Downloaded from YTS.MX
Πολύς κόσμος ζει με δικαιολογίες.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Αρνούμαι να ζήσω υπό τη σκιά του "Κι αν;"
Θέλω η οικογένειά μου να ξέρει πως έχει έναν γιο, πατέρα, σύζυγο,
που δίνει ό,τι έχει.
Σήμερα είναι η μέρα που συναντώ το πεπρωμένο μου.
Αυτό το ταξίδι δεν πρέπει να είναι εύκολο.
Πρέπει να είναι δύσκολο.
Πρέπει να έχει προκλήσεις, γιατί αυτός ο δρόμος που βαδίζω…
δεν είναι για τους αδύναμους.
Κυρίες και κύριοι…
ο Ντέιβιντ Α. Άρνολντ!
Πώς πάει;
Κλίβελαντ, Οχάιο!
Τι γίνεται;
Καθίστε.
Θεέ μου.
Την τελευταία φορά ήμουν σε κόμεντι κλαμπ.
Τώρα είμαστε σε θέατρο.
Τι διάολο συμβαίνει;
Χαίρομαι που βγήκα έξω. Δεν ξέρω τι να κάνω.
Να σας πω κάτι.
Σας ευχαριστώ πολύ. Χαίρομαι που γύρισα.
Ωραίο να γυρίζεις σπίτι. Ο καιρός είναι σκατά, αλλά…
Είπα στα παιδιά μου… Δεν είναι από Λ.Α. Δεν έχουν ξανάρθει.
Η κόρη μου έχει τζιν με τεράστιες τρύπες.
Είπα "Άκου με, οι -13 βαθμοί θα σου μπουν στον κώλο".
Δεν ακούνε. "Καλά θα είμαι". Όταν βγήκαμε…
Πραγματικά, κλείδωσαν τα γόνατά της…
Έλεγε "Αυτά είναι μαλακίες…"
Τηλεφώνησαν πάνω στην ώρα.
Έκανα έξι μήνες περιοδεία,
πήγα σε 20 πόλεις.
Πραγματικά, έφυγα πάνω στην ώρα.
Γιατί έπρεπε να βγω από το σπίτι.
Ήμουν… Δεν μπορούσα…
Κλειστήκαμε πολύ. Δυο βδομάδες δεν είχαν πει;
Όταν είπαν δύο βδομάδες, σκέφτηκα ¨Μπορώ δύο βδομάδες".
Θα μιλήσω στα παιδιά μου, θα δω τι ανθρώπους μεγαλώνω.
Θ' ακούσω τις ιστορίες της γυναίκας μου από την αρχή ως το τέλος.
Δεν ξέρω για σας, αυτό δεν γίνεται σπίτι μου.
Έχετε ακούσει ιστορία από κάποιον που δεν ξέρει να λέει ιστορίες;
Μετά από έξι λεπτά, λες "Τι διάολο λες;"
Μετά από 30 λεπτά, λέει "Να μην τα πολυλογώ…"
Τι λες, μωρή; Αυτό ήταν πριν 13 λεπτά.
Θέλω να τελειώνεις.
Μετά από έξι βδομάδες, άρχισα ν' αράζω στο πάρκιγκ του Whole Foods.
Είδα πως είχε μόνο άντρες.
Πέρασα μια μέρα, είδα μόνο άντρες στα αμάξια τους.
Ρώτησα "Τι τρέχει;" "Δεν αντέχουμε άλλο στο σπίτι".
Κάπνιζαν, κοιτώντας από το παράθυρο. "Θα κάνω φόνο, αν ξαναπάω σπίτι".
Δεν πρέπει να είμαστε μαζί έτσι.
Ήμασταν μαζί όλη μέρα, κάθε μέρα.
Δεν πρέπει να είμαστε μαζί έτσι.
Θυμάστε που ξυπνούσατε και λέγατε "Έτσι θα είναι η μέρα";
Πρέπει να είμαστε μαζί γύρω στις δέκα ώρες τη μέρα
και τις οκτώ απ' αυτές πρέπει να κοιμόμαστε.
Να έχουμε δύο ώρες τη μέρα για να καταστρέψουμε τη σχέση,
αν θέλουμε.
Την πρώτη βδομάδα στον δρόμο, στέλνει η γυναίκα μου
"Σου λείπουμε;"
"Θα είμαι ειλικρινής.
Είμαι καλά, εντάξει;"
Αν μένεις στο σπίτι…
Αν μένεις με κάποιον άλλον, εκνευρίζατε ο ένας τον άλλον.
Τα πάντα σας εκνεύριζαν.
Αν μένεις με κάποιον, δεν μπορείς να κοιτάς τη δουλειά σου
χωρίς κάποιος να σου ζητάει κάτι συνέχεια.
Κάθε φορά. "Στην κουζίνα πας; Πού πας;"
"Το τηλεκοντρόλ παίρνω".
"Δώσε το περιοδικό". "Γιατί ζητάς πάντα κάτι;"
Όποτε σηκώνομαι, ζητά κάτι να της φέρω ή κάτι να επιστρέψω.
Πάρ' το μόνη σου!
Άσε με να ζήσω εδώ. Καταλαβαίνεις;
Να πάρει.
Καθόμαστε στον καναπέ και περιμένουμε να σηκωθεί ο άλλος.
Κανείς δεν θέλει να σηκωθεί,
γιατί ξέρουμε ότι όποιος σηκωθεί θα φέρει κάτι στον άλλον.
Παραλίγο να κατουρηθούμε πάνω μας.
"Προτιμώ να κατουρήσω στον καναπέ παρά να σου φέρω κάτι άλλο,
ορκίζομαι".
Η γυναίκα μου πίνει πολύ νερό. Πίνει κάνας άλλος…
Εννοώ, να κουβαλάει δικό του μπουκάλι…
Ναι, δεν σε συμπαθούμε.
Όσοι πίνουν νερό νομίζουν πάντα ότι θέλουν κι όλοι οι άλλοι.
"Θέλει κανείς νερό;" "Όχι, μόνο εσύ! Είσαι η μόνη.
Στο σουπερμάρκετ έχει πολλά νερά, αν θελήσουμε".
Η γυναίκα μου παίρνει μαζί της νερό όπου κι αν πάει.
Δεν το ξεχνάει ποτέ, μέχρι να πάμε για ύπνο το βράδυ.
Κάθε βράδυ αρχίζει με τον ίδιο τρόπο στο σπίτι μου.
"Τι;"
"Μάλλον ξέχασα το νερό μου".
Γιατί το κάνεις αυτό; Δεν έχουν νερό οι πιτζάμες σου.
Μετά γίνεται παθητικά επιθετική. "Αν βρεθείς κάτω,
ίσως μου φέρεις λίγο νερό".
Ποιος βρίσκεται κάτω;
Πότε πήγες να κατουρήσεις
και είπες "Γαμώτο, βρέθηκα κάτω.
Ας πάρω και το νερό της Τζούλι, αφού είμαι κάτω".
Πάρ' το μόνη σου!
Εκνευρίζαμε ο ένας τον άλλον. Μαλώναμε… Ακούστε.
Μαλώνουμε. Με τη γυναίκα μου μαλώνουμε κάθε μέρα.
Κάθε μέρα. Δεν πλακωνόμαστε.
Αλλά κάθε μέρα τα βρίσκουμε.
"Τι θα γίνει, μωρή; Θες να γίνει χαμός;"
Έτσι μου μιλάει κάθε μέρα.
Τη φοβάμαι!
Μαλώνουμε. Μαλώνω με τη γυναίκα μου. Ξέρετε πόσο καιρό είμαστε μαζί;
Θα μαλώσουμε μπροστά σας,
μιλώντας για εσάς
και χεστήκαμε που είστε εκεί.
Έχετε βγει με ζευγάρι που άρχισε να μαλώνει;
Θα πείτε "Γίνεται προσωπικό αυτό. Να φύγουμε;"
Θα πω "Είπα ότι δεν ήθελα να φάω μαζί τους αλλά με έφερες με το ζόρι.
Οπότε, γάμα το, Τζούλι, ας φάμε". Και τέλος.
Μαλώνουμε γιατί ξέρουμε ότι δεν γίνεται…
Ζούμε μαζί πολύ καιρό, είμαστε μαζί πολύ καιρό.
Είμαστε μαζί τόσο πολύ καιρό που συμφωνούμε και οι δύο
ότι χεστήκαμε το ίδιο για το τι λέει ο άλλος.
Ξέρετε πόσα χρόνια χρειάζονται γι' αυτό;
Της μιλούσα
και στη μέση της κουβέντας μου βγήκε από το δωμάτιο.
Δεν έκανε καμία ανακοίνωση, απλώς έφυγε.
Δεν προσβλήθηκα. Είπα "Σωστό". Έπρεπε να φύγει δέκα λεπτά πριν βασικά.
Πολλές σχέσεις δεν άντεξαν στην πανδημία.
Κάποιοι ήσασταν σε σχέση που δεν λειτούργησε.
Λες "Δεν θέλω να είμαι πια μ' αυτό το άτομο".
Ένας φίλος άφησε την οικογένειά του.
Βγήκε έξω και δεν γύρισε ποτέ.
Πώς κοιτάς για γράμματα;
Δεν το ανακοινώνεις όταν βγαίνεις να κοιτάξεις.
Απλώς πας και βλέπεις.
Βγήκε έξω και δεν τον ξαναείδαμε από εκείνη τη μέρα.
Το θέμα είναι πως όταν παρατάς οικογένεια, ένα μέρος της εγκατάλειψης
είναι να εξαφανιστείς και να μην ξανακουστείς ποτέ.
Όχι αυτός. Κάθε φορά που του στέλνω μήνυμα, απαντάει.
Του στέλνω "Πού είσαι;"
"Έφυγα". Τι;
Του λέω "Θα γυρίσεις;" "Όχι".
Του λέω "Ποιος διάολο παρατάει την οικογένεια
και στέλνει μηνύματα σε παλιούς φίλους;"
Για τρεις μήνες μετά, όποτε έφευγα απ' το σπίτι,
η γυναίκα μου έλεγε "Πού πας;" Έλεγα "Μη φοβάσαι, θα γυρίσω.
Δεν αφήνω τα πράγματά μου εδώ".
Ο φίλος μου όταν έφυγε
είχε συλλογή παπουτσιών αξίας 25.000 δολαρίων.
Τα άφησε όλα.
Δεν γύρισε για κάτι.
Πρέπει να έχεις τερματίσει για ν' αφήσεις τα πράγματά σου.
Βγήκες έξω τώρα, φίλε. Μ' αυτά τα ρούχα. Φαντάσου να περνάς τόσο χάλια σπίτι σου,
που να λες "Αυτά τα ρούχα αρκούν για μια νέα ζωή.
Να γαμηθούν όλα εκεί μέσα.
Δεν χρειάζομαι γυαλιά, ταυτότητα, δεν χρειάζομαι τίποτα.
Προτιμώ να τα ξαναβγάλω, παρά να γυρίσω σ' αυτήν". Έτσι ήταν.
Είπα στη γυναίκα μου "Εγώ θα έπαιρνα τα πράγματά μου και μισά δικά σου".
Κανείς δεν τα κάνει αυτά.
Γιατί ξέρω πού είμαι.
Ξέρω πού βρίσκομαι στη ζωή…
Είμαι σε ηλικία για κρίση ηλικίας.
Είμαι σ' αυτήν την ηλικία. Ειδικά στο Χόλιγουντ.
Τώρα παρατάς την πρώτη σύζυγο, παίρνεις μια νέα, δεύτερη σύζυγο,
την τρως στη μάπα μέχρι να πεθάνει.
Δείτε τις γυναίκες που είναι ώρα να τις αφήσουν.
Δείτε τις φάτσες σας.
Το θέμα είναι ότι θεωρητικά ακούγεται τέλειο.
Ακούγεται ωραίο. Κάτι νέο, ωραίο.
Όμως θα κάνεις με την καινούργια ό,τι έκανες και με την πρώτη.
Δεν θα γίνει κάτι καινούργιο.
Καταλαβαίνετε; Τίποτα νέο αυτήν τη φορά. Θα κάνω τις ίδιες συζητήσεις.
Αν έχω νέα σύζυγο, πρέπει να κάνω παιδί και μ' αυτήν.
Πρέπει να έχει όσα είχε και η πρώτη.
Θα λέει "Όλοι έχετε μωρό. Εμείς δεν έχουμε κάτι.
Θέλω να δω ένα…"
Τέτοιες μαλακίες.
Τώρα παντρεύω τη μεγαλύτερη κόρη μου. Έχω ένα μωρό έξι μηνών. Είμαι 68 ετών.
Νυστάζω τρελά.
Δεν ακούγεται ωραίο.
Ένας φίλος… Κάνα δυο φίλοι άφησαν την πρώτη σύζυγο.
Παντρεύτηκαν νεαρές συζύγους, είναι 15 χρόνια μικρότερες τουλάχιστον.
Ένας γιόρτασε μόλις την τρίτη του επέτειο γάμου.
Οι δυο τους.
Αυτή είναι 15 χρόνια μικρότερή μου.
Αυτός, στην ηλικία μου. Κάντε εικόνα το βίντεο που χορεύουν στο πάρτι.
Αυτή ξεσκίζεται στον χορό.
Ο καριόλης παλεύει.
Κάνει τις γεροντίστικες γκριμάτσες.
Τον πήρα και είπα "Φίλε, κατέβασε το βίντεο.
Φαίνεσαι σαν να παλεύεις,
κατέβασέ το".
Δεν κάνω τίποτα τέτοιο.
Θα κάτσω με τη γυναίκα μου,
θα τρώμε Doritos και θα καταρρέουμε μαζί.
Αυτό θα κάνουμε.
Δεν κάνω τίποτα τέτοιο.
Προσπαθούμε να διώξουμε τα παιδιά, επιβάλλεται.
Αν θες ανανέωση στη σχέση σου, βγάλε τα παιδιά απ' τη ζωή σου.
Έχω δύο, ένα 14 κι ένα 16 ετών.
Ακούστε, καταρχάς, τα νέα παιδιά
είναι οι πιο προνομιούχοι άνθρωποι που έχω συναντήσει.
Με πιάνετε;
Αλλά το θέμα είναι
πως ξέρω ότι είναι έτσι επειδή εμείς τα κάναμε έτσι.
Τα παιδιά μου…
Κάνουμε για τα παιδιά μας περισσότερα απ' όσα έγιναν για εμάς.
Όμως σκέφτηκα ότι μια χαρά βγήκα.
Ποιος είναι ο σκοπός; Τι προσπαθώ να κάνω;
Να πώς ξέρω ότι έκανα πάρα πολλά.
Η κόρη μου Άννα Γκρέις έγινε 16. Με παίρνει και λέει "Θέλω να σου μιλήσω".
Εγώ δεν έλεγα τέτοια στον πατέρα μου.
Προτιμούσα να μη μιλάμε, για να πω την αλήθεια.
Λέει "Θέλω να μιλήσουμε. Γίνομαι 16.
Θέλω να σου πω τι είδους αμάξι θα ήθελα".
Της λέω "Πες μου τι πιστεύεις ότι θα πάρεις".
Λέει "Έχω βάλει στο μάτι το G-Wagon".
"Τι διάολο νομίζεις ότι κάνουμε εδώ,
για να υπάρχει ένα G-Wagon κάπου στο μέλλον σου;
Πώς νομίζεις ότι θα πάρεις αμάξι 100.000 δολαρίων;"
Η Τζούλι γενικά υποστηρίζει τα παιδιά. Όταν το άκουσε, νευρίασε.
Είπε "Στάσου, εγώ τον πηδάω και δεν έχω G-Wagon.
Εσύ δεν παίζει να πάρεις G-Wagon.
Θα πάρεις Corolla του '98. Ξεκουμπίσου από δω".
Γιατί πιστεύεις ότι θα πάρεις G-Wagon;
Επειδή τους τα δίνουμε όλα.
Είναι η γενιά που τους δίνονται τα πάντα.
Η γενιά του βραβείου συμμετοχής.
Να σας πω κάτι.
Έχετε βραβεία συμμετοχής στο σπίτι σας;
Τα παιδιά σας δεν θα καταφέρουν τίποτα.
Σας το λέω, αυτά είναι μαλακίες.
Το όλο θέμα του "Όλοι είναι νικητές!"
Όχι, δεν είναι.
Ξέρω κάποιους χαμένους στη ζωή μου.
Και κοπιάζω για να είμαι μαζί τους.
Γιατί να φύγει ο νικητής με ό,τι πάρει κι ο χαμένος;
Πείτε μου. Τι διδάσκουμε; Όλοι είναι νικητές; Όχι!
Υπάρχει στεγαστικό δάνειο συμμετοχής;
Πότε σας είπε η τράπεζα
"Ούτε πιστοληπτική ικανότητα ούτε εισόδημα,
αλλά εδώ όλοι είναι νικητές.
Να το δάνειό σας. Καλή τύχη!" Δεν μας παρατάς; Δεν παίζει!
Βραβεία συμμετοχής και πιστοποιήσεις.
Λατρεύουν να δίνουν πιστοποιήσεις, είναι το αγαπημένο τους.
Στην τρίτη δημοτικού η κόρη μου
ήρθε σπίτι με πιστοποίηση εθελοντισμού στο σχολείο.
Την κρέμασε δίπλα στο πτυχίο της μαμάς της.
Περήφανη!
Της είπα "Βγάλε τη μαλακία από δω! Η μαμά σου κόπιασε για το πτυχίο
κι εσύ κρεμάς μια πιστοποίηση επειδή μοίραζες καλαμάκια τη μέρα χυμού;"
Δεν τα κάνουμε αυτά.
Πάντα παίρνουν πιστοποιήσεις, βραβεία συμμετοχής.
Φταίει ότι η παιδική χαρά είναι μαλακή.
Αυτό φταίει. Η παιδική χαρά είναι πολύ…
Όταν μεγάλωνα εγώ, η παιδική χαρά είχε άσφαλτο.
Ήταν φτιαγμένη από μπετόν, υπήρχαν γυαλιά.
Έπεφτες, χτυπούσες το γόνατο, μάτωνες, σηκωνόσουν και ξανάπαιζες.
Έχετε πάει σε παιδική χαρά σήμερα; Ειδικά σε καλές γειτονιές.
Το έδαφος είναι από σφουγγάρι.
Άλλαξαν τη δομή του εδάφους για να προστατεύσουν τα φλώρικα παιδιά.
Τώρα χοροπηδούν στη ζωή, σαν να είναι όλα τέλεια.
"Θεέ μου!"
Αυτό δεν είναι αληθινό.
Τίποτα δεν είναι αληθινό.
Αλλά το κάνεις. Μεγάλωσα τη δεκαετία του '80.
Ξέρω ότι έγιναν μαλακίες.
Κάναμε πολλά λάθη, αλλά πρέπει να βρω τα μαθήματα ζωής που λειτούργησαν,
να τα κρατήσω και ν' αφήσω πίσω τις μαλακίες.
Αυτό οφείλω και το κάνω με τα παιδιά μου. Γιατί θέλω να το έχουν αυτό μέσα τους.
Αυτό τους λέω συνέχεια.
Πρέπει να έχεις αυτό που θα σε κάνει να παλέψεις στα δύσκολα.
Γιατί θα έρθουν. Καταλαβαίνετε; Η ζωή θα επιτεθεί.
Χέστηκα για το πόσο σπουδαίος ήσουν σε λύκειο και κολέγιο.
Πρέπει να το έχεις.
Ήμουν ο τελευταίος της τάξης μου όταν αποφοίτησα.
Καταλαβαίνετε;
Στο πρόγραμμα ήταν το όνομά μου κι αυτού που τύπωσε τα προγράμματα.
Δεν υπήρχε πιο χαμηλά να πας.
Αλλά είχα αυτό μέσα μου
και το ψάχνω αυτό και στα παιδιά μου.
Θέλω να το έχετε αυτό.
Προσπαθώ να κάνω διάφορα. Προσπάθησα. Τα παιδιά έπαιζαν βόλεϊ.
Δίναμε βραβείο συμμετοχής στο βόλεϊ για πολύ καιρό.
Μετά από λίγο, σχημάτιζαν λάθος ιδέα για τον εαυτό τους.
Δεν μ' αρέσει αυτό.
Αν είναι να παίζουμε, θα παίζουμε αληθινά αθλήματα.
Οπότε παίξαμε βόλεϊ σε αγώνες νέων.
Δεν ξέρω αν ξέρετε από αγώνες νέων, αλλά είναι δύο πράγματα.
Πολύ ακριβοί και πολύ ανταγωνιστικοί.
Κι όταν λέω ακριβοί,
εννοώ χιλιάδες δολάρια σε ξενοδοχεία άλλων πολιτειών
για να σε δουν να παίζεις.
Κι αν δίνω χιλιάρικα για να σε δω να παίζεις,
θέλω να καταβάλεις προσπάθεια, κατάλαβες;
Θυμάμαι, η Άννα Γκρέις ήταν 13 ετών όταν την πήγαμε να παίξει σε αγώνα.
Και πήγε στο Βέγκας.
Για να παίξει σε τουρνουά.
Με το που μπήκε στο γήπεδο, είδα ότι κατάλαβε
πως αυτό δεν είναι φιλικό παιχνίδι.
Γιατί τα κορίτσια είχαν αυτό το βλέμμα.
Οι μπάλες έπεφταν…
Είδα την αυτοπεποίθησή της να τρεμοσβήνει.
Δεν μ' αρέσει αυτό.
Περνάει μπάλα δίπλα της, κάνει… Λέω "Να σου γαμήσω!"
Έχετε θυμώσει τόσο που να βράζει το στήθος σας;
Είμαι στις σκάλες με τους γονείς, πηγαινοέρχομαι, κοιτάζω την Άννα Γκρέις.
Η Τζούλι λέει "Κάθισε κάτω".
