποιο είναι το κυρίαρχο αρσενικό".
Ή το κυρίαρχο σκυλί.
Να τα βρουν μόνα τους. Δεν θα είμαι υπερπροστατευτική.
Έφαγα ένα σνακ μαριχουάνας και κοιμήθηκα.
Θέλω να είμαι τέρμα μαστουρωμένη όταν κοιμάμαι το βράδυ.
Σε περίπτωση που γίνει τίποτα.
Σε περίπτωση που μπει κάνας ληστής, εισβολέας ή βιαστής.
Θέλω να κοιμάμαι σε όλη την επίθεση.
Δεν θέλω να ξυπνήσω και να ψάχνω μαχαίρι ή κουμπί πανικού
και να παλέψω με κανέναν.
Θέλω να πεθάνω αργά καθώς εξελίσσεται η επίθεση.
Αν δούλευε ο γιατρός του Μάικλ Τζάκσον,
θα ήταν ο γιατρός μου.
Πήγα για ύπνο. Αποκοιμήθηκα στην αγκαλιά του Μορφέα.
Με ξύπνησε ένας πρωτόγνωρος ήχος.
Λες κι είχε μπει κογιότ στο δωμάτιό μου.
Ανοίγω το φως να δω
και βλέπω το ένα σκυλί
τυλιγμένο γύρω απ' το νέο σκυλί, τον Χόντορ, λες και θα μεταμορφωνόταν.
Ο Μπερτ ή η Μπερνίς; Δεν ήξερα.
Η Μπερνίς ήταν.
Φορούσε ακόμα ένα κίτρινο νεγκλιζέ που της είχα βάλει αποβραδίς.
Τα μάτια της ήταν κατακόκκινα,
όπως του Μάικλ Τζόρνταν στο ντοκιμαντέρ.
Έμοιαζε λες κι είχε βάλει και κραγιόν.
Δάγκωνε τον λαιμό του Χόντορ. Και κέρδιζε κιόλας.
Πετάχτηκα, άρπαξα την κόρη μου,
την πέταξα στην άλλη άκρη, στην ντουλάπα μου,
κι έκλεισα την πόρτα.
Μας επιτίθεται ο Χόντορ, τον διώχνω,
τον βγάζω απ' το δωμάτιο και κλείνω την πόρτα.
Γυρίζω στο δωμάτιό μου και καταρρέω.
Σκέφτομαι "Είμαι πολύ μαστουρωμένη. Τι ήταν αυτό;
Ποιοι ήταν αυτοί;"
Κοιτάζω προς τα κάτω και το στήθος μου είχε βγει έξω.
Κι η ρώγα μου έτρεχε αίμα.
Τσέκαρα να δω ότι δεν είχε ξεκολλήσει.
Σκέφτηκα "Αύριο θ' ασχοληθώ μ' αυτό".
Πήρα τα σκαλάκια,
τα έστησα κόντρα στο κρεβάτι
και τα ανέβηκα.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι
κι έστειλα στον βοηθό μου τον Τάνερ
"Θέλω να δω τα πλάνα της κάμερας ασφαλείας απ' το δωμάτιό μου απόψε.
Αν μπορείς, ντύσε τα με μουσική της Σανάια Τουέιν…
ή με άλλη χαρούμενη μουσική, θα το εκτιμούσα.
Θέλω να τα δω όταν θα ξαναπάρω μανιτάρια με τον κηπουρό μου".
Σ' αυτά τα πλάνα…
Όταν τα βλέπεις σε αργή κίνηση, φαίνεται ότι σηκώνομαι σκοντάφτοντας
και μοιάζω με τον Γκάρι Μπιούσι.
Σήκωσα την κόρη μου και την πέταξα στον ουρανό,
ενώ στριφογύριζε στον αέρα με την κοιλιά στο ταβάνι.
