Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Carlinhosie.
Na litość boską, Leonardo.
Obyś miał dobre wieści. Mam dość problemów.
Muszę przejrzeć raporty, podpisać dokumenty,
odpowiedzieć na maile. Mam dość.
Wiesz, co to jest? Kac od pracy.
No więc jak? Wszystko gra?
Podpisałeś ofertę do przetargu?
Przecież mówię, że nic nie zrobiłem.
Ale wiemy o przetargu na stocznię od ponad miesiąca, prawda?
Nie ciśnij mnie.
Mamy 23 grudnia.
Jeśli dziś tego nie złożymy, trzeba będzie czekać do nowego roku.
Daj to. Miejmy to już za sobą.
Dobrze, że się przemogłeś.
À propos, Pedro Afonso dał dziś swojemu zespołowi wolne.
Możesz już iść, Leonardo. Potrzebuję spokoju.
I zamknij drzwi!
Później ci je oddam.
FIRMA BUDOWLANA BRAGANÇA SALLES
Ciężki dzień?
Zważywszy na to, że mam dziś rodzinną kolację,
ten dzień zapowiada się okropnie, Jorge.
Ale dziś także…
zrobię Bebeli niespodziankę i poproszę ją o rękę.
Potem za trzy miesiące wesele w Copacabana Palace.
Za rok dziecko, potem dwujęzyczne przedszkole,
liceum we Francji i studia biznesowe.
MBA na Harvardzie.
Potem zacznie pracę w firmie
i za 27 lat skończy tam, gdzie ja.
Czyli dzień jak co dzień.
A co u ciebie, Jorge?
U mnie?
Rozwiodłem się.
Myślałem, że będzie lepiej, a było gorzej.
Umawiam się z dwiema kobietami: Ritinhą i Gabi.
Tak szybko?
Gdybym nie pracował w święta,
musiałbym rzucać monetą, z którą z nich je spędzić.
Masz szczęście, że znalazłeś miłość swojego życia.
Chyba tak.
Bebela?
Skarbie?
Bebela?
Co tam?
Wystraszyłaś mnie.
Myślałem, że…
A ty się kąpiesz.
Prawie skończyłam.
- Też się wykąpię. - Nie.
Właśnie wychodzę.
Czekaj, nie ruszaj się.
Pozwól, że nacieszę się tą chwilą. Tym światłem.
Tobą na tle oceanu.
- Co jest? - Robię zdjęcie.
Zdjęcie mentalne? Dziwne.
Bebelo,
musimy porozmawiać.
- Chodźmy do salonu. - Nie trzeba.
Dziesięć lat spędzonych razem
to długo, prawda?
Myślę, że pora przejść na kolejny poziom.
Na kolejny poziom? Nie rozumiem.
Isabelo Mario Guinle e Guimarães…
chcesz spędzić ze mną całe życie?
Nie wiem, co powiedzieć.
Zgódź się.
Co do cholery?
Zabrakło mi tchu, czekając, aż zdecydujesz.
To nie tak, jak myślisz.
- Co do cholery? - Mogę to wyjaśnić.
Carlinhos!
Pomocy!
Okradziono mnie!
Pomocy!
- Proszę mnie wpuścić! - Ja chcę wyjść!
Niech pani otworzy!
- Co? - Bramę!
Co?!
Bramę!
Dobra. Olavo, otwórz bramę!
Co?
- Musisz przeskoczyć. - Bramę?
Nie, skoczyć na bungee. Jasne, że bramę!
- Szybko. - Ale jak?
Stań tu, a potem tutaj. Pomogę ci.
Wielkie nieba.
Pomóż mi.
Pomóż.
- Ostrożnie! - Olavo, otwórz tę bramę!
Otwarta?
Tak i rozwaliła mi czaszkę!
Carlinhos!
- Porozmawiajmy. - Chodźmy stąd.
Carlinhos!
Wracaj tutaj! Daj mi się wytłumaczyć!
Chodź ze mną!
- Mam szpilki! - Ją też zabierz!
I przedłużki włosów diabli wzięli!
Gość z kiosku zaraz da ci ściereczkę.
Nie trzeba. Chodź tu.
Teraz mam twój sutek na twarzy.
Jak zmarzniesz, dźgnie mnie w oko.
Lepiej zdejmę koszulę.
Żeby było ci wygodniej.
Twoja laska nie lubiła facetów, co?
Znaczy…
Długo byliście razem?
Dziesięć lat.
Dziękuję.
Zmieniajmy się.
Przyłożę ją do głowy, a ty do zranionego serca.
- I tak na przemian. - Nie jesteś z Rio?
Nie. Pochodzę z Paraíby.
Mieszkam z rodziną na wsi.
Chcesz spędzić święta w Mieście Cudów?
Nie.
Każdego roku spędzam je w Aspen z rodziną.
Ale w tym roku wszystko się popieprzyło.
- Boże! - Co się stało?
Jak się tu znalazłaś?
Miałam być otoczona pięknym śniegiem.
Wszystko przez linię lotniczą.
Miałam tu przystanek
i uznałam, że trochę poopalam się w Rio.
I na co mi to było?
Zostałam okradziona. Zabrali mi wszystko!
Portfel, paszport, dokumenty, walizkę. Wszystko. Nawet moją godność!
Nie mogę powiedzieć o tym rodzinie.
- Chcesz skorzystać z mojego telefonu? - Daj spokój.
Nie znam niczyjego numeru. Wszystko, co miałam, było w telefonie.
Hasła, numery telefonów, nagie fotki. Rozumiesz, że mam przesrane?
Czekaj.
To też zniszczyło mi włosy!
Cześć, Jorge.
Musisz mi pomóc.
Jestem tu z…
- Jak masz na imię? - Graça.
Jestem tu z Graçą. Została napadnięta. Wyślę ci lokalizację.
Możesz też przywieźć mi koszulę?
Dzięki.
Nie martw się. Jedziemy na policję.
Policja mi nie pomoże. To tylko pogorszy sprawę.
Zaczną ścigać rabusia, a rabuś będzie chciał dorwać nas!
Skoro zabrano mi te rzeczy, to widocznie tak miało być!
Nie. Jorge ma znajomości.
Chodźmy.
Rozumiesz sytuację?
Mamy urlop do 26 grudnia.
Saro, zrób to dla mnie.
- Nie mogę. - Dla moich wąsów…
- Przestań. - Proszę.
Jak to dziś nie pracujecie?
Jest 23 grudnia. Mamy święta.
Skoro teraz nie pracują w wigilię Wigilii, to wkrótce będą zamykać już 1 grudnia!
Proszę pani.
W święta mamy mało ludzi, więc przyjmujemy tylko nagłe przypadki.
A to nie jest nagły przypadek?
Nie zdążę na święta.
Uderzyłam się w głowę.
Ten gość został zdradzony.
A jego szofer…
jest bardzo pomocny.
Prawo w tym kraju nie działa.
Słucham?
Przestanie pani robić sceny czy mam panią przymknąć?
Co o tym myślisz?
- Wszyscy chcecie pójść siedzieć? - Spokojnie.
Saro!
Gdzie ją poznałeś? Na Tinderze?
Ciszej. Nie zawstydzaj mnie.
To są te ich nagłe przypadki.
Próbują zgadnąć, kto komu kupił skarpetki.
Wielkie dzięki za taką pomoc!
To było upokarzające, Carlinhosie.
Graço, uspokój się.
Jak mam się uspokoić? Mam zrujnowane święta.
Nie martw się. Wszystko wyprostujemy.
Niby jak? Co?
Słyszałeś, co mówiła policjantka.
Spędzę święta na tym zimnym, śmierdzącym posterunku z brzydkimi ludźmi!
- Co tam? - Masz spotkanie z Lady Sofią.
To nie pora na rozmowy o psach. Wyślij go do weterynarza.
Sofia to moja babcia, choć bywa wściekła jak pies.
Ma angielski przydomek i jak Anglicy uwielbia punktualność.
Teraz się tym nie martw. I tak nie idę na przyjęcie gwiazdkowe.
Co takiego?
Po co rezygnować z imprezy z powodu takiego drobiazgu?
Właśnie.
I został mi ten pierścionek.
Żaden problem. Po prostu go przetop.
Jak wytłumaczę to wszystko mojej rodzinie?
Nie jest tak źle.
Jak to nie?
Co zrobią na wieść, że Bebela mnie zdradzała?
Poklepią mnie po plecach i pogratulują?
Spokojnie. Wiem, jak ci pomóc.
Ale muszę też pomóc sobie.
Nawzajem sobie pomożemy. Rozumiesz?
Nie.
Przyprowadzisz na przyjęcie nową dziewczynę.
Nie będziesz musiał się z tego tłumaczyć.
- Nową dziewczynę? - Tak, choć tylko udawaną.
Dzięki temu ja nie utknę na posterunku policji,
a ty ukryjesz zdradę narzeczonej.
To, że cię oszukała, zrobiła w bambuko, przyprawiła rogi…
Dobra, rozumiem.
To dobry plan. Zrobiłabyś to dla mnie?
Nie twierdzę, że dla ciebie,
choć nie mam nic przeciwko tobie,
bo nawet nadajesz się na leniwe, niedzielne bzykanko.
Ale robię to dla świąt, bo święta to rodzinna okazja.
A skoro nie ma tu mojej, to pożyczę twoją.
Bardzo śmieszne.
To nie jest dobry pomysł.
Nie mogę okłamywać rodziny w święta.
Rozumiem. W porządku.
No to nie kłam.
Wyznaj bliskim całą prawdę i opowiedz, co się stało w wannie.
Najlepiej zrób to podczas krojenia indyka!
Powiedz całej rodzinie!
- Powiedz, że mnie kochasz. - Kocham cię, Bebelo!
Pierwszy raz jest niezapomniany, co?
Pierwszy?
Jestem przyzwyczajona do latania helikopterami.
Nie wygląda na to.
Po prostu nie lubię helikopterów, bo nie mają skrzydeł.
Mają je samoloty, ptaki. Nawet komary.
A helikopter to taka buda ze śmigłem.
Jak miałabym się tu czuć pewnie?
Nie chcę umrzeć!
Rany! Jestem w świątecznej krainie!
Wychodzimy?
Boże! Co to za miejsce?
Nie wierzę! Prawdziwe sanie!
Bałwan!
Co prawda z bawełny, ale i tak jest zimny!
Ostrożnie.
Jaka choinka!
Są pod nią prezenty dla wszystkich!
Nie! Nie rób tego!
Graço, nie!
To nie wszystko!
- Boże, nie! - Czekaj, Graço.
Nie do wiary. Komin Świętego Mikołaja?
Zegar Harry'ego Pottera?
Skąd to wszystko macie?
No nie!
Nie przygotowaliście się na Mikołaja.
- Co do diabła? - Po co robić coś, co nie zadziała?
Święty Mikołaj nie zmieściłby się tu z prezentami.
Dajcie spokój.
Spójrzcie tylko.
To nie są warunki pracy dla Mikołaja!
- Chyba tego nie przemyślałem. - Co ty powiesz?
Sprowadziłeś nieznajomą na święta. Co mogło pójść nie tak?
Mikołaj będzie musiał upuścić torbę i zadzwonić do drzwi.
- Idź już. - Chętnie.
- Co tu się dzieje?! - Wystraszyłam się.
Lady Sofia?
Nie! To jest Lady Sofia.
Ona nie żyje?
A ja pilnuję, by wszystko było tak, jak ona chce!
Jak w pudełku!
- Pani Chica jest asystentką babci. - Mów mi Francisca.
- Jestem Graça. - Graça?
Graça? Jaka Graça? Skąd jesteś?
- Z Paraíby. - Graça to moja dziewczyna.
Francis…
Nowa dziewczyna?
Chodzimy ze sobą.
Wiedziałam, że tamten związek jest skazany na porażkę.
Patrz!
Te lalki można znaleźć tylko za granicą. Tu nigdzie takiej nie widziałam.
Hej, a ty dokąd?!
Wracaj tu. Nie jesteś na wybiegu.
Zatrzymasz się w starym pokoju Bebeli. Jest uprzątnięty.
Stary pokój Bebeli?
Nie sypialiście razem?
To wiele tłumaczy.
Gdzie jest jej walizka?
Właśnie w tym przyda mi się pani pomoc.
Carlinhosie.
Solange, jak się masz?
- Orientuj się! - Co do diabła? Puść!
- Pedro Afonso. - Głupek.
Czemu na widok Carlinhosa zachowujesz się jak dziecko?
Sol, jestem jego starszym kuzynem i muszę go wychowywać.
Jestem wychowany, więc się odpieprz.
Słucham?
Myślisz, że walnąłbym własnego kuzyna?
Nigdy. A może jednak?
Nie walnąłbym. Hej!
- Spójrz na niego. - Cofam to.
Wasze relacje są bardzo dojrzałe.
Carlinhos, gdzie jest moja partnerka do sauny?
Bebela?
Oczywiście.
Cóż…
poznałem kogoś innego.
Dobrze, że te balustrady są polerowane dwa razy dziennie.
Bo inaczej miałabym tyłek cały w drzazgach!
Graço, to jest mój kuzyn Pedro Afonso,
a to jego dziewczyna Solange.
- Miło cię poznać. - Nawzajem.
Fajnie, że mogę tu z wami być.
Kręci mi się w głowie.
Jesteście parą?
Cudownie.
Co to za ciuchy? Wybieramy się na świąteczne safari?
Też mi się nie podobają, ale tylko takie miała pani Chica.
Chwila, chwila.
Nie mów, że ten palant zaprosił cię w ostatniej chwili,
a ty się zgodziłaś.
Przecież to jasne jak słońce, Solange.
Tak było, ale nie mam tu swoich ciuchów z zupełnie innego powodu.
Moje ciuchy nie wytrzymały nadmiaru seksu.
Nie rozumiem.
- Nie łapiesz? - Nie.
Chodzi o seks. Bzykanie. Bara-bara.
Ten ogier nie daje mi spokoju.
Ciągle chce się ciupciać.
Nawet teraz bolą mnie plecy i nie mogę…
Bo wczoraj mój książę
nieźle mnie wyobracał!
Muszę przyznać, że spisał się na medal!
Przepraszam.
Chciałabym zobaczyć ich twarze. Robi się coraz fajniej!
Ale kwaśne! Ty nie pijesz?
Słuchaj, Graço. To chyba się nie uda.
Moja rodzina jest bardzo dziwna.
- Zwłaszcza babcia. - Carlinhos!
Nareszcie. Musimy wiele omówić.
Ciociu, przedstawiam ci Graçę.
Okropna.
- Co? - Okropna koncepcja.
Rozmawiam przez telefon.
Carlinhos lubi zwlekać, ale to nie jego wina.
Podpisał to.
- Podpisałem? - Tak.
Po prostu to podpisz.
Mam to gdzieś. Zwolnij ją.
Filomena jest w ciąży.
Luísie Otávio, ona jest w ciąży. Nie zwalniaj jej!
Nie ma stałej umowy.
Zwolnij ją!
Załatwiłam wszystko z Carlinhosem.
I czemu jeszcze nie dostałam od ciebie umowy?
Nie mam żadnej umowy.
Odłącz się od tej kroplówki i wyślij mi zaraz tę umowę!
Nie możesz pracować jedną ręką?
Pobyt w szpitalu to marna wymówka.
Za pięć minut ma być na moim biurku.
To rodzinne święta czy impreza halloweenowa?
Ci ludzie są dziwni.
Poznajmy kogoś spoza firmy.
Nikt tu nic nie robi.
- Alice? - Chwileczkę.
Porozmawiamy później.
Podoba mi się, że czujesz się na tyle pewnie,
by rzucić swoją wieloletnią dziewczynę
i przyprowadzić tu nieznajomą,
nic nikomu nie mówiąc.
Twoja ciotka to mądrala.
To moja matka.
To czemu nazywasz ją Alice?
A jak ma mnie nazywać, skarbie?
Mamo? Mamusiu?
Mamciu? Mamuniu?
Carlos Henrique jest dorosłym mężczyzną
i nie ma powodu, by infantylizować nasze relacje.
Rozumiem, ale nie pojmuję.
Pewnie inaczej cię wychowano.
A gdzież to spotkały się gołąbeczki?
- Na plaży. - Na imprezie.
- Na plaży.
To na plaży czy na imprezie?
Na imprezie luau na plaży.
Jak tylko ją ujrzałem, to było jak coup de foudre.
Nie, nie.
Nic z tych zboczonych rzeczy. On teraz koloryzuje.
Coup de foudre to po francusku piorun.
To naprawdę piorunująca wiadomość.
Jesteś Graça? Wszyscy tu o tobie mówią.
Dzień dobry.
Carlinhosie, musimy pogadać.
- Tato, ja… - No chodź.
Nie, czekaj.
- Graço, poczekaj tu na mnie. - Nie śpiesz się.
Nie wiem, co się dzieje.
- Gdzie Bebela? - Zerwaliśmy ze sobą.
To oczywiste, ale chcę wiedzieć, jak i dlaczego.
- To sprawa osobista. - Nie do końca.
Bez uprzedzenia przyprowadzasz tu nową dziewczynę.
Musimy zrobić selekcję. To u nas tak nie działa.
Sam nie wiem.
I jeszcze jedno.
Wiesz, że praktycznie oddajesz firmę Pedrowi Afonso na srebrnej tacy?
To nieprawda, tato. Mamy dużo czasu na podjęcie decyzji.
A Graça to świetna dziewczyna.
Carlinhosie,
skąd ty ją wytrzasnąłeś?
Tato!
Hej, mała. Możesz mi pomóc?
Przyniesiesz mi coś do żarcia?
Zjadłabym konia z kopytami.
Jesteś dzieckiem i znasz tę chatę, więc masz łatwiej.
Pobawię się z tobą w gliniarzy i złodziei.
Nie wolno żartować z policji.
A wraz z rozrostem nielegalnej milicji podział na gliny i złodziei stracił sens.
Ile ty masz lat?
Dość dużo.
A teraz wybacz, ale chciałabym poczytać.
Proszę, proszę. To ty jesteś ta Graça?
Słyszałam o tobie.
Jestem Milu. Ze mną będziesz się dobrze bawić.
Wreszcie jakiś normalny człowiek w tym domu!
- Chcesz coś zjeść? - O tak!
- Umieram z głodu. - Zabiorę cię do kuchni.
Czekaj! Nie patrz tam.
- Bento Leão tu jest! - No jasne.
Skarbie, chodź do nas.
Cześć, kochanie.
Bento Leão!
Jestem wielką fanką!
Pamiętam twoje wideo z TikToka!
Chcesz zatańczyć? Chcesz zatańczyć? Leão to zrobi…
Masz ładne ruchy i cieszę się, że jesteś moją fanką.
Ale prawdę mówiąc,
dziś jestem tu tylko gościem.
Zaśpiewaj, żebyśmy mogły…
Mówisz serio?
Musisz zaśpiewać.
- Skoro chcesz. - Chcę.
Kogo tu mamy? Tales!
Chodź z nami pogadać.
Cześć, skarbie.
- Super! - Co takiego?
Jakie to nowoczesne. Który z nich ma pierwszeństwo?
- Zmieniają się? - Daj spokój.
Tales to mój syn.
Miło cię poznać.
Nic nie powiedział.
Został mnichem i złożył śluby milczenia.
Ciszy, czystości,
Zatem… Namaste.
- Uwaga! - Co jest?
Wybiła ósma. Chodźmy!
Przyszła.
Dokąd idziemy?
Gdzie byłaś? Szukałem cię.
Od kiedy to lubię martini z dwiema oliwkami?
Wybacz, Lady Sofio.
Nie trzeba.
Mam nadzieję, że to ostatnia wpadka tego wieczoru.
Proszę wszystkich o uwagę!
Skoro wszyscy się tu dziś zgromadziliśmy,
to chcę wznieść toast.
- Za naszą wielką przywódczynię… - Hej!
Po mojej ostatniej operacji bajpasów
Dr Mizael dał mi dwie opcje:
odejść z zarządu firmy albo załatwić sobie nowe serce.
A skoro nie da się kupić czyjegoś serca…
Naprawdę się nie da.
Rozmawiałam z prawnikami i za coś takiego
nawet my poszlibyśmy do więzienia.
Wiem, Íris. To był żart.
Odbiło ci? Myślisz, że mama kupiłaby czyjeś serce?
- Daj spokój, Milu. - Co za głupoty…
Zatem wygląda to tak.
Dość niespodziewanie i przedwcześnie
będę zmuszona przekazać wodze
w firmie budowlanej Bragança-Salles.
- Co? - Jak to, mamo?
Wybrałam idealne święta. Ile tu dramatów!
Cisza!
Jak już mówiłam,
wykorzystam te święta,
żeby ocenić, kto najlepiej się nadaje na mojego następcę.
Oczywiście będzie to członek rodziny
i będzie on współpracować z CEO naszej firmy.
Czyli ze mną.
- No tak. - Będzie jego szefem.
Młoda!
Chodź tu.
Hej!
Co tu się dzieje, mądralo?
Co to za CEO? Ktoś ważny?
To Chief Executive Officer,
czyli dyrektor wykonawczy.
Ale tu chodzi o stanowisko Chair of the Board of Directors.
Miałaś mi wytłumaczyć, nie bardziej zagmatwać.
- Posłuchaj. - Nie rozumiem, co ona mówi!
Jest wkurzająca.
A oni po prostu decydują, kto będzie głównym szefem.
Obstawiaj.
W wyścigu o tron Żelaznej Damy bierze udział:
twój chłopak, wzór pracowitości i uczciwości.
Pozbawiony skrupułów nadgorliwiec.
Bezwzględna dama.
Buntownik bez powodu, czyli mój syn, który nie ma żadnego celu.
Nierozumiana artystka.
Wkurzająca geniuszka.
I ja, czyli roztrzepana babka. Kumasz?
Ciszej.
Cóż to za nieznajomy śmiech?
Carlinhosie, odsuń się.
Cześć!
Jak leci?
Bebela wygląda inaczej.
Możesz podejść bliżej?
No to idę.
Przypomnij, kto to jest.
- Witam. - Jak masz na imię.
Graça. Jak „gracja”.
Podano do stołu.
Pobyt na posterunku policji chyba jednak nie był złym pomysłem.
Spodobałam się jej?
To pewnie kwestia gustu.
To jest do rzęs?
Nie jadasz ślimaków?
Jasne, że jadam.
Tak bardzo, że jem je rękoma.
Ja też będę je wysysać. Tak jest bardziej swobodnie.
To mi się podoba, skarbie!
Babciu, to był zwykły pech.
Przekroczyliśmy termin o pół godziny.
Carlinhosie, półgodzinna zwłoka nadal oznacza przegraną.
Przegraliśmy walkę o kontrakt.
Ja zawsze gram tak, żeby wygrywać.
Mówisz o stoczni?
Właśnie, babciu.
Nie martw się, Carlosie Henrique.
Przetarg i tak był ustawiony.
I nie splamiłabym swojej reputacji!
Ja swojej też nie, babciu.
Coś jeszcze?
Tak. Skoro już tu jesteśmy,
to pogadajmy o twoim zerwaniu z Bebelą.
To było takie nagłe.
Nie martw się o mnie.
Ale muszę się martwić o firmę.
To ważne, by o nią się troszczyć.
Bebela, nasza Cementowa Księżniczka mogła poczuć się zraniona,
że wymieniłeś ją jak nieudany prezent gwiazdkowy.
To nieco dziwne,
że zerwałeś z Bebelą tak nagle.
I bez powodu.
Czuję, że teraz mnie atakujesz.
Poza tym trzeba mieć prawdziwe serce, żeby zrozumieć jego powody.
To przenośnia, babciu. Bez związku z twoim chorym sercem.
Rozumiem metafory, Carlinhosie.
Odpowiedz kuzynowi.
Zakończyliśmy związek w przyjaźni.
Jakiś ty dojrzały. Wybaczcie, ale należą mu się oklaski!
Tak, to było bardzo dojrzałe!
Bento! Przestań.
Skoro wszyscy jesteśmy tu dojrzali, to zadzwońmy do Bebeli.
Zaprośmy ją na jutro.
Była częścią rodziny przez dziesięć lat, a teraz nagle jej nie ma.
Przepadła jak kamfora.
Przestań, to niepotrzebne.
Niechcący wybrałem jej numer.
Ech, ta technologia.
Pozdrów ją!
Daj mi ją!
Odbiło ci?
Nie, jestem zdrowa na umyśle i mam sokoli wzrok.
W przeciwieństwie do was, bo udajecie, że nie istnieję.
Włóż ją do ryżu i będzie działać.
Uwielbiam ten dramat, rodzino!
W końcu jakaś nowość.
Coś cudownego!
I jeszcze jedno: przestańcie mnie prowokować!
Może i nie wyglądam dziś idealnie,
ale przestańcie wychwalać tę Bebelę, jakby była jakąś Barbie!
Szukasz atencji? Proszę bardzo.
Rodzino, dowiedzmy się,
kim jest ta tajemnicza wariatka, którą Carlinhos przyprowadził na święta.
Opowiedz o jej naturalnym środowisku i zwyczajach reprodukcyjnych.
Dość, Pedro Afonso!
Mamy święta!
Święta spędza się z bliskimi, więc chcę poznać jej rodzinę.
Dla kogo pracujesz?
Opowiem ci o mojej rodzinie, jeśli ty powiesz, co wiesz o swojej.
Wiem wszystko o mojej rodzinie.
Dobrze.
Jakie jest ulubione danie twojej dziewczyny?
To łatwe!
Solange?
Tatar wołowy.
Co?
Mięso?! Przecież ja nie jem mięsa!
- Nie do wiary. - Zaraz.
- Wolne żarty! - Tatar z tofu!
Tatar z tofu!
Tatar z tofu? Ale mnie wkurzyłeś!
Solange lubi różne tatary.
Uwielbia je.
Solange!
To jak? Gramy dalej?
Jakie było pierwsze słowo Carlinhosa?
Pierwsze słowo?
Enéasie, powiedz.
Cóż, powiedział…
O co Isolda poprosiła Mikołaja?
Moja córka już nie wierzy w Mikołaja.
- Wierzę. - Milcz.
Jakie są wszystkie imiona twojego taty?
- Wierzę. - Jedz.
Kto jest ulubioną córką Lady Sofii?
Kiedy Alice wyznała, że kocha Enéasa?
Nie wiemy.
- Jak to było? - Enéasie!
Czy ty właśnie rzuciłeś we mnie chlebem?
Zepsułaś mi rodzinę!
Nie zrobiłam nic złego. Rodziny takie już są.
Kłócą się i godzą.
Nie moja rodzina.
Wyświadczyłam im przysługę, bo inaczej by wybuchli…
niczym kocioł parowy!
A teraz wszyscy wrzucili na luz.
Dołącz do nich.
Jesteś spięty od dzieciństwa. Też wrzuć na luz!
No dalej. Wyluzuj!
Co tu się wyprawia?
Ciociu, co to ma być?
Graça?
Zaraz padnę na zawał, pani Chico!
Jestem Francisca!
Hę?
Co pani tu robi o tej porze?
Co ja robię?
Chcę wiedzieć, jak pod ten dach trafiła taka wieśniaczka jak ty!
Wieśniaczka?
Więcej szacunku!
Pochodzę z zamożnej rodziny. Jestem bogata, skarbie.
Chodź tu, młoda damo!
Powiesz mi prawdę
czy mam uciec się do przemocy?
Już używasz agresji słownej.
Myślisz, że dziś zasnę,
wiedząc, że czyhasz na mnie jak laleczka Chucky?
Posunę się jeszcze dalej!
Zrobię wszystko, żeby chronić mojego chłopczyka!
Pani Francisco, proszę usiąść.
Nie rozkazuj mi! Siadam tylko dlatego, że jestem zmęczona.
Niech pani zrozumie.
Wiem, że chce pani chronić Carlinhosa i że traktuje go pani jak syna.
Niczego od niego nie chcę. Nie zależy mi na jego forsie.
To czego chcesz?
Chcę tylko spędzić radosne święta.
Radosne święta to święta spędzona z własną rodziną.
Nie w obcym domu.
Wiem, ale jestem córką Świętego Mikołaja.
Że co?
Jestem córką Świętego Mikołaja.
Wszyscy myślą, że Święty Mikołaj ma magiczne życie.
Ale ta praca to harówka.
Elfie, zamknij. Znowu ktoś na mnie nasikał.
Niech pani zgadnie, które dziecko
było zawsze ostatnie w kolejce do Świętego Mikołaja.
Skarbie!
Cześć, tato.
Tatusiowi jeszcze to trochę zajmie.
Dobrze.
Ale mam dla ciebie prezent.
To jest…
Święty Mikołaj.
Ten prawdziwy święty!
Chodził od domu do domu i błogosławił rodziny.
Dziękuję, tato.
Nie ma za co. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ale teraz tatuś musi wrócić.
Dobrze.
Ale potem,
kiedy tata zmarł,
nie chciałam spędzać świąt sama.
Dlatego wpraszam się do innych ludzi.
Rozumiem.
Choć nie wiem, jak mój chłopczyk się w to uwikłał.
Mogę wyjaśnić.
Pomyśli pani, że mi odbiło.
Za późno.
Co roku ładnie się ubieram
i szukam nowej rodziny wśród turystów.
Kieruję się intuicją.
Ale w tym roku, gdy wzywałam pomocy,
pierwszy zareagował Carlinhos.
Uznałam, że muszę tu być.
- Chce pani zobaczyć inne święta? - Tak.
Proszę.
MOJE ŚWIĘTA
Rodzina z Portugalii. Byli niesamowici!
Poznałam ich na bazarze.
Powiedziałam, że nie mam pieniędzy na podróż do rodziny w Paraíbie
i że nazywam się Maria da Graça.
- Proszę. - Chwila!
Co to za gość z wąsami? Podoba mi się.
To pani Lurdes.
To były święta w stylu fitness.
Da pani wiarę, że nie było indyka,
tylko kurczak z grilla?
A za farofę robiła serwatka!
Rany!
Tu wyglądasz, jakbyś zjadła starą kiszoną kapustę.
To była niemiecka rodzina.
Ten wkurzający facet Rui ubzdurał sobie, że jest moim chłopakiem.
Czyli nie poznajesz tych rodzin, umawiając się z facetami?
Jasne, że nie.
Udaję tylko dziewczynę Carlinhosa, żeby ukryć, że jego była go zdradziła.
Co zrobiła ta wiedźma?
Nigdzie indziej nie znajdzie takiego mężczyzny jak on!
Co?
Ona nie gustuje w facetach.
Mój biedny chłopczyk przegrał z bobrem.
Tak, pani Francisco.
Teraz to ja pomagam Carlinhosowi.
I jednocześnie przysparzasz mi problemu!
Teraz sama muszę brać udział w tym oszustwie!
I to w święta! To niedopuszczalne.
Niech pani mi pomoże. Zostanę tylko na kolację wigilijną.
- I na bożonarodzeniowy obiad. - Widzisz?
Muszę się czymś posilić, zanim stąd wyjdę.
Ale obiecuję, że po obiedzie
wyruszę w drogę i słuch po mnie zaginie!
Chcę mieć radosne święta.
Proszę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Chcesz coś zjeść? - Nie, dziękuję, pani Chico.
Tak wcześnie malujesz?
To prezent dla Lady Sofii.
To Ostatnia Wieczerza?
Nawiązanie do Wieczerzy Saturna.
Idealnie, Alice.
„Mamo”.
Słucham?
Twoja dziewczyna pytała, jakie było twoje pierwsze słowo.
To było „mamo”.
Cześć, babciu. O czym rozmawiacie?
Nie muszę się tłumaczyć takiemu urwisowi jak ty.
Uwielbiam, gdy tak wali prosto z mostu.
- Chodźmy, Graço. - Nie skończyłam jeść.
On ma rację. I tak muszę się przyszykować do gry.
Ciekawi mnie, jak Graça sobie poradzi.
Zagrasz z nami?
- Nie. - Tak.
Oczywiście, że tak. Dam z siebie wszystko.
Zawsze tak gram.
Dziękuję, pani Sofio.
Lady Sofio.
No tak. Lady Sofio.
- Grasz w polo? - W polo?
Myślałam, że chodzi o grę w karty. Nie gram w polo.
Nie będę biegać w bikini.
To nie piłka wodna, tylko zwykłe polo.
Skoro to zwykłe polo, to mogę zagrać.
Zwykłe polo.
Dam radę. Poradzę sobie.
Mogę grać w zwykłe polo!
Synu, twój kask.
Uwaga, zaraz zobaczycie popis…
agrogirl!
To znaczy „dziewczyna z farmy”.
Uprawiam to od dziecka!
Raz, dwa, trzy.
Nic mi nie jest.
Nie potrzebuję pomocy. To było celowe.
I pomyśleć, że mogliśmy mieć Bebelę, medalistkę olimpijską.
Drużyna Pegasus, naprzód!
Od kiedy to Pedro Afonso jest kapitanem?
Nie mam pojęcia.
Wio, koniku!
Skup się!
Stój!
To zaczynamy?
Jasne.
My jesteśmy gotowi, ale…
czy wy jesteście?
Spocznij!
- Wszystko w porządku? - Wszystko gra.
- Chodź, Esmeraldo. Pomogę ci. - Dobrze.
Chodź.
Konie w Paraíbie są łagodniejsze.
Musisz jej pokazać, kto tu rządzi.
Bóg rządzi!
Chyba masz rację.
- Francisco! - Przepraszam, pani Alice.
I proszę! Udało się.
To prawda.
Ciężko będzie oglądać mecz bez najlepszej zawodniczki.
Tęsknię za Bebelą.
Zapomnijcie o Bebeli. Czekam na emocje!
Graça, Graça!
Cicho tam!
Zaraz zaczynamy. Nie chcę się rozpraszać!
Mama ma muchy w nosie.
Ruszaj!
Dalej!
Bez Bebeli całkiem się pogubił!
Palant.
To będzie pogrom.
Hej, podawaczko piłek!
To chyba termin z futbolu.
Nieważne. Jedziemy?
Dobra!
Biegnij, Esmeraldo!
Dalej, Graço!
Gol! Nie mówiłam?
- Udało się! - Lady Sofio!
- Boże! - Zabiłam ją?
To straszne.
Mój Boże!
Polo ma dwa tysiące lat,
ale pierwszy raz zdarza się, by to kibic odniósł kontuzję.
- Skończył pan, doktorze? - Tak.
Wygląda świetnie.
Tak mi wstyd!
Chciałabym rozpłynąć się w powietrzu.
Chodź ze mną.
Nie, naprawdę chciałabym zniknąć!
Chodź!
Ale gdzie miałabym się rozpłynąć?
Carlinhos!
PRAWDZIWE ŚWIĘTA PETRÓPOLIS
Wystraszyłeś mnie. Myślałam, że wyrzucisz mnie z domu.
A ty przyprowadziłeś mnie tu.
Bywałem tu jako dziecko. Podoba ci się?
Czy się podoba? Tu jest cudownie!
To są święta! Biegające dzieci, kolejki,
ludzie walczący o indyka, światełka.
- Wesołych świąt! - Hej!
Pewnie brzydko wyszłam. Strzel jeszcze jedną fotkę.
Zdjęcie można odebrać za dwie godziny.
Dlaczego Boże Narodzenie jest dla ciebie takie wyjątkowe?
Te święta to dla mnie wszystko.
Boże Narodzenie to coś niesamowitego.
To… Boże Narodzenie.
Widzę, że brakuje ci słów.
Święta to czysta komercja.
To wszystko.
Proszę, proszę.
W Carlinhosa trzeba tchnąć ducha świąt!
- Nie, proszę. - Tak!
- Nie, Graço! - Załóż to.
Jestem Dziadkiem do Orzechów.
Dziadek do Orzechów to facet.
- Nie definiuj mojej płci. - W porządku.
Powiedz mi, Królu Myszy, co chcesz dostać na święta?
Po tym, jak złamałaś babci nos,
potrzebuję cudu, żeby przejąć firmę.
Ale nie poproszę o to tego fałszywego Mikołaja.
Nie lubię być oszukiwany.
Czyżbym przesadził? Przepraszam, jeśli cię zdenerwowałem.
Ten wypadek nie zmieni losu firmy.
A Mikołaj nie ma z tym nic wspólnego.
To ludzie są beznadziejni, a sama postać jest fajna.
Nie, Carlinhosie.
Nie chodzi o ciebie.
Chyba po prostu zgłodniałam, wiesz?
Muszę zjeść coś pożywnego.
Plan jest taki:
zapłać za maski, bo mnie nie stać, i kup watę cukrową.
Ja pójdę po krokiety i zrobimy wyżerkę.
Dobrze.
Proszę pana, mogę prosić dwa krokiety?
Jasne. Do tego farofę?
Graça?
To ja, Rui, z poprzednich świąt!
Coś ci się pomyliło. Tu nie ma żadnej Graçy.
Jak zwykle zabawna.
Mamo, zobacz!
Graça?
- Wracaj tu! - O co chodzi?
- Nie zapłaciłam. - Graça!
Graça!
- Później ci wyjaśnię! - Graça!
Hej, Graça!
Graça!
Hej, Graça!
Graça!
Graça, stój!
- Już sobie poszedł. - Kto?
Nie jestem taki głupi, na jakiego wyglądam.
Co to za gość w stroju tyrolskim?
Pewien palant z przeszłości.
Muszę ci powiedzieć.
Ludzie powinni mieć ostrzeżenia przed skutkami ubocznymi.
Racja.
Widocznie właściwą osobę poznaje się metodą prób i błędów.
Co z tą watą cukrową?
- Wcinamy? - Chcesz ją? Jest twoja.
- Podzielimy się. - Nie przepadam za nią.
- Jedz. - Czekaj!
Dobra, zjem.
- Pyszna. - Nie mówiłam?
Zaraz zamykają muzeum. Złożymy tam wizytę?
Ty i ten twój wymyślny słownik.
Jaką znów „wizytę”?
Nazwij to „spacerem” albo „przechadzką”.
Dobra, przejdźmy się.
Najpierw zjem watę cukrową.
Dzień dobry. Jak leci?
Dobry wieczór. Witamy w Museu de Petrópolis.
Graço, nie wolno tam siadać.
- Nie można usiąść na krześle? - To dzieło sztuki.
Mój Boże! Patrz.
Spójrz na to!
Twoja babcia pewnie ma taki w swoim gabinecie.
To w jej stylu.
To replika tronu Dom Pedra.
Był bardzo nieśmiały i sztywniacki.
Chyba znam kogoś takiego.
Mnie? Daj spokój.
On przejął tron w wieku 14 lat.
- Jako czternastolatek? - Tak.
Kiedy ja miałam 14 lat, bawiłam się kulkami.
Rządzić w takim wieku? Czy jak ci się znudzi, możesz zrezygnować?
Dziedziczenie to nie wybór, tylko obowiązek.
Carlinhosie.
Czasem skarżysz się bez powodu.
Narzekasz na swoją rodzinę, ale oni są ludźmi, tak jak ty.
Są upierdliwi? Owszem.
Ale to twoi krewni.
Wolałbyś spędzić święta sam w domu?
Tak, wiem.
Tęsknisz za rodziną, co?
No właśnie. Muszę ci coś powiedzieć.
Ja tobie też. Dobrze, że cię napadnięto.
Co?
Nie! Nie cieszę się za złodzieja.
Przykro mi, że straciłaś swoje rzeczy,
ale fajnie jest być twoim udawanym chłopakiem.
Nigdy nie spotkałem nikogo takiego jak ty.
Tak jak mówiłaś: „Trudno to opisać”.
Ty jesteś… sobą.
Najszczerszą osobą, jaką znam.
Lepiej już wracajmy, bo…
kolacja czeka.
Pora się najeść.
Dobrze, chodźmy.
Ale moja rodzina ma inną tradycję.
Jezu! Jak wam się udaje wszystko zepsuć?
Nie będzie kolacji?
Oczywiście, że jest, tyle że po balu świątecznym.
Po balu?
Boże, nie mam stroju.
Myślałem, że po złamaniu nosa babci
nie odważycie się tu pojawić.
Ale chyba się myliłem.
Nic z tego.
Nie będę się przyglądać, jak walczycie o status samca alfa.
Wybaczcie.
Daj już spokój.
Bo co?
Twoja wariatka rozwali mi piłką nos?
Przestańcie! Żadnych kłótni w święta!
- On zaczął. - Nie, on!
A ja kończę!
- Wyglądasz pięknie. - Dziękuję.
Pani Mikołajowo, mam pytanie.
Czy pani mąż otrzymał mój list?
Ma dla mnie jakiś prezent?
Oczywiście, że tak.
Naprawdę? Proszę, proszę!
Spodoba ci się.
Jest super.
Fanga z liścia!
Chodź, Carlinhosie.
Twoja babcia.
Muszę przyznać, że trzyma klasę.
Choć mój nos wyglądałby lepiej z tym bandażem.
Lepiej jej tego nie mów.
Racja.
Jeśli chcesz poświęcić jej nieco uwagi, to zrozumiem.
Zrobię to później.
Teraz poświęcę swoją uwagę tobie.
O co chodzi?
Nie mogła nas pani ominąć?
Pani Francisco, ja zaniosę to babci.
O co mu chodzi?
Pedro Afonso!
Chyba jaja sobie robisz!
Czekaj, Solange!
Nie do wiary.
Babciu.
Dziękuję, skarbie.
Żałosne.
Dasz mi chwilę? Muszę się czymś zająć.
Miłej zabawy.
Pani Chico.
Może mi pani wlać do kieliszka jakąś oranżadę?
Na miłość boską, te drinki są megakwaśne!
Powiem ci coś.
Gdy tu przyjechałaś, byłaś wrakiem.
Wyglądałaś jak kocmołuch.
Jak jakiś kaszalot.
A teraz, gdy przemieniłam cię w prawdziwą księżniczkę,
wypijesz tego kwaśnego drinka, udając, że jest słodki, jasne?
Pycha!
Chodź ze mną.
Do bufetu? Pora wszamać indyka.
Zjemy później. Po prostu chodź.
No chodź.
Carlinhos!
Już ci mówiłam, że nie umiem tak tańczyć.
- Poprowadzę cię. - Mam robić za pacynkę?
Rzucisz mną, upadnę. Zrobię z siebie pośmiewisko.
- Nic z tego. - Wystarczy.
Nie mogę cię poprosić o jeden taniec?
Tylko jeden.
Nie umiem. Mówiłam ci.
Jest dobrze.
- Zwolnię. - Dobrze.
To jak? Jeszcze jeden?
Dobra, ale teraz po mojemu.
Maestro!
Muzyka stop!
DJ, zagraj Benta Leão!
To ogromny hit
Bento Leão Król wszystkich lasek
Chcecie Gwiazdkę? Leão da wam lekcję
Czy indyk jest na stole? O tak, o tak
Tosty francuskie na deser? O tak, o tak
No to dalej Krój indyka, krój indyka
Dalej
Krój, krój, krój
Jak kozak
Dość!
Lady Sofio, to nie jej wina, tylko moja.
Pozwolisz, że zmienimy muzykę na taką,
jaką wybrała na święta gospodyni tego domu?
Mogę panią prosić na słówko?
Z tego, co widziałam,
nie jesteś kimś, kto musi prosić o pozwolenie.
Coś pani powiem.
Tak bardzo zależy pani na sukcesie tej rodziny,
ale zmusza ją pani do ciągłego bycia ze sobą.
Czy to w porządku?
Nikogo do niczego nie zmuszam.
Jasne, że nie, Lady Sofio!
Widocznie wszyscy bez powodu walczą o stanowisko szefa firmy.
Ważne, że jesteśmy tu razem, prawda?
Prawda?
- Tak. - Oczywiście.
Tylko to się liczy.
Chcecie wiedzieć, co w święta naprawdę spaja brazylijskie rodziny?
- Co takiego? - Słowa króla.
Filipa szóstego?
Nie mówię o królu Hiszpanii, Lady Sofio.
Na litość boską, czy zawsze muszę wszystko tłumaczyć?
Mówię o królu Brazylii.
Roberto Carlosie.
Maestro, tonacja h-mol!
Choć nie wiem, co to znaczy.
Kiedy tu jestem
Żyję przepiękną chwilą
Chodź tu, Carlinhosie.
Dobry Boże.
Patrzę na ciebie
I czuję to samo.
Uczucia
Mój przyjaciel, Bento Leão!
Doświadczyłem tak wielu
Niezapomnianych chwil
Boże! To było…
cudowne!
Twoja kolej, Milu!
Drobiazgi z życia
Detale, drobiazgi.
Więcej nie pamiętam.
Chodź tu. Chodź.
Wielkie nieba!
Zyskałam wielu przyjaciół
Byłam smutna, gdy odszedłeś
- O rety! - Enéasie!
I czasem pozwalam ci
Zobaczyć, jak płaczę
Ze szczęścia
Nieźle, tato!
I dobrze wiem, co miłość
Może wnieść do mojego życia
Wiem, że czułam ból
Ale nie przestanę kochać
Alice!
Czy płakałam, czy się staczałam
Mamo, tam jest „śmiałam”.
Przepraszam.
Czy płakałam, czy się śmiałam
Liczy się to, że doświadczyłam
Tak wielu uczuć
Teraz solówka Lady Sofii!
Śmiało, mamo!
Śpiewaj.
Czy płakałam, czy się śmiałam
Liczy się to, że doświadczyłam
Tak wielu uczuć
Bardzo bym chciała, żeby każdy wieczór był jak ta wigilia.
Carlinhosie.
To ty.
Ty będziesz moim następcą w firmie.
Ja, babciu? Jesteś pewna?
Tak. Przyjmujesz tę posadę?
- Przyjmij ją! - W takim razie zgadzam się!
Maestro, zagracie Raula!
FARMA GRAÇA PARAÍBA
BRAK WYNIKÓW
Nie do wiary! Moja rodzina taka nie jest.
To nie mieści mi się w głowie!
Babcia śpiewała i mama też!
Czekaj, jestem w szpilkach.
Musimy rozmawiać w takiej dżungli?
Mówię serio. To się w głowie nie mieści!
Nie mówiłam, że sobie poradzisz?
Teraz jesteś największą szychą w firmie.
No nie wiem, ale…
i tak dziękuję.
- Za wszystko. - Nie musisz mi dziękować.
Mówiłam ci.
Wystarczy zaufać mi…
i mojemu Świętemu Mikołajowi.
On nigdy mnie nie zawiódł.
Dlatego noszę go ze sobą.
Czemu ciągle dotykasz tego naszyjnika?
To moja relikwia.
Dostałam go od taty.
Rozumiem.
Teraz wiem, czemu tak uwielbiasz święta.
Owszem.
I powiem ci,
że te święta będą niezapomniane.
Naprawdę?
Zobacz, jemioła.
Nie wiem, co to za „joł”, ale lepiej tego nie jedz.
Nie, jemioła.
To amerykańska tradycja.
Kojarzysz?
Wiesz, co się dzieje, gdy dwie osoby stoją pod jemiołą?
Nie wiedziałam, że to coś rośnie w Brazylii.
Myślałam, że to sztuczna dekoracja.
Graço, bądź szczera. Coś przede mną ukrywasz?
Nic.
Co roku jeździsz do Aspen
i nikt nie chciał całować się z tobą pod jemiołą?
Teraz łapię. Mogłeś mi powiedzieć.
Często mnie całują.
Jak często.
W granicach normy. Jak podczas karnawału.
Dobra, nieważne.
Nie będę zazdrosnym byłym, jak ten Tyrolczyk.
Co było, a nie jest…
Nie pisze się w rejestr.
Teraz widzę tylko dwoje ust.
I chyba najwyższy czas,
żeby umilkły.
To suknia, pani Francisco.
- Ciszej! - Przecież nie podnoszę głosu.
To przez pani kaca.
Upiła się pani wczoraj jak bela.
Imprezowanie z szefostwem nie było dobrym pomysłem.
Tak czy owak,
na mnie już czas.
Graço, czekaj!
Graço!
Co znowu zrobiłam?
Chodź tu.
Nie zrobiłaś nic złego.
Wręcz przeciwnie.
Obserwowałam cię z moim chłopczykiem.
Powiedz mi…
czemu nie chcesz zostać?
Nie mogę, pani Francisco.
Nie podoba ci się Carlinhos?
- Tego nie mówię. - No to?
Bo ty mu się podobasz.
Tak pani myśli?
Jemu pewnie podoba się Graça, która jeździ do Aspen
i całuje się pod „lemiołą”.
Pod czym?
To jedno z tych cudacznych słów, których on używa, a ja nie rozumiem.
Rozumie pani problem?
Głupia jesteś.
Podobasz mu się, a on tobie.
Na twoim miejscu wyznałabym mu prawdę.
Prawda cię wyzwoli.
Właśnie dlatego dzisiaj wyjeżdżam.
Jak chcesz.
Ale potem nie przychodź tu z płaczem.
Co ma pani na myśli?
Że jesteś samotna z własnego wyboru!
Co ci odbiło? Rezygnujesz z miłości.
Wiem jedno.
Kiedy nie masz nikogo, nie możesz nikogo stracić.
Mów mi „pani Chico”.
A pani mi „Gracyanne”.
Chodź tu.
Graça?
Moje serce promienieje
Bije tak szybko To musi być miłość
Kiedy cię widzę, śnię na jawie
I cały czas myślę o tobie
Zapamiętajcie, tu Bento Leão z Rio!
O, przyszedł kolejny kumpel!
Carlinhosie, powiedz wszystkim „siema”.
Dzień dobry. Jak się macie?
- „Siema”, brachu. - Siema.
Siema, wszyscy obserwujący profil Benta Leão!
O to chodziło. Ten koleś jest na luzie.
Cześć, tato. Widziałeś Graçę?
Nie, synu. My właśnie…
- Ryba wyszła z wody! - Rozmawiałem z Carlinhosem!
- Cześć, mamo. - Bonjour.
- Widziałaś Graçę? - Nie.
Próbowałeś tych wędlin? Są boskie.
Nie, dziękuję.
Nie wejdę do wody.
- Jesteś wybredna. - Sama wskocz.
Przecież mam bandaż.
- Jasne. - Dzień dobry.
- Cześć, skarbie. - Cześć, babciu!
Widziałyście dziś Graçę?
- Nie. - Nie.
Wystraszyłaś mnie.
Szukałem cię. Myślałem, że wyjechałaś.
Nie zrobiłabym tego.
Żeby ominął mnie grill?
Ryż z rodzynkami,
farofa,
radosne pagode?
Chcę cię tylko dla siebie
Nie znasz tego?
Tego akurat nie.
Słuchaj.
Umówiliśmy się, że dziś stąd wyjadę.
Po tym, co wczoraj się stało, chcę zmienić naszą umowę.
Ty nie?
Ja też.
Ale najpierw muszę ci coś powiedzieć.
- Co? - Wiesz…
Co tu robicie? Przed nami najfajniejsza część świąt.
Prezenty od sekretnego Mikołaja!
Ten prezent jest dla osoby o najwyższym IQ w rodzinie.
Isolda! Na pewno ona!
Twój prezent jest już na twoim koncie.
To jeden bitcoin.
- Dziękuję. - Dajcie spokój.
- O co chodzi? - Jesteście dziwni.
To sekretny Mikołaj.
Powinniście dawać sobie mydło, skarpetki,
koszulki kupione na wycieczce.
Ale bitcoiny? I to dla dziecka?
Moja kolej.
Teraz ja.
- Zostań. Spodoba ci się. - Coś dla mnie?
No dobrze.
Szanowna rodzino,
mój prezent trafi do…
frajera.
Nie, nie. Do superfrajera.
Jest takim frajerem, że oszukała go własna dziewczyna.
Co?
Podałem za dużo wskazówek, co?
To Carlinhos.
Tak!
Przyznaj się rodzinie.
Ten idiota mówi prawdę.
Nakryłem Bebelę z inną kobietą.
Tak mi przykro.
- Jest lesbą? - Milu!
Och, skarbie.
Czemu nam nie powiedziałeś?
Nie miałem ochoty o tym mówić.
Nie przejmuj się, synku. Zdarza się.
Nie ma się czego wstydzić.
Nieładnie, Pedro Afonso.
Jak miło. Przytulacie się.
Ale nie wiedziałem o tej zdradzie,
choć to kolejny dowód na to, że jesteś prawdziwym frajerem.
Mówiłem…
o tej tutaj oszustce.
O Graçy.
Uważaj, co mówisz. Nie jestem oszustką!
Dość, Pedro Afonso!
Przegrałeś. Pogódź się z tym.
Milcz, Pedro Afonso!
W porządku. Więcej nic nie powiem.
Oto twój prezent, Carlinhosie.
Rui! Wejdź, proszę.
Co słychać? Jak leci?
Dzień dobry wszystkim.
Co tu robi twój były?
Mój były?
To nie mój były, tylko…
świąteczny kumpel.
Kto taki?
Rui, skoro mamy tu dziś całą rodzinę,
to może opowiesz nam, jak poznałeś Graçę?
Nie pomiń żadnego szczegółu.
Ta kobieta to krętaczka.
W zeszłe święta spotkałem ją zapłakaną.
Mówiła, że nie zdoła dotrzeć do Aspen, żeby spędzić święta z rodziną.
Zaprosiłem ją więc do naszego domu na weihnachtsessen abend.
- Na co? - To po niemiecku „wieczerza wigilijna”.
Właśnie. Ucz się języków.
- Nie do wiary. - Chyba stać go na kurs?
To było kłamstwo?
Miałem cię za najszczerszą osobę, jaką znam!
Jestem szczera.
Cześć, Cleytonie. Są w środku?
Nie umiem się bronić, ale Rui może wszystko wyjaśnić.
Powiedz im!
Zrobiłam coś złego? Ukradłam coś z waszego domu?
Skradłaś moją niewinność.
Zakochałem się w tobie.
Spędziłam u was tylko jedną noc.
Między nami nic nie było. Chodziło mi tylko o wyżerkę!
- Tak jak tutaj? - Tak.
Nie mówiłem? Ona jest ciągle głodna.
Tak było na początku, ale teraz jest inaczej.
Nie wierzę w ani jedno twoje słowo!
Farma, Aspen.
Ten kiczowaty naszyjnik od twojego ojca!
- Nie mów o moim ojcu! - Widocznie jestem frajerem!
Czego ode mnie chcesz? Pieniędzy?
No powiedz! Ile chcesz?
Wiesz co?
Weź całą tę swoją forsę i zakop się w niej!
Jasne?
I żyj sobie dalej tym swoim gównianym życiem
razem ze swoją szaloną rodziną.
- Hej! - Nie!
Jesteście bandą wariatów!
- Stado świrów. - To czubki.
Kogo tu mamy?
Spójrzcie.
Twoja księżniczka, Carlinhosie.
Śmiało.
Ożeń się z nią i wiedźcie bajeczne życie.
To, od którego byłam odskocznią.
Jesteś taka śliczna, gdy się złościsz.
Zamknij się!
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Dzień dobry, Lady Sofio.
Cześć, Bebelo.
Carlinhos.
Bebela, proszę. To nie jest dobry moment na rozmowę.
Nie przyszłam tu do ciebie.
Chcę porozmawiać z Solange.
Co takiego?
Ale z niego pacan.
Znowu uciekasz?
A co zrobisz? Powstrzymasz mnie?
Źle się wyraziłem.
Nie, powiedziałeś wszystko, co chciałeś.
Zrozum, wielu ludzi lubi mnie tylko z powodu mojej forsy!
- Mam gdzieś forsę! - Wiem. Nie chciałem cię urazić.
Ale okłamałaś mnie i też masz swoje za uszami!
Proszę, proszę.
Przyganiał kocioł garnkowi.
- Najwyższy czas się rozstać. - Tego nie powiedziałem.
Nie. Ty tego nie powiedziałeś.
Ale ja ci to mówię.
Wszyscy inni również, Carlinhosie.
Graço.
Zauważamy wzrost o 35% w porównaniu z ubiegłym rokiem.
zauważamy wzrost o 35% w porównaniu z ubiegłym rokiem.
Co ty na to, Carlinhosie?
Carlosie Henrique?
- Muszę coś z tym zrobić. - Tak.
Poza tym…
jest 26 grudnia.
Święta się skończyły.
Zaczyna się obiecująco.
Trzeba się do tego przyzwyczaić.
Myślałam, że ten awans cię uszczęśliwi.
Jestem szczęśliwy.
Otwórz tę szufladę.
Jest w niej pewien dokument.
YOUSSEF BECHARA
- Kim jest Youssef Bechara? - To mój ojciec.
Austriacki hrabia?
Czegoś nie wiem?
Wyjaśnię ci.
Rodzina Bragança-Salles nie pozwoliłaby Afraninho
na ślub z kobietą bez rodowodu.
Dlatego go sobie wymyśliłam.
Chwila.
Dlaczego wszystkie kobiety w moim życiu ciągle mnie okłamują?
Zejdź na ziemię, Carlinhosie!
Nie wszyscy mają ten przywilej, by być całkowicie szczerym.
Gdy przyjechałeś z Graçą,
muszę przyznać, że nie spodobał mi się twój wybór.
Myślałam, że jest postrzelona,
nie ma manier i jest grubiańska.
Mogę usiąść?
Oczywiście, pani Sofio.
Muszę przyznać,
że na swój sposób to coś jest nawet smaczne.
Graço, wiem, że nie jesteś osobą, za którą się podajesz.
Ale każdy ma swoje tajemnice.
Jednak, żebyś mogła tu zostać,
muszę poznać więcej szczegółów.
Mimo wszystko przyznaję,
że ona była najlepszą rzeczą, jaka wydarzyła się w te święta.
Nie tylko w święta, babciu.
Graça powiedziałaby, że narzekam bez powodu.
Ale nie mogę siedzieć na tym fotelu.
Dlaczego nie? Nie jest wygodny?
Nie chodzi mi teraz o fotel! Mówię o moim życiu.
Wszystko jest w nim zaplanowane.
Całe życie szykowałem się do objęcia tego tronu, ale teraz…
Powiedz to, Carlinhosie.
Chcę odejść.
Nie musisz tego rzucać, by być z Graçą.
Ale muszę być ze sobą szczery.
Nie chcę wyjść na niewdzięcznika, ale tutaj nabawię się tylko wrzodów.
Chcę robić to, co uszczęśliwia mnie, nie was!
Masz rację, Carlinhosie.
Muszę jakoś zwrócić jej uwagę.
Słuchajcie! Wiem!
Żeby odzyskać Graçę, muszę zdobyć się na wielki gest.
Plan jest taki.
W sylwestra będę czekał na Graçę w miejscu, gdzie się poznaliśmy.
Ale ona musi się o tym jakoś dowiedzieć!
Musimy mieć strategię komunikacyjną.
- Tak jest, ciociu! - Coś mówiłeś?
Wybacz, mam telekonferencję.
Skup się, ciociu!
Wybacz. Za pięć minut przyślij mi maila.
- Gotów? - Tak.
Co wiemy o Graçy?
To, że ma na imię Graça.
A dokładnie to Gracyanne.
Powiedziała mi.
Wiemy, że potrafi kapitalnie twerkować.
Pewnie mieszka w okolicy Pedregulho.
Tam ją odwiozłem.
Tak jest!
Mam już dziesięć milionów obserwujących!
Skarbie, dziesięć milionów!
Bento!
Dziesięć milionów!
- Co do licha? - Będę miał więcej zysku z reklam!
Bento, przestań. Skupmy się!
Zapomnij na chwilę o obserwujących.
Carlinhos, kolego.
Posłuchaj mnie.
Teraz mamy dziesięć milionów ludzi, którzy pomogą ci znaleźć Graçę.
I to za darmo. Kumasz?
Kumasz, Carlinhosie?
Ten geniusz to miłość mojego życia!
Wszystko gra, Milu?
- Wszystko działa? - Tak.
Wszystko gra. Zaczynaj.
Chciałbym zadedykować tę piosenkę
komuś, kto wiele mnie nauczył podczas tych świąt.
Nie gram zbyt dobrze i słabo znam słowa tej piosenki.
Trochę też się denerwuję,
ale wiem, że ona lubi tę piosenkę,
więc to dla ciebie, Graço.
Tak bardzo chcę cię pocałować
I dotknąć twojego ciała
Wiesz, że bardzo cię pragnę
Mam to wypisane na twarzy
Szukamy tej dziewczyny.
Ma na imię Graça i mieszka w okolicy.
Chciałbym być z tobą
Chciałbym być niebem
Żebyś mogła być moim księżycem
Chcę cię tylko dla siebie
Jak fale na oceanie
Nie mogę tak dalej żyć
Dzień dobry. Mogę prosić o uwagę?
Dzień dobry panu.
Szansa jest bardzo niewielka.
Rozmawiasz ze mną, mamo, czy masz telekonferencję?
Mówię do ciebie. Mamy małą szansę na znalezienie Graçy.
TY: WRZUCIŁEŚ MOJEGO NEWSA?
HUGO GLOSS: PRZED CHWILĄ
#WYBACZ_MI_GRAÇO NABIERA ROZPĘDU
Tak!
Mogę coś powiedzieć?
Na litość boską, wysłuchajcie go!
Może wygląda jak dziwak, jest rogaczem
i ma niemodne okulary,
ale chce wam opowiedzieć o miłości.
To ty?
On robi, co może, żeby cię znaleźć.
Sama chciałabym mieć takiego księcia.
Coś ci powiem.
Kiedy facet udaje księcia,
to dlatego, że złamał już wiele serc.
Zatrzymaj to.
I dotknąć twojego ciała
SZUKAM GRAÇY
Uwaga, Graço!
Carlinhos i jego rodzina chcą spędzić z tobą Nowy Rok…
Twój uśmiech jest niczym raj
Tak bardzo pragnę być z tobą
Chciałbym być niebem
Żebyś mogła być moim księżycem
Chcę cię tylko dla siebie
BILET AUTOBUSOWY RIO DE JANEIRO - JOÑA PESSOA
Jak fale na oceanie
Nie mogę tak dalej żyć
Tęskniąc za tobą i nie mogąc cię dotknąć
Pokaż się, Graço!
Nigdzie nie znajdziesz fajniejszego faceta!
Z wyjątkiem Benta Leão!
Wróć, Graço. Proszę cię.
Cześć, synu.
Tutaj się poznaliśmy.
Fajnie.
Impreza luau twojej ciotki stała się wielkim hitem.
Mówiłem cioci Milu, że to ma być małe party.
To nie jej wina.
Wstęp miały wszystkie kobiety o imieniu Gracyanne.
I ktoś przyszedł?
A jak myślisz?
Copacabana, impreza dla VIP-ów, sylwester.
Zjawiły się tłumy.
Myślisz, że Graça się pojawi?
Na pewno, synu.
Zaufaj mi.
Szykuje się bombowa imprezka.
Wszyscy tu są!
O co chodzi, Talesie?
Nikogo nie zaprosiłeś?
Wyrzekłem się przyjaźni.
- Przemówił! - Nabrał się.
Udało się!
Dziękuję.
SZUKAM GRAÇY SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU
Wiesz, Graçy trzeba pozwolić rozwinąć skrzydła.
Ona jest jak ptak.
Skąd nagle stałeś się takim znawcą Graçy?
Poznałem ją jakiś czas temu.
Zjadłeś z nią dosłownie jedną kolację.
Próbuję ci pomóc.
Pomóc? Co ty w ogóle tu robisz?
On jest tu ze mną!
- Rozumiesz? - Rozumie.
Co ty wyprawiasz? Tam jest Bento Leão.
- Wiem. Skarbie! - Tak?
Chodź tu!
Później powiem ci, kto kogo bzyka i kto ma pierwszeństwo.
- Wyluzuj, ona na pewno przyjdzie. - Tak jest!
- Szczęśliwego Nowego Roku! - O to chodzi.
Uwierz w siebie, brachu.
FONDUE Z MOJĄ MIŁOŚCIĄ
MOJA MIŁOŚĆ
Lepiej nie zadzieraj z Cementową Księżniczką.
- Pilnuj swoich spraw, Isoldo. - Lady Isoldo.
Trzymam dystans do podwładnych.
Zbieraj się. Czeka nas odprawa na koniec roku.
Jeszcze nie przejęłaś oficjalnie firmy.
Nie przejęła, ale ma pełnomocnictwo.
Chcecie robić odprawę w sylwestra? Odbiło wam?
W Japonii mają już nowy rok i właśnie z nimi rozmawiam.
Ech, pani Chico.
Jest pani świetną towarzyszką.
Mów mi Chiquinha.
Lady Sofia?
We własnej osobie i pachnąca Chanel.
Przyszłam do ciebie z zaproszeniem.
Czy chciałabyś spędzić kolejne święta z tą samą rodziną?
Zostałam upokorzona. Czemu miałabym to zrobić?
Pozwolę ci wybrać zespół i muzykę.
Jestem wdzięczna, że pani się dla mnie fatygowała
i przepraszam, że zepsułam wam święta.
Wszystko dobrze, Graço.
Potrzebne nam było zderzenie z rzeczywistością.
Mam nadzieję, że następnym razem wrzucisz na luz,
bo inaczej moje serce tego nie wytrzyma.
Następnym razem?
Raczej nie będzie następnego razu.
Nie wyszło mi z Carlinhosem.
Ale musisz przyznać, że on próbuje się zmienić.
Graço,
wiem, że poniosłaś w życiu wiele strat.
Ale nie możesz uciekać od ludzi, których lubisz,
z obawy, że ich też stracisz.
Wiem, Lady Sofio.
To pięknie brzmi w teorii.
Ale Carlinhos i ja pochodzimy z zupełnie innych światów.
A teraz jeszcze on został wielką szychą w waszej firmie.
Czyli nic nie wiesz.
Carlinhos zrezygnował.
On bardzo się zmienił, Graço.
Szuka swojego szczęścia.
A co z tobą?
Uciekniesz tym autobusem?
Cześć wszystkim. Cześć.
Dobry wieczór.
Dziękuję wszystkim, którzy mi pomogli.
Dziękuję za przybycie wszystkim Gracyannom.
Zaskoczyłyście mnie.
Ale Graça jest tylko jedna.
Niestety dziś jej tu nie ma.
Zrobiłem to wszystko, bo się zakochałem.
To zabrzmi dziwnie, ale sądziłem, że się uda.
Chyba pora już kończyć.
Dziesięć, dziewięć,
osiem,
siedem,
sześć, pięć,
cztery, trzy,
dwa, jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Brawo!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Szczęśliwego Nowego Roku, synku.
Nie przyszła, mamo.
- Nie przyszła. - Nie smuć się.
Carlinhos.
- Miałem jej tyle do powiedzenia. - Wiem.
Szukałeś mnie?
Ja?
Skąd ten pomysł?
Ale nie myśl sobie, że twoje występy, rozdawanie ulotek
i hasła w stylu „nowy rok, nowe życie”, jakoś mnie przekonały.
Przyszłam tylko, żeby wysłuchać, co masz do powiedzenia.
Graço,
przy tobie mam gęsią skórkę, serce wali mi jak szalone,
kręci mi się w głowie i nie mogę złapać tchu.
To wyznanie miłości czy opis choroby?
Wiesz, że problemy z sercem są w waszej rodzinie dziedziczne.
Widzisz? Bardzo się różnimy i to jest wspaniałe.
Bo…
jesteś taka…
Ty…
jesteś sobą.
Brakuje ci słów?
Szkoda, że przegapiliśmy odliczanie.
Tak.
Ale możemy mieć kolejne.
Tylko dla nas.
- Naprawdę? - Tak.
Dziesięć.
Dziewięć!
- Osiem! - Sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
KONIEC
Ona nie żyje.
Może niech zacznie śpiewać „Merry Christmas”?
Nikt nie przyszedł.
Niespodzianka!
To nie tak, jak myślisz.
Ona jest tu dla nas obojga.
Ruszajmy.
Nie pamiętam jego pierwszych słów, bo byłam zmęczona karmieniem piersią!
A masz!
Zrobimy tak: zadzwonię do nich.
I nie mam już nic do powiedzenia, bo mój dialog się skończył.
Cóż, jego pierwsze słowo…
Na twoim miejscu wyznałabym prawdę.
Przepraszam!
Dla kogo pracujesz? Arrais? Magalhães? Castelos-Branco?
„Castelos”.
„Castelos-Brancos”.
Ciupcianie? Bara-bara?
Nie rozumiem.
Pedro Afonso, nie…
- Jaka była moja kwestia? - Nie wiem.
Co teraz mówię?
Pojęcia nie mam. To twoja kwestia.
Cześć, Talesie. Widziałeś Graçę?
Zabawna jak zawsze!
Gra… Hej, mamo!
Cholera, znowu spieprzyłem.