Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nashville, jesteście gotowi?
Publika gotowa?
Powitajmy
Chelsea Handler!
Jak się macie, Nashville?
Cóż za powitanie.
Boże drogi, udało się. Przetrwaliśmy!
Przetrwaliśmy globalną pandemię,
a teraz udajemy, że jej nie ma.
Mi pasuje!
Cóż za ciekawe czasy.
Ja tam nie lubię trąbić o sobie,
ale po dwóch czy trzech latach
gapienia się na ludzi pozamykanych w domach
ze swoimi żonami, mężami
i dziećmi,
nigdy nie byłam bardziej zadowolona ze swoich decyzji.
Nie ma to jak samotność i bezdzietność.
Jest tylko jeden powód, dla którego nie chciałam dzieci.
Bo istniał cień szansy…
Że wydarzy się globalna pandemia i nauczanie domowe.
Chrzanić to.
Niektórzy już nigdy nie wrócą do siebie.
Mówimy o rodzicach.
Wyobrażacie sobie rodzicielstwo?
Taki błąd, a to dopiero początek.
Wysyłasz dziecko do szkoły,
licząc na chwilę wytchnienia,
i odbierają ci ją w imię zarazy.
Tak naprawdę nie mam dziecka, bo nie chcę brać odpowiedzialności
za przekazanie dzieciom błędnych informacji.
Sama nie do końca łapię, co się dzieje.
W pewnym wieku nie wypada już zadawać pytań.
Dopiero niedawno dowiedziałam się…
Niedawno znaczy siedem lat temu, jak skończyłam 40 lat.
Dowiedziałam się, że słońce i księżyc
to nie to samo.
Szok.
Byłam w Afryce na safari z moją starszą siostrą, Simone.
Jechałyśmy na słoniu,
to znaczy jakiś Afrykańczyk prowadził.
Tak bawią się białe babska z kupą forsy.
Jechałyśmy kłusem,
jeśli można tak powiedzieć o jeździe na słoniu.
Simone klepie mnie w ramię i mówi:
„Chels, spójrz na niebo.
Nieczęsto widać słońce…
i księżyc
jednocześnie”.
A ja na to tak…
Jak Scooby Doo.
„No gdzie?
Nie są zawsze razem?”
Ale zrobiła minę.
„Odwołuję to”.
„Co powiedziałaś?” Mówię, że nic.
„Przecież słyszałam.
Wyjaśnij mi,
co takiego łączy słońce i księżyc”.
„Wiesz co, nie zastanawiałam się nad tym.
To mnie nie obchodzi,
robią swoje bez mojej ingerencji.
Po co wchodzić im w drogę, egoistko?”
„Jeśli musisz wiedzieć,
to założyłam,
że po zachodzie słońce
wraca jako księżyc.
Czyli to nie tak?”
Gość od słonia nie mówił po angielsku i zrobił tak…
Pomyślał: „Kolejna durna Amerykanka”.
Siostra spytała, jak to możliwe,
że mam 40 lat, żyję na tym poziomie i nie znam podstaw astronomii?
Mówię jej: „Proszę się odwalić.
Jesteśmy na półkuli południowej.
Nie wiem, o którym księżycu mówisz”.
Ona na to: „Posłuchaj mnie.
Jest jeden księżyc.
Jeden zasrany księżyc w całym Układzie Słonecznym.
Do tego jedno jedyne słońce i jedna skończona debilka.
Zgadnij, kim jesteś”.
„Słońcem?”
Przed pandemią nigdy nie spędziłam dwóch tygodni z samą sobą.
Nie miałam pojęcia, jak bardzo lubię własne towarzystwo.
Fajnie było.
No.
Dzięki.
Budzę się w świetnym nastroju, ta druga też.
Pytam jej, czy chcę się zabawić. „No raczej chcesz”.
Nic tak nie przypomina o braku dzieci,
jak ustawienie poniedziałkowego budzika na 10.
Z przypomnieniem, żeby pofazować na grzybach.
Czy braliście kiedyś grzyby, po czym wyszliście na zewnątrz
i przez dwie godziny rozmawialiście z drzewem,
które okazało się waszym ogrodnikiem?
A braliście grzyby z ogrodnikiem?
Kto ma na to czas? Ludzie podejmujący konkretne decyzje.
Znam małżeństwa, które przeszły przez piekło podczas pandemii.
Single przechodzili przez własne piekło.
Zastanawialiśmy się, kiedy można wrócić do gry.
Gdy zdjęli pierwsze restrykcje,
od razu usłyszałam ten zew.
Idę do ginekologa i mówię:
„Weź powiedz, jak będzie najbezpieczniej. Od tyłu? Jak to zrobić z sensem?”
Ona na to: „Myślisz, że jesteś po 40 i nie możesz zajść w ciążę,
ale masz jajeczka 25-latki”.
Chciałam ją dźgnąć widelcem.
Niech zabiera te jajeczka
i zrobi z nich frittatę.
Czas zamknąć ten lokal, ale nie rozkręcać imprezę.
Staruszki w ciąży to nic fajnego.
Fuj.
Wzięłam udział w panelu Goop z Gwyneth Paltrow.
Jesteśmy na scenie i siedzimy przy ławach z mikrofonami.
Drew Barrymore, Gwyneth Paltrow, Laura Linney z Ozark i ja.
Siedzimy sobie i rozmawiamy o mydle.
Rozmowa przeszła na rodzicielstwo, więc przysnęłam.
Nie miałam nic do powiedzenia.
Nie jestem tak arogancka, żeby wrzucać swoje trzy grosze.
Potem Laura Linney powiedziała, że całe życie chciała zostać matką.
To był jej jedyny cel.
I że miała problemy z zajściem w ciążę,
więc przeszła parokrotnie przez in vitro.
Otworzyłam oczy z szacunku.
A wtedy powiedziała:
„To był najprawdziwszy cud.
W wieku 50 lat urodziłam drogą pochwową”.
Chwyciłam się za brzoskwinkę.
Tego dnia została zapieczętowana.
Przez tę gadkę bałam się, że zarazi mnie dzieckiem.
„Wypieprzaj, Laura Linney,
razem z tym swoim dzieciątkiem po 50”.
Nie mam nic przeciwko rodzicielstwu. Jeśli naprawdę tego chcesz, to popieram.
A gdy nie jesteś przekonana i masz dziecko?
Tak jak wiele moich koleżanek po 40.
Przypadkowo zachodzą w ciążę i mówią:
„No to będę mieć dziecko”.
Ja na to: „Laska, zrób aborcję, póki możesz”.
Nie wyświadczasz dziecku przysługi,
jeśli jesteś niezdecydowana.
Kiedyś spytałam brata: „Po co ci to rodzicielstwo?
Nie idzie ci najlepiej”.
Odpowiedział, że myśli o swoim dziedzictwie.
Ja na to: „Do kogo mówisz? Ktoś za mną stoi?
Do reszty cię pojebało? Dziedzictwo?
Co ty sobie wyobrażasz?
Że ludzkość czeka, by ujrzeć, co pozostawisz na Ziemi?
Jesteś moim bratem, oto twoje dziedzictwo”.
To żenujące, gdy faceci tak gadają.
Czasem trzeba udawać, że nie słyszysz.
Nie chcę być matką, ale mogłabym być rozwiedzionym tatą.
Byłabym rewelacyjna, przez jakieś 50% czasu.
Piąteczki z Unicorn Frappuccino dla fanów jednorożców.
Potem skok do cukierni,
znowu do Starbucksa, a potem odstawiam młodych do domu,
i zawijka, zanim zrobi się gorąco.
Byłabym rewelacyjna.
Albo ojczym.
Tu też byłabym rewelacyjna.
Nikt niczego od was nie oczekuje.
Ważne jest wiedzieć, kiedy nie potrafisz wychować dziecka.
Zamiast osądzać ludzi, trzeba im gratulować.
„Brawo, dobrze, że to wiesz.
Powinniśmy dostać kredyt węglowy za redukcję zanieczyszczeń”.
Wiem, że nie potrafię wychować dziecka.
Adoptowałam dziewięć psów.
Dziękuję.
Oddałam cztery.
Bo mam swój typ.
Jestem impulsywna, nie zastanawiam się.
Każdy miłośnik zwierząt tutaj wie,
że gdy masz swój typ, to się go trzymasz. Mój typ jest powolny.
Ma nadwagę.
Tego szukam u zwierząt.
Nie chcę łazić na długie spacery ani jakieś wyprawy.
Aportowanie też mnie nie jara.
Chcę wrócić do domu po długim dniu i się wyprzytulać.
Chcę iść do łóżka z Królem Lwem,
który wyłoży się na mnie tym swoim wielkim pyskiem,
a jego mięsista szyja kołysze się w przód i w tył,
gdy go obejmuję.
A gdy robi się za gorąco, mówię: „Spierdalać z łóżka”.
Takiego towarzysza szukam.
Pojechałam do Anglii na wystawę psów.
Kręciliśmy tam coś.
W życiu nie poszłabym na wystawę psów.
Zobaczyłam owczarka berneńskiego.
Nigdy nie widziałam takiego psa.
Myślę sobie: „Boże, pies jak marzenie”.
Idealne. Czarne, brązowe i białe.
Do tego leniwe.
Nie chcą nic robić.
Widać po oczach, że są niekumate.
Chciałam tego psa.
Mówię do Tannera, mojego asystenta: „Ogarnij mi owczarka berneńskiego”.
Gdy jesteś celebrytką, nie możesz kupić psa.
Musisz go adoptować.
Inaczej PETA spali ci dom.
Powiedziałam Tannerowi, żeby ogarnął używanego berneńczyka.
Dwa tygodnie później pojawił się trzykilogramowy szczeniaczek,
raptem dwutygodniowy.
Nie do wiary. Od razu nazwałam go Gary.
Nie przemyślałam tego, bo szczeniaki są żwawe.
Ciągle chcą się bawić, do tego mają ostre zęby.
Na wszystko wskakują, są irytujące.
Gdy moje dwa psy spotkały Gary’ego po dwóch godzinach weszły na 2. piętro
i nie schodziły przez dwa tygodnie.
Jeden wysłał mi SMS-a: „Daj znać, jak Gary pójdzie”.
W ciągu 48 godzin Gary zjadł dwie sofy.
Nie poduszki, a całą sofę.
Nie wierzyłam.
Trzeba było przenieść wszystkie meble.
Żyłam w pustym magazynie
z czołówką na łbie i nakolannikami,
wyczekując kolejnego starcia.
Czwartego dnia znalazłam martwą sowę
na podwórku.
Nie wiedziałam, że sowy istnieją.
Myślałam, że są tylko w Grze o tron.
Po każdej drzemce Gary rósł.
Po każdej pobudce wydawał się większy.
Nabrałam podejrzeń, więc kupiłam wagę dla psa.
Pewnej nocy zważyłam go przed snem, ważył 9 kilo.
Rano ważył 10 kilo.
Pomyślałam: „Ten pies kogoś pożre”.
Zabrałam go do weterynarza i mówię:
„Nic nie rozumiem. Niby fajnie, ale to dzieje się za szybko i boję się”.
Ona na to, na pełnym luzie:
„Przecież to berneńczyk.
Trzeba masować im gruczoły okołoodbytowe”.
Powiedziałam, że musimy go uśpić.
„Musimy gadać z kierownikiem?
Może być PayPal?”
Parę tygodni później poszłam do lekarza w Beverly Hills.
Tak to jest w Los Angeles. Wszyscy lekarze na tej samej ulicy.
Usadziłam moje trzy psy z tyłu.
Jadę na parking w Beverly Hills. Parkuję na poziomie czwartym.
Tego dnia Gary ważył 22 kilo.
Wyjęłam kalkulator i wyliczyłam, jak szeroko otworzyć okno.
Sześć i pół centymetra.
Otworzyłam mu okienko, bo jestem dobrą matką.
Byłam u lekarza 45 minut, nawet nie godzinę.
Wracam i Gary’ego nie ma.
Po minie reszty psów widziałam, że jeden z nich otworzył drzwi
i wypuścił Gary’ego.
Rozglądam się na boki,
nie widzę Gary’ego, no to myślę, że Bogu dzięki.
Zapieprzałam przez cztery piętra, żeby się stamtąd zawinąć.
Zjeżdżam na sam dół
i podjeżdżam do tej szklanej budki, gdzie mieszka parkingowy.
Zbliżam się i widzę go w tej budce,
przypartego do ściany,
a Gary na niego skacze.
Pojechałam dalej.
Pomyślałam: „No to masz tatusia. Spieprzaj, Gary”.
Dotarłam do domu.
Przez drzwi wybiega z krzykiem mój asystent, Tanner.
„Znaleźli Gary’ego! Jest na parkingu w Beverly Hills”.
A ja na to: „Gdzie dzieciątko moje?”
Przez całą drogę myślałam, jaka ze mnie suka.
Mała wredna suka.
Przecież mogłam się postarać.
Spróbować być lepszą matką.
Postanowiłam, że spróbuję.
Pojechałam go odebrać, wyprzytulałam go.
Potem zabrałam go do psiego parku.
Jakaś kobieta o imieniu Teresa podbiegła i pyta:
- „Czy to owczarek berneński?” - „Tak. Ma na imię Gary”.
Ona na to: „Uwielbiam berneńczyki”.
Mówię, że też tak sądziłam.
„Zawsze takiego chciałam, ale nie ma ich w schroniskach”.
Odpowiadam: „Dziś twój szczęśliwy dzień.
Gary jest twój!
Zapłacę za ciuchy i szkołę, tylko go stąd weź!”
Dziś Gary mieszka z Teresą.
Znalazłam mu kochający dom. Tak to postrzegam.
Dobrze wiem, że nie mogę tak z prawdziwym dzieckiem.
Zwłaszcza jeśli jesteś celebrytką. Złapią cię.
Nie można już śmiać się z osób czarnoskórych,
więc pośmiejmy się z białych, heteroseksualnych mężczyzn.
Ja zacznę.
Moja siostra, ta z księżyca, najechała mój dom podczas pandemii.
Dzwoni do mnie…
Ma trójkę dzieci, w wieku, 24, 21 i 18 lat.
To nie są żadne pieprzone dzieci.
Żyją w San Francisco, więc są w mieszkaniu.
Mówi mi: „Straszny tłok w mieszkaniu.
Chyba musimy pomieszkać z tobą w Los Angeles”.
Ja tymczasem świetnie się bawię z moim ogrodnikiem.
Ale to moja siostra, więc mówię: „Oczywiście, wpadajcie”.
Od razu pytam Google: „Dokąd mogę wyjechać?”
Szybko poszło.
Nie minęły dwa dni,
a już zrozumiałam, na co wszyscy narzekają
przez ostatnie pięć lat.
Mam 24-letniego siostrzeńca, Jakey’ego,
i dwie siostrzenice.
Czyli w moim domu mieszkały cztery kobiety i facet.
Od razu zauważyłam różnicę.
Bo kobiety dbają o siebie i innych ludzi.
Każda miała słuchawki.
Wszystkie zoomy na słuchawkach.
Przy każdym telefonie wychodzą z pokoju,
bo szanują prywatność innych.
Nawet ja nosiłam słuchawki w swoim domu.
Nie miałam zooma ani nie słuchałam muzyki.
Tylko dla zapobiegania interakcji.
Potem zeszłam do salonu,
a tam mój siostrzeniec, Jakey.
Ma na sobie spodenki do koszykówki, całe podarte i znoszone.
Bez obuwia, bo po co.
I leży tak na kanapie.
Z laptopem.
Z każdej nogawki wychodzi jądro.
Mówię mu: „Może cygaro do tego?
Usiądź normalnie, zaburzasz mi przestrzeń.
Nawet ja tak nie siadam we własnym domu!”
Pytam: „Dlaczego nie masz słuchawek?
Każda kobieta ma słuchawki, a ty nie”.
No i mówi: „Sorka, Chels”.
Na drugi dzień to samo: „Sorka”.
Trzeciego dnia mówię: „Ej, uszatku.
Gdzie słuchawki? Są jak takie małe kuleczki.
Znasz taki kształt”.
Ogląda coś, bo jest dziennikarzem sportowym,
więc mało co irytuje tak bardzo jak te jego materiały.
„Oglądam legendarny mecz Michaela Jordana.
Może ci opowiedzieć, o co chodzi w koszykówce?”
Mówię: „Jesteśmy w mojej posiadłości.
Pozwól, że coś ci wyjaśnię, Jakey.
W dupie mam, o co chodzi w koszykówce.
Gdyby mnie obchodziła,
zaciekawiłabym się w przeciągu ostatnich 45 lat,
tak jak słońcem i księżycem”.
Wiem o koszykówce dwie rzeczy.
Michael Jordan jest najlepszy.
Obejrzałam Ostatni taniec.
Czegoś takiego nigdy nie widziałam.
Taki facet zasłużył, żeby nosić spodenki koszykarskie
i siedzieć rozwalony.
Ma prawo to robić.
Kręcą sobie o nim dokument, a on popija whisky.
Gały całe czerwone, bo jest na okrągło nawalony.
Sześciokrotny mistrz obrabia tyłek każdemu przeciwnikowi.
Myślę sobie: „Przekutas, brawo dla ciebie”.
To wiem o koszykówce. Jordan jest najlepszy.
I że Denver Nuggets nie mają nic wspólnego z kurczakiem.
Chcesz mi tłumaczyć koszykówkę?
Boże drogi.
Mężczyzn to dezorientuje, bo kiedyś to lubiliśmy.
Ja lubiłam. Chciałam kogoś przelecieć,
a on wiedział coś, o czym nie wiedziałam.
Bingo. Gadaj zdrów.
„Zawsze chciałam wiedzieć, jak działa zraszacz”.
Ale przesadziliście.
Za dużo gadaliście i jesteśmy wkurzone.
Moja siostra słyszy tę rozmowę.
No i mówi mi: „Dzieci chyba zaczynają cię męczyć”.
„Tak sądzisz?”
Mówi mi, że Jakey jest zestresowany.
Pytam się jej: „Poważnie? Co go niby stresuje?”
„Pandemia”.
„Bardziej niż nas?”
„Bo to facet.
Dobrze zrobiłoby mu spotkanie z kobietą.
Może randka w maskach w ogródku.
Zero dotykania, pograją w karty czy coś.
No wiesz, to poprawi mu humor”.
Patrzę na siostrę jak na kosmitę.
„Ma zaprosić kogoś na randkę,
żeby pograć w karty w ogrodzie?
A co potem? Zwali sobie w basenie?
Co nastąpi? Jaki jest bieg wydarzeń?
Ludzie grają jeszcze w karty? Bawimy się w dom starców?”
Mówi mi, że to poprawi mu nastrój.
Patrzę na nią i myślę: „Boże, czas na drinka”.
Mówię: „Simone, chodźmy do koleżanki”.
Wychodzimy. Po paru drinkach jesteśmy podpite.
Wracamy do domu, a Jakey siedzi na stołku kuchennym.
Uchlany.
Jak to urżnięty gówniarz, cała gęba czerwona.
Z głową w dłoniach, bardzo dramatycznie.
Jakby dźwigał na barkach cały świat.
Jak minister zdrowia.
Siedzi taki zwieszony, a ja nie mogę uwierzyć.
Pytam: „Co się stało, bidulku? Nie było penetracji?”
Patrzy na mnie i drze się: „No właśnie nie! Już nie mogę!”
Nie mogłam spojrzeć siostrze w oczy.
Byłam na terapii. Wiem, jak się nie angażować w coś takiego.
I dobrze, bo kogoś walnę.
Poszłam na górę do sypialni,
odpaliłam jointa i siedziałam sobie, myśląc o całym zajściu.
