Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
СПОРЕД ВИСТИНСКА ПРИКАЗНА
Почитуван претседателе,
седам под масата во црна темница и многу ми е страв.
И да смеам да запалам свеќа, ќе осветли само мало место наоколу.
Се друго ќе остане во темница.
Толку е голема силата на нашава темнина.
МРАК
Тато, што е тоа?
Не излегувај.
Милутин... што е?
-Мамо, што се случило? -Остани таму!
Тато!
Оди по клучот!
Чекај...
Здраво. Милица, што се случи?
Оди горе.
-Оди кај Милутин. -Милица оди?
Чекај.
Дај ги тука. Сега! Да го видат ова!
Качи се!
-Милутин... -Дојди.
Да видиш.
Гледај го ова.
Ќе чекате дури не убијат и нас? Мртво ли е?
-Смири се, Милутин. -Немој ти мене!
Не гледај тука. Гледај таму!
Таму! Ако не го гледаш, ќе ти покажам!
Дојди тука! Веднаш!
Гледај го ова. Гледаш?
Баш тука. Го гледаш ова?
-Не. -Погледни подобро! Еве.
Земјава тука е згазена.
Ова е трага од чизма.
Разбираш? Гледаш сега? Трага од чизма.
-Не сме спиеле цела вечер. -Ќе фотографирам.
-Ќе напишам извештај, во базата. Добро? -Извештај?! Ме слушаш ли?
Станува полошо секоја вечер!
Сакам да зборувам со командантот!
-Милутин, извештај прво. -Што да известиш?
Што е со мојот исчезнат син? И мојот зет?
Колку извештаи си напишал?
Кога ќе си одиме од тука?
Кога ќе се врати татко ти, душо.
Се што ве интересира се извештаи!
Што ќе е со мојата крава кога и го нема телето?
Фамилијата ми ја храни!
Ќе прекине да дава млеко сега! Слушаш ли?
Милутин, ќе го средиме тоа во команда.
Нема потреба. Тие веќе го средија.
Не ви е гајле дали живееме или умираме тука.
Само ви е гајле за извештај!
Зошто не се јави?
Не работи телефонот. Нема батерија. Нема струја.
-Чао, Лука. -Чао, госпоѓице.
Немавме време вечерта.
Можам да го наполнам телефонот во кампот.
Ќе одам да го земам.
Сакам да организирате ноќна стража тука!
Да видите како живееме тука, во темницата! Разбираш?!
Останувам тука додека не ми го најдете синот! И нејзиниот маж!
Влези.
Донеси и жица, за оградата.
-Благодарам. -Нема проблем.
Морицио!
Зошто не ја собравте Анџелија? -Рекоа во базата, не треба.
-Што не треба? -Да земеме некого.
Седи таму.
Лука!
Може музика?
-Каде е Анџелија? -Не ја зедоа.
Ни изчезна прасето синоќа.
Дај ми ја твојата свирка.
-Добро утро, Живан. -Добро утро.
Добро утро.
-Добро утро, Живан. -Добро утро.
-Добро утро, деца. -Добро утро.
Добро утро, душо. Добро утро.
Живан спремил свеќи да однесете дома.
Ставете си ги во торбите веднаш.
Деца, денеска имаме специјална задача.
Многу е важна, мора да дадеме се од себе.
Ќе пишуваме есеј на тема "Мојот живот во Косово".
Му пишувате на претседателот, па мора да водите сметка на правописот.
Најдобриот есеј ќе биде прочитан во Обединетите нации.
Не сакаме да се посрамотиме.
Не заборавајте да го напишете датумот.
Сакам да пишувате за вашите чувства,
како живеете и што ќе правите во животот.
Милица, ти имаш многу да кажеш
зошто се отсели од своето село.
Мислам дека тоа треба да се знае.
Ова е шанса да ја претставиме нашата страна.
Немаме многу прилики да зборуваме за како живееме тука.
Дека нашата Анџелија и нејзината фамилија заминаа од тука.
Како многу други што го напуштија местово претходно.
Можеби ова ќе помогне да не заминуваат повеќе
и тие што заминаа еден ден да се вратат.
Имам единаесет години.
Живеам во Косово.
Но, не во куќата во којашто се родив.
Таа куќа беше во друго село и направена од цигли.
Имавме вода и купатило.
Таа куќа беше запалена, па тато, мама и јас се преселивме тука, со дедо ми.
Од Велигден, струјата ја снемува секој ден.
Не можеме ни да ја наполниме телефонската батерија.
Едвај спиеме навечер.
Луѓето тука живеат во голем страв.
Власта што е задолжена за нас
вели да не се грижиме, бидејќи тие не чуваат.
Ни дадоа свирчиња да свириме во случај на опасност.
Мојот најдобар другар Милош ги измени нашите свирки.
Сега звучат како косови.
Има многу косови во овие шуми.
Така, можеме да комуницираме додека другите мислат дека пеат птици.
Но, што е поентата на свирките?
Свирките не можат да не заштитат од страв.
Никој не може.
Има само шест деца во ова училиште, по тоа што се случи во март годинава.
Сите други си отида.
Другите ќе преземат понатаму.
Моето време како командант тука е завршено.
Господе, имај милост и спаси ги децата кои се уште се со нас:
Милица, Наталија, Ружица, Радован, Смилјана, Милош.
И сите наши живи родители,
Марта, Јелица, Вукица, Милутин, Лазар, Илија, Игор,
како и мртвите и изчезнатите,
и дај им одмор, Господе, на душите на своите слуги.
И прости им ги сите престапи и дај им го Твоето царство на Небесата.
Моите решија да си одиме.
Мама не може веќе да издржи.
Ни мојата не може. Но, мора да го чекаме тато.
Каде одите? -Некаде во Србија.
Ние немаме каде да одиме.
До куќата на Смилјана, нашата е следна.
Наталија, твојата куќа е најблиску до црквата. Милош, кажи им.
Мама и јас остануваме.
Ако сите останеме, ќе мораат да помогнат.
Мора да сме сложни.
Добар ден.
Што на светот те донесе тука, Благоје?
Немој така, Милутин. Дојдов да помогнам.
Како можеш ти да помогнеш?
Знам се што се случи. Донесов жица за оградата.
Пушти не внатре, ќе објасниме се.
Милутин, мораш да останеш тука!
Мислиш дека твојата бедна жица ќе направи луѓето да останат?
Потребен ни си тука! Не можеш да си одиш! Здраво.
Дојди ти да живееш овде!
Ќе бидеме заедно, ќе биде добро, слушај ме!
Еве...
Повели. Наполнета е. -Благодарам.
Влези, те молам.
Смеам?
Може кафе, Вукица? -Се разбира. Седни.
Милутин, се уште ги бараме твоите.
Без грижа, твојот случај ќе се реши.
КФОР не може ништо да стори.
Треба да помине година од денот кога изчезнаа
да се прогласат за мртви.
Ќе биде наскоро. -Толку бргу?
Слушај...
Ова е од општината.
Ни даваат на сите за прва помош.
А ова ти е од мене. За детето.
Чекај...
Ти треба нешто друго?
Убиено ми е телото, човече! -Па ќе ти купиме крава!
-Кој ќе ја купи? Ти? -Владата.
Не гледаш дека не можеме ни до тоалет да одиме?! Ќе не убијат сите!
Не оди тоа така.
Италијанците се тука да не заштитат.
Не зборувај глупости.
На ќерка ми куќата беше запалена.
Кој не штити?
Одлично.
Благодарам.
Вукица...
Батерии за радиото. -Благодарам.
Ќе го направиш?
Колку е часот?
Шест часот и девет минути.
СРПСКО-ИТАЛИЈАНСКИ РЕЧНИК
Дали конечно ќе и кажеш?
Не можам. Ти кажи и. -Јас?
Очекува од тебе да чуе. Не од мене.
Благодарам.
Жешко е!
Одлично кафе! Тоа што јас го купив?
Извонредно. Навистина одлично.
Денеска има ли струја?
Што беше тоа, Милутин?
Ве уплаши тоа, нели? Сте нашле ли некој таму?
Живееме вака цело време. Ни фрлаат камења дури и кога сте тука!
Поради овој камен, ќе останете цела ноќ.
Ако не штитат, како што велиш, кажи им да останат ноќва.
-Не зборувам италијански. -Милутин, птицата го донесе каменот.
Што би правела птица со волкав камен?
Во ред, извештајот.
Еден за тебе...
Еден за мене.
Го гледаш извештајот? Се ќе биде во ред.
Нема потреба за грижење. Се е под контрола.
Кажи и сега, нема да имаш друга прилика.
Каде одите? -Скоро ќе се замрачи.
Значи бегате кога се стемнува.
Милутин...
Што? Што сакаш да кажеш?
Чао.
Чекај, стој! Ме слушате?
Каде одите? Што треба да правам со изештајов?
Само доаѓате, правите забуна и си одите кога сакате!
Што со нас? Каде можеме да одиме? Што можам да правам со моите ќерки?
Немам каде да бегаме.
Ме слушаш ли, Благоје?!
Ќе зборувам со командантот да пратат некој тука.
Се ќе биде во ред.
Кажи му дека не може веќе да смета на нас. Така е чесно.
Можеме да те однесеме до црквата. -Што?
Ако ја снема струјата, јави се во кампот. Работи телефонот.
Нема да дојдеме пак.
Што?
Чувај се, пријателе.
Се гледаме утре?
Ова утро, не ја зедовме Анџелија.
Си заминаа.
И Смилјана си замина. Сите ќе си одат.
Дури и мајката на Милош.
А што со Милош?
Вети дека ќе остане.
Ете, гледаш?
Ако Милош мора да си оди, дали и ние ќе си одиме?
Вети дека нема да оди.
Но, ако мора?
Ние немаме каде да одиме.
Не не прашуваат нас.
Ајде. Бргу.
Тато, ајде. Туркај.
Дедо?
Уште колку долго треба да ги чекаме тато и вујко?
Еве.
Пази го Бого.
Ете...
Мамо, дојди!
Сакаш уште едно?
Што е?
Италијанците?
Не, не се Италијанците.
Мамо! -Остани тука!
Помогни ми со ова. -Не излегувај.
Туркај!
Ајде!
Што сака човеков?
Изгледа како да пробува да излезе.
По ѓаволите!
Дојдовме по девојчето, господине.
Милика...
Каде се Италијанците?
Дојдовме за малото девојче.
Да ја однесеме во школо.
Дошле по мене.
Каде се Маурицио и Лука?
Јас сум Џим.
Брендон.
Значи ние ќе те пазиме.
Што вели? -Тие ни се новата стража.
Каде се Италијанците?
Италијанците? Ги нема.
Нема веќе Италијанци.
Како ги нема Италијанците?
Што со извештајот за изчезнатите луѓе? Кој ќе го извршии тоа?
Не разбирам ни збор.
Преведи! -Не знам како, дедо.
Не одите никаде дур не го решиме ова!
Не правете ме будала!
Ве менуваат без вистински резултати!
Остани тука и гледај како влегувам.
Не може да се влезе од тука. Ја заковав вратата! Стојте!
Единствен начин да влезам во шталата е низ куќата.
Боже господе, што прави човеков?
Немам поим.
Ми го убија телето. Ќе го заштитам!
Разбирам дека си многу вознемирен. -Синот и зетот ми изчезнаа!
Ве пратија за да ја започнете истрагата одново!
Знам! Затоа ве пратија!
Внимавај. -Ве пратија за да ја прикриете!
И никој да не им ја знае судбината!
Порадо би умрел отколку да го дозволам тоа! Јасно?
Ме слушате ли?! Само не вознемирувате, проклети!
Тато! Ги нема кокошките!
Ги нема кокошките!
Па, за тоа ли дојдовте? Да не одведете од тука!
Вие сте виновни! Се ова е поради вас! Поклети да сте!
Вие сте виновни за ова!
Не бомбардиравте! -Дојдете тука!
Ќе не оставите да умреме, како кучиња! -Тука. Тука.
Ве молам, ќе погледнеме. Ми требаш подалеку.
Луѓево се луди. Ајде да погледнеме и да си одиме.
Изгледа дивеч им ги убил кокошките.
Изгледа излегле од овде.
Мислиш дека се волци?
Има ли воопшто волци тука?
Најверојатно.
Евидентиравме. Ќе ви пратиме извештај.
Еве... батерија. Празна.
Не. Извини, тоа е против правилата.
Извини. Против процедурата е. Не е лично.
Чувај се. Има диви животни наоколу и опасни се.
Добро. Ја имаш свирката?
Твојата свирка?
Ја дуваш ако телефонот не работи, или нешто се случи.
Во ред? Разбираш?
Добро. Одиме.
Што седиш тука.
Што ќе правиме сега?
Си играат со нас. Сите.
Што со ова?
Ќе го јадеме ние ова?!
Не можам веќе, тато.
Не останувам тука, ниту моето дете, ниту ти.
Сите ќе си одиме.
Што гледаш таму?
Погледни околу себе! Гледај како живееме!
Ме слушаш ли?!
Тато!
Слушај ме, те молам. Слушај ме.
Еј, застани!
Не тука. -Треба да го земеме Милош!
Седни, Милика. Не можеме да застанеме сега.
Милош! -Милика!
Милош!
Милика, ајде! -Милош!
Милош, излези!
Ќе доцниме во школо! Милош!
Милика, нема никој таму.
Си отишле, душо. Куќата е празна.
Веќе си заминале. Нема никој таму.
Ајде да се вратиме во возилото.
Треба да одиме по другите деца. Во ред?
Наталија, Смилјана и Милош мораа да заминат вчера.
Семејствата им беа против замената на Италијанците.
Се додека еден од вас е тука, школото ќе работи.
Памтете го тоа.
Имате ли каде да одите?
Ние немаме каде.
Баба кажа да прашам дали можеме да останеме во црквата.
Ќе ви помагаме со се што ви треба.
Ќе ни треба помош.
Ти, Милица?
Мајка ти ни се јави.
Јас би одела, и таа би си одела,
но чекаме да се вратат тато и вујко.
Мамо, што со тато?
Ќе не најде.
Што со нашата крава?
Рече дека не можеме да ја оставиме.
Војниците ќе ја чуваат.
Тоа е подобро од штала.
А Бого?
Бого ќе дојде со нас.
Душо, ова е многу важно.
Мора да го убедиме дедо сите да си одиме.
Ти мораш да му кажеш.
Сакаш да си одиш само дека го нема Маурицо.
Никогаш да не го кажеш тоа пак.
Тато...
Престани. Престани!
Престани!
Милутин!
Благодарам што дојде.
Не си оди? -Не.
Еве, седни.
Слушам, Милан.
Не можам веќе да ве задржувам.
Ти не не држиш.
Американците се главни и не е привремено.
Повеќето од нашите си отидоа. Ти и Јелица останавте.
И нејзините внуци. Тие ќе бидат со мене, во црквата.
Милица кажа дека имате каде да одите.
Децата сешто кажуваат.
Никогаш не сме имале втор дом.
Милутин, тука сум да помогнам.
Слушај го, тато. Те молам.
Тука си една година и како си помогнал до сега?
Успеа ли да ми кажеш за судбината на мојот син и на нејзинито маж?
Знаеш дека никој не може да ти каже. -Не знам, Милан!
Сакав да работам на нивата.
Но, Јован не ми даде. Рече: "Јас и Стеван ќе одиме"...
Немој сега со тоа.
Немој со тоа сега.
Не си одам од тука дури не се вратат.
Јасно ли ви е?
Милутин, жртвување е за живите.
Ние сме живи, тато.
Го гледаш ова?
Од кога си го изгуби телето, ова е се што добиваме од кравата.
Ми ги однесоа сите животни, ја исушија градината со отров.
Баш заради тоа мораме да одиме!
Не можеме веќе вака да живееме!
Милутин, нема живот тука за нас повеќе.
Извини ако не ви оставив друг избор.
Само го сакав најдоброто.
Извинете.
Тато, те молам, освести се.
Чекај, чекај...
Остави.
Напуштени сме, Милан.
Сите заедно.
Пакувајте се и одете.
Ајде.
Ајде, ве чекаат.
Ќе падне мрак. -Милутин...
Викендот започнува утре. Војниците ќе ги нема до понеделник.
Ајде, тато. -Можете да дојдете во црквата.
Да одиме.
Слободно одете кога сакате. И каде сакате.
Прашај ја внука ти што сака.
Погледни ја и прашај ја. Еднаш, прашај ја.
Милица, дојди.
Кажи му на дедо што сакаш.
Сакам да си одиме од тука. Сите заедно.
Милутин, нема многу време.
Се гледаме во понеделник.
Милица, одиме.
Ајде.
Оди.
Ајде.
Одиме.
Милица!
Ајде, дојди. Ајде!
Тогаш, ќе одам сама!
Ме слушате ли?!
Одам!
Милица, одам! Одам!
Ова ли го сакаше?
Да не си одиме?
Толку ли си себичен?
Веќе имаше тргнато. Зошто се врати?
Сакаш да не убиеш сите?
Слушај, се родив тука и тука ќе умрам.
Но, јас не, ниту Милица. Ова не ни е домот!
И што сега? Ја сакаш својата куќа?
Соочи се! Јован и Стеван не се живи!
Никогаш нема да се вратат!
Изгаси го телефонот! Не ја троши батеријата.
Ја запалив последната свеќа.
Се чувствувам како малиот пламен,
треперејќи од најмал здив
и секој момент може да се изгаси.
Мама ќе ми се налути што ја запалив свеќата толку рано,
што ја трошам светлината,
но сакам да го завршам писмово најскоро што можам.
Учителот ни кажа дека ќе зборуваш за Косово и Метохија
со луѓе што ни ја бираат судбината.
Затоа ти го пишувам писмово, претседателе,
бидејќи имам само уште една желба.
Сакам да се врати тато.
Ве молам, прочитајте го писмово и помогнете ми да го најдам.
Еден ден, отиде со вујко Стеван на нива и не се врати.
Се вика Јован.
Ни имаат кажано дека некои луѓе го имаат видено во некое село.
Вам ви пишувам писмо,
но, всушност, му пишувам на него.
Се надевам дека ќе го чуе, на телевизија.
Да знае дека се уште чекаме да ни се врати.
Вукица, стави кафе.
Мамо, ми се моча.
Ајде овде.
Не можам тука.
Мораш.
Не ја присилувај.
Не мора тука.
Змија! Влези внатре, бргу!
Бого! -Кибрити!
Бого!
Врати се! Назад!
Вукиица, светло!
Бого!
Држи ја пушката!
Брзо! Земи го детето! Оди внатре!
Има некој надвор!
Во дворот се!
Ајде, душо.
Вукица, помогни ми!
Побрзај! Стави го детето под маса!
Побрзо!
Ајде, влечи! Влечи!
Ајде! Посилно!
Чекај...
Внимателно!
Пред куќата се! Оди низ тајната врата! Веднаш!
Се плашам! Мрак е! -Ајде!
Милица, слушај ја мајка ти!
Ете, душо!
Симни се долу, веднаш!
Побрзај.
Ајде.
Тато... Тато, не излегувај.
Дедо, не оди!
Стој! -Мамо, не оди!
Мамо! -Само остани таму. Веднаш се враќам.
Тато, не излегувај!
Пушти ме! -Не излегувај!
Пушти ме! -Милутин!
Врати се долу!
Пушти ме!
Немој! Тато!
Немој!
Те молам, немој!
Пушти ме! Врати се долу! Оди!
Не излегувај! Те молам! Не излегувај!
Бегајте, проклетници! Ќе ве убијам!
Тато, те молам врати се! -Одете си! Ќе пукам!
Излегувам сега! -Немој, те молам!
Бого!
Излезете од мојот двор! -Врати се!
Бого, ме слушаш ли?! Бого!
Разбуди се, Бого!
Бого!
Тато!
Тато, те молам не излегувај!
Тато!
Врати се!
Не оди таму!
Ќе ве убијам сите!
Не оди горе, те молам!
Тато, нема никој таму!
Никогаш нема да не избркате!
Мамо! Бого е мртов!
Влези внатре!
Влези внатре! Веднаш!
Еве ви, проклетници!
Тато, те молам!
Тато!
За нас! -Немам ништо останато тука!
Дедо, не оди!
Те молам, остани!
Тато!
Ме сакате?! Е па, еве сум!
Доаѓам по вас!
Тато!
Мамо!
Мене ли ме сакате?! Мене ли?!
Е па, еве сум!
Излезете! Да ве видам, ѓаволи!
Ми го зедовте синот!
Земете ме, сега!
Доаѓам, ѓаволи! Ќе ве задавам со голи раце!
Мислите дека се плашам од вас?!
Ќе ви покажам! Не се плашам!
Ајде, мамо!
Мора да си одиме!
Еве.
Помогни ми со ова!
Донеси ја ракијата. Истури ја на раната!
Ајде.
Милица... Милица... дојди!
Ајде доле!
Мамо!
Мамо, разбуди се!
Мамо!
Ајде!
Ајде, скокни!
Скокни! Веднаш!
Чекај, чекај...
Мрдни го ова!
Не можам! -Ајде!
Туркај! Туркај!
Последниот пат кога те видов,
бев мала и се плашев од сенките во мракот.
Пораснав сега, и знам,
ако гледам во мракот доволно долго,
темната сенка ќе изчезне.
Ќе те чекам секој ден дури не се појавиш на вратата,
не ме земеш во твоите раце и ме бакнеш, тато.
Затоа веќе не се плашам.
Твоја, Милица.
Вукица!
Диши, диши!
Вукица, диши! -Преврти ја настрана!
Донеси вода!
Диши, диши! -Истурете и на лицето!
Милица! -Милица!
Дише!
ВО ТЕКОТ НА ПОГРОМОТ ПРОТИВ СРПСКОТО НАСЕЛЕНИЕ
И ПОКРАЈ ПРИСУСТВОТО НА МЕЃУНАРОДНИТЕ МИРОВНИ СИЛИ,
АЛБАНСКИТЕ ЕКСТРЕМИСТИ ПРОТЕРАА ПОВЕЌЕ ОД 4000 СРБИ
ОД КОСОВО И МЕТОХИЈА.
ПОВЕЌЕ ОД 600 КУЌИ БЕА УНИШТЕНИ
И 35 ПРАВОСЛАВНИ ЦРКВИ БЕА ИЗГОРЕНИ.
19 ЛУЃЕ БЕА УБИЕНИ.
СТОТИЦИ СЕ ИСЧЕЗНАТИ. СУДБИНАТА НЕ ИМ СЕ ЗНАЕ.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС