Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Śniadanie!
Charlie, spóźnisz się!
- Chcę płatki. - Naleśniki.
- Tosty z dżemem. - Z marmoladą.
Dobra. Tost z dżemem.
- I płatki. - Tato!
- Buster, a to co? - Lizak.
- Nie na śniadanie. - Czemu?
Bo usmażyłem ci pyszny bekon.
- Już nie jem mięsa. - Jasne.
Pudełko śniadaniowe.
Nie róbcie tego.
Umawialiśmy się, żadnych chomików przy stole.
Dziękuję. Wielkie dzięki.
Mamy dziesięć minut.
Weźcie plecaki, kurtki i wychodzimy.
Szybko!
Bo się spóźnimy!
Charlie, dzięki.
Nie zapomnij kanapki.
To twoje. Buster, zaczekaj.
Nie szamocz się. Najpierw ręka.
Nieważne, idź. Czapka.
Buster, gdzie twój but?
Nieważne, leć.
Znalazłem! Mam twój but.
Pan Cunningham.
- Tak. - Przesyłka.
Dziękuję.
- Podpis. - Nie mam długopisu.
Mam ołówek.
Ołówek odpada.
- Mam kredkę. - Zbyt woskowa.
- Mam mazak. - Czarny pisak.
- Nie mam. - Służę.
Wystarczyło poprosić.
Jeszcze data…
Urodzin.
- Dzięki. - Bomba.
Zdjęcie na dowód dostawy.
Uwaga, dzieciaki.
Szeroki uśmiech.
Gotowe.
Myślę, że wam się spodoba.
Chociaż nie czytałem.
Pakować się do auta. Dziękuję.
Rosie, zamknij drzwi.
FIRMA KONSULTINGOWA
Tato, zapomniałeś o kostiumie.
I o cieście.
- A czytanka? - A co robicie w szkole?
- Mdli mnie. - Idźcie.
- Kocham was! - Pa!
Dzień dobry.
- Dzieci znowu spóźnione. - Tak, dziękuję!
Nie!
To niedopuszczalne!
Czas nas nagli. Potrzebuję lojalności.
Pełnej koncentracji i zaangażowania.
Chcę 110% zaangażowania.
- Ile zaangażowania? - 110%.
Miło, że dołączyłeś. Rozgość się.
Przepraszam, odwoziłem dzieci.
Mam to gdzieś. Prowadzę firmę.
W biznesie dzieci się nie liczą!
Na czym skończyłam?
Do końca roku musimy zawrzeć umowę z Emblemem.
Musimy pobić wszelką konkurencję.
Cunningham.
Ponoć jesteś urokliwy.
Przedstawisz końcową prezentację.
Przepraszam. Kiedy konkretnie?
Przygotowuję święta z dziećmi…
- 24 grudnia. - Kiedy? Ale to Wigilia!
Musisz się określić.
Praca albo wizyta Mikołaja.
Dobra, koniec kazania.
Cunningham.
Pamiętaj, to bardzo ważny klient.
Inaczej polecą głowy.
- Twoja też. - Wiem, nie zawiodę.
Załatwię to.
Czy to chomik?
Tak, to pudełko syna. Zawsze zapomina śniadania.
Kanapki z chomikiem. Wiesz, jak to dzieci.
Nie wiem, bo w biznesie dzieci się nie liczą.
No dobra.
Odwalimy prezentację.
Damy radę. Na pewno.
Właź.
Tu będziesz bezpieczny.
Matty.
- Co to? - List od prawnika.
Co zbroiłeś?
Chyba ktoś zapisał mi spadek.
- Kto? - Mój tata.
Tata?
To nic, w sumie go nie znałem.
„Panie Cunningham, pański ojciec polecił mi
przekazać panu klucze”…
- „Proszę wejść na stronę”… - Wpisuj!
Jemiołowa…
Dostałeś to na stałe?
Nie wiem.
Musi być warte fortunę.
Nie teraz, mamy masę pracy.
Chwila, stary. Tego ci trzeba do prezentacji.
Ciszy i spokoju na wsi.
Tylko ty i wzgórza. Bez trosk.
Bez Cruelli de Mon Fletcher.
Tylko ty, chomik i życzliwi wieśniacy.
Sukces.
Podwójny.
Nawet potrójny.
Czaisz?
Dotarło.
- W porządku, tato? - Jasne.
- Umyłaś zęby? - Tak.
- Co oglądasz? - To farma.
- Gdzie jest? - W Cobbledon.
Możemy tam pojechać?
- Są tam zwierzęta? - Jak Pluszek.
- Jedźmy na farmę. - Prosimy.
- Na Gwiazdkę. - Nie możemy.
Jak Mikołaj trafi tam z prezentami?
Mama by pozwoliła.
Mamy już tu nie ma.
- Mówiłeś, że zawsze jest z nami. - W naszych sercach.
- Mówisz to codziennie. - Jest w naszych sercach.
Ale mama już nie decyduje. To zadanie taty.
Zaczekajcie.
Chwila. Chyba coś słyszę.
Mówi, że nadal tu rządzi i jedziemy na farmę.
Tak!
Najpierw pogadam ze szkołą.
Wiejska szkoła?
Skąd pewność, że zapewni odpowiednią edukację?
Gorzej być nie może.
Cała piątka przejawia zachowania dysfunkcyjne.
Rosie nie jest sobą.
Jest bardzo cicha. Czasem zasypia na moich lekcjach.
Charlie kopie chłopców i dziewczynki, i pisze brzydkie rzeczy.
Jest pan w trudnej sytuacji,
ale obawiam się, że mają zaległości.
Proszę się tym nie zadręczać.
Jeśli pani się postara
i złapie dryg, za rok będą najlepsze.
Dziękujemy. Wesołych świąt.
Może być i tak.
Jesteś tego pewien?
A jeśli ta farma nie istnieje?
To szybko wrócimy.
Tylko się nie nakręcaj.
Twój tata był pełen niespodzianek.
Nie zawsze miłych.
- Jedź ostrożnie. - Zadzwonię.
Pa, dzieci!
- Miłego wypadu! - Pa, babciu!
Ale super.
Tato, beczowce!
Nie, to zwykłe owce.
Tato, mukrowy!
Nie, po prostu krowy.
Tam był zjazd na Jemiołową Farmę!
- Gdzie? - Przegapiłeś znak.
Czemu nie mówicie?
Gdybym wiedział…
Jazda konno na wąskiej drodze?
Jesteśmy na wsi. Tutaj pojazdy ustępują zwierzętom.
Widział pan znaki?
Dobrze. Koń jest cały?
Tak, ale nie dzięki panu.
Ponoć na wsi ludzie są przyjaźni!
To chyba tutaj. Dotarliśmy.
Jest napis „Jemiołowa Farma”.
Jesteśmy na miejscu.
JEMIOŁOWA FARMA
Rany! Patrzcie!
Ale fajnie!
- To nasza farma? - Chyba tak.
Patrz, tato! Beczowce!
Nie beczowce, tylko owce.
Owcza kupa!
JEMIOŁOWA FARMA
Dobry początek.
Chodźcie.
No dobrze.
Co to za smród?
- To pewnie Buster. - Nie ja!
- Ktoś lubi jajka. - To jej sprawka.
- Urocza, możemy ją zatrzymać? - Nie. Chodź tu.
Bez paniki, załatwię to.
Boże! Nie!
Ostrożnie! Nie podnoś jej.
No dobrze, wynieś ją na zewnątrz.
Uważaj tylko, żeby…
- Świetnie. - Co to jest?
Jakieś ciasteczka.
„Od piekarza Barry’ego”. Kto to?
Nie wiemy.
To mój pokój!
Ja go chcę!
Dokąd oni lecą?
- Super pokój! - Moje łóżko.
Dokąd poszli?
Później przydzielimy pokoje. Najpierw znajdźmy czajnik.
No bez jaj.
Cześć!
Dzień dobry, pani kozo.
Ostrożnie, omińcie ją.
Cześć. Świetnie.
Wynocha stąd. Idź sobie.
Za drzwi!
Koza wyszła.
Rosie, miej oko na resztę, zaraz wrócę.
Woda.
Chwilunia.
Słucham.
- Jak żytko, farmerze? - Jak żytko?
Niefajnie. Siedzę przy strumieniu i nabieram wody.
Jejku jej i tak dalej.
Matty, mam wieści.
Banda House robią prezentację.
Też walczą o Emblema.
Banda House? Zgarniają wszystkich klientów!
Musisz dać z siebie wszystko, Matty.
Dla nas. Nie chcemy stracić pracy przed świętami.
- Liczymy na ciebie. - Słucham?
- Halo? - Nie słyszę cię.
Chłopak daje czadu.
Bez obaw!
Zabierzmy je na górę.
Ostrożnie, nie spalcie domu pierwszej nocy.
Jutro, jeśli mamy polisę.
Spędzimy Gwiazdkę na farmie?
- Lubię mukrowy. - Ja też.
Ale mówimy na nie…
krowy.
Wyglądasz za mamą?
Czy jej się tu podoba?
To zależy.
Która to może być ona?
Ta duża migocząca. Widzisz?
Tak.
Ale migocze.
Rety, jak ta lśni.
To na pewno mama.
- Cudna. - Spadająca gwiazda.
Pomyślcie życzenie.
A potem do łóżka.
JEMIOŁOWA FARMA
Czyje to kalosze?
Chyba mojego taty, ale nie jestem pewien.
Czemu tak mało o nim wiesz?
Bo dużo pracował.
W dzieciństwie widywałem go rzadko.
- Straciliśmy kontakt. - Nie chcę tracić kontaktu.
Nigdy do tego nie dojdzie.
Niespodzianka!
Zepsuliście łóżko!
- Bądźcie ostrożni. - Koza wróciła!
- Tak! - Buster.
Co mówiliśmy o lizakach na śniadanie?
Zabrała mi lizaka!
- Buster! - To nie ja.
To nie Buster. Jaja się zepsuły.
- Może kura zniosła nowe. - Sprawdźmy.
- Nie ma wi-fi! - Czemu krzyczysz?
Bo nie ma wi-fi!
- Są jajka? - Szukaliśmy wszędzie.
Ani jednego.
- Myślałam, że będzie więcej zwierząt. - Jak Pluszek.
Co to było? Chodźmy!
Sprawdźmy!
Mały kucyk!
- Prawdziwy osioł. - I mała krówka.
I mały Pluszek.
Uciekajmy!
W nogi!
To ogr.
Kto to powiedział? Pokaż się.
- Jak tu weszłaś? - Przez drzwi.
Bardzo sprytnie.
Kim jesteście?
Macie imiona?
Każdy ma, prawda?
Nie zawsze, jak te osły.
To osioł numer jeden, a ten to numer dwa.
- Nie nazwiesz ich? - Zapomniałem to zrobić.
Jak wam na imię?
- Violet. - Rosie, najstarsza.
- Buster. - Lily, bliźniaczka Charlie.
Mało podobne.
Jesteśmy dwujajowe.
Co dwujajowe robią na mojej farmie?
Tata wygrał farmę w konkursie.
- W czym? - Dostał w spadku po tacie.
Nowi właściciele?
Boże! Czemu nie mówicie?
Cześć, jestem Beano.
Pomocnik, poskramiacz i profesjonalny zbieracz kup.
Wszechstronny Beano do usług.
Miło was poznać.
- Chcecie poznać zwierzęta? - Tak!
No pewnie.
Proszę tędy.
To mój kumpel, świniak Arnie.
Na cześć Arnolda Schwarzeneggera.
„Wrócę… boczusiu”.
Nie kumacie? A ten uroczy jegomość to Potter.
Magiczne zwierzę, tresowane w Hogwarcie.
Oto małe gwiazdy.
Tyci.
Syty.
Mini.
A to Moczek.
Uważajcie na niego,
bo lubi wszędzie siusiać.
Prawda, maleńki? No pewnie.
Widziałyście?
- Pokazać Brzdęka? - Tak.
Proszę! Oto Brzdęk!
Czemu ma dzwonki na szyi?
Żeby go było słychać. To jeszcze bobas.
Cześć, Brzdęku!
Niesamowite! Miło poznać.
Droga pani, drogi panie.
Witajcie wszyscy.
Opiekujcie się nim.
To Maria i Basia.
- Mówią po francusku. - Konie nie mówią po francusku.
Excusez-moi!
Mario? Oui. Basiu?
Oui. Bywajcie. Żegnam.
- Znacie Rudolfa? Renifera?
Nie, Rudolf to wielki…
Dog.
Widzicie owce?
Są z farmy, a Rudolf je zagoni.
- To pies pasterski? - Niezupełnie.
Ale stara się. Spróbujemy?
- Tak. - Dobrze.
Leć, Rudolfie. Zaganiaj owce!
Dalej, Rudolfie!
Żaden z reniferów Nie jest taki bystry jak ty
Dobry piesek.
Leć, Rudolfie Randolf siedzi na ogonie ci
Zaganiaj!
Dzieci, gdzie byłyście?
Beano pokazał nam zwierzęta.
Super.
Możemy zwiedzić farmę?
- Tylko to naprawię. - Beano się nami zajmie.
Przyjdę za pięć minut.
Że co?
Beano? Jaki Beano?
To nie wystarczy.
Pędzę, dzieci!
Cofnij się! Schowajcie się za mną!
Kim jesteś?
Proszę, nie.
Nie zrobił nic złego. On tu mieszka.
- Jak to? - Mieszka tu. To pomocnik.
I poskamlecz.
- Poskramiacz. - Po co ci to, tato?
Nie wiedziałem o tym Hagridzie. Kim jesteś?
Beano, mieszkam tu i pracuję całe życie.
Opowiadałem dwujajowym o farmie.
Osioł numer jeden to najsłodszy osioł na świecie.
Wybacz, nie wiedziałem…
Przepraszam za to. Chyba nawet nie działa.
Wystraszyłeś Beana!
Niechcący.
Wystraszyłeś zwierzęta. Maria zrobiła stresowy placek.
Przeproś ją.
- Wybacz. - Po francusku.
- Jak? - Po francusku.
Wybacz, Mario. Nie chciał, żebyś się sfajdała.
- Pracujesz tu? - Tak.
Znasz się na hydraulice?
- Proszę. - Czarodziej.
To tymczasowe rozwiązanie.
Muszę przeczyścić rury.
Ustawię swoje stanowisko pracy.
- Stanowisko pracy? - Przygotowuję prezentację.
- Chcę spokoju. - A farma?
- To twoje zadanie. - Jestem tylko pomocnikiem.
Twój ojciec kochał to miejsce. Ciężko pracował.
- Tak? - Był bohaterem.
Uratował farmę przed złymi ludźmi. Chcieli wszystko zburzyć.
Źli ludzie oferowali pieniądze?
Nawet gruby szmalec.
Ale za bardzo kochał farmę, żeby ją sprzedać.
- Był czadowy. - O tak.
Przyznaj, że to zapuszczona nora.
Nic tu nie działa, nawet kury. Jajka śmierdzą.
Bo nie było gospodarza. Czekaliśmy na ciebie.
Skoro już jesteś, pomożesz nam uratować farmę.
- Puszczaj! - Uratujemy farmę, tato?
Uratujemy farmę z Beanem?
Nie, to tylko krótki wypad.
Muszę wziąć się do pracy.
Przekonamy go, że farma jest ważniejsza
niż głupia prezentacja. Zgoda?
- Tak! - Tak!
Za mną, ferajna.
Tato, mama chciałaby, żebyś uratował farmę.
Widziałaś, jak migotała na niebie.
Jutro rano poświęcę wam godzinę.
- Pokażecie, jak działa farma. - Tak.
Brawo, panie C.
Dzieńdoberek!
Kukuryku! Pobudka o piątej rano.
Wstawaj, śpiochu.
- To środek nocy! - Słucham? Krowy nie śpią.
Trzeba je wydoić i sprzątnąć placki.
Chodźmy.
Czemu ja to robię? Ohyda.
Obornik jest jak samorodek.
Odżywia rośliny.
Uwielbiamy kupę, ubóstwiamy kupę.
W czasie suszy szedł Sasza szosą suchą.
Kogoś mi przypominasz.
Widziałeś Lśnienie?
Tu Beano!
Pora rąbać drewno.
Przyłóż się, farmerze Cunningham.
Weź zamach.
Spróbuję.
Kurka!
- Udawajmy, że jestem świnią. - Spoko.
Śmieci, ziemia, świnia.
O, lizaczek!
Niebezpieczeństwo. Do kosza na śmieci.
Przede wszystkim nigdy nie zostawiajcie otwartej bramy.
Inaczej zwierzęta pouciekają
i mogą ucierpieć.
A wtedy wy też możecie ucierpieć.
- Idziemy do krówek? - Tak!
No pewnie! Za mną.
Matilda, Patty, Harry, Hermiona i Pani Trunchbull.
Pani Trunchbull?
O tak. Niania McPhee i Susan Boyle.
Ile masz owiec?
Zasypiam, gdy próbuję policzyć.
Nie wiem ile.
- Ile ci za to płacą? - Za pracę?
Mieszkam w stodole i jem wszystko, co wyhodujemy.
Poza tym chcę forsę na słodycze.
Musisz też opłacić weterynarza.
- Weterynarza? - Tak.
- Opiekuje się zwierzętami. - Wiem.
Ale szkoda kasy na weterynarzy.
Są jak dentyści, to zdzierstwo.
- Znasz go? Ufasz mu? - To ja.
Nie zdzieram forsy.
- Paniusia na koniu. - Pirat drogowy.
- Nie zostanę tu długo. - Jaka szkoda.
Upiekłam je, ale skoro nie zostajesz…
Daj mi je!
Uwielbiam ciastka panny Ashley.
- Z czekoladą? - Potrójną.
Arnie! Spójrz, co tatuś ma dla ciebie.
Zapewne znasz już wszystkie zwierzęta.
Nie jestem fanem zwierząt.
Szkoda.
Jemiołowa Farma ma cudowne zwierzęta.
- Stadko się powiększy. - Co?
- Holly się rozdwoi. - Co?
Jest w ciąży.
Żartujesz?
Żartujesz.
Taka mała kózka? Nieważne.
Szykuj się, bo kozy często mają bliźniaki.
- Nawet trojaczki. - Trojaczki?
Czołem, panie Moczek. Jak się miewamy?
Ashley, dziękuję za ciastka. Kocham cię.
Nie ma sprawy.
- To prezent. - Dziwaczne zachowanie.
Miło było poznać po raz drugi.
Obyśmy się nie widywali.
Mam na myśli zdrowie zwierząt.
Odwiedzam je co tydzień.
Jeśli Holly odejdą wody, zadzwoń.
Chyba damy radę.
Jasne.
Coś się święci, Moczek.
- Kto to był? - Weterynarz.
- Jest ładna. - Raczej bardzo droga.
Będą dzieci, może troje.
Ledwo się znacie.
Nie ja i panna Ashley. Koza Holly.
Dałem Moczkowi za dużo ciastek.
Wszędzie są kupy. Muszę je posprzątać.
Nie mogę…
Beano!
W sama porę.
Mamy kota, dwie papużki faliste,
fretkę, królika i świnkę, Oscara.
Znów zjadł coś, czego nie powinien.
Jak poszło w Jemiołowej?
Poznałam właściciela.
- Jaki jest? - Taki…
Właśnie taki.
Co zbroił Oscar?
Znów zjadł majtki taty.
- Proszę pana! - Boże! Zejdę na zawał!
Przepraszam. Zrobiłem z dziećmi listę prac.
Pan przygotuje święta.
Trzeba naprawić stodołę na Śnieżne Szaleństwo!
- Co? - Robimy to co roku.
Zaśnieżamy teren.
Są grzańce i tańce w stodole.
Ale nie w tym roku.
Do Wigilii muszę mieć prezentację.
Tak być nie może.
Święta muszą odbyć się w stodole.
Ojciec byłby rozczarowany.
Możesz urządzać Śnieżne Szaleństwo,
ale nie na mojej farmie.
Wasz tata się wścieka.
Chyba już nie lubi świąt. Kazał mi zostawić choinkę w domu.
Potrzebujemy pomocy. Wiem, kogo poproszę.
Wasz tata musi poznać miejscowych.
Tak!
To jest Cobbledon.
Poczta, tu trafiają listy do Mikołaja.
Zabiorę was do Cobbledon Arms.
DOMOWE JEDZENIE, LOKALNE PIWA
Nie jesteśmy tu mile widziani.
- Co to? - To dla ciebie.
Beano mówił, że ocalisz Jemiołową Farmę.
Jesteś bohaterem!
Zapoznajcie się z wszystkimi.
To jest Perky, menedżer.
Miło mi, synu Cunninghama. Ja stawiam.
Rzeźnik Ted, piekarz Barry.
- Merrick. - Niech zgadnę, świecarz?
- Skąd wiesz? - To żart.
Naprawdę robi świece.
Jestem Otto, budowniczy.
Naprawię ci wszystko.
Jestem Barney, listonosz.
Doręczyłem list. Mówiłem, że się spodoba.
- Ja jestem heroldem! - Cześć.
Tam jest Wesołek, Apsik, Śpioszek.
A tutaj Gburek.
W zeszłym roku grali w pantomimie.
Gerald Favor, reżyser kółka aktorskiego.
Mówiłem, jak wystawiałem Pułapkę na myszy?
Tak!
Moja ulubienica, panna Bow.
Mam własną cukiernię.
Co to za szkraby?
Pan Buster, panna Violet, panna Rosie i bliźniaczki.
- A nie wyglądają. - Są dwujajowe.
- Są moje. - Gdzie mama?
Zmarła.
Mam dla was słodycze.
Zrobiłam maskotki. Weźcie po jednej.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Jestem panna Nerris.
Uczę w szkole. Dołączycie do klasy?
Tak. Miło, że spędzą czas z rówieśnikami.
Mam tylko dwoje uczniów.
To nasza cała szkoła.
Jesteśmy wioską z małą liczbą mieszkańców.
Dokładnie 47 i 29 skrzynek na listy.
Ważne, żeby czegoś się uczyły.
Oczywiście, chyba coś wymyślę.
Edukacja ma wiele form.
Czyżby?
- Tak. - To prawda.
Lubicie śpiewać?
- Lubicie? - Zapraszam do chóru.
Abel, urządzam rzucanie kaloszem.
Aaron, główny dzwonnik. Próby w poniedziałki.
Verity, prowadzę księgarnię i bibliotekę. Zapraszam też na ciastka.
Ja jestem panna Womble. Założyłam kółko robienia drutach.
Zrobiłam te swetry dla mieszkańców,
każdy z nich, oraz czapki.
Byłoby miło, gdybyście dołączyli.
Zwłaszcza pan, panie Cunningham.
Nie musi pan dziergać, zrobimy panu sweter.
Wydziergamy nawet pański portret.
Co pan na to?
- Przystojniak. - Pewnie.
Nie jestem fanem takich spędów.
Chcieliśmy pana na prezesa Stowarzyszenia Świątecznego.
Pański ojciec ścinał dla wsi największą choinkę.
- W domu nie mamy choinki. - Ani lampek.
Bez świąt na Jemiołowej Farmie?
Zobaczymy, co da się zrobić.
Oczywiście.
Komu oranżady?
Usiądźmy.
Co u Holly?
Nie sprawdziłem, nie wiem.
Nie zaglądałeś do ciężarnej kozy?
Na pewno daje sobie radę.
Zajrzę po powrocie.
Pięć tysięcy?
Nie zapłacił. Płaciłeś za cokolwiek?
Słodycze, 68 funtów.
Niemożliwe.
Woła „Matt”?
Holly, jak się masz?
Niespokojna?
Żona bała się pierwszego porodu.
Nie tak jak ja, ojcostwo mnie przerażało.
- Bałem się, że nie sprostam. - Miło, że rozmawiasz ze zwierzętami.
Rozumieją każde słowo.
Też możemy je zrozumieć, jeśli będziemy słuchać.
Posłuchałem, zrozumiałem i wychodzę.
Chwileczkę, mówiłeś, że nie czułeś się dobrym ojcem…
- Będziesz świetnym ojcem. - Będę?
Byłem blisko z twoim papciem.
Żałował, że nie ma kontaktu z dziećmi i wnukami.
- Obyś nie stracił kontaktu ze swoimi. - Nie jestem jak mój „papcio”.
Nie wtrącaj się w moje rodzinne sprawy.
- Jesteśmy rodziną! - Jak to?
Jeśli papcio był moim dziadkiem, to jesteś moim tatą.
Co ty pleciesz?
Jesteś dorosłym facetem i nie możesz być moją rodziną.
- Podłożyłeś stopień? - Nie.
Dobranoc, tato.
Wyjąłeś mi to z ust.
O co chodzi?
- Miałem zły sen. - Chodź tu.
Złe sny nie są prawdziwe.
Musimy iść jutro do szkoły?
Szkoła ma być przyjemna.
Dzieci mogą się ze mnie śmiać.
- Niby dlaczego? - Bo noszę błyszczące ciuchy.
Nie ma nic złego w noszeniu błyszczących ubrań.
Każdy może je nosić.
Nawet Pluszek?
Oczywiście.
Maria i Basia?
Kucyki lubią błyskotki.
Nawet ty?
To nie w moim stylu,
ale mama uwielbiała brokat i cekiny.
Nosiła koronę księżniczki?
W twoim wieku nosiła.
- Idziemy spać? - Tak.
Chodźmy.
Maria i Basia nakarmione?
- Tak. - Dobrze.
- Krowy wydojone? - Tak.
Świnki wymyte?
- Tak. - W porządeczku.
Pora na szkołę.
Nie chcemy tam iść.
- Wolimy zostać na farmie. - Tata by się złościł.
- Jak dotrzemy do szkoły? - Tata nas podwoził.
Proszę bardzo.
Co to?
Rowery.
- Nie umiem jeździć. - Na rowerze?
Nauczycie się.
Najpierw rowery, potem traktory.
Przełóżcie prawą nogę.
Trzymajcie równowagę.
To hamulce.
Jedziemy prosto, skupcie się.
Teraz ty.
Następna.
Właśnie tak. Stopy na pedałach. Tak!
Jedziecie!
Tak!
- Gdzie dzieci? - Pojechały do szkoły.
- Jak? - Na rowerach, jak ja.
- Skończyłeś szkołę? - Tak, farmerską.
- Taka istnieje? - Jasne.
Są bezpieczne na rowerach?
- Zabłądzą. - Dadzą radę.
- Gdzie ta szkoła? - W wiosce.
- A wioska? - Nie wiem.
- Zabłądziliśmy. - Boję się.
- Spokojnie, Buster. - Znowu mnie mdli.
Mamy się nie ruszać, aż ktoś nas znajdzie.
- Nikogo tu nie ma. - Jest, popatrz.
Dzień dobry!
- Czołem, maluchy. - Jedziemy do szkoły.
Szkoła jest niedaleko. Tędy.
Nie będzie świąt na farmie?
Niestety.
Trzeba przekonać ojca do świątecznych tradycji.
To wasza nowa szkoła.
Tu jesteście! Spokojnie, dopiero przyszłam.
Kayla i Kayan chcą was poznać.
Możecie zostawić tu rowery. Dziękuję.
- Zapraszam. - Połamania nóg!
Wchodźcie śmiało.
Usiądźcie.
No dobrze.
Mamy liczną klasę, możemy robić wiele rzeczy.
Możemy założyć chór albo wystawić świąteczną sztukę.
- Tak! - Tak!
Co chcecie robić?
Nie lubimy szkoły.
Zwłaszcza poprzedniej.
Dlaczego?
Gdy zmarła mama, byłam smutna i nazywali mnie nudziarą.
- To okropne, prawda? - Tak.
A ty, Violet?
Czasem ze stresu ściskało mnie w żołądku.
Każdy tak ma.
Dzieci się śmiały, bo noszę błyskotki.
Uwielbiamy błyskotki, prawda?
- Są śliczne. - I fajne.
Może ubierzemy szkolną choinkę?
Niech się błyszczy. Chodźmy.
Zawieście dekoracje.
- Skąd ta gwiazdka? - Zrobiłam dla mamy.
Co roku ją wieszamy, ale na farmie nie ma choinki.
Możemy pożyczyć im naszą, nie ma sprawy.
Tata chyba się nie zgodzi.
Jest tak zapracowany, że nie zauważy.
Naprawdę? Doskonale.
Zabierzemy choinkę na farmę, nie przyłapie nas.
Globalnie.
Marketing, korzyści.
Wesołych!
Świąteczne, dziergane podarki!
Idą święta!
Słucham?
- Gdzie zacząć? - Zacząć?
- Dekoracje. - Wezmę.
Sami udekorujemy.
- Chodźmy, Judi. - Na razie.
Wesołych świąt!
Posłuchajcie. Mogę prosić o uwagę?
Doceniam ducha wspólnoty, serio.
Ale możecie wybrać inny moment?
Święta nie zaczekają. Przygotujemy Śnieżne Szaleństwo.
Nie będzie Śnieżnego Szaleństwa. Nie w tym roku.
Możecie sobie iść?
Bardzo dziękuję, ale żegnam.
Weźcie swoje rzeczy. Dziękuję.
Najlepszego.
Niewdzięczny.
Tworzą świąteczny nastrój.
Nie chcę świątecznego nastroju, tylko ciszy i spokoju.
Nie. Wynocha!
Albo zostań, zrób sobie kanapkę.
Rozgość się. A ty z drogi.
Nie martw się, to tylko głupi Grinch.
Wiem. Nosi krawat na farmie.
Mam przesyłkę.
- Jaką? - Kartki od mieszkańców.
Urocza od panny Womble, dziergana.
Dwie linijki poezji.
- Czytasz moje listy? - Tylko dla bezpieczeństwa.
Zabrać twoje kartki do sortowni?
Womble, „e” na końcu.
Zostaw buziaka na kartce, zwykle tak robimy.
Nie.
Skoro mowa o kartkach, twój ojciec był tak lubiany,
że miał ich setki na ścianach.
Był hojny!
Każdemu dokładał dziesięć funtów z dopiskiem:
„Stawiam piwo”.
Wspaniale. To ostatnia. Pora na ciebie.
Niedługo mam wirtualną rozmowę z przyjacielem.
Dobra.
My tu mamy prawdziwych przyjaciół, żadnych wirtualnych.
Wirtualni przyjaciele.
Panno Nerris, poczta dla pani.
- Dziękuję. - Od…
Co to jest?
Ze szkoły!
Choinka pana pocieszy!
Mogą zobaczyć zwierzęta?
- A szkoła? - Dzieci kochają zwierzęta.
Jak mówiłam, edukacja ma wiele form.
Panie C!
Chodzi o kozę Holly! Wody jej odeszły!
- Co? - Szybko!
Proszę wezwać pannę Ashley.
Tylko ze zniżką.
Pędzę! Chwila!
JEMIOŁOWA FARMA
USŁUGI WETERYNARYJNE
Panna Ashley już jedzie. Możemy zostać?
- To bardzo pouczające. - Prosimy. Zobaczymy poród kózki?
Stańcie dalej, to sprawy dorosłych.
Wciągasz i wydmuchujesz.
Co ty pleciesz? Wdech, wydech.
Wdech i wydech.
Nie mogę oddychać. Mam atak paniki.
To hiperwentylacja. Uspokój się.
Nie, błagam. Ruszcie się.
Właśnie tak. Bardzo się spieszę.
- Tak! - Boże, widać główkę!
Główka w bańce. Słabo mi.
Nie zemdlejesz!
To tylko Matka Natura.
Rzucę okiem… Boże, trochę to dziwne. Mdleję.
Ja pomogę.
Już dobrze.
Świetnie ci idzie. Przyj.
Przyj mocniej!
Dobrze ci idzie. Mocniej!
Violet, byłaś świetna!
Spójrz, urodziłaś kózkę.
Szybciej się nie dało. Jak poszło?
- Wszystko przegapiłaś. - Niezupełnie.
- Racja, idzie kolejna bańka. - Nie czuję się…
Co ty? Nie czas na drzemkę!
Violet pomoże. Sama przyjęła pierwszą.
- Brawo. - Przyj, Holly.
- Owinę ją. - Tak.
Jakie śliczne.
To nie koniec.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Fletcher dopytuje.
Kryłem cię, ale chce z tobą gadać.
- Nie dam rady. - Mówiłem, ale nalega!
Obróciło się. Znajdę kopyta, a ty ciągnij.
- Co robisz? - Przyjmuję poród.
- Co? - Fletcher wydzwania.
Cunningham, to ty?
Panno Fletcher.
Rozumiem, że wyjechałeś w poszukiwaniu kreatywności,
żeby unikać rozkojarzeń. Zgadza się?
Tak!
Przyj! A ty ciągnij.
- Czy to kobiecy głos? - To dziecko.
Przyj, Holly!
Dzieci nie idą w parze z biznesem!
Przepraszam, coś przerywa. Kończę.
- Mocniej, Holly. Przyj! - Dasz radę, Holly.
Tak jest.
- Udało się! - Tak!
Przepraszam, tak wyszło…
Zrobiliśmy dziecko!
Zrobiliśmy dziecko! Wielki tatuś.
Zobacz, ile dzieci zrobiłeś.
Kto jest dobrym tatusiem? Ty jesteś.
Nie chce ssać.
Obawiam się, że musisz je karmić.
Weź je do domu.
Holly jest zmęczona.
Bez obaw, nic im nie będzie.
Karmić z butelki, brać do łóżka, przytulać.
Ogrzewać, śpiewać. Jak z własnymi dziećmi.
Nie robiłem tego.
Teraz masz okazję.
No dobrze.
Świetnie się spisałaś, Violet.
Pomożesz mi w gabinecie?
- Chętnie. Mogę, tato? - Czemu nie?
Wolałby pan, żeby chodziła do szkoły, ale sądzę,
że na farmie nabierze pewności siebie.
Dziękuję. Powtarzam, że farma to świetna szkoła.
Cunningham też na tym skorzysta.
Dzieci również.
Kayla i Kayan dotąd byli sami w klasie.
Bez obaw, Beano ma plan.
Mamy trzy świąteczne koźlęta.
Może Śnieżka?
- Tak. - Gwiazda.
- Tak! - Nazwiecie trzecią?
- Tak. - Naradźcie się.
Chcemy ją nazwać po mamie.
Ale to chłopak.
Nie szkodzi, nazwijmy go Sarah.
Witaj, Sarah.
W rodzinie.
- Halo? - Szuka twojego adresu.
- Szuka twojej farmy! - Co?
Fletcher! Była zawiedziona rozmową.
Rozpraszały cię dzieci.
Nie moje, tylko Holly.
Miałeś tam pracować, żeby ocalić nasze posady.
Krążą nad nami sępy z Banda House!
Ktoś puka do drzwi.
Dzień dobry.
Chciałabym, żeby dzieci spędziły czas z koźlętami.
Dzisiaj?
Mieszkańcy sądzą, że byłoby wspaniale,
gdyby wszyscy mogli je edukować.
- Pańska kolej. - Mam pięcioro dzieci i kózki.
Dokładacie dwójkę?
„Powinny bawić się z rówieśnikami”.
- Pańskie słowa? - Tak. Ale…
Bawcie się dobrze!
- Miłej lekcji na farmie! - Kto chce wykopać brukselkę?
Za mną.
Ostatni obiera!
Ty też, Cunningham!
Chodź, Rudolfie!
Biegiem.
- Co się dzieje? - Brukselka na lunch.
Moje dzieci tego nie tkną…
Buster, a twój lizak?
Dałem kozłowi, wolę brukselkę.
- Gryza? - Nie, w życiu.
Nie ukryjesz się w gabinecie!
Musimy jakoś wyciągnąć go z tego gabinetu.
- Pomysły? - Jazda na traktorze?
Nawet on lubi traktory.
Tak, uwielbiam je.
Wielkie, solidne i piękne!
Za mną. Chodźmy.
Gotowi? Jedziemy!
Wprowadzimy innowacje do waszych produktów.
Dokładamy starań.
Co jest?
Co znowu?
Zamknął się. O Boże.
Wiem, to okropne.
Co tam było? „Połączenia”.
To jakiś koszmar!
Co rośnie na tym drzewie?
Mówisz o tym? To jemioła.
Rośnie na całej farmie. Stąd nazwa Jemiołowa Farma.
Ale nasza jemioła jest magiczna.
Jak to?
Pod nią ludzie nie tylko się całują,
ale też zakochują.
Chodźcie, pokażę.
Osły numer jeden i dwa, widziałem, jak na siebie patrzycie.
Pora, byście się oczarowały.
Tak!
Miłość kwitnie.
Otóż to. Istny koszmar.
Komputer padł, mam niezapłacone rachunki.
- Za siano, prąd, gaz, wodę! - Tak czułam.
Wpakował cię w kłopoty.
Wiem, że mnie uprzedzałaś.
Wracamy do Londynu.
Oddzwonię później.
- Pojeździsz traktorem? - Nie! Mam mnóstwo pracy!
- Nie chcę wracać. - Musimy coś zrobić.
Magiczna jemioła.
ŚWIEŻA JEMIOŁA NA SPRZEDAŻ
Wesołych świąt.
- Wesołych. - Jak tam?
Chcemy pomóc z rachunkami, żeby nie wrócili do Londynu.
Nie możemy na to pozwolić. To wasz dom.
- Co słychać? - Tata chce wrócić do Londynu.
Jesteście przyszłością Cobbledon. Wezmę tę.
Dzień dobry. Mam dla was wełnę i druty.
Wybierzcie swój kolor.
Rety! Jemioła.
Dawno tego nie widziałam. Wezmę cały koszyk.
- Dziękuję. - Magia przychodzi znienacka!
Racja!
Cześć, Otto.
Kupi pan? W szczytnym celu.
Że niby miałbym pocałować pannę Nerris?
Ja się dołożyłam.
Przechowam, aż będziesz gotowa.
Jestem gotowa od lat.
Mogę kupić trochę?
Dziękuję bardzo.
Witajcie, drogie panie.
Dzień dobry.
- Co u koźlątek? - Cunningham daje radę.
Jedną nazwał Sarah.
Wezmę jemiołę. Może się przydać.
Racja.
Pa.
Będzie się działo!
Przepraszam.
Myślisz o powrocie do miasta.
- Skąd wiesz? - Wiejskie ploty.
- Weźmiesz Śnieżkę? - Jasne.
- Chodź. - Wstawię wodę.
Przygotuję mleko. Idziemy.
Cześć, maluchy.
Ogrzeję was.
Spisałaś się. Jak sobie radzicie?
Dobrze was traktuje?
- Masz dryg do zwierząt. - Dzięki.
- Wydoiłam Holly. - Dziękuję.
- Łatwiej z jej dziećmi niż własnymi. - Tęsknią za mamą.
Nie chcę o tym mówić.
Gdybyś kiedyś chciał pogadać, to nie ma sprawy.
No tak.
Nagły wypadek. Znowu świniak Oscar.
- Lecę. - Zaczekaj.
Coś upuściłaś.
Użyła jemioły?
Chyba nie.
Ale jeśli się zakochają, na pewno zostaniecie ratować farmę.
- Musimy o to zadbać. - A co z mamą?
Też tego chce.
Musimy sprowadzić pannę Ashley.
- Zaprośmy ją na kolację. - Powiemy, że Rudolf jest chory.
Nie będzie zła, że kłamiemy?
Nie dowie się.
Rudolf to świetny aktor. Odstawi szopkę.
Żeby magia zadziałała, potrzeba więcej jemioły.
Rozdzielmy się.
Operacja „Jemioła”, start!
Nie mam żadnych wieści.
Żadnych dowodów, że w ogóle pracuje.
Jeśli moja firma ma kłopoty,
chcę to zobaczyć na własne oczy.
- Nie może przyjechać. - Tak powiedziała!
Myśli, że się ukrywasz.
Powstrzymaj ją. Kończę prezentację.
Bez obaw. Gadam do kozy? Muszę wyjść.
Znakomicie! Chodźmy.
- A kuku! - Cześć.
Ponoć farma ma problemy finansowe.
Wystawiamy świąteczną sztukę.
Chętnie urządzę zbiórkę.
Szukam głosów na koncert kolęd.
- Śpiewanie rozwesela. - Ja nie śpiewam.
Lily będzie w bibliotece. Poczytaj z nią.
Wpadnij do piekarni. Violet pomaga przy wypiekach.
Próbuję zrzucić wagę.
Tutaj nie liczymy kalorii.
Rozwieście na całym domu.
Przechodząc, będą musieli się pocałować.
Zadziała magia!
Chciałem spytać o choinkę. Nie zawiedź nas.
Mamy ofertę na nowy dach stodoły.
Przecieka od lat.
Trochę drogo, ale możemy pomóc.
Nie stać mnie.
Jesteście rodziną z Cobbledon.
- Mieszkańcami wioski. - Było miło, do zobaczenia.
- Na jarmarku. - Jasne.
Tam się zobaczymy.
- Do widzenia! - Na jarmarku!
- Dobrze. - Bądźcie!
Już tęsknimy!
- Gdzie mowa? - Co?
Moja mowa, spisana prezentacja.
- Może ta? - Oddawaj.
Nie masz kopii w komputerze?
Komputer padł. Zapisałem na papierze.
Próbowałem naprawić rury.
Ale potrzebujemy hydraulika.
Lodowata!
Jemiołowa Farma, nagły wypadek.
Pękła rura. Jak najszybciej.
Dziękuję.
„Wiejskie Posiadłości. Gotówka od ręki”.
Czołem.
Teraz nie mam na to czasu.
- Czekam na hydraulika. - To ja.
- Nie piekarz? - Też.
Zapraszam. Dziękuję.
Wspaniale, że ratujesz farmę.
Paskudni deweloperzy stale tu węszą.
Zepsuci ludzie.
Bez skrupułów. Dbają tylko o pieniądze.
Okropne.
Mają gdzieś, że zwierzęta trafią do rzeźni.
Zrobią mielonkę i pasztet z koźlątek.
- Załatwione. - Wielkie dzięki.
- Wszystkiego dobrego. - Cześć.
- Dzięki. - Pa.
W porządku, Rudolfie.
- Co się dzieje? - Rudolf cierpi.
Zjadł coś? To żołądek?
Ma bardzo śmierdzące bąki.
Podam leki przeciwbólowe.
- Zostanie pani na kolację? - Nie dziś.
Mamy tylko resztki z wczoraj.
Muszę pracować.
Może warto czasem oderwać wzrok od pracy.
- W górę. - Spójrz, tato.
Patrzcie w górę! Spójrzcie!
- Czyja sprawka? - Chyba zajrzę do kózek.
Sprawdzę, co u panny Ashley.
Dobra robota, Rudolfie.
Brawo, przyjacielu.
Jesteś gwiazdorem, druhu!
- Cześć. - Nie martw się, Rudolf jest zdrowy.
- To dobrze. - Recepta dla kozła.
Zepsuty ząb. Ktoś karmi go słodyczami.
Buster daje mu lizaki.
- Przerzucił się na brukselkę. - Dużo zdrowiej.
Widać, że się lubią. Dlaczego się nie pocałowali?
Koźlątka powinny dołączyć do Holly. Nabrała sił.
Fajnie się nimi opiekowało.
Przeciwnik zwierząt nagle się w nich rozkochał.
Bez przesady.
Gdy pękło mi serce, próbowałem go nie używać.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
Czy na wsi gwiazdy świecą jaśniej?
Jest więcej nieba i więcej gwiazd.
Zdaje się, że nas obserwują.
Co robić?
Mam zostać? Daj mi znak.
- Cześć, tato. - Robisz na drutach? Pora spać.
Muszę skończyć.
- Prezent? Dla mnie? - Dla Kayli.
- A to? - Dla trojaczków.
Od panny Womble. Zrobiła też dla Brzdęka.
Koźlątka będą zachwycone.
Wracają dziś do stodoły, będzie im ciepło.
Jesteśmy.
Idź, Gwiazdo.
- Mama cię nakarmi. - Śmiało.
Właśnie tak.
- Udało się. - Wspaniale.
Proszę.
Kolej na Śnieżkę.
Idź do mamy. Nie bój się.
- Idź, Śnieżko. - Właśnie tak.
- Udało ci się. - Super!
Tak!
Sarah, teraz ty.
Biegiem.
- Zrób to. - Dla mamy.
- Podejdź. - Dalej, Sarah.
Śmiało.
Właśnie tak.
- Już prawie. - Jeszcze trochę.
- Sarah! - Udało ci się!
Brawo, Sarah!
Jesteś świetną mamą.
Pora do łóżek. Zostanę z Holly i maluchami.
Brawo, Sarah.
Kocham was.
Kochamy cię.
Spisałeś się z koźlątkami.
- Odstąpić ci hamak? - Bo chcesz moje łóżko?
O nie.
Ułożę się w słomie jak prosiak.
Jaki był?
Mój tata. Nic o nim nie wiem.
Był jak świniak Arnie, duży i milutki.
Kochał naturę i zwierzęta.
Oraz gwiazdy.
Mówił, że nieważne, jak jest ciemno, gwiazdy oświetlają drogę.
Skoro był tak wspaniały, czemu mnie zostawił?
- Inne priorytety. - Wybrał pracę w Ameryce.
- Olał mnie. - Kochał cię.
Czemu mnie nie odnalazł po powrocie?
Próbował wiele razy.
Ale listy zawsze wracały. Chwila.
Proszę.
Co to?
To zły adres.
Przeprowadziliśmy się.
Nie wiedział. Myślał, że nie chcecie go znać.
Nie jestem idealnym ojcem, ale dla dzieci zrobię wszystko.
Gdyby listy wróciły,
nie ustawałbym w poszukiwaniach.
Nie chciał mnie odnaleźć.
Dobranoc, Mario i Basiu.
Dobranoc, Billy.
Dobranoc, osiołku numer jeden…
- Idź spać. - Dobranoc, farmerze.
Wspaniale.
Dzień dobry.
Wstawaj, śpiochu. No już.
Idziemy popływać. Dołączysz?
- Pomaga na krążenie. - Nie mogę.
- Szefowa może przyjechać. - W weekend szefowie nie pracują.
Mamy wiele planów, dziś zaczyna się jarmark.
Uwzięła się na mnie, nie odpuści.
Duś się we własnym roboczym sosie.
Ale pamiętaj o choince.
Bez niej wiejski plac będzie goły. Jasne? Dzięki.
Co?
Wybacz, papciu. Nie takiego syna chciałeś.
A ja nie chciałem takiego ojca.
O nie, znowu ty. Widzisz?
To rozwiązanie moich problemów. Znikniesz z mojego życia.
Oddaj to.
Puszczaj.
Potrzebuję tego. Wracaj!
Cudownie!
Jak ciepło. Weszliście!
Oddaj ulotkę.
Przecież się kumplujemy.
Dawaj. Tak!
Chciałeś mnie przechytrzyć. Nic z tego.
Ci ludzie…
Chwila, oddaj to. Czekaj!
Oddawaj!
Zostaw to. Chodź tu. Oddawaj.
Dokąd lecisz? Chodź tu, dorwę cię!
Tak to się robi.
Tak?
Potrzebuję magicznej jemioły.
- Nie rozumiem. - Sprawia, że chcą się całować!
Jestem zajęty. Wpadniesz później?
Do tego czasu może wybrać innego!
Co? Proszę, weź tę.
Dziękuję!
Witamy w kółku aktorskim.
Śmiało powiem, że moje produkcje są niezapomniane.
Na początek opowiedzcie,
jakie macie doświadczenie aktorskie.
Miałem grać w przedstawieniu.
Obawiam się, że to mało. Gdy grałem w Pułapce na myszy…
przedłużaliśmy słowa
dla dramatycznego efektu.
Robiliśmy też długie pauzy co trzy, cztery słowa.
Wykonywaliśmy wiele dubli.
Zademonstruję. Uczcie się.
Jestem dżinem
i żyję w lampie.
Ale spójrzcie.
Kto nadchodzi?
Czy to…
Aladyn?
Teraz ty spróbuj.
Jestem dżinem i żyję w lampie.
Nie sądziłem, że masz talent. Zajdziesz daleko.
Geraldzie, może skupmy się na zabawie.
Nauczmy ich tańczyć.
A produkcja…
Możemy odpuścić dla dobra dzieci.
Chcecie brać udział w imprezie?
- Tak. - Oczywiście!
Jeśli naprawdę chcecie, musicie odpowiednio mówić i chodzić.
Czadu!
Wszyscy klaszczą w dłonie. Świąteczna zabawa w Cobbledon.
Musicie być gotowi na Śnieżne Szaleństwo.
- Cobbledon. - Cobbledon!
- Święta! - Święta!
Święta w Cobbledon!
- Zabawa! - Zabawa!
- Śnieżna! - Śnieżna!
- I-ha! - I-ha!
- Uga-uga-uga! - Uga-uga-uga!
- Patataj! - Patataj!
Teraz gadacie po wiejsku.
Niech spadnie śnieg na zabawę
W Cobbledon
Wszyscy czekają na Śnieżne Szaleństwo
Niech spadnie śnieg na zabawę
Chodźmy razem
Świąteczne całusy pod jemiołą
Niech pada śnieg…
Listonosz mówi, że masz dziurawy dach.
Rzucę okiem, może naprawię.
Nie ma sensu, stodoła zostanie zburzona.
- Zburzona? - Dzwonią z biura.
Odbiorę. Ale dziękuję za troskę.
Chcę pocałować pannę Nerris
Śmiało, nie krępuj się
Mam magiczną jemiołę
Pocałuj mnie, Romeo To nie moje pierwsze rodeo
Niech pada śnieg
I-ha!
Pan Cunningham chce zburzyć stodołę!
„Liczę, że wkrótce odwiedzicie Jemiołową Farmę.
Zamierzam podpisać umowę
i przekazać nieruchomość do przebudowy.
Jak najszybciej. Z poważaniem, Cunningham”.
Słuchajcie!
Witajcie na jarmarku bożonarodzeniowym!
Przybyła choinka!
To wasz tata. Chodźmy do niego.
Szybko.
Słuchajcie!
Gwóźdź programu.
Hojna darowizna choinki z Jemiołowej Farmy!
Pokój na ziemi i miłosierdzie
Bóg i grzesznicy…
Godzą się!
Radosne narody powstańcie!
Świętujcie z niebiosami
Pan Cunningham już jedzie
Na saniach ma wielkie drzewo
Aniołowie już śpiewają
Chwała rodzinie Cunninghamów
To nie choinka z lasu.
To z naszej szkoły.
- Daliśmy ci ją. - To nasza choinka.
Słuchajcie. To zdrajca.
Sprzedaje farmę deweloperom!
- Co? - Nie!
Rozmawiałem z nabywcami. Umówiłem się na spotkanie. Kupią farmę.
Nic na to nie poradzicie.
Może się poddałeś, ale my będziemy walczyć.
Właśnie.
Zrobiłam ci sweter z twoją twarzą.
Co?
- To niby ja? - Pewnie.
Gdzie widzicie podobieństwo?
- Nie dałbym go kozie. - Nie pasowałby.
Wychowanie dzieci to praca zespołowa.
Ta wioska wychowuje twoje. Chociaż podziękuj.
Tak.
- Idziemy. - Nie chcę.
- Dzieci. - Nie chcę iść.
Wsiądźcie do auta.
Dobra.
Nie może sprzedać farmy.
Wioska bez farmy to jak Cobbledon bez świąt.
- Protestujmy. - Odwołajmy się do jego wrażliwości.
Chyba nie ma wrażliwej strony.
Spróbujmy zasypać go dobrocią.
Pokażmy, jacy jesteśmy mili.
Nie wie, jak bardzo nas potrzebuje.
W te święta będzie taki samotny.
Wyobraź sobie dom, który nie jest domem
Wyobraź sobie samotne święta
Tak będzie, gdy mnie zostawisz
Moje łzy mogą stopić śnieg
Co zrobię bez ciebie?
Nie mam dokąd pójść
W te święta będę samotny
Bez ciebie u boku
W te święta będę samotny
Samotny i zmarznięty
Zimno, jak zimno
Bez ciebie u boku
W te święta
Dziękuję, to bardzo miłe.
W zeszłym roku byliśmy tacy smutni
Myśleliśmy, że ból się nie skończy
Patrzyłam na ciebie, tato Pomyślałam, że święta są dla nas
To pora, gdy naprawdę potrzebujesz miłości
To znaczy bardzo wiele
Zimno, jak zimno
Bez ciebie u boku
W te święta
Dziękuję, dzieci do domu.
Tylko one nie fałszowały.
Co?
Rano w stodole.
Powstrzymamy deweloperów. Powiedzcie reszcie.
Dobrze.
Kryj się.
Namierzyliśmy pojazd. Powtarzam, już jadą.
Wróg się zbliża.
Musisz to włączyć.
Wrogowie atakują. Na pozycje. Uwaga.
Tratatata.
Natychmiast!
Dobra, bez odbioru.
Witam. Trafili panowie.
- Panie Cunningham. - Czołem.
- Marlon. - Morris i Louis.
- Drake. - To ja.
- Cudowne miejsce. Cuchnie. - Cuchnie.
Nie do zniesienia.
- Biedak. - Współczuję!
- Obejrzymy dom? - Chodźmy.
Miło tu wrócić. Tatuś był uroczy.
Charlie, działaj. Do ataku.
Oto umowa. Wystarczy twój podpis.
Rzuć okiem, szczegóły są nieważne.
Nie muszę niczego czytać.
Chętnie pożegnam to miejsce.
Doskonale, ale zanim podpiszemy…
- Chcę obejrzeć dom. - Jasne.
- Zostawię tu umowę. - Dobra.
- To kuchnia? - Tak.
- O rety. - Co to jest?
Ale cuchnie.
- To tylko zgniłe jaja. - Okropne!
To trująca pleśń z kanalizacji.
- Co? - Słucham?
- Nie mówiłeś o szambie? - Nie!
Nie ma tu żadnego szamba.
- Co to? - Coś toksycznego!
Nic trującego.
Weszło mi do oczu!
Przepraszam bardzo. Oto główna sypialnia.
Nie ma sprawy. Do rzeczy.
- Chcesz… - Zmierzyć? Pewnie.
Co tu mamy?
- A to co? - Rety!
- Co to? - Świnia.
- Co tu robi? - Nie wiem.
- Kto trzyma świnię w szafie? - Po co?
Zostawcie farmę w spokoju!
Tu jest stodoła.
Tutaj przebywają zwierzęta. Mają się świetnie.
Tradycyjny styl.
I tyle.
Cudownie.
- Zburzymy to. - Postawimy hotel.
Ale zwierzęta… Bez znaczenia.
- Zaraz wrócę. - Dobrze.
- Oczywiście. - Do zobaczenia.
- Drake. - Co?
- Zwierzęta. - Trzoda.
Co to za kotlecik?
Uroczy.
- Dość! - Odłóż go.
- Nic nie widzę. - To nic. Mała owieczka.
Cześć, owieczko. Polubisz sos miętowy.
Średnio wysmażona z cebulką.
Un, deux, trois!
Drake!
Zostawcie farmę w spokoju!
To posiadłość. Tam jest las.
Mamy też uprawy, jakieś warzywa.
Widzę lodowisko, park rozrywki, centrum handlowe. A ty?
Nic nie widzę po tym, co przeszliśmy. To koszmar.
Do boju! Zdrajca!
Wynocha z naszej ziemi albo was wywieziemy!
Bez obaw, to tylko mieszkańcy wioski.
Miewaliśmy większe protesty.
Małe, żałosne ludki.
- Żałosne ludki? Trzymaj to. - Nie!
- Ziemia nie jest na sprzedaż! - To nikt ważny.
Robi na drutach.
Nie poddamy się!
Naprzód!
Rozgromimy was!
Barry, w co ty pogrywasz?
Bronimy naszej wsi.
- Tak łatwo ich nie przegonicie. - Może, ale one pomogą.
O rety.
Żegnamy!
Wynoście się!
- Won! - Wypad!
- Gonić ich! - Uciekajcie!
Wynocha z farmy!
Tak!
Nie podpisuj, farmerze.
Już podpisałem, ale oni nie.
Przez was nie kupią farmy.
Nie możesz dbać tylko o pracę.
Życie to nie świeże powietrze i gdakanie z kurami.
- Tu chodzi o posady! - I szczęście dzieci!
- Nic im nie jest. - Tęsknią za mamą.
Ale bardziej za tatą.
W biznesie dzieci się nie liczą!
Nie liczymy się?
Nie o to chodzi…
Chciałem…
Stokrotne dzięki!
Oby prezentacja była doskonała.
Inaczej Cunningham straci nie tylko pracę.
Sam rozumiesz.
- A to co? - Owce.
Zwierzęta.
Co tak cuchnie?
To wiejskie powietrze.
- Co jest? - Śmierdzi.
Przegoniliśmy ich!
Nie wszystkich.
Jest ich więcej. Jak grzyby po deszczu.
Gdzie Matthew? Co z nim zrobiliście?
Nie chcemy was tutaj. Dosyć tego!
Przyjechałam aż z Londynu.
Chcę go widzieć.
Jesteś z tej samej wylęgarni co poprzedni.
- Słucham? - Nie szukamy kłopotów.
To źle trafiliście.
- Co to? - Świnia.
- Ta, co chrumka. - Przegoń ją.
- Ale jak? - Sama to zrobię.
- Chciałem… - Nie waż się pryskać na świnię!
Panno Fletcher, zignorujmy wsioków. Proszę do środka.
Tak.
Po co kupować farmę, jeśli się nie lubi zapachu gnoju?
Świnia ma tu większe prawa niż wy.
Boże, mnożą się!
Uciekać, brudne świnie!
Tak mi przykro! Wyciągnij ją z błota.
Może ty?
- Zwalniam cię. - Nie…
Wylatujesz.
Ze skutkiem natychmiastowym.
Koniec z uprzejmością.
Zwalniam cię. Podnieś mnie!
Przygotowałem prezentację! Jest dobra.
- Ładnie się urządziłeś. - Potrzebuję pracy.
- Szkoda, że nie wyszło. - Cunningham.
Zwracam.
- Co? - Nie zadziałała.
Nie wiem, o czym mówisz!
Gburku.
- Cunningham. - Słuchaj.
Tamta kobieta to nie klientka, tylko szefowa.
Zwolniła mnie.
Nie mam już pracy. To twoja wina.
- Przykro mi. - Nie!
To nie tobie jest przykro.
Jak ja teraz zapewnię dzieciom dach nad głową?
- Naprawię dach. - Nie o to chodzi.
Mówię o naszym prawdziwym domu z ludźmi w Londynie.
Nie spłacę kredytu, bo nie mam pracy.
Wszystko załatwię.
Nie, to ty wszystko zepsułeś.
Spakuj manatki i swoje siano,
i wynoś się!
Już tu nie mieszkasz.
UMOWA KUPNA NIERUCHOMOŚCI
Będę tęsknić.
Muszę odejść. Nawaliłem.
Naprawię to.
Będziemy tęsknić.
Nie chcę, żebyś odchodził, Beano.
Przyszliśmy pożegnać się z dziećmi.
Ma pan chwilę?
No dobrze.
Dzieciom jest przykro, że tak potraktował pan Beana.
Ja Beana?
Edukacja ma wiele form,
nie tylko dla dzieci, również dla pana.
Dobrze.
Uczymy się nie tylko w święta.
Dzieci wiele się tu nauczyły.
Robić na drutach, szydełkować, szyć, śpiewać, mieć odwagę
i przynależeć.
Gdy zabrał pan szkolną choinkę,
którą dały panu z głębi serca,
i oddał pan ją mieszkańcom, poczuły się oszukane.
- Nie o to chodziło. - Na choince była gwiazda Violet.
Zrobiła ją dla mamy.
Umknęła panu.
Nie miał pan czasu ściąć choinki w lesie, jak należało.
Tutaj uczymy dzieci postępować właściwie.
Może gardzi pan wiejską szkołą i miejscowymi,
ale my troszczymy się o pańskie dzieci.
Tak jak Beano.
Może to dla pana nauczka.
Przykro mi, że wyrzuciłem Beana, ale…
Nic mu nie będzie, zapewniam.
Pochodzi ze wsi. Poradzi sobie.
To jego dom! Nas wszystkich!
Czy tęsknisz za gwiazdami?
Czy patrzysz w ciemność
Myśląc, gdzie się podziały
Czy tęsknisz za księżycem?
Czy nucisz smutną melodię
Z minionych lat?
Zastanawiasz się dlaczego?
Beano.
- Witaj, synu. - Mama?
Przykro mi. Powinnam ci powiedzieć.
Powinnam dać ci listy i prezenty.
Wszystko mu odesłałaś?
Nigdy nie przyjechał na Gwiazdkę.
Czekałeś, ale on się nie zjawiał. Stale nas ranił.
Chciałam ci ulżyć.
Gwiazdy są wszędzie
Rozświetlają noc
Zmierz się z ciemnością i…
„Drogi synu, to twoje siódme urodziny. Obyś był szczęśliwy”.
„Drogi synu, to twoje ósme urodziny, niedługo Gwiazdka”.
„Twoje dziewiąte urodziny. Stale myślę, jak się masz”.
„Twoje 11 urodziny,
załączam prezent, bo zbliżają się święta.
Może spodoba ci się śnieżna kula.
Pomyśl o mnie, gdy nią potrząśniesz”.
„Drogi Mikołaju, chroń Beana
i poproś Rudolfa, by o niego dbał.
A tata niech zmieni zdanie”.
„Pomóż nam spędzić czas z tatą.
Niech tyle nie pracuje, żebyśmy mogli znów być szczęśliwi”.
O nie! Zwierzęta uciekły!
Ktoś zostawił otwartą bramę!
Coś się dzieje na Jemiołowej Farmie. Dzieci panikują.
Pojadę konno, a wy quadami.
- Trzymajcie się blisko. - Dobrze.
Wracajcie!
Zostawiłeś otwartą bramę. Zwierzęta uciekły.
Co? Trzeba sprowadzić Beana.
Daleko nie odszedł.
W drogę.
To nie była wina pana Cunninghama.
Przestał gadać?
Skończyliśmy? Powiedziałeś swoje?
Ciężko pracował nad prezentacją.
To prezentacja?
Nieważne, jak wygląda, ważny jest przekaz.
- Przeczytać? - W porządku, zabaw mnie.
Stresuję się.
Zaczynaj.
„Oczekujecie wielkiej przemowy”.
Owszem.
„Ale pomyślcie o tym maluczkich, jak Mo”.
„W naszej firmie patrzymy z szerszej perspektywy.
Zawsze myślimy globalnie,
ale czasem przeoczamy to, co najważniejsze.
To ludzie są najważniejsi.
Rzeźnik.
Piekarz. Świecarz.
Farmer. Ojciec.
Sprzątacz i marzyciel.
Nauczyciel.
Koza.
Mali ludzie, którzy tworzą otoczenie.
Ludzie tacy jak my”.
Siedziba Wiejskich Posiadłości.
Mało to wiejskie, Rudolfie.
Deweloperzy!
- Brak drobnych. - Nie, to ja.
Beano z Jemiołowej Farmy.
- Za nic w świecie. - Nie.
Mowy nie ma.
Chcę sprzedać.
To żart?
Mamy wrócić w do tego chlewu?
Wciąż cuchnę jajem.
Wolnego, Marlon.
Nie słuchaj osła,
który z nas zadrwił.
To nie wina Cunninghama.
Tylko moja i dzieci.
Knuliśmy, byście nie kupili farmy.
Ale Cunningham chce ją sprzedać.
Podpisał. Wystarczą wasze podpisy.
Rudolfie.
Proszę, jest wasza.
- Akt własności i klucze. - Klucze.
Powiem zwierzętom, że o nie zadbacie.
Przepraszam. Zamierza gadać ze…
- Zwierzętami? - Zwariował?
- Chwila. - Cunningham!
- Gdzie są? - Co?
- Gdzie? - Kto?
- Tyci! - Jaki Tyci?
Moczek!
- Jaki Moczek? - Maria!
- Basia! - Basia!
- Gdzie one są? - Gdzie one są?
Beano!
- Widziałeś go? - Nie.
- Przepraszam. - Beano!
Tu jesteś. Kogo szukamy?
- Zaginął Tyci, Syty… - Mini i Moczek?
Beano, szukaliśmy cię. To moja marynarka?
- Już jestem. - A oni?
- Kupiliśmy farmę! - Podpisali umowę.
Nie musisz tu mieszkać.
- Farma jest ich. - Chcę tu mieszkać!
Chcę tu zostać z dziećmi, z tobą i panną Ashley.
- Jak to? - Beano!
- Co się dzieje? - Beano!
- Co? - Wiem.
Nie czas na wyjaśnienia.
Zwierzęta uciekły, nie zamknąłem bramy.
- Złamałeś zasady. - Nieważne!
Musimy je znaleźć, zanim ucierpią.
Cisza wszyscy!
Słyszę dzwonki.
Rudolf, gdzie jest Brzdęk?
Las.
Do lasu!
Chodźmy!
Do lasu.
Chwila.
Do lasu.
Brzdęk!
Tędy!
Brzdęk!
Cisza!
Dzwoneczki.
Tędy. Brawo, Rudolf. Za mną.
Brzdęk!
- Brzdęk! - Kim jest Brzdęk?
Nie mam pojęcia.
Brzdęk!
To on!
Brawo, znalazłeś go. Prawdziwy pies pasterski!
Wchodzę.
Trzymać mnie za nogi.
Pomóżcie.
Ostrożnie.
Na trzy. Raz, dwa, trzy!
Cofnąć się.
- Tak! - Mamy go.
Brawo, Rudolf.
- Kim jesteś? - Mamą Matta.
Babciu!
Babcia! Możemy?
Dobra.
Siad.
- Co z tobą? - Właź.
Czołem, Gburku. Co tam?
Przed emeryturą byłem prawnikiem.
Reprezentowałem Cunninghama seniora.
Zwracam uwagę na klauzulę w testamencie.
- Co to klauzula? - Coś od Mikołaja?
Specjalna klauzula określa,
że farma nie może być sprzedana w żadnych okolicznościach.
Jest tylko dziedziczona,
jeśli zostaniesz na farmie i zdołasz ją utrzymać.
Farma nie zostanie sprzedana i nie dojdzie do tego,
póki rodzina tu zostanie.
- Chcemy tu zostać! - Chcę tu zostać na zawsze.
Sami się przekonajcie.
Daj pan.
Spójrz!
To staroświeckie bzdury.
To…
- Drake? - Tak.
- Co? - Tak.
- Dobra. - Dobra.
Zmarnowaliście tylko nasz czas.
- A ty! - Ty!
Właśnie ty.
Zapłacisz za pralnię i szpital.
Wiesz, jak bardzo cierpiałem?
- Mam was wyprosić? - Zatrzymaj swoją głupią farmę!
Tak!
- Won! - Śmierdzi!
Farma jest nasza!
Mamy farmę!
Farma jest nasza!
Jak ją utrzymamy?
Chyba wiem, jak to zrobić.
Spytaj dzieci o magię.
Ma na myśli jemiołę.
Co to za jemiołowa sprawa?
To magia.
Nie sądzę, by jemioła była magiczna.
Czy to…
To tylko herold.
Myślałem, że Święty Mikołaj.
Pewnie nie chcesz tego słyszeć.
To może zaczekać,
ale przyniosłem ci jemiołę
z tamtejszych pól.
Kolejny prezent świąteczny,
by nadrobić Gwiazdki, które przegapiłem.
Słucham? Co?
Wiem, że to szok.
Twierdzisz, że…
Witaj, synu.
Jak? Zapisałeś mi farmę w testamencie.
Zapisałem ci farmę, ale nie mówiłem, że umarłem.
Jak widzisz, żyję i mam się dobrze.
- Wszyscy brali w tym udział? - Chciałem pojednać rodzinę.
Przepraszam.
Przyjmiesz to, synu?
Odmieni twoje życie.
Cześć, dziadku.
Buster!
Miło wreszcie cię poznać.
Wielki dzień.
Największy.
Obłęd…
Sam nie wiem.
Wiesz, że wszyscy cię kochają.
Zwłaszcza ja.
Jestem bardzo cierpliwa. To znaczy…
I-ha!
Witamy na Śnieżnym Szaleństwie.
Ty do wozu, ja do baru
Nawet świnie balują
Wychylę lokalne piwko
Jak odmówić bym mógł
Kowbojskie buty włóż
Zatańcz przy muzyce country
Wiruj i baw się dobrze
Weź kumpla pod ramię
Bujnij się w lewo
I klaśnij w prawo
Skiń kapeluszem I tańcz do później nocy
Niech spadnie śnieg na zabawie
W Cobbledon
Wszyscy czekają na Śnieżne Szaleństwo
Niech spadnie śnieg na zabawie
Ruszajcie się
Świąteczne całusy pod jemiołą
Niech spadnie śnieg
Płaszcze zrzuć, z kozą tańcz
ŚNIEŻNE SZALEŃSTWO
Co tu robicie?
- Dobre wieści. - Jakie?
Klient pokochał twoją prezentację.
- Jak to? - Beano odczytał nam ją w Londynie.
- Mo świetnie ją wygłosił. - Dziękuję.
Byli zachwyceni!
Podobał im się klimat społeczności.
I jeszcze coś…
- Serce. - Mówili, że była od serca.
Wskakuj w garniak i wracaj do Londynu.
Wynoś się stąd.
Nie chcę już tej pracy, ale miło, że zachowacie swoją.
Chyba nie zostaniesz tutaj?
- Cobbledon! - Cobbledon!
- Święta! - Święta!
- Cobbledonowe święta! - Cobbledonowe święta!
- Uga-uga! - Uga-uga!
- Beano! - Beano!
- Tak, Beano! - Tak, Beano!
- Daję nura! - Dawaj nura!
Złapiecie mnie?
Złapiecie mnie, tak?
Nadchodzę!
Niech spadnie śnieg…
Panno Fletcher, dzieci się liczą.
Chcę spędzić czas z moimi dziećmi,
z moim pomocnikiem i bardzo drogą weterynarz.
Dziś się ujawniam.
Jestem farmerem.
Od teraz jestem wieśniakiem.
- Rety. - Nic mnie nie powstrzyma!
JESTEM MIESZKAŃCEM WSI
Panie i panowie, Cunningham został mieszkańcem wsi.
Pokażmy mu, co potrafimy.
Młodzieńcze, nie musisz się smucić
Młodzieńcze
Głowa do góry
Młodzieńcze
Jesteś w nowej mieścinie
Nie musisz się smucić
Jak wspaniale jest w YMCA
Mają wiele atrakcji dla młodzieży
Możesz bawić się z chłopakami
YMCA
Jak wspaniale jest w YMCA
Możesz się wykąpać Możesz też dobrze zjeść
Możesz robić, co tylko chcesz
Za mną! Rodzi się osiołek!
Za mną.
Osioł numer jeden i dwa
zrobiły numer trzy.
Cicha noc
Święta noc
Osiołek się rodzi
Puszysty i biały
Anielski śpiew
Na Jemiołowej Farmie
Tu osiołkowi krzywda się nie stanie
Na Jemiołowej Farmie
Cicha noc
Święta noc
Pokój niesie ludziom wszem
A u żłóbka Matka Święta
Czuwa sama uśmiechnięta
Nad Dzieciątka snem
WESOŁYCH ŚWIĄT
Napisy: Krzysztof Kowalczyk