Downloaded from YTS.MX
Mnóstwo osób żyje wymówkami.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ja nie będę żył w cieniu „gdyby”.
Chcę, żeby moja rodzina wiedziała, że ma syna, brata, ojca i męża,
który daje z siebie wszystko.
Dziś robię krok w kierunku przeznaczenia.
Ta podróż nie ma być łatwa.
To musi być trudne.
Musi być wyzwaniem,
bo moja droga…
nie jest dla słabych.
Panie i panowie…
David A. Arnold!
Co tam u was?
Cleveland, Ohio!
Co u was?
Usiądźcie.
O Boże.
Ostatnim razem byliśmy w klubie.
Teraz jesteśmy w teatrze.
Kurwa, co jest grane?
Tak się cieszę, że jestem na zewnątrz.
Coś wam powiem.
Bardzo dziękuję.
Miło jest wrócić.
Miło jest wrócić do domu. Pogoda do dupy, ale…
Rozmawiałem z dziećmi, bo one nigdy tu nie były.
Córka ma dżinsy z wielką dziurą na kolanie.
Minus 12 stopni cię znajdzie.
Ale mnie nie słuchają, wyszliśmy na zewnątrz…
Kolana jej się zablokowały.
Mówiła tylko: „Co za gówno…”.
Mieli wyczucie czasu.
Byłem w trasie przez pół roku.
Wystąpiłem w 20 miastach.
Moment na powrót był idealny.
Musiałem już wyjść z tego domu.
Nie mogłem…
Całe wieki w domu. Pamiętacie dwa tygodnie?
Jak mówili o dwóch tygodniach, to nie miałem problemu.
Będę miał szansę pogadać z dziećmi, dowiem się, kogo wychowuję.
Wysłucham historii żony od początku do końca.
U mnie w domu to nie jest łatwe.
Słuchaliście kiedyś kogoś, kto nie umie opowiadać historii?
Po sześciu minutach pytasz: „Kurwa, o czym ty gadasz?”.
Po 13 minutach: „Nie chcę przedłużać…”.
O nie! Tę szansę straciliśmy 13 minut temu!
Musisz już kończyć.
Po sześciu tygodniach przesiadywałem na parkingu supermarketu.
Byli tam sami faceci!
Pojechałem raz, a tam pełno typów w samochodach.
Spytałem: „O co chodzi?”, a gość na to: „Musieliśmy wyjść z domu”.
Facet palił i patrzył przez okno.
„Jeśli tam wrócę, ktoś zginie”.
Nie powinniśmy tak spędzać czasu.
Cały dzień, codziennie razem.
Nie powinniśmy tak spędzać razem czasu.
Budziliśmy się z myślą: „Kurwa! I tak cały dzień?”.
Powinniśmy spędzać razem dziesięć godzin,
a przez osiem z nich powinniśmy spać.
To znaczy, że mamy dwie godziny na zniszczenie tego związku.
Pierwszego tygodnia trasy żona spytała: „Tęsknisz za nami?
Będę z tobą szczery…
Jest w porządku”.
Jeśli z kimś mieszkasz, to zaczęliście się wzajemnie wkurzać.
Wszystko było denerwujące.
Jeśli z kimś mieszkasz, to gdy tylko chcesz coś zrobić,
ktoś czegoś od ciebie chce.
„Dokąd idziesz? Do kuchni?
Nie, wstałem po pilota.
- Podaj gazetę. - Czemu zawsze czegoś chcesz?”.
Jeśli tylko wstaję, muszę jej coś podać.
Sama sobie po to wstań!
Daj mi żyć, rozumiesz?
Do diabła.
Razem z żoną siedzieliśmy na kanapie, grając w tchórza.
Nikt nie wstanie, bo wtedy trzeba będzie coś przynieść.
Prawie się posikaliśmy.
„Prędzej zeszczam się na kanapę,
niż coś ci przyniosę, przysięgam”.
Moja żona pije mnóstwo wody. Ktoś jeszcze tak ma?
Nosi ze sobą własną butelkę…
Nie lubimy cię.
Ludzie, którzy piją wodę, myślą, że wszyscy inni chcą wody.
„- Ktoś chce wody? - Nie!
Tylko ty ją pijesz.
Idziemy do sklepu, mają tam półki pełne wody”.
Moja żona zawsze ma ze sobą wodę.
Zapomina o niej tylko wtedy, gdy idziemy do sypialni.
Każdy wieczór zaczyna się u nas tak samo.
„Co?
Chyba zapomniałam wody”.
Czemu to robisz? Nie masz butelki wody w piżamie.
Potem wchodzi bierna agresja: „Jeśli przypadkiem będziesz na dole,
to może mi przyniesiesz?”.
Kto jest na dole przypadkiem?
Poszliście kiedyś sikać
i przypadkiem wylądowaliście na dole?
„Wygląda na to, że wezmę Julie wodę”.
Sama chodź po swoje rzeczy!
Strasznie się wkurzaliśmy.
No i kłótnie.
Codziennie kłócę się z żoną.
Nie chodzi o wielkie rzeczy,
ale codziennie się ścieramy.
„Dobra, suko. Chcesz problemów?”.
Codziennie tak do mnie mówi.
Boję się jej!
Wiecie, jak długo jesteśmy razem?
Możemy się kłócić przy was, możemy mówić o was.
W dupie mamy, że tu jesteście.
Byliście gdzieś kiedyś z kłócącą się parą?
Gdy robi się zbyt personalnie, chcecie wyjść.
A ja wtedy: „Nie chciałem ich widzieć, ale i tak mnie tu ściągnęłaś.
Jebać to, Julie, jedzmy i tyle”.
Kłócimy się, bo wiemy, że nie da się…
Za długo siedzieliśmy w domu, za długo byliśmy razem.
Jesteśmy z żoną na tyle długo, że zgadzamy się co do jednego:
oboje mamy po równo w dupie, co mówi ta druga osoba.
Wiecie, ilu lat małżeństwa to wymaga?
Jak ostatnio rozmawialiśmy, wyszła z pokoju w połowie mojej historii.
Niczego nie obwieszczała, po prostu wyszła.
Nie czułem się urażony.
Szczerze? Wyszła o dziesięć minut za późno.
Wiele związków nie przetrwało tej pandemii.
Część z was była w takich związkach.
Zrozumieliście, że nie chcecie być z tą osobą.
Jeden z moich kumpli zostawił rodzinę.
Wyszedł i nigdy nie wrócił.
Sprawdzacie czasem skrzynkę? Nie obwieszczacie tego nikomu.
Po prostu wychodzicie.
On wyszedł i tyle go widzieliśmy.
Gdy zostawiasz rodzinę, myślałbym, że porzucenie jej
będzie się opierać na zniknięciu bez śladu.
Nie w tym wypadku. Gość zawsze odpisuje mi na SMS-y.
„Gdzie jesteś?
- Odszedłem. - Że co?
- Masz zamiar wrócić? - Nie”.
Kurwa, kto zostawia rodzinę,
ale odpisuje kumplom z przeszłości?
Przez trzy kolejne miesiące, gdy wychodziłem z domu,
żona pytała: „Dokąd to?”.
Mówiłem: „Nie martw się, wrócę. Nie zostawiłbym swoich rzeczy”.
Ten kumpel odszedł,
choć miał kolekcję butów wartą 25 000 dolarów.
Wszystkie zostawił, nie wrócił się spakować.
Jak bardzo musisz mieć dość, żeby zostawić swoje rzeczy?
Spadasz i zostajesz w tych ciuchach.
Sytuacja jest tak zła, że stwierdzasz:
„Te ciuchy starczą na nowy start. Jebać wszystko w domu.
