Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nashville, Tennessee, hazır mısınız?
Ryman Oditoryumu, hazır mısın?
Alkışlarınızla karşınızda
Chelsea Handler!
N'aber Nashville?
İşte budur, ne sıcak bir karşılama.
Tanrım, başardık! Atlattık.
Küresel bir pandemiyi atlattık
ve şimdi böyle bir şey kalmamış gibi davranacağız.
Bana uyar!
Yaşamak için ne heyecan verici bir dönem.
Değil mi? Kendimi övmek istemem arkadaşlar
ama son iki buçuk, üç yıl boyunca
insanların eşleri ve bebekleriyle evlerine tıkılı kaldığını seyredince
hayatta verdiğim
kararlar konusunda
kendimden hiç bu kadar emin olmamıştım.
Çocuksuz ve yapayalnız kalma konusunda.
Hiç çocuk yapmamamın tek sebebi
şu küçük ihtimaldi…
Küresel pandemi yaşayıp evde eğitim vermek zorunda kalma ihtimalim.
Sıçarım öyle işe.
Olanları asla atlatamayacak insanlar var.
Onlara ebeveyn deniyor.
Düşünsenize, ebeveyn olarak
büyük bir yanlış hesaplama yaptınız
ve cezanızın duraklatıldığı tek an o çocuğu okula gönderdiğiniz an.
O an da salgın namına elinizden alınıyor.
Hiç çocuk yapmamamın asıl sebebi
küçük çocuklara yanlış bilgi aşılamaktan sorumlu olmak istememem.
Hayattaki çoğu şeyi hâlâ doğru düzgün anlamıyorum.
İnsan belli bir yaşa gelince soru sormaktan çok utanıyor.
Şunu daha yeni öğrendim,
yeniden kastım yedi sene önce, 40 yaşıma bastığımda.
Şunu daha yeni öğrendim, Güneş ve Ay
aynı şey değilmiş.
Hayretler içinde kaldım.
Ablam Simone'la Afrika'da safarideydik.
File binmiştik.
Afrikalı bir adam bizim için fili sürüyordu.
Zengin, beyaz karılar böyle yapar.
Tırıs tırıs gidiyorduk,
ya da filin gitmesine her ne deniyorsa onu yapıyorduk.
Ablam Simone omzuma vurdu,
şöyle dedi, "Chels, gökyüzüne bak.
Nadir görülen bir durum, Güneş'le…
Ay
aynı anda görülüyor"
Şöyle kaldım…
Scooby-Doo'ya döndüm.
"Nerede?"
"Zaten hep birlikte değiller mi?" dedim.
Ablamın yüzündeki ifadeyi görseniz.
Hemen "Söylemedim say" dedim.
"Ne dedin sen?" dedi. "Ağzımı açmadım" dedim.
"Ne dediğini duydum.
Güneş ve Ay'ın ilişkisini
ne sandığını bana anlatmanı istiyorum" dedi.
Dedim ki "Açıkçası pek düşünmedim. Beni ilgilendiren bir mesele değil.
Beni ırgalamadan gayet iyi çalışıyorlar. Beni niye ırgalasın ki narsist karı?
İlla merak ediyorsan söyleyeyim, Güneş battığında
Ay olarak geri doğduğunu varsayıyordum.
Böyle olmuyor mu?"
Fili süren, İngilizcesi olmayan adam şöyle yaptı…
"Geri zekâlı bir Amerikalı daha" diyordur.
Ablam şöyle dedi, "Nasıl oluyor da 40 yaşına gelip
böyle paralar kazanıyorsun ama temel astronomi bilmiyorsun."
Dedim ki "Kendi işine bak lan, anladın mı?
Şu an güney yarım küredeyiz.
Hangi Ay'dan bahsettiğini bile bilmiyorum."
Dedi ki "Hayır, asıl sen beni dinle.
Sadece tek bir Ay var.
Bütün Güneş sisteminde sadece bir Ay var.
Bir de Güneş var. Güneş'ten de bir tane var.
Bir de tek bir geri zekâlı var. Sen hangisisin?"
Şöyle yaptım, "Güneş mi?"
Bu pandemiden önce hiç tek başıma iki hafta geçirmemiştim.
Yalnızlıktan bu kadar keyif aldığımı zerre bilmiyordum.
Eğlenceliydim.
Evet.
Teşekkürler.
Uyanınca keyfim yerinde olurdu. Onun da keyfi yerinde olurdu.
"Parti mi yapsak?" derdim, "Bilmem, yapsak mı? Olur, hadi!" derdim.
İnsana çocuğunun olmadığını en iyi anımsatan durum
alarmı pazartesi sabahı 10.00'a kurmaktır.
Mantarla kafa olmayı hatırlamak için.
Şunu hiç yaşadınız mı; mantarla kafa olur arka bahçeye çıkarsınız
ve ağaç sandığınız şeyle iki saat boyunca konuşursunuz,
sonra anlarsınız ki bahçıvanınızla konuşuyormuşsunuz.
Hiç bahçıvanınızla mantar yediniz mi?
Kim buna vakit ayırabilir? Sağlam kararlar veren insanlar.
Evlilerin COVID sırasında apayrı bir çile çektiğini biliyorum.
Bekârlar da kendi çapında çile çekiyordu
çünkü biz "Ne zaman olaya döneriz?" diyorduk.
Kısıtlamaların kalktığı ilk an riskliydi
ama ben "Sahalara dönmeliyim" dedim.
Jinekoloğuma gittim,
"Bana neyin güvenli olduğunu söyle.
Arkadan mı versem? En güvenlisi ne?" dedim.
"40'larında olduğun için hamile kalamayacağını düşünüyorsun
ama bilgin olsun, 25 yaşında birinin yumurtalarına sahipsin"
Böyle dediğinde ona çatal saplamak istedim.
Dedim ki "İstersen yumurtalarımı kır ye, umurumda değil.
Buramda âlem yapmak istiyorum, çocuk yapmak değil"
İleri yaşta hamile kalmak istemiyorum.
İğrenç.
New York'ta Gwyneth Paltrow'la Goop paneline katıldım.
Böyle taburelerde, elimizde mikrofonlarla sahnedeydik.
Drew Barrymore, Gwyneth Paltrow, Ozark'tan Laura Linney ve ben vardık.
Oturmuş sabundan konuşuyorduk.
Konu yavaşça ebeveynliğe geldi, bu yüzden benim de içim geçmiş.
Ekleyecek bir şeyim olmadığını biliyordum.
Anlatabildim mi? "Katılayım" diyecek kadar küstah değilim.
Sonra Laura Linney
tüm hayatı boyunca sadece anne olmak istediğinden bahsetti.
Hayattaki tek gayesi buymuş.
Hamile kalmakta çok zorlanmış
ve bu yüzden birkaç kez tüp bebek denemiş.
Saygımdan gözlerimi açtım.
Sonra şöyle bir cümle kurdu, "Tanrı'nın bir mucizesiyle,
50 yaşında vajinal doğum yapabildim" Şöyle yaptım…
Pikaçu'mu kavradım.
O gün vajinam kendini mühürlendi.
Bebeğini öyle bir anlattı ki bebek kapacağımı sandım.
"Siktir git Laura Linney.
50 yaşındaki bebeğini de al, siktir git"
Kimsenin çocuk yapmasına karşı değilim.
Tutkuyla bebek istiyorsanız anlarım, size destek olmak isterim
ama arada kalmışken bebek yapmanız sıkıntı.
Çoğu arkadaşım gibi yaşınız 40'a dayanmışken
yanlışlıkla hamile kalıp şöyle diyorsanız,
"Bebek yapacağım galiba"
Şöyle diyorum, "Yaptırabiliyorken kürtaj yaptırsana lan"
Anne olmak hakkında kararsız kalarak
hiçbir bebeğe iyilik yapmıyorsun.
Ya da kardeşime.
Geçen gün abimle birlikteydim, dedim ki "Neden babasın ki?
Pek başarılı olduğun söylenemez"
"Chelsea, mirasımı düşünmek zorundayım" dedi.
Şöyle dedim, "Kime diyorsun? Arkamda biri mi var? Ne…
Mirasını mı? Sen kimsin de mirasını düşünüyorsun lan?
Kim olduğunu sanıyorsun,
insanlar senin dünyada ne bırakacağını görmeyi mi bekliyor sanki?
Senin mirasın benim abim olmak lan"
Erkeklerin böyle konuşması rezil bir durum
Bazen duymazlıktan gelmeniz gerekir, şöyle yaparsınız…
Anne olmak istemiyorum, dedim ama boşanmış baba olmayı sorun etmem.
O rolde harikalar yaratırım. Sürekli yüzde 50'mi ortaya koyarım.
Evet, kremalı frappucino'larımla cuma öğlen gelirim,
oradan cheesecake yemeğe,
oradan geri Starbucks'a, sonra işler sarpa sarmadan
pazartesi bırakıp oradan tüyerim.
Harikalar yaratırım.
Ya da üvey baba olarak.
Bu rolde de harikalar yaratabilirim.
Kimse erkeklerden hiçbir şey beklemiyor.
Bebek büyütecek yeteneklerinizin olmadığını bilmek önemlidir.
Aşağılamak yerine şöyle demeliyiz, "Güzel.
Bebek yapmaman gerektiğini bilmen güzel olmuş.
Nüfus kirliliğine katkı sağlamadığımız için
karbon kredisi almalıyız.
Çocuk büyütecek yeteneğimin olmadığını biliyorum.
Hayatımda dokuz köpek kurtardım.
Teşekkürler.
Dördünü geri verdim.
Hoşlandığım bir tip var.
Fevri biriyim, her şeyi enine boyuna düşünmüyorum.
Bu akşam buradaki her hayvansever gibi,
hoşlandığınız bir tip varsa o tipten şaşmazsınız, benim tipim yavaş
ve aşırı kilolu.
Bir hayvanda aradığım budur.
Açıkçası hayvanımla uzun yürüyüşlere çıkmak,
doğa yürüyüşü yapmak veya top oynamak bile istemiyorum.
Uzun bir günün sonunda eve gelip sarılmak istiyorum.
Aslan Kral'la yatağa girmek istiyorum.
Koca, şişko suratı; sağa sola sallanan büyük, etli boynuyla
üzerime çıkacak.
Kollarımı ona dolayacağım.
Çok sıcak olunca da "Siktir git lan" diyebileceğim.
Bir dostta aradıklarım bunlardır.
İngiltere'de bir köpek gösterisine gittim.
Elbette çekim yapıyorduk,
asla ciddi ciddi köpek gösterisine gitmem.
Bernese dağ köpeği gördüm.
Hiç o cins köpek görmemiştim.
"Tanrım, en güzel rüyalarımda göreceğim bir şey" dedim.
Çok güzeller. Siyah, kahverengi ve beyazlar.
Bir de tembeller.
Hiçbir şey yapmak istemiyorlar.
Zindelikten eser olmadığını gözlerinden anladım.
"O köpeği istiyorum" dedim. Eve gelip asistanım Tanner'a şöyle dedim,
"Bana Bernese dağ köpeği bulmalısın"
Ama insan ünlü olunca öylece köpek satın alamıyor.
Tüm hayvanlarını kurtarmak zorundasın.
Yoksa PETA evinizi yakar.
Asistanım Tanner'a şöyle dedim, "Bana ikinci el Bernese dağ köpeği bul"
İki hafta sonra üç kiloluk, iki haftalık Bernese dağ köpeği
hayatıma girdi.
İnanamadım, ona hemen Gary adını verdim.
Düşünmediğim bir nokta vardı, yavru köpekler enerjiktir.
Oynamak isterler, hem de çok. Dişleri sivridir.
Her şeyin üstüne atlarlar, çok sinir bozucular.
Diğer iki köpeğim Gary'yle tanıştıktan iki saat sonra
ikinci kata çıkıp iki hafta dönmedi.
Biri mesaj atıp "Gary gidince haber ver" dedi.
Gary 48 saat içinde iki kanepemi yedi.
Minderlerini değil, tüm kanepeyi.
Şöyle kaldım, "Tanrım, ne…" Alt kattaki tüm mobilyaları kaldırdık.
Boş bir depoda yaşıyordum sanki.
Kafamda madenci kaskı, dizimde dizliklerle gelecek arbedeyi bekliyordum.
Dördüncü gün arka bahçemde
ölü baykuş buldum.
Baykuşların gerçek olduğunu bilmiyordum.
Sadece Game of Thrones'da var sanıyordum.
Bir de Gary her uyuduğunda büyüyordu.
Biraz kestirip uyanınca "Büyümüş mü bu?" derdim.
Sonra şüphelenmeye başladım, tartı, köpek tartısı aldım.
Bir gece uyumadan önce tarttım, 8.5 kiloydu.
Sabahsa 9.5 kiloydu.
"Bu köpek birini yutacak" dedim.
Onu veterinere götürdüm, "Bu köpeğin nesi var bilmiyorum.
Normalde sorun etmem ama hızlı şişmanlıyor, korkuyorum" dedim.
Çok rahat bir şekilde şöyle dedi, "Bunun cinsi Bernese dağ köpeği.
Anal bezlerine masaj yapmalısın"
Şöyle dedim, "Köpeği uyutmamız gerek.
Gözlemci falan var mı yoksa…
Paypal'dan mı ödeyeyim? Nasıl yapalım?"
Birkaç haftaya Beverly Hills'te doktor randevusu aldım.
LA'de yaşayanlar illa oraya gider. Her doktor aynı sokaktadır.
Üç köpeğimi de arka koltuğa bindirdim. Beverly Hills'te otopark gittim.
Dördüncü parka park ettim.
Gary o sabah 22 kiloydu.
Hesap makinemi çıkarıp araba camını ne kadar açmam gerektiğini hesapladım.
6.5 santimetreydi.
Camı 22 santimetre açtım, sonuçta bir anneyim.
Doktor randevuma gittim. 45 dakika, bir saat bile değil.
Döndüğümde Gary gitmişti.
Diğer iki köpeğimin tavırlarından anladım ki
biri kapıyı açıp…
…Gary'yi çıkarmıştı.
Sağa baktım, sola baktım.
Gary'yi göremedim ve "Şükürler olsun, bitti" dedim.
Sonra oradan siktir olup gitmek için dört katı alelacele indim.
Giriş katına, ana kata geldim,
Otopark görevlisinin yaşadığı küçük cam kulübeye yaklaştım.
Yaklaşırken otopark görevlisi cam kulübesinde duvara dayanmış
şöyle yapıyordu…
Gary de bu şekilde adamın üstüne zıplıyordu.
Yoluma devam ettim.
"Baban artık o. Amına koyayım Gary. Siktir git" dedim.
Eve kadar geldim.
Eve geldim, asistanım Tanner evden koşarak çıktı ve şöyle dedi,
"Gary'yi bulmuşlar! Beverly Hills'te otoparktaymış!"
"Yavrum nerede?" diye bağırdım.
Eve dönüş yolu boyunca "Amcığın önde gidenisin.
Amcığın tekisin" dedim.
"Daha iyisini yapabilirsin.
Daha anaç olabilirsin, çabala" dedim.
Kendime bir söz verip "Çabalayacağım" dedim.
Gidip onu aldım, biraz ten teması kurdum.
Sonra köpek parkına götürdüm, köpek parkına girdik.
Teresa adlı bir kadın koşarak gelip şöyle dedi,
"Bernese dağ köpeği mi bu?"
"Evet, adı Gary" dedim.
"Bernese dağ köpeklerini çok severim" dedi.
"Ben de öyle sanırdım" dedim.
"Hep istemişimdir ama barınaklarda hiç olmuyor" dedi.
"Bir tanesini kurtarmak üzeresin" dedim.
Şöyle dedim, "Lütfen, Gary'yi al.
Kıyafet ve eğitim ücretlerini karşılarım. Al şunu"
Gary artık Teresa'yla yaşıyor.
Ona kalıcı bir yuva buldum. Bu hikâyeye böyle bakıyorum.
Bunu gerçek bir bebekle yapamayacağınızı da biliyorum.
Özellikle ünlüyseniz. Kesin yakalanırsınız.
Kahverengi ve Siyahi insanlarla dalga geçmeyi tamamladığımıza göre
şimdi hetero, beyaz erkeklere odaklanmamızın tam fırsatı.
Ben başlayayım.
Ablam, Ay'daki ablam,
COVID sırasında evimi işgal etti.
Beni aradı…
24, 21 ve 18 yaşlarında üç çocuğu var.
Bunlar çocuk değil, tamam mı?
San Francisco'da yaşıyorlar, yani bir dairede oturuyorlar.
"Tepe tepeye yaşıyoruz.
gelip bir süre seninle Los Angeles'ta kalabiliriz" dedi.
Şunu unutmayın, bahçıvanımla hayatımın anını yaşıyorum.
Ablam olduğu için "Tabii, olur, bizim evimize taşının" dedim.
O an hangi ülkelere gidebileceğimi araştırıyordum.
Ve hemen…
48 saat bile geçmeden
son beş senedir herkesin neden şikâyet ettiğini,
neden sızlandığını anladım.
Çünkü 24 yaşında bir erkek, iki de kız yeğenim var.
Yani bir evde dört kadın ve bir erkek yaşıyordu.
Aradaki farkı hemen anladım.
Çünkü kadınlar başkalarına karşı saygılı davranıyor.
Herkes AirPods takıyordu.
Zoom-Zoom, bum-bum görüşmesindeki kızlar AirPods takıyordu.
Telefon çalarsa başkasının mahremiyetine saygı duymak için odadan çıkıyordu.
Ben bile kendi evimde AirPods takıyordum.
Ne Zoom'daydım ne de müzik dinliyordum.
Tek amacım kimsenin benimle konuşmamasıydı.
Sonra alt kata, salonuma geçtim,
24 yaşındaki erkek yeğenim Jakey,
fileli basketbol şortuyla oturuyordu, her yeri yırtık,
eski püskü.
Ayakkabısı yok tabii, neden olsun? Kanepemde şöyle oturmuş.
Bilgisayar başında.
Taşakları tam ortadan ayrılmış.
Dedim ki "Pardon, puro alır mısın?
Bacaklarını kapatır mısın? Görüntü kirliliği yapıyorsun"
Kendi evimde ben bile böyle oturmadım!
"Jakey, evde neden bir tek sen AirPods takmıyorsun?
Her kadın AirPods takıyor, sen takmıyorsun" dedim.
"Pardon Chels. Pardon" dedi.
İkinci gün, "AirPods'un nerede?" "Pardon"
Üçüncü gün, "Hey, mucize kulak.
AirPods'un nerede? İki küçük topa benziyorlar,
sen kolayca bulursun" dedim.
Şöyle dedi, "Şeyi izliyorum…" Spor gazetecisi.
Dinlediği şey aklıma gelen her sesten daha sinir bozucu.
Şöyle dedi, "Michael Jordan'ın klasik basketbol maçını seyrediyorum.
Buraya gelirsen sana basketbolu anlatabilirim"
Şöyle dedim, "Benim malikanemdeyiz.
Asıl ben sana bir şey anlatayım Jakey.
Basketbolun nasıl oynandığı sikimde değil.
Olsaydı bile
hayatımın son 45 senesinde Güneş ve Ay'la ilgilendiğim gibi
basketbolla ilgilenirdim"
Basketbol hakkında iki şey biliyorum.
En iyisinin Michael Jordan olduğunu biliyorum.
The Last Dance belgeselini seyrettim.
Biliyorum. Evet, öylesini görmedim.
İşte Michael Jordan fileli, basketbol şortu giymedi hak etmiş.
Ortası yırtık bir şort.
Bunu giymeye hakkı var.
Belgeselinin ortasında, elinde sek viskiyle oturmuş,
baştan sona kadar sarhoş olduğundan gözleri kan çanağına dönmüş.
Altı kez şampiyon olmuş ve oynadığı herkes hakkında atıp tutuyor.
"Adam gibi adamsın lan. Evet" dedim.
Basketbol hakkında iki şey biliyorum. Michael Jordan en iyisi.
Denver Nuggets'ın tavuk nugget'la hiç alakası yok.
Basketbolun nasıl oynandığını anlatacakmış.
Tanrı aşkına, dedim.
Erkeklerin kafası karışmıştır, çünkü eskiden biz de böyleydik.
Ben öyleydim. Bir adamla yatmak istediğinde
adamın bilmediği bir şey bildiğin an "İşte bu" dersin.
Konu ne olursa olsun dinlersin.
"Evet, bana fıskiyeleri anlat" derim.
Sonra erkekler abarttı.
Fazla anlattınız ve şimdi deliye döndük.
Ablam Simone bu konuşmayı görüp şöyle dedi,
"Çocuklar seni sinir etmeye başladı sanki"
"Öyle mi dersin?" dedim.
"Sanırım Jakey büyük stres altında" dedi.
"Öyle mi?" dedim.
"Evet" dedi. "Jakey niye stres yaptı?" dedim.
"Pandemiden" dedi.
"Herkese göre daha fazla mı?" dedim.
Dedi ki "Erkek o.
Bir kadınla iletişim kurmak ona iyi gelebilir.
Arka bahçede COVID riski olmadan bir randevu gibi.
Dokunmazlar, kart falan oynarlar.
Ona moral olur diye düşünüyorum"
Ablama bir uzaylıymış gibi baktım.
Dedim ki "Arka bahçede kart oynamaları için
bir kız getirmesini mi istiyorsun?
Sonra ne olacak? Havuzuma mı attıracak? Ne yani?
Ne oluyor? Ne alaka?
Hem artık kart oynayan mı kaldı? Cocoon setinde miyiz?"
"Ona moral olur" dedi.
Ablama bakarken içimden "Tanrım, kokteyl içmeliyim" diyorum.
"Olur tabii. Arkadaşımın evine gidelim" dedim.
Arkadaşımın evine gittik. Birkaç kokteyl içtik. Çakırkeyif olduk.
Eve döndük, yeğenim mutfak taburesine oturuyordu.
Zil zurna sarhoş.
Genç, sarhoş ifadesi var. Yüzü tamamen kıpkırmızı.
Başı ellerinin arasında, sanırsın büyük bir olay olmuş.
Omuzlarında dünyanın yükünü taşıyor sanki.
Dr. Fauci falan sanki.
Oturuyordu, ona bakıp şöyle dedim, "Tanrım, şaka mı yapıyorsun?
Sorun ne Jakey? Bu gece kıza hiç sokamadın mı?"
Başını kaldırıp "Hayır, sokamadım, çok sinir bozucu!"
Ablamla göz teması bile kuramadım.
Terapiye gitmiş kadınım, bir durumdan ne zaman çıkmam gerektiğini bilirim
yoksa birine vururum.
Oradan ayrıldım, koca kız odama geçtim.
Bir dal yakıp odama oturdum,
tanık olduğum şeyleri düşündüm.
Ablam gelip şöyle dedi,
"Üzgünüm" dedi.
"Üzgünsün tabii" dedim.
"24, 21 ve 18 yaşlarındaki çocuklarınla benim evime taşındın.
Bu annelik meselesi ne zaman son bulacak lan?" dedim.
"Benim işim bu" dedi.
"Ne?" dedim.
"Oğlumu dinlemek benim işim" dedi.
Şöyle dedim, "Her gün binlerce insanın öldüğü
küresel bir pandeminin ortasında
24 yaşındaki oğlunun ne kadar azgın olduğuyla ilgili
sızlanıp inlemesini dinlemek mi işin?
Başka kim azgın biliyor musun?
Kim sekiz haftadır Michael Jordan izleyip mastürbasyon yapıyor?
Bu konuda elinden bir şey gelmiyor çünkü evimden gitmiyorsunuz!"
Sonra gittiler.
İşi pişirme vaktiydi, "Hadi sahalara dönelim" dedim.
Gidip ev tipi COVID testi aldım.
Yani arka bahçeme gelecek potansiyel cinsel partnerlerinin
burnundan numune alabilecektim.
Bana gelirlerdi.
Farklı saatlere randevu verirdim, aptal değilim.
Biri 7.00'de, biri 8.00'de, biri 9.00'da gelirdi.
Hepsinin sayı olmayacağını da biliyordum. Gelirler, burunlarından örnek alırdım.
Mutfağa gidip kartuşa sokardım
ve teşhisin tamamlanması yaklaşık 30 dakika sürerdi.
O 30 dakika içinde
dışarı çıkıp iki metre uzaktan görüşürdüm.
Sinir bozucu bir şey söylerlerse
veya serçe parmaklarında yüzük görürsem şöyle derdim, "COVID'sin.
İki hafta karantinada kal"
Evime ilk gelen adam pek tipim değildi.
Fazla kaslıydı, hem de çok. Spor salonundan yeni çıkmıştı sanki.
Her yeri dövme dolu.
Bu da tipim değil ama pandemideydik, yargılamıyorum.
Çaresizdim.
Görüştük, "Tamam" dedim.
İçime girdiğini gözümde canlandırabiliyordum.
İçeri girdim, COVID testine baktım. Negatifti.
Çıktım, şöyle dedim, "Son bir sorum var"
Hafif paranoya yapmıştım. O dönem hepimiz paranoyaktık.
O dönem hâlâ dışarıdan gelen yemeği siliyordum.
Şöyle dedim, "Son bir sorum var. Ahlaki açıdan bu dönemde sence ne uygun?"
"Sürekli maske takarım" dedi.
"Harika, bilmek istediğim buydu" dedim.
"Ama bence bir işe yaramıyorlar" dedi. "Ne? Ne dedin?" dedim.
"Ne var?" dedi. "Doktor musun sen?" dedim. "Hayır" "Bilim insanı mısın?"
"Hayır" "Erkek hemşire misin?"
"Hayır" "O zaman maskeler hakkında ne düşündüğünden kime ne?
Aptal fikrinden kime ne?
Ne saçmalıyorsun?
Artık COVID'sin. Evimden siktir git!
Defol, evine dön. Ne yaptığını düşünmeni istiyorum.
Seninle tam yatacaktım"
Bir saat sonra evime ikinci adam geldi.
Bahçeme girdikten 30 saniye sonra testisini yaraladığından bahsetti.
Sabah spor salonunda.
Hetero erkekler testislerinden bahsetmelerinin
neden doğal olduğunu düşünüyor, bunu asla anlamayacağım.
Potansiyel bir adayla ilk görüşmesinden bahsetmiyorum bile.
Buradaki her hetero erkeğin
bir kadınla çıktığı ilk buluşmada labia kelimesini duyduğu anı
düşünmesini istiyorum.
Böyle bir şey olmadı. Asla olmadı.
Tarihte hiçbir hetero kadın, lezbiyenler söylemiştir,
hiçbir hetero kadın
şöyle demedi, "Alt taraf mevta.
Bayrak Günü'ydü, nasıldır bilirsin" Asla!
Hiçbir kadın "Bu sabah labiamı egzersiz bisikletine sıkıştırdım" demez.
İnanılır gibi değil.
Bilginiz olsun, egzersiz bisikletine her bindiğimizde bunu yaşarız.
Kendinize gelin amcıklar.
"Neler oluyor? Ne kadar tatlı olmuşum, bana bakın" dedim.
Hiç böyle güzel olmamıştım. Memelerim gerçek, kalçam kalkık.
Tüm şehre sevgimi yaymaya hazırdım.
Erkekler bunu imkânsızlaştırıyor.
"Kanada'ya gitmem gerekecek" dedim.
Kanadalı erkekler biraz sıkıcı olabilir ama en azından mantıklılar.
Hiçbir Kanadalı pandeminin ortasında eczanede maske takıp takmama hakkında
biriyle kavga etmez.
Hiçbir Kanadalı erkek buluşmanın ilk 30 saniyesinde
testisinden bahsetmez.
Kayak yapmayı severim, bayılırım.
Bu yüzden Kanada'ya bayılıyorum.
COVID sırasında hobilerimin sıradan olmadığını anladım.
Başkaları uzun yürüyüşlere çıkıp puzzle yapmaktan heyecan duyuyordu.
El iş yapmaktan.
Ben de "Yapma ama" derdim.
Üç ilgi alanım var.
Ot içmeyi, kitap okumayı ve kayak yapmayı severim.
Tutkularım bunlar.
Başka ilgi alanım yok.
Dans etmeyi, şarkı söylemeyi bilmem.
Gerçi çocukken gereksiz yere çok öz güvenliydim.
Dans edip şarkı söyleyebileceğimi
ve bunları yapmaya başlayınca dünyanın güzelleşeceğini sanırdım.
İlk kez ortaokulda, 12 yaşındayken elime bir fırsat geçti.
Amigo kız seçmeleri vardı, "İşte bu" dedim.
Hak ettiğim saygınlığı işte o an elde edecektim.
Amigo kız seçmelerine girdim.
Herkes bir rutini öğrenmeliydi.
"Sıçarım ona. Kendi figürlerim var" dedim.
Aynen öyle.
O gün okuldan başım dik ayrıldım.
İlkokul veya ortaokul kariyerimde ilk kez
"Bu iş bende" dedim.
Sonraki gün erkenden gittim, doğruca beyaz panoya baktım.
Amigo takıma girenlerin isimlerini paylaşmışlardı.
Panoya yaklaşırken
okul hemşiresi beni durdurdu.
Şöyle dedi, "Tatlım,
dün amigoluk seçmelerinde seni hepimiz gördük.
Benimle revire gelmen gerek,
skolyozun var mı diye test yapacağız"
Ofisine oturup şöyle dedim,
"Takıma girdim mi yani?"
Şöyle dedi, "Hayır tatlım, hiçbir takıma giremedin.
Eve döndüğünde ayrıca anne babandan çocuk felci için verilen
aşı kartını iste.
Sırtında bir sorun var"
O gün eve gittim, hayretler içindeydim. Neler olduğuna inanamadım.
Hışımla eve döndüm, öfkeden deliye dönmüştüm.
Ön kapıyı açıp çarptım.
Mutfakta annemin yanına gittim, annem peynirli makarna yapıyordu.
Onu sağlıklı bir atıştırmalık sanıyordu.
Şöyle dedim, "Hey! Dün amigo kız takımı seçmelerine girdim.
Bugünse okul hemşiresi skolyozum var mı diye test yaptı.
Bu konuda bir bilgin var mı?"
Dönüp şöyle dedi, "Sana asla dans etme demedik mi?"
Aptal değildim.
Çocuk felci ve skolyoz teşhislerini biliyordum.
"Sonra işime yarar. Bunları sonrası için saklayayım" dedim.
Çok sürmedi.
Birkaç hafta sonra Almanca sınavım vardı, uyandım.
Ortaokuldayken uyandığınızda çalışmadığınızı hatırlarsınız ya.
Yataktan fırladım, "Siktir, Almanca sınavına çalışmadım" dedim.
Almanca öğrenmek umurumda değildi, Yahudi'yim.
Daha çok erken.
Koridordan annemin ayak seslerini duydum.
Yatağıma oturup bacaklarımı uzattım, kapıyı açınca bağırdım…
"Anne, ne oldu bilmiyorum.
Çocuk felcinden mi böyle oldu bilmiyorum.
Bu şekilde uyandım"
Annem bana yan yan baktı.
Küçükken büyük yalancıydım. Her konuda yalan söylerdim.
Anne babam yalancı olduğumu bilirdi.
Annem "Cidden mi? Şimdi mi çocuk felcisin?" dedi.
"Bilmiyorum, başka neden olacak?" dedim.
"Sadece böyle açılıyorlar. Dizlerimi bükemiyorum" dedim.
"Ne?"
Şöyle dedi, "Çocuk felci olduysan acile gitmemiz gerek.
Tüm gün evde oturup dizi seyredemezsin"
"Gidelim o zaman" dedim.
Ne yapacağını bilemedi. Afalladı.
"Şey…" dedi.
Yerdeki taşlanmış kotumu bana verip
"Acile gideceksek pantolonunu giy" dedi.
"Olur" dedim. 12 yaşındaydım, dizlerimi bükmeden giyebilirdim.
Şöyle yaptım.
Bir bacağımı soktum, çevirdim.
O lanet bebek Chucky gibi annemle baştan sona göz teması içindeydim.
"İşte bu lan" dedim.
Belimi geçirip kalktım, "Gidelim" dedim.
Hastaneye gittik.
Hastane önlüğü giyip
sedyeye uzandım.
Doktor 10 santimlik iğneyle geldi.
Ayak bileğimden kalçama kadar batırmaya başladı.
"Bunu hissedebiliyor musun?" diyor, Şöyle diyorum, "Hayır.
"Hiçbir şey hissedemiyorum, dedim ya"
İçimden "Siktir, çocuk felci testinin bu olduğunu keşke bilseydim.
Daha inandırıcı bir hastalık seçerdim.
Klamidya gibi bir şey" diyorum.
Muayenenin sonunda
perdeyi kapatıp annemle özel konuştu.
"Kızınız çocuk felci değil,
skolyoz da değil
ama psikiyatrik muayeneye ihtiyacı var" dedi.
Bir gün daha okuldan yırtıyorum, dedim.
Bu yüzden kayak benim için çok önemli.
Fiziksel koordinasyonum olmadığından kendimi geliştirmem çok uzun sürdü.
Kayağı çok ciddiye alırım.
Whistler, Kanada'ya giderim. Orayı severim.
Her sene Noel'de ailemle giderim.
Her doğum günümde gidip üstsüz videolarımı çekerim.
Köpeklerimi götürmek veya bırakmak konusunda ikilemde kalırım.
Çünkü dönüp dönemeyeceğimi bilmiyorum.
Sınırlar çok sıkı.
Gary döneminden kalma iki köpeğim var.
Onları burada bırakmak istemedim çünkü temizlikçim Mabelle'i
öz anneleri sanıyorlar.
Beni de üç, dört haftada bir
evde boş boş dolaşan kaşar bir bakıcı sanıyorlar.
Mabelle külotunda fıstık ezmesi mi saklıyor bilmiyorum
ama bence saklıyor.
Barınağa giden benim.
Şunu biliyorum, köpekleri bizzat kurtarmalısınız,
böylece anneleri olduğunuzu bilirler.
Chow barınağına gittim. En sevdiğim köpek cinsi odur.
Canlı pelüş ayıya benzerler. Mor dilleri, dik kuyrukları vardır.
Soğuk davranırlar, buna da saygım var.
Chow barınağına gidip "Chow kırması arıyorum.
Tercihen hafif obez. Elinizde ne var?" dedim.
"Kız ve erkek kardeş ikilisi var" dedi.
"Hoşuma gitti" dedim.
Büyük bir aileden geliyorum. Kardeş dinamiğini severim. "Getir" dedim.
Şu anı hiç unutmayacağım, erkek köpeği köşeden gördüm.
Götü devasaydı.
Bana doğru koşsa da gördüğüm ilk yeri orasıydı.
Çok sevdiğim o etli boynu vardı.
Etli boynu sağa sola sallanıyordu.
Etli koltuk altı da sağa sola sallanıyordu.
"Aman tanrım, bu köpekte mücevher saklanır" dedim.
Onun dişi hâli
ince dilimli, minyon hâliydi.
Köşeden döndü, daha hırçındı.
Guadalajara'dan gelen otobüsten yeni inmiş gibiydi.
Sırtında tüy dökülmesi vardı.
Kel kuyruğu vardı. Kulağında pırlanta küpe vardı.
"Tanrım, orada dur lan. Artık güvendesin, annen yanında" dedim.
Sonra barınaktaki kadın "İsimleri Bertrand ve Bernice" dedi.
Oracıkta az daha orgazm olacaktım.
Gözlerimi kadından kaçırdım, yoksa beni sapık sanacaktı.
"Aman tanrım, ben de tam bu isimleri verecektim" dedim.
Onları aldım. "Hadi çocuklar, anneniz artık benim. Gidelim." dedim.
Doğruca veterinere götürdüm, kurtarılmış köpeklerdi
ve Bernice'in dişleri kötü durumdaydı.
Londralılara benziyordu.
Veteriner beni arayıp "Şu an ameliyata giriyoruz.
Bernice'in tüm dişlerini çekmemiz gerekebilir,
haber vermek istedim" dedi.
Dedim ki "Olmaz, katiyen olmaz. O hayat tarzını bıraktı artık.
Dişsiz hâlde Bel Air'e taşınmaz, tamam mı?"
Mazlum dediğin budur. En az iki dişe ihtiyacı var.
Acil durumda çiğneyip kendini savunması için.
Sonra veteriner "Bert de sekiz kilo vermeli" dedi.
Telefonu yüzüne kapattım.
Hizmetçime dedim ki, "Hiçbir şekilde bu köpeğin kilosuyla dalga geçmeyeceğiz.
Hatta daha da şişmanlatacağız"
Sonra hayati bir hata yaptım.
Köpekleri kurtardıktan çok kısa süre sonra gittim.
Böyle bir kuraldan haberim yoktu.
48 saatliğine gittim.
Döndüğümde
15 yıllık temizlikçimin
ayak bileğinde iki ağırlıkla mutfağımda yürüdüğünü gördüm.
Arkasında dört ağırlık takmış biri vardı.
Bert.
"Ne yapıyorsun? Bu ne?" dedim.
"Anneyle baba diyette" dedi.
Şöyle dedim, "Gerçekten mi? Sen anne, o da baba mı?
Bu senaryoda ben kimim lan?"
"Sen Yavru Domuz'sun" dedi.
Hizmetçim bana böyle der. Yavru Domuz.
15 senedir birlikteyiz ve bana Yavru Domuz diyor.
Tüm arkadaşlarım da bana Yavru Domuz diyor.
Bana en sevdiğim fındıklı çikolata, Turtles'ı bıraktığı için öyle diyor.
Her gece yastığıma bırakır.
Otelde yaşasaydım güzel olurdu.
Sonra çıtayı artırıp paketten çıkarmaya başladı.
Yani yastığımla temas hâlindeler.
Sonra her sabah gelip "Leke nerede Yavru Domuz" diyor.
Kendi evimde bana komplo kurmaya çalışıyor.
Köpeklerimin onu tercih etmesi çok hoşuna gidiyor.
Resmen bayılıyor.
Her gün 4.30'da giderken
Bert pencere başına oturuyor. Kadının minibüsünün gittiğini görüyor.
Sinirlenip kafasını yere vuruyor, kendine beyin sarsıntısı geçirtiyor.
Sonraki sabah 8.00'de dönene kadar baygın hâlde yatıyor.
Kendi köpeklerimle uyumak istersem,
köpek sahibi olmamın tek sebebi de bu…
Tek istediğim onlarla birlikte uyumak.
Köpeklerimle uyumak istersem onları kendime çekmem gerekiyor.
Tacizci gibi.
Evin içinde tasmalarını takmam gerekiyor.
Buzdolabından tavuk kanadı çıkarıyorum.
Kokusunu alsınlar diye Mabelle'in atkılarından takıyorum.
Yatak odama gidene kadar İspanyolca konuşuyorum.
"Annene gel baba. Venga. Vamos."
Tek gecelik ilişkilerim köpeklerimle aramdaki ilişki kadar
küçük düşürücü olmuyor.
Yatak odama geldiklerinde köpek basamağına yönlendiriyorum.
Yatağa çıktıklarında basamağını itiyorum ve mahsur kalıyorlar.
İki ay böyle yaptıktan sonra "Çok küçük düşürücü.
Bu köpekler çok kötü" dedim.
Westwood barınağı beni aradı.
"Bir köpek kurtardık. Leonberger cinsi" dediler.
"O ne?" dedim.
Fotoğrafını attılar. "Tipim değil" dedim.
50 kilo, kocaman bir köpek. İnce, kaslı. Hoşlanmam.
Ama çaresiz durumdaydım.
Oraya gittim, köpeği gördüm. "Belki bağ kurabiliriz" diye düşündüm.
Onu aldım, Hodor adını verdim.
Eve, Bert ve Bernice'in yanına götürdüm. Hepsini yatak odama koydum.
Kapıyı kapattım.
"Alfa erkeği kendileri çözer" dedim.
Ya da alfa köpeği.
Onlara bıraktım. Aşırı yönlendirici bir anne değilim.
Esrar alıp uykuya daldım.
Geceleri uyurken olabildiğince kafa olmak isterim.
Sırf bir şey olursa diye.
Sırf bir hırsız, evime giren biri, bir tecavüzcü gelir diye.
Saldırıyı uykuda atlatmak istiyorum.
Gecenin bir yarısı uyanıp et bıçağı veya panik tuşu arayıp
biriyle dövüşmek istemiyorum.
Saldırı sırasında usulca baygın kalmak istiyorum.
Michael Jackson'ın doktoru hâlâ doktor olsaydı ona giderdim.
Yattım, uykuya daldım. Daha önce duymadığım bir sesle uyandım.
Odamda sanki bir çakal vardı. Öyle bir sesti.
Işığı açıp baktım.
Köpeklerimden biri
biçim değiştiren bir yaratık gibi yeni köpeğim Hodor'a dolanmıştı.
Başta Bert mü, Bernice mi anlamadım. Sonra Bernice olduğunu anladım
çünkü üzerinde hâlâ bir gece önce giydirdiğim sarı sabahlık vardı.
Gözleri kan çanağına dönmüştü.
Michael Jordan'ın belgeseldeki hâli gibi.
Ruj sürmüş de olabilir.
Hodor'un boynunu ısırıyordu. "Tanrım, kazanıyor" dedim.
Yataktan kalktım, kızımı tutup odanın bir ucuna fırlattım.
Dolabıma sokup kapısını kapattım.
Sonra Hodor bize saldırdı, onu geri püskürttüm.
Yatak odamdan çıkarıp kapıyı kapattım.
Sonra yatak odama girip yere serildim.
Şöyle dedim, "Tanrım, kafam çok iyi. O neydi öyle?
O insanlar kimdi?"
Aşağı baktım, memem açılmıştı.
Meme ucum kanıyordu.
Kopmadığından emin olmak için yokladım.
"Bununla yarın ilgilenirim" dedim.
Sonra köpek basamağını alıp yatağa yanaştırdım, köpekleri çıkardım.
Yatağıma uzanıp
asistanım Tanner'a şöyle mesaj attım,
"Bu gece yatak odamdaki
güvenlik kamerası görüntülerine bakmam lazım.
Zahmet olmazsa arkasına Shania Twain müziği
veya heyecan verici başka bir müzik koy. Çok sağ ol.
Bahçıvanımla mantar yiyip kafa olduğumuzda birlikte seyretmek istiyorum"
O görüntüde…
Ağır çekimde seyredince yataktan fırladığım görülüyor.
Gary Busey'ye benziyorum.
Kendi kızımı alıp havaya fırlatıyorum.
Göbeği tavana dönük, havada dönüyor.
Sonra bir noktada sincap gibi doğruluyor
ve Boeing 747 gibi U dönüşü yapıyor,
sonra gelip beni mememden ısırıyor.
Çekilmemesi için uğraştığım o iki dişiyle.
Evet, onu Whistler'a götürdüm.
O köpeğe saygım büyük.
İkisini de götürdüm. "Kış Harikalar Diyarı'na gidiyoruz.
Beyinlerine yeni anılar kazıyacağım. Mabelle'i unutacaklar" dedim.
İki hafta karantinaya girdim.
Her gün kar yağdı. Anca köpekleri yürüyüşe çıkardım.
Daha önce hiç çıkarmamıştım.
İkinci gün yürüyorduk.
Köşeden bir Kanadalı kadın geldi.
Büyük bir parkası ve Ugg çizmeleri vardı. Bert ve Bernice'i görüp şöyle yaptı…
"Ne var?" dedim.
"Neden tasma takmadın?" dedi.
"Çok tembeller. Yürüyemiyorlar bile.
Asla koşmazlar. Hiç endişelenme" dedim.
"Benim için değil, başkaları ayı sanabilir" dedi.
Şöyle dedim, "İkisinde de atkı var.
Cinayet işlemeye gitmeden süslenen çok ayı oluyor mu?"
Karantinam bitti, aklımda sadece kayak yapmak vardı.
Gidecek kimsem yoktu. Tek gitmek tehlikelidir.
"Tanrım, ne yapacağım?" deyip kayak rehberi tuttum.
O da yavaş yavaş tam zamanlı fahişeye dönüştü.
Sonra mantar enfeksiyonu oldum. Şöyle kaldım…
"Şaka mı bu?"
Kadın olmanın hikâyesi budur.
Çok azarsınız, size saplayacak birini bulursunuz,
sonra o kişiye alerjik tepki verirsiniz.
Eczaneye gittim.
Eczane reyonlarında mantar enfeksiyonu ilacı arıyordum.
Monistat 3'ye denk geldim.
Yani bu kremi Pikaçu'nuza sürüyorsunuz
ve üç güne mantar enfeksiyonu gidiyor.
Ya da çok iyi zaman geçiriyorsanız ve süreci dört güne çıkarmak istiyorsanız
bir de Monistat 7 var.
Dedim ki "Pardon 10 veya 14 gün seçenekleri yok mu?
Bahar tatili gibi iyileştirmek istiyorum
çünkü yabancıların karşısında kukumu kaşımaya bayılıyorum!"
Bu ilacı kim buldu, biliyor musunuz? Bir erkek.
İnanamadım, ne bu yani?
LA'deki doktoruma mesaj attım.
Amerika'da Diflucan alırız.
Tek bir büyük haptır. Alırsınız, 48 saate mantar enfeksiyonu gider.
"Bana Diflucan yazar mısın?" dedim.
"Kanada'da o yok ama sana muadilini yazayım" dedi.
"Olur" dedim. Eczaneyi aradı. Eczanede sağa sola yürüyüp duruyorum.
Kayak kıyafetlerim, çizmelerim ve kaskım var. Denyoya döndüm.
Sonra adımı söyledi.
Gittim, Diflucan'dan büyük bir hap verdi.
Küçük bir füze boyutunda.
Ağzıma attım, biraz su içtim.
Teleskiye geri döndüm.
Hiç tanımadığım iki kişiyle teleskide oturuyorum.
Hap boğazımdan geçmiyor.
"Ne büyük bir hapmış.
Neden yutamıyorum?" dedim.
Şöyle kaldım…
Şöyle dedim, "Kayağa başlamadan bunu yutmak zorundayım. Tehlikeli bu.
Boğazımda böyle bir hapla kayak yapamam."
Zirveye ulaştım, hâlâ boğazımda. Şöyle dedim,
"Su içmem lazım.
Bara girdim, margarita içtim.
Onu diktim, şöyle yaptım…
Hap hâlâ boğazımdan geçmedi.
"Başım büyük belada" diye düşündüm.
"Ne oluyor böyle?" dedim.
Hapın kutusunu kayak pantolonumdan çıkardım.
Koca koca, siyah puntolarla
"Yalnızca vajinal uygulama" yazıyordu.
"Tüh ya" dedim.
Doktoruma mesaj attım.
Şöyle dedim, "Selam.
Selam, n'aber?
O hap var ya,
bana yazdığın hap hangi delikten
alırsam alayım etki ediyor mu?"
"Hangi delikten aldın?" diye cevap verdi.
"Ne?" dedim, deliklerimi saydım. "Ne?"
"Kıçımdan almadım ya" dedim.
"Eyvah" yazdı.
Sonraki 48 saat çok acı vericiydi.
Ekşi maya başlangıç kitinin ağzımdan çıkmasını bekledim.
"Süper, şimdi de fırıncıyım. Kanadalı bir fırıncıyım" dedim.
O fiyaskodan sonra bir arkadaşımla buluştum.
Adı Kelly. Birkaç gün birlikte kayak yaptık.
Şöyle dedim, "Sen süpersin falan
ama ben cidden bir erkek arıyorum.
Tamam mı? Buraya üç veya altı aylığına geldim.
Kim bilir daha ne kadar sürer
ama önce kayak, sonra seks yapacağım birini arıyorum.
Bu sırayla.
Senden olmaz.
"Whistler'dan ayrıldığımda o kişiyle asla iletişimim olmayacak.
Birisi için büyük bir fırsat bu"
"Yardım edebilirim" dedi. "Süper, harika" dedim.
"Cumartesi benimle partiye gel" dedi.
Onunla Whistler'da bir partiye gittim. Bir koltuğa oturdum.
Bir adam girdi, kadın şöyle dedi, "Sana ayarlamak istediğim adam bu"
Başımı kaldırdım,
kaptan şapkası takan bir adam gelmişti.
Evet!
Hayır, "Evet" falan değil.
Erkekler kaptan şapkası taktığında onlara ne oluyor bilmiyorum
ama seyretmesi utanç verici.
Kaptan şapkası takıp gemi filoların veya uçak filoların
varmış gibi davranmak için ne kadar mikropenis enerjisi
gerektiğini biliyor musunuz?
"Artık kaptanım" demek ne kadar rezil bir durum biliyor musunuz?
Hayır, değilsin. Kaptan değilsin.
Buna uzun zaman kafa yordum. Babam eskiden kaptan şapkası takardı.
Her yaz feribotla Boston'dan Martha Vineyard'a giderdik.
Feribotta kaptan şapkası takardı.
Asıl kaptanın gelip
babamın Cadılar Bayramı kostümünde görecek diye tüm yolculuk boyu korkardım.
Böyle bir saçmalığı yalnız beyaz erkekler yapıyor.
Siyahi erkekler kaptan şapkası takıp götlük yapmıyor.
Asyalı erkekler böyle bir şey asla yapmaz.
Latin erkekler de yapmaz.
Pitbull yapıyor ama o bir istisna.
Çünkü toplumuzda gerçekten kaptan olan kimse,
yani kahramanlar,
onlar zaten asla kaptan şapkası takmaz.
Kimse kendini kaptan ilan etmez.
Toplumumuzun gerçek kahramanları,
yani hemşireler, öğretmenler, hostesler…
Evet, artık asıl kahraman onlar. Hostesler.
Son üç sene katlanmaları gereken saçmalığa inanabiliyor musunuz?
Masum kadınlar
ve gey erkekler.
Puerto Vallarta'da yılda fazladan birkaç hafta sonu
geçirmek istemişlerdi
ama şimdi vardiyalarını şişko Cumhuriyetçileri
uçak koltuklarına bantla yapıştırarak geçiriyorlar.
İnanılır gibi değil.
Sosyal çöküş işte budur!
Gökyüzünde suçla savaşacak donanımda değiller.
O adamı görür görmez içimden "Çöl gibi kurudum" dedim.
"Mümkün değil" dedim.
Beni gördü, doğruca yanıma geldi.
"Sen Chelsea Handler mısın?" dedi. "Hayır" dedim.
Aşağı baktım, parmak arası terlik giymişti.
"Çifte saldırı oldu" dedim.
Şubatta, kış fırtınasının ortasında adam parmak arası terlik giyiyordu.
Mevsimi dışında parmak arası terlik giyen erkeklerden bıktım usandım.
Onları sadece bir mevsimde giyebilirsiniz, o mevsim de yaz. Tamam? Sınırları aşmayın.
Onlar bizim terliğimiz. Bizim ve pedikür yaptıran gey erkeklerin.
Ayaklarınızı suratımıza sokmayın. Bıktık artık.
"Parmak arası terliklerle sorunun mu var?" dedi, "Var" dedim.
"Hem kışın parmak arası terlik giyip hem de kadınlarla bir türlü anlaşamayan
bir erkek grubu daha var.
Adları Taliban.
Bir daha terlik giymek istediğinde bunu aklından çıkarma" dedim.
Şöyle dedi, "Gerginliği alayım.
Benim adım Gregg"
"Tahmin edeyim, iki G'yle yazılıyor" dedim.
"Nereden bildin?" dedi.
"Kıyafetin yüzünden" dedim.
Tekrar denedi. "En sevdiğin 10 müzik grubu ne? Çabuk söyle" dedi.
"Nickelback" dedim.
Son çare olarak "Yanımda uyuşturucu var" dedi.
"Olsa iyi olur" dedim.
Sonra içi kapsül dolu bir poşet çıkardı. "Bu ne?" dedim, "Molly" dedi.
Bir kapsül vermeye çalıştı, "Poşeti uzat" dedim.
Şöyle dedim, "Bana bak
Grej.
Kaptan şapkasını sen takıyor olabilirsin ama artık kaptan benim.
Bu uyuşturucuları hak etmiyorsun.
Bu uyuşturucular bu partide senin kıyafetini görmek zorunda kalan
her kadının hakkı"
"Sinirli görünüyorsun" dedi. Şöyle dedim, "Öyleyim.
Tüm kadınlar adına sinirliyim.
Senin gibi biri bu kılıkta gelip
benim gibi bir kadınla yatabileceğini düşündüğü için sinirliyim,
mümkün değil"
Toplum olarak öğrendiğimiz her şeyden sonra;
hep beraber, erkekler de kadınlar da arasındakiler de,
hep beraber güç dengesizliği hakkında öğrendiğimiz her şey
ve kadınların gördüğü istismardan sonra,
erkekler kadınların yanına gittiğinde ağızlarından çıkan ilk cümle
"Özür dilerim" olmalı.
Güç dengesizliği hakkında elde ettiğimiz her şeyden
ve kadınların erkek elinde gördüğü istismardan sonra…
Bireysel olarak suçlusunuz, demiyorum Öyle bir şey demiyorum.
Toplum olarak hepinizin bize bir özür borcu var lan.
Gerçekten.
Parmak arası terlik
ve kaptan şapkası hakkında tartışıyorsunuz, cidden.
Biliyorum…
Buraya gelen hetero, beyaz erkekleri başkasının zorladığını biliyorum.
Kız, gey, trans veya non-binary değilseniz başkasının zoruyla geldiğinizi biliyorum.
Hetero, beyaz erkeklerin sesimi veya "Chelsea Handler" ismini duyduğunda
"Siktir git lan" dediklerini biliyorum.
Bunu biliyorum.
Size yardım etmem için beni sevmenize ihtiyacım yok.
Benim için de kolay değil.
İşimdeki kancıklığı atmam için herkesten iki saat önce kalkmam gerekiyor.
Bebek gibi yatağımın kenarına oturup "Bugün kancıklık yapma.
Sen birsin" diye mantralar söylemem gerekiyor.
Ama bunca zaman sonra bize aptalca sorular sorduğunuzda,
mesela "Ne yapacağımızı bilmiyoruz. Size kapıyı açabilir miyiz?"…
Yani "Evet,
tarihin başlangıcından beri bize tecavüz ediyorsunuz.
En azından bize kapıyı açın"
Açın, kapatın, sonra tekrar açın geri zekâlılar.
Olayı anlamıyor musunuz?
İnanılır gibi değil yani.
Abim şöyle diyor, "Chelsea, her beyaz erkek kötü değil"
Şöyle diyorum, "Öyle bir şey diyen yok. Öyle diyen yok.
Ama şimdi şüphelendim bak"
Şerefsiz olan siz değilseniz, ki seyirciler arasındaysanız
yanınızda bunu size açıklamış bir kadın veya erkek vardır
ama şerefsiz siz değilseniz öyle birini tanıyorsunuzdur
ve bu mesajı iletmelisiniz.
Beyaz bir erkek olmanın zorluğundan sızlanmak yok artık.
Bunun çok aşağılayıcı olduğunun farkında mısınız?
"Beyaz erkek olmak çok zor"
Bedenlerimiz konusunda özgür olma hakkını 50 yıl önce elde ettik
ve bu, bugün elimizden alınıyor.
Bize histerik demeyin. Histerik falan değiliz.
Tamam? Histerik değiliz.
Irkçılık ve seksizim hakkındaki fikirlerinizin ilgisi yok.
Siz bunun kurbanı değilsiniz. Suçlularısınız.
Üç buçuk, belki dört ay boyunca Whistler'da kaldım.
Eve döndüm
ve hetero…
Heteroseksüel ilişkisi olan dokuz kız arkadaşım
dönüşüp
tam zamanlı am müptelası olmuştu.
Dokuz kız arkadaşım.
Doğrudan erkeklerin davranışları yüzünden
erişkin başlangıçlı lezbiyenliğe
büyük bir göç var şu an.
Doğal olarak gey olmayan insanlar gey olmayı düşünüyor.
Bizi kendinize düşman edip kukuya yönlendiriyorsunuz.
Ay'daki ablamı arayıp şöyle dedim,
"Seninle bir çift olmamız gerekebilir"
"İstemiyorum" dedi.
"Ben de istemiyorum
ama elimizde fazla seçeneğimiz kalmıyor.
Bir çift Birkenstock al çünkü Maine'e gitmemiz gerekebilir"
Durum bu kadar ciddileşti işte.
Beni kendi ablama oral seks yapmayı düşünmek zorunda bırakıyorsunuz.
Bu yüzden Filipinli bir erkekle çıkıyorum.
Çünkü hiçbir erkek Jo Koy'un benimle konuşup
bana davrandığı gibi davranmamıştı.
Yani,
söylediği bazı şeyleri duyunca gerçek olduğuna bile inanamıyorum.
"Ne?" diyorum.
Bir restoranda ilk randevularımızdan birindeydik,
restoranın sahibi, şişman aptalın teki masamıza geldi,
"Rezervasyon listesinde isminizi gördüm.
Pek hayranınız değilim ama karım öyle ama o da üçüncü karım"
"Dördüncü karınızda bol şans bayım" dedim.
Adam masadan uzaklaşınca Jo Koy "Bu yaptığın sikimi kaldırdı" dedi.
Öz güvenim ve kimsenin saçmalığına gelememem
onu tahrik ediyor.
Bir erkeğin erkekliğine dil uzatmamak için
kişiliğimi bastırmam yerine
olduğum kişi onu tahrik ediyor lan.
Bu ne kadar seksi, farkında mısınız?
Şükran Günü için Hawaii'deydik, bikini giydim.
"Kalçamdaki selülite bakar mısın?
Çok mu kötü?" dedim. "Ne?
Bir kadını kadın yapan selülitidir. Çok seksi bir şey" dedi.
"Bu da benim sikimi kaldırdı işte" dedim.
Böyle bir cümle olduğunu bile bilmiyordum.
"Bunu not edeyim de her kadın bu cümleyi duyabilsin" dedim.
Evet!
New Jersey'li Yahudi bir kızım.
Sakso çekmeyi hiç ama hiç sevmemişimdir
çünkü liseden bir çocuk
seks yapacağım her erkek için bunu mahvetti.
Adı Daniel Lombardo.
L-O-M-B-A-R-D-O.
İlk kez ona sakso çekmeye çalıştım.
16 yaşında bir kız için bunu yapmak ne kadar korkunçtur biliyor musunuz?
Oraya gittiğinizde ne yapacağınızı bile bilemezsiniz.
"Islık çalacağım sanırım"
İlk kez Daniel'a sakso çekmeye çalıştım.
Kafamı oraya götürdüm,
Daniel da elini kafamın arkasına koydu.
Ayağa kalkıp taşaklarına tekme attım.
Beni anlayıp saygı duyduğu için
Jo Koy'un elini alıp başımın arkasına ben koyuyorum
çünkü artık sakso çekmeye bayılıyorum.
Doyamıyorum.
Bazen diş plaklarımı bile takıyorum.
Geçen gece ikimiz de Missouri'de gösterideydik.
Ben Kansas City'deydim, o da Springfield'daydı.
Aramızda iki buçuk saatlik mesafe vardı ama iki gece gösterimiz vardı.
Bir gece, bir de sonraki gece. İki gece bu demek.
İlk gösteriden sonra mesaj attı. "İyi geceler öpücüğü vermeye geliyorum.
Bu kadar yakın olup öpmemek olmaz"
İki buçuk saat yol gelip iki buçuk saat yol gitti.
Ben bunu kimse için yapmam.
New York'taydık, eve gittik. "Siktir, tampon almayı unuttum" dedim.
"Canım, otur. Ben alırım" dedi.
"Asla olmaz. Saat gecenin 2.30'u.
Burası New York, güvenli değil, ben de geleyim"
Bana baktı, beni oturttu.
"Ömrün boyunca tampon aldın.
Bundan sonra tamponlarını ben alacağım" dedi.
Bunu duyunca götten veresim geldi.
Tamam mı? Bu saçmalığı yaymaya başlayın erkekler.
Erkekler için şöyle bir rehber yazacağım, İçimdeki Filipinli.
Bunu söylemeye başlayın. İnanmasanız da olur.
Söyleyerek inanmaya başlarsınız ama daha önemlisi biz duymaya başlarız.
Bunu, selülitin seksi olduğunu duymaya ihtiyacımız var.
Aranızda aradığı kişiyi henüz bulamamış biri varsa
yaşlandığınızı düşündüğünüz için standartlarınızı düşürmeyin
veya panik yapmayın, aradığınız kişi geliyor.
Parmak arası terlik giymiyor veya kaptan şapkası takmıyor.
Ona şöyle dedim, "Seni Ay kadar çok seviyorum"
Şöyle dedi, "Canım, Ay'ın nerede olduğunu bile bilmiyorsun"
Teşekkürler Nashville! Çok teşekkürler!
Teşekkürler Nashville!
Herkese teşekkürler!
Teşekkür ederim.
Selam, selam.
Teşekkür ederim.
Teşekkürler Nashville! Harikaydı!
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer