Na polecenie Ceausescu władze Rumunii próbowały wpłynąć na wzrost dzietności.
Downloaded from YTS.MX
W 1986 r. na mocy paragrafu 770 aborcja została zakazana.
Official YIFY movies site: YTS.MX
STRACONY ROK
Stenogram posiedzenia Biura Politycznego RPK, 01.051986 r.
Tow. Nicolae Ceausescu:
"Towarzysze, zwołałem posiedzenie,
by omówić wypadek w radzieckiej elektrowni w Czarnobylu.
Ubiegłej nocy sytuacja naszego kraju zmieniła się na gorszą.
Z powodu zmiany kierunku wiatru
odnotowano wzrost poziomu promieniowania w różnych regionach:".
Tow. Ion Ursu:
"Po północy 30.04 stacje pomiaru doniosły,
że poziom promieniowania beta w kraju wzrósł.
I tak, w Jassach wynosi 54581 picocurie na minutę;
w Suczawie 20467,
w Targu Mures 11000 picocurie".
Towarzyszko nauczycielko!
Towarzyszko nauczycielko! Zaczekajcie!
- Co tam, Vasile? Coś się stało? - Nie, skąd.
- Towarzyszka doktorka jest u pani? - Nie, poszła z dziećmi po kaczki.
- To dobrze. - Idę.
Dokąd? Chwileczkę!
Pani podejdzie, chcę pani coś powiedzieć.
W Wolnej Europie mówili, że przez wybuch w Czarnobylu
ludziom ciało odchodzi od kości, oczy zmieniają kolor,
a dzieci rodzą się jak kadłubki. To gorsze od wojny!
Vasile, to bzdury wymyślane przez Sowietów.
W Bukareszcie na ulicy jest wojsko w maskach gazowych.
Nie wiem, co powiedzieć.
Boże, zmiłuj się.
- Czemu Ceausescu nic nie mówił? - Czy Gorbaczow by mu powiedział?
Mamy szczęście, że promieniowanie dotarło na Zachód,
bo kto wie, co by z nami było.
- To co mówili? - A co tu gadać, to katastrofa.
W Czarnobylu niewidzialny wróg, promieniowanie,
zabił setki żołnierzy wysłanych do gaszenia pożaru.
A trzy, cztery dni później ewakuowano ludzi.
- Co się zapaliło? - Reaktor jądrowy.
Numer 4.
- I u nas też promieniuje? - Tak, ale nam nie powiedzieli.
Ruscy nas trują. Zabijają nas.
- Tak... - Posłuchajcie...
- Byliście na wojnie, prawda? - Tak.
Naprawdę jest gorzej?
Na wojnie widzisz bombę i się kryjesz.
A tu zatruwa nas powietrze, którym oddychamy.
- Zabije nas, pośle do piachu! - Gorbaczow powiedział coś zagranicy?
Jeszcze nie, ale będzie musiał,
bo światowa kontrola coś wyczuła, ale nie ma pełnego obrazu.
Będzie musiał.
Posłuchajcie... Dacie mi miodu?
Nie mam.
Pszczoły nam padły, zatrute. A nawet jakbym miał, nie dałbym pani.
Bo niektóre pszczoły mają dwie, trzy głowy...
Przez chmurę!
Jak tu odróżnić zwykłą od promieniotwórczej?
Niech pani lepiej siedzi w domu,
bo od tych promieniotwórczych kręci się w głowie.
A więc to prawda. Skoro Zachód tak mówi...
Tak.
- A mleko macie? - Nie, sprzedałem krowę.
Nawet naczelnik nie brał mleka, mówił, że kwaśne.
Jeszcze jedno:
w domu niech się pani rozbierze i spali ubrania,
są całe napromieniowane.
- No już, niech pani ucieka. - Idę.
Byle ostrożnie.
Co ci strzeliło do głowy?
- Mówiła ci, że jest zatrute! - Myślałem, że chcesz wypić.
Mamo!
Mówiłam: w Komitecie powiedzieli, że wszystko jest zatrute,
a ty robisz pranie?
Wolna Europa mówi, że ubrania się napromieniowują.
- Musiałam je uprać! - I je, głupia, rozwiesiłaś?