Nie potrzebuję okularów ani dokumentów. Jebać to wszystko.
Wolę iść do urzędu niż do niej wrócić”.
Tak właśnie było.
Powiedziałem żonie: „Wziąłbym moje rzeczy i połowę twoich.
Czaisz?”.
Nikt by tego nie zrobił.
Wiem, na jakim etapie życia jestem.
Jestem w wieku kryzysu wieku średniego.
To ten wiek, zwłaszcza w Hollywood.
To wiek na rzucenie pierwszej żony
i znalezienie drugiej młodszej,
którą zajedziesz do końca jej dni.
Spójrzcie na kobiety, które czują, że mogą być rzucone.
Patrzcie na siebie.
W teorii to brzmi świetnie.
To brzmi jak świetna zabawa,
ale tak naprawdę z tą nową zrobisz to samo,
co robiłeś z pierwszą.
Nie czeka cię nic nowego.
Rozumiesz? Żadnych nowości.
Nawet te same rozmowy.
Jeśli znajdę młodą żonę, będę miał z nią dziecko.
Bo musi mieć to, co miała pierwsza żona.
„Wy macie dziecko, a my? My nic.
Chcę jedno, bo…”.
Właśnie tak.
Ślub najstarszej córki, mam 68 lat, a na kolanie trzymam półroczną córkę.
I chce mi się spać.
To nie brzmi dobrze.
Paru znajomych zostawiło pierwsze żony.
Są teraz z młodymi drugimi żonami, każda 15 lat młodsza.
Jeden z nich miał niedawno trzecią rocznicę ślubu.
Jego żona jest ode mnie młodsza o 15 lat, on jest w moim wieku.
Wyobraźcie sobie nagranie z ich tańca na imprezie.
Ona tańczy jak szalona.
Skurwiel walczy.
Wszystkie starcze kroki taneczne.
Powiedziałem mu: „Usuń ten film.
Widać, że się męczysz.
Usuń to”.
Ja tego nie będę robił.
Zostanę z żoną,
będziemy żreć chipsy i sypać się razem.
Tak będzie.
Reszty nie zrobię.
Teraz chcemy się pozbyć z domu dzieci.
Chcesz świeżego powiewu w związku?
Pozbądź się z życia dzieci.
Mam dwójkę: 14 i 16 lat.
Powiem tyle: dzieciakom wydaje się,
że wszystko im się należy, nie znam drugiej takiej grupy.
Rozumiecie?
Ale rzecz w tym,
że są takie, bo to my je wychowaliśmy.
Każdy chce, żeby dzieciństwo jego dzieci
było lepsze niż jego własne.
Rzecz w tym, że moje było niezłe.
Kurwa, co jest naszym celem? O co chodzi?
Skąd wiem, że przesadzam? Moja córka, Anna Grace, skończyła 16 lat.
Zadzwoniła, bo chciała pogadać.
Nigdy nie powiedziałem tego ojcu.
Będę szczery, wolałem z nim nie rozmawiać.
„Chcę porozmawiać, bo kończę 16 lat.
Pomówmy o samochodzie, który chcę dostać”.
Powiedziałem: „Mów, czego się spodziewasz”.
Na co ona: „Podoba mi się klasa G”.
Co twoim zdaniem sugeruje,
że w twojej przyszłości jest klasa G?
Skąd pomysł, że dostaniesz auto za 100 000 dolarów?
Julie zazwyczaj broni pomysłów dzieci, ale ten ją wkurzył.
„Chwila, ja z nim sypiam i nie mam klasy G.
Nie ma szans, nie dostaniesz tego auta.
Dostaniesz corollę z 1998, spadaj”.
Skąd pomysł o klasie G?
Bo dostały już wszystko!
To pokolenie, które dostaje wszystko!
Pokolenie nagród za uczestnictwo.
Coś wam powiem.
Macie w domu nagrody za uczestnictwo?
Z waszych dzieci nic nie będzie.
Pierdolenie.
Każdy jest zwycięzcą?
Ni chuja.
Znam życiowe porażki.
Za ciężko pracowałem, żeby stać z nimi w szeregu.
Czemu zwycięzca ma dostawać to samo co przegrany?
Czego to uczy nasze dzieci? Każdy jest zwycięzcą? Nie!
Nie ma hipoteki uczestnictwa, prawda?
Znacie bank, który powie:
„Ma pan beznadziejną zdolność kredytową,
ale w tym banku każdy jest zwycięzcą.
Oto kredyt”.
No co wy, to bujda!
Mają nagrody i certyfikaty uczestnictwa.
Uwielbiają dawać dzieciom certyfikaty.
Córka chodziła do trzeciej klasy,
gdy dostała certyfikat
za bycie wolontariuszką w szkole.
Oprawiła go i powiesiła koło dyplomu matki.
Była dumna!
Powiedziałem: „To gówno ma zniknąć, bo mama ciężko pracowała na ten dyplom,
a ty wieszasz koło niego certyfikat za rozdawanie słomek w szkole?”.
Tego nie będziemy robić!
Zawsze certyfikat i nagroda za uczestnictwo.
To przez to, że place zabaw są zbyt miękkie.
To jest właśnie problem.
My bawiliśmy się na asfalcie.
Place zabaw z betonu, a na ziemi leżało potłuczone szkło.
Upadaliśmy, rozwalaliśmy kolana, krwawiliśmy, ale lecieliśmy dalej.
Byliście ostatnio na placu zabaw w ładnej okolicy?
Na ziemi leży gąbka.
Zmienili strukturę ziemi, żeby bronić te słabe dzieciaki.
I lecą przez życie, jakby wszystko było wspaniałe.
„O Boże”.
To nie jest prawdziwe!
Żaden element!
Ale tak się robi.
Ja dorastałem w latach 80. i wiem, że sporo rzeczy było popieprzonych.
Nie wszystko było dobre,
ale moim zadaniem jest znaleźć to, co działało.
To należy wyciągnąć, a pierdoły zostawić.
Właśnie to robię z dziećmi.
Muszą mieć w sobie to coś.
Właśnie to powtarzam dzieciom.
Musisz mieć to coś, żeby móc walczyć, gdy będzie ciężko.
Bo będzie ciężko, rozumiecie? Życie zgłosi się po swoje.
W dupie mam twój sukces w liceum albo na studiach.
Musisz mieć to coś.
W liceum byłem najgorszy w klasie.
Rozumiecie?
Na programie uroczystości moje imię było tuż nad gościem od druku.
Niżej być nie mogłem.
Ale mam w sobie to coś,
czego oczekuję od swoich dzieci.
Musisz mieć to coś.
Próbuję różnych rzeczy.
Moje dzieci grały przez chwilę w siatkówkę.
Mieliśmy nagrody za uczestnictwo w meczach siatkówki.
Nagle zauważyłem, że miały o sobie złe wyobrażenia.
Nie lubię tego.
Chcecie grać dalej? Gramy na poważnie.
Wziąłem je do klubu siatkarskiego.
Granie w klubie wiąże się z dwoma rzeczami:
bardzo wysoką ceną i rywalizacją.
Wysoka cena to tysiące dolarów
za hotele w innych stanach,
żeby oglądać ich mecze.
Jeśli wydaję tysiące,
to lepiej się, kurwa, postaraj.
Anna Grace miała jakieś 13 lat,
gdy poszła grać w klubie.
Pojechała do Vegas.
Akurat mieli tam turniej.
Gdy tylko weszła na boisko, zorientowała się,
że tu nie chodzi o uczestnictwo.
Zauważyła to w oczach innych dziewczyn.
Leci piłka…
Pewność siebie zaczęła znikać.
Nie podoba mi się to.
Piłka koło niej, a ona nic.
No kurwa!
Czuliście kiedyś palącą złość w piersi?
Łaziłem przed trybuną dla rodziców, gapiąc się na Anna Grace.
Julie mówi: „Może siądziesz?”.
A ja: „Zamknij się. Nie po to wydałem tyle kasy, żeby ona…
Wszystkich tu zajebię”.
Żona twierdzi, że przesadziłem.
Pytała, jak mogłem, ale bez jaj!
Mój ojciec mówił nam takie rzeczy raz w tygodniu!
Raz w tygodniu: „Zajebię wszystkich!
A potem sam się zabiję!”.
Mówiłem wtedy: „Chwilę!
Wszyscy zginiemy przez napój wiśniowy?
Co jest z nim tak?”.
Do tej pory nie rozumiałem takiego gniewu.
Anna Graca gapiła się do przodu,
udając, że mnie nie widzi.
Ale wiem, że czuła na twarzy ogień.
Gdy spotkaliśmy się wzrokiem, mówiłem: „Po meczu będzie po tobie”.
Do LA wracaliśmy cztery i pół godziny i przez cały czas się kłóciliśmy.
„Nie starasz się.
- Wiem, jak wygląda staranie. - Ale ja…”.
Tak brzmi kłótnia z nastolatką.
Rzuciła siatkówkę.
Oto czego się nauczyłem:
jeśli masz opinię, za którą twoja rodzina nie przepada,
będziesz musiał ją zmienić.
Bo choćby nie wiem co, wszystko zwalą na ciebie.
Chodziło mi tylko o to, że wszystko robimy od początku do końca.
Zawsze kończymy.
Myślałem, że to dobra lekcja.
Ale według nich „Tata ma złą energię i wszystkich dołuje”.
Pokolenie krótkich cytatów.
„To body shaming i znęcanie emocjonalne”.
Znęcanie emocjonalne to 3500 za wyjazd, na którym grasz o tak.
To jest znęcanie.
Trzy lata nic nie robiła,
aż poszła do nowej szkoły prywatnej.
W tej szkole trzeba było wybrać jakiś fakultet.
Powiedziałem, że ma coś wybrać.
„Nie chcę.
Wybierz, bo ja ci coś wybiorę. Nie będziesz spędzać dni na TikToku”.
Musiałem wybrać za nią.
Oto kolejna lekcja.
Gdy ogłaszam rodzinie coś,
co nie będzie lubiane,
mówię przy ludziach.
Przy innych muszą ograniczać wariactwa.
Przy brunchu powiedziałem: „Anna Grace, podjąłem decyzję.
Zagrasz w siatkówkę”.
Zaczęła krzyczeć: „Nie chcę grać! Skończyłam z siatkówką!”.
Jakby miała 49 lat i nie była już w stanie grać dalej.
Ashlyn, jej młodsza siostra,
jest protestującą feministką w rodzinie.
Natychmiast ruszyła siostrze na pomoc.
„Nie możesz jej zmusić, facet nie może rozkazywać kobiecie.
Wyjdziemy na ulice…”.
Japa tam, Angela Davis. Nikt cię nie pytał o zdanie.
Powiedziałem, że nabór trwa trzy dni.
Ma pojechać, spróbować i nie narzekać.
Po trzech dniach poszła na nabór.
Nie odzywała się przez trzy dni.
Uwielbiam fakt, że według nich ta cisza mnie rani.
Ja tam lubię ciszę.
Przez trzy dni o nic nie poprosisz.
Trzeciego dnia Anna Grace napisała na grupie rodzinnej.
Oto jej słowa:
„O cholera.
Dostałam się do drużyny.
Ależ się cieszę. Serduszko i wykrzyknik”.
Słuchajcie…
David wychowany w latach 80. przez Barbarę i Eddie’ego
skupił się na „o cholera”.
Kurwa, z kim ty niby rozmawiasz?
Od kiedy przeklinasz do rodziny?
Ale David, który chce iść do przodu,
skupia się na części „ależ się cieszę”,
bo mam nadzieję, że połączy tę chwilę z tą sprzed trzech tygodni,
gdy krzyczała: „Skończyłam z siatkówką!”.
Może wtedy zrozumie, że z walki z przeciwnościami
czasem rodzi się sukces.
Musi to rozumieć.
Od ostatniego meczu urosła o 15 centymetrów.
Byłem na jej meczu, gdy zaczynałem trasę jakieś pół roku temu.
Zaczęła grać. Blokowała i ścinała.
Widzę, jak jej poczucie własnej wartości
rośnie, gdy gra na boisku.
Po grze powiedziała mi: „Dziękuję, że mnie przycisnąłeś”.
Powiedziałem: „Jestem twoim ojcem. Mam widzieć to, czego ty nie widzisz.
Pamiętaj, że zawsze będę cię wspierał.
Bo cię kocham”.
I dodałem…
„Ale raz jeszcze przeklnij w wiadomości,
a wszystkich tu zajebię, rozumiesz?”.
Wyciągamy lekcje i zostawiamy pierdoły.
Właśnie tak.
Nawet wtedy, gdy tego nie chcę,
bo czasem uczę się czegoś o sobie.
Chciały psa. Ja nie chciałem psa.
Psie życie zmieniło się od czasów mojego dzieciństwa.
Drodzy właściciele psów: za dużo dla nich robicie.
Bierzecie je do sklepów,
nosicie w małych torebeczkach.
Leciałem tu pierwszą klasą,
obok mnie siedział pudel zdziwiony moją obecnością.
Suko, co ty tu robisz?
Całujecie je,
mówicie im „Tak cię kocham”.
Ale się nie zaszczepicie.
„Nie chcę tego w organizmie.
Ale pies całymi dniami liże sobie jaja i to jest spoko”.
Spierdalać.
Na co mi pies?
Miałem psa w dzieciństwie.
Wtedy zrozumiałem:
„Miałem psa, to był koszmar”.
Z psem związane jest jedno z moich najgorszych wspomnień.
Dorastałem tutaj, w Cleveland.
Miałem może osiem lat.
Stałem w drzwiach, a pies sikał na trawniku.
Nagle pojawił się samochód, ktoś otworzył drzwi i wziął psa.
Krzyknąłem: „Hej!
Tato, porwali nam psa!”.
Oto co zrobił wtedy mój ojciec, na tyle było go wtedy stać.
„Dobra, chodź do domu”.
Krzyknąłem: „Chwilkę!
Nic nie zrobisz?”.
Wtedy się wkurzył i rzucił: „Kurwa, a co mam zrobić?”.
Na co pomyślałem: „Cholera, nie należy się nimi przejmować”.
Męczyło mnie to latami.
Za moich czasów nie rozmawialiśmy z rodzicami o uczuciach.
Ośmioletni umysł miał sobie to wszystko przepracować.
Latami powtarzałem sobie:
„Rozumiem, czemu wyszedł i spojrzał w tamtą stronę.
To tam pojechali.
Ale czego się spodziewał tutaj?
Myślał, że zrobią kółko,
wrócą z psem i powiedzą, że żartowali?”.
To szaleństwo, ale tak czy siak będziesz taki jak oni.
Będziesz nawet mówić te same rzeczy,
bo to jedyny wzór, jaki masz.
Myślałem, że ja taki nie będę,
ale i tak całe życie powtarzam te same pierdoły.
Rzecz w tym, że…
Miałem w życiu trzech silnych mężczyzn, którzy mieli na mnie wielki wpływ.
Byli całkiem różni,
ale to dzięki każdemu z nich mam dzisiaj to coś.
To mój ojczym,
mój tata
i mój dziadek.
Całkiem różni, ale bardzo istotni.
Dziadek był gościem, który sprawił,
że cała rodzina skończyła studia, choć sam miał za sobą tylko osiem klas.
Właśnie tak.
Codziennie pracował.
Uwielbiał to robić.
Był dumny, że znajdywał dziesięć minut, żeby pogadać.
Po rozmowie zawsze wiedział, gdzie leży twój problem.
A jeśli tego nie wiedział, mówił, że jesteś w dupie.
Zawsze to powtarzał.
Nie znaliśmy detali,
ale jeśli on sobie z tym nie poradził, to jesteś w dupie.
Gdy skończył 80 lat,
uwielbiał siedzieć w domu i ze mną rozmawiać,
bo nie rozumiał, jak mam zamiar sobie poradzić w życiu.
Całe życie się o mnie martwił.
W tym wieku nie potrzebujesz partnera do rozmowy,
sam załatwiasz obie strony.
Dziadek miał pomarańczowy fotel, na którym siadał.
Nawet po śmierci nikt go nie podsiadł.
Zawsze siedział na tym fotelu.
I wyglądał na wiecznie wkurzonego.
Wiecie co?
Chciałbym wam podziękować za to,
że słuchacie chłopaka.
Bo do dzisiaj,
nikt nie chciał słuchać Davida Arnolda.
Bo nigdy nie mówił nic ciekawego.
Chodzi o to,
że musicie coś zrozumieć o Davidzie Arnoldzie.
Chłopak jest leniem.
To leń.
Zdechnie z głodu, ale nie podejdzie pół metra do chleba.
Będzie leżał martwy
pół metra od pieczywa tostowego przez swoje lenistwo.
Nie wiem, po kim to ma.
Ja skończyłem 79 lat,
a pracuję od ósmego roku życia.
Każdego dnia.
Wstaję, idę ze trzy godziny do pracy, pracuję nawet dwanaście,
po czym wracam jakieś sześć i tak codziennie.
Nie było urlopów.
Dorastałem w kopalniach Wirginii Zachodniej.
Codziennie.
Jeden chłopak był raz nieuważny,
zjebał sprawę, puścił wózek,
uciął mi cztery palce u stopy, ale nie przerwałem pracy.
Zbierasz palce do siatki i pracujesz dalej.
Cholera.
Mam 81 lat.
Pracowałem od szóstego roku życia.
Posłuchajcie…
Wiedziałem, że David Arnold
nie będzie miał lekko.
Nie miał ojca.
Jego matka… Do cholery, puszczała się!
Zaciążyła z jednym z tych szybkich.
Właśnie tak, szybkich. Zrobił swoje i szybko zniknął.
Zgłosiliśmy się po niego z babcią.
Znowu zapomniałem…
Kiedy po niego poszliśmy?
Cholera…
Piętnasty marca 1968.
Poszliśmy do szpitala
i wystarczył mi rzut oka, żeby stwierdzić: „Anna Mae,
to straszny leń.
Rozumiesz?
Jest na świecie mniej niż dwie godziny, a już śpi, to lenistwo!”.
Ja tak nie sypiam.
Mam 83 lata.
Pracuję od czwartego roku życia.
Ale…
koniec końców…
mój czas się skończył.
Musiałem odejść.
Nie ma dnia, żebym nie martwił się o tego chłopca.
Na Boga, nie wiem, jak da sobie radę.
Kiedyś długo się nie widzieliśmy,
aż tu pewnego dnia…
zobaczyłem go.
Szedł.
Dwie, może dwie i pół godziny.
Dokąd ten chłopak szedł?
Przyglądałem mu się,
jak wchodził do klubu żartownisiów.
Opowiadał tam swoje historyjki,
plotkował i zabawiał tych ludzi.
Potem znowu szedł
kolejne dwie i pół godziny.
Obserwowałem, codziennie to robił.
Przez długi czas.
Długi czas.
W końcu zrozumiałem.
Wcale nie jest leniwy.
Po prostu
potrzebował powodu, żeby chodzić.
Jak go zobaczycie,
powiedzcie mu:
„Widzę cię.
I jestem dumny”.
Ojczym nie miał roboty i nie chciał jej mieć.
Ktoś kazał mu iść do pracy? Jebać go.
Mój ojczym był innym człowiekiem,
ale miał pretensje do sławy.
W latach 50. miał zespół, który stał się popularny w latach 70.
The O’Jays.
- O tak. - Tak jest!
Odszedł dzień przed tym, jak zarobili milion dolarów.
Całe dzieciństwo patrzyłem, jak próbuje udowodnić,
że największy błąd jego życia wcale nie był błędem.
Nie wiem, czy znacie ludzi z lat 70.,
ale mój ojczym, jak cała reszta,
zawsze był odjechany.
Czaicie?
Bez powodu nosił jedwab.
I wiecznie robił coś z palcami, czyste lata 70.
Do tego trwałe loczki, ale nie do końca.
Ojczym był spoko, więc na wszystkich patrzył z góry.
„Ja założyłem The O’Jays, a ty nie”.
Zawsze zaczynał od tego samego.
„Stary, nie”.
Pytałem mamy: „Po co mnie tu ściągnęłaś?”.
Miał całe mnóstwo zasad.
Najważniejsza dla mnie i trzech młodszych sióstr to:
jedna szklanka soku na dziecko na dzień.
Potem pij wodę.
To była zasada, której nie można było obejść,
bo co rano wydawał talony na picie.
Idziesz rano na dół, a tam on:
„Dzień dobry, to twój talon na picie. Zrób z nim, co chcesz”.
Ja byłem cwany,
zostawiałem sobie talony na koniec tygodnia.
W piątek wystawiałem je na stół:
„Mam pięć talonów, poproszę pięć szklanek soku.
Stary, nie.
David, dzisiejszy talon na picie
jest niebieski.
Te nie są niebieskie.
Pij wodę”.
Nienawidziłem tego miejsca.
Nie mogłem zrozumieć, czemu facet jest aż tak skąpy.
W końcu zrozumiałem, że nie był skąpy.
On był spłukany.
Jest różnica.
Spłukani mają inne tempo.
Rozumiecie? Zawsze czujesz presję,
a każda twoja decyzja tylko ją zwiększa.
Nie chodziło o sok.
To nie był prawdziwy sok!
To była kolorowa woda za 99 centów, czysta cukrzyca w opakowaniu.
Ale gdy sok się kończył, presja rosła.
On naprawdę ją czuł.
Dziesięciolatek chciał tylko trochę soku.
Nie widziałem jego życia z perspektywy faceta, który ma 33 lata.
Facet jest żonaty,
ma trójkę dzieci, ale tylko jedno swoje.
Nie ma kasy.
Ona nie pozwoli mu o tym zapomnieć.
Poziom soku spada,
więc pojawia się presja,
a każdego dnia w radiu
słyszał tylko to:
People all over the world, join hands
Start a love train
Love train
Jestem w szoku, że nas nie pozabijał.
Ale nie widziałem jego perspektywy,
bo miałem dziesięć lat.
Zrozumiałem, przez co wtedy przechodził, dopiero 40 lat później.
Jesteśmy u mnie w domu. Dwójka dzieci, roczek i dwa lata.
Julie coś gotuje,
a ja rzuciłem pracę pielęgniarza, żeby spełnić marzenie o byciu komikiem.
Każdego dnia sprawdzałem stan konta,
bo ta liczba mówiła, jak długo mogę spełniać marzenie.
Ciągle sprawdzałem,
aż pewnego dnia zobaczyłem zero.
Wtedy poczułem tę presję.
Wtedy zrozumiałem, że spada poziom soku.
Co mam zrobić?
Mógłbym wrócić do pracy, to proste.
Dawała mi bezpieczeństwo i opłacone rachunki.
Albo znajdę sposób, by zostać na drodze,
która, jak widać, przyniosła mi sukces, o której marzyłem.
Wiedziałem, co muszę zrobić.
Poszedłem do kuchni do Julie.
Powiedziałem jej: „Julie…
jedna szklanka soku
na dziecko na dzień.
Reszta pije wodę”.
Tak czy siak, będziesz taki jak oni.
To szaleństwo,
ale dopiero w 2005 roku
zrozumiałem, czego nauczył mnie ojczym.
W 2005 patrzyłem, jak The O’Jays wchodzą do Rock and Roll Hall of Fame.
To tuż za rogiem.
Nawet nie wiedziałem, że nauczył mnie, że nie mogę się poddawać.
Długo go znam,
facet ma 81 lat i nigdy się nie poddał.
Za każdym razem „ma mieć spotkanie”.
Nie masz spotkań. To koniec.
Usiądź, dobra?
Mam dla ciebie jedną szklankę soku.
Potem pijesz wodę. Znasz zasady, sam je stworzyłeś.
Tata nie wiedział, że mnie czegoś uczy.
Mówił, że facet nie musi być bohaterem, nie musi brać wszystkiego na siebie.
Każdy mówi: „Facet ma wszystkich ratować”. Ojciec nauczył mnie: „Jebać to”.
Weekendy spędzałem z ojcem i macochą.
Tata nas zgarniał i spędzaliśmy czas razem z macochą i rodzeństwem.
Pilnowała nas macocha, bo ojciec pracował przy aucie wyścigowym.
Zawsze była wkurzona.
Nosiła szlafrok bez paska, więc ciągle go trzymała.
Zawsze paliła i wyklinała nas:
„Cholerne dzieciaki, wkurzacie mnie”.
O co się tak złości?
Nie rozumiałem, że tata podrzucał jej dodatkowe dzieci.
Mogła być zła.
Nie wiesz, co o tobie myślą, aż nie nadejdzie ta chwila.
Miałem pistolet na kulki i macocha powiedziała:
„Daj ten pistolecik, zrobimy tacie żart.
Gdy tu wejdzie, będę udawać, że wszystkich was morduję.
Zobaczymy, co zrobi”.
Na co ja: „Chwilunia.
Morderstwo? Nie zaczniemy od balonów z wodą?
Od razu morderstwo?”.
Ale znacie mnie, powiedziałem: „Ja pierwszy.
Chcę paść na ziemię, żeby zobaczyć, co zrobi tata”.
Ojciec wchodzi po wodę,
a Jacci trzyma pistolet w szlafroku.
Gdy wszedł, weszła w rolę.
„Mam dość tych cholernych dzieci”.
Wyjęła broń i zaczęła strzelać.
Ja byłem pierwszy, więc padam. Leżę na ziemi i patrzę, co zrobi tata.
Byłem przekonany, że wejdzie w tryb superbohatera.
Z każdym jej strzałem
on był coraz bliżej drzwi.
Ona strzela, a on: „Co jest?”.
Wstałem, zastanawiając się, czy chce wszystkich zostawić.
Została pięcioletnia Tammi.
Wiedziałem, że będzie ją ratował.
Facet przeszedł nade mną,
żeby dostać się do drzwi.
Wtedy zacząłem się śmiać.
Cała reszta też, bo to koniec żartu.
Na co ojciec: „Co jest? Młody, ale miałem…
Nic nie miałeś!
Wszystkich zostawiłeś!”.
Tata odpowiedział: „Też miałem dać się postrzelić?”.
Wtedy zrozumiałem, że nie muszę być bohaterem.
Ciągle powtarzam żonie: „Nie stawiaj mnie w bohaterskiej sytuacji,
bo mogę obiecać, że cię zawiodę”.
Nie piję od 23 lat.
Nie wiem, czy wytrzeźwiałem przez to, że sięgnąłem dna,
czy zmęczyła mnie ilość roboty, której wymagało branie narkotyków.
Ćpanie jest pracochłonne.
Ćpuni nie są leniwi.
Mają dużo motywacji.
Bezsenne noce, kradzieże, wiecznie coś się dzieje.
Dobre narkotyki pojawiają się w nocy. Ćpun musi działać, nie może być leniem.
Mój problem z ćpaniem jest taki,
że nigdy nie wyglądałem na naćpanego.
Zawsze wyglądałem o tak,
co utrudniało mi zakupy,
bo dilerzy myśleli, że jestem tajniakiem.
Zawsze mówili: „Spierdalaj glino”.
Nie jestem, przysięgam! Życie mi się sypie, daj mi coś!
Pół godziny przekonywałem dilera,
że życie mi się sypie, żeby coś mi sprzedał.
Po powrocie do auta byłem wykończony.
Co zabawne, bardzo powoli wchodziłem w trzeźwość.
Nigdy nie robiłem nic szalonego, tylko małe głupoty.
Nikogo nie zabiłem.
Nikogo nie okradłem.
Robiłem głupoty, na przykład areszt dwa dni z rzędu.
Zamykał mnie ten sam policjant.
Moje prawo jazdy było zawieszone
od 17 do 20 roku życia.
Zawsze, kurwa, coś.
Zawieszone, ograniczone,
zakaz jazdy między 2.00 a 4.00, zawsze, kurwa, coś.
Umawiałem się z taką jedną dziewczyną.
Chciała pojechać na drinka, to powiedziałem, że będę prowadził.
Prowadziłem jej auto,
zrobiłem coś durnego,
więc zatrzymała nas policja.
Natychmiast wpadłem na pomysł.
Zamiana miejsc w trakcie jazdy.
Ty masz prawko, ja nie mam, zapłacę twój mandat.
„- Nie powinniśmy. - No już!”.
Zamieniliśmy się.
Zatrzymała auto, policja stanęła koło nas.
Gliniarz nawet nie podszedł do drzwi kierowcy.
Od razu podszedł do pasażera,
a ja udawałem głupiego.
Zapukał w szybę:
„Opuść szybę.
Wiesz, że w tylnej szybie wszystko widać?
Wyłaź, idziesz siedzieć”.
Gość mnie zamknął, ona zapłaciła kaucję,
a następnego dnia zrobiliśmy to samo.
„- Pojedźmy na drinka. - Dobra, ja prowadzę”.
Weszliśmy do tego samego auta.
O tej samej porze na tym samym rogu stał ten sam policjant.
Gdy skręcałem, spotkaliśmy się wzrokiem.
Ja i policjant w aucie.
Patrzył na mnie, mówiąc: „Co ty, kurwa, wyprawiasz?”.
Tym razem nie czekałem, aż wyjdzie z auta.
Od razu stanąłem, wyszedłem,
i wsiadłem do jego auta,
bo wiedziałem, że jadę do aresztu.
Takie głupoty robiłem.
Życie płynęło, ale nigdy nie wyglądało, jakbym stracił kontrolę.
Teraz wszystko to brzmi zabawnie.
Rodzice zawsze wpłacali kaucję,
więc życie płynęło dalej.
Tydzień odsiadki w Bakersfield.
Pamiętam też…
To był drobny mandat, który zmieniłem w nakaz aresztowania.
Jechałem autem, za które dałem 600 dolarów.
To chyba opisuje moją sytuację.
Jeden śmiech to dla mnie powód, żeby mówić dalej.
Na kontroli policjant zauważył, że nie mam pasów.
Rzucił: „Tu nie ma pasów!”, a ja: „To auto za 600 dolarów!”.
„Auto musi mieć pasy”.
Mogłem uniknąć mandatu, jeśli naprawiłbym pasy.
Okazało się,
że pasy w aucie za 600 dolarów będę mnie kosztować 600 dolarów.
Nie miałem zamiaru tego zrobić.
Zajeździłem to auto.
Gdy padło, zostawiłem je przy drodze,
wyciągnąłem piłkę i wróciłem do domu.
Nie myślałem już o nim!
Rok później piłem z kuzynem w bazie wojskowej w Edwards.
Ktoś wezwał policję, spisali nas.
Mieli nakaz aresztowania z LA.
Przez cztery godziny wieźli mnie do Bakersfield,
gdzie siedziałem przez tydzień.
Wiecie, skąd wiedziałem, że się do tego nie nadaję?
Nie robiły na mnie wrażenia rzeczy, przez które powinienem dzwonić do matki.
Z rzeczami, które powinny być złe, nie miałem problemu.
Ja zadzwoniłem przez coś absurdalnego.
To był
drugi dzień z siedmiu.
Długi wyrok.
Pamiętam, że jadłem obiad
i postanowiłem spytać…
„Ktoś jeszcze uważa, że jedzenie jest bez smaku?
Chcesz soli?
Przydałaby się.
Poproś strażnika, przyniesie ci.
Co u pana?
David 7-4… To bez znaczenia.
Rozmawiałem z chłopakami.
Jedzenie tutaj…
jest bez smaku.
Chcesz soli?
Przydałaby się.
Siądź, przyniosę ci.
No dobra.
Przyniesie nam sól”.
Siedziałem tam przez 35 minut.
Patrzyłem, jak patrzył,
jak patrzę, jak nie przynosi mi soli.
Została tylko nasza dwójka.
„Słuchaj,
wiem, że jesteś zajęty.
Przyniesiesz sól?
Nie”.
Wtedy zadzwoniłem do mamy: „Mamo, wyciągnij mnie.
- Próbują cię tam wyruchać? - Że co? Nie!
Ale nie ma tu soli i pieprzu,
a ja nie przeżyję w świecie, w którym nie doprawia się ziemniaków.
Mów ciszej i czekaj, wyciągnę cię, zanim ktoś cię wyrucha”.
Oto kim wtedy byłem.
Nic do mnie nie docierało.
Zawsze jakieś pierdoły,
wszystko ciągle leciało dalej.
Nic nie docierało.
Poza kokainą.
Och, kokaino.
Kokaina wyżera twoje jestestwo w sposób,
którego nie zauważysz.
Widzieliście kogoś udającego trzeźwego?
Pijany tak wyobraża sobie trzeźwość.
Kokaina…
to było coś.
Pamiętam zabawną rzecz,
bo moje życie naprawdę się odmieniło,
gdy sprzedałem auto dilerowi.
Nie zapomnę tego, napisałem na serwetce „200 dolarów”,
dałem ją dilerowi
i wróciłem do domu z dwoma stówami, jakby życie było piękne.
Aż podskakiwałem na miękkim placu zabaw…
To do mnie nie dotarło.
Po trzech dniach wróciłem po więcej kokainy.
Tym razem kupiłem jej za 11 dolarów.
Zapłaciłem pięciocentówkami.
Odliczałem na głos: „5, 10, 15, 20, 25, 30, 35…
Dobra, dolar. 5, 10, 15, 20, 25…”.
Wziąłem kokainę za 11 dolarów i wróciłem w deszczu.
Byłem dumny! Przejeżdżające auto mnie ochlapało.
To był diler w moim aucie.
Uznałem, że skurwiel mnie podrzuci.
Ale wciąż nie docierało.
Dopiero wtedy, gdy zaczęła do mnie mówić kokaina,
zacząłem się budzić.
Kokaina nie mówi, co masz robić.
Ona sugeruje w pełen biernej agresji sposób.
Akurat nic nie robiłem,
a kokaina podeszła i szepnęła mi na ucho:
„Może czas myśleć o ssaniu kutasów?”.
Na co ja: „Dość! Idę na odwyk!”.
Przebiegłem 14 km w trzy minuty, jasne?
Krzyczałem: „Nie!”.
Na miejscu powiedzieli, że zamknięte,
na co ja: „Mam to w dupie, muszę wejść”.
Kobieta spytała wtedy: „Skarbie,
czyżbyś usłyszał o ssaniu kutasa?”.
Tak, psze pani!
Wpuściła mnie, a ja na zewnątrz widziałem same kutasy.
Ale mijają 23 lata
a ja nie ssałem kutasa.
Na tę historię moja żona mówi:
„To skąd pomysł, że my chcemy ssać kutasy?”.
Odpowiadam: „Julie,
moja historia nie jest twoją.
Ja tu mówię o ssaniu za narkotyki. Twoje to ssanie z miłości, rozumiesz?”.
Nawet jej o to nie proszę, bo ma złe nastawienie.
Prosisz o laskę, a ona: „No dobra…”.
Zawsze robi to samo, jakby to miało mnie zniechęcić.
„Wszystko ci wytłumaczę, właśnie tak.
Już, cichutko”.
Czemu uciszamy?
„Właśnie tak”.
W domu jedno z was weźmie się do roboty,
a to drugie zrobi…
Moim zadaniem
jest znaleźć to, co działało,
wyciągnąć i zostawić pierdoły za sobą.
Właśnie to chcę robić.
Myślę o tym, kiedy się nie udawało.
O dorastaniu.
Bywaliśmy kiepscy.
Mam siostrę przyrodnią Robin.
Robin jest głucha.
Pomyślałby ktoś, że z tego powodu
będziemy jej ułatwiać życie.
Że ktoś w rodzinie
nauczy się migać.
Kiepska z nas rodzina.
Do teraz nikt o tym nie pomyślał.
Próbując się dogadać, krzyczymy i tupiemy.
„Robin, jesteś głodna? Robin!”.
Jak się okazało, Robin słyszy to, co chce usłyszeć.
„- Robin, zjesz coś? - Tak, poproszę lody.
A pomożesz nam z naczyniami?”.
Kurwa, przecież słyszysz.
Nie potrafimy się komunikować z Robin.
To kiedyś dopadło mojego ojca.
Miałem 13 albo 12 lat, Robin miała 18.
Oglądaliśmy z tatą telewizję w salonie.
Nagle z daleka
usłyszeliśmy:
„No!
Tak!
No!
Tak!
Ojciec zaczął pytać: „Co to?
Co to za hałas?”.
Nie wiedziałem.
Ojciec postanowił to sprawdzić, a ja razem z nim.
Hałas dalej bez zmian: „No! Tak!
No! Tak!”.
Idziemy przez kuchnię aż do schodów do piwnicy.
W połowie schodów
rozumiem, co się dzieje.
Mam 13 lat. Mój ojciec ma 36.
Wiem, że też wie.
Im bliżej źródła jesteśmy, tym wolniej idzie.
Jak w nawiedzonym domu o trzeciej w nocy.
Idziemy nisko na nogach, trzymam go za ramię, on mnie za dłoń.
Idziemy w kierunku hałasu.
„No! Tak!
No! Tak!”.
Wchodzimy, a tam Robin z chłopakiem
dupcą się,
jakby dom stał pusty!
Nigdy nie widziałem, żeby ojciec nie wiedział, co zrobić.
Był od nich tak daleko jak ja od was.
Stać go było na tyle: „Robin! Przestań się ruchać!
Przestań się ruchać!”.
Oni nic nie słyszą!
„No! Tak!
No! Tak!”.
Mam 12 lat, krzyczę: „O Boże!
Co tu się dzieje?
No! Tak!”.
Ojciec postanowił, że klepnie chłopaka w ramię.
Chyba bał się, że wciągną go w dziwny trójkąt.
Sięga, trzymając mnie za dłoń, a ja trzymam drzwi.
On sięga, oni dupcą.
On krzyczy: „Robin!
Przestań się ruchać!”.
A ja drę się: „O Boże!”.
Na stoliku nocnym stała szklanka wody.
Ojciec ją podniósł i ich oblał.
Rozłączyli się.
Ojciec krzyczy: „Robin, co ty, kurwa, wyprawiasz?”.
Ona na to: „Nie wiedziałam”.
A ojciec rzucił: „No.
Tak!”.
Nazywam się David Arnold!
Bardzo wam dziękuję!
Zajebiści jesteście!
Dziękuję!
SCENARIUSZ I WYSTĘP DAVID A. ARNOLD
Nazwałem ten program Nie dla słabych,
bo od 27 lat działałem w próżni.
Byłem na marginesie branży.
Żeby ciągle tak to kochać
na tym etapie…
Żeby to robić,
trzeba być silnym.
Ta branża nie jest dla słabych.
Przygotowuję się do trasy, mam być w 20 miastach do 29 stycznia,
kiedy będę nagrywał drugi program specjalny dla Netflixa.
To znaczy, że przerobię program jakieś sto razy.
W najbliższych miesiącach
będę przygotowywał, dopracowywał, dopieszczał i usuwał.
Ten sam program raz za razem.
Parę lat temu zacząłem wrzucać do internetu
skecze o mojej rodzinie.
Zyskałem tam wielu fanów,
dzięki czemu ludzie zwrócili uwagę na mój stand up.
Przygotujcie się.
Przygotowujemy się do rozmowy o rodzinnych wakacjach.
Robimy to co roku.
- Tak. - Mam tu trzy…
- Mam trzy osoby. - Osoby?
To osoby, które tu mieszkają.
Zobaczymy, co…
To osoby, których zdanie jest najważniejsze.
Osoby, którym zawdzięczasz sukces.
To wytnę.
Dobra, lecimy.
Naprawdę wierzę,
że jesteśmy dla siebie stworzeni.
Bóg stworzył nas dla siebie.
On miał być moim partnerem, ja miałam być jego partnerką.
Gdy oglądam jego stand up, w którym mówi o naszej rodzinie,
przeżywam to na nowo.
Czasem dostrzegam jego punkt widzenia.
Bardzo często chcę wejść na scenę i powiedzieć:
„Musicie poznać moją wersję”.
Chcę się podzielić swoimi przemyśleniami i uczuciami.
Ale zazwyczaj tak się śmieję, że nawet o tym nie myślę.
Mam dwójkę: 14 i 16 lat.
Powiem tyle: dzieciakom wydaje się,
że wszystko im się należy, nie znam drugiej takiej grupy.
Rozumiecie?
Ale rzecz w tym,
że są takie, bo to my je wychowaliśmy.
- Nazywam się Anna Grace. - Ashlyn.
Jestem najstarszą Arnoldówną.
- A ja najmłodszą, mam 14 lat. - Ja 16.
Dorastanie z tatą było super.
Sprawia, że wszystko jest fajne i zabawne.
Dorastanie z tatą było fajne.
Przy nim wszystko jest spoko, ale jest też ojcem.
Bywa surowy, stawia nam granice.
- No wiecie. - Nie da się traktować go poważnie.
- Tak. - To komik, zawsze żartuje.
Gdy próbuje nas ochrzanić, patrzę na niego i mówię: „To zabawne”.
Czasem sam tego nie czuje.
Ciężko jest traktować go poważnie.
Dziś występuję w Laugh Factory na Sunset Boulevard.
Występuję w tym klubie od samego początku.
Właściciel, Jamie Masada, zawsze bardzo mnie wspierał.
To wieczór, żeby wypróbować nowe rzeczy.
Razem z przyjaciółmi będziemy występować
i gadać po występach, jak przystało na komików.
To wszystko przygotowania do nagrania.
- Co robiłeś w ramach przygotowań? - Trasę.
Byłem w 20 miastach.
Dwadzieścia miast w pół roku, pięć występów na miasto.
Razem setka.
Dosłownie sto razy to samo.
- Człowiek-plan. - Tak.
Choćbyś widział pożar albo porwanie…
Serio!
„- Dave, porywają dziecko! - Nie ma szans, mam plan występu.
Stary, jebać twoje żarciki!”.
Leżałeś w łóżku z Paulem, on spojrzał na ciebie i rzucił:
„Anna Mae, chłopiec będzie klaunem”.
- Tak. - Dasz wiarę?
Tak powiedział.
Powiedział, że będę klaunem.
No i proszę.
Miałem pół roku.
No i patrz, jesteś klaunem.
- Tak. - Rany.
Przyjście tutaj…
Mam poczucie, że zrobiłem to, co miałem zrobić.
Czuję, że mogę…
odpuścić.
Bo wszędzie to ze sobą noszę,
wszystkie dobre rzeczy, których nauczyli mnie tu dziadkowie.
Miło jest wrócić do miasta rodzinnego.
- No proszę… - Co tam u ciebie?
- Co tam, Tam? - Miło cię widzieć.
Dobrze wyglądasz.
Gdzie mama?
Jak zawsze ogarnia wszystko w środku.
Próbuje przejąć mój dom.
Mama dała mojej siostrze radę, która odmieniła moje życie.
„Nie umawiaj się z facetem, który nie nosi zegarka.
Jeśli nie obchodzi go, która jest godzina, to znaczy, że nie ma nic do roboty”.
O cholera!
Myślę, że zawsze byłam szczera wobec Davida i reszty dzieci.
Nigdy nie zgrywałam idealnej matki.
- Nie byłam idealna, jestem człowiekiem. - Tak.
Popełniałam ludzkie błędy,
ale chciałam, żeby wszystkie dzieci widziały moją ludzką stronę.
Jesteśmy ludźmi.
Może bywałam czasem zbyt szczera.
Tak, powiedziałaś mi, że tata nie jest moim ojcem.
- Tak. - Był bardzo zły.
Wiem.
Gdy miałem 17 lat,
dowiedziałem się, że Eddie, który mnie wychowywał,
jest moim ojcem adopcyjnym.
Myślałem, że to mój ojciec biologiczny.
Tylko ja o tym nie wiedziałem.
Tato!
- Tato! - Kto tam?
- Cześć! - Dave!
- Co u ciebie? - A u ciebie?
- Co tu robisz? Co u ciebie? - Wszystko gra.
Miło cię widzieć, ale rzadko tak tu wpadasz.
No wiesz.
Nie jestem przyzwyczajony. Wiesz, o czym pomyślałem?
Pamiętam, jak szedłeś przez trawnik,
gdy miałeś szukać pracy.
Pamiętasz?
Miałem robić tylko to.
Mój ojciec tego nie rozumiał.
Mój ojciec
jest emerytowanym inżynierem.
On pracuje.
Nie rozumie tego, że można nie pracować. To dla niego nie ma sensu.
Gdy byłem mały, mówił: „Nie można się opierdalać cały dzień.
Tylko to robisz, wiecznie się opierdalasz”.
Czemu?
- Co to? - Sprzątałem szufladę.
Znalazłem mnóstwo rzeczy.
Mam rachunki za sześć wpłaconych kaucji.
- Czemu ta liczba ciągle rośnie? - Tak naprawdę siedem.
Pilnowała nas macocha, bo ojciec pracował przy aucie wyścigowym.
Zawsze była wkurzona.
Nosiła szlafrok bez paska, więc ciągle go trzymała.
Zawsze paliła i wyklinała nas:
„Cholerne dzieciaki, wkurzacie mnie”.
Wiem, że akurat ty…
Byłabym zdenerwowana.
Tak, ale też…
Powiem ci to samo, co powiedziałem jemu.
Bardzo doceniam,
że się nami opiekowałaś.
Wiem, że nie było łatwo.
Gdy to widzę, sam nie wiem, jakim cudem mnie…
- Nie zabiłam. - Tak.
Bo dla mnie…
Najważniejsze dla mnie jest to,
że dałeś mi swoje nazwisko, adoptowałeś mnie i o mnie dbałeś.
Nie musiałeś tego robić po rozwodzie z mamą.
David, wiesz,
fakt, że zrobiłeś dziecko, nie czyni cię ojcem.
Do wychowania mężczyzny niezbędny jest ojciec.
Będę z tobą szczery, od razu cię pokochałem.
Miałeś cztery miesiące.
Od tej chwili kocham cię bez przerwy.
Zrozumiałem, czego nauczył mnie ojczym.
W 2005 patrzyłem, jak The O’Jays wchodzą do Rock and Roll Hall of Fame.
To tuż za rogiem.
Nawet nie wiedziałem, że nauczył mnie, że nie mogę się poddawać.
Długo go znam, facet ma 81 lat i nigdy się nie poddał.
Za każdym razem „ma mieć spotkanie”.
Nie masz spotkań. To koniec.
- Lecimy. - Będę szczery.
Cieszę się na tę wizytę, bo nigdy tu nie byłem.
- Serio. - Zakładałem, że byłeś.
- Że już tu byłem? - Właśnie tak.
Jeśli masz marzenia,
to nad nimi pracuj.
Rozumiesz?
Tylko tyle możesz zrobić.
Praca przynosi efekty.
Ale musisz pracować.
Pamiętasz to zdjęcie?
Tak.
W Leo’s Casino.
A to kto?
Mistrz ceremonii Freddie Arrington.
Występ w Leo’s Casino
był jak występ w Apollo?
To była ważna miejscówka w Cleveland.
Wszyscy tam przyjeżdżali.
Freddie Arrington był mistrzem ceremonii.
- Zawsze. - Jasne.
No wiesz.
- Większość występów… - Ile mieliście lat?
Dwadzieścia parę.
Jestem najbardziej dumna z tego,
że David osiągnął taki sukces.
To jak pisze, jak gra…
jego żarty.
Najbardziej dumna jestem z tego, jakim jest człowiekiem.
Jestem dumna z jego charakteru.
Jest cudownym ojcem,
kocha swoją żonę.
Stąd wiem, że wychowałam świetnego człowieka,
a to sprawia mi radość.
Skończyłem liceum z wynikiem 1,8.
Słuchajcie!
Nawet nie wiem, czy zdałem. Po prostu kończyłem szkołę ze swoją klasą.
Nie mam wątpliwości, że właśnie to miałem robić.
Nie przez przypadek skończyłem liceum z takim wynikiem.
Nie bez powodu byłem trzy razy na odwyku.
Potrzebowałem tych doświadczeń, żeby stać się tym, kim jestem,
żeby móc opowiadać te historie.
Gdy kończyłem to liceum, byłem ostatni w klasie.
Skończyłem szkołę z wynikiem 1,8.
Ja po prostu…
Mój umysł zawsze był gdzieś indziej.
Zawsze. Sam nie wiem, o co chodziło.
To miejsce wydawało mi się ogromne,
miałem wrażenie, że wszystko leci w niesamowitym tempie.
Pamiętasz to? Galeria sukcesów, nasza galeria sławy.
Tak, pamiętam.
Chodziliśmy do jednej klasy.
- Tak. - Ta sama klasa.
Jest scenarzystą i producentem telewizyjnym.
Pisze komedie w Hollywood.
Kiedy tu się pojawię?
Muszę być na tej ścianie.
Jonathan nie przyszedł tu z Netflixem.
Muszę się tu pojawić. Niesamowite.
Comedy Cellar jest jak Laugh Factory i Comedy Store w LA.
To Mekka nowojorskiej komedii.
Wszyscy liczący się komicy pracują tam nad występami.
Pierwszego tygodnia trasy żona spytała: „Tęsknisz za nami?
Będę z tobą szczery…
Jest w porządku”.
Siedzieliśmy w domu 18 miesięcy, nie udawajmy, że się nie wkurzaliśmy.
Jesteśmy na Manhattanie w Nowym Jorku. Występuję w Caroline’s Comedy Club.
Sala wydawała mi się ogromna, gdy wszedłem do środka.
To klasyczne, historyczne miejsce dla nowojorskiego stand upu.
„Dzieci nie mogą upadać i robić sobie krzywdy”.
Dlatego wszystkie są uczulone na orzechy!
Nagrody za uczestnictwo i uczulenie na orzechy są połączone.
Pełna sala.
- Serio? - Tak.
- Dasz radę. - Wyprzedane.
- Tak jest.
- Stresujesz się? - Boże, co ja zrobię?
- Zawsze o to pytam. - Zawsze pyta, czy się stresuję.
Kultura komedii w Nowym Jorku
w ogóle nie przypomina tej z innych miejsc.
Komicy w Nowym Jorku harują.
- Dzięki - No chodź.
Co tam?
- Niezła frekwencja. - Spoko.
Przekroczyłeś oczekiwania. Kierownictwo jest zadowolone.
- Co tam, stary? - Jest i Chad.
- Co u ciebie? - Gotowy do występu.
Tak jest, do dzieła.
Chodźmy tędy.
Od lat występowałem prze publiką,
która mnie nie znała.
Po raz pierwszy jestem w takiej trasie.
Pierwszy raz od 27 lat
ludzie kupują bilety na mój występ.
Dziś wyprzedaliśmy salę.
Ci ludzie przyszli, bo wiedzą, kim jest David A. Arnold.
Kocham was.
Co tam?
Co u was? Widzę was tam!
Siedzimy w Hanna Theatre w Cleveland w stanie Ohio.
Przygotowuję się do nagrania drugiego występu dla Netflixa.
Ta sala stanie w ogniu.
OSIEM GODZIN PRZED NAGRANIEM
Nie osiągnąłem tego w dzień.
Niczego nie dostałem.
Zapracowałem na wszystkie błogosławieństwa.
Według niektórych pojawiłem się znikąd.
Wyskoczyłem całkiem nagle.
Nie.
Robię to już długi czas.
Pracuję.
Cisnę.
Walczę.
Przepracowałem i pokonałem odrzucenie za odrzuceniem.
Trafiłem na wiele przeszkód,
Najgorsze były moja mentalność i moje nastawienie,
ale każdego dnia staram się być trochę lepszy.
Przeszedłem długą drogę
i to jeszcze nie koniec,
ale to nie znaczy, że nie jestem z siebie dumny.
Dzięki swoim osiągnięciom jestem silniejszy
i lepiej przygotowany na takie chwile.
Chcę, żeby moja rodzina wiedziała, że ma syna, brata, ojca i męża,
który daje z siebie wszystko.
Mnóstwo osób żyje wymówkami.
Ja nie będę żył w cieniu „gdyby”.
Dziś robię krok w kierunku przeznaczenia.
Ta podróż nie ma być łatwa.
To musi być trudne.
Musi być wyzwaniem,
bo moja droga…
nie jest dla słabych.
Panie i panowie,
David A. Arnold!
Napisy: Jędrzej Kogut