Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(จีเซลล์)
‪(บัลเลต์ความยาวสององก์)
‪(องก์ที่หนึ่ง)
‪(วันพุธ น้ำหนัก 46.7 กก.)
‪(แขน 22.2 ซม. สะโพก 87.2 ซม.)
‪(รอบเอว 56.1 ซม. รอบอก 87.3 ซม.)
‪- อิเรเน่ เราจะไปแล้ว ‪- ไปส่งหนูได้ไหม
‪ไม่ได้จ้ะ ลูกรัก แม่จะไปส่งพ่อที่ศาล
‪- โชคดีนะวันนี้ ไว้คุยกัน ‪- ขอบคุณค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์
‪- ได้พักบ้างไหมเนี่ย ‪- ไว้พักตอนได้ตำแหน่งแล้ว
‪- เดี๋ยวก็เป็นบ้าหรอก ลิดี้ ‪- ก็นะ
‪ครอบครัวนี้ไม่ได้มีแค่เธอนะ ‪ที่เป็นบ้าได้ ยัยน้องสาว
‪รู้ใช่ไหมว่าแม่จะจับได้
‪เดี๋ยวพี่เปิดหน้าต่าง
‪กี่โมงแล้วเนี่ย
‪เวรแล้ว
‪เดี๋ยวพี่เก็บกวาดเอง ต้องพักสักหน่อย
‪ขอบคุณ ฉันสายแล้ว
‪วันนี้จะได้รู้ข่าวใช่ไหม
‪วันนี้ฉันจะได้รู้ว่า ‪ไม่ว่ายังไงชีวิตฉันก็คงไม่เปลี่ยนไป
‪อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪พวกเขาอาจจะบังเอิญให้โอกาสเธอก็ได้
‪ฉันว่าไม่มั้ง
‪ลูกสวยจัง
‪มันคับไหม
‪คิดว่าไม่นะ
‪บอกแม่ก็แล้วกัน เดี๋ยวแม่แก้ให้ทันทีเลย
‪เตรียมของครบแล้วใช่ไหม
‪ตอนนี้ครบแล้ว
‪แล้วแม่ล่ะ
‪แม่ดูโอเคไหม
‪หนูไปเองได้ค่ะแม่
‪วันนี้เป็นวันแรกของลูกที่คณะ
‪คิดว่าแม่จะยอมพลาดเหรอ
‪ไม่ค่ะ
‪ไปกันเถอะ แม่ไม่อยากให้ลูกไปสาย
‪ว่าไงคะ
‪- สวัสดี อิเรเน่ใช่ไหม ‪- สวัสดีค่ะ
‪- ฉันเลาร่า ผู้ช่วยของนอร์ม่า ‪- อ๋อ สวัสดีค่ะ สบายดีไหม
‪ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪โอเค
‪แม่คะ
‪โอเค แล้วเจอกันจ้ะ
‪แม่อยากรู้ทุกเรื่องเลย
‪- เธอไม่เอาของตัวเองไปด้วยซ้ำ ‪- เธออยากกลับมา
‪งั้นมาเรียทำอะไรอยู่ที่นิวยอร์ก
‪พอเถอะ
‪- อะไรน่ะ ‪- พอได้แล้ว
‪แล้วเจอกัน
‪บาย
‪สวัสดี
‪- สวัสดี ‪- อรุณสวัสดิ์ รูธ
‪สวัสดี
‪เป็นไงบ้าง
‪สบายดี
‪ขอบคุณที่ส่งข้อความมานะ ‪ถึงฉันจะไม่ได้ตอบก็เถอะ
‪ไม่เป็นไร
‪- ฟังนะ ฉันแค่อยากให้เธอรู้… ‪- อือ มันแย่มาก จบนะ
‪แค่นั้นแหละ
‪ถ้าเธออยากคุย…
‪ให้ตาย ฉันสบายดี โอเคนะ
‪สรุปว่าไง
‪จะมีใครมาแทนนางไหม
‪ก็เธอไง รูธ เห็นๆ กันอยู่
‪เราขอต้อนรับเด็กใหม่
‪ถือเป็นเกียรติที่ได้อยู่ในคณะนี้
‪หวังว่าจะเป็นเกียรติที่ได้มีพวกเธออยู่ที่นี่เช่นกัน
‪ขอโทษค่ะ
‪ไปนั่งรวมกับคนอื่นสิ
‪ฉันจะไม่มีข้อยกเว้น
‪ในทุกๆ วันพวกเธอจะต้องพิสูจน์ให้เห็น ‪ว่าทำไมถึงเลือกมาเป็นส่วนหนึ่งของคณะนี้
‪ไม่ก็เพื่ออะไร
‪มีใครรู้ไหม
‪มีใครไหมที่รู้ว่าตัวเองมาที่นี่เพื่ออะไร
‪เด็กใหม่ล่ะมีไหม
‪มาเต้นเหรอครับ
‪จะเต้นก็ไปที่ไนต์คลับนู่น
‪พวกเธอมาที่นี่เพื่ออย่างอื่น
‪เพื่อเปลี่ยนหลายปีแห่งความทุ่มเท ‪ให้เป็นช่วงเวลาของความสมบูรณ์แบบ
‪แค่ชั่วพริบตาหนึ่ง
‪ที่จะอยู่ในความทรงจำของใครก็ตามที่ได้ดูมัน
‪ไม่มีอะไรสำคัญเท่าเรื่องนั้นแล้ว เข้าใจไหม
‪ไม่มีแล้ว
‪อย่างที่รู้โปรดักชั่นหลักของปีนี้คือ "จีเซลล์"
‪มันจะดำเนินต่อไปเพื่อสรรเสริญมาเรีย
‪มันจะไม่ใช่ "จีเซลล์" ‪แบบที่เราเคยเห็นจากโปรดักชั่นอื่น
‪ครั้งนี้มันจะเป็นหญิงสาวที่ความตายของเธอ ‪จุดประกายให้เกิดการปฏิวัติ
‪ฉันเดาว่าพวกเธอคงรู้แล้ว ‪ว่าใครถูกเลือกให้เป็นการปฏิวัตินั้น
‪- รูธใช่ไหม แหงอยู่แล้ว ‪- ยังไงก็ต้องเป็นนาง
‪เธอคนนั้นยังไม่ได้ไปบอกใครสินะ
‪ฉันจะไม่บอกเอง
‪จีเซลล์เป็นหญิงสาวผู้กล้าหาญ
‪เธอจะยอมอ้าแขนรับความบ้าคลั่ง ‪เพื่อยืนหยัดในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ
‪ถ้าคนที่เพิ่งได้รับการเลื่อนขั้นให้เป็นนักเต้นหลัก
‪ไม่สามารถพูดออกมา ยืนหยัด เป็นผู้นำคณะนี้ได้…
‪ยังไม่ได้บอกใครเหรอ
‪ฉันไม่มีเวลาน่ะค่ะ
‪ก็ต้องไม่มีเวลาอยู่แล้ว เธอมาสายนี่
‪ขอโทษค่ะ
‪อย่าให้มันเกิดขึ้นอีก
‪นั่งลงได้แล้ว
‪ส่วนคนอื่นๆ ก็เตรียมตัวซะ
‪อีกไม่กี่วันจะการคัดตัวสำหรับตัวละครอื่นๆ
‪ตอนนี้ยังไม่มีอะไรแน่นอน
‪พิสูจน์ให้เห็นว่าเธออยากได้บท ‪ให้เหมือนว่ามันคือคำขอสุดท้าย
‪คาร์เมน
‪แปดและ…
‪หนึ่ง
‪สอง
‪กว้างๆ
‪และตำแหน่งที่ห้า
‪ทีนี้หมุนหัวและยืนให้มั่น
‪ยกขึ้น หนึ่ง…
‪แปด สอง สาม และหนึ่ง…
‪และตำแหน่งที่ห้า
‪โอเค สลับกลุ่มกัน
‪เอาล่ะ เก็บผมขึ้น
‪ทุกคน
‪เริ่มได้
‪เอาเลย เพลงมา
‪ยื่นหัวออกมา
‪เธอชื่ออะไร
‪ออโรร่าค่ะ
‪ออโรร่าเหรอ
‪ดี ดีมากจ้ะ
‪ให้กลุ่มอื่นทำบ้าง
‪และ หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง
‪หนึ่ง สอง และ…
‪อีกครั้ง หนึ่ง สอง และ…
‪สอง หนึ่ง สอง และเชเน
‪และ…
‪ดี
‪หนึ่งและหนึ่ง
‪นั่นแหละ และหนึ่ง สอง หนึ่ง
‪สุดท้าย สอง สาม
‪ต่อเลย สอง หัวแนวทแยง
‪ยินดีด้วยนะ
‪ขอบคุณ
‪- ฉันอยาก… ‪- แต่เธอก็ไม่ได้ทำ
‪นึกว่าฉันจะไม่รู้เหรอ
‪- นางอาจจะกลัวเธอก็ได้ ‪- กลัวบ้าอะไร ไอ้งั่ง
‪ไม่รู้สิ ก็เธอหลบๆ ซ่อนๆ นี่หว่า
‪จีเซลล์ จะมาปาร์ตี้คืนนี้ไหม
‪หรือกลัวว่าเราจะวางยาในเครื่องดื่มเธอ
‪ไม่เป็นไรน่า
‪ลูกใส่เดรสสีเขียวที่แม่ทำให้ช่วงหน้าร้อนนี้ก็ได้นะ
‪ลูกใส่แล้วสวยมาก
‪หนูไม่อยากไป
‪หนูเหนื่อยมาก
‪ไว้ค่อยพักทีหลัง
‪วันนี้เป็นวันสำคัญ เช่นเดียวกับปาร์ตี้พวกนี้
‪แม่ หนูไม่รู้จักใครเลยนะ
‪ออโรร่า
‪ลูกไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว ลูกเหมาะกับที่นี่
‪ลูกจะเป็นนักเต้นเดี่ยวยังได้เลย ‪คิดว่าแม่ไม่รู้เหรอ
‪นักเต้นประกอบ
‪เดี๋ยวลูกก็จะรู้
‪พวกเขาจะให้ตำแหน่งที่ลูกสมควรได้รับ
‪อีกไม่นานมันต้องเกิดขึ้นแน่
‪ดังนั้นพวกเขาไปที่ไหน ลูกก็ต้องไปด้วย แสดงตัว
‪คุยกับทุกคน อย่าหลบซ่อน ให้พวกเขาได้เห็นลูก
‪ไปเถอะ แม่จะรอนะ
‪สวัสดี
‪ออกมาสูบบุหรี่เหรอ
‪อือ
‪สักมวนไหม
‪ก็ได้
‪ไม่สูบบุหรี่สินะเนี่ย
‪ใช่
‪อยู่ต่อได้นะถ้าต้องการ
‪ฉันไม่มีอารมณ์จะเข้าไปข้างใน
‪ทิ้งไปเถอะถ้าไม่ชอบ
‪ขอบคุณ
‪เลิกพูดขอบคุณกับทุกอย่างได้แล้ว
‪เธอก็อยู่ในคณะ ‪มีสิทธิแบบเดียวกับพวกเขานั่นแหละ
‪จะเข้าไปข้างในหรืออยู่ข้างนอก ก็ตามใจเลย
‪อยู่ตรงนี้ก็โอเคนะ
‪ขอฉันสูบบุหรี่ก่อน แล้วค่อยไปกัน
‪- ใครสนเรื่องเป็นนักเต้นหลักล่ะ ‪- เราอยู่นี่มาทั้งคืนแล้ว
‪รูธก็ไม่ใช่คนเลวร้ายนะ
‪นางแค่เจ็บปวดเรื่องมาเรียน่ะ
‪พวกเขาเป็นเพื่อนกันเหรอ
‪ตัวติดกันตลอดเลยล่ะ
‪เธอเป็นคนยังไงเหรอ
‪มาเรียก็คือ…
‪มาเรียนั่นแหละ
‪แล้วเธอรู้สึกยังไง
‪ฉันเหรอ เรื่องอะไร
‪ที่ได้เป็นนักเต้นหลักของคณะ
‪เป็นจีเซลล์คนใหม่
‪มีอะไรเหรอ
‪ก็แค่ไม่เคยมีใครถามฉันเรื่องนี้น่ะ
‪ฉันชื่ออิเรเน่
‪ฉันออโรร่า
‪ได้เจอคนเยอะไหม
‪ค่ะ เจอทุกคนเลย
‪ไปกันทั้งคณะเลยไหม
‪คิดว่านะ
‪ได้คุยกับนักเต้นที่มาแทนไหม
‪ที่มาแทนเหรอ
‪แทบไม่คุยกันเลย
‪เธอเป็นยังไง
‪ดีกว่ามาเรียไหม
‪งั้นมั้งคะ
‪มีเรื่องจะพูดแค่นี้เหรอ
‪หนูสนุกมากเลยค่ะ แม่
‪แม่บอกแล้วไงว่ามันต้องดี
‪แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก
‪พักผ่อนเถอะ
‪ราตรีสวัสดิ์ ลูกรัก
‪(อิเรเน่: นี่มาเรีย)
‪กำลังจะบอกให้เงียบเลย ‪แต่พวกเธอเงียบซะก่อน
‪อย่างที่ทุกคนรู้
‪คณะเราไม่มีนักออกแบบท่าเต้นประจำ
‪เพราะเราอยากได้ผู้สร้างที่ดีที่สุด ‪สำหรับแต่ละโปรดักชั่น
‪ไม่มีผู้ใดในแวดวงนักเต้นที่ไม่รู้จักชื่อและผลงาน
‪ของเอริค คริสเตนเซน
‪เขาออกแบบท่าเต้นให้กับ ‪โปรดักชั่นสุดล้ำในช่วงไม่กี่ปีมานี้
‪ฉันจะโม้เรื่องแผนการที่เขาเตรียมให้เราก็ได้ ‪แต่ให้เขาพูดเองน่าจะดีที่สุด
‪เอริค เชิญเลยค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์ครับ ทุกคน
‪ก่อนอื่นเลย
‪ผมอยากให้พวกคุณโฟกัส
‪สิ่งนี้
‪ช่วงเวลานี้
‪ช่วงเวลา ณ ปัจจุบันของเรา
‪ช่วงเวลา ณ ปัจจุบันที่ต้องเป็น "จีเซลล์"
‪แค่ "จีเซลล์"
‪มีใครบอกเล่าเรื่องราวนี้ได้บ้างไหมครับ
‪แม้แต่ตัวจีเซลล์เองก็ไม่ได้เหรอ
‪ได้สิคะ
‪"จีเซลล์" เป็นเรื่องราวของหญิงสาวจากชนบท
‪ที่โดนชายหนุ่มนามว่าอัลเบรชต์หักอก
‪และนั่นทำให้เธอถลำลึกจนบ้าคลั่ง
‪และถึงแก่ความตาย
‪โอเค แต่มีแค่นั้นเหรอ
‪ผมมั่นใจว่าคนอื่นก็บอกผมได้
‪มีวิลลิสด้วยใช่ไหมคะ
‪วิลลิสคืออะไร
‪คิดว่ามันสื่อถึงอะไร
‪วิลลิสเป็นภูติป่าที่ต้อนรับจีเซลล์ตอนเธอตาย
‪ราชินีของพวกเธอชื่อไมร์ธา ‪พวกเธอคือหญิงสาวที่ตายโดยยังไม่ได้แต่งงาน
‪ดังนั้นในปัจจุบัน…
‪ไม่มีใครตายด้วยสาเหตุนั้น จริงไหม
‪วิลลิสของเราจะเป็นสิ่งมีชีวิต ‪ที่มืดหม่น สวยงาม แต่เย็นชา
‪การผสมผสานของนิมฟ์กับแวมไพร์
‪อย่าเข้าใจผมผิดนะ ที่อิเรเน่พูดก็ถูก
‪ที่คุณพูดก็ถูกเช่นกัน
‪แต่นั่นมันแค่ระดับผิวๆ ‪"จีเซลล์" มีอะไรมากกว่านั้นเยอะ
‪มันเป็นเรื่องราวของการทรยศ ‪การให้อภัย ความตาย
‪ดังนั้นผมจึงขอให้พวกคุณ
‪นึกถึงสิ่งที่เรารัก
‪เรารักครอบครัวตัวเอง
‪เรารักแม่ของเรา
‪รักคนรักของเรา
‪รักการเต้นรำ
‪ทีนี้มาเริ่มกันเลยเถอะ
‪ผมอยากเห็นฝีไม้ลายมือของพวกคุณ
‪และอะไรที่ทำให้คุณควรได้เป็น ‪ส่วนหนึ่งของ "จีเซลล์" แบบใหม่นี้
‪เอาเลยไหม
‪ผมอยากให้เธอรับบทไมร์ธา
‪หยุดก่อน
‪มีอะไรเหรอครับ
‪อิเรเน่
‪คะ
‪เธอไม่มองนายเลยสักหน
‪อัลเบรชต์มีพลังไร้เทียมทาน
‪ที่ทำลายล้างทุกอย่างที่อยู่บนเส้นทาง ‪ของเขาโดยไม่ตั้งใจได้
‪ซึ่งจีเซลล์คนนี้
‪ไม่มองนายเลยสักหนตอนนายเต้น
‪เอาใหม่
‪เริ่มตั้งแต่ช่วงอองเทร
‪ฉันอยากเห็นนักเต้นทำหน้าที่ของตัวเอง
‪ฟังนะ แบบนักบัลเลต์ผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิง
‪อันนั้นเรามีแล้ว
‪เธอดูเหมือนจะเหมาะเป็นภูติป่านะ
‪ขอโทษค่ะ
‪เขาโทรมาอีกแล้ว
‪- งั้นเหรอ ‪- ค่ะ แถมขู่ด้วยว่าจะมาที่นี่
‪ฉันไม่รู้จะพูดยังไง นอร์มา เขาสติแตกมาก
‪เขาไม่กล้าหรอก
‪อย่ารับสายเขาอีก เข้าใจไหม
‪ได้ค่ะ
‪ขอบคุณ
‪เธอเหมาะเป็นวิลลี่มาก
‪มีอะไรเหรอ
‪ฉันไม่ชอบดูตัวเองเต้น
‪เธอทำให้มันดูง่ายมากเลย
‪ฉันมีเคล็ดลับใช้มาหลายปีแล้ว
‪เคล็ดลับเหรอ
‪ใช่ แต่สัญญามาก่อนว่าจะเก็บเป็นความลับ
‪ฉันสัญญา
‪จริงนะ
‪จริงสิ
‪เป็นอะไรไป
‪อย่าล้อฉันล่ะ
‪ฉันไม่มีวันล้อเธอหรอก
‪เถอะน่า บอกฉันมา
‪ก็คือ…
‪เวลาหลับตามันเหมือนฉันหยุดคิดไปเลย
‪ฉันไปยังที่ที่ฉันเคยจินตนาการมาก่อน ‪และมีแต่ฉันที่รู้
‪บางครั้งฉันก็ไม่อยากกลับมา
‪เธอรู้จักความรู้สึกของการอยู่ในที่ ‪ที่ไม่มีใครทำร้ายเราได้ไหม
‪มันไม่มีอยู่จริง
‪ไหงงั้นล่ะ
‪มันคือที่ของฉันและไม่มีใครทำร้ายฉันได้
‪แม้แต่เธอก็ด้วย ถ้าเธอจะทำน่ะนะ
‪ทำไมฉันถึงจะโดนทำร้าย
‪เพราะทุกคนอยากเป็นจีเซลล์
‪แต่มีแค่เธอที่ได้เป็น
‪อันนี้ฟรี
‪น่ากินจัง
‪เอามือออกไปเลย เรียกน้องให้หน่อยสิ
‪อิเรเน่ มื้อเย็นพร้อมแล้ว
‪- ได้แซลมอนมาไหมคะ ‪- ได้จ้ะ นี่ไง
‪- ไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- ค่ะ แค่เหนื่อยๆ จากการซ้อมน่ะ
‪พ่อก็รู้นี่ว่าหนูดื่มไวน์ไม่ไหว
‪แค่นิดๆ หน่อยเป็นการฉลองไง
‪การทำตัวสนุกสนานต่างหากที่ลูกทำไม่ไหว
‪งั้นก็แล้วแต่
‪ไวน์มีไว้เพื่อการนี้แหละ
‪เมื่อวานซืนเราไม่ได้ฉลองกัน
‪ใช่ ลูกความคนนึงของพ่อ ‪จะให้พ่อกับแม่ไปกินมื้อเย็นด้วยให้ได้เลย
‪เซ้าซี้สุดๆ
‪มันเป็นคดีที่ยากมากน่ะ โรซ่า ‪เขาก็ต้องดีใจอยู่แล้ว
‪เหมือนที่ลูกก็ควรดีใจ ‪ลูกได้บทไม่ใช่เหรอ นั่นแหละ
‪มาดื่มฉลองกันดีกว่า
‪เอาสิ
‪- แด่ "จีเซลล์" ‪- แด่ "จีเซลล์"
‪แด่ "จีเซลล์"
‪อร่อยจัง
‪พ่อมีเรื่องอยากถาม
‪ลูกจะได้รับบท "จีเซลล์" นี้ไปอีกนานแค่ไหน
‪นานเท่าที่นอร์ม่าจะยอมให้เป็น
‪มันไม่ใช่ตัวละครวัยรุ่นหรือเด็กๆ เหรอ
‪ใช่ค่ะ แต่กับบัลเลต์มันไม่สำคัญหรอก
‪ในเรื่องมีตัวละครผู้ใหญ่ไหม
‪- บทแม่ของหนู แต่เธอไม่ต้องเต้น ‪- อ๋อ
‪จงสนุกสนานกับสิ่งที่ทำ
‪สิ่งต่างๆ มันผ่านไปไว ‪ตอนมันจบลงลูกจะคิดถึงมัน
‪พ่อ หนูเพิ่งได้รับบทนี้ ‪พ่อก็หาว่าหนูจะสติแตกแล้วเหรอ
‪- ไม่มีใครพูดแบบนั้นสักหน่อย ‪- ไม่ใช่อยู่แล้วสิ
‪แต่ถึงจุดหนึ่งลูกจะต้องฝึกฝนบางอย่าง
‪ที่พออายุ 30 กลางๆ แล้ว ‪มันจะไม่สามารถพัฒนาได้โดยธรรมชาติ
‪ถ้าอยากเป็นข้าราชการ ‪พี่เก็บเลกเชอร์ตัวเองไว้ให้ได้นะ
‪ล้อเล่น
‪แต่ที่พ่อพูดก็มีเหตุผล
‪พี่ก็ไม่รู้ว่านักเต้น ‪จะไปทำอะไรหลังปลดระวางแล้ว
‪ไม่รู้จริงๆ
‪- หนูคิดไว้ว่าอาจจะเป็นนักออกแบบท่าเต้น ‪- น่าสนใจ
‪เจ๋งดี
‪นักออกแบบท่าเต้นเหรอ
‪- ค่ะ นักออกแบบท่าเต้น มันทำไมเหรอ ‪- ไม่มีอะไร
‪ในคณะพวกลูกมีนักเต้นกี่คน
‪ไม่รู้สิ ประมาณ 50 มั้ง
‪ห้าสิบ
‪แล้วมีนักออกแบบท่าเต้นกี่คน
‪คนเดียว
‪ไม่มีคำถามแล้วครับ ศาลที่เคารพ
‪มาๆ ดื่มไวน์สักหน่อย
‪นักออกแบบท่าเต้นฟังดูเจ๋งดี
‪- รสชาติดีเนอะ ‪- ว้าว
‪เขามีไร่องุ่นใช่ไหม
‪ของครอบครัวเขาน่ะ
‪รสชาติต้องดีอยู่แล้ว
‪- ค่ะ ดีมากเลย ‪- อร่อย
‪- ขอแก้วคุณหน่อย ‪- นิดเดียวนะ
‪อร่อยจัง
‪ชอบไวน์ไหม ลิเดีย
‪ค่ะ อร่อยดี
‪เขาเป็นพ่อลูกนะ
‪จะไปว่าพ่อที่อยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุดไม่ได้
‪พ่อแค่เป็นห่วงน่ะ เรื่องปกติ
‪ถ้าพ่อพูดถูกล่ะ
‪เรื่องอะไร
‪ว่างานหนูมันไม่ยั่งยืน
‪ถ้ามันจะจบลง ก็ตามนั้นแหละ
‪เดี๋ยวลูกก็หาอย่างอื่นทำได้
‪แม่ขอพูดตรงๆ ได้ไหม
‪รู้ไหมว่าอย่างเดียว ‪ที่แม่ไม่ชอบในบัลเลต์ชุดนี้คืออะไร
‪อะไรเหรอ
‪จีเซลล์เป็นผู้หญิงที่เสียสติ ‪เพราะคลั่งรักผู้ชายไงล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪แม่รู้ว่าบัลเลต์คลาสสิกก็แบบนั้นหมด แต่…
‪มันต้องเป็นพวกเราทุกที่ดูโง่เง่า
‪เอาล่ะ
‪แม่จะไปพักผ่อนแล้ว
‪อย่าใจร้ายกับพ่อนักเลย
‪เขาอาจจะพูดไม่ค่อยเป็น ‪แต่เขารักลูกมากเลยนะ
‪แม่ก็เหมือนกัน
‪ยินดีด้วยจ้ะ
‪- สวยจังเลยค่ะ ‪- ขอบใจจ้ะ
‪เป็นภาพจากการแสดงครั้งแรกๆ ของฉัน
‪ชุดนี้ฉันเย็บเอง
‪จริงเหรอ
‪ฉันตัดเย็บเอง
‪แม่ฉันเป็นช่างเย็บผ้า ท่านสอนฉันมาน่ะ
‪บ้านหลังนี้ก็เป็นของท่าน
‪- เหรอคะ ‪- ได้เป็นมรดกตกทอด
‪เราเก็บทุกอย่างไว้หมดเลย ‪แม้แต่เชือกรองเท้าก็ด้วย
‪ภาพนี้สวยมากค่ะ
‪วันวานแสนหวาน
‪ฉันตั้งตารอจะเจอเธออยู่ ‪ออโรร่าเล่าเรื่องเธอให้ฟังเยอะเลย
‪ตลอดเลยล่ะ
‪เกาะมัลยอร์กา
‪เราทำแสดงชุด "ลัวโซเดอเฟอ"
‪เป็นโปรดักชั่นเล็กๆ เรียบง่าย ‪ไม่เหมือนที่พวกเธอทำกัน
‪โรงเรียนทำมากกว่านั้นไม่ได้น่ะ
‪แต่พวกคุณก็ดูมีความสุขนะคะ
‪เราเกลียดขี้หน้ากันจะตาย
‪จริงเหรอ
‪เห็นผู้หญิงตรงฝั่งขวานี้ไหม
‪พวกเขาเอาเศษแก้วไปใส่ไว้ในรองเท้าเธอ ‪ตอนเธอถูกเลือกให้รับบทอันนา คาเรนินา
‪นี่เลาร่า
‪พวกเขาพังชุดเธอก่อนเธอขึ้นเวที
‪ฉันเห็นหนูอยู่ในล็อกเกอร์ด้วย หนูตาย
‪คุณออกมาเพราะแบบนี้สินะคะ
‪ฉันพลาดท่าน่ะ
‪ไว้ใจคนผิด
‪ด้วยความตั้งใจหรือเปล่า
‪ช่วงเวลาที่แสนสุข
‪กินกันเถอะ
‪อิเรเน่ คุณเร่งจังหวะตรงท่าเตรียมพร้อม
‪ช้าลงหน่อย
‪ฉันพยายามอยู่ค่ะ
‪เลิกพยายามและทำให้ได้สักที
‪ผมจะไม่เปลี่ยนท่าให้คุณหรอกนะ
‪ผมรู้ว่าคุณทำได้
‪ได้ค่ะ
‪ตั้งแต่เริ่ม
‪หยุดก่อน
‪อิเรเน่ ก็ยังไม่ถูกอยู่ดี
‪ถ้าท่าเตรียมพร้อมคุณไม่ถูกต้อง ‪อิสราเอลก็ช่วยคุณไม่ได้
‪รับทราบค่ะ
‪ฉันต้องหาจีเซลล์คนใหม่ไหม
‪ไม่ต้องครับ เราแค่ต้องซ้อมเพิ่มขึ้นน่ะ
‪ไม่ เราไม่มีเวลาแล้ว
‪ถ้าไม่แก้ไขตอนนี้ก็ต้องหาคนแสดงใหม่
‪เริ่มใหม่กันเถอะ
‪นั่นแหละ คราวนี้สมบูรณ์แบบแล้ว
‪คุณเต้นตรงจังหวะและเข้าถึงบทบาท
‪เห็นไหม คุณทำได้
‪ใช่ เธอทำได้
‪เธอต้องมองว่าท่าเต้น ‪เป็นเรื่องคอขาดบาดตายนะ
‪เข้าใจไหม
‪ทำให้ได้แบบนั้น ไม่ก็กลับไปเป็นนักเต้นประกอบ
‪เข้าใจไหม
‪ลองรอบสุดท้ายกันเถอะ
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪เธอก็แค่ท่าเตรียมพร้อมถูก
‪ไม่ใช่ มันเกิดขึ้นตอนฉันเห็นเธอ ‪อย่างกับว่าฉันไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว
‪กลัวอะไร
‪กลัวทำให้พวกเขาผิดหวัง
‪กลัวว่าจะทำได้ไม่ดี
‪เห็นไหม
‪อยู่ที่นั่นไม่มีใครทำอะไรเราได้ ‪ตอนนี้มันเป็นของเราทั้งคู่แล้ว
‪คิดว่างั้นเหรอ
‪มั่นใจสุดๆ
‪ผมก็มั่นใจสุดๆ
‪มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‪เรื่องอะไรเหรอ
‪ว่าพวกคุณจะต้องชอบสิ่งนี้
‪- นี่อะไร ‪- โปรดักชั่นสุดเจ๋ง
‪คืนนี้ไปดูให้ได้ล่ะ
‪คุณจะทึ่งแน่
‪- ทำไมถึงมั่นใจจัง ‪- เพราะทุกคนรักมัน
‪แต่พวกเราไม่เหมือนอื่นน่ะสิ
‪โอเค "สาวๆ สุดพิเศษ แตกต่างจากคนอื่น"
‪คุณเพิ่งได้รับส่วนลดไป
‪แจ๋ว
‪พวกคุณเป็นส่วนหนึ่งของคณะนี้สินะ
‪- ใช่ ‪- งั้นก็มีเหตุผลพอแล้ว
‪ขอบคุณ แต่พวกเรายุ่งกับการซ้อมมาก
‪คืนนี้ก็มีซ้อมเหรอ
‪- เปล่า แต่… ‪- ส่วนลดอะไรเหรอ
‪เยี่ยม เริ่มสนใจแล้ว
‪แบบทั่วไป มาสอง จ่ายหนึ่ง
‪คุณชื่ออะไร
‪- ออโรร่า ‪- ออโรร่า
‪เหมือนใน "เจ้าหญิงนิทรา" เลย
‪ฉันอิเรเน่
‪สวัสดี อิเรเน่ ผมจอน
‪โอเค ผมจะใส่เจ้าหญิงนิทราเข้าไปในรายชื่อ ‪คุณก็จ่ายมาแค่สำหรับตั๋วหนึ่งใบ
‪คณะนี้บ้าบอมาก ‪บอกเลยว่าไม่มีพวกผลงานคลาสสิกหรอก
‪ไม่เหมือนอะไรที่คุณเคยเห็นมาก่อน
‪รู้ได้ยังว่าเราเห็นอะไรมาบ้าง
‪ผมมั่นใจว่าคุณไม่เคยเห็นแบบนี้แน่
‪งั้นก็…
‪สองทุ่มเป็นไง
‪โอเค ตามนั้น
‪อย่ามาสายล่ะ
‪สองทุ่ม
‪บายจอน
‪บาย
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪ลองดูนี่สิ มันเจ๋งมาก คืนนี้ที่การาเฆ ลูเมียร์…
‪(นิว การาเฒ ลูเมียร์)
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪- ชื่ออะไรครับ ‪- ชื่อเธออยู่ในรายการ ฉันจ่าย
‪ออโรร่า รูอิซ
‪ขอโทษครับ ไม่มีชื่อคุณ
‪แล้วเจ้าหญิงนิทราล่ะคะ
‪อันนั้นมี ยินดีต้อนรับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- เขาไม่อยากเจอคุณเหรอ ‪- ใช่ แต่ผมไม่สนหรอก
‪เขาทิ้งแม่ผมไปตอนแม่บอกว่าตั้งท้อง
‪ฉันก็ไม่รู้จักพ่อตัวเองเหมือนกัน
‪เหรอ
‪แม่ฉันไม่เคยอยากพูดถึงมันน่ะ
‪คุณโชคดีแล้ว เพราะผมรู้วิธีก้าวผ่านเรื่องนั้น
‪ใช่ ก็นะ…
‪- อยากรู้ไหมว่ามันเรียกว่าไง ‪- อยากสิ
‪ถือนี้ไว้
‪คุณจะทำอะไร
‪มันเรียกว่า…
‪"การช่างแม่ง"
‪- ฉันชอบนะ ‪- จริงเหรอ
‪- จริง ‪- มันมีประโยชน์มาก
‪เช่น ถ้าพ่อไม่เคยมางานวันเกิดคุณ…
‪ก็ช่างหัวเขาเหรอ
‪ช่างหัวเขาไปเลย
‪ถ้าพ่อผมไม่เคยช่วยอะไรผมเลย…
‪- ช่างหัวเขา ‪- ช่างหัวเขา
‪- เอาล่ะ คุณลองบ้าง ‪- โอเค
‪นี่
‪พ่อฉันไม่เคยมาดูฉันเต้นบนเวทีเลย
‪- ช่างหัวเขา ‪- ช่างหัวเขา
‪- ช่างหัวเรา ‪- นั่นแหละ ชอบไหม
‪ชอบมากเลย
‪ได้ยินไหม
‪นี่
‪เธอชอบมัน เธอชอบแหละ
‪ระวังตรงแคนนอน
‪ดีขึ้น
‪เน้นตรงหัว
‪เงย
‪มือเกร็งอีก วิลลิส
‪ยืนบนปลายเท้า
‪เน้นตรงท่าทาง
‪และตัวต่อย
‪แบบแข็งแรง ยืดออก
‪และขึ้น
‪บูร์เรอยู่กับที่
‪อย่าเร่ง
‪โทษที
‪เป็นอะไรไหม
‪รูธ ตรงนี้คุณต้องระวังหน่อยนะ
‪ไมร์ธาทำแค่เดินไปรอบๆ วิลลิสตอนพวกเธอเต้น
‪- ค่ะ ‪- สำคัญมากที่ต้องไม่เข้ามาขวาง
‪- ฉันขอโทษ แต่เธอก็ขวางทางอยู่เหมือนกัน ‪- รูธ
‪รูธ เธอต้องจดจ่อกับสิ่งที่เรากำลังทำ
‪ไม่งั้นเราไม่ทันคืนเปิดการแสดงแน่
‪- ฉันก็จดจ่อนะ ‪- ไม่ เธอไม่จดจ่อ
‪เธอโกรธมากจนมันทำให้เธอเสียสมาธิ
‪ดังนั้นจงเอาความโกรธแบบคนเอาแต่ใจ ‪มาลงที่บทบาทของตัวเองซะ
‪ไมร์ธาต้องการมันมากกว่าเธอ
‪คิดว่าตัวเองทำได้หรือไม่ได้
‪เอาล่ะ สาวๆ
‪เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น
‪- ให้ตาย ผมต้องได้เจอนอร์ม่า ‪- เข้าไปไม่ได้นะ
‪ผมจะเข้าไป
‪ผมจะเข้าไป!
‪ออสการ์ มาทำอะไรที่นี่ คุณไม่มีสิทธิมาที่นี่นะ
‪ทำไมจะไม่มี ต้องมีอยู่แล้วสิ
‪ผมโทรมาหาตั้งสามเดือน
‪สามเดือนเพื่อเอาของของลูกสาวผมคืน
‪นี่เมาใช่ไหม ฉันจะไม่อนุญาตให้คุณโวยวาย…
‪ผมจะไม่อนุญาตให้คุณขโมยของของลูกไปจากผม
‪แกเป็นลูกสาวผม
‪ลูกสาวของผม
‪ไม่ใช่ของคุณ
‪จะให้ผมเรียกตำรวจมายึดคืนไหม
‪คุณครับ ผมว่า…
‪- อย่ามแตะต้องผม ‪- โอเค
‪ไม่รู้นะว่คุณเป็นใคร แต่อย่ามาเจ๋อ
‪จะทรมานผมเหมือนที่ทรมานแกเหรอ
‪คุณจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับเธอ
‪นังสารเลว
‪ผู้หญิงคนนี้จะทำลายชีวิตพวกเธอ
‪ทุกคนเลย
‪ไม่ต้องสงสัยเลย
‪ต่อเลยค่ะ
‪ตามมา
‪โอเค เริ่มตั้งแต่ต้น
‪ขอโทษนะคะ
‪ว่าไง
‪ฉันแค่อยากบอกว่าฉันชื่นชมมาเรียมาก
‪ขอบคุณ
‪โทษนะ
‪เธอทำให้ฉันนึกถึงแก
‪มากๆ
‪เดี๋ยวค่ะ เดี๋ยวก่อน
‪(สมุดบันทึกสำหรับ "จีเซลล์" ‪มาเรีย โพซ่า)
‪(ลิสบอน)
‪ฉันไม่เข้าใจเลยว่ามาเรียมีใจให้นังบ้านี่ได้ยังไง
‪เธอไม่ได้เป็นแบบนี้ตลอดหรอก
‪เลิกปกป้องเธอได้แล้ว อิเรเน่
‪หรือเธอคิดว่านางบังเอิญชนชั้นล้ม
‪(ลิสบอน)
‪(องก์ที่สอง)
‪นี่ไม่ใช่ของของเรา เราควรคืนให้พ่อมาเรีย
‪มันเป็นสมุดจดบันทึกของจีเซลล์ เป็นของเธอ ‪ตอนนี้ใครกันที่เป็นจีเซลล์
‪อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪มันไม่ใช่ของฉัน
‪ตอนนี้ใช่แล้ว
‪ฉันมั่นใจว่ามาเรียตั้งใจ ‪ทิ้งไว้เป็นคู่มือการปฏิบัติให้เธอ
‪(อ่างเก็บน้ำซานตา มาเรีย)
‪(ป่าแห่งวิลลิส)
‪- "ป่าแห่งวิลลิส" ‪- "ป่าแห่งวิลลิส"
‪ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมมาเรียถึงรักที่นี่มาก
‪มันสวยมากเลย
‪- นี่แม่มาเรียเหรอ ‪- ใช่
‪เป็นคนอเมริกัน
‪เธอกลับอเมริกาไปหลังจากหย่ากับพ่อมาเรีย
‪มาเรียรักเธอมาก
‪เคยเจอเธอไหม
‪ก็ไม่บ่อย
‪เวลาเราไปทัวร์ที่นิวยอร์ก
‪เธอจะมาดูการแสดงตลอดเลย
‪เอ้อ
‪เธอชอบพ่อแม่ตัวเองไหม
‪เราไม่มีทางเลือกนี่เนอะ
‪ใช่ แต่เธอชอบพวกเขาไหม
‪ฉันชอบแม่แต่…
‪ฉันกับพ่อไม่ค่อยมีอะไรเหมือนกัน
‪แล้วเธอล่ะ
‪ชอบแม่ตัวเองไหม
‪บางครั้ง
‪แต่ฉันไม่รู้ว่าแม่ชอบฉันไหม
‪แม่เธอรักเธอแน่นอน
‪แม่ชอบการเต้นของฉัน
‪เรื่องนั้นกับที่ฉันได้เข้าคณะ
‪รู้ไหมฉันคิดอะไร
‪ช่างหัวแม่ง
‪- ช่างหัวแม่ง ‪- ช่างหัวแม่ง
‪รู้อะไรไหม
‪เราอยู่ที่นี่ตลอดไปก็ได้นะ
‪มันจะเป็นที่หลบภัยของเรา
‪ที่นี่เราจะเป็นอะไรก็ได้ที่เราต้องการ
‪ที่นี่ไม่มีใครทำร้ายเราได้
‪ฉันชอบที่นี่
‪นี่คือที่…
‪ของเรา
‪ไม่เหมือนใคร
‪ตลอดไป
‪เร็วเข้า
‪- เร็วๆ เข้า ‪- ไม่เป็นไรน่า ใจเย็น
‪แป๊บนะ
‪- อิเรเน่ เร็วหน่อยเถอะ ‪- ไม่เป็นไรน่า
‪ให้ตาย
‪- ได้หรือยัง ‪- ได้แล้ว
‪- แน่นะ ‪- แน่สิ เรียบร้อย
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪รู้สึกยังไงอะไร
‪นี่น่ะเหรอ
‪ไม่ใช่ กับคนคนหนึ่งน่ะ
‪เรื่องเซ็กส์เหรอ
‪ใช่ เรื่องนั้น
‪เซ็กส์
‪ไม่รู้สิ
‪สำหรับฉันมันเหมือนการเต้นที่คลับ
‪ซึ่งฉันชอบเต้นบนเวทีมากกว่า
‪ฉันไม่เคย…
‪- ไม่เคยเต้นที่คลับเหรอ ‪- เคยแล้ว กับเธอไง
‪บางทีเธอควรไปทำกับคนอื่นนะ เจ้าหญิงนิทรา
‪ไม่ได้ให้เบอร์โทรตัวเองกับเขาเหรอ
‪ให้แล้ว
‪แต่เขาไม่เคยโทรมา
‪แล้วเธอโทรหาเขาไหม
‪ในรถนีหนาวๆ เนอะ
‪- เจอเขาครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ ‪- วันนั้นแหละ
‪วันนี้วันเสาร์ใช่ไหม
‪ใช่ ทำไม
‪(นิว การาเฆ ลูเมียร์)
‪แน่ใจนะว่าแบบนี้จะดี
‪แน่ใจ
‪ถ้าเขาปฏิเสธล่ะ
‪เลิกเล่นตัวแล้วลงไปได้แล้วน่า
‪ออโรร่า
‪กระเป๋าเธอ
‪คืนนี้เธอไม่ได้นอนบ้านหรอก
‪พรุ่งนี้เจอกัน
‪ขอโทษครับ เราจะปิดแล้ว
‪จอนอยู่นี่ไหม
‪เดี๋ยวเขาก็ออกมาแล้ว รอตรงนี้นะ
‪ช่วยด้วย
‪เป็นไรไหมครับ
‪ช่วยด้วย
‪เป็นอะไรไหม
‪ช่วยด้วยครับ
‪(องก์ที่สอง)
‪- ผมเปรโด อังเฆล ซานเชซจาก "เอล ไปส์" ‪- สวัสดีค่ะ
‪พร้อมแล้ว พูดอะไรเพื่อซาวด์เช็กหน่อยสิครับ
‪ได้ค่ะ
‪สวัสดีค่ะ ฉันอิเรเน่ โซลิส ‪และนี่คือคณะบัลเลต์แนชั่นนอล คลาสสิคอล
‪และฉัน…
‪ออโรร่า
‪รู้สึกยังไงบ้างครับ
‪- สบายดีค่ะ ‪- จริงเหรอ
‪สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นไงบ้าง
‪ฉันซ้อมเยอะมาก การเต้นก็แบบนี้แหละ
‪หมายความว่ายังไง
‪มันคือความท้าทาย
‪ความท้าทายหรือยากเกินไป
‪ถ้าได้ทำตามความฝัน ‪ก็ไม่มีอะไรอยากเกินไปหรอกค่ะ
‪ความฝันเหรอ
‪มันเป็นยังไง
‪ทุกคนเป็นแก้ว
‪แต่ฉันสบายดี
‪เพราะอะไร
‪เพราะไม่มีใครล้อเลียนฉัน
‪ที่ที่มีแค่คุณน่ะเหรอ
‪ไม่ใช่
‪ฉันอยู่กับอิเรเน่
‪บอกผมที ใครคืออิเรเน่
‪อิเรเน่คือหญิงสาวทั่วไป
‪มีครอบครัวทั่วๆ ไป
‪และทำงานที่ไม่ทั่วไป
‪แค่นั้นแหละค่ะ
‪แล้วจีเซลล์ล่ะ
‪จีเซลล์คือหญิงสาว
‪ที่ถลำลึกจนบ้าคลั่งและถึงแก่ความตาย ‪เพราะถูกผู้ชายหักหลัง
‪คุณรู้สึกเหมือนเขาหักหลังคุณเหรอ
‪แต่พวกคุณแทบไม่รู้จักกันเลยนะ
‪มั้งคะ
‪ออโรร่า คุณเข้าใจไหมว่าข้อความ ‪ที่คุณคอยส่งไปให้เขาตั้งแต่ตอนนั้นมันไม่ถูกต้อง
‪ว่ามันไม่…
‪ยุติธรรม
‪และว่ามันทำให้คุณเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม
‪ความเจ็บปวดเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้
‪ก็เหมือนกับความรู้สึกต่างๆ ‪ที่เรามีเพื่อแสดงออกไปบนเวที
‪คุณคิดถึงใครเป็นพิเศษหรือเปล่า ‪ตอนเต้นแล้วรู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้น
‪ฉันคิดถึง…
‪เรื่องที่มันหนักหนาแค่ไหน ‪เวลาเราคิดถึงใครสักคน
‪ฟังนะ
‪เรื่องของเรื่องคือผมรักษาลูกคุณต่อไปไม่ได้แล้ว
‪ไม่ก็อย่างน้อยคือไม่ควร
‪เพราะอะไรคะ
‪ผมเพิ่งรักษาเธอมาแค่หนึ่งเดือน ‪แต่ผมคิดว่าเธอควรไปพบจิตแพทย์
‪- เธอเจออิเรเน่ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ ‪- วันที่เกิดอุบัติเหตุ
‪เยี่ยม ให้เป็นแบบนั้นต่อไป
‪ยิ่งเธอตัดสายสัมพันธ์ได้ไวเท่าไร ‪ก็ยิ่งกลับมาเป็นปกติได้เร็วเท่านั้น
‪หมายเลขที่ท่านเรียกปิดเครื่อง ‪หรือไม่มีสัญญาณตอบรับ
‪ออโรร่า เปิดเครื่องแล้วบอกฉันด้วยนะ
‪ฉันคิดถึงเธอ อยากรู้ว่าเธอสบายดีไหม
‪ฉันรู้แค่ที่คณะบอก
‪(จีเซลล์)
‪เราไม่มีวันลืมครั้งแรกของตัวเอง
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ฉันควรจะรู้สึกดีกว่านี้
‪แต่มันแอบมึนๆ ค่ะ
‪หรือไม่ก็กลัว
‪- มันไม่เหมือนกันเหรอ ‪- ไม่เหมือน
‪มันไม่เหมือน
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪ฉันจะหาอะไรให้ดื่ม
‪ไม่ได้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันมีเรียน ขอบคุณ
‪ไม่ใช่ ตอนนี้นี่แหละที่เธอมีเรียน
‪(จีเซลล์)
‪วันนี้เธอทำดีมาก
‪ปารีสโอเปร่าเฮาส์
‪เธอค้อมหัวขอบคุณ 12 รอบ
‪ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ
‪อยากถามเหรอ
‪ทำไมถึงเลือกฉัน
‪เพราะเธอเก่งที่สุด
‪ไม่จริง
‪- รูธเก่งที่สุด ‪- รูธเหมาะกับบทไมร์ธาที่สุด
‪แต่เธอเป็นวีรสตรีผู้สันโดษ เหมือนจีเซลล์
‪เหมือนฉัน
‪แม่เธอเป็นยังไงบ้าง
‪เธอไม่แวะมาที่คณะพักนึงแล้ว
‪แม่สบายดีค่ะ งานยุ่ง
‪พ่อแม่ฉันก็ไม่ใส่ใจฉันเหมือนกัน อิเรเน่
‪ไม่เคยเลย
‪แม้แต่ตอนที่ฉันเป็นผู้อำนวยการ
‪คณะเต้นรำที่สำคัญที่สุดในประเทศก็เถอะ
‪เพราะแบบนี้เธอจึงต้องเข้มแข็ง
‪นอร์ม่า
‪ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเข้มแข็งพอไหม
‪มานี่
‪ฉันมีอะไรให้ดู
‪เห็นอะไร
‪ไม่รู้สิ ฉันมั้ง
‪อะไรอีก
‪ไม่รู้ค่ะ
‪เลิกเก็บกดความรู้สึกได้แล้ว
‪เธอบอกฉันได้ทุกเรื่อง นี่คือที่ของเธอ
‪มาเรียก็มีปัญหาเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็จัดการได้
‪ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเก่งพอไหม
‪ถ้าไม่พอ ฉันคงไม่เลือกเธอหรอก
‪คุณเป็นคนเดียวที่คิดแบบนั้น
‪สิ่งที่สำคัญคือ "เรา" ต้องคิดแบบนั้น
‪และเธอต้องไว้ใจฉัน
‪ไม่ว่ายังไงก็ตามฉันจะดูแลเธอ
‪ฉันไม่ได้เลือกเธอ
‪มาเรียเลือก
‪คืนก่อนที่มาเรียจะไปนิวยอร์ก
‪หล่อนบอกฉันว่าเธอเหมาะจะเป็นจีเซลล์
‪และเธอก็พูดถูก
‪มาเรียสิเหมาะสม ไม่ใช่ฉัน
‪ถ้าหล่อนเหมาะสม หล่อนคงยังมีชีวิตอยู่
‪มาเรียควรจะได้เป็นอมตะ
‪หล่อนมีครบทุกอย่าง
‪ออโรร่า เพื่อนเธอก็ด้วย
‪แต่ไม่…
‪พวกเขาทิ้งขว้างมันไป
‪ไม่ใช่ความผิดของออโรร่าหรอก
‪มันแปลก แต่…
‪เวลาเราอยู่ด้วยกัน ‪มันเหมือนว่าอะไรก็ทำร้ายเราไม่ได้
‪เลิกทำให้ตัวเองต้องรับผิดชอบชีวิตคนอื่นได้แล้ว
‪เธอเป็นนักเต้นหลักของคณะนี้
‪หมายความว่าเธอต้องเรียนรู้ ‪ที่จะตัวคนเดียวและไม่พึ่งพาใคร
‪นักเต้นหลักไม่มีเพื่อนบนเวทีหรอกนะ อิเรเน่
‪ฉันก็ไม่ชอบสิ่งที่เกิดขึ้นกับหล่อน
‪แต่ฉันก็โล่งใจที่พวกเธอแยกทางกันได้สักที
‪หล่อนไม่ได้ส่งผลดีต่อตัวเธอ
‪บางครั้งมันก็มีเหตุผลที่สิ่งต่างๆ เกิดขึ้น
‪เอาไป
‪มันเป็นของเธอ
‪ฉันอยากให้เธอเขียนความคิด ‪ทุกอย่างของจีเซลล์ลงไป
‪หล่อนเป็นยังไง
‪หล่อนชอบอะไร
‪หล่อนกลัวอะไร
‪อะไรที่ช่วยให้หล่อนมีแรงลุกออกจากเตียง ‪ในตอนเช้าและช่วยให้มีพลังตอนกลางคืน
‪ทั้งหมดนั้นจะช่วยให้เธอ ‪ลืมอิเรเน่และกลายเป็นจีเซลล์
‪เธอไม่สามารถเป็นหล่อนได้ ‪จนกว่าจะเข้าใจหล่อน
‪มันคือสิ่งเดี่ยวที่เธอต้องทำ
‪- นอร์ม่า… ‪- คาบเรียนจบแล้ว
‪เจ็บไหม
‪ไม่ค่ะ
‪แสบๆ นิดหน่อย
‪เห็นไหม เพราะการรักษาไงล่ะ
‪บางครั้งหมอก็วินิจฉัยผิด
‪และลูกก็ยังเด็กมาก ออโรร่า
‪ไม่กี่เดือนทุกอย่างก็กลับไปเป็นปกติแล้ว
‪แล้วหนูจะโทรหาอิเรเน่ได้ใช่ไหม
‪ได้สิ
‪แต่ในตอนนี้มือถือมีแต่จะสร้างปัญหา
‪แม่จะเก็บไว้ให้ก่อนแล้วกัน
‪นักบำบัดถามหนูว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪ถ้าหนูเต้นไม่ได้อีกแล้ว
‪หมอนั่นมันไร้ประโยนช์ ‪เราจะไปกลับไปอีกแล้ว โอเคนะ
‪เอาแต่บอกให้ลูกไปพบจิตแพทย์ ‪ลูกขาหัก ไม่ได้สมองพังสักหน่อย
‪แล้วถ้ามันจริงล่ะคะ
‪ถ้าหนูจะเต้นไม่ได้อีกแล้วตามที่เขาบอกล่ะ
‪มันจะไม่เกิดขึ้นกับลูก มันจะไม่เกิดขึ้นกับลูกแม่
‪- แม่ ‪- อะไร
‪ตอนนี้มันเริ่มเจ็บแล้ว
‪แม่ขอโทษ
‪โทษที
‪อะไรเนี่ย เคาะประตูไม่เป็นเหรอ
‪ขอโทษ พี่นึกว่าเข้าไปได้
‪พี่เข้าไม่ได้ โอเคนะ
‪โอเค ขอโทษ
‪พี่แค่อยากรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง
‪สบายดี สบายมาก
‪ถ้างั้นก็ดี
‪พี่เองก็ไปได้สวย
‪อะไรเหรอ
‪การสอบไง อิเรเน่
‪เมื่อไหร่
‪เมื่อวาน
‪รอบเอว
‪(อิเรเน่ เอสอง)
‪- เอาแขนลงได้ ‪- แล้วไงคะ
‪รักษาหุ่นต่อไป
‪ไว้ค่อยทำได้ไหมคะ
‪ได้ค่ะ
‪ไปเถอะ ไว้มาต่อ
‪ว่าไงคะ
‪ฉันอยากได้ชุดจีเซลล์
‪- องก์ไหน ‪- องก์ที่สอง
‪โอเค
‪รอแป๊บนะคะ
‪- เธอได้ลองใส่หรือยัง ‪- ยังค่ะ
‪อีก 20 จะถึงคิวเธอ
‪ลดลงอีกไซส์นึง
‪เธอยังไม่รู้ว่ามันมีความเสี่ยง
‪ให้ตาย
‪เข้มแข็งเข้าไว้
‪เข้มแข็ง
‪ไม่ แต่ใกล้ๆ มีบาร์เจ๋งอยู่
‪- เหรอ โอเค ‪- ครับ
‪ไว้เจอกันที่นั่น
‪โอเค แจ๋ว แล้วเจอกัน
‪- บาย ขอบคุณค่ะ ‪- ด้วยความยินดี บาย เจอกันครับ
‪มีนิทรรศการที่การาเฆ ลูเมียร์…
‪ทำอะไรอยู่
‪ทำงาน
‪ต้องมาที่นี่ด้วยเหรอ
‪ผมไม่ได้เลือกสถานที่เอง
‪ไม่ได้ ฉันยุ่งมาก
‪ได้เห็นตัวเองแบบนั้นคงรู้สึกพิเศษน่าดู
‪ผมสังเกตเห็นว่าชื่อเธอหายไป
‪เธอเป็นยังไงบ้าง
‪- คิดว่าไงล่ะ ‪- ผมไม่รู้
‪คุณบอกผมสิ
‪เธอเป็นไงบ้าง
‪อิเรเน่
‪ผมขอโทษ แต่มันไม่ใช่ความผิดผม
‪ออโรร่ายอดเยี่ยมมาก แต่มันก็แค่คืนเดียวเอง
‪คืนเดียวกับจูบสองครั้ง
‪อือ
‪"ช่างหัวเธอ" งั้นสินะ
‪อิเรเน่ ผมไม่ใช่คนเลวนะ
‪แต่ส่งข้อความมโนต่างๆ นานาแบบนั้น ‪มาให้ผมก็ไม่ยุติธรรมเถอะ
‪ข้อความอะไร
‪คุณเป็นเพื่อนเธอ คุณต้องรู้สิ
‪เธอไม่ได้เล่าให้ฟังเหรอ
‪คุยกันครั้งล่าสุดเมื่อไหร่
‪แล้วมันสำคัญยังไง
‪มันไม่สำคัญกับผมหรอก แต่กับเธอน่ะสิ
‪ผมต้องไปแล้ว ย่านนี้กว้างมาก
‪แล้วก็…
‪สู้ๆ นะ
‪คะ
‪ปิลาร์ นี่อิเรเน่นะคะ
‪แป๊บนะ เดี๋ยวฉันลงไป
‪สวัสดีค่ะ ปิลาร์
‪ออโรร่าพักอยู่
‪ขอเจอเธอได้ไหม
‪ไม่ได้
‪ไม่ใช่ความคิดที่ดี
‪ทำไมล่ะ
‪เธอก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪ตอนพวกเธออยู่ด้วยกันครั้งล่าสุด
‪ฉันแค่อยากมาขอโทษ
‪นะคะ
‪อือ
‪- อิเรเน่เหรอ ‪- ออโรร่า กลับเข้าบ้านไป
‪เธอมาด้วย
‪ออโรร่า
‪แม่คะ ให้เธอเข้ามาเถอะ
‪ไม่
‪ได้โปรด
‪แม่อยากให้หนูได้กลับเข้าคณะไม่ใช่เหรอ
‪อิเรเน่ช่วยหนูได้
‪เธอมาเพราะแบบนั้นแหละ
‪ใช่ไหม
‪ใช่
‪แม่คะ ขอร้องล่ะ
‪แม่
‪ตอนนี้มันไม่เจ็บเท่าไรแล้ว ‪อันที่จริงดีขึ้นเยอะเลย
‪นี่อะไร
‪เหล็กดามน่ะ
‪ตอนเดินไม่ค่อยสบายตัว
‪แต่แม่บอกว่าถ้าดามไว้ ‪อีกไม่นานฉันอาจจะกลับไปเต้นได้
‪ฉันคิดถึงเธอ
‪เหมือนกัน
‪ทำไมไม่มาให้เร็วกว่านี้
‪ไม่มีโอกาสน่ะ
‪นอร์ม่าไม่อนุญาตให้สนเรื่องวอกแวกเลย
‪รวมถึงฉันด้วยเหรอ
‪ไม่ใช่ควาามผิดเธอหรอก
‪ฉันทิ้งเธอไว้คนเดียว แล้วดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แบบนี้เราถึงห่างกันไม่ได้แล้วไง
‪นอร์ม่าก็ให้ฉันมาเล่มนึงเหมือนกันเลย
‪สมุดบันทึกเล่มนี้มันพิเศษ
‪จีเซลล์ต้องการอะไร
‪จีเซลล์อยากเต้น
‪แต่…
‪ระวังนะ
‪โอเค
‪- พร้อมไหม ‪- พร้อม
‪คืนเปิดการแสดงฉันอยากให้เธออยู่กับฉัน
‪ฉันทำไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ
‪พวกเขาอยากให้ฉันล้มเหลว
‪แน่นอนฉันจะไป
‪สาบานมาก่อน
‪ฉันสาบาน
‪ฉันคิดถึงที่ของเรา
‪เหมือนกัน
‪แต่จงระวัง
‪พวกเขาจะเล่นงานเธอ
‪- แม่นางเป็นผู้พากษา พ่อเป็นทนาย ‪- ฉันไม่คิดว่า…
‪ฉันว่าพวกเขาต้องรู้แหละ นางน่าจะบอก
‪สวัสดี
‪นิสัยเสีย
‪- นางได้ยินเราแหง ‪- ช่างแม่งสิ
‪เห็นหน้านางไหม
‪ไม่ๆ หยุดก่อน
‪หยุดก่อน หยุด
‪ฉันไม่ชอบ เอาใหม่
‪เริ่มใหม่ตั้งแต่ตอนล้มตัว
‪หยุด หยุดก่อน
‪ฉันไม่อยากให้เธอกระโดด ฉันอยากให้เธอบิน
‪ฉันอยากรู้สึกเหมือนเธอกำลังโผบินและหายไป
‪นั่นแหละ ใช้จิตวิญญาณเต้น
‪ไม่ใช่ทำตามขั้นตอนไปงั้นๆ
‪เอาใหม่
‪หยุด ไม่ ใช้ไม่ได้
‪พอกันที
‪ใช้ไม่ได้
‪พักกันสักห้านาทีไหมครับ นอร์ม่า
‪ไม่ พักไม่ได้เพราะอีกสิบนาทีฉันมีประชุม ‪กับผู้จัดการฝ่ายพีอาร์ของเรา
‪และฉันไม่อยากเลื่อนวันเปิดการแสดง
‪มันขึ้นอยู่กับเธอแล้ว
‪เพื่อนร่วมคณะพึ่งพาเธออยู่
‪ทั้งคณะเลย
‪เอาใหม่
‪อย่ามาทำฮึดฮัด
‪เริ่มตั้งแต่อะราเบสก์ได้ไหมครับ
‪ตายแล้ว
‪- เป็นอะไรไหม ‪- คิดว่างั้นนะคะ
‪ขยับได้ไหม
‪ลุกขึ้น
‪เท้าเป็นไงบ้าง
‪- โอเคค่ะ ‪- แน่นะ
‪อิเรเน่
‪ฉันขอโทษ มันหลุดมือน่ะ
‪- อย่ามาแตะต้องฉัน ‪- มันเป็นอุบัติเหตุนะ
‪- งั้นเหรอ ‪- ฉันขอโทษ ใช่ อุบัติเหตุ
‪- เธอต้องการแบบนี้สินะ ‪- อะไร
‪พูดมา นี่ไม่ใช่เรื่อง ‪ที่พวกเธอคุยกันในห้องแต่งตัวเหรอ
‪- เธอไม่รู้สักหน่อยเราคุยอะไรกัน ‪- รูธ
‪แป๊บนะ
‪อิเรเน่ ขอร้องล่ะ
‪เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นได้
‪โชคดีที่มันแค่เล็กน้อย เรายังซ้อมต่อได้
‪ซ่อมต่อเหรอ
‪- เกิดเรื่องนี้แล้วยังจะซ้อมต่อเหรอ ‪- ผมขอโทษ แต่เราต้องทำ
‪คุณก็รู้เรามีเวลาไม่มาก
‪วันอังคารมีซ้อมใหญ่
‪- ดูไม่ออกเหรอ ‪- อะไร
‪อิเรเน่ มันไม่มีอะไรเลย
‪- ก็บอกแล้วไงว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ‪- มันไม่ใช่อุบัติเหตุ
‪เธอบ้าไปแล้ว อย่าบังอาจ ‪มาพูดแบบนั้นกับฉันนะ นังบ้า
‪- ว่าไงนะ ไอ้ทุเรศ ‪- อิเรเน่
‪- นอร์ม่า บอกฉันทีว่าคุณดูออก ‪- อิเรเน่ พอได้แล้ว
‪นางกะเล่นงานฉัน พวกเธอก็รู้ดี
‪ให้ตาย เธอนี่ประสาทเหมือนเพื่อนเธอเลยนะ
‪อิเรเน่
‪แม่งเอ๊ย!
‪ออกจากเวทีไป
‪- แต่นอร์ม่า บอกฉันสิว่าทำไม ‪- พอได้แล้ว
‪นอร์ม่า บอกพวกเขาสิว่าทำไมถึงเลือกฉัน ‪เป็นจีเซลล์ ฉันอยากให้พวกเขารู้
‪ถ้าพูดอีกคำ เชิญออกจากคณะไปได้เลย
‪การซ้อมของเธอจบแล้ว
‪ไปซะ
‪เธอพูดถูก
‪เราคุยเรื่องเธอกันอยู่ แต่มันไม่ใช่แบบที่เธอคิด
‪ฉันจะขอให้นอร์ม่าปลดอิสราเอล ‪ออกจากการแสดงแรก
‪อิสราเอลไม่ได้ทำอะไรเลย
‪เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอตก เขาเป็นมืออาชีพ
‪เธอก็อยู่ที่นั่น เธอก็เห็น
‪ฉันเห็นนักเต้นที่ไม่ไว้ใจคู่ของเธอ
‪งั้นฉันก็ควรไว้ใจเธอ ‪คนที่เอาเศษแก้วมาโรยพื้นห้องน้ำฉันสินะ
‪ฉันไม่ได้ทำ
‪ฉันบอกคนที่ทำแล้วว่ามันไม่ตลก ว่ามันงี่เง่า
‪ฉันไม่เชื่อเธอหรอก
‪เธอไม่เชื่อทุกคนแหละ
‪แม้แต่ตัวเธอเองก็ด้วย
‪เธอไม่เคยยอมรับที่นอร์ม่าเลือกฉันมาแทนมาเรีย
‪ฉันว่าเธอนั่นแหละที่ไม่เคยยอมรับ
‪ถ้ายังมีทัศนคติแบบนั้น ‪เธอได้ลงเอยแบบมาเรียแน่
‪ยังไง ตายเหรอ
‪โทษที
‪อยากรู้ไหมว่าเราคุยอะไรกันอยู่
‪เราไม่ชอบที่นอร์ม่ากดดันเธอเกิดไป
‪และเธอควรทำอะไรสักอย่าง
‪เธอไม่พอใจเพราะนางไม่เลือกเธอเป็นจีเซลล์
‪มันคือการแก้แค้นของเธอใช่ไหม
‪กำจัดผู้อำนวยการที่ไม่ได้เลือกเธอ
‪ฟังนะ ฉันก็ไม่ได้ชอบเธอ
‪เธอก็ไม่ชอบฉัน
‪และดูเหมือนว่าจะไม่มีวันเข้ากันได้ ‪แต่ฉันอยากเห็นเธอทุกข์ทรมาน
‪ใครบอกว่าฉันทุกข์ทรมาน
‪ทำไมฉันถึงจะเป็นงั้น
‪ด้วยสาเหตุเดียวกับมาเรีย
‪วิธีการของนอร์ม่าไม่ใช่เรื่องดี
‪สิ่งเดียวที่นางแคร์คือการแสดงบนเวที
‪แต่ตอนเราลงจากเวที เราต้องกลับไปเจอโลก
‪นางไม่ได้บอกเธอแล้วเหรอ ‪ว่าอยู่ตัวคนเดียวจะดีกว่า
‪มาเรียเชื่อนางและปลีกวิเวก
‪อย่ายอมให้นอร์ม่าทำแบบเดียวกันกับตัวเอง
‪มาบอกเรื่องนี้กับฉันทำไม
‪เพราะฉันไม่เคยบอกมาเรีย
‪เธออาจจะยังอยู่กับฉันถ้าฉันพูดออกไป
‪เธอไม่มา
‪แม่มั่นใจว่าเดี๋ยวก็มา
‪อดทนรอกันหน่อยเถอะ
‪เรารอมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ เธอไม่มาหรอก
‪แบบนี้ไม่เหมือนน้องสาวลูกเลย ‪มีบางอย่างผิดปกติ
‪เรื่องผิดปกติก็คือแกไม่สนใจครอบครัวนี้
‪โทรหาแกหรือยัง
‪ไม่ยอมรับสาย ปิดเครื่องไว้
‪สั่งอาหารเลยไหมคะ หนูไม่ว่างทั้งวันนะ
‪รอต่ออีกสักหน่อยเถอะ
‪สักห้านาทีเนอะ
‪ก็ได้
‪โรซ่า เรารอมาพอแล้ว
‪เราจะฉลองที่ลิเดียได้งาน ‪ไม่ว่าอิเรเน่จะมาหรือไม่
‪ถึงมาก็คงไม่กินอยู่ดี
‪เดี๋ยวก็ไปอ้วกออกตามเคย
‪พูดบ้าอะไรน่ะ ลิเดีย
‪หนูพูดไปเรื่อยน่ะ ขอโทษค่ะ
‪ช่างเถอะ
‪สั่งเลยไหม หนูรู้แล้วอยากกินอะไร
‪เธอมาถูกที่แล้ว
‪ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าใจอาชีพนี้
‪เวลาที่เราทุ่มเทให้มัน ความยากตอนขึ้นแสดง…
‪มีอะไรเหรอคะ
‪ไม่มีอะไร
‪ฉันแค่คิดถึงมันน่ะ
‪เสร็จแล้วจ้ะ
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪- รู้สึกดีขึ้นไหม ‪- ค่ะ
‪เธอย้ายมาอยู่กับเราก็ได้นะ
‪เราจะได้นอนด้วยกันทุกคืน
‪แล้วแม่เธอจะเห็นด้วยไหม
‪เห็นด้วยสิ
‪มันจะเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน
‪โธ่แม่
‪เมื่อวานไปอยู่ไหนมา
‪หวังว่าลูกจะไปขอโทษพี่เขานะ
‪ค่ะ แต่พวกแม่ก็รู้ว่าหนูติดซ้อม
‪หนูไม่ชอบเข้าไปขัดจังหวะ
‪แม่ไม่ชอบที่ไม่ได้ข่าวคราว ‪อะไรจากลูกเลยตั้งหลายวัน
‪แม่อยากรู้อะไรล่ะ
‪แม่อยากรู้ว่าลูกเป็นยังไงมั่ง
‪- หนูยุ่งอยู่ แม่ไม่เห็นเหรอ ‪- ไม่เห็น เพราะลูกไม่อยู่ให้เห็นเลย
‪มันง่ายมาก วันนี้หนูมีซ้อม พรุ่งกับมะรืนนี้ก็ด้วย
‪ซ้อมทุกวันจนกว่าจะถึง ‪คืนเปิดการแสดง พอใจยัง
‪หยุดทำแล้วมองหน้าแม่สักแป๊บได้ไหม
‪อิเรเน่
‪ต้องการอะไร
‪ที่คณะเป็นยังไงบ้าง
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ค่ะ เรียบร้อยดี ทำไมเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪เราไม่ได้คุยกันเลย
‪แล้วต้องคุยตอนนี้ด้วยเหรอ
‪หนูไปสายไม่ได้ ‪ไม่อยากโดนนอร์ม่าดุเป็นรอบทีสอง
‪เพราะอะไร
‪เธอกดดันลูกหนักเหรอ
‪ก็ตามเคยนะ
‪ทำไมถึงถามอะไรเยอะแยะจัง
‪มีนักเต้นจากคณะลูกโทรมาหาแม่ที่ออฟฟิศ
‪เธอชื่อรูธ
‪หา
‪นอร์ม่าปฏิบัติกับลูกยังไง อย่าโกหกแม่นะ
‪แม่ อย่าไปเชื่ออะไรที่นังบ้านั่นพูด เข้าใจไหม
‪- เธอแค่อยากช่วยลูก ‪- ช่วยหนูงั้นเหรอ
‪- แม่เชื่อแบบนั้นจริงๆ เหรอ ‪- ไม่งั้นเธอจะต้องการอะไรล่ะ
‪เพื่อปั่นหัวหนูไง พวกเขาทำแบบนั้นมาตลอด
‪ตั้งแต่นอร์ม่าเลือกหนู ‪เป็นนักเต้นหลัก แบบนั้นแหละ
‪ไม่ๆ อิเรเน่ ไม่ใช่
‪พวกเขาแค่อยากช่วยลูก
‪พวกเขาช่วยหนูยังไงเหรอ
‪พวกเขาอยากรายงานเรื่องนอร์ม่า
‪- รายงานเรื่องอะไร ‪- เรื่องที่เธอทำกับพวกลูก
‪อิเรเน่ นอร์ม่าปฏิบัติกับลูกยังไง
‪ขอร้องล่ะ
‪แม่ต้องการอะไรจากหนู
‪บอกมาแล้วหนูจะทำ ‪พวกแม่จะได้เลิกยุ่งกับหนูสักที
‪บอกความจริงมาเถอะ
‪ความจริงอะไรคะแม่ อะไร
‪ดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้ความจริงหมด ‪ยกเว้นลูกแท้ๆ ของแม่นะ
‪- โทษที หนูต้องไปแล้ว ‪- ฟังแม่ก่อน ขอล่ะ
‪พ่อลูกเป็นห่วงมาก แม่ก็ห่วง
‪รู้ไหมว่าหนูห่วงอะไร
‪คืนเปิดการแสดง
‪ไม่มีใครในครอบครัวนี้เลย
‪ที่เคยถามดูว่าหนูรู้สึกยังไงกับมัน
‪ไม่มีสักคน
‪ฉันมีเวลาไม่มาก ‪แต่พวกเขาบอกว่าเป็นเรื่องด่วน
‪รู้ไหมคะว่านี่คืออะไร
‪สมุดบันทึกรอบเอวและสะโพกของลูกสาวฉัน
‪แกคอยวัดมันทุกวัน
‪อย่างกับชีวิตแกขึ้นอยู่กับมันเลยทีเดียว
‪เพราะชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับมันไงคะ
‪งั้นที่พวกเขาพูดก็เป็นเรื่องจริง
‪เรื่องอะไร
‪ว่าคุณไม่เคยพึงพอใจเลย
‪ลูกสาวคุณรู้ดีว่าฉันเป็นยังไงตั้งแต่วันแรกที่เธอมา
‪ทั้งคณะก็รู้
‪เพราะแบบนี้พวกเขา ‪ถึงได้ทุ่มทุกอย่างเพื่อเป็นส่วนหนึ่ง
‪พวกเขารู้ว่าที่นี่ทำให้พวกเขาเก่งขึ้น
‪ไม่ว่าผลกระทบจะเป็นยังไงน่ะเหรอ
‪ผลกระทบอะไรคะ
‪ศิลปะต้องเป็นความหลงใหล
‪มิเช่นนั้นก็ไม่ใช่ศิลปะ เป็นเพียงความบันเทิง
‪ซึ่งเราไม่ได้ทำเพื่อความบันเทิง
‪ถ้าอยากบันเทิงไปดูลิงที่สวนสัตว์นู่น
‪ตอนนี้ฉันขอตัว…
‪นอร์ม่า
‪ฉันมาเพื่อคุย
‪ตอนนี้เลย
‪ถ้าคุณปฏิเสธ ฉันจะดำเนินการตั้งข้อหา
‪คุณก็รู้ว่าฉันทำได้
‪ตั้งข้อหาอะไรเหรอ โรซ่า ‪เรื่องสมุดบันทึกเนี่ยนะ
‪ไม่ใช่
‪ฐานมีส่วนกับการตายของมาเรีย
‪เพื่อป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก
‪ฉันจะขอบคุณมากถ้าคุณไม่มายุ่งกับฉัน
‪คุณก็รู้ว่าฉันมีส่วนเกี่ยวข้องกับทุกศาลในมาดริด
‪ฉันบังคับให้คุณขึ้นให้การได้
‪ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ ‪และแน่นอนว่าไม่เกี่ยวกับศาลด้วย
‪งั้นก็ตามใจ
‪แต่ฉันขอเตือนก่อน ‪ว่าศาลควบคุมพฤติกรรมได้นานถึงแปดปี
‪แปดปีที่ห้ามยุ่งกับคณะเต้น
‪หรือนักเต้น
‪แปดปี
‪มันนานนะ นอร์ม่า
‪งั้นก็แล้วแต่เลย
‪ก็ดี
‪ตามนั้นแหละ
‪โรซ่า
‪ฉันมีเวลาสองนาที
‪นั่งลงก่อนเถอะค่ะ
‪ฉันจะไม่ยืดเยื้อ
‪เกิดอะไรขึ้นกับมาเรีย โพซ่า
‪ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น
‪ตรงเข้าประเด็นเลยแฮะ
‪ฉันไม่มีเวลาน่ะ
‪มาเรียกดดันตัวเองมากเกินไป
‪แต่เธอไม่ได้ทุกข์ทรมาน
‪เธอไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบอื่น
‪เธอมีสัญชาตญาณและความหลงใหลที่บริสุทธิ์
‪ความหลงใหลของเธอคือการเต้น
‪ชีวิตเธอไม่มีที่ว่างให้กับเรื่องอื่น
‪ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน คนรัก
‪หรือแม่ที่ใกล้ตายด้วยโรคมะเร็ง
‪ฉันไม่รู้เลย
‪ไม่มีใครรู้
‪ความเห็นใจจากคนอื่น ‪คือสิ่งสุดท้ายที่มาเรียต้องการ
‪เธอบอกฉันเพราะเธออยากให้ฉันอนุญาต
‪และสัญญาว่าจะรอเธอ
‪ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีวันออกจากโปรดักชั่น ‪เพื่อไปนิวยอร์กเพื่อดูแล
‪ผู้หญิงที่อีกไม่กี่วันจะจากโลกนี้ไปตามที่หมอบอก
‪เธออยู่ที่นั่นสี่เดือน
‪และไม่เคยกลับมา
‪เธออาจจะไม่อยากกลับมาก็ได้
‪เธอต้องอยากกลับมาแน่นอนค่ะ
‪ทั้งหมดที่มาเรียต้องการคือได้กลับมาเต้น
‪ไม่ต้องการอะไรมากกว่านั้นแล้ว
‪คุณเคยรู้สึกแบบนั้นไหมคะ โรซ่า
‪รักงานของตัวเองมากกว่าสิ่งอื่นใด
‪จนกระทั่งเจ็บปวด
‪จนกระทั่งเท้าเลือดออก
‪จนกระทั่งหนังหลุดลอก แต่ก็ยังรักมัน
‪เคยรู้สึกแบบนั้นตอนทำงานพิพากษาของคุณไหมคะ
‪ไม่เคย
‪ไม่ใช่กับงานพิพากษา
‪แต่เป็นกับอิเรเน่
‪คุณไม่เข้าใจหรอกเพราะคุณไม่มีลูก
‪นักเต้นของฉันคือลูกๆ ของฉัน
‪หวังว่าคุณจะไม่ตัดสินฉันจากเรื่องนั้นด้วยนะคะ
‪ฉันไม่ตัดสินหรอก
‪แต่ฉันคงตายแน่ถ้าหนึ่งในลูกของฉัน ‪กระโดดลงจากดาดฟ้า
‪คุณพิพากษาชนะด้วยวิธีการนี้เหรอ ‪ด้วยการชักใยสินะ
‪มันก็คือวิธีการดูแลคณะนี้ของคุณนี่
‪มันก็คือวิธีการที่คุณกำกับ ‪ลูกสาวฉันและมาเรียไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ ถูกต้องแล้ว
‪ฉันชักใยพวกแก
‪มันคืองานของฉัน
‪เป็นคุณคุณจะเปลี่ยน ‪มาเรียกับอิเรเน่ให้เป็นดาวยังไง
‪เปลี่ยนจากนักเต้นดาดๆ ให้เป็นคนที่น่าจดจำ
‪คิดว่ามันต้องทำยังไงล่ะ
‪ฉันจะเรียกคุณไปขึ้นศาล นอร์ม่า
‪จะเรียกฉันไปไหนก็เชิญเลย ‪แต่ฉันไม่ได้ฆ่าใครตาย
‪เธอกระโดดตึกเพราะสิ่งที่เธอทำ
‪เธอทำอะไร
‪มาเรียทำอะไร
‪นอร์ม่า มาเรียทำอะไร
‪อาชีพนี้มันไม่ได้ง่ายหรอกนะ โรซ่า
‪ในวงการนี้ต้องใช้เวลาหลายต่อหลายปีตั้งตัว ‪แต่ชั่ววูบเดียวก็ลืมได้แล้ว
‪สี่เดือนเป็นเวลาที่ยาวนาน
‪ฉันกำหนดวันไว้
‪ถ้ามาเรียไม่กลับมา ‪จะมีจีเซลล์คนใหม่มารับช่วงต่อ
‪โอเค
‪มันทำให้เธอกลัว
‪แม่
‪เธอกลัว
‪กลัวว่าคณะจะก้าวต่อไปโดยไม่มีเธอ
‪กลัวว่าเธอจะทำลายอาชีพการงานตัวเอง
‪กลัวว่าหลายปีที่ทุ่มเทไปจะสูญเปล่า
‪แม่เธอก็แค่ทนทุกข์ทรมาน
‪เธอแค่ต้องปล่อยแม่ไป
‪เธอก็เลยฆ่าตัวตายเพราะรู้สึกผิดเหรอ
‪ไม่ใช่
‪เพราะเธอรู้สึกเหมือนเป็นสัตว์ร้าย
‪ไม่
‪คุณต่างหากสัตว์ร้าย
‪คุณกดดันเธอ
‪คุณกำหนดเส้นตาย
‪หลายครอบครัวพึ่งพาคณะนี้อยู่
‪หลายครอบครัว
‪คุณจะมาปิดคณะแบบนี้ไม่ได้ ‪มันไม่ใช่เกมนะ โรซ่า
‪คุณรู้เรื่องพวกนั้นได้ยังไง ‪แล้วฉันควรจะนึกถึงคำพูดคุณใช่ไหม
‪ไม่ใช่คำพูดฉันหรอก
‪ของมาเรียต่างหาก
‪นอร์ม่า ฉันหวังว่าคุณจะได้รับข้อความนี้
‪ฉันทำเรื่องเลวร้าย
‪ฉันยืนอยู่ตรงนั้น มองดูแม่
‪ดวงตาของแม่ นอร์ม่า ฉัน…
‪ฉันปล่อยให้แม่ไป
‪คุณรักอิเรเน่เพราะเธอเป็นลูกคุณ
‪ฉันรักมาเรียเหมือนเป็นลูกแท้ๆ ของตัวเอง
‪มันเป็นทางเดียวที่ฉันจะดูแลเธอได้
‪ฉันอยากให้เธอถูกจดจำ ‪เพราะความสามารถของเธอ
‪เหมือนกับที่ฉันทำกับนักเต้นทุกคนของฉัน
‪คุณอยากกล่าวโทษฉัน ‪ที่ต้องยอมแลกเพื่อเป็นนักเต้นใช่ไหม
‪ได้เลย
‪ปล่อยให้พวกเขาว่าฉันชอบกดขี่
‪ฉันยอมให้พวกเขาคิดว่า ‪มาเรียกระโดดตึกเพราะฉัน
‪ดีกว่ารู้สิ่งที่เธอทำ
‪อย่าพรากคณะนี้ไปจากฉันเลย
‪มันคือทั้งหมดที่ฉันมี
‪มันคือทั้งหมดที่ลูกสาวคุณมี
‪ฉันเป็นห่วงอิเรเน่มาก
‪ฉันเชื่อค่ะ
‪หน้าที่ของคุณคือดูแลเธอ
‪ส่วนของฉันคือดูแลคณะนี้
‪และฉันต้องทำมันต่อไป
‪ปล่อยลูกสาวคุณไปสักคืนเถอะ
‪พรุ่งนี้เป็นคืนเปิดการแสดง
‪คืนนี้ จงลืมทุกเรื่องที่เกิดขึ้นไปซะ
‪ตอนนี้สิ่งเดียวที่สำคัญคือผู้ชมและจีเซลล์
‪ผ่อนคลาย
‪เธอทำได้ดีมากแน่
‪ยินดีต้อนรับ ขอบคุณครับ
‪สวัสดีครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪(จีเซลล์)
‪หนูจะไปห้องน้ำ
‪- อยากให้ช่วยไหมจ๊ะ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องห่วง
‪ขอโทษครับ คุณเข้าไปไม่ได้
‪- ฉันเป็นคนของคณะ ‪- ขอโทษครับ ห้ามเข้า
‪เอริค
‪ออโรร่า
‪สบายดีไหมครับ
‪สบายดีค่ะะ
‪ขาเป็นยังไงบ้าง
‪ฉันเข้าไปได้ไหม
‪ผมว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดีนะ
‪เอริค ฉันอยากเจออิเรเน่ ‪เพื่อให้กำลังใจเธอน่ะค่ะ
‪เข้าไปข้างในไม่ช่วยอะไรคุณหรอก เชื่อผมสิ
‪ให้ฉันเข้าไปเถอะนะ
‪แล้วแต่คุณนะครับ
‪เธออยู่ด้านหลัง
‪- ไปสิ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪(อิเรเน่ โซลิส)
‪นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว
‪ฉันสาบานแล้วไงว่าจะมาอยู่กับเธอ
‪อยู่ที่นี่เถอะนะ
‪คนมาเยอะจัง
‪ผ่อนคลายเถอะ แกทุ่มเทมาก ต้องทำได้ดีแน่
‪ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ‪การแสดงจะเริ่มแล้วค่ะ
‪นี่
‪แม่เจ้า ทำไมตอนซ้อมเธอไม่เห็นเต้นแบบนี้
‪- นอร์ม่า ปล่อยฉัน ‪- มานี่
‪นอร์ม่า ขอร้องล่ะ
‪ฉันได้รับอนุญาตให้มาที่นี่
‪คุณทำฉันเจ็บนะ ปล่อยฉัน นอร์ม่า
‪ใจเย็นก่อน
‪- มาทำอะไรที่นี่ ‪- เอริคให้ฉันเข้ามา
‪- เข้าได้แต่คนของคณะเท่านั้น ‪- ฉันก็คนของคณะ
‪ออโรร่า ฉันบอกแม่เธอ ‪เรื่องผลกระทบใหม่ของเธอไปแล้วนะ
‪ผลกระทบอะไร
‪ไว้ค่อยคุยกัน
‪กลับไปนั่งที่ซะ แม่คงรอเธออยู่
‪ไม่ คุณบอกอะไรแม่ฉัน
‪ตอนนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญ ออโรร่า
‪เธอต้องกลับไปนั่งที่และสงบสติอารมณ์ก่อน
‪คุณไม่เข้าใจสินะ
‪อิเรเน่กับฉันเชื่อมถึงกัน
‪เวลาเธอเต้นมันเหมือนฉันกำลังเต้นอยู่ ‪เธอจำเป็นต้องมีฉันอยู่ข้างๆ
‪อิเรเน่แค่ต้องมีสมาธิ
‪ส่วนเธอต้องได้รับความช่วยเหลือ ‪ไม่งั้นเธอจะเป็นภัยต่อพวกเรา
‪- ครั้งสุดท้ายนะ กลับไปนั่งที่ซะ ‪- นอร์ม่า
‪ทำอะไรน่ะ ‪เธอต้องไปเปลี่ยนชุดเข้าฉากต่อไปนะ
‪ให้เธออยู่ต่อเถอะนะคะ
‪ก็ต่อเมื่อเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
‪อยากทำลายคืนนี้ของเพื่อนเหรอ
‪อยากทำลายการแสดงเปิด ‪ด้วยเรื่องมโนของตัวเองเหรอ
‪เราต้องอยู่ด้วยกัน
‪ดังนั้นตอนฉันกลับมาเต้นให้คณะ…
‪เธอจะไม่ได้เต้นอีกแล้ว
‪ไม่จริง
‪ใช่ไหม อิเรเน่
‪เธอจะไม่ได้เต้นอีกแล้ว
‪ถ้าแม่เธอยังไม่ได้บอกเธอ ‪ก็เพราะแม่เธอกำลังปฏิเสธความจริง
‪พวกเขาบอกเราตอนวันเกิดอุบัติเหตุ
‪- นอร์ม่า พอเถอะค่ะ ฉันขอร้อง ‪- ไปเปลี่ยนชุด
‪- เธอต้องไปเปลี่ยนชุดเข้าฉากต่อไป ‪- โกหก!
‪ออโรร่า
‪ฉันขอโทษ อิเรเน่
‪- ออกไปซะ นังสัตว์ร้าย ‪- ปล่อยฉัน
‪ออกไปจากโรงละครของฉันซะ
‪- ออกไป ‪- ไปกันเถอะ
‪อย่าเข้าไปใกล้หล่อน
‪อย่าแตะต้องเธอนะ
‪นอร์ม่า
‪อิเรเน่ เธอต้องไปแล้ว ตอนนี้เลย
‪ทุกคนอยู่ที่ห้องแต่งตัว รีบไป
‪ออโรร่า
‪จะไม่มีใครพรากเราจากกันได้ ไม่มีวัน
‪เห็นนอร์ม่าบ้างไหม
‪ไม่เห็นมาสักพักแล้วครับ
‪ผมเห็นเธอในห้องตัดชุด
‪เธออยู่กับผู้หญิงคนนั้น
‪ขอโทษนะคะ
‪(หากคุณรู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร)
‪(ก็ไม่จำเป็นต้องเต้นอีกต่อไปแล้ว ‪อิซาโดร่า ดันแคน)
‪คำบรรยายโดย: พรสุดา โนกา