Nie drzyj się, bo sąsiedzi usłyszą. Kiedy słuchałaś Wolnej Europy?
Ja głupia? Przysłali z fabryki wannę,
a twój syn nie umie jej zamontować!
Nie łap mnie za słówka i powiedz, kiedy.
Tak go wychowałaś: żeby nic w domu nie robił,
a ja muszę zajmować się wszystkim! I chciałabym móc się wykąpać.
Wiesz, jak walczyłam o tę pracę. Wiesz.
Ty miałaś dwójkę dzieci i matkę wariatkę. Zadbałam o was.
Oddaje całą pensję tobie.
Nawet nie wiem, co robi na tym statku.
Bez takich. Zrobiłam z ciebie szanowaną towarzyszkę.
- Inaczej byłabyś kurwą. - Babciu, co to jest Wolna Europa?
Co ci w kółko powtarzam? Wszystko, co mówimy, to sekret.
A czym jest sekret?
- Sekret to... - Coś, o czym nie może wiedzieć milicja.
- Ale mama to nie milicja. - Milcz! Jesteś jak ona.
Wg sąsiadów jest podobna do ciebie.
Wg Vasile'a też, a on w nic nie wierzy.
Powiedział mi, że nie wierzy w...
Do domu! Już!
Tak, mamo! Ucz je! O Wolnej Europie!
Zamknij się, bo nas posadzą. Do domu.
Na tapczan.
Mamo!
- Przynieś wody. - Jest tylko w syfonie.
Przynieś z sieni.
Budzi się. No już...
Wstawaj.
Na tapczan.
Ale ciężka.
Oprzyj się, żebym mogła cię położyć.
Podaj poduszkę.
Gabriel, przynieś poduszkę z tamtego pokoju, pod nogi.
No tak.
Niskie, ale w twoim stanie to normalne.
Podnieś się.
Wyjdźcie!
Zemdliło mnie.
Ana Maria!
Przynieś mamie ścierkę i miskę.
Nie zrobię tego.
Każ Ioneli wracać do domu.
Zaraz się ściemni.
Mamo... jestem głodny.
- Zrobię ci mamałygę. Z kiełbasą? - Też chcę zjeść.
Utyjesz i nie wbijesz się w mundurek.
Upieczemy cię w pegeerze.
- Daj jej spokój. Co ci zrobić? - Nic.
Jasne, tucz ją. Napychaj. Za rok w pochodzie będzie najgrubsza.
- Widzisz jej nogi? - Daj spokój.
Cała wieś i Partia będą mówić:
"Patrzcie na dzieci towarzysza kapitana! Karmi je zachodnim żarciem".
Co się czepiasz? Nie widzisz, że jest chuda?
Wyjdźcie. Już.
Głupia.
Jeśli nie pozbędziesz się dziecka, narobisz nam wstydu. Ogarnij się.
Wczoraj kobieta przyprowadziła do przychodni dziecko z czarnymi zębami.
Inna urodziła martwe.
A kiedy mierzyli promieniowanie, to przy grobie noworodka...
było wyższe.
Jasne...
Gdyby było tak źle, czy Ceausescu i milicja czekaliby tyle czasu?
Chcesz mnie nastraszyć i tyle.
Wstydzisz się, że urodzę w moim wieku.
Ciągle się boisz, co powiedzą we wsi.
Całe twoje życie: co powiedzą we wsi.
Nie, co powie milicja czy Partia, ale we wsi.
Przyniosłam ci tabletki z jodem.
Znów trochę przysłali.
Rano dasz je dzieciom i sama też weź.
- Gdzie trzymasz mąkę? - W kredensie.
Gdybym usunęła, miałabym poważniejsze kłopoty.
Jutro mam kontrolę.
Uzupełniłam ci kartę.
Poza tym Yannis chce tego dziecka.
Do jasnej cholery. Rozmawiamy o tym od tygodni.
Do powrotu zapomni.
To dziecko.
Po prostu tego nie chcę. Nie chcę i już!
Irina, posłuchaj. Ja już swoje widziałam i słyszałam.
Co powiedzą,
kiedy przyjdziesz na Dzień Wojska z dwójką pięknych, mądrych dzieci
i kaleką na ręku?
Co powie towarzyszka dyrektorka na to,
że miesiącami poświadczałam, że nie jesteś w ciąży?
Jesteśmy daleko od wybuchu, czy naprawdę...
Znów mnie zmuszasz, żebym dała w łapę milicji.
Myślisz, że inne tego nie robią?
Lepiej ryzykować więzienie?
Sumienie mi nie pozwala.
Jakie sumienie?
Popi znów nagadali ci bzdur?
Jestem lekarką, masz mnie.
Nie będziesz jak te, co wbijają sobie szydełka...
albo skaczą z szafy.
Idzie.
Zostaw tę furtkę i do rzeczy!
- Towarzyszko, nie domyka się. - I co, będziesz ją namaszczać?
Rusz się!
Ana Maria, otwórz.
Ana Maria, otwórz!
Jeśli nie otworzysz, powiem rodzicom, co zrobiłaś!
- Nic! - A co schowałaś pod moim łóżkiem?
- Otworzę. - Czekaj! Nie słuchaj jej.
Niech wraca do domu!
Ana Maria, otwieraj!
Mamo, daj mi spokój!
Mam ci narobić wstydu przy wszystkich? Otwórz!
Córeczko, co się stało?
Wiesz, że mama cię nie skrzyczy. Posłuchaj mamy.
Durny dzieciak. Otwieraj!
Pójdę. Co sąsiedzi pomyślą? Nie chcę znów zeznawać.
Stój albo sama na ciebie doniosę!
- Widzisz? Na nią też naskarżą. - Otwieraj, mówię!
Babciu, przestań! Przestań.
- Ciszej! - Idziecie ze mną!
Nie tykaj moich dzieci!
Dlatego Bóg nie dał ci własnych.
- Powiem ci, co zrobiła. - Babciu, nie!
- Tak ją wychowałaś. - Obiecałaś!
Dostała okres i nikomu nie powiedziała.
Wychowałaś ją na niechluję.
Znalazłam pod łóżkiem jej zakrwawione skarpetki.
Ana Maria...
wszystkie dziewczyny krwawią co miesiąc, to żaden wstyd.
Córeczko!
Moja córeczko. Mów mi.
No już, już...
Stajesz się kobietą.
No już...
Kiedy stanę się mężczyzną?
Już jesteś. Moim mężczyzną.
To miała być tajemnica, ale babcia wszystkim opowiada.
Co powie tata?
Ucieszy się.
Jego śliczna córeczka staje się kobietą.
No już, nie płacz.
Teraz będzie cię bardziej strzegł.
To co ja będę robił?
Będziesz strzegł mnie.
Tęsknię za tatą.
Idź, bo jeszcze ci coś zrobi.
Zakryj okna kocami. Przez te firanki z ulicy wszystko widać.
Przybij je.
Pomóż jej.
I co z tym promieniowaniem? W dzienniku nic nie mówili.
Dziś przyszłam później...
Towarzyszka doktor też nie wie.
Posłałam noworodka do szpitala w Bukareszcie,
- karetką z eskortą milicji. - O nie...
- Pani Andronache urodziła? - Tak, o 10:40.
Zdeformowanego chłopca. Splot wystawał mu na zewnątrz...
Biedna kobieta.
Nic strasznego. Młoda jest, zrobi sobie następne.
Czy... dużo było takich przypadków?
Towarzysz pułkownik mówił, że je zbierają,
z Mołdawii, Bukowiny i Tulczy, ale nie wiadomo, ile dokładnie.
O jakiej deformacji mówimy?
Jak to powiedzieć, żeby i nauczycielka zrozumiała...
Potworek, nie daj Boże.
Trzy palce u stóp, taka głowa i żebra na wierzchu.
Potworek. Prawie go upuściłam.
- Co na to towarzysz Andronache? - Jak to, co?
Ledwo odeszło łożysko, a już ją sprał.
Człowiek na takim stanowisku, wstyd.
Straszne.
Przyjechał z Bukaresztu, bo jest w delegacji, a dziecko odesłali...
Odesłali do badań.
Nawet nie chcę o tym myśleć.
- Pójdę umyć miskę. - Gdzie pójdziesz, o tej porze?
I tak tu wyląduje.
Towarzyszko... muszę wrócić do kliniki.
- Zapomniałaś coś? - Znieczulenie.
A mamy jeszcze? Poradzisz sobie bez.
Nie wytrzyma.
Spokojnie, to stara sztuka, wytrzyma.
No już. Irina, nie bój się, to nie koniec świata!
Poboli i z głowy, będziesz mi dziękować.
Wejdź na stół.
O tak.
Który miesiąc?
Trzeci, czwarty, piąty...
Mówiłaś, że trzeci.
Może być po czwartym.
Do rzeczy.
Mam robotę w domu.
Czwarty. Jestem w czwartym miesiącu.
Towarzyszko, nie popełnię morderstwa. Zabiłabym dziecko razem z nią.
Nie mówiliście, że jest prawie w piątym.
Jak mówię, że usuniesz, to usuniesz, choćby w siódmym!
- Posadziliby nas obie! - Usuniesz teraz, zrozumiano?
Zabiję ją i dziecko! Zostawi dwie sieroty!
Wolę siedzieć niż postawić syna w sytuacji Andronache, jasne?
Niech zdycha, skoro zachciało jej się bachora po czterdziestce!
Towarzyszko, wydajcie mnie milicji, ale nie zmuszajcie do tego!
- Usuniesz, jak ci każę! - Jest prawie w piątym!
Stul pysk!
Idź stąd! Obyś umarła w męczarniach!
Obyście nigdy nie umarły! Wynoście się!
Morderczynie!
Zniszczyłaś mi młodość. Zniszczyłaś mi życie, wiedźmo!
Ionela, chodź.
Masz.
Nalej sobie śliwowicy.
No już.
Mamo, czemu mnie tak dręczysz? Co ja ci takiego zrobiłam?
Irina...
córeczko. Moja córeczko...
Nigdy mnie nie kochałaś.
Nie rozumiem, za co mnie tak nienawidzisz.
Wiesz, że chcę dla ciebie jak najlepiej. Po co wam to dziecko?
Yannis niedługo idzie na emeryturę, a tu taki maluch...
No i te przypadki deformacji.
Towarzyszka doktor ma rację. Przez promieniowanie dzieci to udręka.
Czemu nikt nie rozumie?
Nasze dziecko nie będzie potworkiem, będzie zdrowe.
Będziemy o nie dbać, a Yannis bardzo go pragnie.
Yannisa tu nie ma, jest na morzu! Tam jest inaczej!
Inna przyroda, inne chmury. My jesteśmy tu, obok Ruskich.
Cokolwiek się stanie, zajmiemy się nim.
Głupia, jak zamierzasz zajmować się kaleką?
Ja jestem stara.
Yannis jest w domu dwa tygodnie na pół roku.
- Jak zaopiekujesz się kaleką? - Nie będzie takie.
Nie będzie.
Kochanie...
powiem ci coś.
Ja też usunęłam ciążę.
Byłam młodsza od ciebie.
Zaraz po tym, jak zginął ojciec Yannisa.
Jak miałam wychować je sama?
Wychować dwójkę? Więc się go pozbyłam.
- Nene wiedziała? - Nie.
Tylko moja cholerna teściowa, nie wezwała lekarza.
Chociaż krwawiłam przez pięć dni.
Sprowadziła weterynarza.
To on mnie uratował.
Podał mi antybiotyk dla koni.
Przez pięć dni nikt nic o mnie nie wiedział.
Yannis płakał pod drzwiami.
Był mały, nie rozumiał.
Ale ja tego nie chcę, nie mogę.
Nie jestem taka jak ty!
Jesteś dokładnie taka.
Silna, piękna i mądra!
Jesteś lepszą mamą dla Gabriela niż ja byłam dla Yannisa.
Nie wiem, o co ta awantura, bo i tak je urodzisz.
Wychowasz kalekę, bo już jest za późno.
Towarzyszko... jeden kieliszek i taki tupet?
Jak mówię, że usunie to usunie!
Towarzyszko nauczycielko! Mówili w radiu,
że na Morzu Czarnym zatonął statek Socjalistycznej Republiki Rumunii!
Kto to?
- Vasile. - Czego chce?
Nie wiem. Sprawdź.
Ty sprawdź, bo będą kłopoty! No idź!
Boisz się? To czemu się zgodziłaś?
Proszę pani! Proszę pani!
- Czego chcieliście? - Zastałem towarzyszkę nauczycielkę?
- Długo podsłuchiwaliście? - Przecież jestem głuchy...
- Jak długo? - Ja nic nie słyszę, odkąd...
- Mówcie! - Nie słyszę od tamtego wybuchu!
- Bez wygłupów. - Nic nie słyszałem!
Nie żyje?
- Powiedz, czy nie żyje! - Kto?
- Zatonął, tak? - Uspokój się.
- Zatonął, wiedziałaś! - O czym?
Nie słyszałaś, co powiedział? Zatonął statek, wiedziałaś!
Kto zatonął? Przestań, wracaj do środka!
Samotność nie służy kobiecie.
Pójdę już, ale nie służy jej, wcale.
Będę się modlił.
Odsuń się! Weź wszystko i mów, co wiesz!
Mówili w Wolnej Europie. W radiu, towarzyszko.
Zatonął statek Socjalistycznej Republiki Rumunii, nic więcej.
Co tu się dzieje?
W moim domu?
- Zrobiłaś z niego sklep, mamo? - Ciszej, sąsiedzi usłyszą.
Chyba wszyscy są tu.
Co to, kiermasz?
Czemu rower stoi na środku podwórka?
Vasile, co tu robisz?
Gdzie dzieci?
A ta wanna? Stoi, gdzie ją zostawiłem!
Niesamowite, nic ci nie dam.
- Co moja matka kombinuje? - Nie wiesz, że jestem głuchy?
Mnie możesz powiedzieć, Partia się nie dowie. Co mówiła?
- Mamo... - Myślisz, że gdzie jesteś?
- Odsuń się. - Ciszej.
Postawiłaś dom na zadupiu i jeszcze mnie nie wpuszczasz?
Odsuń się, kobieto!
A tobie nic nie dam! Do domu!
Furtka nienaoliwiona, wanna stoi... Do domu!
- Już idę. - Zasrane życie.
Wynocha.
Zabieraj rzeczy i wynoś się.
Powiedziałem: wynoś się.
Zamknęła twoje dzieci?
Tata!
Wróciłeś! Czułam, że wracasz.
- Pokonałeś morze. - Pewnie. Mam coś dla was.
- Byłyście grzeczne? - Tak!
Mamo, zostań, musimy pogadać.
Dla ciebie... kolejka.
A dla księżniczki...
- Ionela, idź. - Dobrej nocy.
Czekolada i kolejka? Zostanę maszynistą.
Tato, patrz! Jaka piękna!
- Podoba ci się? - Tak. - Gdzie będzie ją nosić?
Cicho bądź.
- Opiekowałeś się dziewczynami? - Nie było łatwo.
- Widzisz? Ja mam to na co dzień. - Babcia znów zdenerwowała mamę.
Byłbym wcześniej, ale sprawdzali nas na granicy.
Czy nie jesteśmy napromieniowani.
Głupie to, co? Z tym promieniowaniem.
Na której granicy?
W Fokszanach, między Mołdawią a Muntenią.
Daj mu jeść.
I kieliszek.
Przywiozłem ci broszkę ze Stambułu.
Z myślą o chrzcinach, ale...
Piękna.
Niepotrzebnie wydajesz walutę na zachodnie głupoty.
Nie szkodzi, waluty masz tu dość.
Na ciężkie czasy.
- Chyba nie wydałaś? - Mam swój rozum.
Jasne, wydawaj wszystko na matkę!
Wiesz, że wychowuję dzieci za swoją pensję i zasiłki?
Ledwo wszedłeś i tylko "mamusia".
Co?
Jedz! Nie gotuję jak ona?
Bo niby kiedy? Ciebie nigdy nie ma!
- Sama jedz te pomyje! - Siadaj.
W tym domu ja rządzę!
Skoro żona mówi, że zasługuję na to...
zjem to.
Chłopak czy dziewczynka?
Tak traktujesz męża?
Wynocha z mojego domu! Wynocha, bo przyłożę!
Idź i zabierz dzieci! Już!
Chodźcie do taty.
Tata musi się wyspać. Ale jutro...
będzie piłka, czekolada i lody.
Pilnuj mamy, nie zostawiaj jej.
Lepiej pokaż swoje stopnie.
Babcia ma rację. Po tym promieniowaniu należało jej się.
Proszę.
Weźcie to, jest ciemno.
I nie mów tak. To wasza babcia i ma rację, co do stopni.
Co jest?
Wiatr znów przestawił antenę.
Co tam robisz?
Mówię do ciebie!
Złaź, bo spadniesz!
Głucha jesteś czy jak...
Kiedy mówię "złaź", to złaź.
Daj, zdejmę...
- No daj, zdejmę. - Poradzę sobie!
Kto je tam zawiesił?
Vasile, mama, ty? Kto, do cholery?
I co mówiłem?
Pokaż...
Pokaż... Nic ci nie będzie.
Mogę pocałować?
Zostaw, jest późno.
Trzeba było powiedzieć 20 lat temu, ale teraz...
Puść...
Co było? Chłopak czy dziewczynka?
Co, do cholery?
Usunęłaś dziecko! Niewinne dziecko!
Ty suko!
Zrobiłaś, co mówili ci ludzie i matka, bo nie masz własnego rozumu.
Jesteś morderczynią.
Suka.
Gdzie położyłaś drut do bezpieczników?
Nie szukaj.
- Wyłączyli prąd. - Co?
Do jutra nie będzie światła.
Czy na morzu macie światło?
Tak.
A Stambuł?
Jaki jest? Czy jak...
na pocztówkach? Kolorowy, rozświetlony?
Piękny jak na pocztówkach, cały w blasku.
Ludzie też są inni.
Jakby szybciej myśleli i chodzili.
Opowiadaj...
O Stambule, jeszcze.
Palmy na ulicach...
zapach pomarańczy...
dookoła morze.
Wybacz.
Wybacz mi.
Wybaczam.
Widziałeś Vasile'a?
Ledwo wróciłeś i już baluje jak panisko.
Wiesz, co mówi?
Mówi:
"Ten Bóg, w którego nie wierzycie...
strzeże nas...
i nie będzie promieniowania na naszym podwórku".
Naprawdę tak mówi?
- Tak. - A ty mu wierzysz?
Tak, wierzę.
Bo czemu nie?
On bardzo cię szanuje.
Mówi, że na morzu jesteś jak pustelnik.
Że jesteś tam bliżej Boga niż my tu, na lądzie.
Może i tak.
Nie wiem.
A ty dokąd?
Czemu się ubierasz?
Zostawiasz mnie z dwójką dzieci?
Zostawisz dwoje dzieci bez matki?
Chociaż powiedz, czy był chłopak czy dziewczynka?
Chłopak czy dziewczynka?
Muszę odejść.
Inaczej tobie, dzieciom i mamie będzie ciężko.
Dlaczego?
Chcę urodzić to dziecko.
Co?
- Nie wiem, czuję, że... - Jakie dziecko?
Czuję, że będziemy mieli chłopca. Już prawie go usunęłam, ale wróciłeś...
Nigdy nie wiem, kiedy wrócisz.
Muszę iść, bo mnie zgarną.
Matka zgłosiła, że nie jestem w ciąży.
- Posadzą nas obie. - Zaczekaj...
Do porodu będę u swojej mamy.
Tęsknię za nią. Za tatą też.
Co cię napadło? Dlaczego odchodzisz? Chodź tu!
- Posłuchaj... - Powiedz Marceli, że umarłam.
Że zniknęłam. Nie, że wyjechałam za granicę.
Spójrz na mnie. Spójrz!
Ty posłuchaj mnie!
Chcesz tego dziecka czy nie?
- Chcesz? - No pewnie.
Podajemy wiadomości.
To początek końca.
Timisoara jest na ustach całego świata.
Mieszkańcy miasta wylegli na ulice, by przypomnieć Rumunom
i światowej opinii publicznej o dramatycznych wydarzeniach
ostatnich dni, jakie miały miejsce głównie w Timisoarze.
Głównie, ponieważ, o czym będziemy mówić...
...nad ranem Rumuni dołączyli
do Węgrów zebranych wokół kościoła...
i studencki wiec przerodził się w niezależną demonstrację.
Od tego momentu mamy różne relacje.
Niemiecka agencja DDA informowała o sobotnich protestach jako pierwsza.
Powołując się na naocznych świadków
donosiła o wprowadzeniu wojska do miasta.
Radio Budapeszt podało, że personel medyczny
korzystał z pojazdów wojskowych.
Wracający z Rumunii opowiadali
o użyciu przez milicję armatek wodnych.
Obywatel Czechosłowacji widział na ulicach czołgi.
Agencja Associated Press podała,
że podczas próby interwencji Securitate na ulice wyległo całe miasto.
O 14:00 duże oddziały wojska
blokowały dostęp do głównych skrzyżowań...
Dlaczego płaczesz?
Nie płaczę.
To koniec, nie żyje. Jesteś wolna.
Ana, kochanie... w tym kraju nikt nie jest wolny.
- A czym jest wolność? - Kpisz ze mnie mnie? - Nie, pytam.
Dlaczego? Nie ciągnij.
Bo ty i tata...
- Powiedz coś! - Nie.
Co ja i tata?
- Nie kop! - Mieliście swoją wolność!
Tata na morzu, ty z Teo. Gdzie byłaś?
Przepraszam, nie miałam wyjścia.
- Co robisz? - Patrzę przez okno!
- Przestań kopać. - Nie chcę!
Weź Teodora na ręce, jest twoim bratem.
- Teo! - Ma na imię Teodor.
- Teo! Tak mówiła babcia! - Dobrze, Teo! Weź go!
Nie chcę!
Jeśli nie przestaniesz, nigdy nie dojedziemy, rozumiesz?
I statek nam ucieknie!
Ana!
Ana Maria, stój!
Stój!
- Wracaj do samochodu! - Nie chcę!
Rób, co ci każę! Do samochodu!
Nie chcę!
Wracaj! Już!
Jesteś jak ona! Potworem!
Ty jesteś jak ona! Identyczna!
Na wczorajszej konferencji kanclerz Kohl przekazał informacje
o protestach w kilku rumuńskich miastach i dodał,
że policja i wojsko są w stanie podwyższonej gotowości.
Co więcej, agencja TASS zacytowała Węgierską Agencję Prasową...
- Załóż szalik! - Mam już chustę pionierów! Mało ci?
- Żartujesz sobie? - Nie, jesteś już duża.
- Bezczelna! - Uczyłam się od najlepszych.
- Masz po babci co najgorsze! - Miałabym to po tobie, gdybyś została!
- Co ci jest? - Co tobie jest?
Chcesz zatrzymać tatę i znów odejść, tak?
Nie wiesz, że nie umiem rozpalać ognia ani prać?
Kto będzie gotować?
Kto będzie nosił wodę, kto zawiezie mnie na pochód?
- Tata i... - I kto?
Babcia nie żyje i to ja ją znalazłam!
No już, już.
Oddychaj. Mama jest przy tobie.
Ale chcesz znów odejść.
Już nas nie kochasz.
Jestem tu.
No już, już.
...kilka tysięcy osób.
Protesty trwały przez sobotę i niedzielę.
Interweniowały oddziały specjalne Securitate, milicji i wojska,
użyto gazu łzawiącego, armatek wodnych i pałek.
Oddano strzały ostrzegawcze.
Demonstranci udali się pod siedzibę okręgowego Komitetu Partii,
domagając się spotkania z nowym sekretarzem, Radu Balanem.
Ilie Matei, były I sekretarz Timisoary, podobno również jest w mieście.
Kochanie...
nie wiesz, że miłość nigdy nie ucieka?
Nigdy się nie obraża?
Nie unosi się gniewem?
Miłość wszystko znosi, we wszystko wierzy i wszystko przetrzyma.
Ale ja chcę twojej miłości.
Chcę tylko zdążyć na spotkanie z tatą.
A potem zobaczymy.
Przepraszam, mamo. Tęskniłam.
Ostatnia w samochodzie to gapa!
Czy na tych słupach stoi most?
Tak, kochany.
Nie martw się. Pójdę do popa i dam mu moje oszczędności.
Ja zajmę się chlebem. W szafce zostało trochę serwetek.
Mamy świeczki. Tata przywiózł ze Stambułu.
Poradzimy sobie, mamo.
Film dedykujemy naszym rodzicom
oraz ofiarom komunizmu, strachu i katastrofy w Czarnobylu.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski