Downloaded from YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎เอาละ พร้อมเริ่มกันหรือยัง
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(เบเวอร์ลีฮิลส์)
‎(เดอะวอลลิส)
‎คริสเทลา รู้ไหมว่าฉันพบกับ ‎วุฒิสมาชิกโรเบิร์ต เคนเนดี้ยังไง
‎- ไม่ค่ะ ‎- ก็นะ
‎เราได้รับเสียงโหวต 140,000 คะแนน
‎- ในแคลิฟอร์เนีย ‎- ไม่จริงน่า
‎ทุกคนเป็นไงกันบ้าง
‎ฉันรู้ว่าเขาจะมาพักที่ ‎โรงแรมโคโรนาโด ที่ซานดิเอโก
‎ฉันเลยไปโรงแรมโคโรนาโด
‎ผมชื่อวาคีน คาสโตร
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอ ‎โรเบิร์ต เคนเนดี
‎เจอกันแบบนั้นเหรอคะ
‎ผมทำงานประจำในสภาคองเกรส
‎จากนั้น ก็มีอีกเรื่องเกี่ยวกับ...
‎โดโลเรส ฉันจะสายแล้ว ต้องไปแล้วค่ะ ‎แต่ฉันจะกลับมา ฉันแค่...
‎- ฉันอยากเล่าอีกเรื่องให้คุณฟัง ‎- ฉันอยากฟังนะ
‎ผมอยากทำอะไรสักอย่าง ‎ที่มีทรงเกียรติกว่านั้นในชีวิต
‎ผมเลยมาอยู่ตรงนี้ ‎มาเปิดรายการให้คริสเทลา
‎ฉันชอบเรื่องเล่าของคุณ ฉันรู้ ‎แบบ "โว้ ประวัติศาสตร์ ว้าว"
‎เหมือน "ถ้าเป็นได้" ใช่ไหม
‎- เหมือน "ถ้าเป็นได้" ‎- อืม นะ
‎แบบ จำเรื่องนี้ไว้นะ
‎เดี๋ยวฉันกลับมา
‎- ฉันจะรอคุณนะ ได้ ‎- ค่ะ ได้เลย
‎เอาละ
‎โปรดต้อนรับเพื่อนสุดเจ๋งของผม
‎จากริโอแกรนด์วัลลีย์ เท็กซัส
‎คริสเทลา อลอนโซ
‎ยอด
‎ดูเราสิ
‎เราทำได้
‎ช่วงนี้ของปีที่แล้ว ‎เราถูกพระเจ้ากักบริเวณ
‎แล้วดูเราสิ ‎ตอนนี้เรามาอยู่ที่นี่และพูดว่า
‎"ดูเราสิ เรายังมีชีวิตอยู่"
‎มันน่าทึ่งจริงๆ
‎นี่ เพื่อน ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยนะ ‎ว่าเราจะรอดกันไหม
‎เราเริ่มจากโควิด-19
‎ตอนนี้เราไปถึงโควิด-24 แล้ว
‎สาบานกับพระเจ้าเลย
‎โควิดเหมือน "สตาร์ วอร์ส" แล้ว
‎มีสายพันธุ์ใหม่ออกมาทุกๆ สองเดือน
‎อย่าง "โอ้ เพื่อน ‎โอมิครอนฉายแล้วเหรอ
‎ฉันยังดู 'เดอะแมนดาลอเรียน' ‎ยังไม่จบเลย"
‎อะไรกันเนี่ย
‎ไม่ต้องเป็นแบบนี้ก็ได้เหมือนกัน
‎ไม่ต้องเป็นแบบนี้ก็ได้
‎ไม่ต้องยากลำบากขนาดนี้
‎ฉันโตมากับการดูหนังสยองขวัญ
‎ทีนี้ ฉันชอบหนังซอมบี้ใช่ไหม
‎แล้วก็จะมีฉากที่เรารู้ตัวเสมอว่า
‎"แม่เจ้า พวกมันเป็นซอมบี้"
‎แล้วก็ไม่เคยมีซอมบี้ ‎แค่ตัวเดียวหรอก ต้องแบบ 30 ตัว
‎แล้วฉันก็จะดูฉากนั้น ‎ในหนังทุกเรื่อง และคิดว่า
‎"ไม่สมจริงเลย"
‎"พวกเขาปล่อยให้ ‎มันแย่แบบนี้ได้ยังไง"
‎ใช่ไหมคะ
‎เพราะถ้าฉันได้เห็นซอมบี้สักตัว
‎ฉันจะฆ่ามัน
‎แต่ปล่อยให้เพิ่มเป็น 30 เนี่ยนะ
‎เราจะทำแบบนั้นได้ยังไง แล้วฉันก็ ‎เริ่มคิดว่า "เธอก็รู้ว่าทำไม"
‎"เพราะเราไม่ใส่ฉากนั้นลงไปในหนัง
‎ตอนที่ไอ้เวรพวกนั้น ‎เดินไปรอบๆ เหมือน
‎'ฉันมีสิทธิ์ที่จะถูกซอมบี้กัด'
‎'เป็นสิทธิ์ของฉันในฐานะ ‎คนอเมริกันที่จะถูกซอมบี้กัด'"
‎คุณไม่ควรจะเลือก ‎วิธีตายได้นะ เจ้าโง่เอ๊ย
‎มันอะไรกัน
‎ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอด ‎สองปีที่ผ่านมามันหนักเกินไป
‎ฉันต้องใช้เวลาช่วงล็อกดาวน์ ‎ในแอลเอ และเกลียดมัน
‎เพราะฉันมาจากครอบครัวที่ใกล้ชิดกัน
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันต้องทำอะไร ‎โดยไม่มีครอบครัวอยู่ด้วย
‎รู้ไหมคะ และมันยากจริงๆ
‎ครอบครัวฉัน เรามาจากเท็กซัสตอนใต้
‎เรามาจากเม็กซิโก
‎และ...
‎นั่นแหละค่ะ เท็กซัสตอนใต้ ‎ก็เท็กซัสตอนใต้นั่นแหละ
‎มันเหมือนเท็กซัสตอนใต้
‎ฉันโตมาในครอบครัวหลายสัญชาติ
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่ามันคืออะไร ‎หมายความว่าเราได้สัญชาติครึ่งหนึ่ง
‎อีกครึ่งหนึ่งไม่ได้สัญชาติค่ะ
‎และเราจะไม่บอกว่าคนไหนเป็นแบบไหน
‎แล้วรู้ไหม เราหน้าเหมือนกันทุกคน
‎เราโตมาแบบไม่ค่อยมีเงินใช้
‎เราต้องแบ่งห้องน้ำ ‎กับสูติบัตรกันใช้ มันเลวร้ายสุดๆ
‎คริสเทลา พี่ชายฉันเกลียดมัน
‎ไม่เป็นไรค่ะ
‎ภาษาแม่ของฉันคือภาษาสเปน ‎ฉันเรียนภาษาอังกฤษทีหลัง
‎ตอนเด็กๆ ฉันใช้ภาษาอังกฤษ ‎เป็นภาษาที่สอง
‎และฉันต้องเรียนภาษาอังกฤษ
‎คุณก็เหมือนกันเหรอ
‎ฉันต้องเรียนภาษาอังกฤษ ‎จากรายการทีวีอย่าง "ราคาพารวย"
‎แล้วคนขาว พวกคุณหลอกฉัน
‎ไม่มีคำว่า "พลิงโก" บัญญัติไว้ ‎บ้าที่สุด
‎ฉันอุตส่าห์เชื่อพวกคุณ
‎ฉันเคยเรียนรู้คำของพวกคุณ ‎และเอามาใช้ในชีวิตจริง
‎"วันนี้ฉันไปไม่ได้ ฉันรู้สึกพลิงโก"
‎กลายเป็นว่าคำนี้ไม่มีอยู่จริง
‎ฉันชอบคำนั้นแท้ๆ
‎ฉันอยากตั้งชื่อลูกๆ ว่าพลิงโก
‎เพราะให้ความรู้สึกเป็นเม็กซิกัน
‎พลิงโก มานี่
‎ฉันนึกว่าจะตั้งชื่อลูกว่าพลิงโกได้ ‎เพราะฉันโตมาในชุมชน
‎และบางครั้งชุมชนของเรา ‎จะตั้งชื่อลูกประหลาดๆ
‎บางทีเราจะตั้งชื่อลูกๆ ‎ด้วยสิ่งที่เราอยากได้ในชีวิต
‎"โย่ นั่นลูกสาวฉัน เมอร์เซเดส ‎ว่าไง เป็นยังไงบ้าง"
‎"นั่นลูกชายฉัน ใบเสร็จค่าน้ำ ‎เป็นไงบ้าง มาทักทายหน่อยสิ"
‎"เคเบิลอยู่ไหน มีใครเห็นเคเบิลไหม"
‎ฉันเรียนภาษาอังกฤษด้วยวิธีนี้
‎ฉันจะนั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์ ‎แล้วดูรายการต่างๆ
‎และพูดตามทุกอย่างที่ได้ยิน
‎อย่างน้ำเสียง สำเนียงต่างๆ
‎ดังนั้นฉันเลยเป็นคนเดียวในครอบครัว ‎ที่ไม่พูดสำเนียงเม็กซิกันจ๋า
‎อย่างพี่ชายฉันน่ะ
‎เขาเกิดและโตมาในเม็กซิโก
‎แล้วเขาก็พูดสำเนียง ‎ตามแบบฉบับเม็กซิกันเลย อย่าง...
‎เหมือนสำเนียงทาโก้ถ้ามันพูดได้
‎ถ้าเอ็ดเวิร์ด เจมส์ โอลโมสเจอเขา ‎จะต้องอยากสอนแคลคูลัสให้แน่ๆ
‎ใช่ไหมล่ะคะ เนอะ
‎"พวกคุณต้องมีความปรารถนา"
‎มันแปลกมาตลอดเลยค่ะ ‎เพราะเราโตมาด้วยกัน
‎แต่สำเนียงเรา ‎เหมือนไม่ได้เป็นพี่น้องกัน
‎เพราะพี่ชายฉันจะ "ไง น้องสาว"
‎"เอาน่า อยากไปหาอะไรกินกันไหม"
‎ฉันจะตอบว่า "อืม ก็ได้นะ"
‎"หรืออยากเห็นไหม ‎ว่าอะไรอยู่หลังประตูหมายเลขสาม"
‎"ลงมาสิ"
‎นั่นแหละค่ะ
‎พอมาลองคิดดูแล้ว จะว่าไป
‎"ราคาพารวย" ไม่ใช่เกมโชว์สำหรับคนจน
‎เพราะเราไม่รู้ราคา ‎สินค้าแบรนด์เนมเลย
‎เราซื้อของทั่วๆ ไป
‎ฉันโตมาด้วยร้านหนึ่งเหรียญ ‎นั่นแหละ ตัวฉันในรายการ
‎"น้ำส้มราคาเท่าไรคะ" "99 เซนต์"
‎"มักกะโรนีอบชีสราคาเท่าไร" ‎"ไม่ได้ แพงไป วางลงซะ"
‎ตอนนี้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ ‎ฉันพูดได้สามภาษาเลย
‎ฉันพูดภาษาสเปน อังกฤษ
‎และคอเคเซียน
‎ไม่ค่ะ คอเคเซียนก็เหมือนภาษาอังกฤษ ‎แต่ฉันต้องใช้คำอลังการ
‎ที่ปกติไม่ค่อยใช้
‎อย่าง "ออร์แกนิค" ‎และ "ความรับผิดส่วนแรก"
‎ฉันจะยกตัวอย่างให้ฟัง
‎ในชีวิตประจำวัน ‎เมื่อไรที่เพื่อนทำพลาด
‎ฉันจะ "หล่อน แกพลาดแล้ว"
‎แต่ถ้าเป็นคอเคเซียนฉันจะพูดว่า ‎"คุณคะ แบบนั้นไม่ได้นะคะ"
‎เห็นไหม
‎ตรงนั้นน่ะ
‎ออกจะ...
‎"ฉันจะจัดการแกให้หงายเก๋ง"
‎"ฉันขอคุยกับผู้จัดการ"
‎ฉันโตมาในเมืองเล็กๆ บริเวณชายแดน ‎ติดกับเม็กซิโกในเท็กซัส
‎และฉันคิดว่ามันน่าสนใจมาตลอด ‎เรื่องหนึ่งที่เราไม่ค่อยพูดถึงกัน
‎คือมีพวกเรากี่คนที่โตมา ‎ท่ามกลางกลุ่มคนประเภทเดียวกัน
‎ถ้าคุณอาศัยในเมืองเล็กๆ ‎ถึงจะอยู่ในเมืองใหญ่ก็ตาม
‎ถ้าชุมชนของคุณไม่ค่อยมีความหลากหลาย
‎คุณจะไม่เข้าใจโลกภายนอก
‎ใช่ไหม เพราะคุณเป็นเด็ก ‎ไม่ใช่ความผิดของเรา
‎ฉันพูดเสมอว่า เมื่อคุณโตเป็นผู้ใหญ่ ‎และไปใช้ชีวิตในโลก
‎พบกับผู้คนที่คุณไม่รู้จัก ‎หรือไม่คุ้นเคยมาก่อน วัฒนธรรมต่างๆ
‎นั่นคือหน้าที่ของคุณ ‎ที่ต้องเรียนรู้และพัฒนา
‎นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ ถูกไหม
‎แต่มันยาก
‎มันยากในตอนแรกค่ะ
‎ในเมืองชายแดนของฉัน ‎เราไม่มีความหลากหลายเลย
‎หมายถึง เราทุกคนเป็นชาวเม็กซิโก
‎ทุกคนในละแวกที่ฉันอยู่ ‎เป็นชาวเม็กซิโก
‎เราเคยเรียนกันว่า "เม็กซิกัน" ‎"ว่าไง เม็กซิกัน"
‎"สบายดีไหม เม็กซิกัน" ‎"เม็กซิกัน" นั่นแหละค่ะ
‎แล้วฉันก็ไปเรียนวิทยาลัย ‎ที่เซนต์หลุยส์ มิสซูรี
‎ทำไมไม่มีใครเตือนกันบ้างเลย
‎ฉันไม่พร้อมรับมือ ‎สิ่งที่กำลังจะได้เจอ
‎อย่างผู้คนหลากหลายประเภท
‎อย่างอีกครั้ง ‎เราทุกคนเป็นชาวเม็กซิโก
‎ถึงจะเคยเห็นคนอื่นทางทีวีมาแล้ว ‎แต่มันก็ไม่เหมือนเรื่องจริง
‎เพราะทีวีให้ความรู้สึกห่างไกล ‎จากที่ที่ฉันเติบโตขึ้นมา ใช่ไหมคะ
‎ฉันเลยอยู่ที่เซนต์หลุยส์ ‎วันแรกของการเรียน
‎ผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาคุยด้วย ‎กลายเป็นเพื่อนสนิทฉัน ถูกไหมคะ
‎เขาบอกว่า "ไง ว่าไง ฉันชื่อไบรอน"
‎ฉันตอบทันทีว่า "เม็กซิกัน"
‎"นายเป็นชาวเม็กซิโกผิวคล้ำที่สุด ‎ที่ฉันเคยเจอ"
‎เขาเลยพูดว่า "ฉันเป็นคนดำ"
‎ฉันก็ "โอ้"
‎ฉันไม่คุ้นเลย กับคนขาวก็เหมือนกัน
‎ฉันไม่รู้มาก่อนว่าคนขาวมีหลายเฉดสี
‎เหมือนขาวกับข๊าวขาว
‎อย่างมีคนขาวมาก แล้วฉันก็ ‎"หลอนกันหรือเปล่า"
‎คุณเรียนที่นี่เหรอ หรือมี ‎ข้อความจากแม่ที่ตายไปแล้วของฉัน
‎แต่ฉันไม่นึกว่าจะได้เจอ ‎คนที่โตมาในกลุ่มเดียวกันเหมือนกัน
‎ฉันอึ้งไปเลย
‎เนอะ ตอนเรียนปีหนึ่ง ‎รูมเมทของฉันมาจากเทนเนสซี
‎เธอไม่เคยเจอผู้หญิงละตินมาก่อน
‎ไม่มีใครในครอบครัวเธอเคยเจอ
‎แม่เธอมาส่งเธอด้วยใช่ไหม
‎แม่เธอไม่แน่ใจว่า ‎ฉันพูดภาษาอังกฤษได้หรือเปล่า
‎เราคุยกันมาทั้งวันแท้ๆ
‎ฉันเลยไม่แน่ใจว่าเธอคิดว่า ‎บางทีฉันอาจลืมไปเฉยๆ
‎นึกคำภาษาอังกฤษไม่ออก ‎ระหว่างวันหรือเปล่า
‎"ไง เป็นไงบ้าง" "ไปได้สวยเลย" ‎"แน่ใจเหรอ" "ไม่ อืม ไม่เลย"
‎"ไม่เลย"
‎"หมดช่วงทดลองใช้แล้ว"
‎"อัปเกรดไหม ไม่ ใช้งานไม่ได้"
‎"ไม่"
‎แม่ของรูมเมทฉันเลยตัดสินใจว่า ‎จะเชิญฉันออกไปกินมื้อค่ำด้วยกัน
‎แต่เธอจะทำท่าประกอบทุกคำที่พูด
‎เพื่อแน่ใจว่าฉันเข้าใจ
‎เธอคิดขึ้นมาเองไปตามสถานการณ์
‎เธอทำแบบว่า "หวัดดีจ้ะ"
‎"งั้น...
‎ฉันอยากรู้ว่าหนู...
‎อยากไปกับเราไหม
‎ไปกินอาหารอิตาเลียนน่ะ"
‎ทำไมใช้แบบนี้แทนอิตาเลียน
‎"รู้ไหมว่าอิตาเลียนคืออะไร"
‎แบบ "นี่คุณ ฉันเล่นเกมซูเปอร์ ‎มาริโอบราเธอส์ ฉันรู้ รู้สิ"
‎"ฉันรู้ว่าอิตาเลียนคืออะไร"
‎ฉันรู้เพลงชาติพวกเขาด้วย
‎"ธงอยู่ตรงนั้นไง ใช่ ตะเบ๊ะสิ"
‎"คนอิตาลีทุกคนเป็นช่างประปา ‎ไปกันเถอะ"
‎ฉันตอบตกลง ‎เพราะไม่เคยกินอาหารอิตาเลียน
‎แม่ฉันเป็นแม่ครัวชาวเม็กซิโก ‎ในร้านอาหารเม็กซิกัน
‎เราโตมากับอาหารเม็กซิกันเท่านั้น
‎ฉันไม่รู้เรื่องเลย แต่อยากเห็นว่า ‎อาหารอิตาเลียนคืออะไร
‎ฉันเลยตอบ "ตกลงค่ะ"
‎และแม่ของรูมเมทฉันพาเราไปร้านหรู ‎ที่ชื่อว่าโอลิวาการ์เด้น
‎ถ้าพวกคุณไม่หัวเราะ ‎ก็เพราะพวกคุณพูดอิตาเลียนไม่ได้
‎และไม่เป็นไรเลย
‎ฉันไม่ตัดสินพวกคุณหรอก ‎แต่หาความรู้หน่อย
‎เราไปร้าน "โอลิวาการ์เต้น" กัน
‎แล้วเราก็กินขนมปังแท่ง ‎และสลัดได้แบบไม่จำกัด
‎แบบที่ทำกันในอิตาลีใช่ไหม
‎รู้ไหมคะว่าผสมสลัด ‎กับพริกเปปเปอร์ชินียังไง
‎พวกมันหน้าตาคล้ายๆ ‎ฆาลาเปญโญ แต่ไม่ดีกว่า
‎เหมือนตอนเราเห็นคนขาวทำผมเดรดล็อค ‎แล้วเราคิดว่า "ไม่ดีกว่า"
‎ใช่ไหมคะ
‎ใช่ไหม เนอะ
‎ค่ะ
‎แม่ของรูมเมทฉันเห็นพริก ‎เปปเปอร์ชินีครั้งแรกและตื่นเต้นมาก
‎เพราะเธอคิดว่าเป็นช่วงเวลา ‎ที่จะได้สานสัมพันธ์กับฉัน
‎ไม่ได้ล้อเล่นนะคะ ผู้หญิงคนนี้ ‎อยากให้มันเป็นของขวัญกับฉัน
‎เธอมองมัน แล้วก็...
‎คว้าส้อมมา จิ้มขึ้นมาหนึ่งชิ้น
‎มองฉัน และพูดว่า...
‎"ฉันรู้ว่าหนูอยากได้เจ้านี่"
‎เธอตื่นเต้นมาก
‎ฉันไม่รู้ว่าเธออยากให้ฉัน ‎ตอบสนองแบบไหน แบบ...
‎"ขอบคุณค่ะ คุณนาย"
‎"สวนมะกอกจงเจริญ"
‎ตอนนั้นฉันอายุ 18
‎เป็นวันแรกฉันที่ออกไป ‎ใช้ชีวิตนอกเท็กซัส
‎ไม่มีใครเคยพูดแบบนั้นกับฉันมาก่อน
‎ฉันไม่รู้ว่าควรคิดยังไง ‎ควรตอบสนองแบบไหน
‎เหมือนส่วนหนึ่งของฉันโกรธจนหัวอุ่น ‎ฉันอยากพูดว่า
‎"นี่ นังคนเหยียดเชื้อชาติ" ใช่ไหมคะ
‎แต่ฉันก็อยากกินนี่นา
‎"นี่ นังคนเหยียดเชื้อชาติ ‎แต่พูดถูก เอามานี่เลย"
‎ฉันเพิ่งเล่าเรื่องนั้นให้เพื่อนฟัง
‎เขาถามว่า "ทำไมต้องโกรธด้วย ‎มันผ่านมายี่สิบปีแล้ว"
‎แล้วฉันก็ตอบว่า "เพราะฉันเพิ่ง ‎รู้ตัวเอาตอนนี้ว่ามันผิดมหันต์"
‎ใช่ไหมคะ
‎บางทีเวลาที่เรามองย้อนกลับไป ‎และเรื่องเคยดีงาม
‎จะกลายเป็น "นั่นมันผิดพลาดสุดๆ"
‎แต่เราไม่รู้ตัว ‎เพราะก่อนหน้านั้นมันโอเคดี
‎มันยอมรับได้
‎แต่นั่นแหละค่ะ ประเด็นเลย
‎เราต้องเรียนรู้ ตลอดเวลา
‎ว่ามีบางเรื่องที่เราทำไม่ได้แล้ว
‎มันไม่โอเค
‎อย่างตอนที่คนสงสัยว่า ‎"ฉันพูดคำนั้นไม่ได้แล้วเหรอ"
‎รู้อะไรไหม คุณไม่ควรพูดอยู่แล้ว
‎รู้หรือเปล่า
‎ไม่ควรพูดเลย
‎แค่ตอนนี้เรามีโอกาส ‎ได้บอกคุณว่า "นี่ อย่าทำนะ"
‎บอกตามตรง สำหรับฉัน พอมองย้อนกลับไป ‎ฉันอยากให้ทุกคนชอบ
‎ฉันจะทำเรื่องที่ไม่อยากทำ ‎เพราะอยากดูดี
‎และถ้าพวกเขาไม่ชอบฉัน ‎ฉันจะคิดว่าเป็นความผิดตัวเองเสมอ
‎"ฉันทำอะไรผิดเหรอ จะแก้ไขยังไงดี"
‎พออยู่ช่วงวัยสามสิบ ฉันก็เริ่มคิด
‎"ฉันว่าฉันไม่ชอบพวกคุณ"
‎"พวกคุณอาจเป็นตัวปัญหา"
‎ตอนนี้พอเข้าวัยสี่สิบ ฉันก็ ‎"ทุกคนไปตายซะ ฉันมีต้นไม้ต้องรดน้ำ"
‎แค่นั้นเลย
‎ปลื้มมาก
‎ฉันปลื้มมาก
‎ฉันชอบอายุมากขึ้น ‎ยิ่งอายุมากขึ้นฉันยิ่งแคร์น้อยลง
‎วันเกิดฉันเพิ่งผ่านไป ‎ฉันอายุ 43 แล้ว
‎สุดยอด ฉันปลื้มมาก
‎รู้ไหมว่าฉันปลื้มตรงไหน
‎อายุ 43 ฉันยังไม่แก่
‎แต่ก็ไม่เด็ก
‎อยู่ตรงกลางพอดี
‎ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอโฟนหก
‎ค่ะ
‎ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ ‎โทรศัพท์รุ่นล่าสุดในตลาด
‎แต่รู้อะไรไหม ‎ราคาฉันน่าคบหาและใช้งานได้จริง
‎ค่ะ นั่นแหละตัวฉัน
‎เดตกับฉันเหมือนเดตไอโฟนหก
‎ใช่ค่ะ ผู้หญิงอายุน้อยกว่า ‎แบตจะหมดช้ากว่า
‎วันคืนวันเสาร์ ‎เวลาตีสามครึ่ง พวกเธอจะ
‎"ช่างมัน จัดมาเลยจ้า"
‎"47 เปอร์เซ็นต์"
‎ไม่
‎ส่วนฉัน ไอโฟนหก
‎ตอนสิบโมงครึ่ง สภาพฉันคือ ‎"หนึ่งเปอร์เซ็นต์ กำลังปิดเครื่อง"
‎"วางฉันไว้ข้างกำแพง"
‎ให้ตายเถอะ
‎ฉันเพิ่งติดโควิด รู้ไหมคะ
‎ฟังดูเหมือนเรากำลังเลิกกันเลย ‎"ฉันผ่านโควิดมาได้แล้ว"
‎ก็ยังแปลกอยู่ดี ‎ฉันยังไม่ได้กลิ่นรสกลายๆ อย่าง
‎มันบ้าชัดๆ เลย
‎ทำฉันเสียศูนย์เลยค่ะ
‎เอาละ ประเด็นอยู่ตรงนี้
‎ฉันตรวจพบเชื้อโควิดในวันเกิด
‎ฉันรู้ เป็นการฉลองวันเกิด ‎ที่แย่มากใช่ไหม
‎เหมือน "สุขสันต์วันเกิด" ใช่ไหม
‎มันลำบากสุดๆ
‎ทีนี้ ฉันจะบอกให้ว่า ‎วันเกิดของฉันคือวันที่ 6 มกราคม
‎แล้ว...
‎ฉันก็ป่วย
‎ทุกคนบอกให้ฉัน ‎"ดูแลตัวเองดีๆ พักผ่อนนะ" โน่นนี่
‎ฉันก็ "ได้"
‎ดังนั้น สุดท้ายฉันก็ ‎"โอเค ฉันติดโควิด"
‎"ฉันจะทำตัวสบายๆ"
‎ผู้จัดการอะพาร์ตเมนต์โทรหาฉัน
‎เขาบอกว่า "ไง คริสเทลา"
‎"ตำรวจลอสแอนเจลิสมา ‎พวกเขาอยากคุยกับคุณ"
‎แล้วฉันก็ "เวรแล้ว"
‎"พวกเขาทำแบบนั้น ‎กับคนติดโควิดเหรอ อย่าง..."
‎"ตายแล้ว"
‎จะต้องเป็นผู้หญิงผิวสีน้ำตาลใช่ไหม
‎พวกเขาบอกว่า "ช่วงนี้ ‎มีคนขโมยพัสดุในละแวกนี้
‎และเราเจอพัสดุที่จ่าหน้าชื่อคุณ
‎พวกมันไม่ได้เปิด
‎เราเลยอยากให้คุณช่วยเปิด
‎คุณจะได้บอกตำรวจว่า ‎ทั้งหมดมีมูลค่าเท่าไร
‎เพราะถ้ามูลค่าเกินจำนวนที่กำหนด ‎คดีนี้จะกลายเป็นคดีอาญา
‎เราเลยอยากรู้ว่าคนคนนี้ ‎จะโดนคดีอาญาไหม
‎- คุณช่วยลงมาได้ไหม" ‎- ฉันก็ "ได้ค่ะ"
‎ฉันวางสาย แล้วก็นึกขึ้นได้ ‎"ไม่ได้ นังตัวดี เธอติดโควิด"
‎ฉันเลยโทรหาผู้จัดการอะพาร์ตเมนต์ ‎และบอกเขา
‎แล้วเขาก็ถามว่า ‎"โอเค งั้นแบบนี้ได้ไหม
‎ถ้าให้ตำรวจขึ้นไปหาคุณล่ะ
‎พวกเขาจะสวมหน้ากากอนามัยกันทุกคน ‎ยืนอยู่ปลายทางเดิน
‎วางกล่องพัสดุไว้ให้ คุณเปิดได้เลย
‎แล้วแค่ตะโกนบอกมูลค่า
‎ของทุกอย่างกับตำรวจลอสแอนเจลิส"
‎ฉันตอบว่า "ค่ะ ฟังดูดี ‎ทำแบบนี้กันเถอะ"
‎ตำรวจเลยขึ้นมาบนห้องฉัน ‎วางกล่องพัสดุไว้
‎ทุกคนยืนอยู่อีกฟากของทางเดิน ‎สวมหน้ากากอนามัยและอื่นๆ
‎ผู้จัดการอะพาร์ตเมนต์ก็อยู่ ‎และฉันก็นึกได้ว่า
‎ฉันใช้มือเปิดกล่องพัสดุไม่ได้ใช่ไหม
‎เอาละ คุณก็รู้ว่าเวลา ‎เราต้องใช้กรรไกร เราจะหาไม่เจอ
‎แต่เวลาไม่ต้องใช้ ‎"อ้าว ตรงไหนก็มีกรรไกร" ใช่ไหม
‎เข้าใจที่ฉันจะบอกใช่ไหม
‎ฉันต้องเปิดกล่องพัสดุ
‎ฉันหาอะไรไม่เจอเลย ‎เลยเข้าไปในครัว แล้วเอามีดมา
‎ค่ะ
‎ทีนี้ฉันก็แบบว่า "ฉันเอามีดมานะ"
‎เพื่อนบ้านห้องข้างๆ เปิดประตูออกมา ‎แล้วเธอก็ "ตายโหง"
‎ฉันบอกเธอว่า "คุณกลับเข้าห้องไป" ‎รู้นะว่าฉันหมายถึงอะไร
‎ฉันเลยเปิดกล่องพัสดุแล้วก็เห็น
‎กล่องสีดำ แล้วก็เหมือนจะ ‎ผูกโบ Netflix มา
‎ใช่ไหมคะ แล้วตำรวจก็ถามทันที
‎"นั่น Netflix หรือเปล่า"
‎"ผมมี Netflix ‎พวกนั้นไม่เคยให้อะไรผมเลย"
‎"ทำไม Netflix ส่งของให้คุณ"
‎แล้วฉันก็ "ฉันเป็นนักแสดงตลกค่ะ ‎ฉันทำรายการพิเศษให้พวกเขา
‎ฉันได้ยินว่าพวกเขาจะส่ง ‎ของขวัญวันเกิดมาให้
‎ฉันว่านี่แหละของขวัญที่ว่า"
‎เขาเลยถาม "มันคืออะไร"
‎ฉันก็ "ฉันไม่รู้ ขอดูก่อนนะ"
‎แล้วฉันก็เปิดกล่อง
‎และมันคือผ้าห่ม
‎ผ้าห่มผืนสวยเลย
‎แล้วฉันก็บอกว่า "ผ้าห่มน่ะ"
‎ตำรวจเลย "ผ้าห่มเหรอ
‎Netflix เป็นบริษัทมูลค่าพันล้าน ‎แต่พวกเขาให้ผ้าห่มคุณเนี่ยนะ
‎เหยด"
‎ใช่ไหมล่ะคะ
‎ฉันเลยบอกเขาทันทีว่า
‎"เราไม่ได้ควงกันนี่นา ‎ฉันไม่ได้เอากับ Netflix"
‎เขาถามว่า "ผ้าห่มผืนนั้นราคาเท่าไร" ‎ฉันก็ "ฉันไม่รู้ มันเป็นของขวัญ"
‎เขาบอกให้ "ลองดูแบรนด์ซิ" ‎ฉันก็ "โอเค"
‎แล้วฉันก็มองหาแบรนด์และเอาให้เขาดู
‎เขาบอกว่า ‎"แป๊บหนึ่งนะ ผมจะค้นกูเกิลดู"
‎แล้วเขาก็ค้นกูเกิล
‎เขาบอกว่า "ผ้าห่มราคา 179 เหรียญ"
‎ฉันบอกเขาว่า "ฉันไม่ได้อยากรู้ ‎นั่นของขวัญวันเกิดฉัน"
‎แล้วเขาก็ถามว่า "มีอย่างอื่นอีกไหม
‎ควรจะมีอย่างอื่นด้วย"
‎ฉันตอบว่า "ฉันไม่รู้ ขอดูก่อน"
‎ฉันค้นข้างในกล่อง ‎แล้วก็เจอเทียนเล่มหนึ่ง
‎ฉันเลย "โอ้ มีเทียนเล่มหนึ่งค่ะ"
‎เขาถามว่า "เทียนราคาเท่าไร"
‎ฉันตอบว่า "มีหลายราคา ‎ตั้งแต่ห้าถึงสัก 95 เหรียญ
‎แล้วแต่เลย พวกมันสวยมาก"
‎เขาถามว่า "งั้นแบรนด์อะไร" ‎ฉันตอบ "แป๊บหนึ่งนะ ขอดูก่อน"
‎ฉันบอกแบรนด์ไป แล้วเขาก็ค้นกูเกิล
‎เขาบอกว่า "90 เหรียญ อะไรกัน
‎90 ดอลลาร์เลยเหรอ
‎เกินครึ่งหนึ่งของผ้าห่มเลย"
‎แล้วเขาก็บอกคู่หูตัวเองว่า ‎"เอาละ งั้นก็ 179 กับ 90 เหรียญ
‎มาบวกกันเถอะ" แล้วเขาก็...
‎"เราแจ้งข้อหาอาญาได้
‎เราแจ้งข้อหาอาญาได้"
‎เขาตื่นเต้นสุดๆ
‎เหมือนฉันอยู่กลาง ‎รายการเกมโชว์ห่วยๆ เลย
‎แบบ "คดีอาญาหรือเปล่า"
‎"ใช่ คดีอาญา"
‎ดังนั้น...
‎ฉันเลยถาม "แล้วยังไงต่อ"
‎เขาตอบว่า "โอเค ‎ทีนี้ผมต้องขอข้อมูลคุณ"
‎"คุณชื่ออะไร" ‎ฉันตอบ "คริสเทลา อลอนโซ"
‎เขาถาม "วันเกิดล่ะครับ"
‎ฉันตอบ "6 มกราคม"
‎แล้วเขาก็...
‎"วันนี้นี่นา
‎เดี๋ยวนะ คุณติดโควิดในวันเกิดเหรอ"
‎"ใช่"
‎แล้วเขาก็ "เดี๋ยวนะ
‎วันที่ 6 มกราคมเหรอ
‎ใช่วันเดียวกับปีที่แล้ว
‎ตอนพวกนั้นเข้าไปปิด ‎อาคารรัฐสภาหรือเปล่า"
‎ฉันตอบ "ใช่ นั่นแหละวันเกิดฉัน"
‎เขานี่แบบ "แม่คุณ
‎วันเกิดคุณโคตรห่วยเลย"
‎"ดูแลตัวเองด้วย"
‎ส่วนมากแล้ว ฉันชอบอายุมากขึ้นนะคะ
‎รู้ไหมว่าอะไรทำฉันสับสน
‎ตอนนี้ร่างกายเราพังแล้ว
‎ร่างกายเราไม่เหมือนเดิมแล้วเพื่อน
‎ข้อมือฉันเจ็บค่ะ
‎วันหนึ่ง ฉันตื่นมา
‎มันก็เจ็บเลย
‎ไม่ได้ทำอะไรมันเลยนะ
‎ฉันปล่อยไว้สองสามวัน เพราะนึกว่า
‎"ฉันไม่ได้ตีตัวเองหรือทำอะไรเลย"
‎"มันน่าจะหายเจ็บไปเอง"
‎หนึ่งปีต่อมา...
‎ตอนนี้ฉันต้องไปผ่าตัด
‎ใช่ค่ะ
‎ฉันมีหมอกระดูก
‎ฉันต้องไปหาหมอกระดูก
‎ฉันเจอเขาสองครั้งแล้วในเวลาปีครึ่ง
‎ฉันไปรักษาไหล่ล็อก
‎เขารักษาให้ ‎แล้วตอนนี้ข้างนี้ก็ผิดปกติ
‎ตอนฉันไปหาเขา เขาจะพูดว่า ‎"คุณอายุสี่สิบแล้ว"
‎"โอเค งั้นยอมแพ้กันเถอะ"
‎เหมือน "เรื่องแบบนี้เริ่มขึ้น ‎ตอนอายุสี่สิบ"
‎"โอเค ฉันมีชีวิตที่ดี"
‎ก็แค่... ตอนนี้เป็นแบบนี้เหรอ
‎แล้วฉันก็เริ่มคิดว่า "ฉันไม่สน"
‎ช่วงนี้ฉันยิ้มเยอะมาก ‎ฉันไม่ได้มีความสุขด้วยซ้ำ
‎ฉันทุกข์
‎แต่ฉันเพิ่งไปทำฟันมา ‎และค่ารักษาแพงมาก
‎ตอนนี้ฉันร้องไห้แบบนี้แล้ว
‎"ฉันเสียใจกับคุณด้วยจริงๆ"
‎"คุณหาได้ดีกว่าเขา"
‎ฟันฉันแพงมาก เมื่อไรที่ตาย ‎ฉันอยากได้โลงเปิดช่วงปาก
‎แบบ...
‎ฉันไม่นึกว่าค่าทำฟันจะแพงขนาดนี้
‎หมอฟันแจ้งค่ารักษามา ฉันคิดเลยว่า ‎"เพื่อน ฉันไม่ได้ซื้อฟันทุกคนนะ"
‎น่าเศร้าที่ต้องเอาฟันไปขาย ‎ทางเลย์อะเวย์
‎แบบ "เวร ฉันไปเยี่ยมมันได้ไหม"
‎แต่ฉันได้ฟันใหม่ เพราะฉันได้ ‎เงินรับขวัญฟันงอกตอนอายุ 40
‎เห็นไหม
‎เรายังคุยกันเรื่องนี้ไม่มากพอ
‎ตอนยังเด็กเราไม่มีอะไร
‎แล้วพอโตเป็นผู้ใหญ่
‎และเริ่มมีเงินที่ไม่เคยมีสมัยเด็ก
‎นั่นพลิกสถานการณ์เลย
‎แล้วเราไม่จำเป็นต้องรวยก็ได้ ‎เพราะเรารวยในสายตาตัวเองอยู่แล้ว
‎อย่างฉันที่โตมากับความจน
‎ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่ ‎ฉันมีเงินที่ไม่นึกว่าตัวเองจะหาได้
‎แล้วตอนนี้ฉันก็ซื้อของแบบบ้าไปเลย
‎ดีว่ะ
‎ทายซิว่าใครซื้อน้ำขวดดื่ม
‎ฉันไปห้างทาร์เก็ต ‎ซื้อสินค้าราคาปกติ
‎พวกไพร่ ไปซื้อของลดราคาโน่น
‎ตอนอายุ 40 ฉันได้ฟันใหม่ ‎ฉันมีประกันสุขภาพ
‎ล้อกันเล่นใช่ไหม อะไรเนี่ย
‎ฉันประสบความสำเร็จ
‎คำคมที่ว่า ‎"เงินซื้อความสุขไม่ได้" มันไร้สาระ
‎มีแต่คนจนที่พูดแบบนั้น
‎ฉันจะบอกให้ ‎เงินซื้อความสุขให้ฉันได้
‎เมื่อมีเงิน ฉันก็ไปบำบัด
‎ฉันพบว่าตัวเองมี ‎อาการวิตกกังวลและซึมเศร้า
‎ฉันนึกว่าตัวเองแค่จนมาตลอดชีวิต
‎ฉันบอกตัวเองว่า "ก็ต้องเศร้าสิ ‎ฉันโคตรหิวเลยนี่นา" "ไม่ใช่"
‎"เธอซึมเศร้า"
‎หมอให้ยาฉันมา
‎และตอนนี้ฉันก็มีความสุขตลอดเวลา
‎ฉันชอบบอกคนอื่นว่าฉันเป็นซึมเศร้า ‎รู้ไหมคะว่าทำไม เพราะเป็นคำของคนรวย
‎เราต้องจ่ายเงินก้อนโต ‎เพื่อรู้ว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า
‎บางคนต้องดิ้นรนเพราะเป็นซึมเศร้า ‎แต่ฉันไปได้สวย
‎ฉันบอกทุกคนว่า ‎"จ้า ฉันเป็นซึมเศร้า"
‎ครอบครัวคิดว่าฉันโม้ว่า ‎"ฉันเป็นโรคซึมเศร้า"
‎"โธ่ ดูสิ โม้ชัดๆ โอเค"
‎"โอ้ ฉันมีเงินจ่ายค่ารักษาจ้ะ"
‎แต่เมื่อไรที่อาการดีขึ้น ‎ฉันก็อยากรู้สึกแบบนั้นต่อ
‎ก็อย่าง ฉันอยากมีความสุข
‎"ฉันจะรู้สึกแบบนั้นต่อไปได้ยังไง"
‎เพราะตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักว่า ‎ฉันเข้าถึงสิ่งที่ไม่เคยมีตอนเด็กได้
‎และการเข้าใจความสุขแบบนั้น ‎ก็ไม่ง่ายเลย
‎สำหรับฉัน ‎สิ่งหนึ่งที่ทำ คือทำรายการ
‎ของเล่นทั้งหมด ‎ที่อยากได้ตอนเด็กออกมา
‎และฉันซื้อของเล่นพวกนั้นทั้งหมด
‎พวกมันไม่ได้ราคาแพงเลย
‎แต่เมื่อก่อนเคยแพง
‎และฉันมีช่วงเวลา ‎ที่เล่นของเล่นทั้งหมด
‎และมันรู้สึกดีจริงๆ
‎คุณไม่คิดว่าฉันซื้อ ‎โอจีนินเทนโดพร้อมปืนใช่ไหม
‎ก็ซื้อน่ะสิ
‎ช้าไปหลายสิบปีเลย ‎แต่ฉันเล่นเกมยิงเป็ด ใช่ค่ะ
‎ไม่คิดว่าฉันซื้อตุ๊กตาหัวกะหล่ำ ‎ใช่ไหม ก็ซื้อน่ะสิ
‎ฉันไม่บอกเธอหรอกนะ ‎ว่ารับมาเลี้ยง เธอเป็นลูกฉัน
‎มันมีผลดีตามมาเรื่อยๆ นะ ‎เพราะของจริงมาพร้อมสูติบัตร
‎ฉันก็แค่ยกให้ครอบครัวไป
‎ฉันทำแบบนี้เพราะทำแล้วมีความสุข
‎เพราะฉันเป็นชาวอเมริกัน ‎เชื้อสายเม็กซิกันรุ่นแรก
‎และขอบอกเลยว่า...
‎ค่ะ
‎ใช่
‎เมื่อไรที่เราเป็นรุ่นแรก
‎ชีวิตจะลำบากนิดหน่อย
‎เราไม่ได้ของขวัญคริสต์มาส ‎ใต้ต้นไม้เหมือนคนอื่นๆ
‎รู้ไหมว่าที่เราได้คืออะไร
‎ความรับผิดชอบที่มากขึ้น
‎ทุกปีแม่ฉันจะบอกว่า ‎"จ้ะ หวังว่าจะพอดีนะ"
‎พออายุแปดขวบ
‎ฉันก็ต้องช่วยครอบครัว ‎จ่ายค่าใช้จ่ายในบ้าน
‎แปลทุกอย่างให้พวกเขาเข้าใจ
‎แปลยารักษาโรคให้ ‎หวังว่าจะไม่ทำพวกเขาตาย
‎ใช่ไหมคะ
‎อย่าง "ไม่ ดื่มสอง อย่าตายนะ"
‎ฉันจะอยู่ที่โรงเรียน สติแตก ‎"ฉันพูดว่าหนึ่งหรือสองนะ ไม่รู้เลย"
‎ฉันดื่มนมแล้วกระแทกแก้ว ‎เหมือนดื่มเบียร์
‎เด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ถามว่า ‎"เธออยากเล่นพ่อแม่ลูกเหรอ"
‎ฉันตอบ "หล่อน ‎ฉันมีพ่อแม่อยู่แล้ว ไปให้พ้นเลย"
‎นั่นแหละตัวฉัน
‎แต่ตอนนี้ฉันมีโอกาสดูแลตัวเอง
‎ทุกคนคะ มันน่าทึ่งนะ ‎ตอนที่เราทำแบบนั้นได้
‎แต่บางทีเราก็ต้องเรียนรู้ ‎วิธีดูแลตัวเอง
‎เพราะไม่เคยมีใครสอนว่าทำยังไง
‎ขอบคุณค่ะ
‎ใช่
‎ตอนนี้ฉันใส่แว่นแล้ว
‎ไม่รู้สิ ถ้าคุณ... ‎ใครก็ตามที่ใส่แว่น
‎คุณจำครั้งแรก ‎ที่สวมแว่นได้ไหม เราจะ...
‎"ปกติเป็นแบบนี้เหรอ"
‎อย่างมองกระจกแล้ว ‎"ฉันเป็นผู้หญิงละติน" เหรอ
‎ตอนที่ได้แว่นอันแรกมาก ‎ฉันรู้สึกรวยมาก ฉันไปเบเวอร์ลีฮิลส์
‎เริ่มหาคนรวยคุยด้วย
‎ทำตัวแบบ "โย่ เพื่อน ‎เราไปได้สวยกันทั้งคู่ เนอะ" แบบ...
‎คนรวยชอบอวดรวย พวกเขาบอกว่า ‎"เราเพิ่งกลับจากปารีส"
‎ฉันตอบ "ฉันเพิ่งกลับจาก ‎เลนส์คราฟเตอร์ แจ่มแจ๋วเนอะ"
‎"ใช่"
‎"เราเห็นหอไอเฟลด้วย" ‎"ฉันเห็นป้ายบังคับหยุดตรงนั้น"
‎"ดูสิ ใส่แว่น ไม่ใส่แว่น"
‎"ฉันชอบมากเลย"
‎ฉันชอบที่ดูแลตัวเองได้
‎แต่เกลียดการเรียนรู้วิธีดูแลตัวเอง
‎มันยากนะ
‎และนั่นคือสิ่งที่ ‎เราต้องคุยกันให้บ่อยขึ้น
‎สำหรับฉัน ตอนเพิ่งได้ประกันสุขภาพ ‎ฉันไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไงกับมัน
‎ก็ฉันไม่เคยใช้เลย ‎เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม
‎ฉันถามเพื่อนว่า ‎"ประกันสุขภาพใช้ยังไง"
‎เขาบอกว่า "ไปหาหมอสิ" ‎ฉันตอบ "ปกติฉันไม่ไปหาหมอ"
‎"ฉันใช้วิคส์"
‎ฉันไม่ได้ล้อเล่น ‎เขาถาม "วิคส์คืออะไร"
‎ไม่เคยมีใครถามฉันแบบนั้น
‎ฉันรู้สึกเหมือนอาชญากรรมจาก ‎ความเกลียดชัง แบบ "แกเป็นอะไร..."
‎ฉันไม่รู้เลยว่าจะตอบยังไงดี ‎"หมายความว่ายังไง"
‎เขาถามอีก "วิคส์คืออะไร"
‎แล้วฉันก็ "โอ้" ตระหนักขึ้นมาได้...
‎"เขาเป็นคนขาว เขามีประกัน"
‎ใช่ไหมคะ
‎ฉันเลย "ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง"
‎แล้วเขาก็ถามอีก ‎"แล้วคุณใช้วิคส์ทำอะไร"
‎ฉันตอบว่า "เป็นทั้งความหวัง ‎และความฝัน เพื่อน ใช้ทำทุกอย่าง"
‎"เอาไปปะยางได้ ทุกอย่างเลย มัน..."
‎"เหมือนความหวังในขวด ‎โอบามาในกระป๋อง แบบ..."
‎แล้วเขาก็ประมาณว่า ‎"ผมรู้ว่าคุณใช้มันทำทุกอย่าง"
‎"แต่ถ้าอ่านตรงขวดล่ะ
‎ขวดมันบอกว่าใช้ทำอะไร"
‎ฉันก็ "ใครที่ไหนจะอ่านตรงขวด"
‎"ฉันไม่เคยอ่านขวดมันหรอก"
‎ไม่ได้ล้อเล่นนะคะ เขาหยิบขวดขึ้นมา ‎แล้วก็ "รู้ไหมว่ามันหมดอายุแล้ว"
‎ฉันนี่แบบ "หมดอายุแล้วเหรอ"
‎"อะไรกัน"
‎แล้วตอนนั้นเองที่ฉันรู้ตัวว่า ‎ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวิคส์เลย
‎ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎ฉันไม่เคยอ่านฉลากบนขวด
‎ฉันไม่รู้ว่าวิคส์คืออะไร
‎ถึงขั้นที่ว่า ‎ถ้ามีคนเอาปืนมาจ่อหัวฉัน
‎แล้วถามว่า "วิคส์คืออะไร"
‎ฉันคงได้แค่ "ยิงเลยสิวะ ฉันไม่รู้"
‎แล้วฉันคงตายแน่ๆ
‎แต่ไม่เป็นไร ‎เพราะฉันทาวิคส์ลงบนแผลกระสุน
‎แล้วจะฟื้นคืนชีพกลับมา
‎นั่นแหละค่ะวิคส์
‎ทรงพลังขนาดนั้นเลย
‎ฉันโตมาแบบนั้น ‎ไม่เคยไปหาหมอหรืออะไรเลย
‎ดังนั้น พอมีประกันสุขภาพ ‎ฉันเลยไม่รู้จะใช้ยังไง
‎ฉันเลยถามเพื่อน "ฉันต้องทำยังไง" ‎เขาบอกว่า "ไปตรวจสุขภาพสิ"
‎ฉันได้แต่ "ตรวจสุขภาพคืออะไร"
‎รู้ไหมคะว่าตรวจสุขภาพคืออะไร ‎ฉันจะทำให้คุณต้องอึ้ง
‎การตรวจสุขภาพน่ะ
‎คือพอตื่นนอน
‎แล้วไม่ป่วย
‎แล้วเราก็พูดว่า "ช่างมัน ‎ยังไงก็ไปหาหมอเถอะ เร็วเข้า"
‎ฉันเลยค้นกูเกิล
‎และหมอคนแรกที่จะตรวจฉัน
‎คือนรีแพทย์
‎ฉันไม่เคยไปหานรีแพทย์มาก่อน
‎ฉันอายุ 40 แล้ว ‎แต่ยังไม่เคยไปหานรีแพทย์
‎ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาทำอะไร
‎ฉันเลย "ช่างมัน ยังไงก็หมออยู่ดี"
‎ฉันไม่นึกว่า ‎จะมีหมอเฉพาะส่วนล่างด้วย
‎คุณจะรู้ได้ยังไงว่าน้องป่วย
‎ฉันไม่เคยได้ยินว่าน้องไอเลยนะ
‎และถึงจะเคย ฉันคงเอาวิคส์ทาแน่ๆ
‎ฉันเลยไปตรวจสุขภาพ
‎ไม่รู้ว่าต้องคาดหวังอะไร
‎ฉันเดินเข้าไป หมอมีอุปกรณ์สีเงิน ‎ฉันไม่รู้ว่าเอาไว้ใช้ทำอะไร
‎ฉันควักกุญแจออกมา ‎แล้วแขวนไว้ตรงนั้น
‎ฉันนึกว่ามันคือขอเกี่ยวเสื้อโค้ท
‎ตอนนั้นฉันเปลือยอยู่น่ะ
‎ฉันสวมเสื้อคลุมกระดาษตัวเล็กๆ ‎ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก
‎เรื่องแรกที่ฉันคิดคือ ‎หมอของฉันเป็นผู้หญิง
‎ฉันรู้สึกว่า ‎"โห นังนี่จะคอยดูแลฉัน"
‎"เธอให้ฉันถอดเสื้อผ้า ‎ใส่เสื้อคลุมกระดาษ
‎ตอนที่ขึ้นเครื่องชั่งนั่น
‎ฉันจะได้ตัวเบาโหวง"
‎เพราะตอนชั่งน้ำหนักที่บ้าน ‎ฉันจะไม่ใส่เสื้อผ้า
‎อย่างตอนก้าวขึ้นเครื่องชั่ง
‎ฉันเปลือย ‎เรารู้กันว่าเสื้อผ้ามันหนัก
‎ชุดนี้หนัก 50 ปอนด์
‎อยู่บ้านฉันจะเปลือย
‎ถ้าเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ ฉันจะ...
‎ฉันจะย่องขึ้นไป ‎ทำท่าแบบในคาราเต้ คิด
‎เข้าใจที่ฉันจะบอกนะคะ
‎หมอเดินเข้ามาพร้อมกับคลิปบอร์ด
‎แล้วหมอก็ "เอาละค่ะ เริ่มกันเลย"
‎แล้วฉันก็ "ได้ค่ะ เริ่มกันเลย"
‎แล้วเราก็แค่มองกัน
‎แล้วเธอก็พูดว่า "เอาละ"
‎"ฉันมีคนไข้คนอื่นรออยู่ นอนเลยค่ะ ‎ถ่างขาออก ขอดูน้องสาวซิ"
‎"อะไรกันเนี่ย"
‎ฉันเพิ่งกรอกเอกสารเสร็จ ‎แล้วฉันเขียน...
‎อย่างตรงที่ถามว่า "อาชีพ" ‎ฉันกรอก "นักแสดงตลก"
‎ฉันเลยนึกว่าเธอแกล้งฉันเล่น
‎ใช่ไหมคะ แล้วเธอก็พูดว่า ‎"ขอดูน้องสาวคุณซิ"
‎ฉันเลยตามน้ำ แล้วก็ "โอเค"
‎"ดูเป็นยังไงเอ่ย"
‎แล้วเธอก็โมโหฉันสุดๆ
‎เธอพูดว่า "นอนลง ถ่างขาออก ‎ฉันต้องตรวจน้องสาวคุณ"
‎ฉันก็ "เหอะ วางท่าแบบนั้น ‎ฉันไม่ให้ความร่วมมือหรอก ไม่"
‎แล้วฉันก็แค่มองเธอ
‎เธอไม่พูดอะไร
‎แล้วจากนั้นฉันก็คิดได้ว่า
‎"เวร ฉันว่าเธอไม่ได้โกหกหรอก"
‎แล้วฉันก็...
‎"คุณอยากตรวจน้องจิ๊มิฉันไหม"
‎เธอตอบว่า "ค่ะ ฉันเป็นหมอจิ๊มิ"
‎ฉันนี่แบบ "ว่าไงนะ"
‎แล้วฉันก็อายขึ้นมา
‎อึดอัดสุดๆ
‎จนมองเธอแล้วพูดว่า ‎"คุณคะ ฉันทำไม่ได้
‎ฉันไม่ได้ใส่กางเกงใน"
‎สภาพมันไม่พร้อมโชว์
‎เหมือนบ้านต้องซ่อมก่อน แบบ...
‎ถอยรถออกไปซิ แบบ...
‎แบบว่า "ไม่ได้" น่ะค่ะ
‎แบบ...
‎แล้วเธอก็สั่ง "นอนลงเดี๋ยวนี้"
‎แล้วฉันก็ตระหนักได้ว่าฉันต้องทำ ‎เธอไม่ปล่อยฉันไปแน่
‎แล้วฉันก็ทำค่ะ ฉันแบบ... ‎ค่อยๆ อ้อยอิ่งนอนลงไป
‎เหมือนรถเปิดประทุนน่ะค่ะ
‎ฉันนอนลงไปอย่างเชื่องช้า ‎เพราะใจหนึ่งฉันยัง
‎คิดว่าเธอยังเล่นเกมอำกันเล่นอยู่
‎อย่างฉันจะนอนลง ‎แล้วเธอจะ "โดนหลอกแล้วย่ะ"
‎เข้าใจที่ฉันจะบอกใช่ไหมคะ
‎ฉันนอนลง
‎ถ่างขาออก
‎ไม่รู้ว่าควรคาดหวังอะไร
‎แล้วฉันก็ทำท่านี้...
‎เธอไม่ทำอะไรเลย
‎แล้วเธอก็พูดว่า "นี่
‎คุณอยู่ห่างเกินไป ขยับลงมาอีก"
‎แล้วฉันก็มองเธอ
‎หน้าเธออยู่ตรงนั้นเลย
‎แล้วฉันก็ "คุณคะ ‎ฉันว่าคุณอยู่ใกล้พอแล้ว"
‎เธอเถียงว่า "ไม่ ‎คุณอยู่ห่างเกินไป ขยับลงมาอีก"
‎ทีนี้ฉันโกรธจนหัวอุ่นเลย ‎ฉันตอบว่า "เข้ามาเองสิ"
‎ค่ะ ฉันพูดกับเธอว่า "เข้ามาเองสิ"
‎แล้วรู้ไหม
‎เธอเข้ามาจัดการจริงๆ
‎เพื่อน เธอเริ่มรักษาฉัน ‎เหมือนกำลังขนของออกจากอะพาร์ตเมนต์
‎และต้องทำความสะอาดตู้เย็น ‎เข้าใจที่ฉันจะบอกนะ แบบ...
‎"นี่มันหมดอายุแล้ว"
‎ถามจริง
‎และบรรยากาศก็เงียบสุดๆ
‎โย่
‎ตอนฉันเดตกับใครสักคน ‎อย่างน้อยพวกเขาก็มีเพลงให้ฟัง
‎อย่าง "End of the Road" ‎หรือ "Water Runs Dry"
‎ผู้หญิงคนนี้เงียบสนิท
‎และพอตรวจเสร็จ
‎เธอก็ไป
‎เหมือนทุกคนนั่นแหละ
‎ฉันรู้
‎สมใจแล้วนะ สาว
‎ผ่านไปแป๊บหนึ่ง ‎เธอก็กลับเข้ามา ใบหน้ามีรอยยิ้ม
‎เธอพูดว่า "นี่ คริสเทลา ‎ดีจริงๆ ที่ได้พบคุณ"
‎ส่วนฉันก็ "ขอโทษนะ ไม่เลย"
‎"มันสายเกินไปหน่อย
‎ฉันเป็นชาวเม็กซิโก ‎ในวัฒนธรรมฉัน เราหมั้นกันก่อน ไม่"
‎อย่าง "ฉันได้แฟนหมอ" ‎เข้าใจที่ฉันจะบอกใช่ไหม
‎แล้วจากนั้นฉันก็ตระหนักว่าเธอยิ้ม ‎เพราะต้องเอาข่าวมาบอกฉัน
‎ก็เลยเดินยิ้มเข้ามา
‎เธอบอกว่า "นี่ คริสเทลา ‎ดีจริงๆ ที่ได้พบคุณ"
‎"แต่ฉันต้องบอกว่า..."
‎"ฉันคิดว่าคุณเป็นเบาหวาน"
‎และสิ่งแรกที่ฉันคิดก็คือ ‎"เธอตรวจขึ้นไปสูงแค่ไหนเนี่ย"
‎ฉันพูดว่า "คุณเป็นหมอจิ๊มิ"
‎เธอตอบ "ใช่ค่ะ ฉันเป็นหมอจิ๊มิ"
‎"และคุณเป็นเบาหวาน"
‎ฉันนี่ "ว้าว" ขึ้นมาเลย
‎แล้วฉันก็คิดเรื่องนั้น
‎ฉันคิดเรื่องนั้น
‎แล้วฉันก็...
‎"เราต้องเป็นเบาหวานรุนแรงแค่ไหน
‎จนหมอจิ๊มิเป็นคนตรวจเจอ"
‎"ฉันไม่นึกมาก่อนว่าเบาหวาน ‎เป็นโรคติดต่อทางเพศ อะไรเนี่ย"
‎"ทีนี้ฉันจะทำยังไงดี"
‎"ฉันต้องโทรหาทุกคนที่เคยควง ‎เพื่อบอกข่าวพวกเขาไหม"
‎"นี่ เพื่อน ผลตรวจฉันเพิ่งออก ‎ฉันตรวจเจอเบาหวาน"
‎"ไม่รู้ว่าเป็นโรคติดต่อไหม ‎แค่อยากบอกให้คุณรู้ไว้"
‎"ไปบอกทุกคน ‎ที่คุณเคยนอนด้วยเลยนะ โชคดี"
‎แล้วคิดว่า "ถ้าโรคนี้ติดต่อได้ล่ะ" ‎"ฉันติดเบาหวานมาจากใคร"
‎ทีนี้ฉันอยากโทรกลับหาทุกคนเลย
‎แล้วถามว่า "โย่ ‎คุณได้โรยน้ำตาลใส่น้องชายไหม"
‎"เพราะถุงยางอนามัยหรือลูกอม ‎เคี้ยวหนึบรสผลไม้ เกิดอะไรขึ้น"
‎แล้วหมอก็บอกว่า เธอรู้ว่า ‎ฉันเป็นเบาหวานจากตัวอย่างปัสสาวะ
‎เริ่มจากตรงนั้นเลยนะ
‎ฉันสับสนไปหมด
‎ฉันไม่รู้เรื่องแพทย์
‎แบบ "แล้วยังไงต่อ หมอตา ‎จะบอกว่าฉันติดเชื้อราไหม"
‎"ระบบนี้มันทำงานยังไง"
‎ฉันสับสนมาก เธอรู้ได้ยังไง ‎เธอแค่มองเข้าไปในนั้น
‎แล้วเจอโรงงานช็อกโกแลต ‎ของวิลลี่ วองก้าตรงนั้นเหรอ
‎เธอมองส่วนล่างฉัน แล้วเจอ ‎อุมปาลูมป้าออกมาพร้อมฟลุต
‎แล้วร้องเพลงเหรอ
‎อุมปาลูมป้า ดู-ปา-ดี-ดู
‎นังคนนี้เป็นเบาหวานชนิดที่สอง
‎มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว
‎ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
‎ฉันนั่งอยู่บ้าน ‎ดูรายการฆาตกรรมทั้งวัน
‎แค่นั้นเลยค่ะ
‎ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงชอบรายการฆาตกรรม ‎ฉันคลั่งไคล้พวกมันสุดๆ เลย
‎โย่
‎ถ้าฉันดู "ผ่าแฟ้มลับนิติแพทย์" ‎แบบมาราธอน
‎ก็เหมือนดูหนังโป๊เลย
‎ฉันนั่งลงหน้าโซฟา ‎"ใช่เลย ฆ่าเพื่อเอาประกัน"
‎แบบฉันอินกับมันมาก
‎มีช่องหนึ่งชื่อว่า ไอดีแชนเนล
‎ฉายรายการฆาตกรรมวันละ ‎24 ชั่วโมง เจ็ดวันต่อสัปดาห์
‎ฆาตกรรมๆๆ
‎ฉันดูรายการพวกนี้เยอะมาก ‎จนเริ่มเชียร์คนพวกนี้
‎ดูภรรยาฆ่าสามีเมื่ออาทิตย์ก่อน ‎แล้ว "ใช่เลย ลีเดีย"
‎"เราไม่ต้องการผู้ชายหรอก"
‎ฉันดูรายการอาชญากรรมเยอะมาก ‎จนคิดว่าตัวเองไขคดีได้ในชีวิตจริง
‎ถ้าฉันรถติดอยู่ ‎แล้วเห็นป้าย "คนหาย"
‎ฉันจะ "ตายแล้ว ฉันมีคดีให้ทำ"
‎ฉันเริ่มตามหา
‎ฉันกลัวว่าสักวันฉันจะถลำลึกเกินไป
‎ฉันจะถูกตำรวจโบกให้จอด ‎แล้วเขาจะพูดกับฉันว่า
‎"คุณเห็นป้ายบังคับหยุดไหม" ‎ฉันจะตอบ "ไม่ค่ะ ไม่เห็น ทำไมเหรอ"
‎"เพราะฉันกำลังตามหาอะแมนด้า ‎คุณทำบ้าอะไรเนี่ย"
‎"ป้ายบังคับหยุดไม่ได้ขยับ ‎อะแมนด้าอยู่ไหน"
‎วันก่อน ฉันตื่นมาและรู้สึกโมโห
‎ฉันคิดว่า เคยสังเกตหรือเปล่า ‎ว่าคนอายุเท่าฉันหรือมากกว่า
‎ไม่เคยมีใครขอบคุณเรา ‎ที่พัฒนาอินเทอร์เน็ตขึ้นมาเลย
‎เรามอบมันให้กับอนาคต ‎"ยินดีเสมอ อนาคต"
‎เราเป็นคนทำ
‎เพราะตอนนี้ฉันอยู่ในจุดที่ ‎เห็นเด็กๆ เบื่อ
‎เพราะไม่เคยต้องรับมือ ‎กับอะไรที่ไม่ใช้เทคโนโลยีเลย
‎เราต้องหาทางออก
‎แล้วตอนนี้ คนจะตัดสินคุณ ‎ด้วยอะไรอย่าง ฉันไม่เข้าใจติ๊กต๊อก
‎"ฉันไม่เข้าใจติ๊กต๊อก ‎ใครก็ได้ช่วยอธิบายที"
‎พวกเขาจะบอกว่า "คุณแก่เกินไป" ‎"ไปตายซะ"
‎"รู้อะไรไหม ‎เพราะฉันคุณถึงมีติ๊กต๊อกเล่น"
‎ฉันต้องผ่านของงี่เง่าอย่างมายสเปซ
‎เพื่อให้คุณได้มีติ๊กต๊อกเล่น
‎คุณไม่เข้าใจความรู้สึก ‎เพื่อนไม่คุยด้วยหรอก
‎เพราะคุณจะไม่จัดพวกเขาไว้ ‎บนตำแหน่ง "เพื่อนสนิทแปดอันดับ"
‎ติ๊กต๊อกคืออะไร
‎ถามจริงจังเลยนะ
‎พอเริ่มล็อกดาวน์ ติ๊กต๊อกก็ฮิต ‎ถล่มทลาย แล้วก็มีแค่ครอบครัวเต้นกัน
‎คนทั่วโลกกำลังล้มตาย ‎แต่พวกเขากลับ "ดูจังหวะเราสิ"
‎ย่า
‎มันอะไรกัน
‎สำหรับฉัน ติ๊กต๊อกน่ะมีแต่ ‎คนฮอตๆ ชี้โน่นชี้นี่ สักหนึ่งนาที
‎"ฉันรู้ว่าฉันอยู่กับพ่อแม่ ‎แต่จะบอกกลยุทธ์การตลาดให้"
‎เราพัฒนาอินเทอร์เน็ต ลองคิดดูสิ
‎เราเป็นผู้บุกเบิกทางเทคโนโลยี
‎วันหนึ่ง เราตื่นขึ้นมาก็ตู้ม
‎บัตรเติมเน็ตของเอโอแอล ‎1,500 ชั่วโมง
‎เราไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‎เราต้องหาทางเอา
‎ไม่มียูทูบด้วย
‎เราต้องต่ออินเทอร์เน็ตกับสายแลน
‎สายแลน
‎พวกคุณบางคนไม่เข้าใจ ‎ว่าฉันพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่
‎ฉันจะอธิบายเรื่องสายแลนให้ฟัง
‎สมัยก่อน หนึ่งครอบครัว ‎จะใช้โทรศัพท์เครื่องเดียวกัน
‎แต่มันติดอยู่กับผนัง
‎แล้วถ้าคุณโชคดี ‎มันจะมากับสายโคตรยาว
‎คุณเอาไปคุยในครัว ในห้องนั่งเล่นได้
‎แล้วคุณจะรู้ตัวเสมอ ‎ว่าต้องกลับไปเมื่อไร เหมือน...
‎ถ้าคุณอยากใช้อินเทอร์เน็ต ‎คุณต้องถอดสายโทรศัพท์
‎เอามาเสียบกับคอมพิวเตอร์ ‎แล้วต่ออินเทอร์เน็ต
‎และหวังว่าสายจะว่าง
‎และฟังดูเหมือนอินเทอร์เน็ต ‎พร้อมตายเพื่อคุณได้เสมอ
‎แบบ "ตายแล้ว ฉันไม่รู้ เอาละนะ"
‎"คุณมีอีเมลใหม่"
‎"จากใคร"
‎การคุยโทรศัพท์เคยเป็นเรื่องใหญ่
‎เราทุกคนตื่นเต้นที่จะได้คุยโทรศัพท์
‎สมัยฉันยังเด็ก การมีคนโทรมา ‎หาเราที่บ้าน เป็นเรื่องใหญ่มาก
‎เหมือนพิธีกรรมเปลี่ยนผ่าน ‎ตอนที่คนอื่นจะเริ่มโทรหาเรา
‎"คริสเทลาอยู่ไหมคะ" ‎"ตายแล้ว ฉันเอง หวัดดี"
‎มันเคยเป็นเรื่องใหญ่มากค่ะ ‎เพราะไม่ใช่ทุกคนที่ทำได้
‎แต่ตอนนี้เราเชื่อมต่อกันหมด ‎พอมีคนโทรหาฉัน ฉันจะ
‎"ใครโทรหาฉันวะเนี่ย"
‎"ส่งข้อความเหมือนที่มนุษย์ ‎เขาทำกันสิ บ้าเอ๊ย"
‎ฉันคาดหวังจากอินเทอร์เน็ต ‎มากกว่านี้เยอะ
‎ฉันนึกว่าเราจะฉลาด ‎ฉันนึกว่าเราจะเป็นอัจฉริยะ
‎ฉันเป็นเนิร์ด ฉันนึกว่า "นั่นคือ ‎วิธีที่จะพาเราเข้าใกล้สตาร์ เทรค"
‎"เราจะฉลาดกันหมด"
‎รู้อะไรไหม เราไม่ได้ฉลาดเลย
‎พวกเรามันทึ่ม
‎ลองคิดดูสิ ปีนี้ปี 2022
‎เจ็ดปีแล้ว หลังจาก ‎เจาะเวลาหาอดีต ภาคสอง
‎รถบินได้อยู่ไหน
‎เราไม่มีโฮเวอร์บอร์ดเหรอ
‎เรื่องเดียวที่เป็นความจริง ‎คือเจ้าบิฟฟ์ตัวร้ายกลายเป็นปธน.
‎การรักษาสัมพันธ์กับคนอื่น ‎เป็นเรื่องยาก
‎แต่เราต้องพยายาม
‎มือถือเครื่องแรกของฉันมีฟีเจอร์ ‎"เวลาสุดสัปดาห์และกลางคืน"
‎ฉันไม่อยากโม้หรอกนะ
‎สมัยนั้นน่ะ
‎โทรศัพท์มือถือทุกเครื่องจะมาพร้อม ‎เวลาโทรเมื่อไรก็ได้หลายร้อยนาที
‎หลังจากคุณใช้เวลาพวกนั้นหมดแล้ว
‎พวกเขาจะคิดเงินคุณนาทีละพันดอลลาร์
‎อยากคุยกับคนที่คุณให้ความสำคัญ
‎ต้องรอโทรวันเสาร์หรืออาทิตย์ ‎หรือหลังสามทุ่ม
‎วันเวลาอื่นที่เหลือ คุณจะ ‎"โหย หวังว่านังนั่นจะยังไม่ตายนะ"
‎แต่เมื่อเราเชื่อมต่อกันได้ง่าย ‎สายสัมพันธ์เรากลับหายไป
‎โซเชียลมีเดียเหรอ เราไม่ได้ ‎ทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นมนุษย์แล้ว
‎คนอื่นอยากทะเลาะกับคุณ
‎บางครั้งพวกเขาจะเรียกร้องเรื่อง ‎ที่ถูกต้อง เรียกร้องหาความถูกต้อง
‎แต่ก็มีบางคนที่พร้อมหาเรื่อง ‎กับทุกอย่าง พวกเขาแค่อยากโมโห
‎ไม่มีทางเลยที่ฉันจะพิมพ์อะไร ‎บนทวิตเตอร์ แล้วไม่ทำคนรู้สึกแย่
‎ฉันอาจพิมพ์ข้อความธรรมดา ‎อย่าง "ฉันเกลียดรถติด"
‎แล้วจะมีบางคนบอกว่า "นี่ นังตัวดี"
‎"ย่าฉันเป็นครึ่งไอริช ครึ่งรถติด" ‎แบบ "อะไรกันเนี่ย"
‎"มันอะไรกัน"
‎"อะไรกัน"
‎แต่รู้อะไรไหมคะ ‎ตอนนี้เราต้องร่วมมือกัน
‎เพื่อหาทางออกที่เราทำได้
‎ทุกอย่างพังพินาศไปหมด
‎แต่ไม่ต้องเป็นแบบนั้นก็ได้
‎ฉันไม่เคยนึกเลยว่า ‎การเหยียดเชื้อชาติจะกลับมาแบบนี้
‎มันไม่เคยหายไป
‎แต่พลัง ความลำพอง
‎ที่ฉันไม่นึกว่าพวกเขาจะเอากลับมาใช้
‎แต่พวกเขากลับรู้สึกแบบนั้น
‎ฉันไม่นึกว่าคูคลักซ์แคลนจะกลับมา
‎แล้วพวกมันก็มาแล้ว ‎สวมเสื้อคลุมสีขาว
‎คุณต้องเหยียดเชื้อชาติขนาดไหน
‎ถึงยอมหมดเงินขนาดนั้นไปกับผงฟอกขาว
‎ต้องซักผ้ากันโหดเอาการเลย
‎ฉันเริ่มคิดถึงเรื่องพวกนั้นทั้งหมด
‎ฉันเริ่มคิดว่า "ฉันอยากสู้กับมัน"
‎"ฉันจะสู้กับมันได้ยังไง"
‎แล้วฉันก็เริ่มคิดว่า ‎"นั่นกลุ่มคนเกลียดชัง"
‎รู้อะไรไหม ฉันเกลียดความเกลียดชัง
‎ฉันรู้สึกว่า ‎"ฉันเกลียดความเกลียดชัง"
‎แล้วฉันก็เริ่มคิด
‎แล้วฉันก็ "รู้ไหม ฉันจะทำแบบนั้น"
‎"ฉันจะตั้งกลุ่มขึ้นมา"
‎"และเป็นสมาคมเกลียดความเกลียดชัง"
‎เราเกลียดความเกลียดชัง
‎แล้วเราจะใช้ผ้าสีน้ำตาล
‎จะได้สกปรกได้ และเราโอเคกับมัน
‎เอาละ ฉันกำลังนำเสนอแนวคิดนี้
‎โอเคไหม เพราะฉันกำลังหาทางอยู่ ‎โอเคไหม งั้น...
‎กลุ่มเกลียดความเกลียดชังนะ
‎และทุกคนเข้าร่วมกลุ่มได้ ‎แต่สงวนที่ไว้ให้คนละติน
‎โอเค งั้น...
‎เกลียดความเกลียดชัง ยินดี ‎ต้อนรับทุกคน แต่สงวนที่ให้คนละติน
‎ฉันเรียกกลุ่มนี้ว่า
‎เดอะเก-เก-เก
‎เพราะตื่นขึ้นมาทุกวัน ‎ดูข่าว แล้วฉันจะรู้สึกว่า "เก"
‎"เก เก"
‎แปลว่า "อะไรกัน" ในภาษาคอเคเชียนค่ะ
‎"อะไรกัน อะไรกัน"
‎ถึงเวลาประณามความงี่เง่าแล้ว
‎หลายปีมานี้เกิดเรื่องแย่ๆ มากมาย
‎ที่เราต้องแก้ไขให้ถูกต้อง
‎เหมือนแนวคิดที่ว่า ‎"คนเม็กซิโกกำลังแย่งงานเราไป"
‎ไม่จริงเลยค่ะ
‎พวกคุณแค่รู้สึกแบบนั้น ‎เพราะมาริโอ โลเปซทำแบบนั้นอยู่
‎คนที่แย่งงานพวกคุณคือมาริโอ โลเปซ
‎หมอนั่นตอบตกลง ‎รับทำทุกอย่างหรือเปล่า
‎นั่นเป็นแนวคิดค่ะ
‎เมื่อพูดเรื่อง ‎"คนเม็กซิโกกำลังแย่งงานเราไป"
‎พวกเขาพูดเหมือนเราแอบเข้ามา ‎และลักลอบเข้าไปในทำเนียบขาว
‎และทำเหมือน ‎"ช่างมัน ฉันเป็นเสนาธิการ"
‎ความจริงก็คือ ‎พวกคุณไม่อยากทำงานพวกนั้น
‎รู้ไหมคะว่าฉันรู้ได้ยังไง
‎เพราะฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงผิวขาว ‎ออกไปเก็บผักกลางทุ่ง
‎กับชาวละตินเลย
‎คุณก็ไม่เคยเห็นภาพนี้หรอก ‎ผู้หญิงผิวขาวอยู่กลางทุ่ง
‎"ตายแล้ว มาเรีย วันนี้ร้อนจังเนอะ"
‎ร้อน
‎"วันนี้ฉันดื่มน้ำมะพร้าวไปสองลูก ‎สุดยอดเลย
‎แป๊บหนึ่งนะ ทาลิปก่อน
‎กลับไปทำงานกันเถอะ
‎ฉันเอานาฬิกาฟิตบิทมานับก้าวด้วย
‎นี่ เสร็จจากตรงนี้ ‎ไปกินอาหารอิตาเลียนกันไหม"
‎ขอบคุณค่ะ ฉันชื่อ คริสเทลา อลอนโซ ‎พวกคุณสุดยอดกันจริงๆ
‎ขอบคุณมาก
‎คริสเทลา ฉันยังรออยู่นะ
‎หวังว่าจะยังไม่ลืมฉัน
‎รู้ไหม
‎เราต้องไปเคลื่อนไหวทางสังคมต่อนะ
‎เราต้องปกป้องประชาธิปไตย ‎คริสเทลา ฉันยังรออยู่
‎เกิดอะไรขึ้น
‎โทรหาฉันด้วยนะ
‎คำบรรยายโดย ลิสา ชัยจิตวณิชกุล
‎เอ้า อึ๊บ ยกขึ้น
‎ยกเข่าหน่อย เพจ เร็วเข้า ยก