Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRESENTA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Angelina!
Perfecta, coma sempre.
A formación saíu fatal.
A pose do final non ten forza abonda.
E dálle coa perfeccionista.
Que temos agora?
Conferencia de prensa.
- Pórtate ben. - Eu sempre.
Vouvos presentar…
Angelina Costa, Madison Sparks, de Celeb Buzzpop News.
É, ou sexa, unha honra coñecerte.
Son fan desde que era un bebé.
Un bebé? En serio?
O sector cambiou moito desde o teu primeiro single.
Como Cheri Bibi, a túa colega, que usou Twitter
- para promover o seu single. - Si.
É moi innovadora, a verdade.
Real.
Daquela,
paréceche difícil seguirlle o ritmo ás novas tendencias?
É difícil seguir sendo interesante?
Por exemplo, hai pouco publicaches un TikTok un chisco…
anticuado.
Sentes presión por competir con artistas máis novos?
Esta, idiota.
Que dixeches?
Ai, tes uns zapatos preciosos.
Preguntoume polo TikTok, Mo.
O TikTok.
Case me dixo na cara que me retirase.
Que máis dá o que pense?
Mañá tes unha sesión para a portada de Fashion Beat.
Tes que centrarte niso.
- Vale, si. - Moi ben, vale.
Vale.
Si.
Ben.
É Barry.
Non o collas.
É o xefe do selo. Teño que coller.
Pois… Mo, dille que non estou.
- Non sei, inventa algo. - Vale.
Barry. Ola.
Ola, Monique. Podo falar un chisco con Angie?
Acaba de marchar á proba de vestiario para a sesión de mañá.
Xenial.
Ange debería facer unha canción de Nadal.
As panxoliñas venden ben.
- Non. - Nadal é dentro dunhas semanas, Barry.
Non sei se unha panxoliña encaixa no estilo de Angelina.
Que? Mira Mariah, só con esa canción dálle para mercar unha illa privada.
Tranquilo. Estivemos traballando en algo novo e creo que vai ser un éxito.
Vale. Cando podo escoitalo?
O domingo na gala.
Vale, moi ben, pero asegúrate de que o faga ben. Si?
- Claro. Veña, ata logo. - Non!
Por que lle dis iso?
Non teño canción nova. Estiven ensaiando as que teño.
Mo, non estou moi inspirada,
e… a ver, creo que as panxoliñas non son do meu estilo.
E tampouco é que me vaian botar por non querer cantar "Jingle Bell Rock".
En serio?
Agarda.
Quéresme dicir que Barry ten xoguete novo
e que me vai botar á rúa?
Ese xoguete novo ten un single entre os dez máis populares.
Queres un consello?
Dálle.
Esquece os teus antigos éxitos.
Conecta co teu Nadal interior
e escribe unha canción nova para que a saque nas festas.
Estou vivo!
Mamá.
Podemos baixar a telenovela, por favor?
Nin de broma!
Ricardo acaba de resucitar!
Si, é máis importante.
Cristina!
ESPÍRITO DE NADAL
Ruliña, podes quitar iso?
Entre a música e túa avoa coa tele a todo meter,
non me escoito pensar.
Mira, podes tocar a guitarra no meu vídeo?
- Non. - Veña, porfa.
Non.
Porfa?
Déixote fóra de plano. Non vas saír. Vale?
Máis che vale.
Si!
FOTOS FAMILIARES DE NADAL
Estráñote, ma.
PÁXINA DE FANS DE ANGELINA
#ANGELINAFANNÚMERO1
Dá igual onde vaias,
sempre estarás comigo
e sei
que o teu amor está aquí para quedar.
Sempre estarás comigo
e sempre
terás sitio no meu corazón
onde esteas.
Esa canción é de Angelina Costa.
Que… Non sei quen non a coñecerá.
Miña nai e eu escoitabamos moito esa canción xuntas.
Miña nai faleceu hai uns anos.
Vou poñela na miña quinceañera a semana que vén,
para que pareza que está comigo.
O meu desexo de Nadal e de aniversario é coñecer a Angelina.
Igual tirar unha foto con ela.
E dicirlle canto significa esta canción para min.
Aquí está!
Sorrí á cámara, mi amor.
Ricardo! Que sorpresa.
Pois ola a todos!
Teño pensado sacar música nova para vós moi pronto.
E que che parece un pouco de inspiración?
Pues por supuesto.
Vale.
Bo Nadal para min.
Moi ben.
- Listo. - Por que viñeches?
Rula, que? Non me podía resistir.
Xa sabes que a xente adora ver o que pasa detrás das cámaras.
Non. Para.
Xa o falamos.
Rula, temos 15 millóns de seguidores con moita gana de vernos.
Precisamos material para promover a gala.
O que? A gala non vai diso.
- Recadamos fondos, non é para nós. - Estou contigo, vale?
- Vale? - Si.
- Ricalina. Vénnos ben aos dous. - Vale.
- Si? - Vale logo.
- Si? - Si. Vale. Ricalina.
- Iso é un si. - Veña.
Vémonos despois, Mo.
- Logo falamos. - Si.
Adeus.
Que?
Pensaba que Ricalina ía anunciar a ruptura.
Non podemos.
Non podemos!
Ten razón. Aínda non.
Temos que aumentar os seguidores.
Temos 15 millóns. Precisamos 200.
Chegar ás cifras de Beyoncé.
O que ti digas.
- Papá, e o meu móbil? - Onde o deixaches?
Mijo, se soubese onde o deixou, non estaría perdido.
Que fas?
Pozole.
Cheira fenomenal.
Toma.
Ben!
Morreu.
Ai. Un milagre de Nadal.
Imos chegar tarde. Quérote, mamá.
- Adiós. - Deica, ¡abuela!
Nena!
Ese conxunto é a bomba.
Xa sabía que ía ser divino, pero en ti…
- Estás sensacional. - Grazas.
Si, síntome xenial.
Normal.
Vou pedir o xantar. Queres algo?
Nin de broma.
O concerto está aí, teño que controlarme.
Queres falar do tema?
Si, claro. Farei a dieta da leituga ata a gala.
Espera. Que é a dieta da leituga?
Pois só comes leituga
pero cambias cada día o tipo de leituga.
É máis divertido do que parece.
- Mo? - Que?
A transición de eiruga a mestura de primavera
alegra a semana.
Vale, basta de distraccións, rodeos, desculpe, ou eiruga.
Venga. Senta.
Veña.
Cóntame.
Non estou concentrada, Mo. Non me presta.
Non me entusiasma o Nadal desde…
- Pois desde que mamá faleceu. - Xa.
E queren que faga unha panxoliña. En serio?
Deixade os pastores…
Non o vou facer.
Vale, veña.
Estás guapísima.
- Temos que apertalo un pouco. - Non.
- Vénseme as chichas? - Estás de broma?
- Podo meter tripa. - Non o fagas, por favor.
- Angie. - Barry.
- Que fas aquí? - Ola.
Pois vir aquí e falar contigo.
É pola canción?
Estiven traballando nela e está quedando xenial.
Encantaríame falar da canción, pero, primeiro, Cheri!
Xa coñeceras a Cheri Bibi, non?
Non tivemos o pracer.
Mi madriña. Que ilusión me fai coñecerte!
Igualmente.
E a túa roupa!
A min non me quedaría ben algo tan vintage.
Vai falar cos fotógrafos mentres remato con Angie.
Ai, claro.
Encantada de coñecerte. Que gana de escoitar o novo single!
Es unha estrela, tía!
- Non é incrible? - Si, é.
A que te referías co de falar co fotógrafo?
Ti e eu temos que falar dalgúns cambios.
Cambios?
Ti estás moi centrada no pasado.
- Nós buscamos unha imaxe de futuro. - Que queres dicir?
Fashion Beat aceptou sacar a Cheri na portada.
Que? Espera.
- En serio? - Si.
Agora mesmo está máis de moda.
- Barry, non podes facer isto. - Está feito.
Véxote xenial, por certo.
Deica, Monique.
Colle as cousas.
Marchamos.
QUINTA AVENIDA
- Chegamos á casa en 20. - Non quero ir.
Quero saír desta cidade.
- Que dis? - Quero ir a calquera lado.
Creo que estás un pouco confundida…
- Veña. - Que lle digo ao condutor?
Dille que ten o día libre. Conduzo eu.
Vale.
Grazas. Corazón…
Levas sen conducir máis dunha década.
Vale, ben. Conduces ti.
Vale.
RAÍÑA A
A ver, repítemo. Onde imos exactamente?
Non sei, Mo. É que non sei.
Non é que non adore conducir sen rumbo cando temos un prazo
para rematar unha canción, pero quedan uns días para a gala.
Non é momento de arroutadas.
Teño que afastarme disto para volver con forza.
Por favor, déixame facelo.
Iso é.
Que?
Aquí imos ir, Mo.
Que rosmas?
- A ver, esta rapaza. - Vale.
Onte vin un vídeo dela facendo unha versión dunha canción miña.
Mo, cantaba fenomenal, a homenaxe era preciosa.
E no vídeo dicía que lle encantaría coñecer a Angelina.
Así que imos concederlle o seu desexo de Nadal.
Por que? Agora visitamos fans a domicilio, logo?
Dan boa fama, Mo.
Coñecer unha fan e concederlle o seu desexo. A ver…
Precísoo.
Agora mesmo preciso conectar cos meus fans.
Polo menos eles pensan que sigo sendo importante.
Supoñamos que acepto…
- Valo facer. - Igual non.
Como atopamos esa rapaza?
Como? Puxo o lugar e un hashtag do seu instituto.
Está a un par de horas.
- As redes sociais arrepíanme. - Xa ves.
RESERVADO FACULTADE
Ola, Cristina.
- Ola. - Ola, tío! Vémonos en música.
Non chegues tarde e estuda!
Todo ben?
Si, ten que cargar un pouco máis.
O móbil non, preguntábacho a ti.
Aínda podemos cambiar algo se queres.
É a miña festa. A estresada debía ser eu.
Só se fan 15 anos unha vez.
Quero que sexa un día espectacular.
Papá, estás a facelo xenial.
Ola.
Pero se queres levar acompañante…
Non.
Xa sei. Fágoche un perfil en Bumble,
porque es moi vello xa para Tinder.
Nin falar.
Non terás esa aplicación ti, non?
Non.
Que? Que pasa?
O vídeo só ten 20 visualizacións.
Moi ben.
Eses vídeos só deberían ser para ti e os teus amigos.
- Pensabas que Angelina o vería? - Claro.
Ás veces comparte publicacións dos fans nas súas historias.
Que considerada, a verdade.
Angelina? E estará en Bumble?
Papá.
Non.
Onde está a xente?
EX ESTÚPIDO DE ANGE
En serio?
Ex estúpido?
