Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Patrzcie na tych gnojków z Paryża.
Patrzcie na tych pajaców z Marsylii.
Mogę ich sklepać, jednego po drugim.
Nawet nie zauważą, co się stało.
Żadnych bójek. Jesteśmy tu dla przyjaciela.
Jaki był plan?
Zgarniamy puchar i spadamy.
Puchar to nasza historia.
To nasza tożsamość.
Nasza gwiazdka.
Bez niego nie odejdziemy.
DNI
WCZEŚNIEJ
PUCHAR LIGI MISTRZÓW UEFA
Jasne, że mnie zepsuli...
Panie i panowie, historyczna chwila.
OM wygrywa Ligę Mistrzów. Oto kapitan Didier Deschamps.
Podchodzi do pucharu, rozdaje uściski dłoni.
„Dzień dobry pani. Dzień dobry panu. Witamy”. Już prawie.
Za chwilę go podniesie.
Podnosi puchar. Zaraz go ucałuje.
Tak! OM zwycięzcą Ligi Mistrzów!
Kibice szaleją!
Po 38 latach
OM zdobywa puchar...
-Dzień dobry, panie prezesie. -Dobry.
Zmieniliśmy żarówki na 30-watowe.
Sprawdzam, czy się błyszczy.
Błyszczy się?
Jak każdego ranka, Sami.
-Mogę tak całe życie. -Jasne.
Sami, rozmawiałem z przyjacielem.
Szkoda, że nie poszedłeś zobaczyć mieszkania.
Dziękuję, ale wolę zostać w domu.
-Dzieciaki mnie potrzebują. -Potrzebują?
-Tak. -Rozumiem.
-Miłego dnia. -Wzajemnie.
Pięknie dziś wyglądasz.
Wyślę ci e-maila. Cześć.
Siemanko. Dani, mam dla ciebie bilety.
Okej!
-Sami! -Cześć, dzieciaki!
Jak tam, małe potwory?
Co słychać? Dobrze jest?
-Co u ciebie? -Wporzo.
Cztery bilety, jak prosiłeś.
-Super. -Sami jest twoją nianią?
Nie, Sami nie jest nianią.
-Jest jak rodzina. -Idziecie do domu?
-Tak. -Do jutra.
-Do jutra! -Cześć.
-Idziemy. -Orientuj się!
Jak na boisku.
Zwycięzcy! To najlepszy dzień w moim życiu!
Jestem w ciąży!
-Jesteś w ciąży? -Tak.
Naprzód, OM!
Widzisz, Sami?
Twoja krew nie jest czerwona.
Twoja krew jest biało-niebieska.
Kocham cię, synku.
Kocham cię, synku!
Dwójka znanych kibiców Olympique Marsylii
zginęła dziś w tragicznym wypadku.
Jechali do Bordeaux na mecz wyjazdowy.
Zostawili syna, Samiego, lat sześć.
Jesteśmy z nim myślami.
KLASYKA
Sami!
Zaczynamy od posiekania płucek,
następnie mieszamy sos...
Oto i on!
Panie Erneście, jak tam?
W porządku.
Będzie lepiej, kiedy dzieciaki przestaną tu grać.
Ernest to dobry człowiek,
ale nie przeginaj.
Byłoby miło, gdyby przestał pan spuszczać im powietrze z piłki.
Miłego wieczoru.
Thanos musi się załatwić.
Gość jest niebywały.
W porządku, Thérèse?
-Pomóc ci? -Nie, ale dzięki.
Widziałem Ernesta. Zaraz wyjdę z siebie.
Nie przejmuj się tym marudą. Bądź dobrym sąsiadem.
-Czekają na ciebie. -Jasne.
Nie udawajcie, że śpicie.
-Sami! -Tak!
Potworku ty.
Dobrze cię widzieć.
Mały Macron, co za lizus.
Co za lizus.
-Czemu zawsze przynosisz takie rzeczy? -Co?
-Gdzie puchar Ligi Mistrzów? -Nie wezmę pucharu.
Obiecałem wam, że go wam pokażę, ale nie teraz. Cierpliwości.
Sofiane, wszystko gra?
-Tak. -Jedwabny szlafroczek?
-Co? -I ciemne okulary?
-No i? -Jest dziewiąta wieczór.
Co z tego?
Walisz wodą kolońską. Planujesz gdzieś zwiać?
W nocy nie mogę dobrze pachnieć?
-Mogę robić, co chcę. -Do spania.
Nie spóźnij się jutro. Chcę zobaczyć Classico.
No chyba.
Chcę obejrzeć puchar.
-Ja też! -I ja.
Chcę mieć tyle lajków, co Bastien.
Prawdziwa gwiazda.
Spoko, obejrzycie. Ale teraz do spania!
Nie wiń nas. Obiecałeś pół roku temu.
Tak, a teraz do spania!
Jesteśmy z Marsylii!
Idziemy do spania!
Naprzód, OM!
-Dobranoc wszystkim. -Dobranoc!
Sofiane, serce jest po lewej.
I tak OM została pierwszą francuską drużyną
z gwiazdką na koszulce.
Sami, narysuj puchar z dużymi uszami.
A wtedy pójdziesz już spać?
Gasimy światło!
Poważnie? Właśnie zasypiali.
Hej! Co ty robisz?
Nie denerwuj mi psa.
-To nie zabawka. -To zabawka.
-Nie. -Tak.
Nie.
Za miesiąc już was tu nie będzie?
-Co takiego? -Nie wiesz?
Ode mnie nic nie słyszałeś. Dziób w ciup.
Bo wiesz...
Ponoć właściciel chce tu zrobić parking.
Ernest na to: „Czemu nie?”.
Chodź.
Bierz go!
Dobry piesek.
Nie chciałam cię martwić.
Za miesiąc mamy opuścić budynek.
Ile zalegamy z czynszem?
Zobaczmy... Prawie trzy tygodnie.
Nie tak źle.
To znaczy rok i trzy tygodnie.
Powinnaś mi powiedzieć.
Masakra.
Jesteśmy dobrymi ludźmi, a oni chcą nas wywalić.
Wzięłam za dużo dzieci, Sami.
Próbowałam wszystkiego. Organizacji charytatywnych, zasiłków...
Nie wiem, co jeszcze mogę.
Więc...
-Co? -Cóż.
Razem z Sofianem oglądaliśmy wiadomości, jesteśmy za.
To nie jest zły pomysł. Tylko 48 godzin.
Podróż w dwie strony między Marsylią a Marbellą.
Nie trzeba nic robić.
Wystarczy mieć tę paczkę.
Oszalałaś?
To przemyt. Pójdziesz do paki.
Mam wiele innych pomysłów.
-Słuchaj. -Martwisz mnie.
-„Gucci”! -Och.
Mam wszystko. Niezłe, co?
„Reebok”. We wszystkich kolorach.
Mam nawet zegarek.
Popatrz tylko.
Ładny, co?
„Psartek Philippe”?
Znasz tę markę?
-Nieźle! -Puść to.
Zajmę się tym. A o tych rzeczach zapomnij.
Gdzie znajdziesz pieniądze w ciągu miesiąca?
Thérèse.
Zaufaj mi.
„Rentes & Shaton”?
NAKAZ EKSMISJI
Jeśli nic nie zrobimy, zamkną dom.
Nie zamkną. Dobrze, że do mnie przyszedłeś.
Ale to naprawdę duże długi.
Wiem. Ale skąd wziąć pieniądze?
Spytam Fundację OM.
Skup się na Classico.
Musimy pokonać Paryż.
Dziękuję. Naprzód, OM!
Legendarne Classico z Ravanellim!
Pamiętasz tamtego karniaka?
-Tak. -Laurent Blanc.
-Tak. -Pamiętasz go?
-Hej, Jeff. -Jak tam?
Pamiętasz, z kim Laurent Blanc był na trybunach?
-Z kim? -Ze mną.
Co? Nie było cię jeszcze na świecie!
YO - NR 10
Kiki, powiedz mu, że urodziłem się na stadionie.
Pogadamy o ustawce?
Żadnych bójek!
A nuż ktoś będzie zainteresowany.
Kto?
Ja jestem zainteresowany, ale...
KIKI - WARIAT
Sam, jak zwykle.
Co mieliśmy na ostatniej fladze?
„Jesteście do bani. Chodźcie, a...”
Nie. Poważnie pytam.
Nie możemy nic powiedzieć, to wyruchajmy im matki.
No. Wiedziałem, że coś wymyślisz.
Matki... Wartości rodzinne.
Idealnie.
Co ty na to, Jeff?
-Hej, Jeff. -Wszystko gra?
JEFF - ZGRYWUS
-Utopił się w drinku? -Wszystko gra.
-Cóż. -Mów.
Dostałem awans.
-Super! -Dobra robota.
-Służbowe auto. -Wow!
-Bony wakacyjne. -Och!
-Bony do restauracji. -Czad!
-Roczny bonus. -Super!
Praca w Paryżu.
-Do kitu. -Kaszana.
Wiem.
Chwileczkę.
Czemu ten list jest zaadresowany do „Kevina”?
Mam na imię Kevin, Jeff to zdrobnienie.
-Jesteś Yohan, prawda? -Tak.
-Ale w skrócie Yo. -Tak.
Podobnie w moim przypadku.
Zdrobnienie. Kevin, Jeff.
Jasne.
Więc co z tym awansem?
Jakim awansem?
-Paryż to żaden awans. -Zwariował.
-To kara! -Pogięło cię?
-Masz. -Wolałbym umrzeć.
-Musisz zrezygnować. -Tak?
-Musisz. -W porządku.
-Zrezygnuję! -Tak!
Co jest?
-Jeśli zrezygnuję... -No?
Stracę pracę.
O to chodzi.
...z powodu wichury mecz zostaje odwołany.
LFP przełożyła Classico na późniejszą datę...
Ból dupy!
Te gnidy zawsze coś nawywijają!
Jesteście martwi!
Co ty odwalasz?
Wkurzyłem się. Już mi lepiej.
Mecz jest tylko przełożony.
Wciąż rozwalimy Paryż!
Naprzód, OM!
Naprzód, OM! Naprzód, Marsylio!
Naprzód!
Jesteś kłamcą, Sami.
Nie ja wywołałem wichurę.
-Chodzi o dom. -Co?
Przyszli komornicy, wszystko słyszeliśmy.
Nie okłamałem was. Po prostu nic nie mówiłem.
Bzdura. Zatajenie to też niska zagrywka.
Za miesiąc będą musieli nas rozdzielić.
Zajmę się tym. Zaufajcie mi.
Nie panikujmy.
Mam pomysł na uratowanie domu.
Sofiane, nie popisuj się. Dorośli się tym zajmą.
Jak chcesz się tym zająć?
Składając obietnice?
Możemy liczyć tylko na siebie.
-Co jest? -Thérèse.
Powiedz im, że mam plan.
-Sami ma plan. -Naprawdę.
Naprawdę ma. Do łóżek! Jutro szkoła.
Wszystko po kolei.
Już.
Pójdę umyć zęby.
Chodź, Sofiane. Już.
Nie, Thérèse!
Nie po tym wszystkim!
Co jest?
Co zrobiłam?
Płatki, potem mleko.
Co?
Robię tak od 30 lat. Znam się na rzeczy.
Spójrz na pudełko. Najpierw płatki, potem mleko.
To tylko obrazek!
Halo?
Tak, panie prezesie.
Nie, nie widziałem.
Że co?
To jakiś żart?
Cholera.
Nie chcieliśmy go ukraść.
Tylko go pożyczyliśmy.
Skoro pożyczyliście puchar,
to gdzie on jest?
Przysięgam, że tu był.
Spokojnie.
Powiedzcie, co dokładnie się stało.
Pójdę umyć zęby.
Nie mówcie, że zabraliście mi auto.
Po co zabraliście puchar?
Mały Macronie, powiedz mu to, co nam.
Koncept podaży i popytu.
Biorąc pod uwagę rzadkość produktu i liczbę lajków pod zdjęciem Bastiena,
dziesięć euro od zdjęcia
to naprawdę korzystna oferta,
w jeden weekend rozwiązalibyśmy problem z domem.
Najgorszy pomysł, jaki słyszałem.
Puchar jest w gabinecie prezesa.
Wchodzimy tędy.
Bastien, otworzysz drzwi kartą Samiego.
Sophie, ty zajmiesz się kamerą.
Będziemy mieli mało czasu.
Niestety pominęliśmy jedną kamerę.
-Oddamy go. -Nie powinniśmy być winni w połowie?
Co takiego? Zdajecie sobie sprawę, co zrobiliście?
Nie jesteście dziećmi!
Znalazłem rozwiązanie, a wy odwalacie coś takiego.
Sami, zobacz!
Co?
Patrz!
Cholera. Nie.
Nie!
Pomazali ci auto.
Słyszeliście coś wczoraj?
Ci paryżanie byli wszędzie.
Co?
O nie.
Zasrani paryżanie!
Paryżanie?
PARYŻ JEST MAGICZNY
Pożyczyli puchar, żeby uratować dom.
To stawia mnie w trudnej sytuacji.
Nawalili, ale nie ukradli go.
Teraz nie pójdę do Fundacji OM.
Dzieciaki go nie ukradły. To paryżanie.
Paryżanie? Bez sensu. Po co?
Nie wiem, może wyciągną go podczas Classico?
Chcą nas ośmieszyć.
Racja. Ale muszę zadzwonić na policję, wybacz.
Nie, proszę.
Zamkną dom, a dzieciaki wylądują na ulicy.
Tak...
Pomyśli pan o nich.
To smutne, ale nie mam wyboru.
Do tego użyły twojej karty.
Wybacz, ale muszę cię zawiesić.
No już.
Da mi pan czas, a ja go znajdę.
-Gdzie? -W Paryżu.
W Paryżu?
Nie przeżyjesz tam 20 minut. Nigdy stąd nie wyjeżdżałeś.
Dla klubu wszystko. Niech mi pan da ostatnią szansę.
Masz 15 dni do Classico. Ani dnia więcej.
Dziękuję.
15 DNI DO CLASSICO
Wrócę tu z pucharem.
Po odwołaniu meczu PSG kontra OM
kibice z Paryża okazali swoje niezadowolenie.
Miejmy nadzieję, że do meczu sytuacja się uspokoi.
-Jak się masz? -Dobrze. A pan?
Dobrze, dziękuję.
-Pan Pardo. -Jak leci?
-To zaszczyt. Jest pan legendą. -Tak?
Dziękuję.
-Marcus? -Tak?
-Przynieś mi tuzin takich. -Robi się.
-I Mauresque. -Jasne.
Co się dzieje, panowie?
BERNARD PARDO - LEGENDA
Jadę do Paryża.
Muszę udawać paryżanina.
Grał pan w obu klubach. Jak wtopić się w tłum?
Zasada numer jeden,
nigdy się nie uśmiechaj.
W Paryżu to podejrzane.
Złapią cię.
-Ej! -Co?
Co ja powiedziałem?
-Rozpoznają cię natychmiast. -Natychmiast.
Ciao. Kaput. Dalej.
W Paryżu należy
mieć złą minę.
Jeśli zemdlejesz na ulicy, nikt ci nie pomoże.
-Nie! -Podepczą cię.
Podepczą cię, bo się spieszą.
Brak czasu.
Jeśli ktoś wskoczy na tory metra,
co zrobisz?
To porąbana sytuacja.
Zadzwoniłbym na policję, na pogotowie...
Źle!
Masz krzyczeć.
Zasada numer dwa,
krzycz.
Spóźnisz się do pracy.
To się liczy.
Właśnie.
Nie możesz być smutny ani zdziwiony.
-Masz marudzić. -Marudzić?
Zasada numer trzy,
cały czas marudzisz.
Pokaż, jak marudzisz.
Pokaż.
Nie?
Musisz poćwiczyć.
Marudzenie to ważna część bycia paryżaninem.
Okropnie. Do niczego.
Pomogę ci.
Jak się zrzędzi?
Znam w Paryżu dobrego człowieka.
To przyjaciel. Dobry facet. Zobaczysz.
Ma na imię Blaise.
Pomoże ci.
Może najpierw spróbuj gdzieś indziej?
Zacznij od... Istres,
Antibes, Mandelieu-la-Napoule,
a dopiero potem Paryż.
Nie mam wyboru.
Stolica jest trudna dla kogoś, kto był tylko w Marsylii.
Jest jeszcze coś.
-Język. -Nie mówią po francusku?
