Downloaded from YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hazır mıyız?
Cristela, sana Kennedy'yle tanışmamı anlatmış mıydım?
-Hayır. -Yüz kırk bin seçmen kaydetmiştik.
-Sadece Kaliforniya'da. -Deme!
Keyifler nasıl?
San Diego'daki Coronado Hotel'e geleceğini duydum.
Ben de Coronado Hotel'e gittim.
Benim adım Joaquin Castro.
Kennedy'yle böyle tanıştım işte.
Ciddi misin?
Gündüzleri mecliste çalışıyorum.
Bir keresinde de…
Dolores, geç kalıyorum. Şimdi gideceğim ama hemen dönerim.
-Bunu da anlatayım. -Dinlemek isterim.
Daha saygın bir iş yapmak istedim.
Bu yüzden karşınızda Cristela'yı sunuyorum.
Hikâyelerin efsane.
"Zamanında neler olmuş!" diyorum. Sí se pudo yani.
-Sí se puede. -Değil mi?
Lafını unutma.
Ben hemen geleceğim.
-Bekliyorum. -Bekle sen!
Rio Grande Valley, Teksaslı çok harbi bir dostum geliyor.
Kendisine merhaba diyelim.
Karşınızda Cristela Alonzo!
Süper!
Baksanıza!
Buluştuk!
Geçen sene bu aylarda tanrı hepimizi cezalandırmıştı.
Şimdi baksanıza, "Ölmedik işte!" diye dolanıyoruz.
Müthiş bir şey.
Sağ kalacağımızdan şüpheliydim.
KOVİD-19'la başladık, KOVİD-24'teyiz şimdi.
Sanırsın Star Wars.
Birkaç ayda bir yenisi çıkıyor.
"Omicron'un olayı bitti mi? Ben daha The Mandalorian'daydım."
İnsan afallıyor.
Böyle olmasına gerek yoktu.
Hiç gerek yoktu.
Bu kadar zorlu geçmeyebilirdi.
Ben korku filmleriyle büyüdüm. Zombi filmlerine bayılırım.
Bir sahne çıkar, anlarsın.
"Eyvah, zombi bunlar."
Asla tek bir zombi olmaz, 30 falandır hep.
O sahne çıktığında her seferinde şunu derim:
"Hiç gerçekçi değil.
İşler nasıl bu kadar tırmandı ki?"
Değil mi ama?
Ben bir tane zombi görsem
öldürürüm o zombiyi.
Nasıl 30 tane oldular?
Nasıl yani? Sonra buldum.
Filmde hiç göstermedikleri şey şuydu,
"Bir zombi tarafından ısırılmaya hakkım var" diye dolanan şerefsizler.
"Amerikalı olarak zombi tarafından ısırılmaya hakkım var."
Nasıl öleceğini sen seçmeyeceksin geri zekâlı.
Ne alaka yani?
Son bir iki yıl felaketti.
Karantinayı Los Angeles'ta geçirdim, çok kötüydü.
Çok iç içe bir aileden geliyorum ben. İlk kez ailemden uzak kaldım.
Çok zordu.
Biz ailecek Güney Teksaslıyız.
Meksikalıyız.
Ve…
Güney Teksas işte. Öyle sayılır.
Güney Teksas gibi.
Ailem karmaydı.
Yani yarımızın Amerikan vatandaşlığı vardı,
yarımızınsa yoktu.
Kimin var, kimin yok söylemeyiz.
Hepimiz de birbirimize benziyoruz!
Yokluk içinde büyüdük.
Hem banyoyu hem doğum belgesini ortak kullanmamız gerekti. Fenaydı.
Abim Cristela sinir olurdu.
Ne yapalım.
Anadilim İspanyolca.
İngilizceyi sonra öğrendim, ikinci dilimdi.
İngilizceyi…
¿Ustedes también?
İngilizceyi The Price Is Right gibi şovlardan öğrendim.
Siz beyazlar benimle fena oynadınız.
"Plinko" diye bir şey yokmuş. Pisliksiniz.
Size güvenmiştim.
Kelimelerinizi öğrenip günlük hayatta kullanıyordum.
"Gelemem. Plinko gibiyim biraz."
Öyle bir kelime yokmuş ki.
Çok severim oysa.
Çocuğumun adını Plinko koyasım var. Tınısı bizim dili andırıyor.
Plinko, ven pa ca.
Gettoda büyüdüğüm için normal karşılanırdı.
Gettoda çocuklara saçma sapan isimler konardı.
Hayattan istediklerimizi isim diye koyardık.
"İşte kızım Mercedes. Ne haber kız?"
"Bu, oğlum Ödenmiş Su Faturası. Gel de selam ver oğlum."
"Kablolu Yayın'ı gören oldu mu?"
İngilizceyi televizyonun karşısına oturup duyduğumu tekrar ederek öğrendim.
Sesler, aksanlar.
Ailemde koyu bir Meksika aksanı olmayan tek kişi benim.
En büyük abim Meksika doğumlu ve orada büyüdü.
Çok belirgin, tipik bir aksanı var.
Taco'ların konuştuğunu düşünün.
Edward James Olmos abimi tanısa ona "calculus" öğretesi gelirdi.
Anlatabiliyor muyum?
"Tek gereken biraz ganas."
Garipti çünkü birlikte büyümemize rağmen aynı aileden çıkmış gibi konuşmuyorduk.
Abimin tavrı şuydu. "Baksana kız.
Pues, yiyecek bir şeyler mi alsak, ha?"
"Tabii, neden olmasın?" derdim.
"Ama önce üç numaralı kapının ardında ne olduğunu görmek istemez misin?"
Böyle işte.
Bu arada aslında The Price Is Right düşük gelirlilere göre bir yarışma değil.
Markalı hiçbir şeyin fiyatını bilmiyoruz ki.
Markasız alıyoruz.
Bir dolarcıya giderdim.
O yarışmada ben: "Meyve suyunun fiyatı?" "99 sent."
"Mac and cheese'in fiyatı?" "O çok pahalı, geri koy."
Artık üç dilli bir yetişkinim.
İspanyolcam, İngilizcem
ve Beyazcam var.
İngilizceye benzese de Beyazcada süslü, normalde kullanmadığım laflar var.
"Organik", "vergiden düşülebilir".
Bir örnek vereyim.
Normalde arkadaşlarım işleri batırdığında "Sıçtın işe geri zekâlı" derim.
Beyazca konuşurkense "Bu hiç olmadı hanımefendi" diyorum.
Anladınız mı?
Hafif nüans farkı var.
"Senin ağzına sıçarım!"
"Müdürümle bir görüşeyim."
Meksika'nın hemen dibinde bir sınır kasabasında büyüdüm.
İlginç olan bir şey de şuydu, ki bundan çok konuşmayız,
birçoğumuz bizden insanlarla büyüdük, anlatabildim mi?
Küçük kasaba, büyük şehir fark etmez.
Mahallenizde insan çeşitliliği yoksa bilmediğiniz çok şey oluyor.
Çocuğuz daha. Bizim suçumuz değil.
Ama yetişkinlikte dış dünyaya açıldığımızda
bilmediğimiz veya aşina olmadığımız insanlarla, kültürlerle tanıştığımızda
bunları öğrenip kendimizi geliştirmek bizim görevimiz.
Yapmamız gereken bu.
Ama zor.
Başta zor.
Bizim sınır kasabasında çeşitlilik yoktu, hepimiz Meksikalıydık.
Mahallede herkes Meksikalıydı.
Birbirimize "Meksikalı" diye seslenirdik. "Ne haber Meksikalı?" "Meksikalı!"
Üniversitem St. Louis, Missouri'deydi.
Bir uyarsaydınız keşke.
Hazırlıksız yakalandım.
Çeşit çeşit insan vardı.
Biz hepimiz Meksikalıydık sonuçta.
Televizyondaki insanlar bile gerçek gibi gelmiyordu,
büyüdüğüm yerden çok uzaktı televizyonda oynayan şeyler.
St. Louis'te üniversitenin ilk gününde
bir çocuk geldi yanıma, sonradan kankam oldu.
"Selam. Ben Byron" dedi.
Anında "İşte Meksikalı!" oldum.
"Tanıdığım en koyu tenli Meksikalısın!"
"Ben siyahiyim" dedi.
"Öyle mi?" oldum.
Görmemişim ki. Beyazlarla da aynı şey.
Beyaz tenin amma çok tonu varmış.
Beyaz var, "beyaz" var resmen.
Biri beyaz, biri "Bana mı musallat oldun?" beyazı.
"Öğrenci misin yoksa ölen annemden mesaj mı getirdin?"
Ama dünyadan bihaber olan tek ben değilmişim.
Ona şaşırdım işte.
İlk senemde oda arkadaşım Tennessee'liydi. Daha önce hiç bir Latin tanımamış.
Ailesinden kimse tanımamış.
Annesi onu okula bırakmaya geldi.
Kadın, benim İngilizce bildiğimden emin olamamış.
Bütün gün konuşmuştuk.
İngilizceyi unutacağımı, bir yerden sonra İngilizcemin biteceğini düşündü herhâlde.
"Nasılsın?" "Çok iyiyim, sağ olun." "Emin misin?" "Yok, şey, no.
No.
Deneme süresi bitti.
Güncellensin mi? No. Servis dışı.
No."
Bu oda arkadaşımın annesi beni yemeğe davet ederken
beden dilini de kullandı.
Güzelce anlayabilmem için.
Öyle doğaçlama yaptı bir şeyler.
Böyleydi. "Merhaba.
Evet…
Düşündüm de acaba
bizimle gelmek ister misin?
İtalyan yemeği yeriz."
Bu nasıl İtalyan oluyorsa…
"İtalyan ne biliyor musun?"
"Super Mario Bros. oynuyorum ben yahu. Tabii ki biliyorum.
İtalyanlardan haberim var.
Millî marşlarını biliyorum.
Bayrakları çıkıyor. Selam durun.
İtalyanlar tesisatçıdır. Gidelim hadi!"
"Olur" dedim, hiç İtalyan yemeği yememiştim.
Annem bir Meksika restoranında aşçıydı.
Sırf Meksika yemeği yerdik.
İtalyan yemeği nasıldır bilmezdim ama merak etmiştim, "Olur" dedim.
Arkadaşımın annesi bizi efsane mekân Olive-a Garden'a götürdü.
Gülmediyseniz İtalyanca bilmediğinizden.
Sorun yok.
Sizi yargılamam ama biraz kültürlenin.
Neyse işte, Olive-a Garden'dayız.
Sınırsız galeta ve salatalarımızı yiyoruz.
Tıpkı İtalya'daki gibi.
Salatalarında peperoncino olur, bilir misiniz?
Jalapeño'ya benzer biraz ama alakası yoktur.
Rastalı beyaz bir tip görünce "Ne alaka?" dersiniz ya, öyle.
Tam o hesap.
Arkadaşımın annesi ilk peperoncino'yu görür görmez çıldırdı.
Benimle bağ kurma fırsatı olarak gördü bunu.
Şakam yok. Kadın bana biberi hediye etmek istedi resmen.
Bibere baktı ve…
Çatalı kaptı, bibere sapladı, bana baktı ve şöyle dedi…
"Bunu kim ister biliyorum."
Çok heyecanlandı.
Ne tepki vermemi bekledi bilmiyordum. Şunu mu bekledi?
"Sağ olun efendim.
Olive Garden para siempre!"
On sekiz yaşındaydım.
İlk kez Teksas'ın dışına çıkmıştım.
Biri benimle ilk kez böyle konuşmuştu.
Ne düşünsem ne tepki versem bilemedim.
Bir yanım o kadar öfkeliydi ki
"Bana baksana ırkçı karı!" diyesim geldi.
Ama biberi de istedim.
"Bana bak ırkçı ama bir o kadar da haklı karı! Ver o biberi!"
Arkadaşa anlattım geçen.
"Yirmi yıl önceki olaya niye sinirleniyorsun?" dedi.
"Çünkü ne kadar boktan olduğunu yeni anladım."
Yalan mı?
Zamanında sorun görmediğin şeylere dönüp baktığında
"Ne boktan işmiş" diyorsun bazen.
Durumun vahametinin farkında değildik çünkü o zamanlar önemsizdi.
Kabul görüyordu.
Olay da bu.
Zaman içinde görüyorsun ki bazı şeyleri yapmaman gerekiyor.
Uygunsuz çünkü.
"Artık o lafı kullanmak yok mu?" diyorlar mesela.
Hiç kullanmaman gerekiyordu.
İşe bak, kullanman zaten yanlışmış.
"Sakın ha!" kategorisine neler giriyor, bu bilgiye erişmek artık kolay.
Eskiden herkesin beni sevmesini isterdim.
Havalı olayım diye istemediğim şeyler yapardım.
Beni sevmezlerse suçu kendimde arardım.
"Nerede yanlış yaptım? Nasıl düzeltirim?"
Otuzlara gelince "Ben galiba sizi sevmiyorum" demeye başladım.
"Sorun sizde galiba."
Şimdi 40'larımdayım
ve "Alayına tükürürüm. Çiçeklerimi sulayacağım" modundayım.
Bayılıyorum.
Yaşlanmaya bayılıyorum. Yaşlandıkça daha az umursuyorum.
Geçen gün doğum günümdü, 43 oldum.
Harika. Çok mutluyum.
Asıl hoşuma giden ne mi?
Kırk üç yaş yaşlı değil
ama genç de değil.
Tam ortası.
iPhone 6 gibi hissediyorum biraz.
Evet.
Piyasadaki en yeni telefon değilim
ama ulaşılabilirim ve iş görüyorum.
Ben işte.
Ha benimle çıkmışsın ha iPhone 6'yla.
Doğru, daha genç kadınların şarjı daha uzun gidiyor.
Cumartesi gecesi saat üç buçukta şöyleler,
"Parti başlasın!
Yüzde 47'deyim!"
Hayır.
Ben iPhone 6'yım.
Akşam on buçukta pertim. "Yüzde bir. Kapanıyor.
Beni bir kenara bırak."
Cidden ama.
Daha yeni KOVİD atlattım, biliyor musunuz?
Ayrılık konuşması gibi. "KOVİD'i atlattım."
Garipti. Bazı şeylerin kokusunu ve tadını hâlâ alamıyorum. Fenaydı.
Beni devirdi.
Ve bilin ne oldu.
KOVİD testim doğum günümde pozitif çıktı.
Kimse doğum gününü böyle kutlamak istemez.
"İyi ki doğdun!"
Zordu.
Doğum günüm 6 Ocak bu arada.
Yani…
Hastaydım.
Herkes "Kendine dikkat et. Dinlen" falan dedi.
"Tamam" dedim.
"KOVİD oldum. Kendimi yormayacağım."
Sonra apartman yöneticisi aradı.
"Merhaba Cristela.
Polisler geldi, seni soruyorlar."
"Sıçtık" dedim.
"KOVİD'lilerin kapısına mı dayanıyorlar?
Eyvah eyvah."
Sonuçta ihale birine kalacaksa beyaz olmayan kadına kalır.
"Biri bir süredir mahalleye gelen kargo paketlerini çalıyor,
bir paketin üstünde de sizin adınız vardı.
Paket açılmamış.
Sizin açmanızı ve içindekilerin fiyatını memurlara söylemenizi isteyeceğiz.
Belli bir miktardan sonrası cürüm kapsamında.
Şahsın cürümle suçlanması miktara bağlı. Gelebilir misiniz?"
"Tabii!" dedim.
Kapattıktan sonra düşündüm. "Ulan KOVİD'sin sen kızım."
Apartman yöneticimi arayıp söyledim.
"Şöyle yapsak? Memurlar senin yanına gelse?" dedi.
"Maske takıp koridorun öbür ucunda dururlar.
Paketi bırakırlar, sen açıp içindekilerin fiyatını
memurlara bağırırsın."
"Tamam. İyi fikir. Öyle yapalım" dedim.
Memurlar yukarı geldi. Paketi bıraktılar.
Koridorun öbür ucuna geçtiler. Hepsi maskeli.
Apartman yöneticim de bekliyor. Uğraştım ama paketi ellerimle açamadım.
Makas lazım olduğunda bir tane bulamazsın.
İhtiyacın yokken her yerden makas çıkar ama, değil mi?
Paketi açmam gerekiyordu.
Makas bulamayınca mutfaktan bıçak aldım.
Evet.
"Bıçak aldım" diye bağırdım.
Kapıya çıkan komşum neye uğradığını şaşırdı.
"Siz içeri girin" dedim. Ne diyeyim başka?
Paketi açtım, içinden siyah bir kutu çıktı.
Üzerinde Netflix kurdelesi vardı.
Memur hemen "Netflix'ten mi gelmiş?" diye sordu.
"Bende de Netflix var, bana bir bok gelmiyor.
Size niye paket yollamışlar?"
"Ben komedyenim. Netflix'e gösteri hazırlıyorum.
Doğum günü hediyesi yollayacaklardı.
Bu o herhâlde" dedim.
"Ne var içinde?"
"Bimem. Bakayım."
Kutuyu açtım,
battaniye çıktı.
Güzel bir battaniye.
"Battaniyeymiş!" dedim.
Memur "Battaniye mi?" diye sordu.
"Netflix bu, milyar dolarlık şirket. Yollaya yollaya battaniye mi yollamışlar?
İnanılmaz!"
Böyle dedi.
Ben de "Sevgilim değil herhâlde. Netflix'le yatmıyorum!" dedim.
"Ne kadar o battaniye?" dedi. "Ne bileyim, hediye geldi."
"Markasına bakın." "Peki."
Markasına bakıp söyledim.
"Bir dakika, Google'layayım" dedi.
Google'ladı.
"Battaniye 179 dolarmış!"
"Bilmesem de olurdu. Doğum günü hediyesi sonuçta" dedim.
"Başka şey çıktı mı?" diye sordu, "Çıksa iyi olur."
"Bilmiyorum, bakayım!" dedim.
Kutuyu karıştırdım, bir de mum çıktı.
"Mum çıktı!" dedim.
"Mum kaç para olur?"
"Beş dolara da var, 95 dolara da.
Değişiyor. Hoşlar ama" dedim.
"Markası ne?" "Bakayım, bir dakika!"
Markasını söyledim, Google'ladı.
"Doksan dolarmış. Çüş!
Doksan dolar ne ya?
Yarım battaniyeden pahalı!"
Sonra ortağına döndü, "Biri 179, biri 90. Toplayalım…
Cürüm kapsamında.
Cürüm kapsamında!"
Çok heyecanlandı.
Saçma sapan bir yarışma programındaydım sanki.
"Cürüm mü?"
"Evet, cürüm."
Ben de…
"E?" dedim.
"Şimdi bilgilerinizi almam gerek. İsminiz neydi?"
"Cristela Alonzo."
"Doğum gününüz?"
"6 Ocak!"
Düşündü.
"Bugün yani!"
"Doğum gününüzde korona mı oldunuz?"
"Evet."
"Bir dakika. 6 Ocak mı?
Geçen seneki malum gün.
Kongre binasını basmışlardı hani?"
"Evet, doğum günümdü."
"Hanım, siz de bok gibi günde doğmuşsunuz!"
"İyi günler!"
Yaşlanmayı genel olarak seviyorum ama bir şey canımı sıkıyor.
Bedeniniz çöküyor.
Bedeniniz eskisi gibi kalmıyor.
Bileğimi burktum.
Bir sabah uyandım,
bir baktım acıyor.
Ben bir şey yapmadım.
Birkaç gün sallamadım. "Bir yere çarpmadım sonuçta" dedim.
"Kendiliğinden geçer."
Bir yıl oldu.
Şimdi ameliyat olacağım.
Evet.
Ortopediste gidiyorum.
Ortopedistim var.
On sekiz ay içinde iki kere görünüyorum.
Omzum tutulduğunda gitmiştim.
Düzeltti, şimdi bu gitti.
Gittiğimde demez mi, "Eh, 40'larındasın artık."
"Pes edelim o zaman."
"Kırklarında başlar bunlar."
"Peki. Buraya kadarmış."
Artık durum bu yani.
Sonra "Aman, salla" dedim.
Son günlerde çok gülüyorum, mutlu bile değilim oysa.
Perişan hâldeyim.
Ama dişlerimi yeni yaptırdım, çok pahalıydı.
Artık böyle ağlıyorum.
"Başın sağ olsun."
"Başka adam mı yok?"
Servet ödedim, cenazemde tabut da ağzım da açık dursun istiyorum.
Bu kadar tutacağını bilmezdim.
Dişçiden fiyat aldım ve şoke oldum. "Kaç kişilik diş bu?"
Depozito olarak da dişini bırakıyorsun.
"Ziyaretine gelsem?"
Kırkımda diş param vardı, dişlerimi yaptırdım.
Ya?
Bunu çok konuşmuyoruz.
Çocukken hiçbir şeyiniz olmuyor.
Yetişkinliğe geçtiğinizde
çocukken görmediğiniz parayı kazanıyorsunuz, dünyanız değişiyor.
Zengin olmuyorsunuz belki ama zengin hissediyorsunuz.
Ben yokluk içinde büyüdüm.
Şimdi hiç beklemediğim kadar param var.
Coşuyorum ben de.
Aynen öyle.
Bilin kim şişe su alıyor.
Marketten normal fiyatlı ürünler alıyorum.
Siz fakirler, indirim kovalayın.
Kırkımda diş yaptırdım, sigortalandım. Var mı böyle bir şey?
Efsaneyim resmen.
"Parayla saadet olmaz" derler ya? Yalan.
Parası olmayan söyler onu.
Parayla öyle bir saadet oluyor ki!
Para kazandığım gibi terapiye gittim.
Meğer anksiyetem varmış ve depresyondaymışım.
Tek derdim fakir olmam sanmıştım senelerce.
"Tabii mutsuzum, açım çünkü." "Hayır!
Depresyondasın."
Doktor ilaç verdi, şimdi hep mutluyum.
Depresyondayım demek hoşuma gidiyor. Zengin bir tınısı var.
Depresyon teşhisi almak için epey para dökmen lazım.
Depresyon milleti dibe çeker, beni güçlendiriyor.
"Depresyondayım, yandınız" diyorum herkese.
Ailem gösteriş sanıyor.
"Depresyondayım." "Mira, yine başladı. Terapiye parası varmış."
Daha iyi hissetmeye başladıkça bu his hiç bitmesin istedim.
Hep mutlu olmak istedim.
Nasıl yaparım diye düşündüm.
Çocukluğumda sahip olmadığım imkânlara sahiptim artık.
O mutluluğu anlamlandırmak zor.
Şöyle bir şey yaptım, bir liste çıkardım.
Çocukken istediğim tüm oyuncakları yazdım.
Hepsini gidip satın aldım.
Öyle pahalı şeyler de değiller.
O zamanlar pahaydılar ama.
Sonra da hepsiyle birden oynadım.
Çok iyi geldi.
Tabancalı Nintendo'lardan almış mıyımdır sizce? Tabii aldım.
Epey geriden geliyorum ama sonunda ördek avlıyorum.
Cabbage Patch bebeği almadım sanmayın. Onu da aldım.
Evlatlık olduğunu ona söylemem, benim kızım o.
Bu bebek çok avantajlı.
Orijinallerinden doğum belgesi çıkıyor, aileme veriyorum.
Oyuncak alıyorum çünkü böyle mutlu oluyorum.
İkinci kuşak göçmen bir Meksikalıyım ben.
Ve şunu söyleyeyim…
Aynen öyle.
Evet.
İkinci kuşak göçmenseniz
hayat biraz farklı oluyor.
Sizi bir ağacın altında Noel hediyeleri beklemiyor.
Ne mi bekliyor?
Daha fazla sorumluluk.
Her yıl annem "Bunu da yapıverse bari" derdi.
Aileme fatura ödemelerinde falan yardım etmeye sekizimde başlamıştım.
Her şeyi ben çeviriyordum.
Ölümlerine sebep olmamayı umarak prospektüs çeviriyordum.
"Dos tane içersen ölmezsin."
Sonra okuldayken çıldırıyordum: "Bir mi dedim, dos mu?"
Şişe şişe süt deviriyordum, bira içer gibi.
Kızlar evcilik oynamaya çağırırdı.
"Benim hayatım evcilik olmuş kızım. Çekil git önümden."
Böyleydim.
Artık kendimle ilgilenebilirim.
Müthiş bir nimet bu.
Ama deneye yanıla öğreniyorsunuz bazen, size hiç öğretilmemiş ki.
Kesinlikle!
Değil mi?
Artık gözlük takıyorum.
Gözlük kullananlara soruyorum,
gözlüğü ilk takışınızda böyle olmadınız mı?
"Bunlar hep burada mıydı?"
Aynaya bakıyorsunuz. "Ben Latin miymişim?"
İlk gözlüğümü aldığımda çok zengin hissettim.
Zenginlerle sohbet edeyim diye Beverly Hills'e gittim.
"Nasıl zenginiz ama" muhabbeti yapmak için.
Zenginler reklam yapmaya bayılır. "Paris'ten döndük."
"Ben de LensCrafters'dan çıktım şimdi. Süper, değil mi? Harikayız."
"Eyfel Kulesi'ni gördük." "Şu tabelayı gördüm!
Mira. Gözlükle, gözlüksüz.
Harika bir şey."
Kendime yetebilmeyi seviyorum
ama nasılını öğrenmek zorunda olmaktan nefret ediyorum, çok zor.
Bunun daha çok konuşulması lazım.
Mesela sağlık sigortası yaptırdım ama nasıl kullanacağım bilemedim.
Hiç kullanmamıştım ki.
Bir arkadaşa sordum. "Sigorta nasıl kullanılır?"
"Doktora gideceksin." "Ben doktora gitmem ki.
Vicks kullanırım."
Şaka yapmıyorum. "Vicks ne?" dedi.
Bana bunu daha önce hiç kimse sormamıştı.
Bana karşı işlenmiş bir nefret suçu bu. "Nasıl…"
Ne diyeceğimi bilemedim, "Nasıl yani?"
"Vicks ne işte?"
"Tabii ya" dedim.
"Adam beyaz. Sigortası var." Anlatabiliyor muyum?
"Nasıl açıklayacağımı bilemedim" dedim.
"Ne için kullanılıyor bu Vicks?" dedi.
"Aklına gelebilecek her şey için!
Patlak araba lastiğini bile tamir edersin Vicks'le.
Bir kap dolusu umut. Obama'yı kutulamışlar gibi düşün."
"Sen her şey için kullanıyorsundur, o kesin
ama kabın üstünde yazan ne?
Ne için kullanılıyormuş?"
"Kabın üstündekini kim okur?
Ben hiç okumadım."
Şakam yok. Kabı aldı. "Süresi geçmiş, biliyorsun umarım."
"Süresi mi varmış?
Nasıl ya?"
İşte o zaman Vicks'le ilgili hiçbir şey bilmediğimi anladım.
Ne olduğunu bilmiyorum.
Kapta ne yazdığını hiç okumadım.
Vicks ne bilmiyorum.
Yani biri kafama silah dayayıp "Vicks ne söyle hemen" dese
"Çek tetiği be abi, bilmiyorum" derim.
Sonra da ölürüm.
Sorun yok gerçi, kurşun yarasına Vicks sürdüm.
Ve hayata döndüm.
Vicks böyle bir şey işte.
Vicks'in gücü!
Ben böyle büyüdüm. Doktor falan görmedim.
Sigortamla ne yapacağımı bilemedim.
Arkadaşıma sordum, "Check-up yaptır" dedi.
"Check-up ne ki?" oldum.
Check-up ne biliyor musunuz? Yok böyle bir şey.
Check-up şu.
Uyanıyorsunuz…
Hasta değilsiniz…
"Aman canım, yine de doktora gideyim" diyorsunuz.
Google'ladım, ilk önce kim mi görecekmiş beni?
Jinekolog.
Hiç jinekoloğa gitmemiştim.
Kırkıma gelmişim ama hiç gitmemişim. Ne yaptıklarını bilmem.
"Ne fark eder? Doktor doktordur" dedim.
Aşağısı için özel doktor olduğunu bilmiyordum.
Hastalandığını nasıl anlıyoruz?
Hiç öksürdüğünü duymadım.
Duysam da Vicks sürer geçerdim.
Neyse, check-up'a gittim.
Ne çıkacak bilmiyordum. İçeri girdim.
İki metal kol uzanıyordu. Ne işe yarıyorlarsa…
Anahtarlarımı astım.
Askılığa benziyordu.
Çıplağım bu arada.
Hasta önlüğü giymişim ama nedenini hiç sorgulamıyorum.
İlk dikkat ettiğim, doktorun kadın olması. "Bana sahip çıkar" dedim.
"Bana ince bir önlük giydirdi ki tartıya geçtiğimde
tüy kadar hafif çıkayım."
Evde çıplak tartılıyorum.
O tartıya çıplak basıyorum. Kıyafetler ağır çekiyor.
Bu üstümdeki kombin 20 kilo.
Evde çıplak tartılırım. Ağzımda sakız varsa böyleyim…
Parmak uçlarımla çıkarım. Karateci çocuk gibi.
Anlatabildim mi?
Elinde klipsli bir dosyayla geldi.
"Evet… Başlayalım."
"Peki, başlayalım" dedim ben de.
Birbirimize baktık.
"Bekleyen hastalarım var. Uzan bakalım. Ayaklar yukarı. Vajinayı görelim."
"Ne oluyor lan?"
Formu yeni doldurmuştum, oraya…
Mesleğimi soruyordu, komedyen yazdım.
O yüzden şakalaşıyor sandım.
"Vajinayı göster" dedi.
Ben de bozmayıp "Peki" dedim.
"Oldu mu?"
Bana bir kızdı!
"Uzan. Ayaklarını yukarı koy. Vajinana bakacağım."
"Yok ya? Bu tavırla olmaz. Hayır" oldum.
Öyle yüzüne baktım.
Tek kelime etmedi.
Sonra dank etti.
"Hakikaten bakacak galiba."
Kaldım böyle.
"Vajinama mı bakacaksınız?"
"Evet, vajina doktoruyum ben."
"Ne?"
Çok çekindim.
Rahatsız oldum.
Kadına bakıp "Olmaz ki hanımefendi.
Altımda iç çamaşırı yok" dedim.
Henüz sergilenmeye hazır değil.
Tadilat gerektiriyor.
"Görelim büyük değişimi!"
İstemedim yani.
Kadın "Derhâl uzan" dedi.
Anladım ki mecbur uzanacağım. Bırakmayacak beni.
Uzanmaya başladım ama olabildiğince yavaş uzanıyorum.
Üstü açılan arabalar gibi.
Çok yavaşım çünkü hâlâ sanıyorum ki kadın beni faka bastırmaya çalışıyor.
Yatacağım ve "Nasıl da kandırdım" diyecek.
Yattım. Ayaklarımı yukarı koydum.
Ne olacağını bilmiyorum.
Böyleyim.
Kadının bir şey yaptığı yok.
Sonra demez mi,
"Dur, çok gittin. Biraz aşağı gel."
Kadına baktım, yüzü tam burada.
"Bence yeterince yakınsınız" dedim.
"Hayır, çok gittin. Aşağı gel biraz."
Ben de sinirlendim: "Gel de al!"
Bayağı bayağı "Gel de al!" dedim.
Ne mi oldu?
Geldi ve aldı.
Öyle bir hareketlere girdi ki
sanırsın evden taşınacak ve buzdolabını boşaltması gerekiyor.
"Onun tarihi geçmiş, bunun tarihi geçmiş."
Çok ciddiyim.
Tek bir ses yoktu.
Fena.
Biriyle görüştüğümde en azından bir müzik koyarlar.
Arkada "End of the Road", "Water Runs Dry" falan çalar.
Bu kadın sessiz çalıştı.
Sonra işini bitirdi
ve gitti.
Diğerleri gibi.
Evet.
Hak verdin, ha?
Bir süre sonra gülümseyerek geldi.
"Cristela, tanıştığıma çok memnun oldum."
"Hayır güzelim, orada dur.
Artık çok geç.
Ben Meksikalıyım. Bizim kültüre göre artık nişanlıyız.
Doktor buldum kendime!" Anlatabiliyor muyum?
Bana bir şey söylemek zorunda olduğu için gülümsediğini anladım sonra.
Gülümseyerek geldi.
"Cristela, tanıştığıma çok memnun oldum.
Sorun şu ki…
Sanırım diyabetlisin" dedi.
İlk düşündüğüm şuydu: "Ne kadar yukarıya çıktı ki?"
"Ama siz vajina doktorusunuz" dedim.
"Evet, ben vajina doktoruyum.
Sen de diyabet hastasısın."
"Vay be" oldum.
Düşündüm.
Ve şunu sorguladım…
"Ne derece diyabetliyim de…
…diyabetli olduğumu bula bula vajina doktoru buldu?
Diyabetin cinsel yolla bulaştığını bile bilmiyordum. Nasıl yani?
Ne yapacağım şimdi?
Birlikte olduğum herkesi arayıp hepsine haber mi vereyim?
Abi, selam ya. Test yaptırdım ve diyabet pozitif çıktım.
Bulaşıcı mıdır bilmiyorum, haber vereyim dedim.
Birlikte olduğun herkese söyle. Bol şans."
Sonra da "Ya bulaşıcıysa?" dedim. "Kim diyabet bulaştırdı lan bana?"
Herkesi geri arayacağım.
"Çükünü şekere mi bandırmıştın?
Kondom mu kullandın, şeker mi sardın? Ne oldu?"
Meğer diyabetli olduğumu idrar örneğimden anlamış.
Baştan söylesene.
Kafam karıştı.
Tıptan anlamam ki.
"Sırada ne var? Göz doktoru mantar mı bulacak?
Nasıl işliyor bu?"
Çok kafam karıştı. Nasıl bilmişti ki?
Willy Wonka'nın çikolata fabrikasını mı gördü aşağıda?
Elinde flütle bir Umpa Lumpa mı çıktı? Bir de şarkı söylemiş mesela.
Umpa Lumpa du pa di du
Kadın tip iki diyabet hastası oldu
Ne yaşandı yani?
Artık bir şey yapamıyorum.
Hiçbir şey yapmıyorum.
Bütün gün cinayet programları izliyorum.
O kadar.
Niye seviyorum bilmiyorum ama taktım cinayet programlarına.
Evet.
Forensic Files maratonuna denk gelmek porno keyfi veriyor.
Koltuğa kuruluyorum: "Sigorta parası için katletti işte."
İçine çekiliyorum.
ID diye bir kanal var.
Yedi yirmi dört cinayet veriyorlar.
Cinayet!
O kadar çok izliyorum ki tezahürat etmeye başladım.
Geçen hafta kadın kocasını öldürdü. "Aferin Lydia, erkeklere ihtiyacımız yok!"
Çok suç dizisi izlediğimden gerçek vakaları çözerim bence.
Arabayla giderken kayıp ilanı görsem
"Tamam, bu vaka bende" derim.
Araştırmaya başlarım.
Bir gün fazla ileri gitmekten korkuyorum.
Polisin biri çevirip "Dur işaretini görmediniz mi?" diyecek.
"Görmedim. Niye mi?
Çünkü Amanda'yı arıyorum. Siz niye boş duruyorsunuz?
Dur işaretinin bir yere gittiği yok. Amanda nerede?"
Geçen gün öfkeyle uyandım.
İnternet işini çözmemize rağmen
kimse bize ve büyüklerimize bir teşekkür etmedi.
İnterneti geleceğe armağan ettik. "Bir şey değil."
Biz yaptık.
Yeni nesil hiç teknolojisiz bir hayatla uğraşmak zorunda kalmıyor.
Biz didine didine öğrendik.
Şimdi de yargılanıyoruz. Ben TikTok'tan anlamıyorum mesela.
"TikTok'tan anlamıyorum. Açıklasanız?" "Yaşlısın, ondan." "Siktir lan."
TikTok sana benim kıyağım be.
Ben MySpace gibi saçmalıklara zaman harcamasam
TikTok'u rüyanda görürdün.
"Sekiz en yakın arkadaş" listesine almadıklarının sana küsmesi
nasıl bir his bilmiyorsun.
TikTok ne ki?
Cidden ama.
Karantinayla beraber TikTok patladı. Dans eden aileler çıktı hep.
Tüm dünyada insanlar ölürken bunlar "Nasılız ama?" diyordu.
¿Abuela?
Nasıl yani?
Bence TikTok'un olayı, orayı burayı işaret eden seksi tipler.
"Evet, ailemle yaşıyorum ama bu iş tüyolarını dinleyin."
İnterneti biz öğrendik. Düşünsenize. Teknoloji öncüleriydik.
Bir gün bir uyandık, bam.
AOL CD'leriyle 1.500 saatlik internet hakkı verdiler.
Ne yapsak bilemedik.
Çözmemiz gerekti.
YouTube yoktu.
İnternete telefon hattından bağlanıyorduk.
Telefon hattından.
Bazılarınız dediğimden bir bok anlamadı.
Biraz açıklayayım.
Zamanında bütün aile tek bir telefon kullanırdı.
Duvara yapışık olurdu.
Şanslıysanız uzun bir kablosu olurdu.
İster mutfakta konuşurdunuz ister salonda.
Kablo bir yerden sonra yetişmezdi, dönerdiniz.
İnternete bağlanmak istediğinizde telefonun fişini çekip
kabloyu bilgisayara bağlar ve interneti arardınız.
Meşgul çıkmamasını umardınız.
Bir sesi vardı, sanki internet sizin için can veriyor.
"Nasıl olacak bilmem ki. Başlıyorum o zaman."
"Mesajınız var."
"Kimden?"
Telefonla konuşmak da büyük meseleydi. Çok heyecanlanırdık.
Evden aranmak büyük bir olaydı.
Telefonların gelmeye başlaması bir dönüm noktasıydı.
"Cristela orada mı?" "Benim! Selam!"
Büyük olaydı çünkü herkese nasip olmazdı.
Şimdi o kadar iletişimdeyiz ki telefon çalınca "Kim bu şimdi?" diyorum.
"İnsan gibi mesaj atsana."
İnternetten çok daha fazlasını beklerdim.
Zeki olacağımızı sanmıştım. Dâhi olacaktık.
Ben nerd'üm. "Uzay Yolu'nu yaşayacağız" demiştim.
"Çok zeki olacağız."
E hani? Değiliz.
Aptalız.
Yıl 2022 oldu yahu.
Geleceğe Dönüş II'nin üzerinden yedi yıl geçmiş.
Nerede uçan arabalar?
Hani uçan kaykaylar?
Gerçek olan tek şey Biff'in başkanlık koltuğuna oturmasıydı.
İnsanlarla iletişimde kalmak zordu.
Çaba gerektiriyordu.
Övünmek istemem, ilk telefonumda hafta sonu ve gece dakikalarım vardı.
O zamanki tarifelerde 100 dakikanız olurdu,
her an kullanabilirdiniz.
O dakikalar bitince
dakikası 1.000 dolardan ücretlendirilirdiniz.
Önemsediğiniz birini arayacaksanız
cumartesi, pazar veya gece dokuzdan sonra arardınız.
Kalan zamanda "Ölmemiştir umarım" diye düşünürdünüz.
Her an iletişimdeyken birbirimizden koptuk ama.
Sosyal medyada birbirimize insan gibi davranmıyoruz.
Millet kavga peşinde.
Bazen haklı yere sataştıkları oluyor.
Ama bazıları da lafları cımbızla seçip öfkelenmeye yer arıyor.
Twitter'a bir şey yazsam illa birilerine batıyor.
"Trafikten nefret ediyorum" yazayım mesela.
Biri çıkıp "Bana baksana sen" der.
"Benim dedem yarı İrlandalı, yarı trafik!" "Ne diyorsun yahu?
Ne?
Ne?"
Ama şimdi birlik olup harekete geçme zamanı.
Her şey iyice boka sardı.
Ama buna gerek yok aslında.
Irkçılığın yine yükselişe geçeceğini düşünmezdim.
Hiç bitmedi.
Irkçılardaki o gücü, o gururu
yine göreceğim aklımın ucundan geçmezdi.
Ama görüyoruz işte.
KKK'in sahalara döneceğini beklemiyordum.
Yine beyazları çekmişler, dolanıyorlar ortalarda.
Deterjana o kadar para dökmek için epey bir ırkçı olmak lazım.
Kolay kolay da çıkmaz o pislik.
Bütün bunları düşünmeye başladım. "Savaşacağım" dedim.
"Nasıl savaşırım?"
Sonra düşündüm: "Bu bir nefret örgütü." Nefretten nefret ederim.
"Ben nefretten nefret ediyorum" oldum.
Sonra "İşte bu" dedim.
"Bir grup kuracağım.
Nefretten nefret edenler kulübü."
Nefretten nefret ederiz.
Kahverengi giyineceğiz.
Kirlense de umurumuzda olmaz böylece.
Fikri size pazarlıyorum şu an.
Hâlâ geliştirme aşamasındayım.
Nefretten nefret grubu.
Herkesi kapsayacak ama sırf Latinlere açık. Evet…
Nefrete karşıyız! Herkes gelsin. Yani Latinler.
Adı da
Qué Qué Qué olacak.
Çünkü her sabah uyanıp haberleri açtığımda "¿Qué?" oluyorum.
"¿Qué? ¿Qué?"
Beyazcası "Ne?" oluyor.
"Ne? Ne?"
Bazı saçmalıklara ses çıkarma vakti.
Yıllardır meydanda olan bazı rezaletleri düzeltmemiz lazım.
"Meksikalılar işimizi elimizden alıyor" hikâyesi mesela.
Yok öyle bir şey.
Mario Lopez öyle yaptığı için bu fikre kapılıyorsunuz.
İşinizi elinizden alan kişi Mario Lopez.
Her şeye "Olur" mu diyor bu adam?
İnsanların aklındaki bu. "Meksikalılar işimizi elimizden alıyor."
Sanki gizlice Beyaz Saray'a dalıp
"Bundan böyle Genel Sekreter benim" diyoruz.
Onların yaptığı işi beğenmezsiniz ki.
Nereden mi biliyorum?
Hiç beyaz bir kadının
tarlada Latinlerle sebze topladığını görmedim de ondan.
Hiçbirini tarlada şöyle görmezsiniz:
"Vay canına Maria, bugün hava ne kadar sıcak."
Caliente.
"Bugün iki şişe hindistan cevizi suyu içtim. Lezizdi.
Dudak kremimi süreyim.
İşe koyulalım hadi.
Fitbit'le adım sayımı takip edeceğim.
Bitince İtalyan restoranına gidelim mi?"
Sağ olun! Ben Cristela Alonzo! Hepiniz harikaydınız!
Çok teşekkürler!
Cristela, hâlâ bekliyorum.
Beni unutmadın ya?
Bir hareket başlatacaktık biliyorsun.
Demokrasiyi kurtarmamız lazım Cristela. Ciddiyim. Bekliyorum.
Nerede kaldın?
Ara beni lütfen.
Alt yazı çevirmeni: Ece Nihal Karluk
Eyvah! Yukarı!
Dizlerini kullan Page. Hadi ittir!