Przychodzi siostra.
„Przykro mi”.
Ja na to: „To mi jest przykro.
Twoje dzieci w wieku 24, 21 i 18 lat mieszkają w moim domu.
Czy to całe rodzicielstwo kiedyś się skończy?”
Ona na to: „To mój obowiązek”.
Że co?
„Mam obowiązek go wysłuchać”.
Pytam: „Masz obowiązek słuchać marudzenia swojego 24-letniego syna,
któremu chce się bzykać
podczas globalnej pandemii,
gdy codziennie umierają tysiące ludzi?
Wiesz, kto jeszcze jest napalony?
Kto od ośmiu tygodni robi sobie dobrze przy Michaelu Jordanie?
I nic nie poradzę, bo wpieprzyliście się do mojego domu”.
No i wyjechali.
Nareszcie można było się zabawić.
Kupiłam sobie testy na obecność koronawirusa,
żeby móc pobrać wymaz od potencjalnych penetrujących
z mojego ogrodu.
Przychodzili…
O różnych godzinach. Nie jestem głupia.
Ktoś o 7, inny o 8 i 9.
Wiedziałam, że nie każdy się nada.
Przychodzili, dawałam im test,
biegłam do kuchni i wrzucałam do probówki.
Cała diagnostyka trwała jakieś 30 minut.
W ciągu tych 30 minut
mogłam do nich wyjść i przeprowadzić wywiad na dystans.
Gdy mówili jakieś bzdury albo mieli pierścionek,
mówiłam, że mają COVID.
„Kwarantanna przez 2 tygodnie”.
Pierwszy facet nie był w moim typie.
Dość umięśniony, za bardzo. Jakby wyszedł z siłowni.
Wszędzie tatuaże.
Też nie w moim stylu, ale mamy pandemię, nie będę wybrzydzać.
Desperacja.
Przeprowadziłam wywiad. Nawet mogłam go sobie wyobrazić we mnie.
Wracam do kuchni i widzę, że test negatywny.
Wracam i zadaję jeszcze jedno pytanie.
Byłam trochę zeschizowana, każdy był.
Wtedy jeszcze odkażałam jedzenie na wynos.
„Jeszcze jedno pytanie.
Co byłoby stosowne w tej sytuacji?”
Odpowiedział: „Zawsze mam maskę”.
Ja na to: „Świetnie, o to chodzi”.
„Ale to chyba nic nie daje”.
„Co powiedziałeś?
Masz się za lekarza?
Za naukowca?
A może pielęgniarza?
- Nie. - To co ty sobie wyobrażasz?
Kogo obchodzi twoja głupia opinia?
O czym ty gadasz, koleś?
Masz COVID. Wypierdalaj stąd!
Wynocha! Pomyśl o tym, co zrobiłeś.
A miałam cię przelecieć”.
Drugi facet przychodzi godzinę później.
Po 30 sekundach jest w ogrodzie i mówi, że przywalił się w jądro.
Na siłowni.
Dlaczego heteroseksualni faceci uważają,
że można gadać o swoich jajach?
Do tego na spotkaniu z potencjalną partnerką.
Niech każdy hetero facet tutaj zastanowi się,
kiedy ostatnio na pierwszej randce z kobietą
usłyszał o wargach sromowych.
To się nigdy nie wydarzyło.
Żadna hetero kobieta w historii…
Może lesbijka.
Żadna hetero kobieta nie mówiła: „Ale je sobie poobijałam.
Dzień Flagi. Wiesz, jak jest”.
Nigdy!
Żadna nie powie, że nadziała się rano na rowerek.
Nie do wiary.
Tak dla waszej informacji, panowie, z rowerkami tak właśnie jest.
Ogarnijcie się, mięczaki.
Wyglądałam świetnie, no naprawdę.
Nie wyglądałam lepiej. Świetne cycki, ładna pupka.
Chciałam dzielić się miłością.
A przeszkodzili mi mężczyźni.
Pomyślałam, że wyjadę do Kanady.
Kanadyjczycy bywają nudni, ale przynajmniej są przyzwoici.
Żaden Kanadyjczyk nie wdaje się w bójki pod apteką,
bo nie pasują mu maski w czasie pandemii.
Żaden Kanadyjczyk nie opowiada
o swoich jajach w pierwszej minucie rozmowy.
No i uwielbiam narty, to moja pasja.
Dlatego kocham Kanadę.
W pandemii zdałam sobie sprawę, że nie mam hobby.
Inni ekscytowali się długimi spacerami albo układaniem puzzli.
Coś tworzyli.
Boże drogi.
Lubię trzy rzeczy.
Palenie trawy, czytanie książek i zasrane narty.
To moje pasje.
Nie mam innych.
Nie umiem tańczyć ani śpiewać.
Choć w dzieciństwie byłam pewna siebie, i to niesłusznie.
Wierzyłam, że umiem tańczyć i śpiewać.
Wierzyłam, że świat potrzebuje mojego tańca i śpiewu.
Pierwszą szansę otrzymałam, gdy miałam 12 lat.
Były przesłuchania do cheerleaderek.
Oto chwila, w której miałam zdobyć należyty szacunek.
Poszłam na przesłuchania.
Każdy miał się nauczyć kroków.
Olałam to. Tańczyłam po swojemu.
Dokładnie.
Wyszłam ze szkoły z podniesioną głową.
Po raz pierwszy w podstawówce pomyślałam,
że daję radę.
Następnego dnia podeszłam do tablicy,
gdzie wypisali nazwiska przyszłych cheerleaderek,
a gdy się zbliżałam, zaczepiła mnie szkolna pielęgniarka.
„Kochana, widzieliśmy twój występ na przesłuchaniach.
Chodź ze mną do gabinetu.
Sprawdzimy, czy masz skoliozę”.
Siedzę w gabinecie i się zastanawiam.
„Dostałam się czy nie?”
„Moja droga, nie będziesz nigdzie tańczyć.
Kiedy wrócisz do domu, weź od rodziców zaświadczenie
o szczepieniu przeciwko polio.
Coś nie tak z twoimi plecami”.
Poszłam do domu, nie dowierzając.
Wpadam do domu, byłam wściekła.
Normalnie wywaliłam drzwi,
a mama robi w kuchni makaron z serem,
bo myślała, że to zajebiście zdrowe.
Drę się: „Byłam na przesłuchaniu,
a dziś pielęgniarka sprawdzała, czy mam skoliozę.
Wiesz coś na ten temat?”
Odwróciła się i powiedziała: „Zabroniliśmy ci tańczyć”.
Nie byłam głupia.
Wiedziałam, że dwie stwierdzone choroby
przydadzą się później.
Będę mieć asy w rękawie.
Zaraz się przydały.
Parę tygodni później miałam test z niemieckiego.
Budzę się i przypominam sobie, że się nie uczyłam.
Wyskoczyłam z łóżka z krzykiem: „Kurwa, nie uczyłam się na niemiecki”.
W nosie miałam ten niemiecki, bo jestem Żydówką.
Za wcześnie jeszcze.
Usłyszałam kroki matki.
Siadłam na łóżku, rozłożyłam nogi, a ona otwiera drzwi.
Mówię: „Nie wiem, co się stało. To chyba polio”.
„Obudziłam się tak”.
Mama spojrzała na mnie krzywo.
Byłam wtedy straszną kłamczuchą.
Rodzice to wiedzieli.
Mama na to: „I co? Teraz masz polio?”
No a co innego?
Nogi nie zginają się w kolanach.
„Jeśli masz polio, idziemy na pogotowie.
Nie zostaniesz w domu oglądać seriale”.
„No to chodźmy”.
Nie wiedziała, co robić. Była zaskoczona.
Zgłupiała.
Bierze moje sprane dżinsy i rzuca mi je w twarz.
„Jedziemy, wkładaj”.
Miałam 12 lat i umiałam wykonać nożyce.
Jedna noga do góry i tak na zmianę.
Cały czas patrzę jej w oczy, jak ta zryta laleczka Chucky.
Myślę: „I co mi zrobisz?”
W końcu je ubrałam, podskoczyłam i w drogę!
Trafiamy do szpitala
i leżę na noszach w koszuli szpitalnej.
Przychodzi lekarz z igłą na 15 centymetrów.
Kłuje mnie od kostki po uda.
„Czuje pani ból?” A skąd.
Nic nie czuję, przecież mówiłam.
Że też nie wiedziałam, że to badanie na polio.
Wybrałabym bardziej wiarygodną chorobę.
Chlamydię czy coś.
Pod koniec badania
zasuwa zasłonę, by porozmawiać z matką.
„Pani córka nie ma polio ani skoliozy.
Konieczne będzie badanie psychiatryczne”.
Spoko, kolejny dzień bez szkoły.
Dlatego uwielbiam narty.
Bo tak długo zajęła mi nauka.
Jestem nieskoordynowana.
Jazdę na nartach traktuję poważnie.
Whistler w Kanadzie to najlepsze miejsce na narty.
Co roku jeżdżę tam z rodziną na święta.
Na urodziny też, nagrywać filmiki topless.
Miałam tylko dylemat, czy brać psy, czy zostawić je tutaj.
Nie wiedziałam, czy uda mi się wrócić.
Granice to problem.
Z sagi Gary’ego pozostały dwa psy.
Nie chciałam ich zostawiać,
bo i tak myślą, że Marbelle, moja gosposia,
jest ich matką.
A ja to puszczalska opiekunka,
która przyłazi do domu raz na parę tygodni.
Może Marbelle ukrywa pokłady masła orzechowego w bieliźnie.
Tak sądzę.
To ja byłam w schronisku.
Wiem, że to ja muszę iść do schroniska,
żeby wiedziały, że jestem mamą.
Poszłam do schroniska chow-chow, to moje ulubione psy.
Wyglądają jak pluszowe misie.
Fioletowe języki i te ogonki do góry.
Lubią samotność, szanuję to.
Poszłam do schroniska i poprosiłam o dowolnego chow-chow.
Byle trochę grubego.
Kobieta mówi: „Mamy rodzeństwo, brata i siostrę”.
To mi się podoba.
Jestem z dużej rodziny, uwielbiam tę dynamikę.
Dawaj je tutaj.
Nigdy nie zapomnę tego, jak zobaczyłam psa za rogiem,
z dupą tak wielką,
że choć biegł w moją stronę, widziałam tylko ją.
I te fałdy skóry na szyi.
Kołysały się w lewo i prawo.
Mięcho pod pachą też się kołysało.
No normalnie można było w nim chować biżuterię.
Potem przyszła jego siostra,
drobniejsza wersja tej góry mięsa.
Wyskoczyła zza rogu, zadziorna.
Wyglądała, jakby wysiadła z autobusu z Guadalajary.
Łysiała na plecach.
Do tego łysy ogon i diamentowy kolczyk w uchu.
„Weź wyluzuj, suko”.
Jesteś bezpieczna u mamusi.
Odezwała się babka ze schroniska: „Nazywają się Bertrand i Bernice”.
Prawie doszłam.
Uciekłam wzrokiem, żeby nie wzięła mnie za zboka.
Pomyślałam, że właśnie tak je nazwę.
Zgarnęłam je.
„Teraz będę waszą mamą! Idziemy!”
Od razu musiałam zabrać je do weterynarza.
Zęby Bernice to był dramat.
Jakby przyjechała z Londynu.
Dzwoni weterynarz i mówi, że zaraz zaczną operację
i prawdopodobnie będą musieli usunąć wszystkie zęby Bernice.
Mówię, że wykluczone. Ten etap w jej życiu zakończony.
Nie przenosi się do Bel Air bez zębów.
To dopiero pieskie życie. Potrzebuje przynajmniej dwóch zębów.
Żeby mogła przeżuwać i bronić się w razie potrzeby.
Potem weterynarz dodał, że Bert musi schudnąć 8 kilo.
Rzuciłam słuchawkę.
Mówię gosposi,
że na body shaming wobec psa nie ma tu miejsca.
Co najwyżej możemy zwiększyć rozmiar.
Wtedy popełniłam poważny błąd.
Wyjechałam zbyt szybko.
Nie wiedziałam, że to zasada.
Wyjechałam na dwie doby.
Wracam,
a gosposia, która przepracowała u mnie 15 lat,
chodzi po kuchni z dwoma obciążnikami na kostki.
A kto szedł za nią z czterema?
Bert.
Pytam, co to ma być.
„Mamusia i tatuś są na diecie”.
„Czyli ty jesteś mamusią, a to tatuś?
To kim ja niby jestem?”
„Jesteś Świnką”.
Tak nazwała mnie gosposia.
Po 15 latach nazwała mnie Świnką.
Teraz nazywają mnie tak znajomi.
Nazywa mnie Świnką,
bo moje ulubione cukierki czekoladowe
zostawia mi co wieczór na poduszce.
Fajna sprawa, gdybym mieszkała w hotelu.
Ale potem podbija stawkę i najpierw je rozpakowuje.
Leżą na golasa na mojej poduszce.
Co rano pyta: „A gdzie plama, Świnko?”
Chce mnie wrobić we własnym domu.
Podoba jej się, że psy wolą ją ode mnie.
Nigdy nie ma dość.