-Odwrotny slang. -Co?
Odwrotny slang.
-Co to? -Powtarzaj za mną.
Nie mów „regarde”. Mów „téma”.
Jasne, kojarzę.
-Nie mów „merci”. -Mów „cimer”.
Nie.
W ogóle nie dziękuj.
Ostatnia rada.
Nie mów „celui-là”, kiedy o kimś mówisz. Mów „là-huiss”.
Là-luiss. Téma là-luiss, do cholery!
Nie...
Uważaj na akcent.
Jeśli ktoś zwróci na niego uwagę, mów, że jesteś z Korsyki.
-Z Korsyki. -Zobaczysz. Będą się ciebie bać.
Tak?
Ale,
jeśli będzie ci kiedyś smutno,
to uratowało mi życie.
Co to?
Cukierki o smaku pastisu, kiedy zatęsknisz za domem.
Nie trać czasu. „Zawsze pierwszy”.
DWORZEC LYOŃSKI
Przepraszam pana.
No jedź!
Rusz się, do diabła!
Przepraszam panią.
Szukam...
Czego chcesz, fiucie?
Myślisz, że to twoja ulica?
Sukinsyn!
Chcę spytać o drogę.
-Spadaj! -Spieszę się do pracy!
Dziewczyny z południa Mówię ci
To nie są zwykłe dziewczyny
Nie zwykłe
Dziewczyny z południa Są jak słońce
Błyszczące i jasne Z uśmiecham budzisz się
Najpiękniejszy widok
Najlepsze lato
Ona na mojej ulicy
Południowa dziewczyna
Brawo. To było świetne.
Dzięki.
Dziewczyna z południa była z Marsylii?
-Nie. -Nie?
-A ty jesteś? -Nie.
-Ależ tak! -Nie.
Ukrywasz akcent, ale się uśmiechasz.
Jesteś z Marsylii.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Szukam schodów.
Serio?
Dzień dobry.
UPRASZA SIĘ O OSZCZĘDNE KORZYSTANIE Z WINDY
Blaise?
Wiem, co myślisz.
Słucham?
Myślisz sobie:
„Jakim cudem znalazł takie mieszkanie w centrum Paryża?”.
Tak.
Za jedyne 1950 euro miesięcznie.
-Z opłatami. -Tak.
Jasne, nie jestem szalony!
I nałgałem w swoim podaniu.
Wszystko zmyślone!
Może i dzielę toaletę z kilkunastoma innymi mieszkańcami,
ale kto inny ma zaledwie 15 minut na piechotę do metra?
Blaise?
Lubisz Paryż, spoko.
Nie.
To nie jest spoko.
Jestem szczęściarzem,
mogąc mieszkać w Paryżu.
Paryż to...
Paryż, moja miłość
Paryż, Ménilmontant
Chodź.
To właśnie mój Paryż
Jak małe białe wino
To...
Paryż
Właśnie.
To właśnie Paryż.
Paryż to Parc des Buttes Chaumont, to kanał Ourcq.
Paryż to pchli targ w Saint-Ouen.
To knajpa The Ace of Falafel
Paryż...
-Moja katedra. -Jesteś malarzem?
Maluję martwą naturę,
ale w nowoczesnym stylu.
Namalowałem taśmę klejącą.
-Jasne. -A to moje arcydzieło.
„Widok na dziedziniec”.
Ponieważ z tego okna mam widok...
Na dziedziniec.
Bernard mówił, że pomożesz mi zinfiltrować paryskich kibiców,
jakieś plany, rady?
Plany... Mam coś więcej.
-To twój plan? -Tak, sam go wydziergałem.
Skoro tak...
Proszę bardzo.
Bądź ostrożny.
-Czemu? -Pachniesz jak pastis.
12 DNI DO CLASSICO
NAPRZÓD PARYŻ
Dzięki.
Jestem Mario.
MARIO - ŚWIRUS
To woda?
-Jasne. -Czy to najbardziej mokry płyn?
-Tak? -Nie!
Mleko jest najbardziej mokre.
To widać, przyjrzyj się.
-Gdzieś o tym czytałem. -W szkole.
To tutaj spotykają się kibice przed meczem?
To moja ekipa, moja rodzina.
Jasne.
Ten wysoki to Carlito, szef.
Nie zapomnijcie o zasadzie trzech O.
Odwaga, oddanie i otwartość.
CARLITO - SZEF
Carlito jest super. Chce, żebyśmy robili dobre wrażenie.
Spoko.
Jest szefem kuchni w eleganckiej restauracji.
Jego pasje to wymyślne jedzenie i PSG.
-Przedstawisz mnie? -Nie.
Nikt z nim nie gada.
Nikt nie wie, że on istnieje.
W porządku.
A tamten to kto?
Evian. Nie zgadłbyś, że jest gliną.
Przychodzi tu odpocząć. Nie wychodzi mu to.
Tu nie wolno palić! Następnym razem skopię ci dupę.
JEAN-LUC - ZNANY JAKO EVIAN
-Wyluzuj, tato. -On łamie prawo.
A ten w okularach?
Pierre. To Pierre.
-Pierre? -Prawa ręka Carlita.
Uwielbiamy go.
Decyduje, kto może być w ekipie.
PIERRE WSPANIAŁY
Spoko.
Byłeś przy kradzieży pucharu z Marsylii?
Co?
„Chuparu”.
Pucharu Ligi Mistrzów.
Ligi Mistrzów?
-A to dopiero. -Wariactwo!
-Jest w Cartoucherie. -Co to takiego?
Musisz być w ekipie, by wiedzieć.
Otóż to, stary.
Paryż!
Naprzód, Paryż!
Paryż jest magiczny!
Naprzód, PSG!
Nie wyspaliście się czy co?
Potrzebuję was, pokażcie, na co was stać!
Albo wracajcie grać w Scrabble!
Naprzód, Paryż!
Wszystko gra, siora?
-Wporzo? -Tak.
To mój brat, jestem jego siostrą.
Co tam?
Zagwozdka.
Nie wiem, jak tam się dostać.
Zagwozdka.
Jeśli nie uda ci się z kibicami,
wymyśl coś innego.
Ponoć zawsze masz plan B.
Mówię różne bzdury.
Powiedziałeś, że uratujesz nasz dom.
Znajdź ten puchar.
-Już mam Internet 5G. -Nie bądź głupi!
Nie jestem zainteresowany.
I jak?
-Pyszne. -Wiem.
Nie do wiary.
Rozmawiałeś z tatą?
Najbardziej lubię mięso.
-Dobrze rozłożone. -Skończ.
Tak, dzwonił, ale byłem zajęty.
-Obiecałeś, że oddzwonisz. -No weź.
Inaczej nie zdradzę ci składów ani transferów.
W porządku.
Skoro wrócił, mamy być na zawołanie?
Nie rozumiesz tego?
My jesteśmy dziećmi.
Masz rację, nie myślałam. To nasz tata.
Muszę iść, zaraz druga połowa.
LISA JEST MAGICZNA
Cześć, co słychać?
Jak leci?
Plakietka?
Twoje plakietki.
Super, dzięki.
Halo?
Oczywiście. To urodziny naszego bramkarza.
Jego mama i siostra przyjechały z Włoch.
Zrobimy mu niespodziankę.
Tak.
Zaczekaj, oddzwonię.
Tak, JM?
Argentyński projektant już tu jest.
Zaopiekujemy się nim. Zaplanowaliśmy jego wizytę w Paryżu.
Oddzwonię, dobrze? Pa.
-Przyjmujecie Amex? -Oczywiście.
Bitcoiny też.
Mogę zapłacić tylko zegarkiem.
Tu płacimy tylko gotówką.
Zapłacę za niego.
-Nie! -To drobiazg.
Przepraszam.
Naprawdę. Co ci kupić?
-Hot doga. -Poproszę hot doga.
Hot doga? Jasne.
Coś jeszcze?
Jakiś napój?
-Oasis, proszę. -Weźmie ten sok.
Jasne.
-Coś jeszcze? -Nie.
Proszę. Reszty nie trzeba.
-To będzie 16 euro. -Szesnaście?
Rany.
-Masz może dwa euro? -Nie, wybacz.
Zostawimy ten sok.
-Proszę o pomoc. -Zimno ci?
-Tak. -Masz.
Proszę.
-Idealnie. -Bardzo pan miły.
