Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Είστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε;
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΜΠΕΒΕΡΛΙ ΧΙΛΣ
THE WALLIS
Κριστέλα, ξέρεις πώς γνώρισα τον Ρόμπερτ Κέννεντυ;
-Όχι. -Άκου…
Είχαμε εγγράψει 140.000 ψηφοφόρους μόνο στην Καλιφόρνια.
Αποκλείεται.
Πώς είστε;
Έμαθα ότι θα είναι στο ξενοδοχείο Coronado του Σαν Ντιέγκο.
Πήγα στο ξενοδοχείο Coronado…
Το όνομά μου είναι Χοακίν Κάστρο.
…και εκεί τον είδα για πρώτη φορά.
Έτσι γνωριστήκατε;
Εργάζομαι στο Κογκρέσο.
Να σου πω και την ιστορία…
Ντολόρες, έχω αργήσει, φεύγω. Αλλά θα γυρίσω αμέσως.
-Θέλω να ακούσεις την ιστορία. -Κι εγώ.
Ήθελα να κάνω κάτι πιο ευυπόληπτο στη ζωή μου.
Έτσι ήρθα εδώ, να προλογίσω την Κριστέλα.
Μου αρέσουν οι ιστορίες σου, είναι εντυπωσιακές.
Είναι καθηλωτικές.
-Απίστευτο. -Ακριβώς.
Θα το συζητήσουμε.
Θα επιστρέψω αμέσως.
-Θα σε περιμένω. -Φυσικά.
Άψογα!
Καλωσορίστε την άπαιχτη φίλη μου
απ' την Κοιλάδα του Ρίο Γκράντε στο Τέξας.
Την Κριστέλα Αλόνζο!
Ναι!
Κοιτάξτε!
Τα καταφέραμε!
Πέρσι ήμασταν όλοι τιμωρημένοι απ' τον Θεό.
Τώρα, κοιτάξτε. Είμαστε όλοι εδώ.
"Είμαστε ακόμη ζωντανοί".
Είναι εκπληκτικό.
Δεν ήξερα αν θα τα καταφέρουμε ή όχι.
Ξεκινήσαμε με τον COVID-19,
τώρα είμαστε στον COVID-24.
Μα τω Θεώ,
ο COVID έγινε Star Wars.
Κάθε δύο μήνες, έχουμε καινούρια ταινία.
"Τελείωσε η Παραλλαγή Όμικρον;
Δεν πρόλαβα να τελειώσω το The Mandalorian".
Τι;
Δεν έπρεπε να γίνουν έτσι τα πράγματα.
Δεν έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο.
Μεγάλωσα βλέποντας θρίλερ.
Μου αρέσουν οι ταινίες με ζόμπι.
Έχουν πάντα τη σκηνή που ανακαλύπτεις
"Θεέ μου, είναι ζόμπι".
Δεν είναι ποτέ ένα ζόμπι, είναι καμιά τριανταριά.
Βλέπω τη σκηνή αυτή σε κάθε ταινία και λέω
"Δεν είναι ρεαλιστικό.
Πώς έφτασε εκεί η κατάσταση;"
Σωστά;
Αν ποτέ δω ένα ζόμπι
θα το σκοτώσω.
Αλλά τριάντα;
Πώς γίνεται αυτό; Μετά σκέφτηκα "Ξέρεις γιατί;
Γιατί ποτέ δεν είδαμε τη σκηνή που οι μαλάκες έκαναν βόλτες σε στιλ
'Είναι δικαίωμά μου να με δαγκώσει ζόμπι.
Είναι δικαίωμά μου ως Αμερικανός πολίτης.'"
Δεν επιλέγεις πώς θα πεθάνεις, ηλίθιε.
Τι είναι αυτό;
Τα τελευταία χρόνια περάσαμε τόσα πολλά.
Πέρασα την καραντίνα στο Λος Άντζελες και ήταν χάλια.
Κατάγομαι από δεμένη οικογένεια.
Ήταν η πρώτη φορά που έπρεπε να κάνω κάτι χωρίς αυτούς.
Ήταν δύσκολο.
Η οικογένειά μου είναι απ' το Νότιο Τέξας,
απ' το Μεξικό.
Και…
Είναι Νότιο Τέξας, περίπου.
Σχεδόν Νότιο Τέξας.
Μεγάλωσα σε μεικτή οικογένεια που σημαίνει πως οι μισοί είμαστε καταγεγραμμένοι
οι άλλοι μισοί όχι
και δεν σας λέμε ποιος είναι ή δεν είναι.
Μαντέψτε! Όλοι μοιάζουμε!
Δεν είχαμε πολλά χρήματα.
Μοιραζόμασταν ένα μπάνιο κι ένα πιστοποιητικό γέννησης, ήταν άθλιο.
Ο αδερφός μου, Κριστέλα, το μισούσε.
Δεν πειράζει.
Τα Ισπανικά είναι η μητρική γλώσσα.
Έμαθα Αγγλικά αργότερα σαν δεύτερη γλώσσα.
Έπρεπε να μάθω Αγγλικά…
Κι εσείς το ίδιο;
Έπρεπε να μάθω Αγγλικά βλέποντας τηλεπαιχνίδια
όπως το The Price Is Right και οι λευκοί με κορόιδευαν.
Το "plinko" δεν είναι λέξη.
Εγώ σας εμπιστεύτηκα.
Χρησιμοποιούσα τις λέξεις σας στην καθημερινότητά μου.
"Δεν μπορώ σήμερα, νιώθω plinko".
Τελικά, όντως δεν ήταν λέξη. Μου αρέσει αυτή η λέξη.
Θα ονομάσω τα παιδιά μου έτσι.
Ακούγεται Μεξικάνικο.
Plinko, έλα εδώ.
Είπα να τα ονομάσω έτσι, γιατί μεγάλωσα σε γκέτο.
Εκεί, συνήθως, ονομάζουμε τα παιδιά όπως να 'ναι.
Τα ονομάζουμε με αυτά που θέλουμε απ' τη ζωή.
"Αυτή είναι η κόρη μου, Μερσέντες. Πώς είσαι;
Αυτός είναι ο γιος μου, Πληρωμένος Λογαριασμός. Έλα να πεις γεια.
Πού είναι η Καλωδιακή; Την είδε κανείς;"
Έτσι έμαθα Αγγλικά.
Έβλεπα τηλεοπτικές σειρές κι επαναλάμβανα ό,τι άκουγα.
Τις φωνές, την προφορά.
Είμαι η μόνη στην οικογένεια που δεν έχει έντονη Μεξικάνικη προφορά.
Ο μεγαλύτερος αδερφός μου
γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μεξικό.
Έχει τη στερεότυπη προφορά,
σαν ένα τάκο που μιλά.
Αν τον γνώριζε ο Έντουαρντ Τζέιμς Όλμος, θα κάνανε διαγωνισμό προφοράς.
Έτσι;
"Να μιλάς με πάθος".
Είναι περίεργο, γιατί μεγαλώναμε μαζί, αλλά ήταν σαν να μην είμαστε συγγενείς.
Ο αδερφός μου έλεγε "Αδερφoύλα,
θες να πάμε να φάμε κάτι;"
Έλεγα "Θα μπορούσαμε…
ή μήπως να δούμε τι έχει η κουρτίνα τρία;"
"Να ανοίξει η κουρτίνα τρία!"
Καταλάβατε;
Αν το καλοσκεφτείτε,
τα τηλεπαιχνίδια τιμών προϊόντων δεν είναι για φτωχούς.
Δεν ξέρουμε τιμές επώνυμων προϊόντων.
Αγοράζουμε απομιμήσεις.
Εγώ ψώνιζα προϊόντα ενός δολαρίου.
-"Πόσο κάνει η πορτοκαλάδα;" -"Ενενήντα εννέα σεντς".
"Πόσο κάνει το 'Mac and cheese'; Πολλά είναι, άσ' το".
Σαν ενήλικας, μιλώ τρεις γλώσσες.
Ισπανικά, Αγγλικά
και Καυκασιανά.
Είναι σαν τα Αγγλικά, αλλά με πιο εξεζητημένες λέξεις
που χρησιμοποιώ σπάνια όπως "οργανικό" και "εκπίπτει".
Ένα παράδειγμα. Όταν οι φίλοι μου κάνουν κάτι λάθος λέω
"Μωρή, έκανες μαλακία".
Στα Καυκασιανά θα πω "Κυρία μου, αυτό είναι ανεπίτρεπτο".
Καταλάβατε τι εννοώ;
Κάπως;
"Θα σε γαμήσω!"
"Θα ήθελα να δω τον υπεύθυνο".
Μεγάλωσα σε μια πόλη στα σύνορα Μεξικού στο Νότιο Τέξας.
Κάτι ενδιαφέρον για το οποίο δεν μιλάμε συχνά
είναι πως έχουμε μεγαλώσει σε κοινωνικές φούσκες.
Σε μια κωμόπολη ή μεγάλη πόλη,
αν δεν υπάρχει πολυπολιτισμικότητα στη γειτονιά σου, δεν μαθαίνεις.
Είσαι παιδί, δεν φταις γι' αυτό.
Αλλά όταν γίνεσαι ενήλικας και συναναστρέφεσαι με κόσμο,
γνωρίζεις κουλτούρες με τις οποίες δεν ήσουν εξοικειωμένος.
Είναι δουλειά σου να μάθεις και να εξελιχθείς.
Αυτό δεν πρέπει να κάνουμε;
Είναι δύσκολο.
Είναι δύσκολο στην αρχή.
Στην πόλη μου, δεν υπήρχε διαφοροποίηση.
Ήμασταν όλοι Μεξικανοί.
Αποκαλούσαμε ο ένας τον άλλο Μεξικανό. "Τι κάνεις, Μεξικανέ;"
"Πώς είσαι, Μεξικανέ; Μεξικανέ!"
Μετά πήγα στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι.
Κανείς δεν με προειδοποίησε.
Δεν ήμουν έτοιμη γι' αυτό.
Διαφορετικοί άνθρωποι.
Αλλά και πάλι, όλοι Μεξικανοί, σωστά;
Ακόμα και στην τηλεόραση, οι άνθρωποι δεν φαίνονταν αληθινοί,
γιατί δεν έμοιαζαν με τους ανθρώπους που μεγάλωσα.
Την πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο
με πλησίασε ένας τύπος που τελικά έγινε κολλητός μου.
Είπε "Τι κάνεις; Είμαι ο Μπάιρον".
Εγώ είπα αμέσως "Μεξικανέ!
Είσαι ο πιο σκούρος Μεξικανός που έχω γνωρίσει".
Και λέει "Είμαι μαύρος".
"Ωχ".
Δεν το ήξερα. Το ίδιο και με τους λευκούς.
Δεν ήξερα ότι βγαίνουν σε τόσες αποχρώσεις.
Υπάρχει λευκό και λευκότερο.
Λες και είναι φάντασμα "Με στοιχειώνεις;
Σπουδάζεις εδώ ή φέρνεις μήνυμα απ' τη νεκρή μαμά μου;"
Δεν ήξερα ότι θα βρω κι άλλους μη εξοικειωμένους.
Αυτό με μπέρδεψε.
Όταν πήγα, η συγκάτοικός μου ήταν απ' το Τενεσί.
Δεν είχε γνωρίσει ποτέ Λατίνα.
Κανείς από την οικογένειά της.
Ήρθε μαζί με τη μαμά της.
Η μαμά της δεν ήταν σίγουρη ότι ξέρω Αγγλικά.
Μιλούσαμε όλη μέρα.
Μπορεί να νόμιζε ότι θα τα ξεχάσω,
ότι θα ξεμείνω από Αγγλικά στη μέση της μέρας.
-"Πώς είσαι;" -"Πολύ καλά".
-"Είσαι σίγουρη;" -"Όχι, δεν…"
"Όχι".
"Η δοκιμή έληξε".
"Αναβάθμιση; Όχι, εκτός λειτουργίας".
"Όχι".
Οπότε, αποφάσισε να με προσκαλέσει για δείπνο.
Έκανε χειρονομίες σε όλες τις λέξεις
για να σιγουρευτεί ότι θα καταλάβω.
Τις σκαρφιζόταν εκείνη τη στιγμή.
Έκανε "Γεια."
"Λοιπόν…
Αναρωτιόμουν αν εσύ
θέλεις να έρθεις μαζί μας
να φάμε Ιταλικό".
Αυτό γιατί σημαίνει "Ιταλικό";
"Ξέρεις τι είναι το Ιταλικό;"
"Παίζω Super Mario, οπότε ξέρω.
Ξέρω τι είναι οι Ιταλοί.
Ξέρω τον εθνικό ύμνο".
"Η σημαία είναι εκεί. Χαιρετίζω.
Όλοι οι Ιταλοί είναι υδραυλικοί. Πάμε!"
Δέχθηκα, γιατί δεν είχα φάει ποτέ Ιταλικό.
Η μαμά μου ήταν μαγείρισσα σε Μεξικάνικο. Τρώγαμε μόνο Μεξικάνικο φαγητό.
Ήθελα να δω πώς είναι το Ιταλικό.
Έτσι είπα "Ναι".
Πήγαμε σ' ένα γαμάτο μέρος, το Olive Garden.
Αν δεν γελάσατε, είναι επειδή δεν ξέρετε Ιταλικά.
Δεν πειράζει.
Δεν σας κρίνω, αλλά να μορφωθείτε.
Ήμασταν στο Olive Garden.
Τρώγαμε απεριόριστα κριτσίνια και σαλάτες
όπως κάνουν στην Ιταλία.
Ξέρετε ότι οι σαλάτες έχουν πιπεριά Τοσκάνης;
Μοιάζουν με χαλαπένιο, αλλά καμία σχέση.
Όπως όταν βλέπεις έναν λευκό με ράστα και λες "Καμία σχέση". Σωστά;
Συμφωνείτε;
Η μαμά της συγκατοίκου είδε τις πιπεριές κι ενθουσιάστηκε.
Νόμιζε ότι είναι ευκαιρία να με πλησιάσει.
Δεν αστειεύομαι, ήθελε να μου τις δώσει σαν δώρο.
Τις κοιτάζει,
πιάνει ένα πιρούνι, καρφώνει μία, με κοιτά και λέει…
"Ξέρω ποιος τη θέλει".
Ήταν πολύ ενθουσιασμένη.
Δεν ξέρω πώς περίμενε να αντιδράσω.
"Ευχαριστώ, κυρία.
Ζήτω το Olive Garden!"
Ήμουν δεκαοκτώ ετών.
Ήταν η πρώτη μου μέρα εκτός του Τέξας.
Κανείς δεν μου είχε μιλήσει έτσι.
Δεν ήξερα τι να σκεφτώ, πώς να αντιδράσω. Από τη μία είχα θυμώσει, ήθελα να πω
"Ρατσίστρια".
Αλλά την ήθελα.
"Έχεις δίκιο, ρατσίστρια, φέρ' την εδώ".
Πρόσφατα το είπα σ' έναν φίλο.
Είπε "Γιατί θυμώνεις; Αυτό συνέβη πριν δεκαετίες".
Είπα "Τώρα κατάλαβα πόσο σκατά ήταν".
Σωστά;
Κοιτάς το παρελθόν και για όσα έλεγες ότι είναι κουλ
τώρα λες "Γάμησέ τα".
Δεν ξέραμε ότι είναι χάλια, επειδή τότε ήταν εντάξει.
Ήταν αποδεκτά.
Αλλά αυτό είναι το θέμα.
Πρέπει να μάθουμε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν γίνονται πλέον.
Δεν είναι εντάξει.
Κάποιοι λένε "Δεν μπορώ να λέω αυτή τη λέξη πια;"
Μαντέψτε, ποτέ δεν μπορούσατε.
Μαντέψτε, ποτέ δεν έπρεπε.
Απλώς τώρα μπορούμε να σας πούμε "Μην το κάνεις".
Ειλικρινά, όταν θυμάμαι το παρελθόν όλοι ήθελα να με συμπαθούν.
Έκανα πράγματα που δεν ήθελα για να είμαι γαμάτη.
Αν δεν με συμπαθούσαν, νόμιζα ότι φταίω εγώ.
"Τι έκανα λάθος; Πώς θα το διορθώσω;" Όταν έφτασα τριάντα, σκέφτηκα
"Νομίζω ότι δεν σας συμπαθώ.
Ίσως εσείς έχετε πρόβλημα".
Στα σαράντα έλεγα "Γάμα τους, έχω άλλες δουλειές".
Τέλος.
Μου αρέσει.
Όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο με απασχολεί.
Μόλις έγινα σαράντα τρία.
Είναι φοβερό, μου αρέσει.
Ξέρετε τι μου αρέσει;
Στα σαράντα τρία, δεν είμαι γριά,
αλλά ούτε νέα.
Ακριβώς στη μέση.
Νιώθω σαν να είμαι iPhone 6.
Ναι.
Δεν είμαι το νεότερο μοντέλο,
αλλά είμαι σε προσιτή τιμή και λειτουργική.
Αυτό είμαι εγώ.
Σαν να βγαίνεις ραντεβού με το iPhone 6.
Οι νεότερες έχουν μεγαλύτερη διάρκεια μπαταρίας.
Τα Σάββατα στις 3:30 π.μ. λένε
"Δεν γαμιέται, πάμε!"
Σαράντα επτά τοις εκατό.
Όχι, εγώ.
Εγώ είμαι iPhone 6.
Στις 10:30 μ.μ., είμαι "Ένα τοις εκατό, κλείνω.
Αφήστε με δίπλα στον τοίχο".
Πραγματικά.
Μόλις ξεπέρασα τον COVID.
Ακούγεται σαν να ξεπέρασα χωρισμό.
Ακόμη δεν έχει επανέλθει η όσφρηση και η γεύση. Ήταν ζόρικο.
Με διέλυσε.
Ακούστε όμως.
Είδα ότι έχω COVID στα γενέθλιά μου.
Κακή μέρα να γιορτάζεις γενέθλια.
"Χρόνια πολλά".
Ήταν δύσκολο.
Τα γενέθλιά μου είναι στις 6 Ιανουαρίου.
Επομένως…
ήμουν άρρωστη.
Όλοι μου έλεγαν "Φρόντισε τον εαυτό σου".
Εγώ έλεγα "Ναι".
Τελικά σκέφτηκα "Έχω COVID.
Θα χαλαρώσω".
Με πήρε τηλέφωνο ο διαχειριστής
και είπε "Κριστέλα,
ήρθε η αστυνομία, θέλουν να σου μιλήσουν".
Εγώ σκέφτηκα "Γαμώτο.
Αυτό κάνουν σε όσους έχουν COVID;
Θεέ μου".
Έτσι δεν θα έλεγε μια καφέ γυναίκα;
Είπαν "Είναι ένας τύπος που έκλεβε δέματα στη γειτονιά
και βρήκαμε ένα δέμα με το όνομά σας.
Δεν το είχαν ανοίξει.
Πρέπει να ανοίξουμε το κουτί
για να μας πείτε πόσο κοστίζουν όσα έχει μέσα.
Όταν ξεπερνούν ένα ποσό πρόκειται για κακούργημα.
Πρέπει να ξέρουμε αν θα δικαστεί για κακούργημα.
-Μπορείτε να κατεβείτε;" -"Ναι".
Μετά συνειδητοποίησα ότι έχω COVID.
Τηλεφώνησα στον διαχειριστή να του το πω.
Μου λέει "Τι λες γι' αυτό;
Θα έρθει η αστυνομία πάνω,
θα φοράνε μάσκες και θα στέκονται στον διάδρομο.
Θα σου πετάξουν το κουτί να το ανοίξεις
και θα φωνάξεις πόσο…
κοστίζουν τα πράγματα στους αστυνόμους".
Είπα "Ακούγεται καλό, ας το κάνουμε".
Ανέβηκε η αστυνομία, μου πέταξαν το κουτί.
Καθόντουσαν στο τέλος του διαδρόμου με μάσκες.
Ήταν και ο διαχειριστής εκεί.
Δεν μπορούσα να ανοίξω το κουτί με τα χέρια.
Όταν χρειάζεστε ψαλίδι και δεν βρίσκετε;
Όταν δεν το χρειάζεστε, παντού ψαλίδια.
Ξέρετε τι εννοώ;
Έπρεπε να ανοίξω το κουτί.
Δεν βρήκα κάτι, πήγα στην κουζίνα και πήρα μαχαίρι.
Ναι.
Είπα "Έφερα μαχαίρι!"
Η γειτόνισσα βγήκε και είπε "Αμάν".
Της είπα "Εσύ μπες μέσα".
Άνοιξα το κουτί και είδα
ένα μαύρο κουτί με κορδέλα του Netflix.
Ο αστυνόμος είπε
"Είναι αυτό Netflix;
Έχω Netflix και δεν μου έχουν δώσει τίποτα.
Γιατί σου στέλνει το Netflix πράγματα;"
Είπα "Είμαι κωμικός, θα κάνω μια παράσταση.
Άκουσα ότι θα μου κάνουν δώρο γενεθλίων.
Αυτό είναι το δώρο".
Ρώτησε "Τι είναι;"
Είπα "Δεν ξέρω, θα δω".
Άνοιξα το κουτί
και ήταν μια κουβέρτα.
Πολύ ωραία κουβέρτα.
Είπα "Είναι κουβέρτα!"
Ο αστυνόμος είπε "Κουβέρτα;
Είναι μια εταιρεία δισεκατομμυρίων και σου δίνουν κουβέρτα;
Γαμώτο!"
Έτσι;
Του λέω αμέσως
"Δεν βγαίνουμε, δεν γαμάω το Netflix!"
Ρώτησε "Πόσο κάνει η κουβέρτα;"
Είπα "Δεν ξέρω, είναι δώρο!"
Είπε "Κοίτα τη μάρκα!" Είπα "Εντάξει".
Είδα τη μάρκα, του την είπα
και είπε "Περίμενε, θα το γκουγκλάρω".
Το γκούγκλαρε
και είπε "Η κουβέρτα κοστίζει 179 δολ.!"
Του είπα "Δεν χρειαζόταν να το ξέρω, είναι δώρο γενεθλίων".
Ρώτησε "Έχει τίποτε άλλο;
Καλύτερα να έχει κι άλλο".
Του είπα "Δεν ξέρω, θα κοιτάξω".
Κοίταξα στο κουτί και είχε ένα κερί.
Είπα "Να, έχει ένα κερί!"
Ρώτησε "Πόσο κάνουν τα κεριά;"
Είπα "Οι τιμές κυμαίνονται από πέντε έως ενενήντα δολάρια.
Εξαρτάται. Είναι πολύ όμορφα".
Είπε "Τι μάρκα είναι;" Είπα "Ένα λεπτό να κοιτάξω".
Του είπα τη μάρκα, το γκούγκλαρε.
Μου είπε "Κάνει ενενήντα δολάρια. Τι;
Ενενήντα δολάρια;
Περισσότερο από μισή κουβέρτα!"
Είπε στον συνάδελφό του "Λοιπόν, 179 και 90.
Ας τα προσθέσουμε.
Έχουμε κακούργημα.
Έχουμε κακούργημα".
Ενθουσιάστηκε.
Σαν να είμαι σ' ένα χαζό τηλεπαιχνίδι
"Είναι κακούργημα;"
"Ναι, είναι".
Μετά…
τους είπα "Και τώρα;"
Είπε "Χρειάζομαι τα στοιχεία σου. Ποιο είναι το όνομά σου;"
"Κριστέλα Αλόνζο".
Ρώτησε "Τα γενέθλιά σου;"
Είπα "6 Ιανουαρίου!"
Και είπε
"Είναι σήμερα!
Περίμενε, έχεις COVID στα γενέθλιά σου;"
"Ναι".
Είπε "Περίμενε,
6 Ιανουαρίου;
Και πέρσι;
Που κατέλαβαν το Καπιτώλιο;"
"Ακριβώς, ήταν τα γενέθλιά μου".
Είπε "Κοπελιά,
τα γενέθλιά σου είναι άθλια!
Να προσέχεις!"
Μου αρέσει που μεγαλώνω.
Ξέρετε τι με χαλάει όμως;
Ότι το σώμα καταρρέει.
Δεν είναι όπως τα προηγούμενα χρόνια.
Χτύπησα τον καρπό μου.
Μια μέρα ξύπνησα
και πονούσε.
Δεν έκανα τίποτα.
Το άφησα έτσι για μερικές μέρες,
είπα "Δεν έχω χτυπήσει ή κάτι τέτοιο.
Οπότε θα περάσει".
Έναν χρόνο μετά,
πρέπει να κάνω εγχείρηση.
Ναι.
Έχω ορθοπεδικό χειρούργο.
Έναν ορθοπεδικό που επισκέπτομαι συχνά.
Δύο φορές μέσα σε ενάμισι χρόνο.
Πήγα για σύνδρομο παγωμένου ώμου.
Το έφτιαξε, αλλά τώρα χάλασε αυτό.
Όταν πήγα να τον δω είπε "Είσαι στα σαράντα".
"Εντάξει, ας τα παρατήσω".
"Συμβαίνουν σε αυτήν τη δεκαετία".
"Εντάξει, είχα μια καλή ζωή".
Έτσι είναι τώρα τα πράγματα.
Σκεφτόμουν "Δεν με νοιάζει".
Γελούσα πολύ τελευταία και δεν είμαι καν χαρούμενη.
Είμαι δυστυχισμένη.
Αλλά έφτιαξα τα δόντια μου και ήταν πολύ ακριβά.
Κάπως έτσι κλαίω τώρα.
"Λυπάμαι για την απώλειά σας".
"Σου αξίζει καλύτερος".
Ήταν τόσο ακριβά που όταν πεθάνω, θέλω φέρετρο ανοιχτό στα δόντια, όπως…
Δεν ήξερα ότι είναι τόσο ακριβά.
Μου είπε τιμή ο οδοντίατρος, είπα "Δεν αγοράζω δόντια για όλους".
Έπρεπε να δώσω καπάρο για δόντια.
"Μπορώ να τα επισκεφτώ;"
Πήρα δόντια, γιατί στα σαράντα είχα χρήματα για δόντια.
Ξέρετε,
δεν μιλάμε πολύ γι' αυτό.
Σαν παιδί, δεν είχες τίποτα.
Όταν γίνεσαι ενήλικας
και βγάζεις χρήματα που δεν είχες,
σου αλλάζει τη ζωή.
Δεν χρειάζεται να είσαι πλούσιος, νιώθεις πλούσιος.
Μεγάλωσα στη φτώχεια.
Ως ενήλικας πλέον, έχω χρήματα που δεν περίμενα.
Και τώρα, ξοδεύω αλόγιστα.
Φυσικά.
Αγοράζω εμφιαλωμένο νερό.
Αγοράζω προϊόντα σε κανονικές τιμές.
Εσείς οι χωριάτες ψωνίστε στις εκπτώσεις.
Στα σαράντα πήρα νέα δόντια, ασφάλεια υγείας. Δεν με πιστεύετε;
Είμαι επιτυχημένη.
"Τα χρήματα δεν αγοράζουν την ευτυχία"; Μαλακίες.
Οι φτωχοί τα λένε αυτά.
Τα χρήματα αγοράζουν την ευτυχία μου.
Όταν έβγαλα χρήματα, πήγα σε ψυχολόγο.
Έμαθα ότι είχα άγχος και κατάθλιψη.
Όλη μου τη ζωή νόμιζα ότι είμαι φτωχή.
"Φυσικά είμαι δυστυχισμένη, πεινάω".
"Όχι!
Κατάθλιψη έχεις".
Πήρα φάρμακα,
τώρα είμαι συνεχώς χαρούμενη.
Μου αρέσει να λέω ότι έχω κατάθλιψη, γιατί είναι λέξη πλουσίων.
Πρέπει να ξοδέψεις χρήματα για να το ανακαλύψεις.
Κάποιοι παλεύουν με την κατάθλιψη. Εγώ περνάω καλά.
Λέω σε όλους "Είμαι καταθλιπτική".
Η οικογένειά μου λέει ότι κοκορεύομαι. "Κοιτάξτε, κοκορεύεται.
Έχω λεφτά για ψυχολόγο".
Όταν άρχισα να νιώθω καλύτερα, ήθελα να το διατηρήσω.
Ήθελα να είμαι χαρούμενη.
"Πώς το διατηρώ αυτό;"
Πλέον, μπορούσα να έχω όσα δεν είχα σαν παιδί.
Ήταν δύσκολο να κατανοήσω αυτήν τη χαρά. Έκανα λοιπόν μια λίστα
με όλα τα παιχνίδια που ήθελα σαν παιδί.
Τα αγόρασα όλα.
Δεν είναι ακριβά παιχνίδια,
αλλά ήταν ακριβά τότε.
Και είχα την ευκαιρία να παίξω με όλα
και ένιωσα όμορφα.
Λέτε να μην πήρα το Nintendo με το όπλο;
Φυσικά και το πήρα.
Είμαι ηλικιωμένη, αλλά παίζω Duck Hunt.
Λέτε να μην πήρα κούκλα μωρό; Φυσικά και πήρα.
Δεν της λέω ότι είναι υιοθετημένη, είναι δική μου.
Συμφέρει, γιατί κάποια μωρά έχουν πιστοποιητικό γέννησης.
Τα δίνω στην οικογένειά μου.
Το κάνω, γιατί με κάνει χαρούμενη.
Είμαι Αμερικανομεξικανή πρώτης γενιάς.
Και μπορώ να πω ότι…
Ναι!
Όταν είσαι η πρώτη γενιά,
η ζωή είναι διαφορετική.
Δεν παίρνεις χριστουγεννιάτικα δώρα όπως οι υπόλοιποι.
Ξέρετε τι παίρνεις;
Περισσότερες ευθύνες.
Η μαμά μου έλεγε "Eλπίζω να σου κάνει".
Όταν έγινα οκτώ, βοηθούσα να πληρώνουν τους λογαριασμούς.
Μετέφραζα ό,τι ήθελαν,
όπως φάρμακα ελπίζοντας να μην τους σκοτώσω. Έτσι δεν είναι;
"Μην πάρεις δύο, θα πεθάνεις".
Ήμουν στο σχολείο και ανησυχούσα "Είπα ένα ή δύο;"
Έπινα, καταβρόχθιζα γάλα σαν να ήταν μπίρα.
Τα άλλα κορίτσια έλεγαν "Παίζουμε 'οικογένεια';"
Έλεγα "Εγώ ζω το 'οικογένεια' παρατήστε με".
Έτσι ήμουν.
Τώρα μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου.
Είναι εκπληκτικό αυτό.
Έπρεπε να μάθω να με φροντίζω, γιατί κανείς δεν μου έμαθε.
Σ' ευχαριστώ!
Ναι!
Φοράω γυαλιά πλέον.
Όσοι φοράτε γυαλιά,
θυμάστε την πρώτη φορά που τα βάλατε;
"Υπήρχαν όλο αυτό τον καιρό γυαλιά;"
Κοιτάς στον καθρέφτη και αναρωτιέσαι "Είμαι Λατίνα;"
Όταν πήρα τα πρώτα γυαλιά, ένιωσα πλούσια, πήγα στο Μπέβερλι Χιλς.
Έβρισκα πλούσιους να τους μιλήσω.
"Γεια σου, φίλε, είμαστε στο ίδιο επίπεδο".
Οι πλούσιοι το διατυμπανίζουν "Μόλις γυρίσαμε από Παρίσι".
"Εγώ μόλις γύρισα απ' το κατάστημα οπτικών. Γαμάτο;
Ναι!"
-"Είδαμε τον Πύργο του Άιφελ". -"Εγώ είδα το στοπ εκεί πέρα".
"Κοίτα. Με γυαλιά, χωρίς γυαλιά".
Το λατρεύω.
Μου αρέσει να φροντίζω τον εαυτό μου,
αλλά δεν μου αρέσει που πρέπει να μάθω τον τρόπο.
Είναι δύσκολο.
Πρέπει να μιλάμε πιο συχνά γι' αυτό.
Όταν αγόρασα ασφάλεια υγείας, δεν ήξερα τι να την κάνω.
Δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ.
Ρώτησα έναν φίλο "Πώς χρησιμοποιώ την ασφάλεια;"
Είπε "Πήγαινε στον γιατρό". Είπα "Δεν πάω σε γιατρούς.
Χρησιμοποιώ Vicks".
Δεν αστειεύομαι. Με ρώτησε "Τι είναι το Vicks;"
Κανείς δεν με είχε ρωτήσει ποτέ.
Νόμιζα ότι ήταν έγκλημα. "Μα, τι λες…"
Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Είπα "Τι εννοείς;"
Είπε "Τι είναι το Vicks;"
Τότε συνειδητοποίησα
ότι είναι λευκός έχει ασφάλεια.
Σωστά;
Είπα "Δεν ξέρω πώς να σ' το εξηγήσω".
Ρώτησε "Γιατί χρησιμοποιείς Vicks;"
Είπα "Για τις ελπίδες σου, τα όνειρά σου, τα πάντα.
Μπορείς να φτιάξεις και σκασμένο λάστιχο με αυτό.
Ελπίδα σ' ένα σωληνάριο, σαν τον Ομπάμα σε κουτί".
Είπε "Κατάλαβα ότι εσύ το χρησιμοποιείς για όλα.
Οι οδηγίες, όμως,
τι λένε ότι κάνει;"
Είπα "Ποιος διαβάζει τις οδηγίες;
Δεν τις διάβασα ποτέ".
Παίρνει το σωληνάριο και λέει "Ξέρεις ότι έχει λήξει;"
Είπα "Λήγει;
Τι;"
Τότε κατάλαβα ότι δεν ξέρω τίποτα για το Vicks.
Δεν ξέρω τι είναι.
Ποτέ δεν διάβασα τι λένε οι οδηγίες.
Δεν ξέρω τι είναι το Vicks.
Αν μου έβαζαν το πιστόλι στον κρόταφο
και ρωτούσαν "Τι είναι το Vicks;"
θα έλεγα "Σκότωσέ με, φίλε, δεν ξέρω".
Και θα πέθαινα.
Δεν πειράζει, θα βάλω Vicks στην πληγή απ' τη σφαίρα
και θα αναστηθώ.
Αυτό είναι το Vicks.
Αυτό είναι δύναμη!
Έτσι μεγάλωσα, χωρίς γιατρούς.
Όταν αγόρασα την ασφάλεια δεν ήξερα τι να κάνω.
Ρώτησα τον φίλο μου "Τι να κάνω;" Είπε "Κάνε τσεκ απ".
Ρώτησα "Τι είναι το τσεκ απ;"
Ξέρετε τι είναι; Θα σας σοκάρω.
Το τσεκ απ.
Είναι όταν ξυπνάς το πρωί,
δεν είσαι άρρωστος
και λες "Θα πάω στον γιατρό".
Το γκούγκλαρα.
Ο πρώτος γιατρός που θα πήγαινα
ήταν ο γυναικολόγος.
Δεν είχα πάει ποτέ.
Ήμουν σαράντα και δεν είχα πάει.
Δεν ήξερα τι έκαναν.
Ήξερα μόνο ότι ο γιατρός είναι γιατρός.
Δεν ήξερα ότι έχουν γιατρό για εκεί κάτω.
Πώς ξέρω αν είναι άρρωστο;
Δεν το άκουσα ποτέ να βήχει.
Αν το άκουγα, πιθανόν θα του έβαζα Vicks.
Πήγα για τσεκ απ λοιπόν.
Δεν ήξερα τι θα γίνει.
Μπαίνω μέσα, βλέπω κάτι ασημένια πράγματα, δεν ξέρω τι είναι.
Βγάζω τα κλειδιά και τα κρεμάω.
Νόμιζα ότι ήταν κρεμάστρα.
Παρεμπιπτόντως, ήμουν γυμνή.
Φορούσα μια υφασμάτινη ρόμπα, δεν ήξερα τι με περιμένει.
Σκεφτόμουν ότι η γιατρός ήταν γυναίκα,
οπότε ένιωθα ότι θα με φροντίσει.
Με έγδυσε και με τύλιξε με μια ρόμπα
ώστε όταν ανέβω πάνω στη ζυγαριά,
να μη ζυγίζω πολύ.
Όταν ζυγίζομαι στο σπίτι, είμαι γυμνή.
Όταν ανεβαίνω στη ζυγαριά,
είμαι γυμνή, τα ρούχα είναι βαριά.
Τα ρούχα είναι 23 κιλά.
Είμαι γυμνή στο σπίτι.
Αν μασάω τσίχλα,
πατάω στις μύτες, όπως στο Καράτε Κιντ.
Καταλάβατε;
Ήρθε μ' ένα ντοσιέ
και είπε "Ας ξεκινήσουμε".
Είπα "Εντάξει, ξεκινάμε".
Και απλώς κοιταζόμασταν.
Είπε "Κοίτα,
έχω και άλλους ασθενείς, ξάπλωσε κι άνοιξε τα πόδια".
"Τι στο καλό;"
Μόλις είχα συμπληρώσει το ιστορικό
και στο "επάγγελμα" είχα γράψει "κωμικός".
Νόμιζα ότι μου έκανε πλάκα.
Είπε "Ας δούμε τον κόλπο".
Δεν φέρνω αντίρρηση, λέω "Εντάξει".
"Πώς σου φαίνεται;"
Θύμωσε πολύ.
Είπε "Ξάπλωσε, τα πόδια ψηλά για να εξετάσω τον κόλπο".
Είπα "Δεν πρόκειται με τέτοια συμπεριφορά".
Και την κοιτούσα.
Δεν έλεγε τίποτα.
Τότε κατάλαβα…
"Σκατά, δεν έλεγε ψέματα".
Είπα…
"Θες να εξετάσεις τον κόλπο μου;"
Είπε "Ναι, είμαι η γιατρός του κόλπου".
Είπα "Τι;"
Ένιωσα ντροπή,
ήταν άβολα.
Την κοίταξα και είπα "Κυρία μου, δεν μπορώ.
Δεν φοράω καν εσώρουχο.
Δεν είναι έτοιμο για παρουσίαση.
Θέλει λίγο περιποίηση.
Μια ανακαίνιση!
Οπότε, όχι".
Δηλαδή…
Είπε "Ξάπλωσε τώρα".
Κατάλαβα ότι πρέπει να το κάνω, δεν θα με άφηνε.
Ξάπλωσα τόσο αργά…
όπως όταν ανοίγει ένα καμπριολέ.
Ξαπλώνω αργά, γιατί ακόμη ένα μέρος μου
νομίζει ότι μπλοφάρει.
Ότι θα ξαπλώσω και θα πει "Την πάτησες".
Καταλαβαίνετε.
Ξάπλωσα,
έβαλα τα πόδια μου ψηλά,
δεν ήξερα τι να περιμένω.
Έκανα έναν μορφασμό…
κι εκείνη δεν έκανε τίποτα.
Είπε "Άκου,
είσαι πολύ μακριά, κατέβα πιο κάτω".
Την κοίταξα
και το κεφάλι της ήταν πολύ κοντά.
Της είπα "Κυρία μου, είστε αρκετά κοντά".
Είπε "Όχι, εσύ είσαι μακριά, κατέβα πιο κάτω".
Θύμωσα τόσο που είπα "Έλα να το πάρεις!"
Κυριολεκτικά είπα "Έλα να το πάρεις!"
Μαντέψτε.
Ήρθε και το πήρε.
Μου συμπεριφέρθηκε σαν να μετακόμιζε
κι έπρεπε να αδειάσει το ψυγείο.
"Αυτό έχει λήξει".
Πραγματικά.
Ήταν πολύ αθόρυβη.
Όταν είμαι σε ραντεβού, τουλάχιστον έχουν μουσική.
Σαν το "End of the Road" ή το "Water Runs Dry".
Αυτή ήταν αθόρυβη.
Και μετά, τελείωσε
κι έφυγε.
Όπως κάνουν όλοι.
Το ξέρω.
Με νιώθεις.
Μετά από λίγο, γύρισε χαμογελαστή.
Είπε "Κριστέλα, χάρηκα που σε γνώρισα".
Είπα "Με συγχωρείς, αλλά όχι.
Είναι λίγο αργά γι' αυτό.
Είμαι Μεξικανή, είμαστε αρραβωνιασμένες πλέον".
"Παντρεύτηκα γιατρό". καταλαβαίνετε τι εννοώ;
Τότε κατάλαβα ότι χαμογελά, γιατί έχει να ανακοινώσει κάτι.
Ήρθε χαμογελαστή
και είπε "Κριστέλα, χάρηκα που σε γνώρισα.
Ξέρεις…
νομίζω ότι έχεις διαβήτη".
Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν "Πόσο μέσα έφτασε;"
Είπα "Είσαι η γυναικολόγος".
Είπε "Ναι, είμαι η γυναικολόγος.
Κι εσύ είσαι διαβητική".
Έπαθα πλάκα.
Το σκεφτόμουν
και το σκεφτόμουν,
και σκεφτόμουν
"Πόσο διαβητική πρέπει να είμαι…
ώστε να μπορέσει να το ανακαλύψει η γυναικολόγος;"
Δεν ήξερα καν ότι είναι γυναικολογική ασθένεια.
"Τι κάνω τώρα;
Πρέπει να τηλεφωνήσω σε όλους τους πρώην να τους ενημερώσω;
Άκου, φίλε, μόλις έκανα εξετάσεις, έχω διαβήτη.
Δεν ξέρω αν είναι μεταδοτικό, απλώς ήθελα να το ξέρεις.
Ενημέρωσε κι εσύ όσους πρέπει, καλή τύχη".
Μετά σκεφτόμουν "Αν είναι μεταδοτικό, ποιος με κόλλησε διαβήτη;"
Θα τηλεφωνήσω ξανά σε όλους
"Έβαλες ζάχαρη στο πουλί σου;
Ήταν προφυλακτικό ή ρολάκι φρούτων;"
Τότε, μου είπε ότι ανακάλυψε τον διαβήτη από το τεστ ούρων.
Αυτό λέμε πρώτα.
Είχα μπερδευτεί,
δεν ξέρω από ιατρική.
"Τι θα συμβεί μετά; Ο οφθαλμίατρος θα βρει μυκητίαση;
Πώς λειτουργεί η ιατρική;"
Αναρωτιόμουν πώς το βρήκε, κοίταξε εκεί κάτω
και είδε το εργοστάσιο σοκολάτας του Γουίλι Γουόνκα;
Κοίταξε εκεί κάτω και βγήκε ένα Oompa Loompa με φλάουτο
τραγουδώντας;
Ούμπα Λούμπα ντου-πα-ντι-ντο
Αυτή είχε διαβήτη τύπου δύο
Τι συνέβη;
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα πια. Δεν κάνω τίποτα.
Κάθομαι σπίτι και βλέπω δολοφονίες.
Αυτό είναι όλο.
Δεν ξέρω γιατί μου αρέσουν οι σειρές με δολοφονίες.
Όταν βλέπω μαραθώνιο Forensic Files
είναι σαν να βλέπω πορνό.
Κάθομαι στον καναπέ "Έτσι, σκότωσε για την ασφάλεια".
Ταυτίζομαι.
Υπάρχει το κανάλι Εγκληματολογική Έρευνα.
Δείχνει φόνους όλο το εικοσιτετράωρο.
Φόνοι!
Βλέπω τόσους που επευφημώ τους δολοφόνους.
Η γυναίκα σκότωσε τον άντρα της "Μπράβο, Λυδία.
Δεν χρειαζόμαστε άντρες".
Με τόσες σειρές, μπορώ να λύσω πραγματικές υποθέσεις.
Όταν είμαι στην κίνηση και βλέπω "Εξαφάνιση Προσώπου",
λέω "Έχω υπόθεση".
Ξεκινάω την έρευνα.
Φοβάμαι μήπως κάποια μέρα ξεφύγει η κατάσταση
και με σταματήσει ένας αστυνομικός και πει
"Είδατε το στοπ;"
"Όχι, δεν το είδα, ξέρεις γιατί;
Γιατί ψάχνω για την Αμάντα, εσύ τι σκατά κάνεις;
Το στοπ δεν πάει πουθενά, αλλά η Αμάντα πού είναι;"
Τις προάλλες ξύπνησα έξαλλη.
Γιατί άνθρωποι της ηλικίας μου και μεγαλύτεροι
δεν δοξάζονται για την ανάπτυξη του ίντερνετ;
Το δώσαμε στο μέλλον. "Παρακαλούμε, μέλλον".
Εμείς το κάναμε.
Τώρα πια, βλέπω παιδιά που βαριούνται
χωρίς να έχουν αντιμετωπίσει την έλλειψη τεχνολογίας.
Εμείς έπρεπε να την ανακαλύψουμε.
Και, τώρα, οι άνθρωποι μας κρίνουν. Δεν καταλαβαίνω το ΤικΤοκ.
"Δεν το καταλαβαίνω, θα μου εξηγήσεις;"
"Είσαι πολύ μεγάλη".
"Άντε γαμήσου.
Μάντεψε, εγώ σου έδωσα το ΤικΤοκ.
Έπρεπε να ασχοληθώ με βλακείες όπως το Myspace
για να έχεις εσύ ΤικΤοκ.
Δεν ξέρεις πώς είναι να μην σου μιλούν οι φίλοι σου,
γιατί δεν τους έβαλες στο 'τοπ οκτώ'".
Τι είναι το ΤικΤοκ;
Σοβαρά.
Ήρθε η καρραντία, το ΤικΤοκ έγινε δημοφιλές και χόρευαν οικογένειες.
Κόσμος πέθαινε, αλλά εκείνοι ήταν "Κοιτάξτε τον ρυθμό μας".
"Γιαγιά;"
"Τι;"
Για μένα, το ΤικΤοκ είναι καυτοί τύποι που δείχνουν κάτι για ένα λεπτό.
"Ζω με την οικογένειά μου, αλλά δίνω επιχειρηματικές συμβουλές".
Εμείς ανακαλύψαμε το ίντερνετ.
Ήμασταν οι πρωτοπόροι.
Μια μέρα ξυπνήσαμε και μπουμ.
Κάρτες με 1.500 ώρες σερφάρισμα στο ίντερνετ.
Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Έπρεπε να μάθουμε.
Δεν υπήρχε YouTube.
Το ίντερνετ λειτουργούσε με τηλεφωνική γραμμή.
Τηλεφωνική γραμμή.
Κάποιοι δεν ξέρετε καν για τι μιλάω.
Θα σας εξηγήσω τι είναι.
Παλιά, η οικογένεια μοιραζόταν ένα τηλέφωνο.
Ήταν κολλημένο στον τοίχο.
Αν ήσουν τυχερός, είχε πολύ μακρύ καλώδιο.
Μιλούσες στην κουζίνα, στο σαλόνι…
Καταλάβαινες πότε πρέπει να κάνεις πίσω.
Για ίντερνετ έπρεπε να βγάλεις το τηλέφωνο απ' την πρίζα,
να το βάλεις στον υπολογιστή και να καλέσεις το ίντερνετ.
Ευχόσουν να μην είναι απασχολημένο.
Έκανε έναν ήχο, σαν να πεθαίνει για σένα.
"Θεέ μου, για να δούμε, ξεκινάω.
Έχεις email".
"Από ποιον;"
Το τηλέφωνο ήταν μεγάλη υπόθεση. Ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι.
Ήταν σημαντικό να δέχεσαι τηλεφώνημα στο σπίτι.
Ήταν σαν ιεροτελεστία.
"Είναι εκεί η Κριστέλα;"
"Εγώ είμαι, γεια!"
Ήταν σημαντικό, γιατί δεν το έκαναν όλοι.
Τώρα, είναι τόσο απλό, που όταν έχω τηλεφώνημα
"Ποιος είναι, γαμώτο;
Στείλε μήνυμα σαν κανονικός άνθρωπος".
Περίμενα περισσότερα απ' το ίντερνετ.
Νόμιζα ότι θα είμαστε έξυπνοι, ιδιοφυΐες.
Είμαι σπασικλάκι, σκεφτόμουν "Έτσι θα φτάσουμε στο Star Trek.
Θα γίνουμε όλοι έξυπνοι".
Μαντέψτε, δεν γίναμε.
Είμαστε χαζοί.
Σκεφτείτε, είναι το έτος 2022.
Επτά χρόνια μετά το Επιστροφή στο μέλλον 2.
Πού είναι τα ιπτάμενα αμάξια;
Έχουμε hoverboard;
Το μόνο που έγινε πραγματικότητα ήταν ότι ο Μπιφ βγήκε Πρόεδρος.
Ήταν δύσκολη η επικοινωνία,
αλλά προσπαθούσαμε.
Στο πρώτο κινητό, είχα πρόγραμμα λεπτών για βράδυ και ΣΚ.
Όχι ότι καυχιέμαι.
Εκείνη την εποχή, κάθε κινητό είχε πρόγραμμα λεπτών ομιλίας.
Όταν ξεπερνούσες αυτά τα λεπτά, σε χρέωναν πολλά δολάρια ανά λεπτό.
Για να μιλήσεις με κάποιον που σε ενδιαφέρει,
έπρεπε να περιμένεις το ΣΚ ή το βράδυ, μετά τις 9 μ.μ.
Την υπόλοιπη εβδομάδα "Εύχομαι να μην έχει πεθάνει".
Η επικοινωνία είναι πλέον τόσο απλή που μας απομακρύνει.
Τα κοινωνικά δίκτυα; Δεν συμπεριφερόμαστε σαν άνθρωποι πια.
Όλοι κοιτούν να τσακωθούν με κάποιον.
Κάποιοι μπορεί να ασχοληθούν με ωφέλιμα θέματα.
Κάποιοι άλλοι απλώς θέλουν να είναι θυμωμένοι.
Ό,τι γράφω στο Twitter θα αναστατώσει κάποιους.
Μπορεί να γράψω "Μισώ την κίνηση".
Και κάποιος θα πει "Καριόλα!
Ο παππούς μου είναι μισός Ιρλανδός μισός Κίνηση!"
"Τι;
Τι;"
Τώρα, πρέπει να συσπειρωθούμε
να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.
Όλα είναι μπάχαλο,
αλλά δεν χρειάζεται να είναι.
Δεν νόμιζα ότι ο ρατσισμός θα επανέλθει με τέτοιο τρόπο.
Δεν εξαλείφθηκε ποτέ.
Αλλά η ισχύς και η περηφάνεια
δεν πίστευα ότι θα επανέλθουν.
Αλλά επανήλθαν.
Δεν περίμενα να επιστρέψει η Κου Κλουξ Κλαν.
Να που επέστρεψαν, φορώντας λευκά σεντόνια.
Πόσο ρατσιστής πρέπει να είσαι
για να ξοδεύεις τόσα σε απορρυπαντικά;
Είναι κοπιαστική μπουγάδα.
Σκεφτόμουν όλα αυτά
κι έλεγα "Θα το πολεμήσω αυτό.
Πώς το πολεμάω αυτό;"
Σκεφτόμουν "Αυτό είναι ομάδα μίσους".
Αλλά μισώ το μίσος.
Έλεγα "Μισώ το μίσος".
Το σκέφτηκα
και είπα "Αυτό θα κάνω.
Θα ξεκινήσω μια ομάδα.
Μια λέσχη 'Μισώ το μίσος'.
Μισούμε το μίσος".
Θα έχουμε καφέ σεντόνια…
ώστε να λερώνονται χωρίς πρόβλημα.
Το πλασάρω τώρα σ' εσάς,
αλλά ακόμη το επεξεργάζομαι.
Ομάδα που μισεί το μίσος,
είναι για όλους, αλλά μόνο για Λατίνους.
Λοιπόν…
Μισούμε το μίσος! Είστε ευπρόσδεκτοι. Μόνο Λατίνοι.
Θα το ονομάζω
"Qué-Qué-Qué".
Γιατί κάθε πρωί που βλέπω ειδήσεις λέω "Qué;"
"Qué Qué;"
Στα Καυκασιανά, αυτό σημαίνει "Τι;
Τι; Τι;"
Ώρα να αναγνωρίσουμε τις βλακείες.
Συνέβαιναν πολλά τα τελευταία χρόνια που πρέπει να διορθώσουμε.
"Οι Μεξικανοί μάς παίρνουν τις δουλειές".
Όχι, δεν το κάνουν.
Μάλλον ο Μάριο Λόπεζ το κάνει αυτό.
Ο Μάριο Λόπεζ σάς παίρνει τις δουλειές.
Αυτός ο τύπος λέει "ναι" σε όλα;
Έτσι σκέφτονται όλοι
όταν λένε "Οι Μεξικανοί μάς παίρνουν τις δουλειές".
Ακούγεται σαν να μπαίνουμε κρυφά στον Λευκό Οίκο
και να λέμε "Είμαι ο υπεύθυνος πολιτικού γραφείου".
Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλετε αυτές τις δουλειές.
Ξέρετε πώς το ξέρω;
Δεν έχω δει ποτέ έναν λευκό στα χωράφια να μαζεύει λαχανικά
με τους Λατίνους.
Στα χωράφια, οι λευκές γυναίκες θα έλεγαν
"Θεέ μου, Μαρία, κάνει ζέστη σήμερα".
Καύσωνας.
"Ήπια δύο νερά καρύδας σήμερα, ήταν φανταστικά.
Περίμενε, λιποζάν.
Έτοιμη για δουλειά.
Έφερα το Fitbit να μετρά τα βήματα.
Μετά, θες να πάμε για Ιταλικό;"
Σας ευχαριστώ! Με λένε Κριστέλα Αλόνζο! Είστε καταπληκτικοί!
Σας ευχαριστώ πολύ!
Κριστέλα, ακόμη περιμένω.
Ελπίζω να μην με ξέχασες.
Ξέρεις,
έχουμε να διαχειριστούμε ένα κίνημα.
Πρέπει να σώσουμε τη δημοκρατία, Κριστέλα, σε περιμένω.
Τι συνέβη;
Τηλεφώνησέ μου.
Υποτιτλισμός: Μαρία Θωμά
Ένα, δύο και πάνω.
Με τα γόνατα, Πέιτζ. Σπρώξε.