Κάποια στιγμή, ισιώνει σαν σκίουρος,
κάνει αναστροφή σαν Boeing 747 στον ουρανό
κι έρχεται και με δαγκώνει στο βυζί.
Με τα δύο δόντια που πάλεψα να κρατήσει.
Ναι, την πήρα στο Γουίσλερ.
Το σέβομαι πολύ το κωλόσκυλο.
Τα πήρα και τα δύο.
"Θα είμαστε σε χειμερινό τοπίο. Θα τους φτιάξω νέες αναμνήσεις.
Θα ξεχάσουν τη Μαμπέλ".
Έκανα καραντίνα.
Χιόνιζε. Μπορούσα μόνο να τα βγάζω βόλτα.
Δεν τα είχα ξαναβγάλει βόλτα.
Τη δεύτερη μέρα, πάνω στη βόλτα, έρχεται μια Καναδή.
Φοράει μπουφάν με γούνα και μπότες Ugg.
Βλέπει τους Μπερτ και Μπερνίς και κάνει…
Κάνω "Τι;"
Λέει "Γιατί δεν φορούν λουριά;"
Λέω "Είναι πολύ τεμπέλικα. Με το ζόρι περπατούν.
Σιγά μην τρέξουν. Μην ανησυχείς".
Λέει "Όχι για μένα. Μπορεί να τα περάσουν για αρκούδες".
Λέω "Φορούν μαντήλια και τα δύο.
Πολλές αρκούδες βάζουν τα καλά τους πριν βγουν να σκοτώσουν κόσμο;"
Η καραντίνα μου τελείωσε. Ήθελα μόνο να κάνω σκι.
Το σκι μόνος σου δεν είναι ασφαλές.
Σκέφτηκα "Τι θα κάνω;" Προσέλαβα οδηγό σκι.
Σταδιακά έγινε πόρνος πλήρους απασχόλησης.
Και μετά έπαθα κολπική μυκητίαση.
"Με δουλεύεις τώρα;"
Τι σημαίνει να είσαι γυναίκα.
Έχεις καύλες, βρίσκεις κάποιον να σ' τον χώσει
και παθαίνεις αλλεργική αντίδραση σ' αυτό το άτομο.
Πηγαίνω στο φαρμακείο
και ψάχνω στους διαδρόμους για φάρμακα κατά της μυκητίασης.
Βρίσκω το Monistat 3,
δηλαδή το τρίβεις στο πίκατσού σου
και σε τρεις μέρες φεύγει η μυκητίαση.
Ή αν περνάς πολύ καλά
και θέλεις άλλες τέσσερις μέρες,
υπάρχει και το Monistat 7.
Σκέφτηκα "Δεν υπάρχει επιλογή των δέκα ή 14 ημερών,
αν το βλέπω σαν διακοπές ξεσαλώματος
επειδή μ' αρέσει να ξύνω το πιπί μου μπροστά σε αγνώστους;"
Ξέρετε ποιος επινόησε το φάρμακο; Ένας άντρας.
Δεν το πίστευα. Σκεφτόμουν "Τι είναι αυτό;"
Στέλνω μήνυμα στον γιατρό μου.
Στην Αμερική, παίρνουμε Diflucan. Ένα μεγάλο χάπι.
Μετά από 48 ώρες, η μυκητίαση έχει φύγει.
Είπα "Θα μου γράψεις ένα Diflucan;"
Είπε "Δεν το έχουν στον Καναδά. Θα σου βρω κάτι αντίστοιχο".
Λέω "Εντάξει". Παίρνει στο φαρμακείο.
Πηγαίνω πάνω κάτω.
Φοράω τα ρούχα του σκι. Μπότες, κράνος.
Μοιάζω με ψωλή.
Φωνάζει το όνομά μου.
Μου δίνει ένα χάπι μεγαλύτερο απ' το Diflucan.
Όσο ένας μικρός πύραυλος.