Wychodziła codziennie o 16.30,
a Bert siedzi przy oknie i patrzy, jak odjeżdża,
po czym się wścieka, wali pyskiem o podłogę,
ma wstrząs mózgu
i jest nieprzytomny do jej powrotu kolejnego dnia.
Chcę spać z moimi psami
i właśnie po to mam psy.
Chcę tylko z nimi spać.
Jeśli chcę z nimi spać, muszę je zwabić.
Jak jakiś zbok.
Muszę wnieść smycze do domu.
Założyć im je.
Potem wyjmuję skrzydełka z lodówki
i kładę na szaliku Mabelle, żeby nasiąknęły jej zapachem.
Po drodze do sypialni nawijam po hiszpańsku.
„Chodź do mamy. Venga. Vamos”.
Przypadkowy seks jest mniej poniżający
niż moje relacje z psami.
Jak już wejdą do sypialni, wchodzą po schodkach na łóżko,
potem odrzucam schodki i są w pułapce.
Niedługo uznałam, że to poniżej godności.
Te psy są do bani.
Nagle dzwoni schronisko z Westwood. „Mamy Leonbergera”.
„Co to jest?”
Wysłali mi zdjęcie, ale to nie był mój typ.
Wielki pies, 50 kilo, kupa mięśni. To mi nie pasuje.
Ale byłam zdesperowana.
Pojechałam tam, zobaczyłam psa i pomyślałam, że może coś nas połączy.
Objęłam go i nazwałam Hodor.
Wzięłam go do domu z Bertem i Bernice i zaprowadziłam do sypialni.
Zamknęłam drzwi i pomyślałam,
że same zdecydują, kto jest samcem alfa.
Niech same to załatwią, nie będę nadopiekuńczym rodzicem.
Zjadłam ciastko z marychą i poszłam spać.
Lubię być mocno zjarana, gdy idę spać.
Tak na wszelki wypadek.
W razie gdyby do domu wtargnął włamywacz albo gwałciciel.
Nie chcę, żeby mnie obudzili.
Nie chcę budzić się w nocy i walczyć
albo szukać noża czy przycisku alarmowego.
Wolę spokojnie umrzeć podczas ataku.
Lekarz Michaela Jacksona już nie pracuje w zawodzie, a szkoda.
Idę spać i odpływam.
Budzi mnie jakiś nowy dźwięk.
Jakby do sypialni wlazł kojot, poważnie.
Włączam światło i widzę,
jak jeden z psów
wije się wokół szyi Hodora, jak jakiś zmiennokształtny.
Nie widziałam, który to pies.
Okazało się, że Bernice,
bo była w żółtej bieliźnie, w którą ubrałam ją dzień wcześniej.
Jej oczy były przekrwione.
Jak Jordana w tamtym dokumencie.
Wyglądała, jakby nałożyła szminkę.
Gryzła Hodora w szyję i myślę sobie: „Ona wygrywa”.
Wyskoczyłam z łóżka, i rzuciłam ją na drugą stronę pokoju,
prosto do szafy, gdzie ją zamknęłam.
Hodor chciał nas dorwać, odepchnęłam go,
po czym wyprowadziłam z sypialni i zamknęłam drzwi.
Po wszystkim rzuciłam się na łóżko.
„Chryste, ale się spaliłam. Co to było?
Kim byli ci ludzie?”
Patrzę w dół i widzę odsłoniętego cyca.
Sutek krwawił.
Sprawdziłam, czy jeszcze się trzyma.
Pomyślałam, że jutro to ogarnę.
Wzięłam schodki dla psa,
ustawiłam je i wspięłam się na łóżko.
Leżałam w łóżku
i napisałam wiadomość do Tannera.
„Muszę obejrzeć nagranie z monitoringu w mojej sypialni.
Zgraj to z muzyką Shani Twain
albo czymś wesołym, jeśli łaska.
Obejrzymy to z ogrodnikiem na naszym kolejnym tripie”.
Widziałam nagranie.
W zwolnionym tempie widać, jak wyłażę z łóżka.
Wyglądałam jak Gary Busey.
Podnoszę własną córkę i wyrzucam jak kulę.
Kręci się jak helikopter, odwrócona brzuchem do sufitu,
a w końcu prostuje się jak wiewiórka,
robi zawrotkę jak samolot,
wraca i gryzie mnie w cycek.
Dwoma zębami, o które tak zabiegałam.
Zabrałam ją do Whistler.
Nabrałam szacunku do tego psa.
Wzięłam obydwa na wyprawę do zimowej krainy.
„Stworzymy nowe wspomnienia i zapomną o Mabelle”.
Miałam dwutygodniową kwarantannę.
Codziennie padał śnieg. Mogłam tylko wyprowadzać psy.
Nigdy tego nie robiłam.
Drugiego dnia spacerujemy
i pojawia się jakaś Kanadyjka.
Wielka parka i buty UGG.
Widzi Berta i Bernice i robi coś takiego.
Ja na to: „Co?”
„Dlaczego nie są na smyczy?”
„Bo są leniwe. Nie mogą nawet chodzić,
a tym bardziej biegać, wyluzuj”.
„Ktoś mógłby pomyśleć, że to niedźwiedzie”.
„Mają psie apaszki”.
„Czy niedźwiedzie lubią przebieranki przed polowaniem?”
Koniec kwarantanny, nareszcie mogłam pojeździć,
ale nie było z kim. To niebezpieczne.
Więc co zrobiłam? Zatrudniłam trenera.
W końcu zmienił stanowisko i został prostytutką.
A potem zaraziłam się grzybicą.
Nie do wiary.
Prawdziwa historia kobiety.
Jesteś tak napalona, że znajdujesz penetrującego,
a finalnie masz na niego alergię.
Więc poszłam do apteki.
Odbijam się od półki do półki, szukając leku na grzybicę.
Znalazłam Monistat 3.
Taki krem do wcierania w brzoskwinkę.
Trzy dni i po grzybicy.
A jeśli ci się podoba i chcesz kolejnych czterech dni,
jest też Monistat 7.
Zastanawiałam się, czy mają kurację dwutygodniową.
To tak w ramach ferii wiosennych.
Uwielbiam czochrać bobra przed nieznajomymi.
A wiecie, kto wymyślił ten lek? Facet.
Nie do uwierzenia.
Piszę do lekarza w Los Angeles.
W USA jest Diflucan.
Jedna wielka piguła. Po 48 godzinach jest po sprawie.
Proszę o receptę na Diflucan.
Doktor na to: „W Kanadzie nie mają, załatwię coś podobnego”.
No dobra. Zadzwonił do apteki.
Łażę po tej aptece.
Cała w stroju narciarskim, buty i kask. Wyglądam jak wielki kutas.
Farmaceuta mnie woła
I podaje pigułę większą niż Diflucan.
Jak mały pocisk.
Wkładam do ust, popijam
i wracam na wyciąg.
Siedzę na krzesełku z dwójką nieznajomych,
a piguła utknęła w gardle.
„Ale wielka.
Czemu nie mogę przełknąć?
Muszę ją wyciągnąć, to niebezpieczne.
Nie mogę zjeżdżać z pigułką w gardle”.
Dojeżdżamy na szczyt.
„Potrzebuję wody”.
Idę do baru po margaritę.
Wypijam raz-dwa.
Dalej nie mogę przełknąć
„No to mam kłopot”.
O co tu chodzi?
Wyjęłam opakowanie ze spodni
i zobaczyłam wielki czarny napis:
„Wyłącznie do stosowania dopochwowego”.
Ojejuńciu.
Piszę do lekarza.
„Cześć.
Wiesz co?
Ta pigułka…
czy ona zadziała
w dowolnym otworze?”
Odpisał mi: „Gdzie ją włożyłaś?”
Myślę sobie: „Że co?” Liczę te otwory.
Odpisałam „Nie w tyłek”.
A on na to: „Rety”.
Kolejne dwie doby były potworne.
Czekałam, aż zacznę pluć zakwasem.
„Super, teraz jestem kanadyjską piekareczką”.
Po tej porażce w końcu poznałam kogoś fajnego.
Nazywała się Kelly. Jeździłyśmy razem parę dni.
Mówię jej, że jest spoko,
ale ja szukam faceta.
„Będę tu trzy, a może i sześć miesięcy.
Kto wie, ile to potrwa.
Chcę z kimś pojeździć, a potem też bzyknąć.
Ty się nie nadasz.
Nigdy się z nim nie skontaktuję, gdy już wyjadę.
To dla kogoś ogromna szansa”.
Mówi, że mi pomoże. Doskonale.
„Zapraszam na imprezę w sobotę”.
Idę z nią na imprezę w Whistler. Siadam na kanapie.
Przychodzi jakiś facet, a ona mówi: „Z nim cię umówię”.
Patrzę na niego.
Ma czapkę kapitańską.
Tak!
Otóż nie.
Nie wiem, co dzieje się z facetami, gdy zakładają te czapki.
Co za żałosny widok.
To jak wielka fala energii mikropenisa.
Gość wkłada czapkę kapitańską i udaje,
że ma flotę statków albo samolotów?
Zdajesz sobie sprawę, że zgrywanie kapitana to żenada?
Nie jesteś kapitanem.
Od dawna o tym myślę. Mój ojciec nosił taką czapkę.
Co lato płynęliśmy promem z Bostonu do Martha's Vineyard.
Nosił czapkę na promie.
Przez cały rejs bałam się,
że prawdziwy kapitan zobaczy ojca
w stroju halloweenowym.
Tylko biali faceci robią coś takiego.
Czarni faceci ich nie zakładają i nie zachowują się jak debile.
Azjaci zdecydowanie nie.
Tak samo Latynosi.
Pitbull to sytuacja wyjątkowa.
Każdy, kto jest prawdziwym kapitanem,
bohaterem,
nigdy nie założyłby kapitańskiej czapki.
Nikt nie uzna się za kapitana.
Prawdziwi bohaterowie
to pielęgniarki, nauczyciele i stewardessy.
Stewardessy to bohaterki.
Dajecie wiarę, co musiały znosić
przez ostatnie trzy lata?
Te niewinne kobiety i geje?
Chcieli spędzić kilka weekendów w roku w Puerto Vallarta,
a teraz muszą przyklejać taśmą grubych republikanów do siedzenia.
Niewiarygodne.
Oto rozpad społeczeństwa.
Nie jest przygotowane do boju z przestępczością podniebną.
Widzę tego gościa i od razu się odechciewa.
Nie ma szans.
Widzi mnie i od razu podbija.
„Jesteś Chelsea Handler?”
„Nie”.
Patrzę w dół, a on ma na sobie klapki.
To jak podwójna napaść.
Jest luty i mamy zadymę śnieżną, a tu przychodzi gość w klapkach.
Mam dość facetów, którzy przedłużają wizy na klapki.
To obuwie na jedną porę roku: lato.
Nie przekraczaj granic.
To nasze obuwie.
Są dla nas i gejów, którzy robią sobie pedicure.
Nie obnoś się ze swoimi stopami. Mamy tego dość.
Pyta, czy mam problem z klapkami. Mówię, że tak.
„Jest taka grupa mężczyzn, którzy lubią nosić klapki zimą
i kłócą się z kobietami.
Słyszałeś o talibach?
Pomyśl o nich następnym razem, gdy włożysz w nie stópki”.
On wtedy: „Rozładuję napięcie.
Nazywam się Gregg”.
„Niech zgadnę. Przez dwa »G«?”
„Skąd wiedziałaś?”
„Ubranie prawdę powie”.
Próbuje jeszcze raz: „Dziesięć ulubionych zespołów”.
„Nickelback”.
Podjął ostatnią próbę: „Mam narkotyki”.
„Masz szczęście”.
Wyciąga torbę z masą różnych pigułek.
Mówi, że ma ekstazę.
Daje mi pigułkę. Mówię mu: „Oddawaj całą samarę”.
Mówię: „Posłuchaj mnie, Greż.
Może masz czapkę kapitana, ale to ja jestem kapitanem.
Nie zasługujesz na te narkotyki.
Należą teraz do wszystkich kobiet,
które musiały oglądać ten strój”.
„Zła jesteś?”
„Jestem.
Jestem wściekła w imieniu kobiet.
Wydaje ci się, że możesz ubrać coś takiego
i przelecieć taką laskę jak ja.
To się nie wydarzy”.
Wkurza mnie, że społeczeństwo już tyle się nauczyło,
wszyscy razem, kobiety, faceci i wszystko pomiędzy.
Nauczyliśmy się tak wiele o braku równowagi sił
i przemocy, z którą spotykają się kobiety.
Mimo to faceci nie podchodzą i nie mówią od razu: „Przepraszam”.
Dowiedzieliśmy się tak wiele o nierównowadze sił
i przemocy wobec kobiet ze strony mężczyzn.
Nie chodzi o to, że ten czy tamten jest winny.
Jako społeczeństwo powinniście przeprosić i tyle.
Poważnie.
A kłócicie się z nami o klapki i czapki? Bez żartów.
Swoje wiem.
Jeśli jesteś białym facetem hetero, to ktoś kazał ci tu być.
Jeśli nie jesteś dziewczyną, gejem, osobą niebinarną,
ktoś cię tu zaciągnął.
Wiem, że gdy biali heteroseksualiści słyszą mój głos,
to drą się wniebogłosy: „Spierdalaj stąd!”
Wiem to.
Nie musicie mnie lubić za to, że próbuję wam pomóc.
To nie jest dla mnie łatwe.
Muszę wstać dwie godziny wcześniej, żeby nie być taką wredną pizdą.
Siedzę na skraju łóżko i powtarzam mantrę.
„Nie bądź dziś wredną pizdą, choć nią jesteś”.
A po tylu latach faceci dalej zadają te zjebane pytania.
„Nie wiemy, co robić. Możemy otwierać wam drzwi?”
„No raczej.
Od zarania dziejów dokonujecie na nas gwałtów.
Moglibyście chociaż otworzyć nam drzwi.
Otwórz, zamknij, a potem znowu otwórz, kretynie!
Zrozumiałeś coś z tej rozmowy?”
Nie do wiary.
Brat mówi, że nie wszyscy biali faceci są źli.
„Przecież nikt tak nie mówi.
Ale ty brzmisz podejrzanie”.
Może nie jesteś dupkiem,
bo skoro tu jesteś, to znasz kobietę lub faceta,
który ci to wyjaśnił.
Ale na pewno znasz innego dupka,
więc trzeba o tym mówić.
Koniec z narzekaniem, jak trudno być białym facetem.
To oburzające. „Trudno być białym facetem”.
Pół wieku temu zdobyłyśmy prawo decydowania o własnym ciele,
a dziś nam to odbierają.
I to my histeryzujemy? Nie.
Nie histeryzujemy.
Wasze opinie na temat rasizmu i seksizmu są bez znaczenia.
Nie jesteście ofiarami, tylko sprawcami.
Byłam w Whistler trzy, może cztery miesiące.
Wróciłam do domu.
Dziewięć koleżanek w heteroseksualnych związkach
zmieniło zdanie.
Przeszły na umowę homo, na pełny etat.
Dziewięć kumpel.
Oto masowy exodus.
Wielka fala lesbijstwa pośród dorosłych kobiet.
To bezpośredni skutek zachowania facetów.
Heteroseksualistki chcą stać się homo.
Zwracacie nas przeciwko sobie, a zarazem ku bobrowi.
Zadzwoniłam do siostry z księżyca.
„Może musimy zostać parą”.
Odpowiedziała, że nie chce.
„Ja też nie,
ale co nam pozostaje?
Kupuj klapki i jedziemy do Maine”.
Tak poważna jest sytuacja.
Zmuszacie mnie do seksu oralnego z siostrą.
Dlatego spotykam się z Filipińczykiem.
Bo żaden mężczyzna nie traktował mnie
ani nie rozmawiał ze mną tak jak Jo Koy.
Poważnie.
Jak czasem coś powie, to nie dowierzam.
Jak to możliwe?
Byliśmy w knajpie na jednej z pierwszych randek
i właściciel restauracji, jakiś gruby buc, podchodzi do stołu.
„Widziałam nazwisko na liście rezerwacji, Chelsea.
Nie przepadam, ale żona bardzo. To moja trzecia żona”.
„Powodzenia z czwartą żoną”.
Odszedł od stołu, a Jo Koy mówi: „Stanął mi”.
Podnieca go moja pewność siebie i zdolność radzenia sobie z debilami.
Zamiast chować moją osobowość,
żeby nie kastrować mężczyzny,
gościa podnieca, że taka jestem.
To dopiero seksowne!
Byliśmy na Hawajach na Święto Dziękczynienia.
Włożyłam bikini i pytam, jak tam cellulit na tyłku.
„Bardzo źle?” A ten się dziwi.
„Cellulit czyni kobietę kobietą. Cellulit jest zajebisty”.
No to mówię mu: „Stanął mi”.
Nie wiedziałam, że da się tak mówić.
Aż chciałam to zapisać, żeby usłyszała to każda kobieta.
Jestem Żydówką z New Jersey,
która nigdy nie lubiła robić loda,
bo jeden koleś z liceum
zepsuł to reszcie facetów, z którymi uprawiałam seks.
Nazywał się Daniel Lombardo.
L-O-M-B-A-R-D-O.
Chciałam zrobić mu pierwszego loda.
Dla szesnastolatki to coś strasznego.
Nawet nie wiadomo, co tam robić.
Pomyślałam, że zagwiżdżę.
Chciałam zrobić Danielowi loda,
obniżam głowę,
a on łapie mnie z tyłu głowy.
Wstałam i kopnęłam go w jaja.
Teraz jestem zauważona i szanowana.
Biorę rękę Jo Koy’a i sama kładę ją z tyłu głowy.
Teraz uwielbiam robić loda.
Nie mam dość.
Czasem nawet wkładam nakładki na zęby.
Niedawno mieliśmy występy w Missouri.
Ja w Kansas City, a on w Springfield.
Ponad dwie i pół godziny drogi od siebie, do tego po dwa występy.
Jeden występ jednego dnia, a kolejny nazajutrz.
Po pierwszym napisał: „Jadę cię pocałować na dobranoc.
Za blisko, żeby nie przyjechać”.
Jechał tam dwie i pół godziny w jedną i w drugą stronę.
Nie zrobiłabym tego dla nikogo.
Wróciliśmy do domu w Nowym Jorku.
Mówię, że zapomniałam o tamponach.
Mówi mi: „Kochanie, kupię tampony”.
A ja: „Nie ma szans, jest 2.30.
To Nowy Jork, to niebezpieczne. Pójdę z tobą”.
Spojrzał na mnie i powiedział: „Całe życie kupowałaś tampony.
Od teraz ja je kupuję”.
Od razu przyszła ochota na anal.
Widzicie, panowie? Już wiecie, co macie robić.
Napiszę poradnik dla mężczyzn: Mój Wewnętrzny Filipińczyk.
Nie musicie w to wierzyć, ale mówcie to,
a wtedy uwierzycie,
a przede wszystkim my to usłyszymy.
Musimy to słyszeć. Usłyszmy, że cellulit jest seksowny.
Jeśli tu jesteście i nie macie jeszcze partnera,
nie obniżajcie standardów i nie panikujcie, że się starzejecie.
Wasza druga połowa istnieje i nie nosi czapki kapitańskiej ani klapek.
Mówię mu: „Dla ciebie polecę na księżyc i z powrotem”.
„Skarbie, żebyś ty wiedziała, gdzie jest księżyc”.
Dziękuję, Nashville!
Wciąż wierzę w miłość.
Jestem pewna jak nigdy, że moja druga połowa istnieje.
Dziękuję! Było zajebiście!
Napisy: Mikołaj Kopczak