Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA FAKTACH
Panie prezydencie.
Siedzę pod stołem, w ciemności, przerażona.
Nawet gdybym zapaliła świeczkę, dałaby bardzo mało światła wokół mnie.
Świat dalej byłby spowity w cieniu.
To pokazuje, jak potężny jest mrok.
MROK
Co to, tato?
Nie wychodź.
Milutin, co jest?
- Co się stało? - Zostań!
Tato.
Tato!
Idź po klucz!
Chwileczkę.
Czekajcie.
- Cześć, Wukica. Co się stało? - Idź tam.
- Idź do Milutina. - Milica, jedziemy?
Dawajcie ich tu, niech to zobaczą. Ruszajcie się!
- Milutin. - Chodź.
Pokażę wam.
Patrz.
Czekacie, aż nas też zabiją?
- Uspokój się. - Nie uspokoję!
Nie patrz tutaj, tylko tam.
Tam. Pokażę ci, jeśli nie widzisz.
Chodź tu i zobacz, pokażę ci.
Popatrz w tym miejscu. Widzisz?
Tu, widzisz?
- Nie. - To się przyjrzyj.
Ziemia jest zdeptana.
A to - jest obrys buta.
Teraz już widzisz? To ślady.
- Całą noc nie spaliśmy. - Porobię zdjęcia.
- I zamelduję w bazie, dobra? - O czym? Nie słuchasz?
Jest coraz gorzej! Chcę gadać z waszym dowódcą!
Najpierw meldunek.
Meldunek o czym? I co z moim synem i zięciem?
Ile ich już spisałeś?
Kiedy stąd wyjedziemy?
Gdy wróci twój tata.
Martwisz się tylko o meldunki.
Co ja zrobię z krową bez cielaka? Karmiła moją rodzinę.
Teraz przestanie dawać mleko, rozumiesz?
Załatwię to ze sztabem.
Nie ma co. Oni wszystko załatwili.
- W nosie macie, czy przeżyjemy. - Daj kawę.
- Nic tylko meldunki. - Nie zadzwoniliście?
Telefon wysiadł. Nie mamy tu prądu.
- Cześć, Luca. - Cześć.
W nocy nie było.
Mogę podładować telefon w obozie.
Przyniosę.
Ustawcie tu nocną straż!
Wtedy zobaczycie, jak się żyje po ciemku!
Nie wyjadę, póki nie znajdziecie mojego syna i jej męża, jasne?
Hopla.
I przywieźcie drut do załatania płotu.
- Dzięki. - Proszę.
Mauricio?
- Dlaczego nie ma Andżeliji? - Są w bazie, nie trzeba.
- Czego nie trzeba? - Ich wozić.
Zostańcie.
Puścić coś?
- Gdzie Andżelija? - Nie przywieźli jej.
Zniknęła nam w nocy świnia.
Daj swój gwizdek.
- Dzień dobry, Żiwanie. - Dzień dobry. dzień dobry.
Dzień dobry, dzieci.
Zabierzecie do domu świeczki.
Spakujcie je.
Dzieci, dzisiaj dam wam zadanie specjalne.
To bardzo ważne, więc trzeba się przyłożyć.
Napiszecie wypracowanie: "Moje życie w Kosowie".
Uważacie na ortografię, bo teksty trafią do pana prezydenta.
A najlepszy będzie odczytany w siedzibie ONZ.
Trzeba się postarać.
Pamiętajcie, żeby napisać datę.
Napiszcie, proszę, jak się czujecie, jak się wam żyje i czego pragniecie.
Milico, ty masz dużo do powiedzenia o tym, dlaczego wyjechałaś ze wsi.
Ważne, by to napisać.
Możemy opowiedzieć o sobie światu.
Mało jest w życiu takich okazji.
Wczoraj wyjechała stąd Andżelija z rodziną.
Jak wcześniej wielu innych.
Pocieszam się myślą, że już nikt nie wyjedzie.
A ci, co wyjechali - kiedyś wrócą.
Mam 11 lat. Mieszkam w Kosowie.
Ale nie w rodzinnym domu.
Tamten stał w innej wsi i był zrobiony z cegieł.
Była w nim woda i łazienka.
Ale tamten dom spalono, a teraz mieszkam z rodzicami u dziadka.
Od Wielkanocy co wieczór odłączają prąd.
Nie można nawet załadować telefonu.
W nocy prawie nie śpimy.
Wszyscy są wystraszeni.
Władze, które za nas odpowiadają, mówią, że nie ma się czego bać.
Dali nam gwizdki, żebyśmy gwizdali na alarm.
Mój przyjaciel Milosz przerobił je tak, żeby brzmiały jak kosy,
bo jest ich dużo w naszych lasach.
Możemy się teraz komunikować, gdy reszta myśli, że to ptaki.
Ale co nam dadzą gwizdki? Nie ochronią nas przed strachem.
Nikt nie ochroni.
Po tym, co stało się w marcu, w szkole została szóstka dzieci.
Reszta wyjechała.
Kończę kadencję jako dowódca.
Zmiłuj się, Boże, nad dziećmi, które tu zostały:
Milicą, Nataliją, Rużicą, Radowanem, Smiljaną i Miloszem.
I nad naszymi rodzicami:
Martą, Jelicą, Wukicą, Milutinem, Lazarem, Iliją, Igorem,
oraz nad martwymi i zaginionymi, i czuwaj nad duszami swoich sług.
Odpuść im wszystkie winy i wpuść ich do Królestwa Niebieskiego.
Moi rodzice chcą wyjechać.
Mama dłużej tego nie zniesie.
Moja też nie. Ale czekamy na tatę.
- Dokąd jedziecie? - Do Serbii.
My nie mamy dokąd.
Nasz dom będzie po tym Smiljany.
Stoi najbliżej cerkwi. Milosz, powiedz im.
My zostajemy.
Jeśli zostaniemy, będą musieli coś zrobić.
Trzeba się trzymać razem.
Dzień dobry.
Co się stało, że przyjechałeś?
Nie bądź taki, Milutin. Chcę wam pomóc.
A jak to niby zrobisz?
Słyszałem, co się stało. Przywiozłem nowy drut.
Wpuść nas, wszystko wyjaśnimy.
Musicie tu zostać.
Myślisz, że ludzie zostaną, gdy otoczysz ich drutem?
Nie możecie odejść, potrzebujemy was!
- Sam się wyniosłeś. - Zorganizujemy się i będzie dobrze.
Proszę, naładowany.
Dzięki.
Wejdź.
Można?
- Zaparzysz nam kawę? - Jasne. Usiądźcie.
Dalej szukamy waszych krewnych.
Bez obaw, wszystko wyjaśnimy.
KFOR nie może nic zrobić.
Mogą uznać ich za martwych po roku od zaginięcia.
- Czyli niedługo. - Jak ten czas leci.
Słuchaj...
To od... gminy.
Każdy dostaje zapomogę. A to - ode mnie.
- Dla małej. - Czekaj.
Coś jeszcze?
- Zabili mi cielaka. - W porządku, kupimy ci krowę.
- Kto, ty? - Państwo ci kupi.
Nie można nawet wyjść do wychodka. Zabiją nas.
Wcale nie jest tak źle. Włosi nas ochronią.
Nie gadaj.
Mojej córce spalono dom. Kto nas chroni?
Pycha.
Dzięki.
Wukica?
Baterie do radia.
Dziękuję.
Włożysz?
Która godzina?
Dziewięć po szóstej.
SŁOWNIK SERBSKO - WŁOSKI
Ej. Powiesz jej wreszcie?
- Nie, ty to zrób. - Ja?
Powinna to usłyszeć od ciebie.
Dziękuję.
Gorąca.
Pyszna. To ta ode mnie?
Pyszniutka.
Dzisiaj macie prąd?
Milutin, co to było?
Wystraszyli was, co? Znaleźliście coś?
Tak żyjemy. Rzucają nawet, gdy tu jesteście.
Przez ten kamień zostaniecie do rana.
Skoro tak nas strzegą, jak mówisz, każ im zostać na noc.
- Nie gadam po włosku. - Ptak przyniósł kamień.
Ptak, taki wielki?
Dobrze, meldunek.
Kopia dla ciebie...
i dla mnie.
Zamelduje o tym. Wszystko będzie dobrze.
Nie ma powodu do obaw. Panujemy nad tym.
Powiedz jej, to ostatni dzwonek.
- A wy dokąd? - Ściemnia się.
Uciekacie przed mrokiem?
Milutin...
O co chodzi?
Cześć.
Czekajcie. Słyszycie mnie?
Dokąd wy idziecie? Co mam zrobić z tym meldunkiem?
Przyjeżdżacie, robicie zamieszanie i wychodzicie!
A my gdzie się mamy podziać? Co mam zrobić z dziewczynami?
Nie mamy dokąd uciec.
Słyszysz, Blagoje?
Poproszę dowódcę, żeby kogoś do was przysłał.
Wszystko będzie dobrze.
Powinien wiedzieć, że już nie może na nas polegać.
- Możemy was podwieźć do cerkwi. - Słucham?
Zadzwoń, gdy odetną prąd. Telefon już działa.
- Już nie wrócimy. - Co...?
Powodzenia, przyjacielu.
Widzimy się jutro?
Nie było dziś rano Andżeliji.
Wyjechali.
Smiljana też wyjedzie. Jak wszyscy.
Nawet mama Milosza.
A Milosz?
On obiecał zostać.
Widzisz?
My też wyjedziemy, jeśli Milosz to zrobi?
Podobno nie wyjedzie.
A jeśli będzie musiał?
Nie mamy dokąd.
To nie nasza decyzja.
Chodź, szybko.
Tato, prędko. Popchnij.
Dziadku?
Ile musimy jeszcze czekać na tatę i wujka?
Proszę.
Pilnuj Bogo.
Mamo, chodź.
Jeszcze?
Kto to?
Włosi?
Nie Włosi.
- Mamo. - Zostań tam.
- Pomóż mi. - Nie wychodź.
Popchnij. Dawaj!
Czego gość chce?
Chyba żebyśmy spadali.
Kurwa.
My po dziewczynkę.
"Milikę".
Gdzie Włosi?
Zabierzemy dziewczynkę.
Do szkoły.
Przyjechali po mnie.
Gdzie Mauricio i Luca?
Jestem Jim.
Brandon.
Odpowiadamy za was.
- Co mówi? - To nowa eskorta.
Gdzie Włosi?
Włosi pojechali.
Nie ma Włochów.
Jak to nie ma?
Co z meldunkiem o zaginionych? Kto się tym zajmie?
Jezu, nic nie rozumiem.
- Tłumacz. - Nie umiem, dziadku.
Nie puszczę was, póki tego nie wyjaśnimy.
Nie róbcie ze mnie głupka. W kółko się zmieniacie i nic z tego nie ma.
Spójrzcie, spróbuję wejść.
Nie da się, zamknąłem drzwi. Czekajcie.
Można się dostać tylko przez dom.
Chryste, o co mu chodzi?
A bo ja wiem.
Zabili mi cielę. Krowy będę bronił do śmierci.
- Rozumiem. Zabieramy ją do szkoły. - Zniknęli mój syn i zięć!
Przysłali was tu, żeby zacząć śledztwo od nowa!
Wiem, że taka jest prawda!
- Uwaga pod nogi. - Żebyście to zatuszowali!
Żeby nikt się dowiedział! Prędzej umrę, niż wam na to pozwolę!
Wyrażam się jasno? Rozumiecie? Tylko nas napastujecie, dranie!
Tato, kury zniknęły!
Nie ma kur!
Po to tu jesteście? Żeby nas przegonić?
Wszystko przez was. To wszystko wasza wina!
Wy za to odpowiadacie! Wy nas bombardowaliście!
- Chodźcie tu! - A teraz dacie nam zdechnąć jak psy!
Proszę pani. Spojrzymy, ale proszę przejść tam.
Oni są pieprznięci. Sprawdźmy i spadajmy.
Chyba dzikie zwierzaki zabiły im kury.
Pewnie wyszły tędy.
- Może wilki? - Mają tu wilki?
Raczej.
Zanotowaliśmy. Przyślemy meldunek.
Bateria... pusta.
Przykro mi, to wbrew przepisom.
Nie wolno nam. Nic osobistego.
Ostrożnie. W lesie są groźne zwierzęta.
Dobra. Masz gwizdek?
Gwizdek.
Gwizdnij, jeśli telefon wysiądzie lub coś się stanie.
Rozumiesz?
Dobra, jedźmy.
Nie siedź tak.
Co teraz zrobimy?
Wszyscy nas okłamują.
I co z tym? Mamy to zjeść?
Już nie mogę, tato.
Nie zostanę tu ani ja, ani córka, ani ty.
Trzeba wyjechać.
Nie patrz tam.
Rozejrzyj się lepiej tutaj!
Słyszysz?
Tato!
Tato, posłuchaj mnie. Słuchaj.
Stańcie.
- Nie stajemy tu. - Zabierzmy Milosza.
Usiądź, proszę. Nie możemy.
Milosz!
- Jedźmy. - Milosz!
Milosz, wychodź! Spóźnimy się do szkoły!
Tam nikogo nie ma.
Wyjechali. Dom jest pusty.
Już nikogo tam nie ma.
Wracajmy do wozu.
jedźmy po resztę, dobrze?
Natalija, Smiljana i Milosz wyjechali.
Ich rodzice nie chcieli wyjazdu Włochów.
Pamiętajcie, że póki we wsi jest choć jedno z was, szkoła będzie działać.
Macie się gdzie podziać?
Nie, nie mamy.
Babcia pytała, czy możemy nocować w cerkwi.
Pomożemy, w czym się da.
Nie pogardzimy pomocą.
A ty, Milico? Dzwoniła twoja mama.
Obie chcemy wyjechać, ale czekamy na tatę i wujka.
Mamo, a co z tatą?
Tata nas znajdzie.
A z naszą krową? Miała nie zostawać sama.
Żołnierze ją przygarną. U nich będzie jej lepiej.
- A Bogo? - Bogo pojedzie z nami.
Córciu... to bardzo ważne.
Pomóż mi przekonać dziadka do wyjazdu.
Musisz mu powiedzieć.
Chcesz jechać, bo już nie ma Mauricia.
Nie waż się tak mówić.
Tato.
Już zostaw. Zostaw to!
Milutin!
Dziękuję za przyjazd.
- Nie chce jechać? - Nie.
Proszę, usiądź.
Słucham, Milanie.
Nie mogę was tu trzymać.
Nie ty to robisz.
Amerykanie przejęli dowództwo na dobre.
Większość wyjechała. Zostaliście tylko wy i Jelica.
I jej wnuki. Będą ze mną w cerkwi.
Według Milicy macie z kim zamieszkać.
Dzieci gadają różne rzeczy.
Nie mamy innego domu.
Przyjechałem wam pomóc.
Zrób, jak mówi, tato.
Jesteś tu od ponad roku. I jak nam pomogłeś?
Sprawiłeś, by ktoś zdradził mi los syna i zięcia?
- Wiesz, że to niemożliwe. - Nie wiem.
Chciałem iść na pole.
Jowan nie pozwolił. "Pójdę ze Stewanem"...
Nie zaczynaj teraz.
Nie zaczynaj.
Nie odejdę, póki oni nie wrócą.
Czy się rozumiemy?
Milutinie... poświęć się dla żywych.
My żyjemy, tato.
Widzisz to?
To całe mleko, jakie daje, odkąd straciła cielę.
Przegonili moje zwierzęta, wysuszyli ziemię w ogrodzie...
Właśnie dlatego trzeba wyjechać! Nie możemy tu dłużej żyć!
Nic już tu dla nas nie ma.
Wybacz, że odbieram wam wybór.
Chciałem dobrze.
Przepraszam.
Proszę, opamiętaj się.
Zaczekaj.
Ja zbiorę.
Wyrzekli się nas, Milanie. Nas wszystkich.
Spakujcie się i jedźmy.
Chodź.
Idź, czekają.
- Ściemnia się. - Milutinie.
Idzie weekend. Żołnierze wrócą dopiero w poniedziałek.
- Tato. - Jedźcie ze mną do cerkwi.
Chodźmy.
Ty możesz jechać. Dokąd chcesz.
Spytaj wnuczki, jak by wolała.
Spójrz na nią i spytaj. Choć jeden raz.
Milico, chodź.
Powiedz dziadkowi, czego chcesz.
Żebyśmy wszyscy wyjechali.
Nie mamy dużo czasu.
No to do poniedziałku.
Chodź, Milico.
Chodź.
Idziemy.
Już.
Idziemy.
Milica!
No chodź. Chodźże!
To jadę sama.
Słyszycie?
Jadę!
Milico, jadę! Wyjeżdżam!
Wyjeżdżam!
Tego chciałeś? Zatrzymać nas?
Taki z ciebie samolub?
A ty po co wróciłaś?
Chcesz nas pozabijać?
Tutaj się urodziłem i tu chcę umrzeć.
Ale ja i Milica już nie! To nie nasz dom!
Chcecie wrócić do swojego?
Pogódź się z tym, że Jowan i Stewan są martwi!
I nie wrócą już nigdy!
Gaś ten telefon. Nie marnuj baterii.
Zapalam ostatnią świecę.
Czuję się jak jej mały płomyczek.
Migocący na najsłabszym wietrze,
mogący lada chwila zgasnąć.
Mama będzie zła, że palę ją tak wcześnie.
Może marnuję światło, ale chcę jak najprędzej skończyć list.
Pani nauczycielka mówiła, że opowie pan o Kosowie i Metochii
tym, którzy przesądzą o naszym losie.
Dlatego piszę list, panie prezydencie. Pragnę tylko jednego.
Żeby wrócił mój tata.
Proszę, żeby pan to przeczytał i pomógł mi go znaleźć.
Pewnego dnia wyszedł z wujkiem Stewanem na pole i nie wrócił.
Nazywa się Jowan.
Słyszeliśmy od paru ludzi, że widziano go w innej wsi.
Oficjalnie piszę list do pana, ale w istocie - do niego.
Liczę, że usłyszy go w telewizji.
I dowie się, że na niego czekamy.
Wukica, nastaw kawę.
Muszę siusiu, mamo.
Masz.
Tak nie mogę.
Musisz.
Nieprawda.
Nie musi.
Wąż! Szybko, do środka!
- Bogo! - Zapałki!
Bogo!
Cofnijcie się!
Wukica, poświeć!
Bierz strzelbę!
Idź z małą do środka!
Ktoś tam jest.
Są na podwórku!
Chodź, kochanie.
Wukica, chodź mi pomóc.
Prędko. Schowaj córkę pod stołem.
Szybko!
Pociągnij za to. Ciągnij.
Jazda, mocniej.
- Czekaj. - Ostrożnie.
Są na zewnątrz. Szybko, pod podłogę!
- Jest za ciemno, boję się! - Chodź!
Słuchaj mamy, Milico!
Chodź, słonko.
Szybko, złaźcie!
Prędko.
Tato? Tato, nie wychodź.
Dziadku, zostań! Nie idź, mamo!
- Mamo! - Czekaj tu, zaraz wracam.
- Tato, nie idź. - Puszczaj!
- Nie idź. - Puszczaj mnie, mówię!
Wracaj na dół!
Puść!
Nie, tato.
Proszę cię.
Puszczaj mnie i wracaj na dół!
Nie idź tam, proszę! Nie idź!
- Precz stąd, dranie, bo zabiję! - Błagam cię, wracaj!
Wynocha, bo strzelam! Wychodzę na dwór!
- Nie idź, proszę! - Bogo!
- Wynocha z mojej działki! - Wracaj!
Bogo, słyszysz mnie?
Bogo, zbudź się! Bogo!
Tato!
Tato, nie idź tam!
Wracaj tu!
Nie idź tam!
Pozabijam was!
Proszę cię, nie idź!
Tam nikogo nie ma!
- Nie damy się stąd wygonić! - Mamo, Bogo zdechł!
Wracaj do środka! Natychmiast!
Idźcie do diabła!
Tato, proszę! Błagam cię!
- Dla nas! - Nic mi już nie zostało!
Nie idź, dziadku! Zostań z nami!
To mnie chcecie? Jestem! Idę po was!
Tato!
Mamo!
Mnie chcecie, tak?! Jestem!
Nie chowajcie się, tylko wyłaźcie, diabły!
Zabraliście mi syna! Teraz moja kolej!
Idę po was! Zaduszę was gołymi rękami!
Myślicie, że się boję?! Ja wam pokażę! Ani trochę!
Chodź, mamo!
Tato!
Chodź, uciekajmy!
Masz.
Pomóż mi.
Weź rakiję. Bierz.
Polej.
Milica. Milico, wróć!
Chodź na dół!
Mamo!
Mamo, ocknij się!
Dalej! Dalej, wskakuj!
No skacz!
Czekaj. Przesuń to.
- Nie mogę. - Dalej, pchaj.
Gdy ostatnio cię widziałam, byłam malutka i bałam się ciemności.
Teraz podrosłam i wiem, że gdy wpatrywać się w nią dość długo,
staje się niegroźna.
Będę czekała każdego dnia, aż w końcu staniesz w progu,
uściskasz mnie i dasz mi buzi, tato.
Dlatego już niczego się nie boję.
Twoja Milica.
Wukica!
Oddychaj! Wukica!
Przewróć ją na bok.
- Daj wody. - Słyszysz mnie?
Oddychaj.
Polejcie jej twarz.
Milico.
Oddycha!
Dalej, oddychaj!
Oddycha!
Podczas marcowego pogromu Serbów w 2004 roku,
pomimo obecności międzynarodowych sił pokojowych,
Albańscy ekstremiści wygnali z Kosowa i Metochii ponad 4000 Serbów.
Zburzono wtedy ponad 600 domów oraz spalono 35 prawosławnych cerkwi.
19 osób zginęło, a kilkaset wciąż jest uznanych za zaginione.
Ich los pozostaje nieznany.
Scenariusz i reżyseria
Wystąpili
Zdjęcia
Muzyka
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Piotr Kacprzak