Λέω "Σκάσε, Τζούλι. Ξόδεψα τόσα λεφτά για να έρθω κι αυτή…
Θα τους σκοτώσω όλους στο μπουρδέλο!"
Το θεώρησε ό,τι χειρότερο έχω πει.
"Πώς το λες αυτό;" Πλάκα κάνεις;
Ο πατέρας μου το έλεγε κάθε βδομάδα όταν μεγάλωνα.
Κάθε βδομάδα ακούγαμε "Θα τους σκοτώσω όλους στο μπουρδέλο!
Και μετά θ' αυτοκτονήσω!"
Σκεφτόμουν "Για στάσου!
Θα πεθάνουμε όλοι για έναν χυμό κεράσι;
Ποιο είναι το πρόβλημά του;"
Δεν είχα καταλάβει ποτέ αυτόν τον θυμό μέχρι τώρα.
Κοιτάζω την Άννα Γκρέις, κοιτάζει μπροστά,
σαν να μη βλέπει ότι την καρφώνω.
Αλλά ξέρω ότι νιώθει το κάψιμο στο πλάι του προσώπου της.
Μόλις κοιταζόμαστε
λέω "Θα σε σπάσω στο ξύλο μόλις τελειώσει".
Μπήκαμε στο αμάξι, μαλώναμε τεσσερισήμισι ώρες μέχρι το Λ.Α.
"Δεν προσπαθείς". "Προσπαθώ". "Όχι, δεν είναι προσπάθεια…"
Έτσι ακούγεται όταν μαλώνεις με έφηβη.
Για να μην πολυλογώ, τα παράτησε.
Να τι έμαθα.
Όταν έχεις μια άποψη που δεν είναι δημοφιλής στην οικογένεια,
στο τέλος θα την ξεχάσεις.
Γιατί, ό,τι κι αν θες να πεις, στο τέλος θα σε κατηγορήσουν.
Θέλω να πω ότι δεν τα παρατάμε, τελειώνουμε ό,τι αρχίζουμε,
αγωνιζόμαστε ό,τι κι αν γίνει.
Το θεωρώ πολύ καλό μάθημα.
Αλλά το μετέτρεψαν σε "Έχεις κακή ενέργεια, μπαμπά!
Μας ρημάζει το σπίτι".
Είναι η γενιά των σλόγκαν.
"Προσβάλλεις το σώμα και είναι συναισθηματική κακοποίηση…"
Ξέρεις τι είναι κακοποίηση;
Να σκάω 3.500 στο Βέγκας για να κάνεις…
Αυτό είναι κακοποίηση.
Τρία χρόνια μετά, δεν είχε κάνει τίποτα.
Τελικά πήγε σε νέο ιδιωτικό σχολείο.
Είπαν, για να φοιτήσεις, πρέπει να πάρεις μάθημα επιλογής.
Σε κάτι να συμμετάσχεις. Της είπα "Διάλεξε κάτι".
"Δεν θέλω".
Είπα "Θα διαλέξω εγώ. Δεν θα είσαι στο TikTok όλη μέρα στο σχολείο".
Δεν διάλεξε, διάλεξα εγώ για εκείνη.
Να κάτι άλλο που έχω μάθει.
Όταν είναι να πω κάτι στην οικογένεια
που ξέρω ότι δεν θα αρέσει,
το κάνω δημοσίως.
Γιατί ξέρω ότι δεν θα φερθούν πολύ τρελά με κόσμο γύρω.
Τρώγαμε δεκατιανό
και είπα "Άννα Γκρέις, πήρα μια απόφαση.
Θα παίξεις βόλεϊ".
Τρελάθηκε. "Δεν θέλω να παίξω!"
Φώναζε "Το βόλεϊ τελείωσε για μένα!"
Λες και είναι 49 με πρόβλημα στο γόνατο και δεν μπορεί να παίξει πια.
Η αδερφή της, η Άσλιν, είναι 14.
Είναι η αντιδραστική και φεμινίστρια της οικογένειας.
Υπερασπίζεται την αδερφή της αμέσως.
"Δεν θα την αναγκάσεις. Είναι γυναίκα, είσαι άντρας.
Δεν θα της πεις… Θ' ακουστούμε, θα διαδηλώσουμε…"
Είπα "Βούλωσέ το, Άντζελα Ντέιβις! Κανείς δεν σε ρώτησε.
Άννα Γκρέις, έχουν τριήμερα δοκιμαστικά.
Θα σε πάμε, θα δοκιμάσεις και δεν ακούω τίποτα".
Μετά από τρεις μέρες, κάνει δοκιμαστικό. Για τρεις μέρες δεν μας μιλάει.
Μ' αρέσει που νομίζουν ότι με πληγώνει όταν δεν μου μιλάνε.
Προσωπικά, το προτιμώ.
Γιατί ξέρω ότι για τρεις μέρες δεν θα μου ζητήσουν τίποτα.
Την τρίτη μέρα,
μας στέλνει μήνυμα στην ομαδική συνομιλία.
Να τι έλεγε.
"Γαμώτο, γονείς.
Μπήκα στην ομάδα, είμαι ενθουσιασμένη. Καρδούλα".
Λοιπόν…
Ο Ντέιβιντ που μεγάλωσαν οι Μπάρμπαρα κι Έντι τη δεκαετία του '80,
κόλλησε στην πρόταση που έλεγε "γαμώτο".
Γιατί σκέφτομαι "Σε ποιον μιλάς έτσι;
Από πότε βρίζεις μπροστά μας;"
Αλλά ο Ντέιβιντ που προσπαθεί να προοδεύσουμε
έμεινε στο "Είμαι ενθουσιασμένη, καρδούλα"
γιατί ελπίζω ότι θα το συνδέσει με τη στιγμή πριν τρεις βδομάδες
που φώναξε "Το βόλεϊ τελείωσε για μένα!"
Και θα καταλάβει πως αν ξεπεράσεις τη δυσκολία,
ίσως βρεις κάποια επιτυχία.
Αυτό θέλω να ξέρει.
Πήρε τα πάνω της από εκείνη τη φορά που είχε παίξει.
Την είδα να παίζει πριν αρχίσω την περιοδεία πριν έξι μήνες.
Το κορίτσι παίζει.
Μπλοκάρει, καρφώνει, το ζει.
Βλέπω την αυτοεκτίμησή της να μεγαλώνει όταν είναι στο γήπεδο και παίζει.
Τελειώνει. Μ' αγκαλιάζει. "Ευχαριστώ που με ανάγκασες".
Είπα "Είμαι ο πατέρας σου. Πρέπει να βλέπω όσα δεν βλέπεις.
Να θυμάσαι κάτι. Ό,τι κι αν γίνει, πάντα θα σε υποστηρίζω.
Επειδή σ' αγαπώ".
Είπα…
"Αλλά αν ξαναβρίσεις σε μήνυμα μπροστά μου,
θα τους σκοτώσω όλους στο μπουρδέλο".
Παίρνεις τα μαθήματα ζωής, αφήνεις τις μαλακίες.
Αυτό κάνω.
Τους κάνω χατίρια κι ας μη θέλω, γιατί ενίοτε μαθαίνω πράγματα για μένα.
Ήθελαν σκύλο. Εγώ δεν θέλω σκύλο.
Αρχικά, οι σκύλοι ζουν διαφορετικά απ' ό,τι όταν μεγάλωνα.
Νέοι ιδιοκτήτες σκύλων, κάνετε πάρα πολλά. Σας το λέω.
Τα παίρνετε στο σουπερμάρκετ,
τριγυρνάτε έχοντάς τα σε τσαντούλες.
Πέταξα για εδώ στην πρώτη θέση, μ' ένα κανίς δίπλα,
με βλέμμα "Γιατί είσαι δω;"
Όχι, μωρή, εσύ γιατί είσαι εδώ;
Βάζετε το στόμα σας στο στόμα τους. "Θεέ μου, σ' αγαπώ πάρα πολύ".
Αλλά δεν κάνετε το εμβόλιο. Όμως αυτό εδώ…
Αλλά "Δεν το θέλω αυτό στο σώμα μου.
Το σκυλί που γλείφει τα παπάρια του όλη μέρα δεν πειράζει".
Δεν μας παρατάτε;
Γιατί να θέλω σκύλο;
Είχα σκύλο μεγαλώνοντας.
Τότε μου ήρθε, είπα
"Είχα σκύλο μεγαλώνοντας και ήταν απαίσια".
Ένα από τα μεγαλύτερα παιδικά μου τραύματα ήταν από ένα σκυλί μου.
Μεγάλωσα εδώ στο Κλίβελαντ του Οχάιο.
Ήμουν οκτώ ετών.
Στεκόμουν στην πόρτα, το σκυλί κατουρούσε στο γρασίδι.
Έξω, σταματάει αμάξι, ανοίγει την πόρτα, αρπάζει το σκυλί και φεύγει.
Είπα "Τι;"
Είπα "Μπαμπά, πήραν το σκυλί!"
Αυτό βρήκε να κάνει αυτήν τη φρικτή στιγμή της ζωής μου.
Έκανε…
"Εντάξει. Έλα στο σπίτι". Είπα "Στάσου ένα λεπτό!
Δεν θα κάνεις τίποτα;" Και μου θυμώνει.
"Τι διάολο θες να κάνω, Ντέιβιντ; Πάει ο σκύλος!"
Είπα "Να πάρει, δεν πρέπει να νοιαζόμαστε για τα σκυλιά!"
Με στοίχειωνε για χρόνια.
Μεγάλωσα σε μια εποχή που δεν μιλούσες για αισθήματα στους γονείς.
Τα επεξεργαζόσουν
στο δικό σου οκτάχρονο μυαλό.
Το σκεφτόμουν για χρόνια.
Καταλαβαίνω γιατί βγήκε και κοίταξε από κει.
Επειδή προς τα κει έφυγαν.
Από κει γιατί κοιτάζεις;
Λες να έκαναν τον γύρο του τετραγώνου με το αμάξι,
να γύριζαν και να έλεγαν "Πάρε, πλάκα σου έκανα".
Το τρελό είναι πως ό,τι κι αν κάνεις,
καταλήγεις ακριβώς σαν αυτούς.
Σαν αυτούς. Θα λες ό,τι λένε, γιατί είναι το μόνο υπόδειγμα που έχεις.
Ακόμα κι αν λέω πως δεν θα γίνω έτσι,
καταλήγω να λέω τα ίδια πράγματα που άκουγα μια ζωή.
Το θέμα είναι ότι μεγάλωσα…
Με μεγάλωσαν τρεις πολύ ισχυροί άντρες με επιρροή.
Όλοι τους, με διαφορετικό τρόπο,
έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να αποκτήσω αυτό που έχω μέσα μου.
Ο πατριός μου,
ο μπαμπάς μου
κι ο παππούς μου.
Όλοι διαφορετικοί αλλά πολύ σημαντικοί.
Ο παππούς μου ήταν ο τύπος
που έβαλε όλη την οικογένεια στο κολέγιο, έχοντας ο ίδιος φτάσει μέχρι το γυμνάσιο.
Ναι.
Έβλεπα τον παππού μου να δουλεύει κάθε μέρα.
Ήταν ο τύπος που του άρεσε όταν σε γνώριζε
να υπερηφανεύεται πως θα σου μιλούσε δέκα λεπτά
και μετά θα μπορούσε να σου πει τι πρόβλημα έχεις.
Αν δεν μπορούσε να το βρει, συνόψιζε πως είσαι "στα σκατά".
Έτσι έλεγε.
Δεν ξέρουμε τι είναι,
αλλά αν δεν σε καταλάβαινε, ήσουν σίγουρα στα σκατά.
Όταν μεγάλωσε ο παππούς μου, στα 80 του,
του άρεσε πολύ ν' αράζει στο σπίτι και να μιλάει για μένα.
Επειδή δεν καταλάβαινε πώς θα τα βγάλω πέρα στον κόσμο.
Κι ανησυχούσε για μένα σ' όλη του τη ζωή.
Στα 80 σου δεν χρειάζεσαι άλλον για να συζητήσεις.
Χειρίζεσαι μια χαρά και τις δύο πλευρές της συζήτησης.
Καθόταν σε μια μικρή, πορτοκαλί πολυθρόνα,
που δεν κάθισε άλλος ποτέ ακόμα κι αφού πέθανε.
Θυμάμαι πως πάντα καθόταν εκεί.
Ο παππούς μου φαινόταν πάντα ταραγμένος.
Ξέρετε…
Εγώ…
Θέλω να σας ευχαριστήσω
που ακούτε αυτό το αγόρι.
Γιατί μέχρι σήμερα
κανείς δεν ήθελε ν' ακούσει τον Ντέιβιντ.
Γιατί δεν μιλάει ποτέ για τίποτα.
Βλέπετε,
αυτό που πρέπει να καταλάβετε για τον Ντέιβιντ
είναι πως είναι τεμπέλης.
Είναι τεμπέλης.
Αν το ψωμί απέχει πάνω από μισό μέτρο, θα πεθάνει από την πείνα.
Εκεί θα τον βρείτε. Νεκρό.
Πεσμένο 15 εκατοστά από ένα τοστ, γιατί είναι τεμπέλης.
Δεν ξέρω από πού πήρε την τεμπελιά του.
Είμαι 79 ετών.
Δουλεύω από τα οκτώ μου.
Δουλεύω κάθε μέρα.
Ξυπνάς, περπατάς δυο τρεις ώρες ως τη δουλειά.
Δουλεύεις δέκα δώδεκα ώρες.
Περπατάς τέσσερις ως έξι ώρες πίσω κάθε μέρα.
Δεν είχαμε ρεπό.
Στα ανθρακωρυχεία της Δυτικής Βιρτζίνια.
Κάθε μέρα, σωστά.
Δούλευα εκεί μια μέρα, ένα αγόρι δεν πρόσεχε,
χαζολογούσε, άφησε το καρότσι,
μου έκοψε τα τέσσερα δάχτυλα, αλλά δεν σταμάτησα τη δουλειά.
Παίρνεις τα δάχτυλα, τα βάζεις σε σακούλα και τελειώνεις τη βάρδια.
Διάολε.
Είμαι 81 ετών.
Δουλεύω από τα έξι μου, καταλαβαίνετε;
Βλέπετε,
ήξερα ότι ο Ντέιβιντ Άρνολντ θα δυσκολευόταν
σ' αυτόν τον κόσμο.
Επειδή δεν είχε μπαμπά.
Γιατί η μαμά του… Να πάρει… Τσιλημπούρδιζε…
Έμεινε έγκυος από έναν φαντομά.
Ναι, φαντομάς. Που κάνει ό,τι κάνει και μετά εξαφανίζεται, αυτό σημαίνει.
Οπότε έπρεπε να τον αναλάβουμε με τη γιαγιά του.
Και ξεχνάω, τι…
Τι μέρα πήγαμε να δούμε το παιδί;
Ήταν… Να πάρει.
Στις 15 Μαρτίου του 1968.
Θυμάμαι, πήγαμε στο νοσοκομείο και μόλις τον κοίταξα, είπα "Άννα Μέι,
αυτός είναι τεμπέλης.
Με καταλαβαίνεις;
Ούτε δύο ώρες δεν έχει στον κόσμο και κοιμάται ήδη. Είναι τεμπελιά".
Εγώ δεν κοιμάμαι έτσι.
Είμαι 83 ετών.
Δουλεύω από τεσσάρων, καταλαβαίνετε;
Όμως,
τελικά,
ο χρόνος μου στη Γη τελείωσε.
Κι έπρεπε να φύγω.
Και, σας το λέω, ανησυχώ γι' αυτό το αγόρι κάθε μέρα.
Γιατί, μα τον Θεό, δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρει.
Είχα πολύ καιρό να τον δω.
Και ξαφνικά μια μέρα…
τον είδα.
Και περπατούσε.
Δύο, δυόμισι ώρες.
Και είπα "Πού πηγαίνει το αγόρι;"
Και τον βλέπω
να μπαίνει σ' ένα κλαμπ κωμωδίας.
Και λέει εκεί τις ιστορίες του,
κουτσομπολεύει και κουβεντιάζει με τον κόσμο.
Και μετά τον είδα να περπατά
δυόμιση ώρες για πίσω.
Και τον βλέπω να το κάνει κάθε μέρα.
Για πολύ καιρό.
Πολύ καιρό.
Και μια μέρα, μου ήρθε.
Δεν είναι καθόλου τεμπέλης.
Απλώς…
Έπρεπε να βρει τον σκοπό που θα τον έκανε να περπατήσει.
Οπότε,
όταν τον δείτε,
να του πείτε
"Πάπα, σε βλέπω.
Σε καμαρώνω".
Ο πατριός μου δεν είχε δουλειά, δεν έψαχνε
και να γαμηθεί όποιος του έλεγε να βρει.
Ο πατριός μου ήταν εντελώς διαφορετικός τύπος.
Ο πατριός μου είχε μια φήμη όμως.
Τη δεκαετία του '50 έφτιαξε συγκρότημα, του '70 έγινε διάσημο,
τους O'Jays.
-Ναι! -Ναι.
Αλλά το παράτησε μια μέρα πριν βγάλουν ένα εκατομμύριο.
Όσο ήμουν μικρός προσπαθούσε ν' αποδείξει
ότι το μεγαλύτερο ίσως λάθος του
δεν ήταν καθόλου λάθος.
Αυτό είναι το θέμα. Ξέρετε κανέναν από τότε;
Ο πατριός μου είναι από τότε.
Ήταν όλοι ψαγμένοι.
Καταλαβαίνετε;
Φορούσαν μόνο μετάξι, χωρίς κανέναν λόγο.
Έκανε κινήσεις δεκαετίας του '70 με τα δάχτυλα.
Και είχε περμανάντ αλλά όχι κανονική.
Ο πατριός μου ήταν μάγκας. Σου μιλούσε υποτιμητικά.
Γιατί "Εγώ έφτιαξα τους O'Jays, εσύ όχι".
Όλες οι προτάσεις άρχιζαν με τον ίδιο τρόπο.
"Όχι, φίλε, όχι".
Θυμάμαι να λέω στη μητέρα μου "Γιατί μ' έφερες εδώ;"
Έβαζε πολλούς κανόνες ο πατριός μου.
Ένας σημαντικός που είχαμε με τις τρεις αδερφές μου
ήταν ένα ποτήρι χυμό ανά παιδί τη μέρα.
Μετά απ' αυτό, πίνεις νερό. Αυτός ήταν ο κανόνας.
Δεν μπορούσες να τον παραβείς
γιατί μας μοίραζε κουπόνια το πρωί.
Ξυπνάς, κατεβαίνεις, στέκεται εκεί.
"Καλημέρα. Να το κουπόνι σου. Ξόδεψέ το όπως θέλεις".
Ήμουν έξυπνο παιδί.
Κράτησα τα κουπόνια για τέλος της βδομάδας.
Παρασκευή τα έβαλα στο τραπέζι.
"Έχω πέντε κουπόνια, θέλω πέντε ποτήρια χυμό".
"Όχι, φίλε, όχι.
Το χρώμα κουπονιού για σήμερα, Ντέιβιντ, είναι το μπλε.
Δεν έχεις κανένα τέτοιο.
Πιες νερό".
Έλεγα "Το μισώ αυτό το μέρος!"
Δεν μπορούσα με τίποτα να καταλάβω γιατί ήταν τόσο τσιγκούνης.
Και μια μέρα, μου ήρθε. Δεν ήταν τσιγκούνης.
Ήταν άφραγκος.
Κι έχει διαφορά.
Όταν είσαι άφραγκος, έχεις άλλον ρυθμό.
Καταλαβαίνετε;
Έχεις μια μόνιμη πίεση στον σβέρκο σου
κι όποια απόφαση παίρνεις στη ζωή σου πιέζει λίγο ακόμα.
Δεν αφορούσε καν τον χυμό.
Δεν ήταν καν αληθινός χυμός.
Ήταν ένα φτηνό, ζαχαρούχο νερό με χρώμα.
Αλλά όταν τελείωνε ο χυμός, αυξανόταν η πίεση στον σβέρκο.
Αυτή ήταν αληθινή.
Αλλά εγώ, ένα δεκάχρονο παιδί, ήθελα μόνο χυμό.
Δεν μπορούσα να δω τη ζωή του με τα μάτια ενός 33χρονου άντρα.
Ότι παντρεύτηκε κάποια
με τρία παιδιά, δύο εκ των οποίων όχι δικά του.
Έτσι; Δεν υπάρχουν λεφτά.
Αυτή του τρώει τ' αυτιά, δεν τον αφήνει να το ξεχάσει.
Ο χυμός τελειώνει,
υπάρχει πίεση στον σβέρκο του
και κάθε μέρα στο σπίτι μας, στο ράδιο,
το μόνο που ακούς είναι
Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, πιαστείτε χέρι χέρι
Φτιάξτε ένα τρενάκι αγάπης
Τρενάκι αγάπης
Εκπλήσσομαι που δεν μας σκότωσε όλους. Καταλαβαίνετε;
Αλλά δεν μπορούσα να δω τη ζωή μέσα από τα μάτια του, ήμουν δέκα ετών
και θα καταλάβαινα τι περνούσε
σαράντα χρόνια μετά,
που ήμουν στο σπίτι μου και τα παιδιά μου ήταν ενός και δύο.
Η Τζούλι μαγείρευε.
Είχα μόλις παρατήσει τη δουλειά του νοσοκόμου
για να κυνηγήσω την κωμωδία.
Και θυμάμαι πως κοιτούσα τον οικογενειακό μας λογαριασμό κάθε μέρα,
γιατί αυτό το ποσό έδειχνε πόσο χρόνο είχα να κυνηγήσω τ' όνειρό μου.
Κοίταζα και ξανακοίταζα.
Θυμάμαι που μπήκα μια μέρα κι έλεγε μηδέν.
Εκείνη τη στιγμή
ένιωσα την πίεση στον σβέρκο μου.
Συνειδητοποίησα ότι ο χυμός μου τελειώνει.
Έλεγα "Τι να κάνω;" Το εύκολο είναι να γυρίσω στη δουλειά,
που πληρώνει λογαριασμούς, μας φροντίζει,
ή να βρω πώς θα μείνω στο μονοπάτι
στον οποίο τώρα περπατάω επιτυχώς, για να κυνηγήσω τ' όνειρό μου.
Ήξερα ακριβώς τι έπρεπε να κάνω.
Έτσι; Πήγα στην κουζίνα που μαγείρευε η Τζούλι,
την κοίταξα και είπα "Τζούλι…
ένα ποτήρι χυμό
ανά παιδί τη μέρα.
Όλοι οι υπόλοιποι πίνουμε νερό".
Χέστηκα τι κάνετε, θα γίνετε ίδιοι μ' εκείνους.
Το τρελό είναι
πως μόλις το 2005 συνειδητοποίησα ότι ο πατριός μου με δίδαξε…
Το 2005, όταν τον είδα να μπαίνει στο Πάνθεο της ροκ εντ ρολ
με τους O'Jays, ακριβώς εδώ.
Με δίδαξε κάτι που δεν είχα καταλάβει καν,
να μην τα παρατάω ποτέ.
Όσο τον ξέρω,
μέχρι και σήμερα, 81 ετών, δεν τα παρατάει.
Όποτε τον βλέπω λέει "Έχω συνάντηση…" Πάνε οι συναντήσεις, τελείωσε.
Παλουκώσου κάτω. Κατάλαβες;
Σου έχω ένα ποτήρι χυμό.
Μετά πιες νερό. Ξέρεις τους κανόνες, δικοί σου είναι.
Ο πατέρας με δίδαξε χωρίς να το ξέρει.
Ότι δεν θα γίνομαι ήρωας επειδή είμαι άντρας,
δεν θα θυσιαστώ για να σωθεί άλλος.
Θέλουν να σώζουμε καταστάσεις.
Ο πατέρας με έμαθε το "Γάμησέ το, δεν το κάνω".
Έβγαινα τα Σαββατοκύριακα με τον πατέρα, με τον πατριό μου.
Μας έπαιρνε ο μπαμπάς μου.
Με μητριά κι ετεροθαλή αδέρφια αράζαμε μαζί.
Η μητριά μου μας πρόσεχε το διήμερο γιατί ο μπαμπάς έφτιαχνε το αμάξι.
Η μητριά μου πάντα είχε υφάκι.
Φορούσε μια ρόμπα χωρίς κορδόνι, την κρατούσε μ' ένα χέρι.
Είχε πάντα τσιγάρο και μας έβριζε.
"Κωλόπαιδα, μ' εκνευρίζετε".
Γιατί είναι τόσο θυμωμένη;
Δεν καταλάβαινα ότι της παρατούσε άλλα δύο παιδιά.
Φυσικά είναι θυμωμένη.
Έρχεται μια στιγμή που καταλαβαίνεις τι σκέφτονται για σένα.
Είχα ένα αποκριάτικο πιστόλι. Η μητριά μου είπε "Δώσε μου το πιστόλι.
Ας κάνουμε μια φάρσα στον πατέρα σου.
Όταν έρθει μέσα, θα προσποιηθώ ότι σας σκοτώνω όλους.
Να δούμε τι θα κάνει".
Λέω "Γαμώτο, για κάτσε!"
Φόνο; Πώς φτάσαμε στον φόνο; Γιατί όχι μπαλόνια με νερό;
Πώς πας κατευθείαν στον φόνο;
Αλλά με ξέρετε, λέω "Ρίξε σ' εμένα πρώτα.
Για να πέσω και να βλέπω τι κάνει ο μπαμπάς".
Μπαίνει ο πατέρας μου να πιει νερό.
Η Τζάκι έχει το όπλο στη ρόμπα, εντάξει; Με το που μπαίνει, αρχίζει αυτή
"Βαρέθηκα να μ' αφήνεις με τα παιδιά". Βγάζει το όπλο. Αρχίζει να ρίχνει.
Μου ρίχνει πρώτο, πέφτω.
Είμαι κάτω, κοιτάω εκείνη, κοιτάω αυτόν, να δω τι θα κάνει.
Ξέρω ότι ο πατέρας μου θα μεταμορφωθεί σε υπερήρωα.
Πραγματικά, με κάθε βολή που έπεφτε,
πλησίαζε όλο και πιο πολύ στην πόρτα.
"Τι έπαθες;"
Λέω "Μας παρατάει όλους;"
Έμεινε ένα, η πεντάχρονη αδερφή μου, η Τάμι.
Ξέρω ότι θα πάει να σώσει το μωρό.
Πραγματικά, ο τύπος πέρασε από πάνω μου
για να φτάσει στην πόρτα.
Τότε έβαλα τα γέλια.
Γελάμε όλοι, ξέρουμε ότι το αστείο τελείωσε.
Ο πατέρας λέει "Τι… Τώρα θα…"
"Τίποτα δεν θα έκανες.
Μας παράτησες όλους!"
Ο μπαμπάς μου λέει "Έριξε σ' όλους. Γιατί να τη φάω κι εγώ;"
Έμαθα τότε ότι δεν χρειάζεται να γίνω ήρωας.
Το λέω συνεχώς στη γυναίκα μου. "Μη με αναγκάσεις να γίνω ήρωας,
γιατί θα σε απογοητεύσω, το υπόσχομαι".
Είμαι νηφάλιος 23 χρόνια.
Δεν ξέρω αν καθάρισα επειδή έπιασα πάτο
ή επειδή κουράστηκα να κοπιάζω για να πάρω ναρκωτικά.
Θέλουν πολύ κόπο τα ναρκωτικά.
Αν γνωρίζετε χρήστες, δεν είναι τεμπέληδες.
Έχουν κίνητρο.
Μένεις ξύπνιος όλη νύχτα, κλέβεις, συμβαίνουν πολλές μαλακίες.
Τα καλά ίσως να σκάσουν τα ξημερώματα.
Δεν γίνεται να είσαι τεμπέλης, πρέπει να είσαι έξω.
Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα στη χρήση
είναι ότι δεν έμοιαζα με χρήστη.
Πάντα ήμουν έτσι, δυσκολευόμουν ν' αγοράσω ναρκωτικά,
γιατί το βαποράκι νόμιζε ότι είμαι μυστικός μπάτσος.
Κάθε φορά έλεγε "Φύγε, ξέρω ότι είσαι μπάτσος".
"Ορκίζομαι, δεν είμαι! Η ζωή μου είναι σκατά, θέλω πράμα!"
Για 30 λεπτά προσπαθούσα να τον πείσω ότι η ζωή μου είναι χάλια για να δώσει.
Γύριζα στο αμάξι κι έλεγα "Είναι εξαντλητικό".
Το αστείο είναι πως άργησα να καθαρίσω.
Γιατί δεν έκανα ποτέ κάτι τρελό.
Μόνο βλακείες έκανα.
Δεν δολοφόνησα κανέναν, δεν σκότωσα.
Δεν λήστεψα, δεν έκανα ποτέ τέτοια.
Έκανα βλακείες, όπως να μπω φυλακή δύο μέρες στη σειρά.
Από τον ίδιο μπάτσο. Τέτοιες βλακείες έκανα.
Δεν είχα δίπλωμα οδήγησης
από τα 17 μου μέχρι τα 20 περίπου.
Πάντα κάτι γινόταν με το δίπλωμα.
Περιορισμός, αφαίρεση,
να μην οδηγώ μεταξύ 2:00 και 4:00, πάντα κάτι.
Θυμάμαι μια φορά που έβγαινα μ' ένα κορίτσι.
Λέει "Ας πιούμε κάτι, θα οδηγήσω".
Λέω "Όχι, εγώ θα οδηγήσω".
Μπαίνω στο αμάξι της, οδηγώ, κάνω κάτι βλακείες.
Το περιπολικό μάς παίζει τα φώτα.
Αμέσως μου έρχεται μια ιδέα.
"Ας αλλάξουμε θέσεις εν κινήσει.
Εσύ έχεις δίπλωμα, εγώ όχι.
Σου κόβει κλήση, την πληρώνω".
"Μάλλον δεν πρέπει". "Αλλάζουμε θέσεις!" Αλλάξαμε.
Σταματάει το αμάξι, σταματάει κι ο αστυνόμος.
Κατεβαίνει και δεν πηγαίνει καν από τη μεριά του οδηγού.
Έρχεται απευθείας σ' εμένα, στον συνοδηγό,
κάνω ότι δεν ξέρω τι συμβαίνει.
Χτυπάει το παράθυρο. Λέει "Κατέβασε το παράθυρο.
Ξέρεις, φαίνεσαι από το πίσω παράθυρο.
Τσακίσου βγες από τ' αμάξι. Πας φυλακή".
Μ' έβαλε μέσα, εκείνη πλήρωσε να βγω.
Την άλλη μέρα, τα ίδια.
"Ας πιούμε κάτι, θα οδηγήσω". "Όχι, εγώ θα οδηγήσω".
Μπαίνω στ' αμάξι, στο ίδιο αμάξι.
Ίδια ώρα, ίδια γωνία, ίδιος αστυνόμος.
Στρίβω στη γωνία, κοιταζόμαστε στα μάτια.
Εγώ κι ο αστυνόμος.
Τον κοιτάζω που με κοιτάζει και λέει "Τι στον διάολο κάνεις;"
Τώρα δεν περιμένω καν να βγει από τ' αμάξι.
Σταματάω αμέσως, κατεβαίνω, περπατάω και μπαίνω στ' αμάξι του,
γιατί ξέρω ότι θα μπω φυλακή.
Τέτοιες μαλακίες έκανα.
Η ζωή μου ήταν τρελή, αλλά δεν έμοιαζε εκτός ελέγχου.
Όταν λες την ιστορία, είναι αστεία.
Οι γονείς μου πάντα με ξελάσπωναν κάπως.
Έτσι, συνέχισε να είναι τρελή.
Έκανα επτά μέρες φυλακή στο Μπέικερσφιλντ.
Και θυμάμαι πως…
Πήρα μια κλήση που μπορούσε να μετατραπεί σε ένταλμα.
Οδηγούσα ένα αμάξι που αγόρασα με 600 δολάρια.
Δείχνει την κατάστασή μου.
Μόνο αυτό το γέλιο αρκεί για να συνεχίσω την ιστορία μου.
Με σταμάτησε η αστυνομία και είδε ότι δεν υπάρχουν ζώνες ασφαλείας.
-Λέει "Δεν έχει ζώνες!" -Λέω "Το ξέρω, 600 δολάρια πλήρωσα".
Είπε "Δεν μπορείς να οδηγείς χωρίς ζώνες". Οπότε μου έδωσε κλήση για να βάλω ζώνες.
Έμαθα
ότι κοστίζει 600 δολάρια να βάλεις ζώνες σε αμάξι που κόστισε 600 δολάρια.
Δεν παίζει να το κάνω αυτό.
Οδήγησα το αμάξι μέχρι που χάλασε. Μετά το άφησα στην άκρη του δρόμου,
πήρα την μπάλα μου και πήγα σπίτι.
Δεν ξανασκέφτηκα το αμάξι.
Έναν χρόνο μετά, στη βάση Edwards, πίνουμε και μαλακιζόμαστε με τον ξάδερφο.
Καλούν αστυνομία, παίρνουν στοιχεία.
Σκάει το όνομά μου "Ντέιβιντ με ένταλμα στο Λ.Α."
Πάμε τέσσερις ώρες μακριά, στο Μπέικερσφιλντ,
όπου με βάζουν για επτά μέρες φυλακή.
Να πώς ξέρω ότι δεν κάνω γι' αυτήν τη ζωή.
Αυτά που έπρεπε να με κάνουν να πάρω αμέσως τη μαμά μου
δεν με πείραζαν.
Όσα πρέπει να σ' ενοχλούν στη φυλακή, δεν με πειράζουν.
Αυτά που με έκαναν να την πάρω ήταν γελοία.
Θυμάμαι, ήταν
η δεύτερη μέρα της επταήμερης ποινής μου.
Βαρυποινίτης.
Και θυμάμαι
πως έτρωγα
κι εκεί που έτρωγα, κάνω…
"Μόνο σ' εμένα φαίνεται άνοστο το φαγητό;"
"Θες αλάτι;"
"Ωραίο θα ήταν".
"Ζήτα απ' τον φύλακα, θα σου φέρει".
"Πώς πάει;
Είμαι ο Ντέιβιντ, επτά, τέσσερα… Δεν έχει σημασία. Άκου.
Μιλούσαμε με τα παιδιά και…
αυτό το φαγητό…
είναι λιγάκι άνοστο".
"Θες αλάτι;"
"Ωραίο θα ήταν".
"Κάθισε, θα σου φέρω".
"Εντάξει.
Θα μας φέρει αλάτι".
Περίμενα 35 λεπτά.
Τον έβλεπα που με έβλεπε
να τον βλέπω να μη μου φέρνει αλάτι.
Έφυγαν όλοι εκτός από μένα και τον φύλακα.
"Άκου.
Είμαι ο Ντέιβιντ. Ξέρω ότι έχεις δουλειά.
Θα φέρεις αλάτι;"
"Όχι, φίλε, όχι".
Τότε πήρα τη μαμά μου. Λέω "Πρέπει να με βγάλεις από δω".
Λέει "Θέλουν να σε πηδήξουν;" Λέω "Τι; Όχι!
Αλλά δεν έχουν αλάτι και πιπέρι εδώ μέσα
και δεν μπορώ να ζήσω σ' έναν κόσμο χωρίς καρυκεύματα στον πουρέ μου".
Είπε "Μη φωνάζεις και θα έρθω να σε βγάλω πριν σε πηδήξουν".
Καταλαβαίνετε;
Αυτός ήμουν.
Τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση.
Τίποτα. Γιατί πάντα ήταν βλακείες
και, πραγματικά, συνέχιζε η τρέλα.
Τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση. Εκτός από τη γαμημένη κοκαΐνη.
Αυτή η κοκαΐνη…
Η κοκαΐνη έχει έναν τρόπο να κατατρώει αυτό που είσαι,
χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Έχετε δει κανέναν να το παίζει νηφάλιος;
Έτσι νομίζει ο μεθυσμένος ότι είναι ο νηφάλιος.
Αυτή η κοκαΐνη
ήταν το κάτι άλλο.
Το αστείο είναι
πως η ζωή μου άρχισε ν' αλλάζει
όταν πούλησα το αμάξι στον έμπορο ναρκωτικών.
Δεν θα το ξεχάσω. Έγραψα σε χαρτοπετσέτα "200 δολάρια".
Το έγραψα σε χαρτοπετσέτα, του την έδωσα,
πήγα σπίτι με 200 δολάρια στο χέρι.
Η ζωή μου ήταν τέλεια.
Χοροπηδούσα στη φλώρικη παιδική χαρά.
Ούτε αυτό μου έκανε εντύπωση.
Πήγα μετά από τρεις μέρες ν' αγοράσω κι άλλη.
Αυτήν τη φορά, ψώνισα κοκαΐνη αξίας 11 δολαρίων.
Την πλήρωσα με πεντάλεπτα.
Τα μετρούσα. "Πέντε, δέκα, 15, 20, 25, 30, 35…
Ένα. Πέντε, δέκα, 15, 20, 25…"
Πήρα την κοκαΐνη των 11 δολαρίων και πήγα σπίτι μες στη βροχή.
Περήφανος! Πέρασε αμάξι μέσα από λακκούβα, με έβρεξε.
Ήταν ο έμπορος με τ' αμάξι μου.
Είπα "Δεν με πήγε ο μαλάκας".
Κι ούτε αυτό μου έκανε εντύπωση.
Όταν άρχισε η κοκαΐνη να μου μιλάει,
άρχισα να ξυπνάω.
Όταν σου μιλάει η κοκαΐνη, δεν σε διατάζει.
Είναι παθητικά επιθετική στο να προτείνει διάφορα.
Κωλοβαρούσα, δεν έκανα τίποτα.
Η κοκαΐνη ήρθε δίπλα μου και μου ψιθύρισε στο αυτί.
"Ίσως ήρθε η ώρα να σκεφτείς να πάρεις καμιά πίπα".
Είπα "Αυτό ήταν! Μπαίνω γι' αποτοξίνωση!"
Φίλε, πραγματικά, έτρεξα 14 χιλιόμετρα σε τρία λεπτά.
Καταλαβαίνετε;
Πήγαινα έτσι "Όχι!"
Το κέντρο ήταν κλειστό. "Ανοίξτε". Λέει "Κλείσαμε".
Λέω "Χέστηκα! Πρέπει να μπω μέσα".
Με κοιτάζει αυτή και λέει "Μωρό μου.
Άκουσες τη φωνή που λέει για πίπες, έτσι;"
Είπα "Ναι, κυρία! Την άκουσα!"
Μπήκα, κοίταξα απ' το παράθυρο, είπα "Εκεί έξω είναι!"
Αλλά στέκομαι εδώ και σας λέω
ότι 23 χρόνια δεν πήρα ποτέ πίπα.
Η γυναίκα μου λέει κάθε φορά
"Εσύ δεν παίρνεις πίπες, εμείς γιατί να πάρουμε;"
Λέω "Τζούλι,
αυτή είναι η δική μου ιστορία, κατάλαβες;
Εγώ εννοώ να παίρνεις πίπα για ναρκωτικά. Εσείς το κάνετε γι' αγάπη.
Καταλαβαίνεις;"
Δεν της ζητάω καν τέτοια.
Δεν φέρεται καλά.
Ζητάς από τις γυναίκες και σου λένε "Καλά, εντάξει".
Πάντα φέρονται με υφάκι, λες και θα με αποθαρρύνει αυτό.
Θα σε καθοδηγώ κιόλας. "Μπράβο. Ήρεμα, έτσι.
Ήρεμα, έτσι". Δεν ξέρω γιατί σας λέμε να ησυχάσετε. "Έτσι".
Όταν πάτε σπίτι και το κάνετε, ο ένας θα λέει "Ήρεμα…"
Κι ο άλλος θα κάνει…
Η δουλειά μου
είναι να πάρω τα μαθήματα ζωής που λειτουργούν,
να τα κρατήσω και ν' αφήσω πίσω τις μαλακίες.
Ξέρετε,
αυτό θέλω να κάνω.
Και σκέφτομαι τις φορές που αποτύχαμε.
Μεγαλώνοντας.
Δεν ήμασταν πάντα καλοί.
Έχω μια ετεροθαλή αδερφή, τη Ρόμπιν. Η Ρόμπιν είναι κουφή.
Θα περιμένατε πως επειδή είναι κουφή,
θα είχαμε κάνει κάποιες προσαρμογές.
Ότι κάποιος της οικογένειας
θα μιλούσε τη νοηματική.
Δεν σας είπα ότι είμαστε σκατά οικογενειακώς;
Μέχρι σήμερα, κανείς δεν το σκέφτηκε.
Μέχρι και σήμερα, όταν της μιλάμε φωνάζουμε και κοπανιόμαστε.
"Ρόμπιν! Θες να φας κάτι; Ρόμπιν!"
Αλλά μάθαμε πως έχει επιλεκτική ακοή. Όσα θέλει τα ακούει.
"Ρόμπιν, θέλεις κάτι να φας;" "Θέλω παγωτό".
"Θα βοηθήσεις με τα πιάτα;"
Μας ακούς, μωρή.
Δεν επικοινωνούμε με τη Ρόμπιν.
Ο πατέρας μου την πλήρωσε.
Δεν θα το ξεχάσω. Ήμουν στα 13, 12, δηλαδή η Ρόμπιν ήταν 18.
Ήμασταν όλοι στο σαλόνι και βλέπαμε τηλεόραση.
Κι από μακριά,
ξαφνικά, ακούγεται…
"Ναι!
Ναι!"
Ο πατέρας μου λέει "Τι;
Τι θόρυβος είναι αυτός;"
Είπα "Δεν ξέρω".
Ο πατέρας μου αποφασίζει να το ερευνήσει.
Πηγαίνω μαζί του.
Ο θόρυβος συνεχίζει.
"Ναι!
Ναι!"
Περνάμε από την κουζίνα, κατεβαίνουμε στο υπόγειο.
Στα μισά,
καταλαβαίνω τι γίνεται.
Και είμαι 13 ετών. Αυτός είναι 36.
Ξέρω πως ξέρει.
Όσο πλησιάζουμε τόσο επιβραδύνει το βήμα του.
Λες και ήμασταν σε στοιχειωμένο σπίτι στις τρεις το πρωί.
Εκεί κάτω,
το χέρι μου στον ώμο του, το χέρι του στο χέρι μου στον ώμο του,
και πλησιάζουμε αργά τον θόρυβο.
"Ναι!
Ναι!"
Στρίβουμε στη γωνία,
η Ρόμπιν πηδιέται με το αγόρι της,
λες και λείπουν όλοι!
Δεν έχω ξαναδεί τον πατέρα μου να μην ξέρει τι να κάνει.
Απείχε όσο εγώ από εσάς τώρα.
Αυτό έκανε μόνο. "Ρόμπιν! Σταμάτα το πήδημα!
Σταμάτα το πήδημα!"
Δεν ακούνε τίποτα!
"Ναι!
Ναι!"
Είμαι 12 ετών. Λέω "Θεέ μου!
Τι γίνεται;"
"Ναι!"
Ο πατέρας μου θέλει να πλησιάσει και ν' ακουμπήσει τον ώμο του αγοριού.
Αλλά μάλλον φοβήθηκε μην μπει σε κανένα παράξενο τρίο.
Οπότε, κρατάει το χέρι μου κι εγώ κρατάω την πόρτα.
Αυτός πλησιάζει, αυτοί πηδιούνται. Φωνάζει "Ρόμπιν!
Σταμάτα το πήδημα!"
Εγώ κάνω "Θεέ μου!"
Στο κομοδίνο είναι ένα ποτήρι με νερό.
Ο πατέρας μου το παίρνει και το πετάει και στους δύο.
Χωρίζονται.
Ο πατέρας μου λέει "Τι διάολο, Ρόμπιν; Τι διάολο κάνεις;"
Η Ρόμπιν λέει "Δεν ήξερα".
Την κοιτάει ο πατέρας μου και της κάνει…
-Ναι. -"Ναι!"
Είμαι ο Ντέιβιντ Άρνολντ!
Ευχαριστώ πολύ!
Είστε γαμάτοι.
Ευχαριστώ.
ΕΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ Α. ΑΡΝΟΛΝΤ
Ονόμασα το σόου Δεν Είναι για τους Αδύναμους
γιατί το κάνω 27 χρόνια,
στην απομόνωση,
στον πάτο αυτής της δουλειάς.
Κι αν έχεις το πάθος που έχω εγώ γι' αυτό
ακόμη και τώρα…
Δεν μπορείς να το κάνεις αν δεν έχεις τη δύναμη ν' αντέξεις.
Αυτή η δουλειά δεν είναι για τους αδύναμους.
Ετοιμάζομαι για περιοδεία
και θα πάω σε 20 πόλεις από τώρα μέχρι τις 29 Ιανουαρίου,
που θα παρουσιάσω και θα καταγράψω το δεύτερο σόου για Netflix.
Μάλλον θα έχω κάνει αυτό το νούμερο 100 φορές
και τους επόμενους μήνες
θα ετοιμάζω, θα διορθώνω, θα τρυπάω, θα κόβω
και θα κάνω το νούμερο ξανά και ξανά.
Πριν χρόνια, άρχισα ν' ανεβάζω κωμικά βίντεο για την οικογένεια
και με την οικογένεια.
Από τότε, οι ακόλουθοί μου αυξήθηκαν τρελά
κι έτσι έγινε γνωστό το σταντ απ κόμεντι που κάνω.
Έτοιμοι. Να πείτε κάτι.
Θα συζητήσουμε πού να πάμε για οικογενειακές διακοπές, πάλι,
όπως κάθε χρόνο.
-Ναι. -Έτσι, μάζεψα τους άλλους τρεις
ανθρώπους…
Ανθρώπους;
Τους τρεις ανθρώπους που ζουν εδώ.
Για να μάθουμε τι…
Άνθρωποι που μετράνε, που η γνώμη τους μετράει πιο πολύ.
Όχι. Οι άνθρωποι που σ' έκαναν επιτυχημένο.
Θα το κόψω όλο αυτό.
Εντάξει. Πάμε.
Ειλικρινά πιστεύω
ότι με τον Ντέιβιντ ήρθαμε στον κόσμο για να είμαστε μαζί.
Δηλαδή ήμασταν… Ο Θεός έφερε εδώ τον έναν για τον άλλον.
Ήρθε εδώ για να γίνει σύντροφός μου και ήρθα εδώ για να γίνω δική του.
Όταν τον βλέπω στα σταντ απ να μιλάει για την οικογένειά του,
αρχίζω να το ξαναζώ.
Και βλέπω την άποψή του για κάποια.
Πολλές φορές θέλω ν' ανέβω στη σκηνή και να πω
"Όμως θέλω να σας πω τη δική μου άποψη".
Θέλω να μοιραστώ τι νιώθω και τι σκέφτομαι εγώ.
Αλλά είμαι απασχολημένη με το να γελάω και δεν σκέφτομαι καν να το κάνω αυτό.
Έχω δύο, ένα 14 κι ένα 16 ετών. Ακούστε,
καταρχάς, τα νέα παιδιά,
είναι οι πιο προνομιούχοι άνθρωποι που έχω συναντήσει.
Με πιάνετε;
Αλλά το θέμα είναι
πως ξέρω ότι είναι έτσι επειδή εμείς τα κάναμε έτσι.
-Είμαι η Άννα Γκρέις. -Είμαι η Άσλιν.
Είμαι η μεγαλύτερη αδερφή.
-Εγώ η μικρότερη, είμαι 14. -Εγώ είμαι 16.
Είναι ωραία να μεγαλώνω με τον μπαμπά.
Νιώθω πως κάνει τα πάντα διασκεδαστικά κι αστεία.
Ειλικρινά.
Είναι ωραία να μεγαλώνω με τον μπαμπά μου.
Τα κάνει όλα πολύ διασκεδαστικά.
Αλλά είναι και πατέρας.
Θα είναι αυστηρός και θα βάζει κανόνες.
Ναι. Δεν μπορούμε να τον πάρουμε στα σοβαρά.
-Ναι. -Είναι κωμικός, πάντα αστείος.
Όποτε μας κάνει κήρυγμα, τον κοιτάζω και του λέω "Έχει πλάκα".
Γιατί δεν ξέρει ενίοτε.
-Δύσκολα τον παίρνεις στα σοβαρά. -Ναι.
Απόψε, θα παίξω
στο διάσημο Laugh Factory στη Σάνσετ,
ένα κλαμπ στο οποίο παίζω απ' όταν άρχισα το σταντ απ.
Ο Τζέιμι Μασάντα, ο ιδιοκτήτης, ήταν πάντα πολύ υποστηρικτικός προς εμένα
και είναι μια βραδιά προπόνησης.
Θα παρουσιάσω με φίλους,
θ' αράξουμε και θα μιλήσουμε μετά, όπως κάνουν οι κωμικοί.
Όλα είναι κομμάτι της προετοιμασίας για το σόου.
-Πώς ετοιμάστηκες για το σόου; -Με περιοδεία.
Πήγα σε 20 πόλεις.
Κυριολεκτικά, μέσα σ' έξι μήνες, 20 πόλεις, πέντε σόου σε κάθε πόλη.
Δηλαδή 100 φορές.
Έκανα το νούμερο 100 φορές.
-Είσαι ο κος Συγκροτημένος. -Ναι.
Και φωτιά να έπιανε, παιδί να απήγαγαν…
Σοβαρά!
"Ντέιβ, το παιδί!"
-"Ξέχνα το, μείνε στο νούμερο". -"Κρίμα".
Θα έλεγε "Φίλε, γάμησέ μας με τ' αστεία σου".
Ήσουν στο κρεβάτι με τον Πολ. Ο Πολ σε κοίταξε και είπε
"Άννα Μέι, αυτός μόνο πλακατζής μπορεί να γίνει".
-Ναι. -Το πιστεύεις;
-Ναι. -Έλεγε…
Είπε ότι μόνο πλακατζής μπορώ να γίνω.
Και να σε.
Όταν ήμουν έξι μηνών.
Ναι, να σε, ένας γνήσιος πλακατζής.
Ναι.
Ήρθα εδώ και το έκανα αυτό
και νιώθω πως αυτό έπρεπε να κάνω.
Και νιώθω πως
μπορώ πλέον…
να το αφήσω πίσω, να το ξεχάσω.
Γιατί τα κουβαλάω μαζί μου όπου κι αν πάω.
Όλα αυτά τα όμορφα που έμαθα εδώ από τον παππού και τη γιαγιά μου.
Χαίρομαι που ήρθα στην πατρίδα, στο Κλίβελαντ του Οχάιο.
-Κοίτα να δεις… -Γεια, πώς πάει;
-Πώς πάει; -Χαίρομαι που σε βλέπω.
Χαίρομαι. Καλά φαίνεσαι.
Πού είναι η μαμά;
Ξέρεις ότι είναι μέσα, διευθύνει, όπως πάντα.
Κάνει κατάληψη στο σπίτι μου.
Μια συμβουλή της μαμάς στην αδερφή μου μου άλλαξε τη ζωή.
Είπε "Δεν θα βγεις με κάποιον που δεν φοράει ρολόι".
Είπα "Γιατί;"
Είπε "Αν δεν τον νοιάζει τι ώρα είναι,
δεν έχει τίποτα να κάνει". Είπα "Διάολε!"
Με τον Ντέιβιντ ήμασταν πάντα…
Ήμουν πάντα ειλικρινής με όλα τα παιδιά μου.
Ποτέ δεν παρέστησα την τέλεια μητέρα.
-Γιατί δεν ήμουν. Ήμουν άνθρωπος. -Ναι.
Έκανα ανθρώπινα λάθη
και ήθελα ο Ντέιβιντ κι όλα τα παιδιά να δουν ότι είμαι άνθρωπος.
Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι.
Ίσως ήμουν υπερβολικά ειλικρινής με κάποια πράγματα.
-Ναι. -Αλλά…
-Είπες, δεν ήταν αυτός ο πατέρας μου. -Ναι.
-Με αναστάτωσε πολύ. -Το ξέρω.
Όταν ήμουν 17 ετών,
έμαθα πως αυτός που με μεγάλωσε, ο Έντι,
ήταν ο θετός μου πατέρας.
Και νόμιζα πως ήταν ο βιολογικός μου πατέρας.
Και το ήξεραν όλοι εκτός από μένα.
Μπαμπά!
Ποιος είναι;
-Γεια! -Ντέιβ!
-Τι γίνεται, φίλε; -Πώς πάει;
-Τι κάνεις; -Πώς είσαι;
-Καλά. -Χαίρομαι που σε βλέπω.
Δεν έχω συνηθίσει να έρχεσαι απ' το σπίτι.
Καταλαβαίνεις.
Πραγματικά. Όταν σε είδα, ξέρεις τι σκεφτόμουν;
Θυμάμαι που ήρθες μέσα από εκείνο το γρασίδι
ενώ έπρεπε να ψάχνεις για δουλειά.
Το θυμάσαι;
Μόνο αυτό έπρεπε να κάνω.
Ο πατέρας μου δεν το κατάλαβε ποτέ. Μεγάλωσα… Ο πατέρας μου είναι…
Είναι συνταξιούχος μηχανικός.
Δουλεύει.
Δεν καταλαβαίνει το να μη δουλεύεις. Καταλαβαίνετε; Δεν βγάζει νόημα.
Όταν ήμουν μικρός έλεγε "Δεν έχω δει κανέναν να παίζει όλη μέρα.
Μόνο αυτό κάνεις. Κωλοβαράς και παίζεις και κωλοβαράς".
Τι… Γιατί;
-Τι είναι αυτό; -Καθάριζα το…
Καθάριζα το συρτάρι.
Άρχισα να βρίσκω διάφορα.
Βρήκα μια απόδειξη. Θυμάσαι που σ' έβγαλα απ' τη φυλακή έξι φορές;
-Γιατί μεγαλώνει συνεχώς το νούμερο; -Επτά φορές ήταν.
Η μητριά μου μας πρόσεχε το διήμερο γιατί ο μπαμπάς έφτιαχνε το αμάξι.
Η μητριά μου πάντα είχε υφάκι.
Φορούσε μια ρόμπα χωρίς κορδόνι, την κρατούσε με ένα χέρι.
Είχε πάντα τσιγάρο και μας έβριζε.
"Κωλόπαιδα, μ' εκνευρίζετε".
Ξέρω πως ήσουν…
Ήμουν στην τσίτα.
Ήσουν στην τσίτα, αλλά θέλω…
Το είπα σ' αυτόν και θέλω να πω και σ' εσένα
πόσο εκτιμώ
που μας φρόντισες.
Γιατί ξέρω ότι δεν ήταν εύκολο.
Και βλέποντας αυτό, δεν ξέρω πώς δεν…
-Σε σκότωσα. -Με σκότωσες.
Το σημαντικό για μένα είναι…
Αυτό που μετράει περισσότερο
είναι που μου έδωσες το όνομά σου, με υιοθέτησες και με φρόντισες.
Ακόμα κι αφού χωρίσατε με τη μαμά, που δεν χρειαζόταν.
Ντέιβιντ, είναι…
Ότι κάνεις ένα μωρό δεν σε κάνει πατέρα.
Ο πατέρας μεγαλώνει ένα παιδί, το κάνει άντρα.
Και ειλικρινά,
σε αγάπησα από την πρώτη στιγμή που σε είδα.
Ήσουν σχεδόν τεσσάρων μηνών
και σ' αγαπάω κάθε στιγμή από τότε.
Κατάλαβα ότι ο πατριός μου με δίδαξε…
Το 2005, όταν τον είδα να μπαίνει στο Πάνθεο της ροκ εντ ρολ
με τους O'Jays, ακριβώς εδώ.
Με δίδαξε κάτι που δεν είχα καταλάβει καν,
να μην τα παρατάω ποτέ.
Όσο τον ξέρω, μέχρι και σήμερα, 81 ετών, δεν τα παρατάει.
Όποτε τον βλέπω λέει "Έχω συνάντηση…"
Πάνε οι συναντήσεις, τελείωσε.
-Πάμε. -Ναι, δεν θα πω ψέματα.
Έχω ενθουσιαστεί που είμαι εδώ, δεν έχω ξανάρθει.
-Ναι. -Το θεωρούσα δεδομένο…
Ότι ήρθα;
Ότι έχεις ξανάρθει εδώ πέρα.
Ό,τι όνειρα κι αν έχεις,
πάλεψε γι' αυτά.
Καταλαβαίνεις τι λέω;
Μόνο αυτό μπορείς να κάνεις, ρίξε δουλειά.
Η δουλειά φέρνει καλά αποτελέσματα.
Αν ρίξεις δουλειά.
Λοιπόν, θυμάσαι…
Τη θυμάσαι τη φωτογραφία;
Ναι.
Τη βγάλαμε στο Leo's Casino.
Αυτός ποιος είναι;
Ο Φρέντι Άρινγκτον, ο παρουσιαστής.
Δηλαδή, ήταν σαν…
Το Leo's Casino ήταν σαν το θέατρο Apollo;
Το Leo's ή Leo's Casino ήταν το μέρος στο Κλίβελαντ
που γίνονταν όλα τα σόου.
Κι ο Φρέντι Άρινγκτον ήταν ο παρουσιαστής.
-Παρουσίαζε πάντα. -Μάλιστα.
Κατάλαβες.
-Τα πιο πολλά σόου στο Leo's… -Πόσων ετών ήσασταν;
Στα 20, 20 με 25.
Είμαι κυρίως περήφανη για τον Ντέιβιντ
που τον βλέπω τόσο επιτυχημένο.
Το ταλέντο του στο γράψιμο, στην ηθοποιία.
Το ταλέντο στην κωμωδία.
Αλλά είμαι κυρίως περήφανη γι' αυτό που είναι ως άνθρωπος.
Είμαι περήφανη για τον χαρακτήρα του.
Λατρεύω τον τρόπο που φροντίζει τα παιδιά του.
Λατρεύω τον τρόπο που αγαπά τη γυναίκα του.
Μου δείχνει ότι μεγάλωσα έναν άντρα με εξαιρετικό χαρακτήρα
και χαίρομαι γι' αυτό.
Αποφοίτησα από το λύκειο με βαθμό 1,8 στα 4. Καταλαβαίνετε;
Όχι, ακούστε με. Δεν…
Δεν ξέρω καν αν έχω αποφοιτήσει.
Απλώς έφυγα με όσους είχα μπει, μα τον Θεό.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτό θα έπρεπε να κάνω.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αποφοίτησα με 1,8 για κάποιον λόγο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως μπήκα για αποτοξίνωση τρεις φορές.
Γιατί όλες αυτές οι εμπειρίες με έκαναν ακριβώς αυτό που είμαι σήμερα.
Για να μπορώ να πω τις ιστορίες που λέω.
Αποφοίτησα από δω τελευταίος της τάξης μου.
Αποφοίτησα από αυτό το σχολείο με μέσο όρο 1,8.
Έκανα… Δεν…
Το μυαλό μου ήταν πάντα
κάπου αλλού.
Ήμουν πάντα…
Δεν ξέρω τι ήταν.
Απλώς το μέρος μού φαινόταν τεράστιο.
Ένιωθα λες και τα πάντα γύρω μου κινούνταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Αυτό το θυμάσαι;
Η Πινακοθήκη της Επιτυχίας, σαν Πάνθεο του Μπίτσγουντ.
Ναι, το θυμάμαι.
Πήγαμε στο ίδιο… Ήταν στην τάξη μου.
-Ναι. -Αποφοιτήσαμε απ' το ίδιο…
Είναι τηλεοπτικός συγγραφέας και παραγωγός.
Γράφει κωμωδίες στο Χόλιγουντ.
Εντάξει. Λοιπόν, εγώ πού…
Ελάτε τώρα, πρέπει να μπω στον τοίχο.
Ο Τζόναθαν δεν έφερε το Netflix εδώ.
Πρέπει να μπω στον τοίχο.
Αυτό είναι απίστευτο.
Το Comedy Cellar είναι
ότι είναι τα Laugh Factory και Comedy Store για το Λ.Α.
Είναι η Μέκκα της κωμωδίας στη Νέα Υόρκη.
Στο Cellar πηγαίνουν οι σπουδαίοι για να δουλέψουν το νούμερό τους.
Δύο βδομάδες αφού έφυγα, στέλνει μήνυμα η γυναίκα μου.
Ρωτάει "Σου λείπουμε;"
Της είπα "Ειλικρινά,
είμαι καλά, εντάξει;'
Μείναμε σπίτι 18 μήνες, ας μην το παίζουμε ότι δεν τη σπάει ο ένας στον άλλον. Έτσι.
Είμαι Νέα Υόρκη, στο Μανχάταν. Πρώτο όνομα στο Carolines του Μπρόντγουεϊ.
Θυμάμαι να μπαίνω σ' εκείνο το δωμάτιο κι έμοιαζε τεράστιο σε όλη τη διάρκεια.
Γιατί το Carolines είναι…
Είναι ένα κλασικό, ιστορικό μέρος για το σταντ απ στη Νέα Υόρκη.
"Δεν γίνεται να πέσουν και να χτυπήσουν τα παιδιά".
Γι' αυτό έχουν όλα αλλεργία στα φιστίκια.
Βραβεία συμμετοχής κι αλλεργίες συνδέονται.
Σας το λέω.
Είναι γεμάτο.
-Αλήθεια; -Ναι.
-Εντάξει. Το 'χεις. -Ξεπούλησες, φίλε.
-Ξεπούλησες. -Σωστά.
-Έχεις καθόλου άγχος; -Θεέ μου. Τι θα κάνω;
-Σε ρωτάω σε κάθε σόου. -Συνέχεια ρωτάει αν έχω άγχος.
Η κουλτούρα της κωμωδίας στη Νέα Υόρκη είναι διαφορετική
από οποιαδήποτε άλλη έχω δει.
Οι κωμικοί στη Νέα Υόρκη κουβαλούν ένα βάρος.
Ευχαριστώ.
-Έλα, ξάδερφε. -Πώς πάει;
-Καλά, φίλε. Ωραίο κοινό. -Ωραία.
Πιάσαμε τα νούμερα με το παραπάνω.
Η διεύθυνση χαίρεται.
Πώς πάει, φίλε;
Να ο Τσαντ. Ναι.
-Πώς πάει; Τι κάνεις; -Καλά. Έτοιμος για το σόου;
Ναι, ας το κάνουμε.
Πάμε από δω.
Για χρόνια έκανα σταντ απ
σε μέρη που δεν ήξεραν ποιος είμαι.
Είναι η πρώτη φορά που κάνω περιοδεία,
που βγαίνω έξω, στα 27 χρόνια που το κάνω αυτό,
έρχονται να με δουν, αγόρασαν εισιτήρια.
Απόψε ξεπουλήσαμε.
Ήρθαν γιατί ξέρουν ποιος είναι ο Ντέιβιντ Α. Άρνολντ.
Σας αγαπώ.
Πώς πάει;
Τι γίνεται; Σας βλέπω!
Είμαστε στο θέατρο Hanna στο Κλίβελαντ του Οχάιο,
όπου ετοιμάζομαι για το δεύτερο σόου του Netflix, αύριο βράδυ.
Το μέρος
θα πάρει φωτιά.
Αυτό δεν έγινε σε μια νύχτα.
Τίποτα δεν μου χαρίστηκε.
Όλες οι ευλογίες μου κερδήθηκαν.
Κάποιοι θα πουν ότι βγήκα απ' το πουθενά,
ότι απλώς εμφανίστηκα.
Όχι.
Το κάνω αυτό πάρα πολύ καιρό.
Δουλεύω,
πιέζω,
κοπιάζω.
Αντιμετωπίζω και ξεπερνώ τη μια απόρριψη μετά την άλλη.
Αντιμετώπισα πολλά εμπόδια στη διαδρομή.
Τα μεγαλύτερα ήταν ο εαυτός μου, η νοοτροπία και η στάση μου.
Αλλά κάθε μέρα δούλευα στο να γίνομαι λίγο καλύτερος από την προηγούμενη.
Έχω καταφέρει πολλά απ' όταν ξεκίνησα κι έχω να καταφέρω κι άλλα.
Δεν σημαίνει πως δεν είμαι περήφανος για όσα πέτυχα,
γιατί αυτά με έκαναν καλύτερο, δυνατότερο
και με προετοίμασαν για τέτοιες στιγμές.
Θέλω η οικογένειά μου να ξέρει πως έχει έναν γιο, πατέρα, σύζυγο,
που δίνει ό,τι έχει.
Πολύς κόσμος ζει με δικαιολογίες.
Αρνούμαι να ζήσω υπό τη σκιά του "Κι αν;"
Σήμερα είναι η μέρα που συναντώ το πεπρωμένο μου.
Το ταξίδι δεν πρέπει να είναι εύκολο.
Πρέπει να είναι δύσκολο.
Πρέπει να έχει προκλήσεις,
γιατί αυτός ο δρόμος που βαδίζω
δεν είναι για τους αδύναμους.
Κυρίες και κύριοι,
ο Ντέιβιντ Α. Άρνολντ!
Υποτιτλισμός: Παρασκευή Παντσίδου