Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΚΡΙΣΤΙΝΑ Π.: ΜΗΤΡΙΚΑ ΓΟΝΙΔΙΑ
Νέα Υόρκη!
Ναι, φίλε!
Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε. Χαίρομαι πολύ.
Χαίρομαι πολύ που δεν είμαι με την οικογένειά μου.
Έχω δύο αγόρια
και έναν cis άντρα σύζυγο.
Όλη μέρα πουλιά.
Το σπίτι έχει λιγότερη θηλυκή ενέργεια κι απ' τη Σάρα Χάκαμπι Σάντερς.
Δεν γίνεται!
Είμαι το μόνο μύδι στο μενού σ' εστιατόριο που φτιάχνει λουκάνικα.
Και το τελευταίο μωρό που έβγαλα από μέσα μου
ήταν 4,8 κιλά.
Ναι.
Εξολοθρευτής αιδοίου.
Μου διέλυσε την ποικιλία αλλαντικών.
Ξέσκισε το τσεπάκι μου για λουκάνικα.
Κατέστρεψε την πεοθήκη μου.
Χύθηκε πιο πολύ αίμα κι από πόλεμο καρτέλ στο Μεξικό.
Λες και έσκασε αυτοσχέδια βόμβα εκεί κάτω.
Και ακούστε το καλό.
Δεν έχω κάνει μία,
αλλά δύο περινεοτομές.
Ξέρετε τι είναι αυτό;
Όταν σου κόβουν το περίνεο.
Και γίνεται "ξέχνα το".
Γίνεται όλο μαζί μια λεωφόρος για απόβλητα.
Θεέ μου, είναι χάλια.
Αφού κάνεις μωρό,
οι γιατροί έχουν το θράσος να σε ρωτήσουν
αν νομίζεις πως ίσως έχεις επιλόχεια κατάθλιψη.
Λένε "Είναι ψυχική ασθένεια. Είναι σύνδρομο".
Εγώ λέω "Αν δεν έχεις κατάθλιψη αφού κάνεις μωρό,
είσαι ψυχικά ασθενής".
Ναι.
Γιατί, καταρχάς, είσαι πιο χοντρή κι απ' τον Μπερτ Κράισερ.
Αυτό ήταν για σένα. Και για σένα! Και για σένα!
Είσαι πάνχοντρη, και…
Και επειδή έχω βγάλει ανθρώπους από μέσα μου,
κάθε φορά που βήχω
κατουράω λιγουλάκι.
Όχι πολύ, μια ιδέα μόνο,
μια σταγονίτσα, ένα…
Μου φιλάει το εσώρουχο.
"Είσαι πανέμορφη". Να δίνει κάτι.
Δεν είναι αρκετά ώστε να αλλάξω εσώρουχο κατά τη γνώμη μου,
οπότε συνήθως κυκλοφορώ με κατουρημένο βρακί.
Σας ευχαριστώ.
Και δεν αλλάζω εσώρουχο
επειδή είμαι εξαντλημένη.
Είμαι πολύ κουρασμένη επειδή έχω ένα τρίχρονο
και ένα εξάχρονο αγόρι
και ζητάνε πάρα πολλά από τους γονείς τώρα πια. Πάρα πολλά.
Το σχολείο μού ζήτησε να ετοιμάσω μπάρες δημητριακών χωρίς ξηρούς καρπούς.
Χωρίς
ξηρούς καρπούς.
Μπάρες δημητριακών.
Λέω "KitKat εννοείτε;"
"Ορίστε, ένα θερμός με αναψυκτικό. Καλά να περάσετε σήμερα".
Είναι τρέλα. Έδωσαν στο τρίχρονό μου, τριών χρονών παιδί, έλεγχο προόδου.
Μήπως να αφήσουμε τα έγγραφα για όταν ξέρει
να λέει σωστά "σπαγκέτι" αντί για "πασκέτι";
Η δασκάλα είπε
"Ο Τζούλιαν είναι καλό παιδί αλλά δεν παίζει με όλα τα παιδιά".
Είπα "Ωραία.
Έχετε δει τι σκατόφλωρους έχει στην τάξη του;"
Ναι.
Νομίζω πως το να εντοπίζεις τους φλώρους είναι πιο σημαντικό απ' την ανάγνωση.
Πάρα πολλά.
Θέλω να είμαι μαμά της δεκαετίας του '80.
Ζωάρα ζούσαν αυτές, έτσι;
Ήταν μια διαφήμιση που προβαλλόταν στις 10:00 το βράδυ,
κι έλεγε "Είναι 10:00 το βράδυ, ξέρετε πού είναι τα παιδιά σας;"
Έπρεπε να τους θυμίσουν ότι είχαν παιδιά!
Έλα τώρα!
Ήταν η Χρυσή Εποχή της μητρότητας.
Τώρα λένε στις μαμάδες "Το παιδί πρέπει να τρώει όλα τα χρώματα λαχανικών.
Το ουράνιο τόξο λαχανικών".
Εγώ μικρή, έτρωγα μόνο κόκκινο και κίτρινο.
McDonalds, τρεις φορές τη βδομάδα τουλάχιστον.
Τουλάχιστον.
Τα Happy Meals σε κάνουν πολύ λυπημένο.
Τόσο αλάτι και συντηρητικά.
"Μαμά, μούδιασε το αριστερό μου χέρι.
Έτσι είναι η αίσθηση της νοστιμιάς;"
Η δεκαετία του '80.
Δεν υπήρχαν "γονείς με επίγνωση".
Η δική μου μαμά με έβριζε στο πάρκινγκ πολυκαταστήματος
στα ουγγρικά,
και ούρλιαζε…
Που σημαίνει
"Θα σε κοπανήσω στο κεφάλι τόσο δυνατά
που θα χεστείς πάνω σου".
Χτυπούσες το παιδί σου.
Χτυπούσες και παιδιά αλλωνών.
Δεν ήταν παράνομο.
Χάρη έκανες σ' εκείνη τη μαμά.
Με καταλαβαίνετε. Πραγματικά.
Δεν λέω πως ήταν τέλεια η δεκαετία του '80
ούτε πως είναι σωστό να κακοποιείς παιδιά…
αλλά να…
χρειάζεσαι λίγο δύσκολα στη ζωή σου,
να παλέψεις λίγο,
να ιδρώσεις για κάτι.
Γιατί; Για να αποκτήσεις αντοχές.
Αντοχές!
Η δεκαετία του '80 δεν ήταν τέλεια, αλλά θα σας πω τι δεν είχε.
Δεν υπήρχαν ασφαλείς χώροι.
Δεν υπήρχαν προειδοποιήσεις περιεχομένου.
Και δεν υπήρχαν γαμημένες αλλεργίες σε φιστίκια.
Γιατί; Γιατί επί χιλιάδες χρόνια
οι μόνοι άνθρωποι που έκαναν παιδιά
ήταν όσοι μπορούσαν να κυνηγήσουν,
να χτίσουν καταφύγιο
και να παλεύουν με άγρια θηρία.
Τώρα κάνουν παιδιά άνθρωποι
που δεν μπορούν να φάνε σιτάρι.
"Μα, βρε Κριστίνα, αλλεργία είναι.
Δεν ξέρεις εσύ".
Πάντως ξέρω ότι δεν θα πηδηχτώ με κάποιον που φοβάται το ψωμί.
Ναι.
Και η αγαπημένη μου ερώτηση
είναι όταν πάω σε εστιατόριο και ο σερβιτόρος ρωτάει
"Κυρία μου, μήπως έχετε ευαισθησίες σε φαγητά;"
Όσο κι αν γελάω δεν φτάνει ποτέ.
Λέω "Όχι, αγάπη μου.
Όχι, έχω μηδέν ευαισθησίες
σε οτιδήποτε, ποτέ…
γιατί είμαι Γενιά Χ".
Ναι. Είμαι της Γενιάς Χ.
Μεγάλωσα παίζοντας σε καυτές μεταλλικές μπάρες το καλοκαίρι.
Και όταν έπεφτα, δεν έπεφτα σε αφρό ή εδαφοκάλυψη,
έπεφτα σε έναν νεκρό άστεγο.
Ναι, κολυμπούσα στο ποτάμι του Λος Άντζελες.
Δεν είναι ποτάμι, υπόνομος είναι.
Και, τότε, γινόταν μπούλινγκ σε όλους.
Γινόταν μπούλινγκ σε όλους.
Όταν γύριζες σπίτι και το έλεγες στους γονείς σου,
σου έκαναν αυτοί μπούλινγκ που δεν πάτησες πόδι.
Χέσε μας, είμαι μαμά της δεκαετίας του '80.
Αφήνω τα παιδιά μου να πηδάνε από τον καναπέ στο τραπεζάκι,
γιατί γι' αυτό είναι τα μωρουδιακά δόντια!
Ναι.
Ναι. Πιστεύω…
ότι αν τρως Cheerios από το πάτωμα γίνεσαι δυνατός.
"Καλύτερα από εμβόλιο!"
Παίζουμε ένα παιχνίδι.
Αν πέσει φαγητό κάτω και το πάρεις πριν απ' τον σκύλο,
το κρατάς.
Μαθαίνω τα παιδιά μου να λένε ψέματα σωστά.
Είναι σημαντική ικανότητα στη ζωή,
γιατί μια μέρα θα μεγαλώσουν και θα έχουν αφεντικό.
Η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη τακτική;
Όχι όταν χάζευα δύο ώρες στο TikTok στη δουλειά.
Ναι.
Τα παιδιά μου βλέπουν καρτούν.
Από τα παλιά καρτούν, φίλε.
Τους βάζω Μπαγκς Μπάνι.
Γούντι Τρυποκάρυδο.
Πέπε Λε Πιου!
"Μα, Κριστίνα, ο Πέπε είναι προβληματικός".
Μιλάω με τα παιδιά μου και τους λέω
"Άκου, δεν είναι όλοι οι Γάλλοι βιαστές.
Αλλά μυρίζουν όντως σκατά".
Οπότε…
Όταν έμενα στην Καλιφόρνια,
υπάρχει ένας νόμος που λέει
πως όποτε κάνει ποδήλατο το παιδί σου πρέπει να φοράει κράνος.
Και το έκανα
επειδή είμαι γαμώ τις μαμάδες.
Κατά βάθος, όμως,
στην ψυχή μου,
έλεγα
"Τι σκατοφλωριές είναι αυτές;"
Με δουλεύεις; Κράνος;
Για να κάνει ποδήλατο;
Υπάρχει τίποτα πιο ντροπιαστικό στη ζωή;
Όταν ήμουν μικρή, στο σχολείο,
είχαμε ένα παιδί που φορούσε κράνος αλλά δεν έκανε ποδήλατο,
αν με πιάνετε…
Ίσως έκοβε τα εισιτήρια στο σινεμά.
Ίσως μάζευε τα καρότσια στο σούπερ μάρκετ.
Είχαμε τέτοιο παιδί στο σχολείο μας, τον λέγαμε Πρόκληση.
Ηρεμήστε, μπορείτε να γελάσετε με τον Πρόκληση.
Τώρα είναι μια χαρά.
Είναι εντελώς νορμάλ.
Τελικά, τότε, παλιά,
του έδιναν λάθος φάρμακα.
Θεέ μου!
Ναι, οπότε με το θαύμα της σύγχρονης ιατρικής
τον έκαναν ξε-υστερημένο.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Πόσο καλό αστείο ήταν!
Είναι το αγαπημένο μου αστείο.
Σίγουρα θα το λέτε τη Δευτέρα.
Θα λέτε "Αυτή η Σίντι είναι ξε-υστερημένη".
Λοιπόν,
θέλω να βλέπουν τα παιδιά μου Σουσάμι Άνοιξε, γιατί κι εγώ το έβλεπα.
Σουσάμι Άνοιξε. Ναι.
Αλλά έχετε δει τώρα τελευταία Σουσάμι Άνοιξε;
Σκατά έγινε η γειτονιά!
Θα πεθάνετε.
Λοιπόν, καταρχάς,
το Κούκι Μάνστερ,
ο λαίμαργος καριόλης που σου μάθαινε να μην παρατρώς γλυκά,
τώρα τρώει φρούτα και λαχανικά.
Ξέρω, τι άλλο θα δούμε;
Τι άλλο θα δούμε, το Μπιγκ Μπερντ ελευθέρας βοσκής; Χέσε με!
Όχι!
Ο Όσκαρ ο Γκρινιάρης,
ο σαβουρομαζώχτρας, ζούσε στη βρόμα σε κάδο σκουπιδιών.
Τώρα μένει σε κάδο ανακύκλωσης.
Σίγουρα θα είναι απ' τους μαλάκες που φοράνε πατσουλί.
Ξέρετε ποιους λέω;
Δεν αγοράζουν κανονικό αποσμητικό, αγοράζουν το φυσικό.
Και μετά σου μιλάνε γι' αυτό,
"Ξέρεις, Κριστίνα, το κανονικό αποσμητικό…"
"Κανονικό αποσμητικό…"
"Το κανονικό αποσμητικό έχει αλουμίνιο…
και το αλουμίνιο προκαλεί Αλτσχάιμερ".
Θα θέλαμε όλοι να είχες Αλτσχάιμερ,
γιατί βρομάς σαν το μουνί του Ντογκ του Κυνηγού Επικηρυγμένων,
με το ψεύτικο αποσμητικό σου.
Ο Μπερτ και ο Έρνι
ακόμα δεν είναι γκέι,
αλλά είναι πολυερωτικοί.
Είναι το αγαπημένο μου. Λατρεύω τον πολυερωτισμό.
Για κάτι τέτοια ζω.
Λατρεύω όταν κάποια λέει
"Είμαι πολυερωτική".
Μωρή, τη δεκαετία του '90 ήσουν σκέτη τσούλα.
Καύλες έχεις.
Αυτό δεν είναι ταυτότητα.
Υπάρχει και νέος χαρακτήρας στη γειτονιά.
Τη λένε Τζούλια και είναι αυτιστική.
Όχι! Ρε παιδιά, αυτό είναι…
Ενθουσιάστηκα πάρα πολύ
που το Σουσάμι Άνοιξε έβαλε αυτιστική μαριονέτα.
Ξετρελάθηκα. Χάρηκα πάρα πολύ.
Όπως όταν βγαίνει νέο ντοκιμαντέρ για το Τουρέτ,
που ενθουσιάζεσαι,
ώσπου το βλέπεις και στα δύο λεπτά λες "Ήμαρτον, οι άνθρωποι υποφέρουν".
"Είμαι κακός άνθρωπος".
Άρχισα να βλέπω την Τζούλια, τον αυτιστικό χαρακτήρα, και…
Μου αρέσει πολύ.
Έμαθα για τον αυτισμό, που ήταν καλό, και αυτό που μου αρέσει πιο πολύ
είναι ότι καμιά φορά αναστατώνεται και χτυπάει τον Έλμο…
Τέλεια, να πάει να γαμηθεί ο Έλμο!
Είναι ο χειρότερος.
Γελάει συνέχεια μ' αυτά που λέει.
"Ο Έλμο σε αγαπάει".
"Ο Έλμο κάνει κακά".
Ακούγεται σαν αγχωμένη ηθοποιός τσόντας.
Όπως τότε που ο υπεύθυνος κάστινγκ τραβάει τη συνέντευξη πριν από τη σκηνή.
Μην κάνετε ότι δεν ξέρετε τι σκατά λέω.
Έτσι; Ο γλίτσας. Και λέει
"Τι θα κάνεις σήμερα για μας, γλυκιά μου;"
Και εκείνη κάνει
"Θα κάνω το πρώτο μου πίπα-τριπλό πρωκτικό".
"Μας καύλωσες".
Θεέ μου.
Και να πώς έχει το πράγμα.
Να πώς έχει.
Θεέ μου.
Να πώς έχει το πράγμα. Παλιά
μπορούσα να γελάω μ' εκείνη την κοπέλα,
αλλά τώρα είμαι μεσήλικη μαμά
και έχω ένα σωρό συναισθήματα, συμπόνια και τέτοια…
γιατί συνειδητοποιείς
ότι η ζωή είναι θέμα πολλής τύχης
και μετά διαδοχικών επιλογών,
και θα μπορούσα εγώ να είμαι αυτή η κοπέλα.
Θα έπρεπε να είμαι η κοπέλα στην τσόντα.
Έτσι όπως μεγάλωσα,
θα 'πρεπε να είμαι αυτή η κοπέλα, και, γενικά,
το σταντ-απ δεν είναι και καταπληκτική επιλογή ζωής.
Πάει, ηθοποιός σε τσόντες, κωμικός σταντ-απ. Καθόλου έξυπνο.
Λοιπόν, έγινα μαμά και…
Πώς να το πω; Θέλω…
Θέλω να τα πάω καλύτερα απ' ό,τι είχα.
Καταλαβαίνετε; Δεν κατηγορώ τους γονείς μου για τίποτα.
Τους κατηγορώ; Ναι.
Αλλά, βασικά…
Θέλω να γίνω καλύτερος γονιός
απ' αυτούς που είχα και… Ναι.
Ευχαριστώ. Ένα άτομο.
Ωραία, συμφωνείτε.
Όπως το λέει ο θεραπευτής μου,
Σπάω τον κύκλο…
Σπάω τον κύκλο του τραύματος των γενεών.
Σπάω τον κύκλο του τραύματος των γενεών,
και θέλει πολλή δουλειά.
Να τι έχω κάνει μέχρι τώρα.
Μια δεκαετία θεραπεία,
και κάθε μέρα ξυπνάω, λέω για τι είμαι ευγνώμων
και μετά πίνω τον καφέ μου.
Χέζω,
κάνω γυμναστική,
επειδή οι ενδορφίνες από την άσκηση βοηθάνε με την κατάθλιψη,
και μετά ακολουθώ μια δίαιτα με λίγους υδατάνθρακες και πολλή πρωτεΐνη.
Διαλογίζομαι δύο φορές τη μέρα.
Νιώθω όλα τα χαζο-συναισθήματά μου…
και είμαι ακόμα για τα μπάζα.
Είμαι θεότρελη.
Ευχαριστώ.
Αλλά…
Αλλά προσπαθώ, κάνω την προσπάθεια,
και θα τα καταφέρω, ρε.
Θα τα καταφέρω. Ναι.
Ναι, γιατί είχα χάλια παιδική ηλικία.
Ας το θέσω έτσι, όταν ήμουν μικρή,
δεν καταλάβαινα τους ανθρώπους
που έμεναν σπίτι μετά τα 20 τους.
Ρε φίλε, εγώ ήθελα να φύγω απ' τα έξι.
"Πού είναι η επιστολή απ' το Χόγκγουορτς; Να φύγω από δω".
Θα προτιμούσα να έμενα
με τις μαλακισμένες από το The Facts of Life
και να με ψαλιδώνει η λέσβω, η Τζο. Τη θυμάστε;
Το ξέρετε ότι η Τζο ήταν λεσβία, έτσι;
Ναι. Επειδή είχε ψηλή κοτσίδα.
Και ήταν μηχανικός.
Μηχανικός για μουνιά, έτσι; Ναι!
Τη μισούσα τη μαμά μου. Πάρα πολύ.
Ήταν η χειρότερη.
Με οριακή διαταραχή και σχιζοφρενής, που δεν θα ήταν άσχημα,
αλλά ήταν κακιά.
Ακόμα κι ο Μπιν Λάντεν θα έλεγε "Σατανικιά είναι αυτή".
Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Στα πέντε μου, τραγουδούσα στην κουζίνα
κι εκείνη λέει "Κρίστικα,
δεν πρέπει να τραγουδάς ποτέ".
Ναι. Και σήμερα με ρωτάνε
"Κριστίνα, είναι δύσκολο να είσαι γυναίκα κωμικός;"
Λέω "Όχι, φίλε, με μεγάλωσε ο Σάιμον Κάουελ.
Δεν παίρνω χαμπάρι".
Όταν ήμουν 12 χρονών,
έκλεψε την ταυτότητά μου και αγόρασε γούνες.
Γούνες!
Είμαι από το Λος Άντζελες,
όπου έχει 30 βαθμούς τα Χριστούγεννα!
Ξεχάστε το. Βασικά, την έχω συγχωρέσει
και τώρα τελευταία τα πάμε πάρα πολύ καλά.
Το 2015 πέθανε.
Ευχαριστώ.
Ναι.
Και τώρα φοράω γούνες για να πάρω Froyo. Όλοι βγήκαν κερδισμένοι.
Ήταν πολύ θυμωμένη.
Ξέρετε κανέναν που θυμώνει με οτιδήποτε;
Ναι! Ας πούμε, ένας υπάλληλος σε μαγαζί της λέει "Καλή σας μέρα".
"Εσένα καλή σου γαμωμέρα!"
Η μητρική της γλώσσα ήταν τα ουγγρικά,
οπότε δεν πρόφερε καλά κάποιες λέξεις στα αγγλικά.
Έχετε μισήσει ποτέ κάποιον τόσο πολύ
που να μη διορθώνετε τα αγγλικά του επί 40 χρόνια;
Την άφηνα συνέχεια να λέει λάθος πράγματα.
Δεν μπορούσε να πει "αλουμινόχαρτο".
Το έλεγε "αλούχρατο".
Έλεγα "Ναι, δώσε μου το 'αλούχρατο' να το τυλίξω".
"Τύλιξε το κοτόπουλο με 'αλούχρατο'. Έλα".
Αν έκανε κρύο, έλεγε "Είναι ξερό έξω".
Έλεγα "Ναι, ξερό και τραγανό, σαν πατατάκι.
Καλά το λες.
Άντε πες το αυτό στη συνέντευξη για δουλειά".
Τη μισούσα.
Και πού και πού αγανακτούσε μαζί μου
και με έδιωχνε, και έμενα στον μπαμπά μου,
και με τον μπαμπά μου έκανα πάρτι.
Παιδιά, είναι 75 χρονών
και ακόμα βρέχει το πουλί του.
Ναι.
Πρόσφατα τον ρώτησα
"Μπαμπά, με πόσες γυναίκες λες να έχεις πάει;"
Λέει "Όχι με αρκετές".
Τρομερός τύπος.
Ο πιο τρομερός τύπος!
Ναι, φίλε.
Το 1985 πιο πολλές γυναίκες είδαν το πουλί του παρά το Ghostbusters.
Μου άρεσε πολύ να μένω μαζί του.
Τις καθημερινές, όταν ήμουν οχτώ χρονών, με πήγαινε σε μπαρ και κλαμπ.
Και τρελαινόμουν.
Τρελαινόμουν να χορεύω.
Αλλά ήμουν πολύ μικρή.
Νόμιζα ότι το τραγούδι "White Lines" έλεγε για ζωγραφική.
Το αγαπημένο μου τραγούδι για να χορεύω ήταν των Frankie Goes to Hollywood.
Το θυμάστε;
Ηρέμησε, μην το κάνεις Όταν θες να…
Ναι.
Ξέρετε για τι μιλάει;
Μιλάει για γκέι άντρες που το κάνουν…
και προσπαθούν να μην τελειώσουν πολύ νωρίς.
Στο μεταξύ, εγώ ως οχτάχρονο…
Όταν θες να τελειώσεις
Τελείωσε!
Ναι!
Πριν από λίγο καιρό
ο σύζυγός μου είπε
"Αγάπη, νομίζω πως ο μπαμπάς σου είναι αλκοολικός".
Και είπα "Αυτό βγάζει πολύ νόημα".
Όταν μεγαλώνεις περίεργα, δεν το καταλαβαίνεις.
Νομίζεις πως οι μπαμπάδες όλων
τους πάνε σε μπαρ και κλαμπ ενώ έχουν σχολείο, οχτώ χρονών,
και τους αφήνουν να χορεύουν σε ύμνους του γκέι σεξ.
Αλλά είμαι ενθουσιασμένη, παιδιά, επειδή πρόσφατα ξαναπαντρεύτηκε.
Ναι.
Ναι, για πέμπτη φορά.
Είναι 75 χρονών και παντρεύτηκε μια 34χρονη…
Βιετναμέζα κοπέλα…
που γνώρισε στο ίντερνετ.
Ναι.
Δεν ξέρω αν είναι γάμος ή υιοθεσία…
αλλά αυτή ήρθε με την απόδειξη.
Το φαντάζεστε; Δεν ξέρω τι γίνεται.
Ίσως εκείνη θέλει πράσινη κάρτα, ίσως εκείνος θέλει μανικιούρ-πεντικιούρ.
Δεν ξέρω.
Σκασμός, Βιετ-μάνα μου είναι, ό,τι θέλω θα λέω.
Πάντως, πρέπει να πω,
είμαι ευγνώμων που την έχω στη ζωή μου,
γιατί αλλιώς
θα έπρεπε να τον ακούω.
Θεέ μου. Υπάρχει χειρότερο από τηλεφώνημα από τοξικό γονιό;
Δεν ρωτάνε τίποτα για σένα.
Καμία ερώτηση.
Ο μπαμπάς μου λέει μόνο
για τα επιτεύγματα του ουγγρικού λαού.
Είναι πολύ ύπουλος.
"Κρίστικα,
ξέρεις ποιος επινόησε τον Κύβο του Ρούμπικ;
Ένας Ούγγρος".
"Ξέρεις ποιος επινόησε το στυλό διαρκείας;
Ένας Ούγγρος".
Λέω "Μήπως Ούγγρος επινόησε την αυτοκτονία; Θα πυροβοληθώ".
Δεν μπορώ.
Αλλά τότε πίνει λίγο ενώ μιλάμε,
και γίνεται καλύτερο.
Λέει
"Κρίστικα,
κάθε φορά που ρεύεσαι,
κλέβεις απ' τον κώλο σου".
Τι;
Τώρα έχεις την προσοχή μου.
Αλλά μετά πίνει πολύ ενώ μιλάμε.
Έχω μια θεωρία ότι όλοι οι μπαμπάδες ξέρουν ένα ιστορικό γεγονός
που το λένε ξανά και ξανά.
Ο πατέρας μου διέφυγε από την κομουνιστική Ουγγαρία το 1969,
οπότε το δικό του γεγονός είναι λίγο σκοτεινό.
Αυτό είναι.
"Κρίστικα…
ξέρεις…
όλοι νομίζουν πως ο Χίτλερ σκότωσε τους περισσότερους.
Δεν είναι έτσι.
Ο Στάλιν σκότωσε
τους περισσότερους,
αλλά όλοι δίνουν τα εύσημα στον Χίτλερ,
λες και είναι κάνας ξεχωριστός τύπος.
Δεν είναι ξεχωριστός".
Και λέω "Τι;
Ζηλεύεις τον Χίτλερ;
Λες τον Χίτλερ πρωταθλητή στη γενοκτονία; Αυτό ακούω;"
Απίστευτο.
Στο μεταξύ, εγώ σε ένα τραπέζωμα,
όταν κάποιος αναφέρει τον Β' Παγκόσμιο…
"Βασικά, ο Στάλιν σκότωσε
πιο πολλούς απ' τον Χίτλερ.
Γιατί θεωρείτε ξεχωριστό τον Χίτλερ; Δεν ήταν τίποτα".
Είναι πολύ βαρετό, γιατί πρέπει να τον ακούω,
επειδή είμαι μοναχοπαίδι,
και κάτι τέτοιες στιγμές
θα 'θελα να είχα μια αδερφή 200 κιλά με θέματα αλληλοεξάρτησης.
Να είναι 200 κιλά,
να βλέπει ντοκιμαντέρ με εγκλήματα
και να είναι σίγουρη ότι θα τη σκοτώσουν και θα τη βιάσουν.
"Να σε σκοτώσουν, ίσως".
Νέα Υόρκη, είμαι καλός άνθρωπος.
Όχι πολύ καλός.
Καμιά φορά κάνω ότι μαζεύω τα σκατά του σκύλου μου.
Όποτε χέζει ο σκύλος μου, τότε βγαίνει έξω η γειτόνισσα,
και πάντα ξεχνάω τα σακουλάκια, και παίζω θέατρο.
"Για μισό λεπτό, το έχω
κάπου εδώ, δεν ξέρω".
Και μόλις απομακρυνθεί, "Γαμώ το γρασίδι σου, μωρή".
Έχεις κηπουρό, σιγά το πράγμα.
Καλός άνθρωπος, όχι πολύ καλός.
Αρνούμαι να πηγαίνω συνομήλικούς μου
στο αεροδρόμιο.
Ήμαρτον. Άκου, αν είσαι 45άρης
και δεν μπορείς να πας μόνος σου
στο αεροδρόμιο, αυτό σημαίνει ότι δεν έχεις 50 δολάρια.
Δεν έχεις 50 δολάρια.
Μείνε σπίτι να φτιάξεις το βιογραφικό σου.
Καλός άνθρωπος, όχι πολύ καλός.
Ποτέ
δεν θέλω να ακούσω για την προετοιμασία σου για τρίαθλο.
Θεέ μου, υπάρχει κάτι χειρότερο;
Ο άλλος λέει πάντα "Όχι, Κριστίνα.
Πρώτα θα κολυμπήσω δύο χιλιόμετρα,
μετά θα κάνω ποδήλατο 90 χλμ.
και μετά θα τρέξω 20 χιλιόμετρα".
Και λέω "Τι σκατά;"
Τι σκατά;
Τι σκατά
είναι το χιλιόμετρο;
Δεν ξέρω μαθηματικά.
Καλός άνθρωπος, όχι πολύ καλός.
Όχι πολύ καλός.
Όχι τέλεια.
Προσπαθώ να σπάσω τον κύκλο του τραύματος των γενεών.
Όταν έγινα μητέρα, δεν ήξερα τι να κάνω.
Κανείς δεν έχει οδηγίες.
Οπότε, έκανα ό,τι θα 'πρεπε να κάνουν όλοι,
έψαξα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Όλοι λένε ψέματα στα σόσιαλ,
αλλά οι μαμάδες λένε ψέματα πιο πολύ απ' όλους.
Έτσι; Τι λένε πάντα οι μαμάδες;
"Το να είσαι μαμά είναι η καλύτερη δουλειά στον κόσμο".
Κοιτάξτε, λατρεύω τα παιδιά μου
πιο πολύ κι απ' τη ζωή,
αλλά η δουλειά του να είσαι μαμά
δεν είναι η καλύτερη.
Μάλιστα, θα έλεγα πως το να μην έχεις δουλειά είναι η καλύτερη δουλειά.
Ή μοντέλο στο Instagram, κι αυτό δουλειά είναι.
Υπάρχει ένας άντρας στο Instagram
που βγάζει εκατομμύρια δολάρια
φορώντας μωρουδιακές πάνες για ενηλίκους.
Να το επαναδιατυπώσω.
Ακολουθώ έναν τύπο στο Instagram…
Είναι καταπληκτικός.
Είναι πολύ χοντρός και ιδρώνει.
Το στήθος του είναι σαν μπριζόλα,
σαν ωμή χοιρινή μπριζόλα που έχει πέσει στο πάτωμα ενός κουρείου.
Τέλειο.
Και παίρνει τις καλύτερες πόζες.
Είναι πάντα μπροστά σ' έναν τοίχο με τούβλα.
Και παίρνει κάτι πόζες σαν να φλερτάρει.
Κάνει,
"Όχι".
Τέλειο. Τον αγαπάω.
Τον αγαπάω.
Λέτε, όταν ήταν μικρός,
όταν έκλαιγε, ο μπαμπάς του να του έλεγε
"Μην κάνεις σαν μωρό";
"Δες ποιος κλαίει τώρα, μπαμπά".
Τέλος πάντων, ήμουν ηλίθια όταν έγινα μαμά.
Πίστευα αυτά που λένε από δω κι από κει για τα παιδιά,
ας πούμε "Τα παιδιά λένε πανέξυπνα πράγματα".
Τα δικά μου όχι.
Τα δικά μου λένε μεγάλες κακίες.
Τις προάλλες ο Έλις με είπε "μαλακόπιτα".
Του είπα "Μαλακοπίτουρας είναι.
Να μιλάς καθαρά όταν μου μιλάς, μικρέ.
Να δείχνεις σεβασμό".
Ναι.
Ο κόπανος!
Ο μικρός μου, άλλαζα την πάνα του τρίχρονου,
και την είχε γεμίσει για τα καλά,
και είπε
"Βλέπεις την οικογένειά σου εκεί;"
Λέω "Ναι, τη μαμά μου".
Είναι κακοποιητικά.
Είναι σαν κακοποιητικοί σύζυγοι, με τόσες ερωτήσεις συνέχεια.
"Πού πας;" "Τι κάνεις;" "Τι είναι τα αντικαταθλιπτικά;"
Ήμαρτον.
Μπήκαν και με είδαν γυμνή
και άρχισαν να γελάνε.
Ο μικρός έδειχνε κιόλας. Δεν πάμε καλά.
Εγώ του το έμαθα αυτό.
Θεέ μου, το σπίτι μου, το έχουν καταστρέψει εντελώς.
Έχω αντικαταστήσει δύο τουαλέτες
γιατί πετάνε αυτοκινητάκια μέσα.
Έπιασα το εξάχρονο να χρωματίζει τους αρμούς ανάμεσα στα πλακάκια
με ανεξίτηλο μαρκαδόρο.
Και έχει παντού κάτουρο.
Παντού. Τους βρίσκω να κατουράνε σαν να τους συλλαμβάνουν.
Πλέον έχω γίνει σομελιέ στο κάτουρο.
Κυκλοφορώ στο σπίτι και λέω "Τρίχρονο αγόρι, πολύ καλό".
"Αυτό είναι έξι ετών".
"42χρονος άντρας κωμικός, ενδιαφέρον αυτό".
Και θα σας πω κάτι, αν δεν έχετε παιδιά.
Ο γάμος…
Πίστευα ότι στον γάμο ήταν όλα μισά μισά.
Και μετά κάνεις παιδιά.
Αυτά δεν είναι μισά μισά. Ό,τι κι αν έχετε ακούσει.
Η σταρ είναι η μαμά, όλη μέρα, κάθε μέρα.
"Μαμάκα".
"Μαμά".
Ξέρω.
Λέω "Θ' αλλάξω όνομα, θα το κάνω Μπαμπάς".
Κανείς δεν περιμένει τίποτα απ' αυτόν.
Ο μπαμπάς μπορεί να χέζει μόνος του.
Εγώ, όταν πάω τουαλέτα,
έχω ένα εξάχρονο να παίζει με Lego στο πάτωμα,
ένα σκύλο να με κοιτάει έντονα στα μάτια…
Γιατί κλείνουν το ένα μάτι;
"Ποιο είναι το μυστικό;"
Σε βλέπω να κάνεις κακά Με βλέπεις να κάνω κακά
Όποτε πάω τουαλέτα, έχω το εξάχρονο να παίζει με τα Lego,
τον σκύλο να με κοιτάει στα μάτια κι ένα μωρό στην αγκαλιά μου.
Έξτρα πόντοι αν θηλάζεις ταυτόχρονα.
Αυτό λέγεται Μιλκσέικ του Μιλγουόκι. Παρακαλώ.
Χριστέ μου! Λοιπόν, έσπασα τον αστράγαλό μου τον Ιούνιο…
Κάποιοι νομίζουν πως έφταιγε ο άντρας μου.
Κατά κάποιον τρόπο, όντως έφταιγε.
Θα σας πω την ιστορία. Ακούστε τι έγινε.
Είναι μαύρα μεσάνυχτα.
Είχα γυρίσει από περιοδεία.
Ήμουν πτώμα. Είχα την ενδοεπικοινωνία δίπλα μου.
Τα μωρά κοιμόντουσαν στο ισόγειο
κι εμείς στον όροφο. Όχι πια.
Τέλος πάντων, το μωρό ουρλιάζει στην ενδοεπικοινωνία.
Οι μητέρες το ξέρουν,
όταν κλαίει το μωρό, ακόμα κι αν κοιμάσαι ξερή,
το νιώθεις,
νιώθεις το μωρό που κλαίει σε όλο σου το είναι.
Σαν την Ούμα Θέρμαν
στο Pulp Fiction.
Το μωρό!
Εντάξει.
Αυτή είναι η αντίδρασή μου.
Ο σύζυγός μου…
Ο σύζυγός μου ισχυρίζεται
ότι δεν ακούει…
τα μωρά που κλαίνε τη νύχτα.
Φαίνεται πως δεν ακούει τα μωρά που κλαίνε τη νύχτα.
Στο μεταξύ, 20 σπίτια πιο κάτω,
αν βάλουν το τραγούδι έναρξης αθλητικής εκπομπής…
το μπαρμπαδοπουλί του σηκώνεται πιο σκληρό
και πιο ψηλά από ποτέ.
Τέλος πάντων, έπεσα στη σκάλα
ενώ βιαζόμουν να πάω στο μωρό, κι έτσι έσπασα το πόδι μου.
Αυτό είναι η μητρική αγάπη. Μητρική αγάπη, γαμώτο.
Το να είσαι μαμά έχει πολλά συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα.
Πάω από τη χαρά στην οργή,
στην εξάντληση, στον ενθουσιασμό,
κάθε έξι δευτερόλεπτα κάθε μέρα.
Κι εκεί που είμαι στο τσακ να πετάξω το μωρό στο ποτάμι…
μου χαμογελάει.
Σου χαμογελάνε μ' εκείνο το φαφούτικο στόμα…
και γεμίζεις τόση χαρά που σε πιάνει παλαβομάρα.
Λες
"Θέλω άλλα δέκα!
Έλα, Τόμι! Θα πηδηχτούμε απόψε!"
Ναι.
Ώσπου βάζεις TLC, The Learning Channel,
και βλέπεις τους μαλάκες τους Ντάγκαρ
με τα 20 παιδιά, και λες "Πώς γίνεται να έχετε 20; Πώς είναι νόμιμο;"
Η Υπηρεσία Ζώων δεν επιτρέπει πάνω από έξι γάτες.
Λατρεύω το TLC.
Η αγαπημένη μου εκπομπή είναι το Little People, Big World.
Δεν θα ήταν τέλειο αν συνδύαζαν το Little People, Big World
με τοσοδούλικα σπιτάκια;
"Άνθρωποι με νανισμό, σπίτια σε κατάλληλο μέγεθος".
Έλα, TLC, μπορείς και καλύτερα!
Όλοι μιλάνε για την αγάπη της μάνας, αλλά κανείς για την οργή της μάνας.
Για μένα, είναι η ώρα για ύπνο.
Ναι, η ώρα για ύπνο. Χριστέ μου.
Οι ειδικοί λένε να εφαρμόζεις ρουτίνα.
Ωραία. Μεσημέρι, φοράμε πιτζάμες. Πάμε.
Τα κάνω όλα. Έχω κουρτίνες που εμποδίζουν το φως,
μηχάνημα με ήχους, παραμύθια,
και τι γίνεται;
"Διψάω".
Δεν ξέρω τι τρέχει με τις ανάγκες για ενυδάτωση της νέας γενιάς.
Οι δικοί μου γονείς μου έδιναν νερό το πολύ μια φορά τη βδομάδα.
Πίναμε αναψυκτικά, νομίζω. Δεν ξέρω. Είχα αφυδάτωση.
Η πρώτη επίσκεψη. Η δεύτερη…
"Θέλω κακά".
Και η τρίτη, "Είναι ένα τέρας κάτω απ' το κρεβάτι".
"Τα χαιρετίσματά μου. Τι να σου πω;"
Ένα βράδυ
ο μεγάλος μου γιος ήρθε οχτώ φορές.
Οχτώ φορές.
Και μέσα μου φούντωνε η οργή.
Δεν μπορείς να πεις σ' ένα εξάχρονο…
Δεν μπορώ να πω
"Ρε φίλε, ρε κολλητέ,
άντε γαμήσου φύγε από δω, τι κάνεις;
Δίνε του. Κόψε λάσπη. Άκου, παιδί μου,
ο μπαμπάς σου κι εγώ έχουμε μιάμιση ώρα ελεύθερη κάθε βράδυ,
μόνο μιάμιση ώρα να μαστουρώσουμε…
να δούμε το 90 Day Fiancé…
να πηδηχτούμε γρήγορα και να κοιμηθούμε, για να τα ξανακάνουμε απ' την αρχή.
Και, γιε μου, δεν είναι καλό σεξ, είναι θλιβερό σεξ παντρεμένων.
Δεν κοιταζόμαστε καν πια.
Εγώ ξαπλώνω στο πλάι
και ο μπαμπάς έρχεται σαν τη φώκια".
Δεν γδύνομαι καν πια.
Κατεβάζω τη φόρμα.
Το αφήνω να συμβεί.
"Που να πάρει.
Είμαι σίγουρη πως δεν υπάρχει
μπάρα δημητριακών χωρίς ξηρούς καρπούς.
Τι μαλακίες είναι αυτές!"
"Πότε βγαίνει η νέα σεζόν Μπρίτζερτον;
Πόσο θα κάνουν πια;"
"Αγόρασα βιολογική γαλοπούλα σε φέτες;"
Έτσι είναι η ζωή μου.
Έτσι σπάω τον κύκλο του τραύματος των γενεών.
Αυτό είναι.
Αυτό είναι. Κάνω την προσπάθεια. Πρέπει να την κάνεις.
Αυτό κάνεις μόνο.
Δουλεύω την τελειομανία μου. Είναι μεγάλο πρόβλημα.
Συγκρίνω τον εαυτό μου μ' εκείνες τις τέλειες μανάδες.
Τις ξέρετε τις μαλακισμένες;
Τις τέλειες μανάδες;
Που έχουν τέσσερα παιδιά και φοράνε νούμερο XS;
Και λένε "Κάνω διαλειμματική νηστεία".
Το ίδιο και ο μισός κόσμος, λιμοκτονία το λένε, μωρή.
Το χειρότερό μου είναι το "Ο σύζυγός μου είναι ο καλύτερος φίλος μου".
Αηδία. Κάτι τέτοιοι φιλάνε στο στόμα τους γονείς τους.
Είμαι σίγουρη.
Ο άντρας σου δεν είναι ο καλύτερος φίλος σου.
Ο καλύτερος φίλος σου είναι το άτομο στο οποίο θάβεις τον άντρα σου.
Όχι.
Τέλος πάντων, το ένα πράγμα που έκανα καλά
είναι που είμαι παντρεμένη με έναν άντρα 17 χρόνια.
Ακριβώς.
Δεκαεφτά χρόνια.
Παντρεύτηκα έναν ψυχοπαθή.
Να πώς ξέρεις ότι είσαι με έναν ψυχοπαθή.
Μες στο καταχείμωνο
κοιμάται με ανεμιστήρα να τον φυσάει.
"Ζεσταίνομαι!"
"Ναι, επειδή είσαι ψυχάκιας
και οι ψυχάκηδες έχουν πιο υψηλή θερμοκρασία,
για να στέκονται έξω γυμνοί στην παγωμένη βροχή με έναν μπαλτά".
Το είπα στην υπέροχη καθαρίστριά μας και είπε
"Ίσως είναι επειδή είναι τόσο τριχωτός".
Είπα "Κι εσύ πού το ξέρεις;"
Μετά θυμήθηκα ότι μας καθαρίζει τα σιφόνια.
Η καημένη, το ξέρω.
Να πώς βεβαιώνεσαι ότι είσαι με ψυχάκια.
Δες τι βλέπει στο Netflix.
Δες τι του προτείνει το Netflix να δει μετά,
γιατί αυτά είναι όλα τα ενδιαφέροντα κάποιου.
Προφανώς ο άντρας μου έχει δύο ενδιαφέροντα.
Κατά συρροή δολοφόνους
ή τον Β' Παγκόσμιο.
Και βλέπει αυτές τις εκπομπές ενώ εγώ αποκοιμιέμαι το βράδυ,
οπότε ακούω ή
"Και ο δολοφόνος σκότωνε μόνο ξανθές γυναίκες με δύο παιδιά".
Ή…
Το ξέρατε ότι ο Στάλιν σκότωσε
πιο πολλούς απ' τον Χίτλερ; Το ξέρατε;
Τι λένε για τους ψυχάκηδες;
Για τους ψυχοπαθείς σαν τον Μπράιαν Λόντρι; Τον θυμάστε;
Τι λένε; Λένε "Ήταν κανονικός άνθρωπος".
"Κανονικός άνθρωπος".
Να σας πω κάτι, ο άντρας μου, πιο κανονικός δεν πάει.
Σούπερ κανονικός.
Δεν ξέρει τι είναι η παπλωματοθήκη.
Ούτε η πέργκολα.
Νομίζει ότι η αποτοξίνωση
είναι να τρίβει παραπάνω τον κώλο του στο ντους.
Οι κανονικοί τύποι δεν παίρνουν από διακριτικότητα ή υπονοούμενα.
Όταν ρωτάνε "Αγάπη, τι θέλεις για τα γενέθλιά σου;"
Μην πεις "Τίποτα".
Γιατί αυτό θα πάρεις.
Και, ακούστε. Το λατρεύω.
Τρελαίνομαι που είμαι παντρεμένη με κανονικό τύπο.
Είναι εύκολο, θέλουν τρία πράγματα για να είναι χαρούμενοι.
Τρία πράγματα. Το πρώτο, σάντουιτς.
Τον ταΐζεις κάνα σάντουιτς πού και πού.
Όχι τίποτα κυριλέ. Όχι αγγούρια.
Ούτε χούμους. Τίποτα τέτοιο.
Δύο φέτες ψωμί και κάτι που κάποτε είχε παλμό ανάμεσα.
Αυτό μόνο χρειάζεται.
Πανεύκολο. Το δεύτερο,
τα αθλητικά.
Πρέπει να βλέπει αθλητικά.
Στον σύζυγό μου αρέσει το φούτμπολ.
Ο αγώνας είναι τέσσερις ώρες
και μετά άλλες δύο ώρες σχολιασμό,
όπου οι πολύ αγύμναστοι αποσυρθέντες παίχτες
κάθονται και μιλάνε για τον αγώνα που μόλις είδαμε όλοι,
επειδή έχουν βλάβη στον εγκέφαλο
και χρειάζονται πέντε, ώστε με τις μνήμες όλων μαζί
να σχηματίσουν μία ανάμνηση.
Και λένε και μπαμπαδίστικα αστεία.
Λένε
"Αυτή η μαζορέτα είναι για στενό μαρκάρισμα, Ρικ".
Είναι σαν αρσενική εκδοχή του The View. Τρελαίνομαι.
Και είναι κακάσχημοι.
Όλοι οι άντρες είναι τόσο…
Δεν θα άφηναν ποτέ μια γυναίκα
τόσο άσχημη όσο ο Λου Χολτς…
Δεν μπορεί ούτε να μιλήσει!
"Καλά λες, Λου, το σαλάμι είναι υποτιμημένο κρεατικό".
"Η βρώμη δεν καταπονεί τα ούλα, Λου. Όπως το 'πες".
Αλλά, σιγά. Δεν τον ζαλίζω γι' αυτά.
Γιατί; Επειδή είναι σπίτι
στον καναπέ με τον σκύλο και τα παιδιά
και μια γυναίκα που καταλαβαίνει, γιατί είναι καλός άντρας.
Ναι, κυρία μου. Χειροκρότησέ το.
Είναι καλός άντρας.
Τέτοιον άντρα παντρεύεσαι. Με τα αθλητικά, με τα σάντουιτς.
Και, τελευταίο…
το τρίτο στη λίστα.
Το σεξ.
Πρέπει να κάνεις σεξ
με τον άντρα σου.
Δεν παριστάνω τη σεξουάλα, γκομενάρα σύζυγο. Δεν είμαι έτσι.
Καθόλου.
Ειλικρινά,
αφού είμαι όλη μέρα με τον τρίχρονο και τον εξάχρονο γιο μου,
είμαι πιο στεγνή…
κι απ' το μουνί της Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ.
Έχει πεθάνει, οπότε το μουνί της έχει πιάσει άμμο.
Το ξέρω. Δεν νιώθω σέξι.
Θέλω να παραιτηθώ, να πάω να με κουρέψει ο καλλωπιστής του σκύλου,
Να παίρνω μόνο ρούχα εργασίας.
Αυτές τις σαλοπέτες των μηχανικών.
Οπότε, να τι κάνω.
Βάζω τον άντρα μου σε πρόγραμμα αρμέγματος 72 ωρών.
Κάθε 72 ώρες.
Γιατί έχω προσέξει κάτι.
Γύρω στις 72 ώρες είναι που κορυφώνεται η οργή.
Είναι όπως το ρολόι στα τηλεπαιχνίδια…
Και μετά κάπου εδώ…
"Πολύ κρύο είναι το παγωτό!"
"Πολύ αλμυρό είναι το αλάτι!"
Και τότε πρέπει να αρμέξω την αρκούδα.
Και δεν το κάνω για εκείνον,
το κάνω για μένα και την ασφάλεια των παιδιών.
Το ξέρω ότι οι μαμάδες που βλέπουν
θα λένε "Δεν έχω όρεξη για συνουσία". Εννοείται.
Μπορείτε να του την παίξετε.
Ή, όπως το λέω εγώ,
δύο τοις εκατό άρμεγμα.
Θα σας πω μια προσωπική ιστορία.
Τις προάλλες…
Ναι, τις προάλλες
έκανα με τον σύζυγό μου γλυκό συζυγικό έρωτα.
Αυτός πέφτει ανάσκελα και λέει
"Είσαι περήφανη για μένα;"
Λέω "Αμέ".
Και λέει, "Όχι, ρωτάω αν είσαι περήφανη επειδή
τόση ώρα μου 'ρχότανε να κλάσω…
αλλά δεν το έκανα επειδή σε σέβομαι".
Λέω "Με βλέπεις καν σαν γυναίκα πια;"
Είπα "Κλάσε ελεύθερα. Έχουμε τον ανεμιστήρα".
Έτσι είναι ο γάμος.
Αυτό είναι.
Το να είσαι ενήλικος και να έχεις οικογενειακή ζωή
δεν είναι εύκολο,
αλλά είναι μαραθώνιος.
Όχι γαμω-τρίαθλο, μαραθώνιος.
Και έμαθα ότι πρέπει να κάνεις διαλείμματα.
Κάνε διάλειμμα, έλα αργότερα.
Έτσι, μου αρέσει
να πηγαίνω για μανικιούρ.
Πηγαίνω χρόνια στην ίδια κοπέλα.
Πέντε μήνες αφού γέννησα το δεύτερο παιδί,
πέντε μήνες μετά τη γέννα,
πήγα σ' εκείνη.
Με κοιτάζει και λέει
"Ακόμα να γεννήσεις;"
Ναι, είπε "Φαίνεσαι χοντρή".
Λέω "Πώς μιλάς έτσι στην κόρη του άντρα σου, μωρή;
Πώς;"
Ναι, το ξέρω πως δεν έπρεπε να κάνω την προφορά…
αλλά ήταν πολύ πιο αστείο, έτσι; Ήταν πολύ καλύτερο.
Πρέπει να τα κάνεις αυτά.
Λοιπόν, όταν έσπασα τον αστράγαλό μου,
είχα μια σημαντική
συνειδητοποίηση για τη ζωή μου. Να τι έγινε.
Έσπασα τον αστράγαλο σε τέσσερα σημεία και εξαρθρώθηκε.
Ναι. Είμαι στα επείγοντα, λοιπόν,
και ο γιατρός λέει "Πρέπει να επαναφέρουμε τα οστά.
Θα σου δώσω κεταμίνη για να μην το θυμάσαι".
Ναι.
Και τότε λέει
"Μπορεί να κάνεις ένα ταξιδάκι".
Είπα "Ναι, ρε φίλε, αυτά είναι!
Φέρε!"
Δηλαδή,
όλη μου τη ζωή ετοιμαζόμουν γι' αυτό.
"Ποιος είναι φλώρος τώρα, μαμά;"
Λοιπόν, μου έδωσαν κεταμίνη και…
Μπαίνω στην τέταρτη διάσταση,
και ξεκινάω
ολόκληρη οραματιστική αναζήτηση.
Σοβαρή αναζήτηση.
Είμαι στην τέταρτη διάσταση, και εμφανίζεται ο Πακ-Μαν.
Φοράει σέλα,
γιατί πλέον μένω στο Τέξας, γι' αυτό, νομίζω.
Ο Πακ-Μαν λέει "Ανέβα, κοπελιά".
Και λέω "Εντάξει, Πακ-Μαν".
Και ανεβαίνω και καλπάζουμε.
Και βλέπω τον πατέρα μου,
αλλά είμαι γεμάτη συμπόνια…
και αγάπη,
και τον συγχωρώ.
Τον συγχωρώ που δεν μπορούσε να είναι ο μπαμπάς που ήθελα.
Και τον ευχαρίστησα για τα ωραία ιστορικά γεγονότα…
και τον ευχαρίστησα που με έμαθε να χορεύω στη ζωή μου.
Και μετά
ανέβηκα ξανά στον Πακ-Μαν.
Τώρα βλέπω τη μητέρα μου,
και είμαι γεμάτη συμπόνια γι' αυτήν και αγάπη,
και τη συγχωρώ που δεν μπόρεσε να είναι η μητέρα που ήθελα.
Μετά την ευχαριστώ για τις γούνες…
και που με έκανε να αντέχω.
Να αντέχω.
Επειδή, στα εφτά μου μπορούσα ν' ανάψω το μάτι της κουζίνας…
για ν' ανάβω τα δικά μου τσιγάρα.
Ναι.
Και συνεχίζω να καλπάζω.
Και τώρα βλέπω τα παιδιά μου,
τα πανέμορφα αγόρια μου,
και με πλημμυρίζει η αγάπη και η ευγνωμοσύνη
που υπάρχουν και έδωσαν σκοπό στη ζωή μου
και με έκαναν να θέλω να γίνομαι καλύτερη μητέρα και άνθρωπος.
Τότε περνάει η επίδραση της κεταμίνης…
και ο σύζυγός μου είναι δίπλα μου και…
Και μου κρατάει το χέρι.
Και τον πιάνω και τον τραβάω κοντά μου,
το πρόσωπό του είναι εδώ, και του λέω
"Το ξέρω
ότι ακούς τα μωρά να κλαίνε τη νύχτα".
Σας ευχαριστώ.
Σας αγαπάω. Σας ευχαριστώ πολύ.