Estará tramando algo para publicar no Insta.
Como vai facer sen eles?
Vale. Creo que é aí.
HUGH P. KIRWAN CENTRO DE ARTES ESCÉNICAS
Polo menos vanme sacar fotos con esta roupa.
Pídello.
Non.
Ei, Scott.
Cristina vai facer a súa quinceañera.
Imos bailar, comer, tes que vir.
A festa dos 15 anos, non?
Xenial.
Cristina e Miguel Torres, á oficina do director.
- Que fixeches? - Nada, e ti?
Nada.
Xenial, chegastes. Non quería que agardasen.
- Quen agarda por nós? Que pasa? - A túa filla ten visita.
Ai!
Miña nai querida! Non podo crer que esteas aquí!
Eu tampouco.
Isto de que vai?
É meu pai.
Ai, si, Sra. Costa, este é Miguel. É o noso profesor de música.
Ah! Profesor de música.
O xeito de Cristina é de familia, logo.
Viches o vídeo?
Vin, e encantoume.
- Si? - Si?
Sobre todo a parte sobre túa nai.
Engadín algunha cousa.
Recordoume como me sentía cando escribín esa canción,
así que quería facer algo por ti.
Dixeches no vídeo que querías unha foto, non?
Pois…
imos facelo.
Gústanche?
Vale.
Vale, deberiamos marchar.
Non queremos quedar atrapadas, que temos présa.
Mellor non conducir agora.
Agardade a que quiten a neve da estrada.
Xa que estades atrapadas, queredes cear na nosa casa?
Cristina!
- Encantaríanos. - Si?
Estás tola? Temos que volver.
Non podemos ata que despexen a estrada.
A túa capacidade para adiar a canción é admirable.
Meu pai cociña xenial. Dáselle moi ben.
Papá, por favor! Porfa!
Fixen pozole dabondo.
Non. Nin de broma.
Non.
Podo poñelas?
Que fas?
Como que que fago?
Son tacóns de marca, Mo.
Compreinos na Fashion Week de Milán.
Non están feitos para estas condicións.
Preciso unha foto disto para filtrala.
Nin se che ocorra.
Non se supón que me tes que axudar?
Ben. Está aí.
Estamos ben.
Si. Ola, rula.
- Grazas. - E…
Son Yves Saint Laurent.
Á medida.
Ola. Que bonito.
É moi bonito.
Benvidas. Gárdolle o abrigo?
Ai, non.
- Quita as bolsas. - Ai.
Amósoche as miñas ideas de vestido?
Claro!
Ai. Moi ben.
- Un viño? - Por favor, si. Grazas.
Estas son as ideas para a miña quinceañera.
Pensei no ouro rosa, pero non sei. Que pensas?
Este?
Boa opción.
AMIGOS
Quen é este mozo?
Un rapaz de clase de Ciencias.
- Un amigo, nada máis? - Supoño.
Gloria sempre tenta que fale con el, pero e se non lle gusto?
E se lle gustas?
Xa, dá medo, non si?
Pero son a última persoa que debería dar consellos de amor.
Pregúntalle a calquera ex meu.
Xa, pero non saes con Ricardo Mondraga?
Creo que es a persoa idónea para dar consellos de amor.
É túa nai?
Era miña nai.
- Queres ver unha foto de miña nai? - Quero.
Esta é miña nai.
Que guapa é.
Grazas.
Ela…
Faleceu hai uns anos.
Nestas datas.
Queres sentar?
Ai.
Senta. Non pasa nada.
- Veña, senta. - Ai.
Vale.
Ai!
As cousas cambiaron moito desde que a perdín.
Miña nai.
Encantaríalle estar aquí
coas luces e a neve.
Encantáballe o Nadal.
Ás veces sorpréndome…
Teño moita gana de contarlle que tal foi o día
e despois recordo que xa non está.
Enténdoo perfectamente.
Hai tantas cousas que lle querería contar.
Como a miña quince, por exemplo.
Suponse que é un momento moi importante
no camiño cara a ser nunha muller…
E fáiseme raro.
O de…
Que non estea aquí para velo.
Seguro que estaría moi orgullosa de ti.
E tes sorte, tes a teu pai.
Xa, é…
bastante guai.
Cheguei.
A tormenta casi me mata.
Ía volver antes,
pero Conchi e Connie…
Ay, Dios mío,
como falan esas tías!
¿Quiénes son estas?
Mamá, son as miñas amigas.
Con este tempo non poden volver. Dormen aquí, si?
Claro, mijo.
- Abuela, ela é Angelina. - Hola, señora.
Ela é Monique.
É miña nai.
Benvidas á nosa casa.
Ay, bienvenida.
Gracias.
- Yo soy Frida. - Oh!
- ¡Frida! ¡Bienvenida! - Ai, vale!
Tedes fame?
Si, temos… Vale.
A comer!
Estamos en directo no estudio con Angelina, que me fascina.
Está fenomenal. Es que…
Onde está?
Non.
- Mi má! - Ai.
Así non pasas frío.
Oh.
Gracias, señora.
Miña nai!
Que boa pinta ten todo.
Hai séculos que non como comida caseira.
- En serio? - É certo.
Teño mil restaurantes en marcado rápido.
Ai, grazas.
Seguro que está boísimo, pero vou comer só feixóns.
- Que? - Hei de caber no vestido para unha festa.
Só vas comer feixóns?
Si, a ver, son proteínas.
- Non me fagades falar. - É un mal inevitable do espectáculo.