-To drobnostka. -Bardzo.
Zawsze miło pomóc.
Sami. Miło cię poznać.
Felipe Juanito Oliviero.
Trzy imiona? Felipe. Juanito. Oliviero.
Dobra. Felipe Juanito Oliviero.
Felipe Juanito Oliviero...
ma dostęp do strefy VIP z szampanem i przystawkami,
a przychodzi tu na hot doga?
Klub zatrudnił mnie, bym zaprojektował nową kolekcję.
Mam pokazać ją managerowi, ale...
Nie za bardzo masz ochotę?
Brakuje mi inspiracji. To źle, jestem z Argentyny.
Zabawne, nie masz akcentu.
-Studiowałem po francusku w Buenos Aires. -Rozumiem!
Jesteś artystą?
Tak.
Widziałem, że artyści lubią tu przyjeżdżać.
Znajdują tu inspirację.
Jesteś w Paryżu, zrób to samo.
„Orczy kanał”,
„Las Falafeli”,
„Pchły z Saint-Ouen”.
-Prawdziwy Paryż! -Nie wiedziałem.
Na każdej ulicy można znaleźć skarby.
-Możesz mieć rację. -Pewnie, że tak!
W siedzibie klubu nie znajdziesz inspiracji.
Musisz zobaczyć prawdziwy Paryż.
Prawdziwych ludzi. Tych,
którzy marudzą, kiedy ktoś wskoczy na tory.
-Tak robią? -Nie znasz miejscowych zwyczajów.
-Nie. -No weź, Juanito.
Juanito!
Nie znam tu nikogo.
Dziś twój szczęśliwy dzień.
Dlaczego?
Idź pod ten adres. Pytaj o Blaise'a.
-Blaise. -Blaise.
Też jest artystą.
Oprowadzi cię po Paryżu.
-Powołać się na ciebie? -Tak, wtedy cię oprowadzi.
-Prawdziwy Paryż? -Tak.
Nie po „Paryżu”. Po Paryżu!
Paryż!
Widzisz? Załapałeś.
-Paryż na ciebie czeka. -Paryż!
Nie będziesz potrzebował plakietki.
Pańska plakietka?
Nie wiecie, kim jestem?
Felipe Juanito Oliviero, Buenos Aires, projektant. Kojarzycie?
Felipe?
-We własnej osobie. -Witamy.
W porządku, dzięki.
Przepraszam. Zapraszamy.
Drobiazg. Pozdrawiam serdecznie.
Arrivederci.
Cholera...
Miniburgery! Przepraszam.
Sorki.
Przepraszam. Nie słyszy mnie.
Przepraszam.
Mogę?
-Są za darmo? -Tak.
Dziękuję.
Przepraszam.
-Przepraszam. -No nie!
-Pedro Miguel Pauleta! -Tak.
Legenda PSG!
Pański najlepszy gol był przeciwko...
-OM. -OM?
Przeciwko Barthezowi.
Przelobowałem bramkarza.
Gol...
Nie, myślałem o innym.
O tym dla Portugalii.
Piłka była na wprost bramki.
A pan strzelił w sam narożnik.
„Pedro Miguel”. Wow! To było...
Nie, tamten gol był lepszy.
Okej.
Proszę.
Dziękuję.
-Dziękuję. -Za PSG!
Za stolicę Francji.
Możesz być zaskoczona, że mówię po francusku.
Studiowałem po francusku w Buenos Aires.
JM przeprasza za nieobecność. Coś mu wypadło.
Ale jeśli czegoś potrzebujesz, mów.
Cudownie. Właściwie to...
Skoro tak dobrze znasz Paris Saint-Germain,
chciałbym odwiedzić Cartoucherie.
Nie wiem, co to. Ale się dowiem.
-Byłoby wspaniale. -Jasne.
Zróbmy tak.
Wezmę twój numer, żebyśmy byli w kontakcie.
To moja wizytówka.
Cudownie, Liso.
-Miło mi. -Nie zapomnij!
Obiecuję.
Naprawdę chcę tam pójść. To cudowne miejsce.
To dla inspiracji. Jem, kiedy tworzę.
Poproszę hotel o posiłki dla ciebie.
-Hotel? -Klub zarezerwował ci luksusowy hotel.
Tak?
Witamy, panie Felipe Juanito Oliviero.
Wystarczy Felipe.
-Oczywiście. Mogę? -Jasne.
Jest tam kto?
Są za darmo?
Tak, klub pokrywa wszystkie wydatki.
Tylko szampan nie jest wliczony w cenę.
Nic nie wypiłem.
Żartowałem.
Tak, apartament Beckhama.
Dżinie, ile jeszcze mam życzeń?
Rzucasz czy nie? Nie stój tak.
Sami!
Wyluzuj! Jak mam się skupić przy tym jazgocie?
W porządku.
Rzucaj.
Nie wygłupiaj się.
-Był aut. -Tylko na tyle cię stać?
-Wiadomo. -Teraz ty.
Musisz celować w...
Wiem. Odsuń się.
Celuj w tę po prawej.
Jesteś za blisko.
Stań tam.
Trzeba uważać!
Do samego końca! Tak jest!
Wymiatam, wymiatam
-Jesteś zablokowany. -To moja.
Spójrz.
-To moja. -Nie, moja!
Sopra, przestań.
Więc będzie niczyja!
Jak kwiatuszki.
-Gdzie mój telefon? -Kapujesz?
Już.
Cześć, So.
Wiem, że się uśmiechasz.
-Wcale nie. -Na czym stoimy?
Już niedługo.
Masz puchar czy nie?
Jeszcze nie.
Pospiesz się, znowu byli u nas komornicy.
Cholera.
Jeśli wrócą, powiedz im, że znalazłem rozwiązanie.
-Czemu się tak guzdrzesz? -To nie takie proste.
Jestem w dziwnym mieście z dziwnymi ludźmi.
-Warunki są okropne. -Okej.
Ale daj mi jakiś termin.
Jutro lecimy do Hiszpanii.
Mogę uratować dom.
Żadnych głupich planów, załatwię to.
Znowu kłamiesz?
Nie, poznałem siostrę kibica,
która załatwi mi wstęp do Cartoucherie.
Gdzie?
Do Cartoucherie. Tam trzymają swoje łupy.
Streszczaj się, co jeśli komornicy wrócą?
Nie martw się, zbliżę się do niej
i ją uwiodę.
Prościzna.
Uwiedziesz?
-Tak, uwiodę. -Chcesz ją uwieść?
-Puchar jest w Cartoucherie? -Tak.
Więc weź się za jej tuszki!
8 DNI DO CLASSICO
Jest staromodna.
Nawet tak nie igraj
Nigdy nie wiesz...
François...
Feldman?
Przepraszam.
Kto to jest François Feldman?
Jesteś zajęta.
Tak, przepraszam.
To zajmie chwilkę.
Jasne.
Musisz mieć dość tych rejsów dla VIP-ów.
-Nie, to mój pierwszy. -Tak?
To jak z wieżą Eiffla, paryżanie jej nie odwiedzają.
Nie do wiary. Macie tu niesamowite zabytki
i nawet ich nie odwiedzacie.
Ile biletów na Classico zarezerwować?
Nie bądźmy tacy formalni.
Jeśli chcesz.
Ile chcesz biletów?
Odpowiedzieć ci teraz?
Jest duży popyt. To mecz roku.
Mimo że i tak wiemy, kto wygra.
Ale mecz jest za tydzień.
Co roku to samo.
Marsylia nie ma szans. Ci zawodnicy są do bani.
A ich kibice to porażka.
Oszalałaś? Mamy gwiazdkę!
Gwiazdkę, jak ta na niebie.
A ich kibice to porażka.
Możliwe.
Wezmę bilety dla domu dziecka, którym się opiekuję. Ucieszą się.
Nie wiedziałam.
Cóż.
Opiekuję się dziećmi.
W trudnej sytuacji.
Co jakiś czas im coś dam, wtedy się cieszą.
To będzie naprawdę coś.
Dzieci ożywiają społeczeństwo. One są przyszłością.
Jeśli możemy...
Jesteś ładna.
Dziękuję.
Uwielbiam tę nutę.
François Feldman, 1989.
Znasz go?
François Feldmana?
-„Nie igraj” ze mną. -Jakże bym śmiała.
Super.
Sprawiasz, że tańczę
Poruszam się
Krążę wokół ciebie
Nie...
-Nie. -Kawałek.
Nie mogę.
...cokolwiek
Dzięki tobie poczuję
Że czas iść
Tam gdzie słońce
...śmieje się
-Tak! -Dalej!
Śpię w twoich ramionach
Lecz nie igraj, nie igraj ze mną
Bo miłość to nie żarty
Nie pogrywaj tak
Nie wiesz, jak daleko to zajdzie
Zabawa ze mną
7 DNI DO CLASSICO
-Lubisz piłkę nożną? -Tak.
Dorastałam z chłopakami, z bratem i jego kolegami.
Nie miałam wyboru.
Dużo wiesz?
Jestem ekspertem.
Brugge, OM, Milan, Bayern, Bordeaux.
Jean-Pierre Papin z Marsylii.
Po kolei, Toulon, RCF Paryż, FC Brest,
PSG, Newcastle, Tottenham, Aston Villa, Everton.
David Ginola!
Brawo!
Nie komplikujmy spraw między nami. To moja praca.
Jasne, nie ma sprawy.
-W porządku. -Bez podtekstów.
-Teraz uważaj. -Dawaj.
Montpellier, Napoli, Nîmes, Saint-Etienne, Auxerre, Barcelona, Marsylia,
Inter Mediolan i Manchester.
-Poddajesz się? -Nie.
Lolo, Prezydent.
Dobrze!
Znasz się na piłce!
-Pewnie. -Nie do wiary.
W czym tkwi sekret, masz w uchu słuchawkę?
-Trenujesz z chłopakiem? -Moją miłością jest PSG.
Ale trenuję z bratem. To zaangażowany kibic.
Mógłby pomóc ci z Cartoucherie.
Tak! Świetny pomysł.
Przedstawię was.
Nie miałam na myśli teraz, ale...
Ma dzieci?
-Nie. -Nie?
Cześć, jesteśmy nie w porę?
Przerabiałem zajęcia plastyczne.
Pierre, Felipe. Przyjaciel PSG.
Miło poznać. Dużo o tobie słyszałem.
To zaszczyt.
Zapraszam.
-Usiądź. -Dzięki.
Szykujesz flagi?
Nie. To ilustracja do wierszyka.
Pokażę ci.
„Rybka, która kręciła się w kółko”.
Nauczyciele przedszkolni mają mnóstwo pomysłów.
Zabawne, nie spodziewałem się, że jesteś nauczycielem i kibicem.
-Co w tym zabawnego? -W jednej chwili krzyczysz,
a w drugiej jesteś miły.
Co to za uprzedzenia?
Nie wiesz, kim jest kibic.
-Wiem. -Nie.
Bycie kibicem to co innego.
To dobroć i pomaganie sobie.
Lisa, kto mi pomógł po zerwaniu?
-Kibice. -Kibice.
Znam ducha kibiców.
Są jak rodzina i przyjaciele.
-„Potrzebujesz mnie, masz mnie”. -Tak.
Do rzeczy.
Felipe chciałby odwiedzić Cartoucherie.
Cartoucherie? Co?
-Nie wiesz? -Czemu wspominasz o tym miejscu?
Chciał się tam wybrać, pomyślałam, że go zabierzesz.
Nie ma mowy.
Nie spieszy mi się. Poczekam.
Bez stresu.
Ale jeśli już teraz...
Nie.
Nie ja decyduję.
-Nie jesteś numerem dwa? -Właśnie. Dwa.
Numerem jeden jest Carlito. Całą dobę nosi na szyi klucz.
Kiedy mogę się z nim spotkać?
Jutro?
Tutaj!
Tak!
Nieźle, co?
Mówi Sam... Felipe z apartamentu Beckhama.
Bergman. Ingrid Bergman.
-Jasne. -W czym mogę pomóc?
Jestem głodny, co polecacie?
Polecam płatki o wysokiej zawartości skrobi
podane z miską mleka.
Co?
Pudding ryżowy.
A macie bułkę sezamową z grillowaną wołowiną podawaną z frytkami?
Co my tu mamy?
Mniam!
I to jest jedzenie!
Dobre żarełko.
Sami, na czym stoimy? Nie ma cię od tygodnia.
Zbliża się Classico. Zadzwoń jak najszybciej!
Jesteś super dziewczyną.
Inspirujesz mnie.
Naprawdę?
-No nie wiem. -Serio. Pokaż się.
Tak, mógłbym cię namalować.
Albo wyrzeźbić w glinie.
-No jasne. -Na takim tym.
Wiesz, co by mnie naprawdę zainspirowało?
Gdybyśmy zwiedzili razem Cartoucherie.
Rozumiem. Nie poddajesz się.
Dawaj!
Sorki, stary.
Sorki.
Spokojnie, tato!
Ostrożnie.
Coś tu nie gra, Carlito. On mi się nie podoba.
Nie jesteś w pracy. Bez paranoi.
Skup się na piłce.
On coś ukrywa. Mówię ci.
Widzieliście jego lewą stopę?
Jak na mnie mówią?
-Co? -„Lewa noga Zachodu”.
-Czemu? -Bo strzelam jak kowboj.
Pewnie.
Ty też mnie zaskoczyłeś.
Masz łokcie zamiast stóp.
Czemu na mnie patrzysz?
-Czemu na mnie patrzysz? -Wcale nie.
-Chcesz czegoś? -Może ma zeza.
-Patrzył. -Wcale nie.
Pamiętacie, jak Marsylia odwołała Classico?
-Tak. -Ale im dowaliliśmy!
-Pokażemy mu? -Nie.
-Tak! -Nie...
Carlito?
-Tak. -Nie.
-Daj spokój. -Jest z rodziny.
Carlito, pokaż mu.
Gotowy?
Widzisz to auto?
I co myślisz?
Jest...
-Jest małe. -I co jeszcze?
-No? -Ale co?
To ruina!
-Obrzydlistwo! -Brzydki jak kupa.
-Paskudny rzęch! -Tak.
Ma artretyzm.
-No, brzydkie. -A dzięki nam jeszcze brzydsze.
Co jeszcze zrobiliście?
Wrzuciliśmy do środka martwe gołębie!
Jedenaście martwych gołębi!
A potem on zostawił niespodziankę na tylnym siedzeniu.
Na razie, panowie.
-Na razie, szefie. -Cześć.
-Prawdziwe gołębie? -Martwe.
PREZES I jak, sami? Masz puchar?
Już prawie. Dam panu znać.
Lecę, ale opowiecie mi potem o tylnym siedzeniu.
-Dokąd? -Mam spotkanie.
-W porządku. -Ale...
-Powiecie mi, prawda? -Nie.
-Co z tobą? -Patrzył na mnie.
Był odwrócony plecami!
Mimo to wiedziałem.
Dziwny jesteś.
Puchar jest w Cartoucherie.
Super, masz go?
Nie, muszę tam pójść jeszcze raz.
Coś do jedzenia?
-Dla pana? -Dla mnie tylko napój.
To dobrze, jedzenia nie mamy.
Wiem, kolega mi mówił.
-Poproszę pastis. -Nie mamy.
Likier miętowy?
Kufel piwa na stolik numer 12!
Jestem w kawiarni. Paryż jest dziwny.
Co słychać w domu?
Niedobrze, nawaliłem.
Co zrobiłeś?
Sofiane, co zrobiłeś?
To nie jest prawdziwa policja! To tylko zabawa, niebawem wrócę.
Sophie, w lodówce jest makaron.
Aresztowali Thérèse.
Co? Żartujesz?
Niczego aby nie przemycała?
-Gorzej. -Jak to gorzej?
-Nie chcesz wiedzieć. -Chcę. Zabiła kogoś?
Nie chcesz. Jest gorzej.
Nie wrócę przed Classico. Musisz zająć się resztą.
Wariactwo!
5 DNI DO CLASSICO
Gdyby tylko paryżanie nie zabrali nasz puchar,
Sami wciąż by tu był.
Mielibyśmy pieniądze na dom.
„Naszego pucharu”.
Musisz odmieniać.
Zamknij się.
Cześć, mówi Felipe.
Może chciałabyś pójść ze mną na kolację?
Oczywiście bez żadnych podtekstów.
Pewnie jesteś zajęta, ale ja nie.
Więc jeśli zechcesz...
Pa.
I jak?
Ale co?
To stuprocentowa wołowina.
Powiedzieć ci, co myślę?
Szef kuchni wie, co robi.
-Nie mów nikomu. -Jasne.
No dobra, to soja.
-Tofu. -Głupek.
Trudno było tu o stolik.
Jak to zrobiłaś?
Powiedziałem, że mam randkę z najprzystojniejszym facetem.
Ale mnie wystawił, więc jestem z tobą.
PREZES
-Polubiłem twojego brata. -Tak?
Miły facet. Lojalny, uczciwy...
Bardzo go lubię.
Rozmawiałaś z nim o Cartoucherie?
Jeszcze nie, ale zamierzam.
Ale on też cię lubi, a normalnie nie lubi nikogo.
-Jak ty? -Ja?
Przypominasz mi małża.
-Co? -Małża.
Małża. Więc dobrze usłyszałam.
Siedzisz sobie na kamieniu,
jak to małż.
A kiedy inny małż chce się zaprzyjaźnić,
zamykasz się w muszli.
Tak jest, kiedy opuści cię ojciec.
-Nigdy go nie widziałaś? -Niedawno się odezwał.
Chciałam z nim pogadać, ale...
-Twój brat nie? -Nie.
Naprawdę opiekujesz się domem dziecka?
Słuchałaś?
Tak, to dom
dla dzieci w trudnej sytuacji.
Wiesz, że to wcale nie liczi?
A co?
Kocie jądra.
Nicholas Palois, Tofu Magazine.
Mieliście dziś jakiś problem?
-Problem? -Umiem poznać dobrą restaurację.
-Ale dziś... -Cudownie!
Nie było szefa kuchni. Zastąpiła go moja żona. Hej!
Halo.
Katastrofa.
-Nie ocenię was dziś. Jutro. -Dziękujemy.
-Na koszt firmy. -Nie!
Nalegam.
-No nie. -Nie, nalegam.
Dzięki.
Do zobaczenia. Bez podtekstów.
Było bardzo miło.
Ni mniej, ni więcej.
Jedziemy? Bez podtekstów.
Tak, przepraszam.
Dobranoc, Felipe.
Obsługa!
Proszę pana?
Wszystko gra?
Że co?
Nie mogę mieć tu prywatności?
Przepraszam, wrócę później.
-Co, do... -Spokojnie.
Też jestem z Marsylii.
-Jesteś z Marsylii? -W sercu.
Jestem z Puteaux.
Ale lubię Marsylię.
Wy paryżanie jesteście dziwni. Co lubisz w Marsylii?
Sche.
Co takiego?
Tak, skarbie
RS4 Nardo Gray Brakowało im mnie...
-SCH? -Właśnie.
Nie wierzę. Ale dzięki.
-Miłego dnia. -Ta.
Naprawdę powiedział „Sche”?
Serio?
PIERRE Mam dla ciebie niespodziankę!
Spotkajmy się za godzinę.
Tak!
Marsylia, kochanie!
PREZES I co? I co?
Robimy postępy!
Cholera...
Przestań.
Wiem, o co ci chodzi, ale bądźmy przyjaciółmi.
Lubię cię, ale jako przyjaciela.
Dopiero zakończyłem związek.
O co ci chodzi? Masz tu ketchup.
-Ketchup? -No.
-Cholerka. Myślałem... -Nie.
Przepraszam.
Nie ma mowy.
Żeby było jasne...
Bądźmy przyjaciółmi.
-Pewnie. Lubię cię, ale jako przyjaciela. -Okej.
-Przyjaciele? -Przyjaciele.
DUMNI Z NASZYCH BARW
Wybacz.
-Lisa opowiedziała mi o waszym tacie. -Co?
Opowiedziała mi o twoim tacie.
Jak ona mnie wkurza.
-Kurde. -To nie moja sprawa,
ale nie zamykaj drzwi,
bo możesz tego żałować.
To nie twoja sprawa, ale i tak się wtrącasz.
No.
Bo ja nie miałem tej szansy.
-Ja już nie mam ojca. -Gdzie jest?
-Gdzieś w górze. -Wybacz.
Wybacz.
Mój tata nie był dobrym gościem.
Mama ledwo nas utrzymywała.
Zostawił nas na długie lata. A teraz wrócił, ot tak.
Może wrócił, bo żałuje.
Może, nie wiem...
Mam to gdzieś.
Nie pamiętam nawet, jak wyglądał mój tata.
Ile miałeś lat?
Sześć.
Mam tylko zdjęcia.
Oddzwoń do niego.
Wciąż chcesz zobaczyć Cartoucherie?
-Żartujesz. -Idę po flagę.
Tak!
2 DNI DO CLASSICO
Fajnie, że cię tam zabierze.
-Super. -No.
-Kiedy idziecie? -Dziś.
-Tuż przed Classico. -Cieszę się.
Dzięki tobie.
Zaczekaj, muszę ci coś powiedzieć.
Nie byłem całkowicie szczery.
Serio?
-Tak naprawdę Felipe... -Sami!
-Co ty...
Wybacz, właśnie wyszedłem z pracy.
Dlaczego nazwał cię Sami?
To zdrobnienie od Felipe.
-Sami od Felipe? -Tak.
Ja mam na imię Kevin, ale mówią mi Jeff.
-To jest to samo. -Dasz nam chwilę?
Zobaczymy się w hotelu. Daj mi dwie minutki.
Zaraz będę.
Co ty wyprawiasz?
Pracuję! Przenieśli mnie do Paryża.
Super, ale nie możesz tu zostać.
-Dobry wieczór. -Witam.
A ty co robisz w Paryżu?
Oszalałeś? Trochę dyskrecji. Mam misję.
Wszystko zepsujesz.
Marsylczycy są dziwni.
On też jest z Marsylii?
Co takiego?
-Dobrze sobie radzisz. -Tak.
-To twoja dziewczyna? -Cicho!
W twoim pałacu. Niezła.
-Ubrała się jak pingwin. -Wyluzuj.
Wygrałeś na loterii?
Właśnie.
-Zadzwonię. Pogadamy potem. -Zadzwoń.
Nie odzywasz się od dwóch tygodni. Idź do swojego pingwina.
Cześć, pingwinku!
Co się dzieje, Sami?
-Zabawne. Nazwałaś mnie Sami. -Bardzo.
Kim jesteś?
-To ksywka. -Nie jestem głupia. Jesteś z Marsylii?
Co robisz w PSG?
Jestem Sami z Marsylii.
Klub mnie teraz zwolni.
Gdzie prawdziwy Felipe?
-Z Blaise'em. -Kto to?
Kolega, malarz.
Zwolnią mnie.
Wszystko wyjaśnię. Potrzebował inspiracji.
-Wróci, nie martw się. -Co?
Przez dwa tygodnie kłamałeś, prawdziwy Felipe przepadł,
a ja mam się nie martwić?
-Wszystko wyjaśnię. -Nie trzeba.
Nie miałem wyboru.
Wasza Wysokość.
-To zaszczyt witać cię... -Nie zgrywaj się.
Wszystko gra?
Tak, Jeff. Gra i buczy.
Lisa wie. Thérèse jest w więzieniu. Zamkną dom, ale wszystko gra.
Cały dzień jest do bani.
Thérèse zrobiła coś poważnego?
-Sofiane nie chce powiedzieć. -Zabiła kogoś?
-Gorzej. -Przenieśli ją do Paryża?
Cholera, Paryż!
Jak zapłacę jej za kuferek Louisa Vuittona?
-To Vuitton? -Tak.
To podróba. Widać na kilometr.
„LF”? To Louis „Fuitton”.
Vuitton nie pisze się przez „F”?
Nie chcesz nic jeść?
Nie jestem głodny.
-Masz coś na pobudzenie? -Tak.
Mam kakao, kawę bezkofeinową.
Nie masz nic, co faktycznie działa?
-Mam. -To dobrze.
Czekolada Van Houten!
Naprawdę mocna. Zero cukru.
Zarąbista rzecz.
Nie martw się, wróci.
Nie sądzę. Nigdy mi nie wybaczy.
Puchary się nie gniewają.
Poważnie? Martwię się o ciebie.
-Mówię o Lisie. -Ona ci nie wybaczy.
To koniec.
Ostateczny.
Muerto, mortas, los papitas.
PIERRE: Idę do Cartoucherie, chodź, jeśli chcesz.
-Nie idź. To zasadzka. -O czym mówisz?
Powiedziała bratu, a on kolegom od Paris Saint-Germain.
-To zasadzka. Zasadzą się na ciebie. -Nie, pójdę odzyskać, co nasze.
Zadzwonię do Yo.
-Zbierzemy się. -Nigdzie nie dzwoń.
Zacząłem to, więc to skończę. Nie dzwoń.
To na pewno zasadzka.
Na pewno to nie zasadzka.
To nie zasadzka.
Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Felipe!
Chodź!
Jasne.
1 DZIEŃ DO CLASSICO
Witaj w moim świecie. Jak ci się podoba?
Niesamowite.
Niesamowite? Cudowne miejsce, prawda?
Parka Luisa Fernandeza.
-Nie! -Masz ją przed sobą.
-Coś ci powiem. -No?
Teraz jesteś prawdziwym kibicem.
Dziękuję, Pierre!
Spójrz na to.
Pocałunek Borellego.
To prawdziwa trawa.
-Czad. -Ronnie!
Ronnie i jego sombrero!
-Tak. -Pauleta! Orzeł Azorów!
Było tak blisko, by grali razem.
-Jedyna porażka PSG. -Wielka szkoda.
Kombouaré, Złoty Hełm!
Ostatnia minuta! Wszyscy to pamiętają!
-Pierre? -Tak?
Mógłbym się tu ponapawać samemu?
Nie, wybacz.
-Jasne. -Ale pokażę ci wszystko.
Patrz, Bernard Lama.
Bernard Lama!
Bernard Lama zwany Kotem!
Nie kiciusiem! O nie!
Kto zdobył dla mnie tę koszulkę? Siostra.
Odzywała się do ciebie?
-Kto? -Moja siostra.
-Nie, a co? -Żadnych wieści?
Nie.
Ponoć ma kłopoty w pracy.
Nie, ja...
Myślę, że wszystko będzie dobrze.
Jest twarda. Silna. Prawdziwa Bretonka.
Nie jest paryżanką?
Nikt w Paryżu nie jest z Paryża.
Serio?
Masz dużo pucharów.
-Kto to? -Nie wiem.
Kto tam?
Felipe, przyjacielu!
Ktoś ty? Kto to?
To...
To Piotr!
Przyjaciel z Budapesztu. Nie zna francuskiego.
Wynoś się! Czemu mi nie powiedziałeś?
Musiał mnie śledzić.
Już idziemy.
Carlito nas zabije.
-Idziemy. -Wybacz!
Wybacz.
Jak twoje imię?
Nie możemy tu zostać.
Twoje imię?
-Pierre. W porządku. -Idziemy.
Pierre, cudownie. Dziękuję, że my tu mogli.
Bardzo emocje, że ja tu.
Mama kibic Paris Saint-Germain.
Mama kocha magiczny Paryż!
Moja mama marzenie tu być. Cartoucherie.
-Mam to gdzieś. -Ale mama nie żyć.
Kaput. Wypadek. Dwie kule w plec.
Co?
Marzenie mama. Koniec.
Nie ma Cartoucherie dla mama.
Mama nie żyć. Mama nie żyć!
Przykro mi. Będzie dobrze.
Mama!
Rozumiem. Moja mama też była dla mnie wszystkim.
Rozumiem.
Pierre, ty mieć dobre serce.
-To nic takiego. -Możliwe to?
Zostaw mnie na dwie minuty, ja modlitwa, pogadam z mama?
-Tu? -Dla Paryż.
-I PSG. -Dla mama, kaput.
Ktoś cię śledził?
Wiesz co? Sprawdź, ja go popilnuję.
Jedna minuta.
Minuta, nie więcej.
-Dobrze. -W porządku.
Dziękuję.
-Musimy znaleźć puchar. -Wiem!
Tu nic nie ma!
Może wyciągną go podczas Classico.
Co?
-Może wcale go nie ukradli. -Jak to?
Puchary się wygrywa, nie kradnie. To nas łączy.
Masakra, ile nas łączy.
Wiem, różnią się tylko barwy.
-Wszystko gra? -Bardzo pięknie, moja mama...
Źle się czuje. Pójdziemy już.
Jutro Classico. Musimy się wyspać.
Będzie dobrze, Piotrze.
Co ty wyprawiasz?
WIELKI DZIEŃ
Naprzód, Paryż!
Paryż jest magiczny!
Miałeś rację co do pucharu.
Jakiego pucharu?
-Ligi Mistrzów? -Tak.
Naprzód, Paryż!
Ktoś mi mówił, że ukradli go z Marsylii.
-Wiedziałem. -No.
-Wyciągną go teraz? -Tak.
Serio? Gdzie on jest?
Gdzie puchar?
Jaki puchar?
Mówiłeś o nim.
-Puchar Ligi Mistrzów. -Ligi Mistrzów?
Tak, ten, który ukradliście.
Racja. Jest w Cartoucherie.
Byłem tam. Nie było go.
-Byłem tam. -Szukaj lepiej.
Zaufany facet powiedział mi, że tam jest.
Musi być.
Niemożliwe, kto ci to powiedział?
Co jest bardziej niebieskie?
Niebo czy morze?
To jest Paryż!
Pachniesz jak pastis.
Paryż! Paryż!
Mam dla ciebie niespodziankę.
Musimy porozmawiać o Lisie.
To wasze sprawy.
Nas łączy PSG, nie Lisa.
-Właśnie... -Chodź.
Wartości kibica nie mierzą lata.
Oto jeden z najwierniejszych kibiców Paryża.
Rób to, co ja.
To, co ja.
No już.
Już!
Co ty wyprawiasz?
No weź...
Czekają.
Ruchy.
Wyjaśnię to.
Oby.
Oczywiście rozmawiam z moją siostrą.
Zwłaszcza gdy ktoś robi jej krzywdę. Zapłacisz za to, stary.
I to teraz.
Śpiewaj.
-Co? -Śpiewaj.
Śpiewaj!
Powstańcie, dzieci...
Co robisz?
P...
Dajesz!
-A... -A...
Głośniej.
-R... -R...
Głośniej!
-Y... -Y...
Ż...
Paryż!
Głośniej!
Paryż.
Paryż, S, G!
On jest z Marsylii! Brać go!
Uciekaj!
THÉRÈSE: Dom zamknięty. Dzieci zabrane. Ja w pace. Wróć z pucharem!
Tu Paryż. Zostaw wiadomość.
Pierre, mówi Sami.
Spotkajmy się za godzinę w Cartoucherie.
Zabiorę to, co nasze.
Chwila, Pierre. O co tu chodzi?
Sami!
Jesteśmy wszyscy?
No to jazda.
Tego już za wiele.
Ciężko się po tym chodzi. Wiem, czemu noszą glany.
-Powiedziałeś wszystkim? -Jesteśmy rodziną.
Było nas 4000, ale niektórzy wsiedli w zły pociąg.
-Spoko. -Przyszedł nawet dziadek.
Żadnych bójek.
-Jesteśmy tu... -...dla przyjaciela.
Spokojnie.
-Patrzcie na tych... -...gnojków z Paryża.
-Wyglądają mi... -...na leszczy.
Lewy sierpowy.
Prawy sierpowy.
Podbródkowy.
Jaki był plan?
Zgarniamy puchar i spadamy.
-Mogę ich sklepać, jednego po drugim. -Kiki, nie bijemy się.
-Nie bijemy się? -Nie bijemy się.
-Nie. -Piotrze...
Rucham twoja matka, Piotr.
-Przy wszystkich. -Kto to?
Nie ruchasz niczyja matka. Masz za mała parówa.
Co to za akcent? Już nie żyjesz.
Wyglądasz jak Harry Potter.
Zamknij się. Ty wyglądasz jak chory Jul.
Skończyłeś?
-Mogę wyjaśnić? -Nie słuchajcie. Brać go!
-Spokój. -Zostawcie mnie.
Wygląda jak Céline Dion!
Co ty gadasz?
Wygląda jak Céline Dion.
-Co? Ona ma długie włosy. -Ta twarz.
-Wygląda jak Céline Dion. -Co on gada?
-Powiedz, że nie. -Wcale.
Coś ty. Od początku przypominał mi Céline Dion.
-Zamknij się. -Spójrz na twarz.
Skłamałem, bo miałem powód.
Chcemy odzyskać coś, co nam skradziono.
Dlatego was zinfiltrowałem.
Puchar to nasza historia.
Nasza tożsamość.
Nasza gwiazdka.
Nie wyjedziemy bez niego.
Nie mamy waszego pucharu.
Nigdy nie mieliśmy.
Zasłużyliśmy na nasze trofea.
To też zdobędziemy.
Zgadza się.
-Chyba mojego fiuta! -Cicho.
Mojego.
Ty też się zamknij.
Nie, ty się zamknij.
Tak, jesteśmy rywalami.
Ale nigdy nie byliśmy nieuczciwi.
Ty byłeś nieuczciwy od samego początku.
-Kto to? -Mariah Carey!
Nie bijemy się z dziewczynami.
-Okłamałeś nas i zwalasz to na nich? -Serio?
-Myślisz, że jesteś lepszy? -Myślisz tak?
Zaufałam ci i przedstawiłam ci brata.
-Jak Darty. -Cicho. Nie mogę się skupić.
Wykorzystałeś mnie.
Przepraszam, Liso.
Ale plaskacz.
W uchu słyszy pewnie...
Tak.
Rozumiem.
Jestem rozczarowany, ale trudno się dziwić.
Zrobił pan dla nich, co mógł.
Tak.
Powiem im.
Dzięki za wszystko.
Nie jest tak źle.
Jest super. Wszyscy są mili.
A koleżanka z celi?
Ścieli mi łóżko!
Zajmuje miejsce w stołówce.
Jest naprawdę miła jak na recydywistkę.
Nie wiem dlaczego,
ale wszyscy się mnie boją.
To twoja sprawka?
Tak.
Liczą się kontakty.
Co u was, dzieciaki?
Wasze nowe rodziny są okej?
Tak, moi są mili.
Ale rozdzielili nas.
Codziennie jem pizzę i frytki.
Nie wierzę!
Zdrowe życie należy zacząć od zbilansowanej diety.
Nawet za nim tęsknię.
Przykro mi, że was rozdzielili.
-Przepraszam. -Nie.
Gdybym miał puchar, uratowalibyśmy dom.
-To nie twoja wina. -Nie...
-Nie powinniśmy tego robić. -To niczyja wina.
Nie udało się.
-Ale próbowaliśmy. -Tak.
Nie udało się.
Idźcie, ofiara spełniona.
Grupowy uścisk?
O tak.
Ruchy.
Łatwo ci mówić. Nic nie niesiesz.
Nie? Nosiłem pudła cały dzień.
Louise, pudło samo się nie załaduje.
Gotowy?
Ostrożnie, to ekran Ultra HD 8K.
Nie!
Co jest?
Paryżanie są w Marsylii.
-Dziś go sprzedadzą. -Co? Paryżanie są w Marsylii?
„Za ile”...
-Za ile go sprzedają? -Za 800 000!
W InterContinentalu.
O co tu chodzi?
Kim jesteś?
Ja?
Prawdziwym posiadaczem pucharu.
Co on gada?
Lepiej włóżmy go do bagażnika.
-Żeby Sami nie widział. -Jutro będziemy robić zdjęcia.
Uratujemy dom i oddamy go w poniedziałek rano.
Super.
Według moich obliczeń mamy nadwyżkę budżetu.
Możemy coś zjeść.
Zamknij się!
-Wkurzające. -Milcz!
Wiesz co?
Widzisz...
Zawsze musisz pilnować,
żeby nic złego się nie stało.
Właśnie.
Dzięki niemu się ich pozbędziemy,
i to natychmiast.
Nikt nie będzie wiedział, że to my.
Cicho!
Sam go zdobyłem.
Dajcie mi zawartość tej walizki.
Dajcie mi to.
Cicho!
Jakiś taki pusty.
To masa solna.
Nie. Zapewniam.
Masa solna jest biała, puchar nie.
Masa solna jest twarda, szorstka...
Widzicie, że to nie masa solna?
To nieprawda, panowie.
By zrobić masę solną
potrzebne nam dwie szklanki mąki
zmieszane z ciepłą wodą i szklanką soli.
Należy zagnieść, by powstało miękkie ciasto.
Ja mam prawdziwy puchar.
Nie wierzycie? Sprowadźcie eksperta.
Witam panów.
Co ty tu robisz? Jesteś ekspertem?
Nie spodziewałeś się mnie, co?
Potrzebny nam poważny ekspert.
Gruba ryba.
Boli pod bramką. Marcel Desailly kryje. Gol!
Gol! Boli!
Poznałbym go jak własną matkę.
Ten zapach. Ta faktura.
To uczucie.
Słuchajcie. Jego serce wciąż bije.
Jest piękny, cudowny
Przemiły to człek...
Zamknij się!
Nie tym tonem do pana Basile'a Bolego.
No właśnie.
Sorki, wkurzyłem się. Już mi lepiej. Nie wkurzajcie wariata Kikiego.
Już dobrze?
-Pójdę na powietrze. -Idź.
Mówiłem, że to masa solna.
Brzmiał, jakby był pusty, gdy pukałem.
Skąd wiedziałeś, że mam puchar?
List od „Rentesa i Shatona”.
Nasz mały geniusz
wszystko odkrył.
Uwielbiam anagramy.
Ponoć właściciel chce tu zrobić parking.
Czemu miałbym ci pomóc? Okłamałeś nas i skrzywdziłeś moją siostrę.
Bo jesteśmy tacy sami. Zostaliśmy przyjaciółmi.
Jesteś z Paryża, a ja z Marsylii. To coś więcej niż piłka.
Zrobiłbyś to samo.
Pierre?
Gdzie jest puchar?
Właściciel domu go ma. Ale mam plan.
Długi umorzone. A ciebie nie chcę widzieć w Marsylii.
Halo, tato?
Jestem w Marsylii. Jutro będę w domu.
Tęskniliśmy za tobą.
Witaj w domu.
-Rozmawiałem z nim. -Wiem.
I za tobą, Sami.
Dobrze, że jesteś.
Dzięki, ale...
-Czas przeciąć pępowinę. -Co takiego?
-Chcę rozwinąć skrzydła. -O czym ty mówisz?
To twój dom.
Tak, ale muszę zająć się dziećmi.
Zadbaj o nie.
Nie wiem, czy wypuszczą Thérèse.
-Tego nie wiemy. -Tak.
Widziałaś pudełeczko z kartami?
Z kartami. Nie słuchasz mnie!
Jeśli to zawyje, znowu mnie wsadzą.
Nie do wiary. Idź!
Te ciastka ładnie wyglądają.
Wyrobiłaś się.
-Mam nadzieję, że macie moje Uno. -To nie ja.
Uwielbiam tę grę.
Czyli ten dom istnieje? Mówiłeś też prawdę.
Lisa, co tu robisz?
Brat wszystko mi powiedział.
Możemy zacząć od nowa?
Okej. Mieszkam tu.
W domu dla sierot. W Marsylii, plac Castellane'a.
Nigdy nie wyjechałem z Marsylii. Cóż, raz.
By pojechać do Paryża.
I chyba się tam zakochałem.
Mam dokładnie 26,45 euro na koncie.
A ty kim jesteś?
Jestem Lisa. Pracuję dla PSG.
Przed tobą nigdy nie poznałam nikogo z Marsylii.
Uwielbiam moje miasto i szczerość.
Mimo że 26,45 euro to niewiele.
Ale miło cię poznać.
Mnie również.
Jesteście uroczy! Tak się cieszę.
-Jesteś Lisa? -Tak.
-Miło cię poznać. -Mnie też.
-Gdzie będziecie spali? -Słucham?
Twój pokój trafi do nowych dzieci.
Miło z twojej strony.
PSG nie poradzi sobie beze mnie.
Sama nie wiem.
-Może zamieszkam w Paryżu. -Nie wiem.
To by znaczyło, że opuszczę dom i Marsylię.
Mają mnie.
Dobra, teraz quiz.
Boulogne, Lille,
Brest, Saint-Étienne,
Toulon, OM, PSG.
Przytul mnie!
Jeśli odpowiem, zostaniesz w Marsylii?
Na pewno nie odpowiesz.
OM, PSG?
Zacznij się pakować.
No weź.
Nie ma imprezy bez szampana.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński