Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
BALET W DWÓCH AKTACH
AKT I
ŚRODA WAGA – 46,7
RAMIĘ – 22,2 BIODRA – 87,2
TALIA – 56,1 BIUST – 87,3
- Irene, wychodzimy. - Podwieziesz mnie?
Nie mogę, skarbie. Podwożę tatę do sądu.
- Powodzenia. Pogadamy później. - Dzięki.
Dzień dobry.
- Odpoczniesz kiedyś? - Jak dostanę pracę.
- Ześwirujesz, Lidi. - Cóż…
Nie możesz być jedyną wariatką w rodzinie.
Mama się zorientuje.
Otworzę okno.
Która godzina?
Cholera!
Ja posprzątam. Pora na przerwę.
Dzięki. Spóźnię się.
Dowiesz się dzisiaj?
O tym, że w moim życiu nic się nie zmieni.
Nie mów tak.
Może przypadkiem dadzą ci szansę.
Nie sądzę.
Ślicznie wyglądasz.
Ciasny?
Chyba nie.
Daj znać, to go przerobię.
Spakowałaś wszystko?
Teraz już tak.
A ja?
Ładnie wyglądam?
Mogę iść sama.
Twój pierwszy dzień w zespole.
Myślisz, że go przegapię?
Nie.
Chodźmy. Nie możesz się spóźnić.
Tak?
- Cześć. Irene? - Halo?
- Tu Laura, asystentka Normy. - Dzień dobry.
Tak.
Dziękuję.
Dobrze.
Mamo…
Dobrze, na razie.
Wszystko mi opowiesz.
- Nawet nie wzięła swoich rzeczy. - Chciała wrócić.
Co María robiła w Nowym Jorku?
Wystarczy.
- A to co? - Wystarczy.
Na razie.
Pa.
Cześć.
- Cześć. - Dzień dobry, Ruth.
Cześć.
Jak się masz?
Dobrze.
Dzięki za SMS-a. Nie odpisałam.
Nie szkodzi.
- Wiedz, że… - Tak, gówniana sprawa.
I tyle.
Jeśli chcesz pogadać…
Boże. Nic mi nie jest, jasne?
Co teraz?
Wiadomo coś o zastępstwie?
Wezmą ciebie, to jasne.
Witamy nowe osoby.
Wiecie, że to zaszczyt być w naszym zespole.
Obyśmy my też mogli się wami chwalić.
Przepraszam.
Usiądź z pozostałymi.
Nie będę robić wyjątków.
Codziennie macie pokazywać, dlaczego do nas dołączyliście.
A raczej po co.
Ktoś już wie?
Wiecie, po co tu jesteście?
Może ktoś z nowych?
Żeby tańczyć?
Od tego są dyskoteki.
Jesteście tu z innego powodu.
Macie zamienić lata poświęceń w chwilę doskonałości.
Jeden moment,
który na zawsze pozostanie w pamięci widzów.
Nie ma nic ważniejszego, jasne?
Nic.
W tym roku mieliśmy wystawić Giselle.
I zrobimy to, w hołdzie dla Maríi.
Nasza Giselle będzie różnić się od innych.
Tym razem będzie kobietą, której śmierć wywoła rewolucję.
Pewnie już wiecie, kto został do tego wybrany.
- Na pewno Ruth. - To musi być ona.
Widzę, że nikomu się nie pochwaliła.
To nie ja to ogłoszę.
Giselle to odważna kobieta.
Stanęłaby w obronie tego, w co wierzy.
Jeśli osoba, którą wybrano na pierwszą tancerkę
nie potrafi o tym mówić,
wstać i poprowadzić zespołu…
Nikomu nie mówiłaś?
Nie zdążyłam.
Oczywiście, w końcu się spóźniłaś.
Przepraszam.
Pierwszy i ostatni raz.
Możesz usiąść.
Pozostali niech się szykują.
Za kilka dni przesłuchania do pozostałych ról.
Nic nie jest jeszcze pewne.
Pokażcie, że chcecie tego jak ostatniej rzeczy, jaką zrobicie.
Carmen…
Osiem i…
Raz.
Dwa.
Grande.
I pięć.
Obrót głową i stoimy.
W górę. Raz…
Osiem, dwa, trzy i jeden.
Pozycja piąta.
Dobrze, zmiana grupy.
Upinamy włosy.
Cisza.
Zaczynamy.
Muzyka.
Głowa do góry.
Jak masz na imię?
Aurora.
Aurora?
Bardzo dobrze.
Następna grupa.
I raz, dwa. Raz, dwa.
Raz, dwa, trzy…
Jeszcze raz.
Dobrze.
Świetnie.
Ostatnia.
Dalej. Dwa, głowa po przekątnej.
Gratulacje.
Dzięki.
- Ja… - Milczałaś.
Myślałaś, że się nie dowiem?
- Może się boi. - Niby czego, idioto?
Nie wiem. To ty coś ukrywasz.
Będziesz na dzisiejszej imprezie, Giselle?
Boisz się, że czegoś ci dosypiemy?
Już dobrze.
Mogłabyś włożyć zieloną sukienkę.
Ślicznie na tobie leży.
Nie idę.
- Padam z nóg. - Odpoczniesz później.
To ważny dzień, włączając tę imprezę.
Nikogo tam nie znam.
Aurora…
Nie jesteś dzieckiem. To twoje miejsce.
Mogłabyś być solistką. Myślisz, że nie wiem?
Corps de ballet.
Zobaczysz.
Dostaniesz należne ci miejsce.
Wkrótce cię docenią.
Musisz być tam, gdzie oni. Pokazywać się.
Rozmawiaj z ludźmi, nie ukrywaj się.
Zaczekam na ciebie.
Cześć.
Wyszłaś na dymka?
Tak.
Chcesz?
Jasne.
Nie palisz, co?
Nie.
Możesz tu zostać.
Nie chce mi się tam iść.
Wyrzuć, jak nie chcesz.
Dzięki.
Nie dziękuj za wszystko.
Należysz do zespołu.
Masz prawo być w środku, na zewnątrz, gdzie chcesz. Tak samo jak oni.
Tutaj mi dobrze.
Zapalę i pójdziemy.
- I tak nie chciałam być pierwszą. - Siedzimy tu całą noc.
Ruth nie jest zła.
Cierpi z powodu Maríi.
Przyjaźniły się?
Były nierozłączne.
Jaka ona była?
María była…
po prostu sobą.
Jak się czujesz?
To znaczy?
Zostałaś pierwszą tancerką zespołu.
Nową Giselle.
Coś nie tak?
Nikt mnie o to nie spytał.
Jestem Irene.
Aurora.
Poznałaś wiele osób?
Tak, wszystkich.
Przyszedł cały zespół?
Chyba tak.
Rozmawiałaś z zastępczynią?
Z zastępczynią?
Zamieniłyśmy tylko kilka słów.
Jaka ona jest?
Lepsza niż María?
Chyba tak.
Nic więcej nie powiesz?
Świetnie się bawiłam.
A nie mówiłam?
Jestem z ciebie dumna.
Idź odpocząć.
Dobranoc, skarbie.
TO BYŁA MARÍA
Widzę, że nie muszę już prosić o ciszę.
Jak dobrze wiecie,
zespół nie ma stałego choreografa,
bo do każdego spektaklu chcemy najlepszych.
Każdy w świecie baletu zna nazwisko i dorobek
Erika Christensena.
Erik tworzył choreografie do najbardziej nowatorskich spektakli.
Mogłabym godzinami zachwycać się tym, co zaplanował,
ale lepiej, żeby sam wam o tym opowiedział.
Erik, oddaję ci głos.
Dzień dobry.
Po pierwsze chciałbym, żebyście skupili się
na tym.
Na tej chwili.
Teraźniejszości.
Naszą teraźniejszością musi być Giselle.
Wyłącznie Giselle.
Pokusi się ktoś o małe streszczenie?
Może sama Giselle?
Dobrze.
Giselle to opowieść o chłopce,
której serce łamie mężczyzna o imieniu Albrecht.
Kobieta pogrąża się w szaleństwie i umiera.
Dobrze.
Ale czy to wszystko?
Na pewno możecie coś dodać.
- Są jeszcze wiły. - Kim one są?
Co symbolizują?
To leśne nimfy, które przyjmują Giselle po jej śmierci.
Ich królową jest Mirta.
Wiły to duchy niezamężnych kobiet.
Dziś…
nikt na to nie umiera, prawda?
Nasze wiły będą mroczne i piękne, a jednocześnie chłodne.
Będą połączeniem nimfy i wampira.
Nie zrozumcie mnie źle. Irene miała rację.
I ty też.
Ale nie patrzmy powierzchownie. Giselle to coś więcej.
To opowieść o zdradzie, przebaczeniu i śmierci.
Dlatego proszę was,
żebyście się zastanowili, co kochamy.
Kochamy nasze rodziny.
Nasze matki.
Naszych partnerów.
Kochamy taniec.
Dobrze, zaczynamy.
Chcę zobaczyć, na co was stać,
i usłyszeć, czemu chcecie wystąpić w nowej Giselle.
Do roboty.
Nadawałaby się na Mirtę.
Stop.
Coś nie tak?
Irene?
Tak?
Nawet na ciebie nie spojrzała.
Albrecht musi być potężną siłą,
która niszczy wszystko na swojej drodze.
A nasza Giselle
nawet nie zerknęła na twój taniec.
Jeszcze raz.
Od entrée.
Chcę zobaczyć porządnego tancerza.
Tancerza, nie tancerkę.
Tych mamy już dość.
Byłaby dobrą wiłą.
Przepraszam.
Znowu tu dzwonił.
- Naprawdę? - Groził, że tu przyjdzie.
Nie wiedziałam, co robić. Był wściekły.
Nie odważy się.
Nie odbieraj już jego telefonów, jasne?
Dobrze.
Dziękuję.
Będziesz doskonałą wiłą.
Co się stało?
Nie lubię na siebie patrzeć.
Tańczysz z taką łatwością.
Od lat stosuję pewną sztuczkę.
Sztuczkę?
Obiecaj, że nikomu nie powiesz.
Obiecuję.
Naprawdę?
Jasne.
O co chodzi?
Tylko się nie nabijaj.
Nigdy.
No dalej, mów.
Cóż…
Gdy zamykam oczy, przestaję myśleć.
Przenoszę się do miejsca z mojej wyobraźni.
Czasem nie chcę stamtąd wracać.
Czułaś kiedyś, że jesteś tam, gdzie nikt cię nie zrani?
Nie ma takiego miejsca.
Czemu nie?
To moje miejsce, nikt mnie nie skrzywdzi.
Ani ciebie, jeśli zechcesz.
Czemu coś miałoby mnie zranić?
Każdy chciałby zagrać Giselle.
Ale tylko ty możesz.
Ta jest wolna.
Pycha.
Zostaw. Zawołaj siostrę.
Irene, chodź jeść!
- Jest z łososiem? - Tak, tutaj.
- Dobrze się czujesz? - Tak. Zmęczyłam się na próbie.
Wiesz, że nie mogę pić wina.
Troszeczkę, na toast.
Musisz się nauczyć świętować.
No dobrze.
Od tego jest wino.
Tylko dzisiaj możemy to uczcić.
Jeden z klientów taty zaprosił nas na kolację.
Nalegał.
To był ciężki proces. Nic dziwnego, że się cieszy.
Ty też powinnaś. W końcu wygrałaś.
Wznieśmy toast.
Dobrze.
Za Giselle.
Pyszne.
Mam pytanie.
Jak długo możesz w tym grać?
To zależy od Normy.
Ale Giselle to nastolatka, a wręcz dziecko.
W balecie to nie ma znaczenia.
W tym balecie nie ma żadnych dorosłych?
- Moja matka, ale nie tańczy. - Ach tak.
Ciesz się chwilą.
Czas szybko płynie, kiedyś za tym zatęsknisz.
Mówisz, że stracę rolę, chociaż dopiero ją dostałam?
- Źle zrozumiałaś. - Nie o to chodzi.
Ale kiedyś zajmiesz się czymś,
czego nie przerwiesz po trzydziestce.
Może administracją? Pożyczę ci notatki.
Żartuję!
Ale coś w tym jest.
Co robią emerytowane tancerki?
Naprawdę nie wiem.
- Mogłabym zostać choreografką. - Ciekawe.
Ekstra.
Choreografką?
- Tak. Coś nie tak? - Nie.
Ilu tancerzy jest w twoim zespole?
Nie wiem, może z 50.
Pięćdziesiąt.
A ilu choreografów?
Jeden.
Nie mam więcej pytań.
Napij się wina.
Będziesz zajebistą choreografką.
- Świetnie. - Rety.
Jest właścicielem winnic?
Jego rodzina.
Naprawdę pyszne.
- Tak, niezłe. - Dobre.
- Daj kieliszek. - Odrobinkę.
Bardzo dobre.
Smakuje ci wino, Lidio?
Tak, pyszne.
To twój ojciec.
Nie wiń go za to, że chce dla ciebie dobrze.
Martwi się, to normalne.
A jeśli ma rację?
To znaczy?
A co, jeśli to szybko minie?
Wszystko się skończy i tyle.
Zajmiesz się czymś innym.
Mogę być z tobą szczera?
Wiesz, co nie podoba mi się w tym balecie?
Co?
To, że Giselle traci rozum przez miłość do mężczyzny.
No wiesz…
Wszystkie klasyczne balety takie są, ale…
wychodzimy w nich na idiotki.
No dobra.
Muszę trochę odpocząć.
Nie gniewaj się na ojca.
Czasem coś palnie, ale bardzo cię kocha.
Ja też.
Gratulacje.
- Są piękne. - Dziękuję.
Z moich pierwszych występów.
Sama uszyłam tę sukienkę.
Naprawdę?
Mama była krawcową, nauczyła mnie.
To jej dom.
- Tak? - Odziedziczyłam go.
Zachowałyśmy wszystko, nawet troczki.
Ta jest prześliczna.
To były czasy.
Bardzo chciałam cię poznać. Aurora dużo o tobie mówi.
Bez przerwy.
Majorka.
Wystawialiśmy Ognistego ptaka.
To był skromny, prosty spektakl, nie taki jak wasze.
Szkoły nie było stać na więcej.
Wyglądacie na szczęśliwe.
- Nienawidziłyśmy się. - Serio?
Widzisz dziewczynę po prawej?
Gdy wybrali ją na Annę Kareninę, dziewczyny wsadziły jej do butów szkło.
A to Laura.
Przed wyjściem na scenę podarły jej strój.
Widziałam nawet martwe myszy w szafce.
Dlatego pani odeszła?
Po ciężkim upadku.
Zaufałam niewłaściwej osobie.
To było celowe?
To były dobre czasy.
Chodźmy zjeść.
Irene, skracasz pozycje przygotowawcze.
Musisz zwolnić.
- Staram się. - Nie staraj się, tylko to zrób.
Nie zmienię choreografii.
Wiem, że sobie poradzisz.
Dobrze.
Od początku.
Stop.
Irene, nadal źle.
Przy niewłaściwej pozycji Israel nie będzie mógł ci pomóc.
Dobrze.
- Mam znaleźć inną Giselle? - Nie.
- Musimy więcej ćwiczyć. - Nie mamy czasu.
Załatwimy to teraz albo zmienimy tancerkę.
Jeszcze raz.
O to chodziło. Teraz było idealnie.
Zgrałaś się z muzyką i nie wyszłaś z roli.
Widzisz? Potrafisz.
Tak, masz to coś.
Traktuj choreografię jak sprawę życia i śmierci.
Jasne?
Inaczej wrócisz do corps de ballet.
Zrozumiano?
Ostatni raz.
Nie rozumiem.
Niby czego?
Zatańczyłaś i już.
Dopiero gdy cię zobaczyłam. Jakbym przestała się bać.
Czego?
Tego, że ich zawiodę.
Że sobie nie poradzę.
Widzisz?
Nic nas tam nie zrani. To nasze wspólne miejsce.
Tak myślisz?
Jestem tego pewna.
Ja też.
Na sto procent.
Czego?
Że będziecie zachwycone.
- Co to? - Niezwykły spektakl.
Musicie go dziś zobaczyć.
Padniecie z wrażenia.
- Skąd ta pewność? - Bo wszystkim się podoba.
Nie jesteśmy takie jak wszyscy.
No dobrze, Panny Wyjątkowe.
Dostaniecie zniżkę.
Fajnie.
Należycie do zespołu, tak?
- Tak. - Tym bardziej powinnyście wpaść.
Dzięki, ale mamy mnóstwo pracy na próbach.
Macie próby w nocy?
- Nie, ale… - Co z tą zniżką?
Wreszcie trochę inicjatywy!
Dwa bilety w cenie jednego.
Jak ci na imię?
Aurora.
Jak Śpiąca Królewna.
Irene.
Cześć, Irene. Jestem Jon.
Wpiszę Śpiącą Królewnę na listę, więc zapłacicie tylko za drugi bilet.
Mamy zarąbisty zespół.
Żadnych klasyków. Czegoś takiego nie widziałyście.
Skąd wiesz, co widziałyśmy?
Tego na pewno nie.
No dobra.
Ósma pasuje?
Tak.
Nie spóźnijcie się.
O ósmej.
Pa, Jon.
Pa.
Cześć.
Patrzcie, mam tu coś ekstra. W Garaje Lumière…
Cześć.
- Nazwiska? - Ona jest na liście.
Aurora Ruiz.
Nie mam takiej na liście.
A masz Śpiącą Królewnę?
Tak. Zapraszam.
Dzięki.
- Nie chciał cię poznać? - Nie, ale to nic.
Odszedł, gdy mama powiedziała mu o ciąży.
Ja też nie znam ojca.
Nie?
Mama nie chce o nim mówić.
Masz szczęście. Mam metodę, która pomaga się z tym pogodzić.
Cóż…
- Wiesz, jak się nazywa? - Jak?
Potrzymaj.
Co zrobisz?
To metoda o nazwie…
„Jebać to”.
- Świetna. - Myślisz?
- Tak. - Bardzo przydatna.
Przykład? Twój tata nigdy nie był na twoich urodzinach.
Jebać go?
Jebać go.
Mój nigdy mi w niczym nie pomógł.
- Jebać go! - Jebać go!
- Twoja kolej. - Dobra.
Trzymaj.
Tata nigdy nie widział, jak tańczę.
- Jebać go! - Jebać go!
- Zajebiście! I jak?
Super.
Słyszeliście?
Jest zachwycona!
Uwaga na kanon.
Lepiej.
A teraz głowa.
W górę.
Więcej napięcia w dłoniach, wiły.
Na palcach.
Uwaga na akcenty.
I żądło.
Z życiem. Teraz.
I w górę.
Bourrée w miejscu.
Powoli.
Przepraszam.
Jesteś cała?
Ruth, musisz uważać.
W tej chwili Mirta krąży tylko wokół wił.
- Dobrze. - Nie możesz wchodzić im pod nogi.
- To ona weszła mi pod nogi. - Ruth.
Ruth, skup się, bo inaczej nie dotrwamy do premiery.
- Jestem skupiona. - Wcale nie.
Wściekasz się, a to cię rozprasza.
Przelej tę energię rozpuszczonego bachora na postać.
Mirta potrzebuje jej bardziej.
Potrafisz to czy nie?
Dalej, dziewczyny.
Od początku.
- Muszę porozmawiać z Normą. - Nie wolno panu wejść.
Wchodzę tam.
Wchodzę!
Co ty wyprawiasz, Óscarze? Nie masz prawa tu być.
Jasne, że mam.
Dzwonię tu od trzech miesięcy, próbując odzyskać rzeczy córki.
Jesteś pijany? Nie pozwolę ci…
A ja nie pozwolę się okradać.
Była moją córką.
Moją.
Nie twoją.
Mam tu przysłać policję?
- Myślę, że powinien pan… - Łapy precz!
Nie wiem, kim jesteś, ale się w to nie mieszaj.
Chcesz mnie dręczyć tak samo jak ją?
A co ty o niej wiesz?
Pieprzona zdziro.
Ta kobieta zniszczy wam życie.
Każdej z was.
To pewne.
Kontynuujcie.
Idziemy.
Dobrze, od początku.
Przepraszam.
Tak?
Naprawdę podziwiałam Maríę.
Dziękuję.
Przepraszam.
Bardzo mi ją przypominasz.
Bardzo.
Proszę zaczekać!
NOTATNIK GISELLE MARÍA POZA
LIZBONA
Jak María mogła coś czuć do tej suki?
Nie zawsze taka była.
Przestań ją bronić.
Myślisz, że popchnęła mnie przypadkiem?
LIZBONA
AKT II
To nie nasze. Oddajmy to ojcu Maríi.
To notatnik Giselle. A kto nią teraz jest?
Nie mów tak.
To nie moje.
Teraz już tak.
María na pewno zostawiła ci go jako instrukcję.
ZBIORNIK SANTA MARÍA
LAS WIŁ
„Las wił”.
Wiem, czemu María tak kochała to miejsce.
Jest przepiękne.
- To jej matka? - Tak.
Była Amerykanką.
Po rozwodzie wróciła do Stanów.
María ją uwielbiała.
Znałaś ją?
Słabo.
Gdy jeździliśmy do Nowego Jorku,
przychodziła na nasze występy.
Słuchaj…
Lubisz swoich rodziców?
No wiesz… Rodziców się nie wybiera.
Wiem. Ale lubisz ich?
Mamę lubię, ale…
z ojcem mam niewiele wspólnego.
A ty?
Lubisz swoją matkę?
Czasami.
Ale nie wiem, czy ona mnie lubi.
Widać, że cię kocha.
Kocha mój taniec.
I to, że jestem w zespole.
Wiesz co?
Jebać ich.
Jebać ich!
Wiesz co?
Mogłybyśmy zostać tu na zawsze.
To będzie nasz azyl.
Tutaj możemy być, kim chcemy.
Nikt nas tu nie skrzywdzi.
Podoba mi się tu.
To miejsce…
jest nasze.
Tylko nasze.
Na zawsze.
Szybko!
- Szybciej, proszę. - Wyluzuj.
Chwila.
- Pospiesz się, proszę. - Spokojnie.
Boże.
- Już? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Jakie to uczucie?
W sensie?
Teraz?
Nie, z kimś innym.
Pytasz o seks?
Tak.
O seks.
Nie wiem.
Dla mnie to jak taniec w klubie.
Wolę robić to na scenie.
Ja nigdy…
- Nie tańczyłaś w klubie? - Tańczyłam, z tobą.
Spróbuj z kimś innym, Śpiąca Królewno.
Dałaś mu swój numer?
Tak.
Ale nie zadzwonił.
A ty zadzwoniłaś?
Trochę tu chłodno.
- Kiedy ostatnio go widziałaś? - Wtedy.
Dziś mamy sobotę?
Tak, a co?
- To na pewno dobry pomysł? - Tak.
A jeśli odmówi?
Nie wygłupiaj się, idź.
Aurora!
Twój plecak.
Dziś nie nocujesz w domu.
Do jutra.
Przepraszam, zamykamy.
Jest Jon?
Zaraz wyjdzie. Zaczekaj tutaj.
Pomocy!
Jesteś cała?
Pomocy!
Nic ci nie jest?
Pomóżcie mi, proszę!
AKT II
- Jestem Pedro Ángel Sánchez z El País. - Cześć.
Gotowe. Powiesz coś? Sprawdzimy dźwięk.
Jasne.
Cześć, jestem Irene Solís z Narodowego Baletu Klasycznego.
Jestem…
Aurora.
Jak się czujesz?
- Dobrze. - Tak?
Jak ci minął tydzień?
Dużo ćwiczę. Taki jest balet.
Jaki?
Wymagający.
Wymagający czy zbyt trudny?
Nic nie jest zbyt trudne, gdy spełniasz marzenia.
Miałaś sen?
Jaki?
Wszyscy byli ze szkła.
Ale było mi dobrze.
Dlaczego?
Bo nikt się ze mnie nie nabijał.
Byłaś sama?
Nie.
Z Irene.
Opowiedz mi, kim jest Irene.
Irene to zwyczajna dziewczyna
ze zwyczajnej rodziny.
Tylko pracę ma nietypową.
I tyle.
A Giselle?
Giselle to kobieta,
która pogrąża się w szaleństwie po zdradzie mężczyzny.
Poczułaś się, jakby cię zdradził?
Ledwo się znaliście.
Chyba tak.
Auroro, chyba rozumiesz, że wiadomości, które mu wysyłałaś,
były niewłaściwe i…
niesprawiedliwe?
Przysparzają ci tylko bólu.
Ból to część tej pracy,
jak każde uczucie, które musimy przekazać.
Myślisz o kimś szczególnym, gdy w tańcu czujesz ten ból?
Myślę o tym…
jak ciężko jest za kimś tęsknić.
Proszę posłuchać.
Nie mogę już leczyć pani córki.
Nie powinienem.
Dlaczego?
Pracuję z nią od miesiąca, ale uważam, że potrzebuje psychiatry.
- Kiedy widziała Irene? - W dzień wypadku.
I niech tak zostanie.
Musi zerwać tę więź, żeby dojść do siebie.
Wybrany numer jest nieosiągalny.
Auroro, proszę, daj mi znać, gdy włączysz telefon.
Tęsknię. Muszę wiedzieć, czy wszystko gra.
W zespole niewiele nam mówią.
Pierwszego razu się nie zapomina.
Jak się czujesz?
Mogłoby być lepiej.
Jakby kręciło mi się w głowie.
Boisz się?
- To nie to samo? - Nie.
To co innego.
Chodźmy do domu.
Napijemy się czegoś.
- Nie mogę, mam jutro zajęcia. - Nie, teraz jesteś na zajęciach.
Byłaś dziś świetna.
Opera paryska.
Kłaniała się 12 razy.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Dziękuję.
Mogę o coś spytać?
A chcesz?
Czemu wybrałaś mnie?
Bo jesteś najlepsza.
Nie.
- Ruth jest najlepsza. - To idealna Mirta.
Ty jesteś samotną wojowniczką, jak Giselle.
Jak ja.
Co u twojej mamy?
Dawno jej u nas nie było.
Ma dużo pracy.
Moi rodzice też nie traktowali mnie poważnie.
Nigdy.
Nawet gdy stanęłam na czele najważniejszego zespołu w kraju.
Dlatego musisz być silna.
Normo…
Nie wiem, czy mam dość sił.
Chodź.
Coś ci pokażę.
Co widzisz?
Nie wiem. Siebie.
Co jeszcze?
Nie wiem.
Przestań tłumić swoje emocje.
Tutaj możesz mi wszystko powiedzieć.
María też się bała, ale w końcu to zrobiła.
Nie wiem, czy się nadaję.
Inaczej bym cię nie wybrała.
Tylko ty tak myślisz.
Ważne, że my dwie tak myślimy.
Musisz mi zaufać.
Zaopiekuję się tobą, nieważne, co się stanie.
Nie wybrałam cię.
María to zrobiła.
Zaraz przed wyjazdem do Nowego Jorku
powiedziała mi, że byłabyś doskonałą Giselle.
Miała rację.
María była doskonała. Ja nie jestem.
Gdyby była doskonała, toby żyła.
Mogła być nieśmiertelna.
Miała wszystko.
Tak samo jak Aurora.
Ale nie…
Obie to roztrwoniły.
Aurora nie zawiniła.
To dziwne, ale…
przy niej czuję, że nic nie mogłoby nas zranić.
Przestań brać odpowiedzialność za innych.
Jesteś pierwszą tancerką zespołu.
Musisz nauczyć się być sama i na nikim nie polegać.
Pierwsze tancerki nie mają przyjaciółek na scenie.
Nie cieszy mnie to, co ją spotkało,
ale dobrze, że musiałyście się rozstać.
Miała na ciebie zły wpływ.
Pewne rzeczy nie dzieją się bez przyczyny.
Proszę.
To dla ciebie.
Spisuj tu wszystkie przemyślenia Giselle.
To, kim jest.
Co lubi.
To, czego się boi,
to, co sprawia, że rano wstaje, a w nocy nie może spać.
Dzięki temu zapomnisz o Irene i staniesz się Giselle.
Będziesz nią, gdy wejdziesz do jej głowy.
To twoje jedyne zadanie.
- Normo… - Koniec zajęć.
Boli?
Nie.
Trochę piecze.
Widzisz? Goi się.
Czasem lekarze się mylą.
A ty jesteś bardzo młoda.
Za kilka miesięcy będzie jak dawniej.
Wtedy zadzwonię do Irene?
Jasne.
W tej chwili telefon przyniósłby same kłopoty.
Na razie go zatrzymam.
Psycholog spytał, co by było, gdybym nie mogła już tańczyć.
Facet jest do niczego. Już do niego nie wrócimy.
Chce cię wysłać do psychiatry. Uszkodziłaś nogę, nie głowę.
A jeśli to prawda?
Co jeśli już nigdy nie zatańczę?
Moja córka na pewno tak nie skończy.
- Mamo! - Tak?
Teraz trochę boli.
Przepraszam.
Cholera, wybacz.
Pukać nie umiesz?
- Myślałam, że mogę wejść. - Nie możesz, jasne?
Przepraszam.
Chciałam sprawdzić, jak się czujesz.
Świetnie.
Cieszę się.
A mnie świetnie poszło.
Co?
Na egzaminie.
Kiedy go piszesz?
Wczoraj.
Talia.
- Opuść ręce. - I jak?
Trzymasz linię.
Możecie dokończyć później?
Oczywiście.
Idź.
Tak?
Potrzebuję kostiumu Giselle.
- Z którego aktu? - Drugiego.
Dobrze.
Chwileczkę.
- Przymierzyła go już? - Nie.
Przyjdzie za 20 minut.
Zmniejsz go o rozmiar.
Nie rozumie, o jaką gramy stawkę.
Boże.
Bądź silna.
W okolicy jest fajny bar.
Tak? Dobra.
Do zobaczenia.
Widzimy się na miejscu.
- Dzięki, pa. - Nie ma za co.
Mamy wystawę w Garaje Lumière…
Co robisz?
Pracuję.
- Musisz tutaj? - To nie zależy ode mnie.
Nie mogę, jestem zajęta.
To musi być niezwykłe uczucie.
Brakuje jej nazwiska.
Jak się czuje?
- A jak myślisz? - Nie wiem.
Ty mi powiedz.
Co z nią?
Irene…
Przykro mi, ale to nie moja wina.
Aurora jest super, ale to była tylko jedna noc i dwa pocałunki.
Jasne.
„Jebać ją”, co nie?
Nie jestem zły.
To niesprawiedliwe, że wypisuje do mnie przez swoje urojenia.
Co wypisuje?
Przyjaźnicie się. Nie wiesz?
Nic nie mówiła?
Kiedy gadałyście?
- Obchodzi cię to? - Szczerze? Niezbyt.
Ale ją na pewno.
Muszę iść. To wielka dzielnica.
No to…
Połamania nóg.
Tak?
Pilar, to ja, Irene.
Zaraz zejdę.
Cześć, Pilar.
Aurora odpoczywa.
Mogę wejść?
Nie.
To kiepski pomysł.
Dlaczego?
A co się stało ostatnio?
Chcę tylko przeprosić.
Proszę.
Cóż…
- Irene? - Aurora, wracaj do środka.
Przyszłaś.
Aurora.
Mamo, wpuść ją.
Nie.
Proszę.
Chcesz, żebym wróciła do zespołu?
Irene mi pomoże.
Po to tu przyszła.
Mam rację?
Tak.
Mamo, proszę.
Mamo.
Już tak nie boli. Jest dużo lepiej.
Co to jest?
Szyna.
Źle się w niej chodzi,
ale mama mówi, że dzięki niej niedługo zatańczę.
Tęskniłam za tobą.
A ja za tobą.
- Czemu nie przyszłaś szybciej? - Nie mogłam.
Norma nie pozwala mi się rozpraszać.
Ja cię rozpraszam?
To nie twoja wina.
Zostawiłam cię samą. I co się stało?
Dlatego nie możemy się już rozstawać.
Norma dała mi identyczny.
Ten jest jedyny w swoim rodzaju.
Czego chce Giselle?
Giselle chciała tylko tańczyć.
Ale…
Ostrożnie.
Dobra.
- Gotowa? - Tak.
Musisz być przy mnie na premierze.
Bez ciebie nie dam rady.
Wszyscy chcą mojej porażki.
Jasne, że tam będę.
Przysięgnij.
Przysięgam.
Tęsknię za naszym miejscem.
Ja też.
Strzeż się.
Czyhają na ciebie.
- Jej rodzice są prawnikami. - Nie sądzę…
Na pewno wiedzą. Musiała im powiedzieć.
Cześć.
Suka.
- Słyszała nas. - Walić ją.
Widziałeś jej minę?
Nie, stop.
Źle. Jeszcze raz.
Od tego momentu.
Stop.
Nie skacz, tylko leć.
Chcę poczuć, że za chwilę znikniesz.
Trzeba tańczyć duszą.
Kroki to za mało.
Jeszcze raz.
Stop. Jest do niczego.
Wystarczy.
Do niczego.
Zróbmy chwilę przerwy.
Za dziesięć minut mam spotkanie z rzecznikiem prasowym,
a nie chcę przekładać premiery.
Wszystko zależy od ciebie.
Koledzy na ciebie liczą.
Cały zespół.
Jeszcze raz.
I nie rób min.
Zacznijmy od arabeski.
Cholera!
- Jesteś cała? - Chyba tak.
Możesz nią ruszać? Wstań.
Jak stopa?
- W porządku. - Tak?
Irene.
Wybacz, poślizgnąłem się.
- Nie dotykaj mnie. - To był wypadek.
- Wypadek? - Tak, przepraszam.
- Tego chciałaś, tak? - Co?
Przyznaj, to o tym rozmawialiście w garderobie.
- Co ty wygadujesz? - Ruth.
Daj mi chwilę.
Irene, proszę.
To się zdarza.
Nic się nie stało, kontynuujmy.
Co?
- Mam tańczyć dalej po czymś takim? - Musimy kontynuować.
Mamy mało czasu.
Próba generalna we wtorek.
- Nie rozumiesz? - Czego?
Nic nie zaszło.
- To był cholerny wypadek. - Kurwa, akurat!
Świrujesz. Uważaj, co mówisz, walnięta suko.
- Coś ty powiedział, dupku? - Irene.
- Widziałaś to? - Wystarczy.
Ona chce mnie załatwić. Wiecie o tym.
Odbiło ci jak twojej kumpeli.
Irene.
Cholera jasna!
Wynocha ze sceny.
- Powiedz im. - Dość.
Powiedz im, czemu mnie wybrałaś. Niech wiedzą!
Jeszcze słowo, a wylecisz z zespołu.
Skończyłaś próbę.
Wyjdź.
Miałaś rację.
Rozmawialiśmy o tobie, ale źle nas zrozumiałaś.
Powiem Normie, żeby wywaliła Israela.
On nic nie zrobił.
Nie puściłby cię, to profesjonalista.
Byłaś tam, widziałaś to.
Widziałam, że nie ufasz partnerowi.
A komu mam zaufać? Tobie?
Podłożyłaś mi szkło.
To nie ja.
A winnej powiedziałam, że postąpiła idiotycznie.
Nie wierzę ci.
Nikomu nie wierzysz.
Nawet w siebie nie wierzysz.
Dręczy cię myśl, że zastąpiłam Maríę.
To ciebie to dręczy.
Uważaj, bo skończysz jak ona.
To znaczy? Zginę?
Przepraszam.
Powiedzieć ci, o czym rozmawialiśmy?
Uważamy, że Norma za bardzo cię naciska.
Powinnaś coś zrobić.
Wściekasz się, bo nie wybrała cię na Giselle.
Chcesz się zemścić?
Pozbędziesz się kierowniczki, bo cię nie doceniła?
Nie lubię cię.
A ty mnie.
Raczej nigdy się nie dogadamy, ale nie chcę, żebyś cierpiała.
A kto powiedział, że cierpię? Czemu miałabym cierpieć?
María też tak cierpiała.
Norma stosuje niezdrowe metody.
Dba tylko o tę cholerną scenę.
Ale gdy z niej schodzimy, wracamy do prawdziwego świata.
Powiedziała ci, że masz być sama?
María posłuchała, izolowała się.
Nie daj sobie zrobić tego samego.
Czemu mi to mówisz?
Bo nie powiedziałam tego Maríi.
A wciąż mogła być przy mnie.
Nie przyjdzie.
Przyjdzie, na pewno.
Cierpliwości.
Czekamy już pół godziny. Nie przyjdzie.
To nie w jej stylu. Coś musiało się stać.
Po prostu przestała się interesować swoją rodziną.
Dzwoniłeś?
Nie odbiera. Wyłączyła telefon.
Zamawiamy? Nie chcę tracić czasu.
Poczekajmy jeszcze chwilę.
Pięć minut?
- Dobra. - Dość już się naczekaliśmy.
Świętujemy nową posadę Lidii, z Irene lub bez niej.
I tak nic by nie zjadła.
Wszystko by później wyrzygała.
Co ty wygadujesz?
Gadam bzdury. Przepraszam, mamo.
Nieważne.
Zamawiamy? Ja już wybrałam.
Wiedziałaś, gdzie przyjść.
Nie każdy rozumie ten zawód.
Ćwiczymy godzinami, pokonujemy trudności…
Co się stało?
Nic.
Po prostu za tym tęskniłam.
Gotowe.
Dziękuję.
- Lepiej ci? - Tak.
Mogłabyś z nami zamieszkać.
Wtedy spałybyśmy razem codziennie.
A twoja mama?
Zgodziłaby się.
Czułabym się jak dawniej.
Cholera, mamo.
Gdzie wczoraj byłaś?
Mam nadzieję, że przeprosiłaś siostrę.
Zrobię to. Ale wiecie, że ćwiczyłam.
Musiałaś tak wejść?
A ty musisz nie odzywać się całymi dniami?
Co chcesz wiedzieć?
Powiedz mi, jak się masz.
- Jestem zajęta, nie widzisz? - Nie, bo nigdy cię tu nie ma.
To naprawdę proste: mam próbę dzisiaj, jutro, pojutrze
i każdego dnia do premiery.
Możesz na moment przestać i na mnie spojrzeć?
Irene.
Czego chcesz?
Co się dzieje w zespole?
Wszystko gra?
Tak. A co?
Nie wiem.
Przestałyśmy rozmawiać.
Musimy rozmawiać teraz?
Już raz się spóźniłam, Norma będzie wściekła.
Dlaczego?
Jest zbyt surowa?
Taka jak zawsze.
Po co tyle tych pytań?
Dzwoniła do mnie twoja koleżanka z zespołu.
Ruth.
Co?
Jak cię traktuje Norma? Powiedz prawdę.
Nie wierz w ani jedno słowo tej suki.
- Ona chce ci pomóc. - Że co?
- Wierzysz w to? - Więc czego chce?
Załatwić mnie.
Wszyscy tego chcą, odkąd zostałam pierwszą tancerką.
Nie, to nie tak.
Oni chcą ci pomóc.
Niby jak?
Chcą donieść na Normę.
- Za co? - Za to, co ci robi.
Irene, jak ona cię traktuje?
Powiedz.
Czego chcesz?
Powiedz. Zrobię to, żebyś dała mi spokój.
Powiedz prawdę.
Jaką prawdę?
Wygląda na to, że słuchasz wszystkich poza własną córką.
- Muszę iść. - Posłuchaj mnie, proszę.
Martwimy się, tata i ja.
Wiesz, czym ja się martwię?
Premierą.
A nikt z tej rodziny
nie spytał, jak się z tym czuję.
Nikt!
Nie mam czasu, ale to podobno coś pilnego.
Wiesz, co to jest?
Zeszyt z wymiarami mojej córki.
Spisuje je codziennie,
jakby od tego zależało je życie.
Bo zależy.
Czyli to wszystko prawda.
Co takiego?
Nigdy nie jesteś zadowolona.
Twoja córka od początku wie, jaka jestem.
Cały zespół to wie.
Dlatego dają z siebie wszystko.
Wiedzą, że z nami staną się lepsi.
- Bez względu na konsekwencje? - Jakie konsekwencje?
Sztuka musi być obsesją.
Inaczej jest tylko rozrywką,
a nie tym się tu zajmujemy.
Od tego są małpy w zoo.
A teraz wybacz.
Norma.
Chcę porozmawiać.
Teraz.
Jeśli odmówisz, wniosę zarzuty.
Wiesz, że mogę to zrobić.
Zarzuty? Przez jakiś zeszyt?
Nie.
W związku ze śmiercią Maríi.
Nie chcę, żeby to się powtórzyło.
Proszę, zostaw mnie w spokoju.
Wiesz, że mam znajomości.
Zmuszę cię do zeznań.
To nie twoja sprawa.
A tym bardziej sądu.
Jak sobie życzysz.
Ale przypominam, że sąd może odsunąć cię od pracy na osiem lat.
Osiem lat z dala od zespołu.
I od tancerek.
Osiem lat.
To mnóstwo czasu.
Wybieraj.
Dobrze.
Jak wolisz.
Rosa.
Mam dwie minuty.
Usiądź, proszę.
Będę się streszczać.
Co się stało z Maríą Pozą?
Czemu się zabiła?
Od razu przechodzisz do rzeczy.
Mam mało czasu.
María ciężko pracowała.
Ale nie cierpiała.
Nie potrafiła inaczej.
Przepełniał ją instynkt, pasja.
Jej pasją był taniec.
W jej życiu nie było miejsca na nic innego.
Ani na koleżanki, ani na randkowanie,
ani na matkę umierającą na raka.
Nie wiedziałam.
Nikt nie wiedział.
María nie chciała współczucia.
Powiedziała mi, żebym dała jej pozwolenie i słowo, że na nią zaczekam.
Inaczej nie zostawiłaby zespołu, żeby w Nowym Jorku zająć się kimś,
komu lekarze dawali kilka dni życia.
Spędziła tam cztery miesiące.
I już nie wróciła.
Może nie chciała.
Oczywiście, że chciała.
María chciała tylko tu wrócić i tańczyć.
Najbardziej na świecie.
Czułaś kiedyś coś takiego, Roso?
Kochałaś swoją pracę bardziej niż wszystko inne, aż do bólu?
Nawet gdy krwawiły ci stopy i odpadała skóra,
a ty wciąż to kochałaś?
Czy miałaś tak z którymkolwiek ze swoich procesów?
Nie.
Nie z procesem.
Ale z Irene.
Nie zrozumiesz tego, bo nie masz dzieci.
Moimi dziećmi są tancerze.
Za to też będziesz mnie osądzać?
Nie zamierzam.
Ale umarłabym, gdyby jedna z moich córek skoczyła z dachu.
Tak wygrywasz sprawy? Manipulując innymi?
A ty tak prowadzisz ten zespół?
W ten sposób pracowałaś z moją córką i Maríą?
Oczywiście, że tak.
Manipulowałam nimi.
To moja praca.
Bo jak miałabym zmienić Maríę czy Irene w gwiazdę?
Pospolitą tancerkę w niezapomnianą?
- Niby jak się to dzieje? - Pozwę cię.
Rób, co chcesz, ale ja nikogo nie zabiłam.
Skoczyła przez to, co zrobiła.
Co zrobiła?
Co zrobiła María?
Powiedz, co ona zrobiła.
Ten zawód dla nikogo nie jest łatwy.
Latami wyrabiasz sobie markę, a zapominają o tobie w sekundę.
Cztery miesiące to mnóstwo czasu.
Wyznaczyłam datę.
Po jej upływie rola Giselle miała trafić do kogoś innego.
Dobra.
To ją przeraziło.
Mamo?
Mamo.
Bała się.
Tego, że zespół poradzi sobie bez niej.
Tego, że zniszczy sobie karierę.
Tego, że lata ciężkiej pracy spełzną na niczym.
Jej matka cierpiała.
Musiała pozwolić jej odejść.
Zabiła się z poczucia winy?
Nie.
Bo czuła się jak potwór.
Nie.
To ty jesteś potworem.
Naciskałaś.
Wyznaczyłaś datę.
Wiele rodzin polega na tym zespole.
Wiele.
Nie możemy po prostu przerwać. To nie zabawa.
Skąd o tym wszystkim wiesz? Mam ci uwierzyć na słowo?
Nie musisz.
Uwierz Maríi.
Normo, mam nadzieję, że to odsłuchasz.
Zrobiłam coś strasznego.
Patrzyłam na nią.
Jej oczy…
Pozwoliłam jej odejść.
Kochasz Irene, bo to twoja córka.
Ja kochałam Maríę jak własną.
Tylko tak mogę o nią zadbać.
Chcę, by pamiętano jej talent.
Talent wszystkich moich tancerzy.
Chcesz mnie obwinić o ofiarę, jaką ponosi każda tancerka?
W porządku.
Niech nazwą mnie tyranem.
Niech myślą, że skoczyła przeze mnie,
a nie przez swój czyn.
Ale nie odbieraj mi tego zespołu.
To wszystko, co mam.
Wszystko, co ma twoja córka.
Martwię się o Irene.
Wiem.
Ty musisz opiekować się nią,
a ja zespołem.
Nie mogę przestać.
Daj córce tę jedną noc.
Jutro premiera.
Zapomnij dziś o wszystkim, co się stało.
Dziś liczy się tylko publiczność i Giselle.
Spokojnie.
Będziesz świetna.
Witamy. Dziękuję.
Dobry wieczór.
Dziękuję.
Idę do toalety.
- Pomóc ci? - Nie, poradzę sobie.
Nie może pani tam wejść.
- Jestem w zespole. - Nikt nie może wejść.
Erik!
Aurora.
Jak się masz?
Dobrze.
- Jak twoja noga? - Mogę wejść?
To chyba kiepski pomysł.
Chcę się zobaczyć z Irene. Życzyć jej powodzenia.
Uwierz, to nie wyjdzie ci na dobre.
Proszę, wpuść mnie.
Pan decyduje.
Jest na tyłach.
- Śmiało. - Dziękuję.
Myślałam, że nie przyjdziesz.
Obiecałam, że przy tobie będę.
Zostań tu, proszę.
Spory tłum.
Spokojnie, ciężko pracowała. Będzie świetna.
Panie i panowie, za chwilę zaczynamy.
Hej.
Cholera, czemu nie tańczysz tak na próbach?
- Puszczaj. - Chodź tutaj.
Proszę.
Wolno mi tu być.
To boli. Puszczaj!
Uspokój się!
- Co tu robisz? - Erik mnie wpuścił.
- Tylko zespół może tu być. - Jestem w zespole.
Powiedziałam już twojej matce o nowych okolicznościach.
O czym?
Omówimy to później.
Wracaj na swoje miejsce. Mama na pewno czeka.
Nie. Co jej powiedziałaś?
W tej chwili to nieważne.
Wróć na swoje miejsce i się uspokój.
Nie rozumiesz, co?
Mnie i Irene łączy więź.
Tańczę w niej. Ona mnie potrzebuje.
Irene musi się tylko skupić.
Musisz przyjąć pomoc, bo narazisz nas wszystkich.
- Natychmiast wracaj na miejsce. - Norma.
Co ty robisz? Musisz się przebrać.
Pozwól jej zostać.
Idź się przebrać.
Chcesz zepsuć jej wieczór?
Zepsujesz premierę swoimi fantazjami?
Musimy być razem.
Gdy wrócę do zespołu…
Już nigdy nie zatańczysz.
Kłamiesz.
Mam rację, Irene?
Już nigdy nie zatańczysz.
Matka ci nie powiedziała, bo to wypiera.
Wiedzieliśmy od początku.
- Normo, przestań, proszę. - Idź się przebrać.
- Musisz się przebrać. - Kłamiesz!
Aurora.
Przepraszam, Irene.
- Wynocha, potworze! - Puszczaj!
Wynoś się z mojego teatru!
- Won! - Chodźmy.
Nie dotykaj jej!
Zostaw ją!
Norma.
Norma!
Irene, musisz iść. Szybko.
Wszyscy są w garderobie, idź.
Aurora.
Nikt nas nie rozdzieli. Nigdy.
Widzieliście Normę?
Teraz? Nie.
Była na tyłach.
Z tamtą dziewczyną.
Przepraszam.
GDYBYM MOGŁA OPISAĆ TO SŁOWAMI, NIE BYŁOBY SENSU TAŃCZYĆ – ISADORA DUNCAN
Napisy: Aleksandra Basińska