Por iso estás tan delgada.
Precisas algo de graxa para estar sa.
- Miguel, dale pozole. - Non, estoy bien.
Dale, okay, ¿cómo que no? Dale.
Vale, un poquitito. Só un chisco.
- Un poquitito no más. - Vale, está ben. Grazas.
- Sí, ahora aprovecha. - Vale. Estoy comiendo.
Miña nai querida! Está boísimo!
Se algunha vez te cansas de comer feixóns seguido,
ven cando queiras.
Heiche de dar o meu número.
- Ricardo cociña? - Quen?
- O seu mozo, Ricardo Mondraga. - Saes con Ricardo Mondraga?
Imposible! Es moi miúda para el.
- Sae no programa que ve miña avoa. - Ve Reina del Mar?
Non vexo outra cousa.
Xa. Sempre ve a telenovela.
Igual lle quere máis ao teu mozo ca ti.
Espera, é o que quita a camiseta seguido?
- É. - O mesmo.
Quero facer un brinde polo chef.
- Polo chef. - Polo chef!
E este é o cuarto de música.
Oh!
Son reais ou son só para decorar?
Son os seus instrumentos, tamén compón.
- Incluso tivo un grupo. - Cristina.
Era un grupo informal de instituto e nunca saíu do garaxe.
- Un grupo, logo? - Si, coas greñas e todo.
Teño que velo.
Sempre admirei o cabelo dos metaleiros.
Os únicos rapaces que usaban máis laca ca min.
- Isto que é? - Nada.
Non é nada, non está…
acabado.
Din que o fogar é onde está o teu corazón.
Din…
Din que o fogar é onde está o teu corazón.
É moi bo.
Pero é só a estrofa.
Onde está o gancho?
Pois, mira, aínda estou niso.
Vas volver reunir o grupo?
Non, fágoo para divertirme.
Levo moito sen compoñer para divertirme.
Creo que o teño. Din que o fogar… Que… Espera, imos probar.
- Din que o fogar… - En serio?
Si, en serio. Veña, vive un pouco.
Din que o fogar é onde está o teu corazón.
Logo repítelo…
e acaba aquí.
Está xenial.
Si. Din que…
Vale, e se o cambiamos un pouquiño?
Vas aquí… e despois baixas aquí…
- Moito mellor. - Si? Si.
Si? Vale.
Síntoo, escribinche na partitura.
Non pasa nada, está ben.
- Seguro? - Claro.
Vale, daquela baixamos aquí, non?
Si, é que non son só as notas e os acordes.
A mensaxe é moi bonita.
O fogar é onde está o corazón… Podemos refinalo e darlle unha volta.
Pero a mensaxe ten moito sentimento…
Podo axudarche.
Se…
Se buscas unha co-compositora.
Pois…
É que…
Que?
- Por que eu? Non son máis ca un profesor. - E cal é o problema?
Se unha canción é boa, é boa,
e nesa partitura tes a esencia de algo moi especial,
esas cousas nótoas.
Vale, si, pero non prefires traballar cun profesional?
A boa música sae do corazón,
e coido que podemos facer unha canción moi boa xuntos.
- Sí, pero é que… - Vouche ser sincera.
Precísoa.
Preciso unha canción nova, Miguel.
Preciso unha canción nova de Nadal. Ala, xa o dixen.
Débolle unha canción á produtora, estaba completamente en branco
e creo que podería ser esta.
Xa viches como fluïamos tocando dentro.
- Creo que podemos facelo. - Vale? Imaxinémolo. Como vai todo isto?
Facilísmo.
Acordamos antes que é a medias,
un acordo estritamente profesional, e eu teño un single
e ti, uns cartos que podes aforrar para que Cristina vaia á universidade
ademais
dos dereitos que cobras se é un éxito.
- Estaría bastante ben. - E tamén poderás sacar o grupo do garaxe.
Non sei que dicir.
Pois di que si.
Si.
Moi fácil.
Hai trato?
Veña, hai trato.
Miguel, vente.
¡Okay, ya, vete!
Déixame coñecer as convidadas.
Dile, Cristina!
As mulleres precisamos espazo para falar.
Vale, tranquila. Estarás ben.
- Que non beba despois de medianoite. - Papá! En serio? A que vén iso?
Un chopo, alguén?
É riquiño, a verdade.
Mo, non empecemos.
Estou aquí pola canción, nada máis.
Espero que polo menos sexa boa.
Miguel? Ai, miña nai querida.
Ai, non.
Ai si.
Que?
A avoa abriu o tequila de Nadal.
Ay, Dios mío.
Esa muller é tremenda.
Colle. Toma isto.
Aínda non o toquei,
precísalo bastante máis ca min.
Grazas.
Ai, está fenomenal.
Espero que axude. Síntoo.
Non te desculpes.
En realidade, foi divertido.
Onde ides?
- Ao ensaio da miña quince. - Ai, xenial.
Quería dicirche que onte traballei máis na canción.
- E eu, que fixeches? - Que fixeches?
Podo tocarcho rápido, se queres.
- É… - Mira, non.
Volvemos dentro dun pouco,
pero estás na túa casa, ponte ao quente, toca o piano… Logo volvemos.
Ou podemos volver á cidade.
Claro, si.
Seguramente teñas que ir onde vaiades as famosas.
Miguel, preciso a canción xa.
Non podo quedar aquí cando conectamos tanto coa canción.
É que… E se perdemos un momento crucial de inspiración?
Fluímos. Non podo…
Vale, ben. Sabes que? Vou contigo.
Vou contigo. Podemos traballar no ensaio.
Que? Queres vir?
Agás que ti non queiras. Non quero pasarme.
Claro que non.
Claro que queremos que veñas. Estás máis que convidada.
É que…
igual estás afeita a eventos dun certo…
calibre e estilo,
e nós somos algo máis…
Miguel, son cantante,
non extraterrestre,
pero déixame lavar a cara un pouco.
Daquela imos ao ensaio dunha quince?
Quince, aló imos!
Ai, miña nai! Vaime dar algo!
Falando de dar algo,
non sei como van reaccionar as tías.
Oh!
Díxenvos que non toleásedes.
- Seica vén de familia. - Por parte de nai.
Elas son Connie e Conchi.
As tías de Cristina. Axúdana coa súa quince.
- Ola. - Quérote.
Oh!
- Grazas! - Eu máis!
Oh!
É polo vídeo que fixeches?
Xa sei! O seguinte, para Beyoncé.
Eu coñezo a Beyoncé.
De verdade?
Vale, rapaces, a estirar.
Vale, ensínoche as letras que se me ocorreron onte?
Carafio!
Vale. Empezamos.
A ver que che parece. Non quero que o Nadal sexa un día máis.
Está ben? Ou é demasiado?
Non. Encántame.
E se facemos isto? Podo?
Claro, por suposto.
Veña.
Porque non pode haber Nadal sen ti.
Si!
Si! Exacto! É perfecto.
Desde o principio. Cinco, seis, sete, oito.
Un, dous, tres, catro, cinco, seis, sete, oito.
E un, dous, tres, catro…
Que tolemia.
Debín escoitar o teu disco Love It Or Leave It mil veces,
no coche, nos descansos, no ximnasio.
O que, Love It Or Leave It?
Ese disco é de hai séculos.
E Slingshot?
Ese foi un pouco…
demasiado bailadeiro para min.
Bailadeiro?
- Ah. - Pero o primeiro álbum…
Xa.
Ese foi máxico.
E agora estou aquí sentado coa persoa que o creou.
Son unha máis.
Non.
Eu si que son un máis.
Si, a ver…
Eu non tiven unha quince.
- Seica perdín algo importante. - Que facías aos 15?
De xira con JLo.
Ui, si, estabas pasándoo fatal.
E un, dous, tres, catro, e cinco, e seis, e sete e oito.
Cristina, queres ensinarlle o teu baile sorpresa a Angelina?
- Que? - Vale.
Encantaríame velo.
Vale.
Dálle, tía.
Esa canción é miña.
Cinco, seis, sete, oito.
E un, dous, tres… Non, parade.
- Non é así. - Oh.
- Está custándonos, pero… - Vale. É que…
Xa sei por que tropezades uns cos outros.
Desde o principio.
- Mi madriña! - Vale.
- Mi má, rapaces. - Vale.
Perdédesvos no cambio de compás despois da introdución.
Se tedes coreografía, podedes recuperar.
Podedes facer algo así, mirade…
Un, dous, tres, catro, cinco, seis, sete, oito. Vale?
Ai, mellor iso non.
Algo máis sinxelo.
Vamos e facemos un, dous, tres, catro,
e cinco, seis, sete e oito.
Vale, preparados? Probamos? Cinco, seis, sete, oito.
E un, dous, tres e catro.
Agora poñédevos en serio.
Quero actitude. Quero espectáculo.
Cinco, seis, sete, oito.
E un, dous, tres…
Xa escolliches un chambelane para a túa quince?
Pódesllo pedir a Scott, pero precisas unha cita.
Non me vou humillar así outra vez.
Ademais, creo que vou ir de muller independente.
Non consiste niso a festa?
Que forte.
- Aquí podemos pór a estrofa, non? - Ola, Angelina!
Queríache preguntar, aínda que estarás ocupada,
porque falta pouco para o Nadal,
pero gustaríache vir á miña? Xa sabes…
Á túa quince?
O sábado que vén, como a miña VIP.
Encantaríame.
Pero só se me fas o honor de ser a miña convidada primeiro.
A que te refires?
Fago unha recadación de fondos na cidade todos os anos por Nadal
e encantaríame que viñésedes os dous como os meus convidados VIP.
Mi madriña!
- Vamos! - Non sei que dicir.
Di que si!
- Supoño que si, logo. - Si!
Xenial.
Vale, moi ben.
A acabar a canción.
Se non, non imos ir á gala ningún.
Miña nai, é que,
seguramente estaba na miña guía.
Agora vouno volver pensar. Oh…
Exacto.
Debería collelo.
Si.
Ai, que fago?
Barry!
Onde raio estás?
Traballando na canción que me pediches.
Deberías estar a facelo aquí.
Precisaba algo de tempo para amañalo.
- É o proceso creativo, Barry, é… - Vale.
Sabes que a gala está a un tiro de pedra, non?
Si. Xa sei que vai ser en nada. Tes toda a razón.
Por iso non podo perder o tempo ao teléfono. Ata logo.
Ninguén lle colga a Billion Dollar Barry. Colgo eu.
Miguel, preparado para comezar?
A tamalada non te vai agardar. Podíasnos axudar.
Mamá.
Igual te inspira. Senta
A comida a min inspírame.
Oh, muchísimas gracias, señora.
Temos moito que facer. Se case non fixemos…
Que?
Si, ás veces a inspiración aparece cando non a buscas.
Exactamente.
Pódoche axudar?
Oh…
Si, supoño.
- Desde o principio. - Vale.
- Moi ben. Xíralo deste xeito. - Oh.
Agora imos quitar un pouco.
Esmago iso tamén?
- Non. - Oh.
- E agora fas… - Vale.
Así.
Vaste ter que lixalos.
Aí tes.
- E posllo por enriba de todo? - Non.
- Só pola metade. - Desde aquí ata aquí.
- Ah. - Vale.
Moi ben. Que ben o fas.
Acórdate para a próxima, canta menos masa, menos te enzoufas.
Non saberás onde estará certa cantante?
Viches isto?
Que raio?
Quen é Conchi Cutie?
Xa.
Todo ben?
- Creo que pode funcionar, Mo. - A canción ou o profesor?
Nin sequera che vou dar o pracer de responder!
Voume duchar.
Non temos roupa limpa.
Connie e Conchi están niso.
Moi ben.
Agora si que estás ben vestida.
Vaites, grazas,
pero agarda, que isto…
é o espectáculo de verdade.
Quen precisa discotecas?
Se a temos na casa!
Vou ver que fai Frida.
Vale.
Por onde iamos?
- Retrouso. - Si, o verso ese do retrouso.
Cal é ese verso?
Vale, pois…
…despois diso.
Nunca compuxera con alguén.
Que me dis? Nin unha vez en todos os discos?
Non.
A ver, fixen cancións para máis xente, pero as miñas compúxenas eu soa.
Eu nunca compuxen con ninguén tampouco.
É demasiado…
Demasiado…
- Íntimo. - Si.
Coido que aquí iría unha resolución.
Si, tes razón.
E esa ponte non queda ben.
Xa. Que facemos con ela?
Que farías no estudio?
Marcho.
O que, escapas correndo?
Non, pero é unha idea boísima.
Referíame a que marcho do estudio.
Traballo mellor na casa.
Vese toda a cidade desde alí.
É fenomenal.
As luces inspíranme moito.
Vamos, colle o abrigo. Marchamos.
Estamos traballando.
Que che parece?
Non é Manhattan, pero…
Ai!
Encántame.
Miguel, moitas grazas.
Debíacho agradecer eu a ti.
Fuches un éxito hoxe. Fixeches fans incondicionais.
Aínda que, polo visto, xa tiña un fan incondicional
que escoitou o meu disco mil veces.
Esa non ma vas perdoar.
Nin en mil anos.
Agora en serio, fixeches moi feliz a Cristina.
Non vou levar o mérito.
- Non cun pai tan marabilloso. - Fago o que podo.
Ás veces non sei se é abondo.
Non dubides de ti. Sobre todo, nese aspecto.
Es un pai excepcional. De verdade.
Algo ben debes estar facendo.
Porque Cristina é unha rapaza de dez.
E o xeito en te quere. É moi riquiña.
Podía dicir o mesmo de ti.
Tes o traballo co que moita xente soña.
Xa.
Aínda que imaxino que ás veces pode ser solitario.
Ás veces.
Isto é perfecto.
Sei ao que te refires.
Tentei agachar este amor dentro.
- Que? - Tentei agachar este amor dentro.
Ese é o verso que nos faltaba no retrouso.
Tentei agachar este amor dentro.
E despois…
Porque non pode haber Nadal sen ti.
Conseguímolo! Ai!
Ves? Quen precisa Manhattan?
A facer música!
Vamos! Mi madriña!
Ola, rula, botábasme de menos?
Ricardo, que fas aquí?
Como nos atopaches?
Unha muller publicou unha foto túa en Instagram.
Chámase Conchi.
Rula. Vai ser unha noite importantísima.
Vin para asegurarme de que chegamos a tempo á cidade.
- Que? - Este quen é?
Ricardo!
Estás vivo.
Que?
Ei, grazas.
Muy bien.
Vale, rula.
Creo que xa chegou de visita aos fans.
Veña, marchamos.
Ricardo, non é que sexa asunto teu,
pero estamos a colaborar nunha canción.
Que? Vós os dous estades a compor unha canción xuntos?
Si.
A ver, a canción era de Miguel,
pero si, estamos a compor unha canción xuntos
e está resultando unha colaboración marabillosa.
Oh.
Pois encantaríame escoitala.
- Non acabamos. - Rematámola.
Escoitarala cando estea lista.
Sen presión. Si, sen presión.
É que Angelina
ten unha presenza no escenario tan dinámica
que contaba que colaborase
con alguén á súa altura.
Alguén con clase.
Para.
Basta.
Véxote fóra, mi amor.
Vou polas miñas cousas.
Sinto o de Ricardo.
Aínda cando ten un bo día, pode ser demasiado.
Outra historia rara para uns días que foron bastante raros.
Pero aínda non acabamos. Véxovos aos dous na gala.
Alí estarei.
Adeus.
Ricardo, por favor.
Angelina, fainos dano. Non vou dicir nada máis.
A nós ou á marca, Ricardo?
¿Y sabes qué? Por la quinta vez.
Traballabamos xuntos, nada máis.
Pois non é o que parecía.
E iso é o único que importa.
- Gústache ese tipo? - Non.
Estaba alí pola canción,
e, sabes qué, deberías saber que non me comprometo.
Xa.
Xa. Non. Seino.
Ricardo.
Tentámolo.
Se cadra non nos esforzamos abondo.
Non.
En serio, Ange, se non queres seguir con isto, dimo, porque…
Non, mira.
Está ben por min.
Vale, Ricardo?
Vai todo ben. Tes razón. A marca é importante.
Vale.
Véxote na gala.
Vou eu!
Ola! Listos?
Ola.
Lévovos ao teatro. Veña.
- Non estamos listos. - Xa nos ocupamos nós.
Vale!
NOVA YORK QUERE A ANGELINA
Aí está!
Angelina!
…esta noite actuará, entre outros, a estrela do pop Angelina Costa.
Que?
Escolle un vestido.
Contra!
Onde está teu pai?
Preparándose.
Estes homes…
Vamos.
- Espera. - Espectacular.
Que?
Angie.
Barry.
Estiveches ben agachada estes días. Que gana de escoitar a canción.
Ai.
Lembras a Cheri?
- Ola! - Por suposto, claro.
Alégrome de volver verte.
Só che quería dicir que me inspiras moitísimo.
- En serio? - Si.
Vin tres veces a xira de Love It Or Leave It.
Inspírame para os meus concertos.
Víchela tres veces?
Vale, cinco. Veña, foron dez.
Ai, que riquiña.
Vai cantar no especial de Nadal de Saturday Night Live.
Xa sabes o importante que é para a carreira.
Cheri, é fenomenal.
Deséxoche o mellor.
Se me desculpades, vou cantar agora mesmo.
Que emoción.
- Non parecía agradable. - Non estivo mal.
- Tiñas un sorriso falso. - A que te refires?
Para.
Agora si, moito mellor.
Cando cantas?
- Faltan uns minutos. - Poste nerviosa?
Non.
- Pero aínda me emociono. - Eu xa nin me lembro.
Levo moito sen tocar. Nin sequera diante do alumnado.
Pois que pena.
A xente debía poder escoitarte.
Non.
Eu non fago o que fas ti.
Ei.
Moita merda.
Grazas.
FUNDACIÓN "O MELLOR REGALO"
Moitas grazas.
Grazas.
Fostes xeniais.
Temos unha última canción para vós.
É moi especial.
É unha canción nova.
E, de feito,
a persoa coa que a escribín está aquí esta noite.
- Es ti! - Para!
Miguel Torres, queres subir ao escenario?
Si!
Sube!
Ímolo axudar entre todos.
- Miguel. - Papá!
Poden enfocar a Miguel, por favor?
Papá. Si!
Papá, está controlado! Veña!
Está controlado.
Si, moitas grazas a todos. Vai ser un auténtico pracer.
Valo facer ben.
Preséntovos a Miguel Torres.
Que fas?
Sacar o grupo do garaxe.
Só estamos ti e eu aquí, vale?
Vale.
Din que o fogar é onde está o teu corazón,
aínda que eu nunca o atopei.
Agora por fin vexo
o que estaba perdido dentro de min.
A lareira estala
e sinto que o corazón se me quenta
porque non hai
Nadal sen ti.
Eu nunca crin no amor,
sempre pensaba
no que podía saír mal.
Estou seguido apreixada en min,
sen expresar o que sinto.
Agora tesme ao límite,
porque agardaba que quixeses que quedase,
porque non quero que este Nadal sexa un día máis.
Tentei agachar este amor dentro
pero non pode haber Nadal sen ti.
É moi tarde para dicir
que non pode haber Nadal sen ti?
Sen ti.
Porque non pode haber Nadal sen ti.
Sen ti.
Porque non pode haber Nadal sen ti.
Meu ben, síntome na casa
debaixo do visgo.
Quero estar contigo a soas.
E ti
fasme sentir especial.
Sempre me quixeches por como son.
Pero tesme tola, querémonos lento.
Porque agardaba que quixeses que quedase,
porque non quero que este Nadal sexa un día máis.
Non podo agachar este amor,
porque non pode haber Nadal sen ti.
É moi tarde para dicir
que non pode haber Nadal sen ti?
Sen ti.
Porque non pode haber Nadal sen ti.
Miguel Torres!
Grazas.
O público ovacionoute!
A verdade, estiveches espectacular.
- Mírame as mans. - Mi madriña.
Nunca me sentira así.
- Non o podo crer! - Eu tampouco!
Angelina. Fixéchelo.
Fixéchelo!
- Fixémolo, rula! - Oh!
Oh!
Pois esperade a escoitar a canción nova.
- Ides quedar de pedra! - Ten potencial para ser un éxito.
Incluso podería entrar na lista de éxitos de Nadal.
- A xente tolea coa canción. - Veña. Xa está.
Temos que falar.
Ei, escoita.
Quero que fagas o especial do Saturday Night Live.
- Espera. Que? - Si.
E Cheri? Non lle podes facer iso.
Xa está feito.
Imos celebralo. Veña.
Veña. Ange, onde vas?
Ange.
FUNDACIÓN "O MELLOR REGALO" CON ANGELINA COSTA
Ei.
Podo falar con teu pai un minuto?
Veña, peque.
Ola. Pois…
Quería dicirche que…
queren que a toque en Saturday Night Live.
A nosa canción.
- Pero que dis! Non pode ser! - Que si!
E quero que veñas comigo.
Ao programa?
Si! Viríame ben un bo pianista.
Un pianista?
Si, claro, un pianista. Estás de broma? Fixéchelo fenomenal no escenario.
Encantaríame, pero non podo.
Por que?
Xa teño plans este sábado.
Ai, claro. Si, por suposto.
A quince de Cristina. Estaba convidada.
Entenderao.
E despois da quince?
A canción ten futuro, Miguel.
E podemos traballar no estudio.
Podemos escribir máis. Ou ir de xira xuntos.
- Non sería divertido? - Xira?
Angelina, non podo coller e marchar.
Teño unha filla. Unha vida de verdade.
Que me queres dicir?
Estes días, todo o que pasou,
foi só pola canción? Non foi nada máis?
Eu…
É que…
Si.
Si. Vale?
Así sobrevivo. Mergúllome na música.
De que sirve sobrevivir se non vives a vida?
Dar unha imaxe non é ter unha vida.
Tes que arriscarte.
Miguel, mira.
Isto foi estritamente profesional.
Acordámolo desde o principio.
Acordámolo.
Levo moitos anos perdéndome o que me deches ti esta noite
porque me daba medo arriscarme.
Nunca pensei en volver deixar entrar a ninguén,
e chegaches ti.
Para min nunca importou a canción.
Importábasme ti.
Era por ti.
E creo que ti sentes o mesmo.
Non podo.
Non podes ou non queres?
Adeus.
- E os rumores? - Son certos?
Non quero comentar nada.
Non quero falar de máis.
Só para que quede claro, deixeina eu.
Non me deixou ela. Decidímolo os dous, vale?
Nunca me gustou, a verdade.
Desgraciado.
Seguro que os músculos tamén son falsos.
Ai, non. Sonche de verdade.
- Creo que é todo culpa miña. - Por que dis iso?
Se non fixera ese vídeo, non pasaría nada disto.
Ese vídeo e a túa paixón
trouxeron unha famosa á nosa casa.
E amañouche o teu baile sorpresa.
Escribín unha canción con ela e tocámola nun escenario
diante dunha chea de público nun teatro elegante.
Foi horrible.
Non quería dicir iso. Xa me entendes.
Vinche a cara nos camerinos.
- Gústache. - Si.
E ti que sabes diso?
Papá, vai ser a miña quinceañera.
Converterse nunha muller e esas cousas.
Xa non son unha nena. Sei do que falo.
Creo que tamén lle gustabas.
- É complicado. - Complicado?
Cando Ricardo Santoval pensaba
que Ruby levaba morta cinco anos,
casou con súa irmá
e despois descubriu que Ruby estaba viva
pero paralizada e loca,
vivindo cunha identidade falsa en Oaxaca.
Iso era complicado.
O que che pasa a ti é ben sinxelo.
Faille caso ao corazón.
Agora, ¡cállense!
Vai comezar a novela.
BO NADAL, NOVA YORK
Falei con Fashion Beat.
Quérente na portada.
Fenomenal.
Non. Barry cambiou de idea outra vez?
Non, estou aquí como fan,
e para dicirche que non che gardo rancor.
Sei como vai isto.
Que saibas que non ten que ser así.
Hai sitio para as dúas, Cheri.
E…
Mira, non te coñezo, pero parécesme moi riquiña.
Non quero competir contigo.
Quero animarte.
Celebrar as túas vitorias.
Eu tamén te quero animar.
Moitas grazas por estar aquí.
Onde está o home ese?
O teu mozo.
Ah, Ricardo. Xa non saímos xuntos.
Ai, que pena.
Tocaba o piano de medo.
Ah, Miguel.
Si, non era o meu mozo.
- Pois tíñasme ben enganada. - A ti e a todos.
Pois que pena, tiñades moita química xuntos.
Non se equivoca.
A miña música favorita…
dixo que o fogar é onde está o corazón, así que…
Sabes que?
Vou marchar.
Vai. Eu encárgome.
Vale.
Espera. Que pasa?
Parece que ao final vas cantar ti hoxe.
Moita merda.
Dous minutos máis. Xa imos, si.
Grazas.
Preparada?
Aprendo moito de ti todos os días
e brillas aínda máis do que podía imaxinar.
Estou moi orgulloso de ti, mija.
Orgulloso de ser teu pai.
Túa nai tamén estaría moi orgullosa.
Donas e cabaleiros,
familia, convidados,
preséntovos
a Cristina Adriana Torres, la quinceañera.
NOS NOSOS CORAZÓNS
Grazas por todo, papá.
Espero que sexa como soñabas.
Aínda mellor.
- Pero, papá… - Que?
Deberías chamala.
- Ei! - Boas!
Si! Si!
Que ben!
Estás espectacular!
A mellor quince!
Xenial!
E…
Por fin podes celebrala ti.
Grazas.
- Ola. - Ola.
- Queres bailar? - Quero!
- E Saturday Night Live? - Díxenlles que xa tiña plans.
Seguro que só buscas pianista?
Non.
Dixeches algo de facer plans?
Si, aínda estou niso.
Quizais me poidas axudar.
Se cadra. Que fas no Nadal?
No Nadal?
Contigo?
Vas ter que comprar un xersei.
Un feo coma un demo.
Sei onde atopar deses.
E…
despois?
Iso xa o imos vendo.
Eu nunca crin no amor
Mira, estamos de primeiros!
CEN ÉXITOS DE NADAL
Sempre pensaba no que podía saír mal,
estou seguido apreixada en min,
sen expresar o que sinto.
Agora tesme ao límite,
porque agardaba que quixeses que quedase.
Porque non quero que este Nadal sexa un día máis.
Tentei agachar este amor dentro
pero non pode haber Nadal sen ti.
É moi tarde para dicir
que non pode haber Nadal sen ti?
FIN
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez