Downloaded from YTS.MX
EEN NETFLIX-COMEDYSPECIAL
Zijn jullie er klaar voor?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cristela, weet je hoe ik senator Robert Kennedy heb ontmoet?
Nee.
We hadden 140.000 stemmers…
…in Californië. -Dat meen je niet.
Hoe gaat het met iedereen?
Ik kwam erachter dat hij naar het Coronado Hotel in San Diego ging.
Dus ik ging erheen…
Ik ben Joaquin Castro.
En zo heb ik Robert Kennedy ontmoet.
Zo kennen jullie elkaar?
Overdag werk ik voor het Congres.
En er is nog een verhaal over…
Dolores, ik ben laat. Ik ga. Maar ik ben zo terug.
Je moet dit verhaal horen. -Ik wil het horen.
Ik wilde iets respectabels met mijn leven doen.
Dus hier ben ik. Ik open voor Cristela.
Mooie verhalen. Wauw, geschiedenis.
Sí se pudo, toch?
Sí se puede. -Ja.
Houd die gedachte vast. Ik ben zo terug.
Ik wacht op je. -Natuurlijk.
Oké.
Een groot applaus voor mijn te gekke vriendin…
…uit de Rio Grande Valley in Texas…
…Cristela Alonzo.
Kijk ons nou.
We hebben het gemaakt.
Rond deze tijd vorig jaar hadden we huisarrest van God.
En kijk ons nou. Nu zeggen we:
'Kijk ons nou, we leven nog.'
Het is geweldig.
Ik wist niet of we het zouden redden.
We begonnen met COVID-19…
…en nu zijn we bij COVID-24.
Echt waar.
Covid is net Star Wars geworden.
Om de zoveel maanden is er een nieuwe.
'O, man. Is Omnicron uit?
Ik heb The Mandalorian nog niet gezien.'
Wat?
Het hoefde niet zo te gaan.
Het hoefde niet zo zwaar te zijn.
Ik ben opgegroeid met enge films. Ik ben gek op zombiefilms.
En er is altijd een scène waar je erachter komt:
'O, mijn God. Het zijn zombies.'
Het is nooit één zombie. Het zijn er altijd dertig.
Ik keek naar die scène bij elke film en dacht:
dat is onrealistisch.
Hoe kunnen ze het zo ver laten komen?
Toch?
Want als ik ooit één zombie zie…
…maak ik 'm af.
Maar om er dertig te krijgen?
Hoe doen we dat? Toen dacht ik: weet je waarom?
Omdat we nooit die scène laten zien waar er klootzakken rondlopen en zeggen:
'Het is mijn recht om gebeten te worden door een zombie.'
'Het is mijn recht als Amerikaan om gebeten te worden door een zombie.'
Je hoort niet te kiezen hoe je sterft, idioot.
Wat is dat?
De afgelopen jaren waren zo zwaar.
Ik zat tijdens de lockdown in LA en ik haatte het.
Ik kom uit een hechte familie.
Dit was voor het eerst dat ik iets zonder familie moest doen.
Het was zwaar.
Mijn familie komt uit Zuid-Texas.
We komen uit Mexico. En…
Dat is Zuid-Texas. Het is net Zuid-Texas.
Ik ben opgegroeid in een familie met een gemixte status.
Als je niet weet wat dat is, de helft heeft papieren…
…en de andere helft niet…
…en we zeggen niet wie wie is.
Raad eens? We lijken allemaal op elkaar.
We hadden niet veel geld vroeger.
We moesten een badkamer en een geboorteakte delen. Echt balen.
Mijn broer Cristela haatte het.
Het is oké.
Spaans is mijn eerste taal. Engels leerde ik later.
Als kind was Engels mijn tweede taal.
Ik moest Engels leren…
Ik moest Engels leren door series als The Price is Right te kijken.
En witte mensen maakten het lastig.
'Plinko' is geen echt woord. Rot op.
Ik vertrouwde jullie.
Ik leerde jullie woorden en gebruikte ze in het dagelijks leven.
'Ik kan vandaag niet. Ik voel me plinko.'
Blijkt het geen echt woord te zijn.
Ik ben gek op dat woord.
Ik wil mijn kinderen Plinko noemen.
Want het klinkt Mexicaans.
Ik dacht dat ik mijn kinderen Plinko kon noemen, want ik kom uit de hood.
En daar geven we onze kinderen echt vreselijke namen.
Soms vernoemen wee ze naar dingen die we willen in het leven.
'Yo, dat is mijn dochter, Mercedes. Hoe gaat het?
Dat is mijn zoon, Waterrekening Betaald. Kom eens gedag zeggen.'
Waar is Kabel? Heeft iemand Kabel gezien?'
Zo leerde ik Engels.
We zaten voor de tv en keken series en ik herhaalde alles wat ik hoorde.
De stemmen, de accenten.
In mijn familie ben ik de enige die geen zwaar Mexicaans accent heeft.
Mijn oudste broer…
…is opgegroeid in Mexico.
Hij heeft dat stereotype accent.
Als een taco zou kunnen praten.
Als Edward James Olmos hem zou ontmoeten, zou hij 'm 'calculus' willen leren.
Snap je?
'Je hebt ganas nodig.'
Het was altijd raar, want we zijn samen opgegroeid…
…maar het klonk alsof we geen familie waren.
Mijn broer zei altijd: 'Hé, zus…
…wil je wat te eten halen?'
En dan zei ik: 'Dat zou kunnen.
Of wil je zien wat er achter deur nummer drie zit?
Kom maar hier.'
Weet je wel?
Trouwens, als je erover nadenkt…
…is The Price is Right geen spelshow voor arme mensen.
Wij weten niet hoe duur dingen met een merk zijn.
Wij kopen het huismerk.
Ik ben opgegroeid met de Dollar Store. Dat ben ik bij The Price is Right.
'Hoe duur is sinaasappelsap?' -'Negenennegentig cent.'
'Hoe duur is die mac and cheese?' -Te duur. Zet maar terug.'
Nu, als volwassene, spreek ik drie talen.
Ik spreek Spaans, Engels…
…en Kaukasisch.
Nee, Kaukasisch is net als Engels, maar dan met dure woorden…
…die ik normaal niet gebruik…
…zoals 'biologisch' en 'aftrekbaar'.
Ik zal je een voorbeeld geven.
In het dagelijks leven, als m'n vrienden iets fout doen…
…zeg ik: 'Bitch, je hebt het verpest.'
In het Kaukasisch zeg ik: 'Mevrouw, dat is onacceptabel.'
Zie je? Een beetje…
'Ik sla je in elkaar.'
'Ik wil de manager spreken.'
Ik kom uit een grensstadje naast Mexico in Zuid-Texas.
Het is altijd interessant, en we praten er niet veel over…
…hoe veel van ons in een bubbel zijn opgegroeid.
Als je uit een dorpje komt, of zelfs uit een grote stad…
…en er is weinig diversiteit in je buurt, dan weet je niet beter.
Want je bent een kind. Daar kun je niks aan doen.
Ik zeg altijd: wanneer je volwassen bent en de wereld intrekt…
…en je ontmoet mensen en culturen waar je niet bekend mee bent…
…dan is het jouw taak om erover te leren en te ontwikkelen.
Dat moeten we doen, toch?
Maar het is lastig.
In het begin.
In mijn grensstadje was geen diversiteit.
We waren allemaal Mexicaans.
Iedereen in mijn buurt was Mexicaans.
We noemden elkaar 'Mexicaan'. 'Hoe gaat ie, Mexicaan?
Alles goed, Mexicaan?'
Toen ging ik studeren in St. Louis, Missouri.
Ze hadden me moeten waarschuwen.
Ik was niet klaar voor wat ik zou zien.
Er waren verschillende soorten mensen.
We waren allemaal Mexicaans.
Zelfs als ik mensen op tv zag, leek het niet echt…
…omdat tv zo ver weg voelde van waar ik ben opgegroeid.
Ik was in St. Louis, mijn eerste dag op de universiteit…
…en een jongen komt maar me toe, hij werd m'n beste vriend.
Hij zei: 'Hé, hoe gaat ie? Ik ben Byron.'
Ik zei gelijk: 'Mexicaan.'
'Jij bent de donkerste Mexicaan die ik ooit heb gezien.'
Hij zei: 'Ik ben zwart.'
Ik zei: 'O.'
Ik kende het niet. Net als met witte mensen.
Ik wist niet dat witte mensen in zoveel tinten kwamen.
Je hebt wit en wít.
Je hebt wit en: 'Ben je een spook?
Studeer je hier of heb je een boodschap van mijn overleden moeder?'
Maar ik wist niet dat ik andere mensen zou ontmoeten die uit een bubbel komen.
Dat verwarde me.
In mijn eerste jaar had ik een kamergenoot uit Tennessee.
Ze had nog nooit een latina ontmoet.
Niemand in haar familie.
Haar moeder was bij haar om haar af te zetten.
Haar moeder wist niet of ik Engels sprak.
We hadden de hele dag zitten praten.
Ik weet niet of ze dacht dat ik het zou vergeten…
…of mijn Engels op was halverwege de dag.
'Hé, hoe gaat het? 'Goed.' 'Zeker weten?'
'Proefversie verlopen. Upgrade? Nee, werkt niet meer.'
Dus de moeder van mijn kamergenoot nodigde me uit om mee te eten.
Maar ze acteert alle woorden.
Zodat ik het zou begrijpen.
Ze bedacht het ter plekke.
Ze zei: 'Hoi.
Dus…
Ik vroeg me af of je…
…met ons…
…Italiaans wilt gaan eten.'
Waarom is dit Italiaans?
'Weet je wat Italiaans is?'
'Ik speel Super Mario Bros. Natuurlijk weet ik… Ja…
…ik weet wat Italianen zijn.'
Ik ken hun volkslied.
De vlag is daar. Ja. Salute.
Alle Italianen zijn loodgieter. Kom.'
Ik zei ja, want ik had nog nooit Italiaans gegeten.
Mijn moeder was een Mexicaanse chef in een Mexicaans restaurant.
Ik at alleen Mexicaans.
Ik had geen idee, maar ik wilde zien wat Italiaans eten was.
Dus ik zei ja.
De moeder van mijn kamergenoot nam ons naar geen gave plek, Olive-a Garden.
Als jullie niet lachten, komt het omdat jullie geen Italiaans spreken.
Dat geeft niet.
Ik veroordeel niet, maar leer wat cultuur.
Dus we waren bij 'Olive-a Garden'.
We aten oneindig veel brood en salade.
Zoals dat gaat in Italië.
En je weet toch hoe er peperoncini in de salades zitten?
Ze lijken op jalapeño's, maar zijn het niet?
Zoals wanneer je een witte jongen met dreads ziet. Dat is het niet.
Toch?
Toch? Ja.
Dus de moeder van m'n kamergenoot ziet de eerste peperoncino en wordt gek.
Ze denkt dat dit een moment is om een band met me te krijgen.
Ik maak geen grap. Deze vrouw wil het als cadeau geven.
Ze kijkt me aan en ze…
Ze pakt een vork, prikt er in een, kijkt me aan en zegt:
'Ik weet wel wie dit wil.'
Ze was zo enthousiast.
Ik wist niet hoe ze wilde dat ik zou reageren.
'Bedankt, mevrouw.'
Ik was 18.
Het was mijn eerste dag buiten Texas.
Niemand had ooit zo tegen me gesproken.
Ik wist niet wat ik moest denken, hoe ik moest reageren.
Deels was ik zo boos en wilde ik zeggen:
'Hé, racistische trut.'
Maar ik wilde het.
'Hé, jij racist, maar je hebt wel gelijk. Geef hier.'
Ik vertelde mijn vriend dat verhaal onlangs.
Hij zei: 'Waarom ben je boos? Dat was twintig jaar geleden.'
Ik zei: 'Omdat ik nu pas besef hoe erg het was.'
Toch?
Soms blik je terug op je leven en de dingen die cool waren…
…en denk je: dat was niet oké.
Maar dat wisten we toen niet, omdat het toen oké was.
Toen was het acceptabel.
Maar zo gaat dat.
We leren door de jaren heen…
…dat je sommige dingen niet meer kunt doen.
Het is niet oké.
Zoals wanneer mensen zeggen: 'Kan ik dat woord niet meer zeggen?'
Raad eens? Dat had je nooit moeten doen.
Raad eens?
Dat hoort niet.
Maar nu kunnen we tegen je zeggen: 'Hé, niet doen.'
Als ik terugkijk, wilde ik dat iedereen me mocht.
Ik deed dingen die ik niet wilde doen omdat ik cool wilde zijn.
En als ze me niet mochten, dacht ik altijd dat het mijn fout was.
'Wat heb ik verkeerd gedaan? Hoe maak ik het weer goed?'
Toen ik dertig werd, begon ik te denken:
ik denk niet dat ik jullie mag.
Misschien zijn jullie het probleem.
Nu ben ik veertig en zeg ik: 'Krijg wat. Ik moet planten water geven.'
En dat is het
Geweldig.
Ik vind het heerlijk.
Ik vind ouder worden geweldig. Hoe ouder ik word, hoe minder het me boeit.
Ik ben net jarig geweest. Ik ben 43.
Geweldig.
Weet je wat ik er zo leuk aan vond?
Op je 43e ben je niet oud…
…maar ik ben ook niet jong.
Precies in het midden.
Ik voel me net als een iPhone 6.
Ja.
Ik weet dat ik niet de nieuwste telefoon ben…
…maar ik ben te betalen en ik klaar de klus.
Dat ben ik.
Daten met mij is als daten met een iPhone 6.
Ja, de jongere vrouw heeft een langere batterijduur.
Op zaterdagvond om 3.30 uur zeggen zij:
'Fuck it, we doen het.'
'Zevenenveertig procent.'
Ik ben een iPhone 6.
Om 22.30 zeg ik: 'Eén procent, ik sluit af.
Laat me maar bij de muur liggen.'
Serieus.
Ik ben net over covid heen.
Klinkt als een relatiebreuk: 'Ik ben over covid heen.'
Het was raar. Ik kan veel dingen nog steeds niet ruiken of proeven.
Het was bizar.
Ik was kapot.
Maar het zit zo.
Ik testte positief op m'n verjaardag.
Dat is een slechte manier om je verjaardag te vieren.
Zo van 'Gefeliciteerd'.
Het was zwaar.
Ik ben jarig op 6 januari.
Dus…
Ik was ziek.
Iedereen zei: 'Zorg goed voor jezelf. Rust uit.'
Ik zei: 'Ja.'
Ik zei dus: 'Oké, ik heb covid. Ik doe rustig aan.'
Ik krijg een telefoontje van m'n huisbaas.
Hij zei: 'Hé, Cristela.
De politie is hier en ze willen met je praten.'
Ik zei: 'O, shit.
Is dat wat ze doen met mensen met covid?
O, mijn God.'
Echt iets voor een bruine vrouw, toch?
Ze zeiden: 'Er is een man die pakketjes steelt hier in de buurt…
…en we vonden een pakketje met je naam erop.
En het was niet opengemaakt.
Je moet de doos openmaken…
…zodat je de politie kunt vertellen hoeveel alles waard is…
…want boven een bepaald bedrag is het een misdrijf.
Dus we moeten weten of deze man kan worden aangeklaagd.
Kun je naar beneden komen?' -Ik zei: 'Ja.'
Ik hang op en dacht: nee, je hebt covid.
Dus ik bel terug en zeg dat…
…en hij zei: 'Wat dacht je hiervan.
Wat als de politie naar jou komt?
Ze dragen een mondkapje en blijven aan het eind van de gang.
Ze zetten de doos neer en dan kun jij hem openmaken…
…en gewoon schreeuwen hoeveel…
…alles is naar de politie.'
Ik zei: 'Ja, klinkt goed. Doen we.'
Dus de politie komt naar boven. Ze zetten de doos neer.
Ze staan aan het eind van de gang met hun mondkapjes.
De huisbaas is erbij en ik besef…
…dat ik de doos niet met mijn handen open krijg.
Ken je dat, als je een schaar nodig hebt, maar je 'm niet kunt vinden?
Als je hem niet nodig hebt, liggen ze overal. Snap je?
Ik moest die doos openmaken.
Ik kon niks vinden, dus ik pakte een mes uit de keuken.
Ja.
Ik zei: 'Ik heb een mes.'
M'n buurvrouw doet open en ze zegt: 'O, shit.'
Ik zei: 'Ga naar binnen.'
Ik maak de doos open en ik zie…
Het is een zwarte doos met een Netflix-lint eromheen.
De politie zegt gelijk:
'Is dat Netflix?
Ik heb Netflix, mij geven ze nooit wat.
Waarom geeft Netflix jou dingen?'
Ik zei: 'Ik ben comedian, ik maak een special voor ze.'
Ik hoorde dat ze me een verjaardagscadeau zouden geven…
…dus ik denk dat dit het is.'
Hij zei: 'Wat is het?'
Ik zei: 'Weet ik niet, even kijken.'
Ik doe de doos open…
…en het is een deken. Een hele mooie deken.
Ik zei: 'Het is een deken.'
De agent zegt: 'Een deken?
Netflix is een miljardenbedrijf en ze geven je een deken?
Jeetje.'
Weet je?
Ik zei gelijk:
'We zijn niet aan het daten. Ik ga niet met Netflix naar bed.'
Hij zei: 'Hoeveel is die deken waard?' Ik zei: 'Het is een cadeau.'
Hij zei: 'Zoek het merkje.' -Ik zei: 'Oké.'
Ik zoek het merkje en geef het door.
Hij zei: 'Wacht even, ik googel het.'
Hij googelt het.
Hij zegt: 'De deken is 179 dollar.'
Ik zei: 'Dat hoef ik niet te weten. Het was een verjaardagscadeau.'
Hij zei: 'Zit er verder nog iets in?
Ik mag hopen van wel.'
Ik zei: 'Weet ik niet. Even kijken.'
Ik kijk verder en er zit een kaars in.
Ik zei: 'O, een kaars.'
Hij zei: 'Hoeveel kosten kaarsen?'
Ik zei: 'Dat verschilt, van vijf dollar tot 95 dollar.
Het verschilt. Ze zijn erg mooi.'
Hij zei: 'Wat is het merkje?' Ik zei: 'Wacht even, even kijken.'
Ik geef hem het merk en hij googelt het.
Hij zei: 'Het is 90 dollar. Wat?
Negentig dollar? Dat is meer dan een halve deken.'
Hij zei tegen z'n partner: 'Oké, dat is 179 en 90 dollar.
Even optellen.' En hij zei:
'We hebben een misdrijf.
We hebben een misdrijf.' Hij is helemaal blij.
Ik zit midden in een verknipte gameshow. Zo van: 'Is het een misdrijf?'
'Ja, inderdaad.'
Dus…
Ik zei: 'Wat nu?'
Hij zei: 'Ik heb je gegevens nodig.
Hoe heet je?' Ik zei: 'Cristela Alonzo.'
'Wanneer ben je jarig?'
'Zes januari.'
Hij zei:
'Dat is vandaag.
Wacht, heb je covid op je verjaardag?'
'Ja.'
Hij zei: 'Wacht even.
Zes januari?
Zoals vorig jaar?
Toen ze het Capitool overnamen?'
Ik zei: 'Ja, dat was mijn verjaardag.'
Hij zei: 'Meid. Jouw verjaardagen zijn knudde.
Pas goed op jezelf.'
Ik vind ouder worden leuk, meestal dan.
Weet je wat ik wel vervelend vind?
Nu begint je lichaam af te takelen.
Je lichaam is niet meer wat het was.
Ik heb mijn pols bezeerd.
Ik werd wakker…
…en hij deed pijn.
Ik heb niks gedaan.
Ik liet het een paar dagen gaan, ik dacht:
ik heb mezelf niet gestoten of zoiets. Het gaat vanzelf wel weg.
Een jaar later…
…en nu moet ik het laten opereren.
Ja.
Ik heb een orthopedisch chirurg.
Ik heb een standaard orthopeed.
Ik heb hem twee keer gezien in anderhalf jaar.
Ik ging voor een schouder die vastzat.
Toen heeft hij die gemaakt en nu is dit kapot.
Toen ik naar hem toe ging, zei hij: 'Je bent nu in de veertig.'
'O, oké. Dan geven we het op.'
'Dat gebeurt als je in de veertig bent.'
'Oké, nou, het was leuk geweest.'
Zo gaat dat nu.
En toen begon ik te denken: het interesseert me niet.
Ik lach de laatste tijd zo veel, ik ben niet eens gelukkig.
Ik voel me ellendig.
Maar ik heb mijn tanden laten doen, en dat was duur.
Dit is hoe ik nu huil.
'Gecondoleerd.'
'Je kunt beter krijgen.'
Mijn tanden waren zo duur, dat ik na m'n dood een 'open mond'-kist wil.
Zo…
Ik wist niet dat tanden zo duur waren.
Ik kreeg de offerte en ik zei: 'Ik koop geen tanden voor iedereen.'
Triest als je je tand moet laten wegleggen.
Zo van: 'Mag ik 'm bezoeken?'
Ik heb nieuwe tanden, want op m'n 40e heb ik tandengeld.
Zie je?
We praten hier niet genoeg over.
Als je als kind niks had…
…en dan volwassen wordt…
…en het geld krijgt dat je nooit had als kind…
…verandert dat alles.
Je hoeft niet rijk te zijn, want je bent rijk voor jezelf.
Ik ben arm opgegroeid.
Nu als volwassene heb ik geld waar ik nooit van had durven dromen.
Weet je? En nu ga ik helemaal los.
Ja, reken maar.
Weet je wie er water uit een fles koopt?
Ik ga naar de Target en koop dingen voor de normale prijs.
Jullie plebs kunnen uit de uitverkoop kopen.
Op m'n 40e kreeg ik nieuwe tanden, een ziektekostenverzekering.
Ga weg. Wat?
Ik heb het gemaakt.
Ken je dat gezegde: 'Geld maakt niet gelukkig?' Onzin.
Dat zeggen alleen arme mensen.
Echt, geld maakt mij gelukkig.
Toen ik geld kreeg, ging ik in therapie.
Ik kwam erachter dat ik paniekaanvallen en depressie had.
Mijn hele leven dacht ik dat ik gewoon arm was.
'Natuurlijk ben ik verdrietig. Ik heb honger.' 'Nee.
Je bent depressief.'
De dokter gaf me medicatie…
…en nu ben ik constant blij.
Ik zeg graag dat ik depressief ben. Waarom? Het is een rijk woord.
Je moet veel geld uitgeven om erachter te komen dat je depressief bent.
Sommige mensen hebben moeite met depressie. Ik bloei op.
Ik zeg het tegen iedereen: 'Ik ben depressief.'
Mijn familie denkt dat ik opschep. 'Ik ben depressief.'
'Opschepper.'
'Ik kan therapie betalen.'
Maar toen ik me beter ging voelen, wilde ik dat gevoel vasthouden.
Ik wilde gelukkig zijn.
'Hoe blijf ik dat doen?'
Want toen besefte ik dat ik toegang had tot dingen die ik als kind niet had.
Dat geluk is lastig te begrijpen.
Ik heb een lijst gemaakt.
Van al het speelgoed dat ik als kind wilde.
Ik heb al het speelgoed gekocht.
Het is niet eens duur speelgoed.
Maar toen wel.
En ik had dat moment dat ik met alles heb gespeeld.
Het voelde goed.
Denk je dat ik de echte Nintendo met dat pistool niet heb gekocht?
Echt wel.
Ik ben decennia te laat, maar ik ga op eendenjacht.
Denk je dat ik geen Cabbage Patch-pop heb gekocht? Echt wel.
Ik zeg niet dat ze geadopteerd is. Ze is van mij
Dat is een geschenk dat blijft geven. De echte hebben een geboorteakte.
Die geef ik aan mijn familie.
Ik doe het omdat het me gelukkig maakt.
Ik ben een eerste generatie Mexicaan-Amerikaan.
En weet je…
Als je eerste generatie bent…
…is het leven anders.
Je krijgt geen kerstcadeaus onder de boom, zoals de rest.
Weet je wat je krijgt?
Meer verantwoordelijkheid.
Elk jaar zegt mijn moeder: 'Ik hoop dat het past.'
Toen ik acht was…
…hielp ik mijn familie met het betalen van de rekeningen.
Ik vertaalde alles voor ze.
Ik vertaalde medicatie en hoopte dat ik ze niet zou vermoorden.
Weet je?
Zo van: 'Nee, dos drinken, niet dood.'
Op school raakte ik in paniek. 'Zei ik één of dos?
Ik dronk melk alsof het bier was.
Alle andere meiden: 'Wil je vadertje en moedertje spelen?'
Ik zei: 'Bitch, ik ben vader en moeder. Ga weg.'
Dat ben ik.
Nu heb ik een kans om voor mezelf te zorgen.
Het is geweldig wanneer dat kan.
Maar soms moet je leren hoe je voor jezelf moet zorgen…
…want het is je nooit geleerd.
Bedankt.
Ik draag nu een bril.
Voor wie hier een bril draagt…
…weet je nog toen je voor het eerst een bril opdeed? Zo van:
'Was dit er altijd al?'
Je kijkt in de spiegel: 'Ben ik latina?'
Toen ik m'n eerste bril kreeg, voelde ik me zo rijk. Ik ging naar Beverly Hills.
Ik zocht rijke mensen om mee te praten.
Ik zei: 'Yo, maat, we hebben geld.'
Rijke mensen zeggen graag dat ze rijk zijn. 'Ik kom net uit Parijs.'
Ik zei: 'Ik ben net terug van LensCrafters.'
'Wij zagen de Eiffeltoren.' 'Ik zag dat stopbord.
Mira. Bril, geen bril.
Geweldig.'
Ik vind het heerlijk om voor mezelf te zorgen…
…maar ik haat het om te leren hoe je voor jezelf zorgt.
Het is moeilijk.
En daar moeten we vaker over praten.
Ik wist niet wat ik met m'n ziektekostenverzekering moest doen.
Die had ik nooit gebruikt.
Ik vroeg een vriend: 'Wat doe je met een verzekering?'
Hij zei: 'Je gaat naar de dokter.' Ik zei: 'Ik ga niet naar de dokter.
Ik gebruik Vicks.'
Ik maak geen grap. Hij zei: 'Wat is Vicks?'
Dat had nog nooit iemand gevraagd.
Het leek wel een haatmisdrijf. 'Wat…'
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik zei: 'Hoe bedoel je?'
Hij zei: 'Wat is Vicks?'
En toen besefte ik…
…dat hij wit is. Hij is verzekerd.
Weet je?
Ik zei: 'Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen.'
Hij zei: 'Waar gebruik je Vicks voor?'
Ik zei: 'Je wensen en dromen. Voor alles.
Je kunt er een lekke band mee maken.
Het is net hoop in een potje. Het is Obama in blik.'
Toen zei hij: 'Ik weet dat jij het voor alles gebruikt.
Maar als je het etiket leest…
…wat staat er dan op?'
Ik zei: 'Wie leest er nou weer het etiket?
Dat doe ik nooit.'
Hij pakt het potje op en hij zei: 'Weet je dat het verlopen is?'
Ik zei: 'Kan dat?
Wat?'
En toen besefte ik dat ik niks over Vicks weet.
Ik weet niet wat het is.
Ik heb nooit gelezen wat er op het potje staat.
Ik weet niet wat Vicks is.
Tot het punt dat als iemand een geweer tegen m'n hoofd zou houden…
…en zou zeggen: 'Bitch, wat is Vicks?'
Dan zou ik zeggen: 'Schiet maar, ik weet het niet.'
En dan zou ik doodgaan.
Maar dat is niet erg, want dan zou ik Vicks op de wond doen…
…en weer tot leven komen.
Dat is wat Vicks is.
Dat is de kracht.
Zo ben ik opgegroeid. Ik ben niet opgegroeid met dokters.
Dus toen ik een verzekering kreeg, wist ik niet wat ik moest doen.
Ik vroeg mijn vriend: 'Wat moet ik doen?' Hij zei: 'Ga op controle.'
Ik zei: 'Wat is dat?'
Weet je wat een controle is? Ik zal jullie versteld doen staan.
Een controle.
Dan word je wakker…
…en ben je niet ziek…
…en dan zeg je: 'Weet je wat? Ik ga toch naar de dokter. Kom op.'
Dus ik googel het.
En de eerste dokter die me wilde zien…
…was de gynaecoloog.
Daar was ik nog nooit geweest.
Ik was veertig. Ik was er nooit geweest.
Ik wist niet wat ze deden.
Ik had gewoon zoiets van: een dokter is een dokter.
Ik wist niet dat ze dokters hadden voor daar beneden.
Hoe weet je dat het ziek is?
Ik heb 'm nooit horen hoesten.
En al was dat zo, dan had ik er Vicks op gedaan.
Dus ik ging op controle.
Ik wist niet wat ik kon verwachten.
Ik kwam binnen. Ze heeft die zilveren dingen. Ik weet niet waarvoor.
Ik pak m'n sleutels. Ik hang ze op.
Ik dacht dat het een kapstok was.
Ik ben trouwens naakt.
Ik draag een papieren badjas. Ik dacht er niks van.
Het eerste wat ik denk is: mijn dokter is een vrouw.
Ik zei: 'Deze vrouw snapt me.
Ze zorgt dat ik m'n kleren uittrek…
…zodat als ik op de weegschaal stap…
…ik superlicht ben.'
Want als ik me thuis weeg, ben ik naakt.
Als ik op de weegschaal stap…
…ben ik naakt. We weten allemaal dat kleding zwaar is.
Deze outfit weegt 22 kilo.
Thuis ben ik naakt. Als ik kauwgom kauw, doe ik…
Ik sta op m'n tenen, ik doe de Karate Kid.
Weet je wel?
Ze heeft een klembord.
Ze zei: 'Oké, kom maar op.'
Ik zei: 'Oké, kom maar op.'
We keken elkaar aan.
Ze zei: 'Oké.
Ik heb nog meer patiënten. Ga liggen, benen omhoog. Laat me je vagina zien.'
'Wat?'
Dus ik heb al het papierwerk ingevuld en ik had opgeschreven…
Ze vroegen: beroep. Ik schreef: comedian.
Ik dacht dat ze me in de maling nam.
Ze zei: 'Laat me die vagina zien.'
Ik ging erin mee. Ik zei: 'Oké.
Hoe ziet hij eruit?'
En nu is ze boos op me.
Ze zei: 'Ga liggen, benen omhoog. Ik moet je vagina bekijken.'
Ik zei: 'Niet met zo'n houding.'
Ik keek haar aan.
En ze zei niks.
Toen besefte ik…
'Ik denk niet dat ze liegt.'
Ik zei:
'Wil je mijn vagina zien?'
Ze zei: 'Ja, ik ben de vaginadokter.'
Ik zei: 'Wat?'
En ik word verlegen.
Het is ongemakkelijk.
Ik zei: 'Mevrouw, dat kan niet.
Ik heb geen ondergoed aan.'
Hij is niet klaar voor de showroom.
Het is een opknappertje.
Verplaats de bus.
Nee. Weet je?
Ze zei: 'Ga nu liggen.'
Ik besef dat ik wel moet. Ze laat me niet gaan.
Dus ik ga heel langzaam liggen.
Net als een cabrio.
Ik ga heel langzaam, want een deel van me…
…denkt dat ze bluft.
Zo van dat ik ga liggen en zij zegt: 'Grapje.'
Snap je?
Ik ga liggen. Ik doe m'n benen omhoog.
Ik wist niet wat ik moest verwachten.
Dus ik doe…
En ze doet niks.
Toen zei ze: 'Hé…
…je ligt te ver weg. Kom eens wat naar beneden.'
Ik kijk naar haar…
…en haar gezicht is hier.
Ik zei: 'Mevrouw, ik denk dat u dichtbij genoeg bent.'
Ze zei: 'Nee, je bent te ver weg. Kom eens wat naar beneden.'
Nu ben ik boos en ik zeg: 'Kom maar halen.'
Ik zei echt: 'Kom maar halen.'
En raad eens?
Dat deed ze.
Ze behandelde me alsof ze aan het verhuizen was…
…en de koelkast moest schoonmaken.
'Dit is over datum.'
Serieus.
Het was zo stil.
Als ik met iemand date, hebben ze nog een playlist.
Zo van 'End of the Road', of 'Water Runs Dry'.
Deze vrouw was stil.
En toen ze klaar was…
…ging ze weg.
Dat doen ze allemaal.
Ik weet het. Jij snapt het.
En na een tijdje komt ze lachend binnen.
Ze zei: 'Hé Cristela, het was leuk je te ontmoeten.'
Ik zei: 'Bitch, sorry, nee.
Daar is het nu te laat voor.
Ik ben Mexicaans. In mijn cultuur zijn we nu verloofd. Nee.'
Ik zei: 'Ik heb een dokter.'
Toen besefte ik dat ze lachte omdat ze me iets moet vertellen.
Dus ze komt lachend binnen.
Ze zei: 'Hé Cristela, het is leuk je te ontmoeten.
Het zit zo…
…ik denk dat je diabetes hebt.'
Het eerste wat ik dacht was: hoe ver omhoog ging ze?
Ik zei: 'Je bent een vaginadokter.'
Ze zei: 'Ja, ik ben een vaginadokter.
En je hebt diabetes.'
Ik zei: 'Wauw.'
Ik dacht even na.
En ik dacht:
hoe erg moet je diabetes hebben…
…dat de vaginadokter erachter komt?
Ik wist niet eens dat diabetes een soa was.
Wat moet ik nu doen?
Moet ik iedereen bellen met wie ik naar bed ben geweest?
'Hé, ik ben net positief getest voor diabetes.
Ik weet niet of het besmettelijk is, maar ik wilde het je laten weten.
Vertel het aan iedereen met wie je naar bed bent geweest.'
Toen dacht ik: wat als het besmettelijk is? Van wie heb ik het?
Nu wil ik iedereen bellen…
…en zeggen: 'Yo, heb je suiker op je pik gedaan?
Was het een condoom of een fruitmat?'
En toen zei ze dat ze erachter kwam door het urinemonster.
Begin daar dan mee.
Ik ben in de war.
Ik ben geen dokter.
Wat nu? Een oogarts zegt dat je een schimmelinfectie hebt?
Hoe werkt dit?
Ik was in de war. Hoe wist ze het? Keek ze daar beneden…
…en zag ze Willy Wonka's chocoladefabriek?
Zag ze een Oempa Loempa met een fluit?
Zong hij een liedje?
oempa loempa doe-pa-di-dee
deze bitch heeft diabetes type twee
Wat is er gebeurd?
Ik kan niks meer.
Ik doe niks meer.
Ik zit de hele dag thuis moordseries te kijken.
Dat is het.
Ik weet niet waarom ik daarvan hou. Ik ben geobsedeerd.
Een marathon Forensic Files…
…is net porno voor mij.
Ik zit tegen de bank. 'Ja. Moord voor de verzekering.'
Ik zit er helemaal in.
Er is een zender die ID Channel heet.
Daar heb je 24 uur per dag moorden, zeven dagen per week.
Moord, moord, moord.
Ik kijk zo vaak dat ik die mensen begin toe te juichen.
Vorige week vermoordde een vrouw haar man. 'Goed zo, Lydia.
Wij hebben geen man nodig.'
Ik kijk zoveel misdaadseries, ik denk dat ik er een op kan lossen.
Als ik in de auto een bord met 'Vermist persoon' zie…
…denk ik: ik ben ermee bezig.
Ik ga op zoek.
Ik ben bang dat ik op een dag te ver ga.
Dat ik word aangehouden door een agent en dat hij zegt:
'Zag u dat stopbord? En dan zeg ik: 'Nee…
…want ik ben op zoek naar Amanda. Wat ben jij aan het doen?
Dat stopbord gaat nergens heen. Waar is Amanda?'
Ik werd laatst wakker en ik werd boos.
Ik dacht: merk je weleens dat mensen van mijn leeftijd en ouder…
…nooit zijn bedankt omdat wij het internet hebben ontwikkeld?
Wij gaven het aan de toekomst. Graag gedaan, toekomst.
Dat waren wij.
Want nu zie ik kinderen zich vervelen…
…die niet weten hoe het is om geen technologie te hebben.
Wij moesten dat uitzoeken.
Mensen veroordelen je. Ik snap TikTok niet.
Ik snap TikTok niet, kan iemand het uitleggen?
Ze zeggen: 'Je bent gewoon te oud.' 'Rot op.'
Raad eens? Ik heb jou TikTok gegeven.
Ik moest Myspace doorstaan…
…zodat jij TikTok kon hebben.
Je weet niet hoe het is als vrienden niet met je praten…
…omdat je ze niet in je 'top acht' hebt gezet.
Wat is TikTok?
Ik bedoel, serieus.
De lockdown begon, TikTok ontplofte, je zag families dansen.
Mensen overal ter wereld stierven, maar zij zeiden: 'Kijk ons ritme.'
Wat?
TikTok is gewoon een stel knappe mensen die naar dingen wijzen.
Ik weet dat ik bij mijn ouders woon, maar hier zijn wat zakentips.
Wij hebben het internet ontwikkeld. Denk daar eens over na.
We zijn technologische pioniers.
Op een dag werden we wakker, boem.
AOL-cd's met 1500 uur erop.
We wisten niet wat we moesten doen. We moesten het uitzoeken.
Er was geen YouTube.
We moesten verbinding maken met internet via een vaste lijn.
Een vaste lijn.
Sommigen weten niet waar ik het over heb.
Ik zal het uitleggen.
Vroeger deelde een familie één telefoon.
Maar hij zat vast aan de muur.
Als je geluk had, had hij een lang snoer.
Dan kon je in de keuken praten, in de woonkamer…
Je wist altijd wanneer je terug moest.
Als je op internet wilde, moest je de telefoon loskoppelen…
…en hem aansluiten op je computer en het internet bellen.
En hopelijk was hij niet bezet.
Het klonk altijd alsof het internet voor je zou sterven.
Zo van: 'O, mijn God. Ik weet het niet. Hier gaan we dan.
Je hebt e-mail.'
'Van wie?'
De telefoon gebruiken was heel wat. We waren zo enthousiast.
Als kind was het heel wat om thuis gebeld te worden.
Het was een overgangsritueel als mensen je belden.
'Is Cristela er?' 'O, mijn God. Ik ben het.'
Het was zo belangrijk, want niet iedereen kon het.
Nu zijn we verbonden, als ik gebeld word, zeg ik:
'Wie de fuck belt mij?'
'App me als een normaal mens.'
Ik verwachtte zoveel meer van het internet.
Ik dacht dat we slim zouden zijn. Ik dacht dat we geniaal zouden zijn.
Ik ben een nerd. Ik dacht: zo kom je dus bij Star Trek.
We worden zo slim. Maar raad eens? Dat is niet zo.
We zijn dom.
Denk maar na. Het is 2022.
Het is zeven jaar na Back to the Future Part II.
Waar zijn de vliegende auto's?
Hebben we geen hoverboards?
Het enige wat is uitgekomen, was dat Biff president was.
Het was lastig om contact te houden met mensen.
Maar we moesten ons best doen.
Mijn eerste mobieltje had een functie die zei: 'weekend- en avondminuten.'
Ik wil niet opscheppen.
In die tijd kwam elk abonnement met 100 minuten.
Als je klaar was met die minuten…
…moest je duizend dollar per minuut betalen.
Als je met iemand wilde praten die belangrijk voor je was…
…moest je wachten tot zaterdag of zondag, of tot na 21.00 uur.
De rest van de week zei je: 'Ik hoop dat die bitch niet dood is.'
Maar we zijn zo verbonden dat we niet meer verbonden zijn.
Social media? We behandelen elkaar niet meer als mensen.
Mensen zoeken ruzie met je.
Soms hebben ze gelijk.
Maar sommige mensen blijven zoeken. Ze willen gewoon boos zijn.
Ik kan niks op Twitter zetten zonder dat iemand boos wordt.
Ik kan iets simpels schrijven als: 'Ik haat verkeer.'
En dan zegt iemand: 'Hé, bitch.
Mijn opa is half-Iers, half-verkeer.' Wat?
Wat?
Maar weet je wat? Nu moeten we samenkomen om te zien wat we kunnen doen.
Het is verknipt.
Maar dat is niet nodig.
Ik had nooit gedacht dat racisme terug zou komen zoals nu.
Het is nooit weggegaan.
Maar de kracht, de trots…
…ik had niet gedacht dat ze dat weer zouden krijgen.
Maar dat is wel zo.
Ik had niet verwacht dat de KKK terug zou komen.
En daar zijn ze, met hun witte lakens.
Weet je hoe racistisch je moet zijn…
…om zoveel geld uit te geven aan wasmiddel?
Dat is een zware was.
Ik begon over al die dingen na te denken.
Ik begon te denken: ik wil daartegen vechten.
Hoe doe ik dat?
Ik dacht: dat is een haatgroep.
Raad eens? Ik haat haat.
Ik dacht: ik haat haat.
En toen dacht ik: weet je wat? Dat is wat ik ga doen.
Ik begin een groep.
En het is een haathaatclub.
Wij haten haat.
En we gebruiken bruine lakens.
Dan kunnen ze vies worden, en dat vinden we niet erg.
Ik pitch het aan jullie.
Want ik ben er nog mee bezig.
Het is een haathaatgroep.
Het is voor iedereen, maar het is alleen voor latino's.
Oké. Dus…
Haat haat. Iedereen is welkom. Alleen voor latino's.
Ik noem het:
de Qué-Qué-Qué.
Want elke dag word ik wakker, ik kijk het nieuws en zeg: 'Qué?'
Qué? Qué?'
In het Kaukasisch is dat: 'Wat? Wat? Wat?'
We moeten mensen aanspreken op die onzin.
Er zijn veel erge dingen die al jaren spelen…
…die we moeten corrigeren.
Zoals dat mensen denken dat Mexicanen alle banen inpikken.
Dat is niet zo.
Dat lijkt alleen zo omdat Mario Lopez dat doet.
Mario Lopez pikt je werk in.
Zeg die man overal ja tegen?
Zo denken ze.
Als we zeggen: 'Mexicanen pikken onze banen in.'
Ze doen alsof we stiekem het Witte Huis in glippen…
…en zeggen: 'Fuck it, ik ben Chief of Staff.'
De waarheid is, die banen willen jullie niet.
Weten jullie hoe ik dat weet?
Omdat ik nog nooit een witte vrouw groenten heb zien plukken…
…met latino's.
Dat heb je nog nooit gezien. Een witte vrouw in het veld.
'O, mijn God, Maria. Het is heet vandaag, hè?'
'Ik heb vandaag al twee kokoswater op. Fantastisch.
Wacht even. Lippenbalsem.
Aan het werk.
Ik heb mijn Fitbit meegenomen voor m'n stappen.
Zullen we hierna Italiaans gaan eten?'
Bedankt. Ik ben Cristela Alonzo. Jullie waren fantastisch.
Heel erg bedankt.
Cristela, ik zit nog te wachten. Hopelijk ben je me niet vergeten.
Weet je…
…we hebben een beweging om te runnen.
We moeten de democratie redden. Ik wacht hier.
Wat is er gebeurd?
Bel me.
Ondertiteld door: Maartje van der Zeijden
Omhoog.
Gebruik je knieën, Page. Kom op.