Το βάζω στο στόμα, πίνω λίγο νερό,
πάω πίσω και ανεβαίνω στον αναβατήρα.
Είμαι στον αναβατήρα με δύο αγνώστους
και το χάπι δεν κατεβαίνει στον λαιμό.
Σκέφτομαι "Πολύ μεγάλο χάπι αυτό.
Γιατί δεν κατεβαίνει;"
Κάνω…
Σκέφτομαι "Να το βγάλω πριν αρχίσω το σκι.
Είναι επικίνδυνο.
Πώς θα κάνω σκι με τέτοιο χάπι στον λαιμό;"
Πάω στην κορυφή, ακόμα να κατέβει.
"Χρειάζομαι κι άλλο νερό".
Παίρνω μια μαργαρίτα απ' το μπαρ. Την πίνω και κάνω…
Το χάπι ακόμα δεν κατεβαίνει.
Σκέφτομαι "Έχω μεγάλο πρόβλημα εδώ".
Σκέφτομαι "Τι συμβαίνει;"
Βγάζω το περιτύλιγμα του χαπιού απ' το παντελόνι του σκι
και με μεγάλα, τονισμένα, μαύρα γράμματα
λέει "Μόνο για κολπική χρήση".
Σκέφτηκα "Ουπς, βλακειούλα".
Στέλνω στον γιατρό μου.
Γράφω "Γεια".
Γράφω "Γεια σου".
Είπα "Αυτό το χάπι,
που μου έγραψες, λειτουργεί
σ' όποια τρύπα κι αν το βάλεις;"
Μου γράφει "Σε ποια τρύπα το έβαλες εσύ;"
Κάνω "Τι;" Μετρώ τις τρύπες μου. "Τι;"
Έγραψα "Όχι στον κώλο μου".
Κι εκείνος έγραψε "Αμάν".
Οι επόμενες 48 ώρες ήταν ανυπόφορες,
καθώς περίμενα να μου βγει απ' το στόμα ένα μικρό καρβέλι ψωμί.
Σκέφτηκα "Τώρα έγινα και φουρνάρισσα. Μια Καναδή φουρνάρισσα."
Μετά το φιάσκο, μπόρεσα επιτέλους να βρεθώ με μια φίλη.
Την Κέλι. Κάναμε σκι μαζί μερικές μέρες.
Της λέω "Είσαι ωραίο άτομο,
αλλά εγώ ψάχνω έναν άντρα".
Είμαι εδώ για τρεις, έξι μήνες.
Ποιος ξέρει πόσο θα κρατήσει;
Θέλω κάποιον για να κάνουμε σκι και μετά σεξ, μ' αυτήν τη σειρά,
κι εσύ δεν μου κάνεις".
Είπα "Δεν θα επικοινωνήσω ποτέ μαζί του αφού φύγω.
Είναι τεράστια ευκαιρία για κάποιον".
Μου λέει "Θα σε βοηθήσω". Λέω "Τέλεια".
Λέει "Έλα σ' ένα πάρτι το Σάββατο".
Πάμε μαζί σ' ένα πάρτι στο Γουίσλερ.
Κάθομαι στον καναπέ.
Μόλις μπαίνει ένας, μου λέει
"Αυτόν θέλω να σου γνωρίσω".
Κοιτάζω
και βλέπω έναν τύπο με καπέλο καπετάνιου.
Ναι!
Όχι. Όχι "Ναι".
Δεν ξέρω τι παθαίνουν οι άντρες όταν βάζουν καπέλο καπετάνιου.
Αλλά είναι ντροπιαστικό θέαμα.
Ξέρετε πόσο μικρή πρέπει να την έχουν για να βάζουν καπέλο καπετάνιου
και να κάνουν λες κι έχουν στόλο από πλοία
ή αεροπλάνα, γαμώτο;
Ξέρετε πόσο εξευτελιστικό είναι να το παίζουν "Είμαι καπετάνιος";
Όχι, δεν είσαι καπετάνιος.
Το μελετούσα για καιρό. Ο πατέρας μου φορούσε τέτοιο καπέλο.
Παίρναμε το φεριμπότ για το Μάρθας Βίνεγιαρντ απ' τη Βοστόνη.
Φορούσε το καπέλο στο φεριμπότ.
Σε όλη τη διαδρομή,
ανησυχούσα ότι ο αληθινός καπετάνιος
θα έβλεπε τον πατέρα μου με αποκριάτικη στολή.
Μόνο οι λευκοί κάνουν τέτοιες μαλακίες.
Οι μαύροι δεν φορούν τέτοια καπέλα να κάνουν τους μαλάκες.
Οι Ασιάτες σίγουρα δεν κάνουν τέτοιες μαλακίες,
ούτε οι Λατινοαμερικανοί.
Ο Πίτμπουλ ναι, αλλά είναι ιδιαίτερη περίπτωση.
Γιατί όποιος είναι πραγματικός καπετάνιος,
ήρωας δηλαδή,
δεν θα έβαζε καπέλο καπετάνιου.
Δεν θα έκανε ότι είναι καπετάνιος.
Οι πραγματικοί ήρωες της κοινωνίας,
οι νοσοκόμοι, οι δάσκαλοι κι οι αεροσυνοδοί.
Ναι.
Οι αεροσυνοδοί είναι ήρωες.
Φαντάζεστε τι μαλακίες έχουν ανεχτεί
τα τελευταία τρία χρόνια;
Αθώες γυναίκες
και γκέι άντρες…
που ήθελαν μερικά σαββατοκύριακα στο Πουέρτο Βαγιάρτα,
τώρα σε κάθε βάρδια
δένουν με ταινία χοντρούς Ρεπουμπλικανούς στα καθίσματά τους.
Απίστευτο.
Μιλάμε για κοινωνική κατάρρευση.
Δεν μπορούν να καταπολεμούν το έγκλημα στους ουρανούς.
Βλέπω τον τύπο, λοιπόν, και σκέφτομαι "Ξενέρωσα".
Λέω "Αποκλείεται".
Με βλέπει κι έρχεται κατευθείαν στο μέρος μου.
Λέει "Είσαι η Τσέλσι Χάντλερ;"
Λέω "Όχι".
Κοιτάζω κάτω και φοράει σαγιονάρες.
Σκέφτομαι "Είναι διπλό το έγκλημα".
Μες στο καταχείμωνο, με καταιγίδα τον Φεβρουάριο,
φοράει σαγιονάρες.
Δεν αντέχω άλλο τους άντρες
που φορούν σαγιονάρες ό,τι εποχή να 'ναι.
Επιτρέπεται να τις φοράτε μόνο το καλοκαίρι.
Μην ξεπερνάτε τα όρια.
Είναι τα παπούτσια μας.
Για εμάς και τους γκέι, που κάνουν πεντικιούρ.
Μη μας βάζετε τα πόδια στη μούρη. Βαρεθήκαμε.
Λέει "Έχεις θέμα με τις σαγιονάρες;" Λέω "Ναι.
Για να ξέρεις, κι άλλοι άντρες
φορούν σαγιονάρες τον χειμώνα
και μαλώνουν με γυναίκες.
Λέγονται Ταλιμπάν.
Σκέψου το όταν θα ξαναθέλεις να κυκλοφορήσεις έτσι".
Λέει "Θα μειώσω λίγο την ένταση.
Λέγομαι Γκρεγγ".
Λέω "Μη μου πεις. Με δύο γ".
"Πώς το κατάλαβες;"
Λέω "Απ' τα ρούχα σου".
Προσπάθησε ξανά. "Τα δέκα καλύτερα συγκροτήματα. Πες".
Λέω "Nickelback".
Και σε μια ύστατη προσπάθεια, λέει "Έχω ναρκωτικά".
Είπα "Το καλό που σου θέλω".
Βγάζει ένα πλαστικό σακουλάκι με κάψουλες.
"Τι είναι;" Λέει "Έκσταση".
Πάει να μου δώσει μία κάψουλα. Λέω "Όλο το σακουλάκι".
Λέω "Άκουσέ με,
Γκρεζ.
Μπορεί να φοράς το καπέλο, αλλά εγώ είμαι ο καπετάνιος τώρα.
Και δεν σου αξίζουν τα ναρκωτικά σου.
Τα ναρκωτικά είναι για κάθε γυναίκα στο πάρτι
που είδε αυτό το ντύσιμο".
Λέει "Φαίνεσαι θυμωμένη". Λέω "Είμαι.
Έχω θυμώσει εκ μέρους όλων των γυναικών.
Που νομίζεις πως μπορείς να ντύνεσαι έτσι
και να πηδήξεις κάποια σαν εμένα.
Ξέχνα το".
Έχω θυμώσει γιατί, παρά τα όσα έχουμε μάθει ως κοινωνία,
όλοι μαζί, άντρες, γυναίκες και κάθε ενδιάμεσο,
ό,τι έχουμε μάθει για την ανισότητα
και την κακοποίηση των γυναικών,
οι άντρες ακόμα δεν λένε "Συγγνώμη" με το που σου μιλάνε.
Μετά απ' όσα ξέρουμε για την ανισότητα
και την κακοποίηση των γυναικών από τους άντρες…
Δεν θα πει ότι ατομικά εσείς είστε ένοχοι.
Ως κοινωνία, μας οφείλετε όλοι μια κωλοσυγγνώμη.
Ειλικρινά.
Μαλώνετε μαζί μας για σαγιονάρες και καπέλα… Ειλικρινά τώρα.
Και ξέρω…
Αν είσαι λευκός στρέιτ εδώ, κάποιος σε ανάγκασε να έρθεις.
Αν δεν είσαι κοπέλα, γκέι, σε μετάβαση φύλου ή μη δυαδικός,
κάποιος σ' έφερε με το ζόρι.
Ξέρω ότι, όταν οι στρέιτ λευκοί άντρες ακούν τη φωνή μου ή το όνομά μου,
λένε "Φύγε μακριά μου, γαμώτο!"
Το ξέρω.
Δεν χρειάζεται να με συμπαθείς για να σε βοηθήσω.
Ούτε για μένα είναι εύκολο.
Ξυπνώ δύο ώρες νωρίτερα
για να βγάλω την καριολίλα.
Κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού σαν μωρό
και λέω το μάντρα "Μην είσαι καριόλα σήμερα. Είσαι καλά".
Αλλά όταν συνεχίζετε να μας κάνετε ηλίθιες ερωτήσεις, γαμώτο μου,
όπως "Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Να σας ανοίγουμε την πόρτα;"
Δηλαδή, "Ναι.
Μας βιάζετε απ' την αρχή του κόσμου.
Τουλάχιστον, ας μας ανοίξετε την πόρτα.
Άνοιξέ την, κλείσε την κι άνοιξέ την πάλι, παπάρα!
Δεν έχεις πάρει καθόλου χαμπάρι τι γίνεται;"
Είναι απίστευτο.
Ο αδερφός μου, "Δεν είναι όλοι οι λευκοί κακοί".
Λέω "Κανείς δεν είπε ποτέ κάτι τέτοιο.
Τώρα εσύ ακούγεσαι ένοχος".
Αν δεν είσαι…
Για να είσαι σ' αυτό το κοινό,
θα είσαι με κάποια ή κάποιον που σ' το εξήγησε.
Αν δεν είσαι ο μαλάκας, ξέρεις κάποιον. Γι' αυτό, διάδωσε το μήνυμα.
Όχι άλλα παράπονα.
Όχι άλλα παράπονα για το πόσο δύσκολα περνούν οι λευκοί άντρες.
Καταλαβαίνετε τι προσβολή είναι αυτή;
"Ζόρι να είσαι λευκός άντρας".
Κερδίσαμε το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε στο σώμα μας
πριν από 50 χρόνια,
και μας το αφαιρούν σήμερα.
Μη μας λέτε υστερικές. Δεν είμαστε υστερικές.
Εντάξει; Δεν είμαστε.
Η γνώμη σας για τον ρατσισμό και τον σεξισμό είναι άσχετη.
Δεν είστε εσείς τα θύματα. Είστε οι δράστες.
Ήμουν στο Γουίσλερ πριν από τέσσερις μήνες περίπου.
Γύρισα πίσω
και εννιά…
Εννιά φίλες μου που ήταν σε ετεροφυλοφιλικές σχέσεις
είχαν γίνει
πλήρους απασχόλησης αιδοιόφιλες.
Εννιά φίλες μου.
Υπάρχει μαζική έξοδος
και ενήλικη λεσβιακή εκδήλωση
ως συνέπεια της συμπεριφοράς των αντρών.
Όσοι δεν είναι εκ φύσεως γκέι σκέφτονται να γίνουν γκέι.
Μας σπρώχνετε μακριά σας και πιο κοντά στο πιπί.
Πήρα την αδερφή μου απ' τη σελήνη και της είπα
"Ίσως χρειαστεί να γίνουμε ζευγάρι".
Είπε "Δεν το θέλω".
Είπα "Ούτε εγώ, εντάξει; Αλλά οι εναλλακτικές λιγοστεύουν.
Οπότε, πάρε ένα ζευγάρι Birkenstock γιατί μπορεί να πάμε στο Μέιν".
Σε τέτοιο χάλι έχει φτάσει η κατάσταση.
Με αναγκάζετε να σκεφτώ να γλείψω το απαυτό της αδερφής μου.
Και γι' αυτό έχω σχέση μ' έναν Φιλιππινέζο.
Κανένας άντρας δεν μου έχει μιλήσει ή φερθεί
με τον τρόπο που το κάνει ο Τζο Κόι.
Χωρίς πλάκα…
Ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν είναι πραγματικός.
Λέω "Τι είπες;"
Σ' ένα απ' τα πρώτα ραντεβού, σ' ένα εστιατόριο,
ο ιδιοκτήτης, ένας χοντρός ηλίθιος, έρχεται στο τραπέζι μας
και λέει "Είδα το όνομά σου στις κρατήσεις, Τσέλσι.
Δεν είμαι φαν, αλλά είναι η τρίτη μου γυναίκα".
Είπα "Καλή τύχη με την τέταρτη γυναίκα σας".
Απομακρύνθηκε κι ο Τζο Κόι λέει "Αυτό μου τον έκανε πέτρα".
Η αυτοπεποίθησή μου και το ότι δεν σηκώνω μαλακίες
τον ανάβει.
Αντί να πρέπει να συρρικνώσω τον χαρακτήρα μου
για να μην τον ευνουχίσω,
ερεθίζεται, γαμώτο, με το ποια είμαι.
Ξέρετε πόσο σέξι είναι αυτό;
Ήμασταν Χαβάη για τις Ευχαριστίες,
έβαλα ένα μαγιό και λέω
"Τσεκάρεις την κυτταρίτιδα στον κώλο μου; Είναι πολύ χάλια;"
Λέει "Τι; Η κυτταρίτιδα κάνει τη γυναίκα.
Είναι πολύ σέξι".
Είπα "Αυτό μου τον έκανε πέτρα".
Δεν ήξερα ότι λέγεται αυτό.
Σκέφτηκα "Πρέπει να το γράψω για να το ακούσουν όλες οι γυναίκες".
Είμαι μια Εβραία απ' το Νιου Τζέρσι
που δεν της άρεσε ποτέ να παίρνει πίπες,
επειδή ένας τύπος απ' το λύκειο
το κατέστρεψε για όλους τους επόμενους με τους οποίους έκανα σεξ.
Το όνομά του είναι Ντάνιελ Λομπάρντο.
Λ-Ο-Μ-Π-Α-Ρ-Ν-Τ-Ο.
Προσπάθησα να του πάρω την πρώτη μου πίπα.
Ξέρετε πόσο τρομακτικό είναι για ένα 16χρονο κορίτσι
να κάνει…
Δεν ξέρεις καν τι θα κάνεις όταν πας εκεί κάτω.
"Λέω να σφυρίξω μάλλον".
Προσπάθησα να πάρω την πρώτη πίπα απ' τον Ντάνιελ.
Έβαλα το κεφάλι εκεί
κι ο Ντάνιελ έβαλε το χέρι του πίσω στο κεφάλι μου.
Σηκώθηκα και τον κλότσησα στα καρύδια.
Τώρα που κάποιος με σέβεται,
βάζω εγώ το χέρι του Τζο Κόι στο κεφάλι μου.
Τρελαίνομαι για πίπες τώρα.
Δεν τις χορταίνω.
Καμιά φορά βάζω και το μασελάκι μου.
Τις προάλλες κάναμε σόου στο Μιζούρι.
Εγώ Κάνσας Σίτι, εκείνος Σπρίνγκφιλντ.
Ήμασταν δύο ώρες μακριά, αλλά εμφανιζόμασταν δύο βραδιές.
Το ένα βράδυ και το επόμενο. Αυτό σημαίνει.
Μου έστειλε μετά το πρώτο σόου "Θα έρθω να σε φιλήσω.
Είμαι πολύ κοντά για να μην το κάνω".
Οδήγησε δυόμισι ώρες για να έρθει και τόσες για να γυρίσει.
Εγώ δεν θα το έκανα για κανέναν.
Πάμε σπίτι στη Νέα Υόρκη τις προάλλες
και λέω "Ξέχασα να πάρω ταμπόν".
Λέει "Κάτσε εσύ. Πάω να τα πάρω εγώ".
Λέω "Αποκλείεται στις 2:30 το πρωί".
Είναι επικίνδυνα στη Ν. Υόρκη. Θα έρθω μαζί".
Με κοίταξε, με κάθισε κάτω
κι είπε "Αγοράζεις ταμπόν όλη σου τη ζωή.
Εγώ θα σ' τα αγοράζω στο εξής".
Ξαφνικά, ήθελα να κάνω πρωκτικό.
Γι' αυτό, αρχίστε να λέτε τέτοια, άντρες.
Θα γράψω ένα εγχειρίδιο με τίτλο Ο Φιλιππινέζος Μέσα Μου.
Να μας λέτε τέτοια. Κι ας μην τα πιστεύετε.
Να τα λέτε και θα τα πιστέψετε.
Κυρίως, θ' αρχίσουμε να τα ακούμε.
Πρέπει να τα ακούσουμε. Ότι η κυτταρίτιδα είναι σέξι.
Κι αν είστε εδώ και δεν έχετε βρει τον άνθρωπό σας,
μη ρίξετε τα στάνταρ σας,
μην πανικοβληθείτε για την ηλικία.
Θα έρθει ο άνθρωπός σας
και δεν φοράει σαγιονάρες και καπέλο καπετάνιου.
Του είπα "Σ' αγαπώ μέχρι τη σελήνη και πίσω".
Και είπε "Αγάπη μου, εσύ δεν ξέρεις καν πού είναι η σελήνη".
Ευχαριστώ, Νάσβιλ!
Ευχαριστώ πολύ!
Ευχαριστώ!
Σας ευχαριστώ!
Ευχαριστώ!
ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.
ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ, Νάσβιλ! Ήσασταν και γαμώ!
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη