Downloaded from YTS.MX
‎คนมากมายใช้ชีวิตแบบมีข้ออ้าง
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ผมจะไม่ยอมให้ชีวิตขึ้นอยู่กับการ "มโน"
‎ผมอยากให้ครอบครัวผมรู้ว่า ‎พวกเขามีลูกชาย พี่ชาย พ่อ และสามี
‎ที่ทุ่มเททุกอย่างสุดตัว
‎วันนี้เป็นวันที่ผมก้าวสู่หนทางที่ผมเลือก
‎การเดินทางนี้ไม่น่าจะง่าย
‎มันน่าจะต้องยาก
‎น่าจะต้องท้าทาย ‎เพราะเส้นทางที่ผมเดินอยู่นี้…
‎ถ้าอ่อนแอก็แพ้ไป
‎ทุกท่านครับ เชิญพบกับ…
‎เดวิด เอ. อาร์โนลด์
‎เป็นไงบ้าง
‎คลีฟแลนด์ โอไฮโอ
‎เป็นยังไงกันบ้าง
‎เชิญนั่งครับ
‎พระเจ้าช่วย
‎ครั้งสุดท้ายที่เราจัด ‎ผมขึ้นแสดงที่คลับคอมเมดี้
‎ครั้งนี้เราอยู่ในโรงละคร
‎เป็นไงล่ะ เป็นไงล่ะ
‎ผมแสนจะดีใจ ออกจากกรงได้ซะที
‎ทำอะไรไม่ถูกเลยทีนี้
‎ขอบอกอย่างนี้ละกัน
‎ขอบคุณมากครับ
‎ดีใจที่ได้กลับมา
‎ดีใจที่ได้กลับบ้าน แต่อากาศแบบนี้มันบ้า
‎ผมบอกลูกๆ… ‎ลูกๆ ผมเกิดในแอลเอ ไม่เคยมาที่นี่
‎ลูกสาวผมมีกางเกงยีนส์ ไอ้แบบที่มีรูขาดๆ
‎ผมบอก "รู้ไว้นะ ‎เก้าองศานี่หาพิกัดรูตูดแกเจอแน่"
‎ฟังซะที่ไหน "หนูเอาอยู่"
‎พอออกไปเดินข้างนอก
‎มันต้องเดินหนีบๆ ปิดอีตรงนั้น
‎แล้วก็แบบ "แม่งเอ๊ย…"
‎ดีที่งานเข้าทันเวลา
‎ผมเดินสายแสดงอยู่หกเดือนที่ผ่านมา
‎ไปมา 20 เมือง
‎บทจะไปก็ได้ไปในเวลาเหมาะเจาะ
‎เพราะผมต้องไปให้พ้นๆ จากบ้านนั้น
‎คือผมอยู่ไม่ได้ละ
‎เราอยู่บ้านกันมาเป็นชาติแล้ว ‎จำตอนที่เขาบอกสองอาทิตย์ได้มั้ย
‎ตอนได้ยินว่าสองอาทิตย์ ‎ผมแบบ "เอาวะ ได้เลยสองอาทิตย์"
‎ฉันจะได้คุยกับลูกๆ ‎ดูซิว่าคนที่ฉันเลี้ยงมาเป็นแบบไหน
‎จะได้ฟังเมียเล่าให้ฟังว่าที่ผ่านมาเป็นยังไง
‎ตั้งแต่ต้นยันจบ
‎ของพวกคุณเป็นยังไงไม่รู้นะ ‎แต่เรื่องในบ้านผมนี่ แม่งยาก
‎คุณเคยฟังใครที่เล่าเรื่องไม่ได้เรื่องมั้ย
‎หกนาทีเข้าไปละ "นี่มันเรื่องอะไรของมันวะ"
‎สิบสามนาทีเข้าไป "สรุปซะทีเทิ้ด แม่คุณ"
‎ไม่ใช่ย่ะ สรุปไปตั้งแต่ 13 นาทีที่แล้ว
‎เล่าให้จบสนิททีเถอะ
‎หกสัปดาห์ต่อมา ผมเริ่มออกไปโต๋เต๋ ‎ตรงลานจอดรถซูเปอร์มาร์เกตใกล้บ้าน
‎เจอแต่พวกผู้ชาย
‎วันนึงผมผ่านไป ‎เห็นแต่พวกผู้ชายนั่งอยู่ในรถตัวเอง
‎ผมถาม "เกิดอะไรขึ้น" ‎"อยู่ในบ้านต่อไปไม่ไหวแล้วพวก"
‎ดูดบุหรี่ มองออกนอกหน้าต่าง
‎"เดี๋ยวฉันได้ฆ่าใครแน่ๆ ถ้ากลับเข้าบ้าน"
‎เราไม่ควรจะอยู่ด้วยกันขนาดนั้น
‎นึกออกมั้ย เราอยู่ด้วยกันทั้งวัน ทุกวัน
‎เราไม่ควรต้องอยู่ด้วยกันขนาดนั้น
‎นึกออกนะ คุณตื่นมาแบบ ‎"ทั้งวันอีกแล้วเหรอวะ"
‎เราควรอยู่ด้วยกันสักวันละสิบชั่วโมง
‎แปดในสิบชั่วโมงนั้น เราควรนอน
‎เหลือสองชั่วโมง ‎เอาไว้ทำลายความสัมพันธ์ของเรา
‎ถ้าจะเอางั้นน่ะนะ
‎สัปดาห์แรกที่ผมออกเดินสาย ‎เมียผมส่งข้อความมา
‎"คิดถึงเรามั้ยคะ"
‎"ผมต้องบอกตรงๆ…
‎ผมสบายดี โอเคนะ"
‎การอยู่บ้านนี่น่ะ…
‎ถ้าคุณอยู่บ้านกับใครก็ตาม คุณจะรำคาญกันเอง
‎คุณจะรำคาญกันได้ทุกเรื่อง
‎ถ้าคุณอยู่กับใคร ‎คุณจะทำธุระตามปกติของคุณไม่ได้
‎มันจะต้องมีคนอยากได้นั่นนี่ตลอด
‎ทุกครั้ง "คุณจะเข้าครัวเหรอ หรือจะไปไหน"
‎เปล่า ก็แค่มาหยิบรีโมต
‎"งั้นหยิบนิตยสารนั่นให้ที" ‎"ทำไมคุณถึงอยากได้นั่นนี่ตลอด"
‎ผมลุกขึ้นเมื่อไหร่ เธอเป็นต้องอยากได้นั่นได้นี่ ‎เอาไอ้นั่นมาให้ด้วยสิ
‎ไปเอาเองสิพับผ่า
‎ขอผมอยู่ของผมบ้างเถอะ เข้าใจมั้ย
‎ให้ตายเถอะ
‎ผมกับเมียนั่งอยู่ที่โซฟา ต่างฝ่ายต่างรอ
‎ไม่มีใครอยากลุก
‎เพราะรู้ดีว่าถ้าใครลุก ‎ก็ต้องไปหยิบอะไรสักอย่างมาให้อีกฝ่าย
‎เราแทบจะฉี่ใส่กันตรงนั้น
‎แบบ "จะฉี่ใส่โซฟาให้ทั่วละนะ ‎เดี๋ยวไปเอาไอ้นั่นมาให้
‎พูดจริงๆ"
‎เมียผมเป็นนักดื่มน้ำตัวยง มีใครเป็นเหมือนกันมั้ย
‎ถึงขนาดพกน้ำเป็นขวดไว้กับตัว
‎คุณเหรอ เราไม่ชอบคุณนะ
‎พวกชอบดื่มน้ำมักจะคิดว่า ‎ทุกคนชอบดื่มน้ำเหมือนกัน
‎"มีใครเอาน้ำมั้ย" ‎"ไม่ มีแค่คุณ"
‎"คุณคนเดียวเลย"
‎"ไปซูเปอร์มาเกตที่มีน้ำวาง ‎เป็นแนวทั้งชั้นเลยก็ได้ ถ้าจะเอานะ"
‎เมียผมพกน้ำไปได้ทุกที่ ไม่ว่าไปไหน
‎เธอไม่เคยลืมน้ำ
‎จนกระทั่งขึ้นชั้นบนไปเข้านอนทุกคืน
‎ทุกคืนจริงๆ ‎เป็นแบบนี้เหมือนกันทุกคืนที่บ้านผม
‎"เป็นอะไร"
‎"ฉันว่าฉันลืมน้ำ"
‎ทำไมต้องทำท่านี้ ‎ทำอย่างกับจะพกน้ำในชุดนอน
‎แล้วเธอก็ทำมาเป็นพูดดี ‎"ถ้าบังเอิญคุณลงไปข้างล่างนะคะ
‎เอาน้ำมาให้ฉันด้วยนะ"
‎ใครจะบังเอิญลงไปข้างล่าง
‎เคยเหรอ ที่คุณจะลงไปฉี่
‎แล้วแบบ "อ้าวเฮ้ย ฉันลงมาข้างล่างนี่หว่า
‎ต้องไปเอาน้ำให้จูลี่ เพราะฉันลงมาข้างล่าง"
‎ก็ลงไปเอาเองสิ!
‎เรากวนประสาทกันเอง ‎เรื่องเถียงกันนี่ จะเล่าให้ฟัง
‎เราเถียงกันตลอด
‎ผมกับเมียเถียงกันทุกวัน
‎ทุกวันจริงๆ ‎ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต
‎แต่ทุกวันเราต้องหาเรื่องเถียงกัน
‎"จะเอาไง อยากมีเรื่องหรือว่าจะยังไง"
‎นั่นเธอพูดกับผมนะ ทุกวัน
‎ผมกลัวเมียครับ
‎ผมกับเมียเถียงกันประจำ ‎รู้มั้ยว่าเราอยู่ด้วยกันมานานแค่ไหน
‎เราเถียงกันต่อหน้าคุณยังได้
‎เรื่องคุณนั่นแหละ
‎แล้วเราก็ไม่สนด้วยว่าคุณอยู่ตรงนั้น
‎คุณเคยไปกับคู่ที่ชอบเถียงกันมั้ย
‎เธอแบบ "นี่มันไม่เกี่ยวกับเราละ ชิ่งดีกว่ามั้ย"
‎ผมว่า "บอกแล้วว่าไม่อยากมากินข้าวกับพวกนี้
‎แต่คุณก็ยังลากผมออกมา
‎ช่างแม่งเถอะ จูลี่ กินๆ เข้าไป" แบบนี้ครับ
‎เราเถียงกันเพราะเรารู้…
‎เราอยู่ในบ้านนี้มานานเกินไป ‎อยู่ด้วยกันมานานเกินไป
‎ผมกับเมียอยู่กันมานานพอที่จะเห็นตรงกันว่า
‎เราทั้งคู่ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะว่ายังไง พอๆ กัน
‎รู้มั้ยต้องอยู่กินกันมานานแค่ไหน ‎กว่าจะเห็นตรงกัน
‎วันก่อนผมกำลังคุยกับเธอ
‎ระหว่างที่ผมกำลังพูด ‎เธอเดินออกจากห้องไปเฉยเลย
‎ไม่ส่งสัญญาณอะไรทั้งสิ้น เดินออกไปเฉยๆ
‎ผมไม่ได้ว่าอะไรเธอนะ มันก็ควรอยู่
‎น่าจะไปซะตั้งแต่สิบนาทีก่อนหน้านั้น ‎ผมจะไม่โกหกนะ
‎หลายๆ คู่จบกันไปช่วงโรคระบาดขี้ปะติ๋วนี้
‎พวกคุณบางคนคบใครอยู่แล้วมันไม่เวิร์ก
‎คุณรู้ตัวว่า "ฉันไม่อยากอยู่กับคนคนนี้แล้ว"
‎เพื่อนสนิทผมคนนึงทิ้งครอบครัวไปเลย
‎คือออกไปข้างนอกแล้วไม่กลับเข้าบ้านอีกเลย
‎เหมือนไปดูจดหมายในตู้
‎คุณไม่ต้องบอกใครเวลาออกไปดูจดหมายในตู้
‎แค่ไปดูจดหมาย
‎มันออกไป ‎แล้วเราก็ไม่เห็นหัวมันอีกเลยตั้งแต่วันนั้น
‎มันเป็นแบบนี้ พอมีครอบครัว
‎ผมคิดว่าการทิ้งครอบครัวแบบนึงก็คือ
‎การหายตัวไปและไม่ได้ข่าวจากกันอีก
‎แต่หมอนี่ไม่ใช่ ‎ทุกครั้งที่ผมส่งข้อความไป มันจะตอบ
‎"แกอยู่ไหน"
‎"ตายแล้ว" ฮ้า!
‎ผมถาม "จะกลับมามั้ย" "ไม่"
‎ผมว่า "ใครกันวะ ทิ้งครอบครัว
‎แล้วดันส่งข้อความหาเพื่อนเก่า ใครกันวะ"
‎ทุกครั้งหลังจากที่ผมออกจากบ้านไปสามเดือน
‎เมียผมจะ "คุณอยู่ไหน"
‎ผมก็ "ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็กลับ
‎ผมไม่ทิ้งข้าวของของผมไว้หรอก"
‎เพราะเพื่อนผม มันไปแล้ว
‎ทิ้งรองเท้าสารพัดยี่ห้อ ราคารวมๆ 25,000 ได้
‎มันทิ้งไว้หมด
‎ไม่กลับมาเอาเลย
‎นึกออกมั้ยครับ คุณทนไม่ไหว ‎ทิ้งข้าวของทุกอย่าง แล้วไปเลย
‎มันนึกจะไปก็ไปเลย ชุดโปรดก็ไม่เอา
‎คิดดูสิว่าอะไรๆ ในบ้านมันแย่แค่ไหน
‎แบบ "ทิ้งก็ได้วะชุดนี้ ไปหาใหม่เอาดาบหน้า
‎ช่างหัวบ้านนั้นสิ"
‎ไม่เอาแล้วแว่น บัตรประชาชน ‎ไม่เอาอะไรทั้งนั้น
‎ไปต่อคิวทำใบขับขี่ซะยังดีกว่ากลับไปอยู่กับหล่อน
‎มันเป็นแบบนั้น
‎ผมบอกเมีย "ถ้าผมจะไป ‎ผมเก็บข้าวของไปเรียบ แถมข้าวของคุณด้วย
‎เข้าใจนะ"
‎ไม่มีใครทำแบบนั้น
‎เพราะผมรู้ว่าผมกำลังเผชิญกับอะไร
‎ผมรู้ว่าผมกำลังเผชิญกับอะไรในชีวิต
‎ผมอยู่ในช่วงวิกฤตวัยกลางคน
‎ผมอยู่ในวัยนั้นแล้ว
‎โดยเฉพาะในฮอลลีวูด
‎เป็นวัยที่คุณทิ้งเมียคนแรก
‎ไปหาเมียคนที่สองเอ๊าะๆ
‎พาไปขับรถเล่นทั้งวัน
‎ก็ดูพวกผู้หญิงสิ วัยนี้แหละโดนทิ้งทั้งนั้น
‎ดูหน้าคุณสิ
‎นี่เรื่องสำคัญนะ ในทางทฤษฎี มันฟังดูดีมาก
‎มันน่าสนุก อะไรใหม่ๆ สนุกๆ
‎แต่ในความเป็นจริง เดี๋ยวคุณก็ทำกับคนใหม่
‎เหมือนที่ทำกับคนแรก
‎มันไม่มีอะไรใหม่หรอก
‎นะ เปลี่ยนแล้วก็ไม่มีอะไรใหม่
‎เดี๋ยวผมก็จะคุยเรื่องเดิมๆ
‎ถ้าได้เมียสาว เดี๋ยวผมก็ต้องมีลูกกับเมียสาว
‎แล้วเธอก็จะอยากมีแบบที่เมียคนแรกมี
‎เธอจะแบบ "พวกคุณมีลูกกัน เราไม่มีอะไรเลย
‎ฉันก็อยากมีมั่ง มีนั่น มีนี่…"
‎แบบนั้น
‎นึกภาพสิว่าผมอยู่ในงานแต่งลูกสาวคนโต ‎มีลูกหกเดือนอยู่บนตัก ตอนผมอายุ 68
‎ทั้งงั่ก ทั้งง่วง
‎ฟังดูสนุกมั้ยล่ะ
‎เพื่อนซี้ผม พรรคพวกผมสองสามคน ‎ทิ้งเมียแรกทั้งนั้น
‎ไปแต่งกับเมียสาว
‎เมียคนที่สองอ่อนกว่า 15 ปี คึกเลย
‎คนนึงเพิ่งฉลองครบรอบแต่งงานครั้งที่สาม
‎มันกับเมียมัน
‎คิดดู เมียมันอายุน้อยกว่าผม 15 ปี
‎มันอายุเท่าผม
‎ดูภาพวิดีโอของมันกับเมียในงานเต้นรำ
‎เธอเต้นสุดพลังเลย
‎ไอ้เวรนี่ง่อยสิ
‎เก๊กหน้าแก่ เต้นไปด้วย
‎ผมโทรไปบอก "เพื่อน เอาวิดีโอออกเหอะ
‎มึงดูง่อยมาก
‎เอาออกเหอะ"
‎ผมจะไม่ทำอะไรแบบนั้น
‎ผมจะนั่งกับเมียผม
‎นั่งกินโดริโทสจนพุงแตกตายด้วยกันไปเลย
‎เราจะทำแบบนี้
‎และไม่ทำแบบนั้น
‎เราพยายามจะกำจัดลูกๆ ออกไป เราต้องทำ
‎อยากให้ชีวิตคู่สดชื่น
‎ก็ต้องกำจัดลูกๆ ออกไปจากชีวิตเรา
‎ผมมีลูกสองคน อายุ 14 กับ 16
‎ผมจะบอกอะไรให้ อย่างแรก เด็กรุ่นใหม่พวกนี้
‎คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ทำตามใจได้ทุกอย่าง ‎เกิดมาผมก็เพิ่งเคยเห็น
‎ได้ยินมั้ยครับ
‎แต่ประเด็นก็คือ
‎ที่พวกเขาเป็นแบบนี้ ‎ก็เพราะเราทำให้พวกเขาเป็นแบบนี้
‎ลูกผมเหมือนกัน
‎เพราะทุกคนก็อยากทำให้ดีขึ้นเพื่อลูก
‎อยากทำให้ดีกว่าที่เคยทำมา
‎แล้วผมก็มาคิด "ที่ฉันทำมาก็ดีมากอยู่แล้วนี่"
‎แล้วจะตั้งเป้าเอาแป๊ะอะไรอีกวะ ‎ฉันพยายามจะทำอะไรเนี่ย
‎ถึงตรงนี้ผมถึงได้รู้ว่าผมทำมากไปแล้ว
‎แอนนา เกรซ ลูกสาวผม จะอายุ 16
‎โทรหาผม บอก "หนูอยากคุยกับพ่อหน่อย"
‎ผมไม่เคยพูดแบบนั้นกับพ่อผมเลย
‎ที่จริงผมก็ว่าดีแล้วที่เราไม่คุยกัน บอกตรงๆ
‎ลูกผมบอก "หนูอยากคุยกับพ่อค่ะ ‎หนูจะอายุ 16 แล้ว
‎หนูอยากคุยกับพ่อเรื่องรถที่หนูชอบ"
‎ผมแบบ "พ่อก็อยากได้ยินนะว่าลูกคิดไว้ยังไง"
‎เธอบอก "หนูดูๆ จีแวกอนไว้"
‎"แกคิดเลอะเทอะอะไรของแก
‎แกจะมีจีแวกอนในอนาคตเนี่ยนะ"
‎อะไรทำให้แกคิดว่าเราจะซื้อรถราคาหลักแสน
‎จูลี่จะของขึ้นเลยเวลาลูกๆ พูดอะไร ‎พอจูลี่ได้ยินแบบนี้ เธอเหวี่ยงเลย
‎"นี่ๆ ฉันนอนขี่พ่อแก ฉันยังไม่ได้ขี่จีแวกอนเลย
‎อย่าหวังว่าแกจะได้จีแวกอน
‎ที่แกจะได้คือโคโรลล่าปี 98 ไสหัวไปเลย"
‎อะไรทำให้มันคิดว่ามันจะได้จีแวกอน
‎เพราะพวกเขาได้ทุกอย่างมาตลอด
‎นี่มันเป็นยุคที่ปรนเปรอทุกอย่างให้เด็ก
‎เป็นยุคแจกถ้วยรางวัลให้เด็ก
‎ผมจะบอกอะไรให้
‎ที่บ้านคุณมีถ้วยรางวัลของลูกไหม
‎ลูกๆ คุณจะไม่ได้ดิบได้ดีหรอก ฟังไว้
‎ผมบอกเลยว่ามันไร้สาระ
‎มันบอกว่า "ทุกคนคือผู้ชนะ"
‎ผิดแล้ว ผู้ชนะกะผีสิ
‎ในชีวิตนี้ผมรู้จักพวกขี้แพ้อยู่หลายคน
‎ผมพยายามแทบตาย ‎ก็ยังถูกจัดอยู่ในกลุ่มเดียวกับพวกเฮงซวยนี่
‎พวกผู้ชนะกับพวกขี้แพ้ ‎มันจะได้ดิบได้ดีเหมือนกันได้ยังไง
‎บอกผมหน่อย
‎เราสอนอะไรเด็กๆ เนี่ย ‎ทุกคนคือผู้ชนะเหรอ ผิดแล้ว
‎ไปขอเงินกู้ซื้อบ้านได้เหมือนกันมั้ย
‎ธนาคารบอกคุณตอนไหนเหรอว่า
‎"เรารู้ว่าเครดิตคุณมันห่วย รายได้ของคุณก็แย่
‎แต่สำหรับธนาคารนี้ ทุกคนคือผู้ชนะ
‎เอาไปเลยเงินกู้ โชคดีนะ" ‎ไปไกลๆ เลย มันไม่จริงหรอก
‎ถ้วยรางวัลเอย ใบประกาศเกียรติคุณเอย
‎ขยันให้จริงๆ ไอ้ใบประกาศเกียรติคุณเด็กเนี่ย
‎ลูกสาวผมตอนเรียนประถมสาม กลับมาบ้าน
‎พร้อมใบประกาศร่วมเป็นอาสาสมัครที่โรงเรียน
‎ใส่กรอบ เอาขึ้นแขวนฝาผนัง คู่กับใบปริญญาแม่
‎ปลื้ม
‎ผมแบบ "เอามันลงมาเดี๋ยวนี้เลย
‎ยากนะกว่าแม่แกจะได้ใบปริญญานี้
‎แกจะเอาใบประกาศจากการแจกหลอดกระดาษ ‎ในวันรักษ์โลกมาแขวนคู่เนี่ยนะ"
‎เราไม่ทำอะไรแบบนั้น
‎ได้มาเรื่อย ใบประกาศเอย ถ้วยรางวัลเอย
‎ปัญหาก็คือ สนามเด็กเล่นมันนุ่มเกินไป
‎นั่นแหละปัญหา สนามมันเปลี่ยนไปเยอะ
‎ผมโตมากับสนามลาดยางมะตอย
‎สนามคอนกรีต มีกระจกเรี่ยราดบนพื้น
‎คุณจะล้มเข่าแตก เลือดออก ‎แล้วก็ลุกขึ้นเล่นต่อ
‎คุณเคยไปสนามเด็กเล่นสมัยนี้มั้ย ‎โดยเฉพาะในย่านดีๆ
‎พื้นสนามบุฟองน้ำครับ
‎ผืนดินถูกแทนที่ด้วยฟองน้ำ ‎เพื่อทะนุถนอมไอ้เด็กเปรตพวกนี้
‎พวกเขาก็ได้แต่ใช้ชีวิตไปแบบสบายๆ ‎เหมือนทุกอย่างมันฉลุย
‎ฉลุยกะผีสิ
‎มันไม่จริงหรอก
‎ไม่มีอะไรจริงเลย
‎แต่เราก็ทำแบบนั้น
‎ผมโตมาในยุค 80
‎ผมโตมาในยุค 80 ผมรู้ว่าหลายอย่างก็ไม่จริง
‎ผมทำหลายอย่างที่ไม่ถูก
‎แต่หน้าที่ของผมก็คือเรียนรู้การใช้ชีวิต
‎ก้าวผ่านไปให้ได้ แล้วทิ้งเรื่องบ้าบอไว้ข้างหลัง
‎นั่นคือหน้าที่ผม และตอนนี้ผมก็อบรมลูกๆ
‎เพราะผมอยากให้พวกเขามีสิ่งนั้นอยู่ในตัว
‎ผมพร่ำบอกเรื่องนี้กับลูกๆ ตลอด
‎แกต้องมีพลังที่จะทำให้แกสู้ต่อไปได้ ‎ในยามที่มันยากลำบาก
‎เพราะมันจะยาก
‎เข้าใจมั้ย ชีวิตข้างหน้ามันจะยากขึ้น
‎พ่อไม่สนว่าแกยอดเยี่ยมแค่ไหน ‎ตอนเรียนม.ปลายหรือมหาวิทยาลัย
‎แกต้องมีสิ่งนี้
‎ผมเรียนจบมาแบบได้ที่โหล่ในชั้น
‎คุณรู้มั้ย
‎ในสายที่ผมเรียน ‎ชื่อผม ต่อด้วยชื่อคนที่พิมพ์รายชื่อ
‎ไม่มีต่ำกว่านี้แล้ว
‎แต่ผมมีสิ่งนั้นอยู่ในตัว
‎และผมก็มองหาสิ่งนั้นในตัวลูกๆ ผม
‎ผมอยากให้ลูกมีสิ่งนั้น
‎และผมพยายามอย่างมาก
‎ผมได้พยายามแล้ว ลูกๆ ผมไปแข่งวอลเลย์บอล
‎เราไปแข่งวอลเลย์บอลแจกถ้วยนานมาแล้ว
‎พอผ่านไประยะนึง ‎ผมเริ่มเห็นลูกๆ ไม่ได้เล่นตามที่ใจอยากเล่น
‎ผมไม่ชอบแบบนั้น
‎ถ้าจะเล่นต่อ เราก็ต้องเล่นกีฬาจริงๆ
‎ผมเลยพาพวกเขาไปเล่นวอลเลย์บอลสโมสร
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณรู้จักกีฬาสโมสรแค่ไหนนะ ‎แต่มันมีสองแบบ
‎แบบโคตรแพง กับแบบโคตรแข่ง
‎ที่บอกว่าโคตรแพง
‎นั่นหมายถึงหลายพันดอลลาร์ ‎จ่ายให้ห้องพักโรงแรมในรัฐต่างๆ
‎เพื่อดูลูกลงแข่งแบบแรงๆ
‎ถ้าผมยอมสูญเงินหลายพันเพื่อไปดูลูกแข่ง
‎แปลว่าผมอยากเห็นลูกเล่นหนักๆ เข้าใจมั้ย
‎ผมจำได้ ตอนแอนนา เกรซประมาณ 13 ขวบ
‎เราพาเธอไปเล่นในสโมสร
‎แล้วเธอก็ไปเวกัส
‎ไปแข่งรอบชิงชนะเลิศ
‎ทันทีที่ลูกลงสนาม ผมเห็นว่าลูกเห็น
‎ว่านี่ไม่ใช่วอลเลย์บอลแจกถ้วย
‎เพราะแววตาสาวๆ พวกนี้บ่งบอก
‎ตีบอลป้าบๆๆ
‎ผมเห็นความมั่นใจของลูกเริ่มสั่นคลอน
‎ผมไม่ชอบเลย
‎พอบอลมา มันแบบ…
‎ผมบอก "ฉิบหายละ"
‎คุณเคยโกรธชนิดลุกเป็นไฟมั้ย
‎ผมอยู่หน้าอัฒจันทร์กับพวกพ่อแม่
‎เดินกลับไปกลับมา มองไปที่แอนนา เกรซ
‎จูลี่บอก "คุณนั่งลงดีกว่ามั้ง"
‎ผมบอก "เงียบเหอะ จูลี่ ‎ผมไม่ได้เสียเงินถ่อมาถึงนี่เพื่อดูลูกเล่นเปลี้ยๆ
‎ผมจะฆ่าแม่งให้หมดทุกคนในนี้"
‎เมียผมคิดว่าพูดแบบนั้นมันแย่ที่สุด
‎"พูดแบบนั้นได้ยังไง" ทำไมจะไม่ได้
‎พ่อผมพูดแบบนี้กรอกหูเราอาทิตย์ละหนจนโต
‎ได้ยินทุกอาทิตย์ "ฉันจะฆ่าแม่งให้หมดทุกคนในนี้
‎แล้วก็ฆ่าตัวตายซะ"
‎ผมบอก "เดี๋ยวนะ
‎เราต้องตายกันหมดเพราะน้ำผลไม้กล่องเนี่ยนะ"
‎เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‎ผมไม่เคยเข้าใจอารมณ์โกรธแบบนั้น ‎จนกระทั่งตอนนี้
‎ผมมองแอนนา เกรซ ‎ในขณะที่เธอพยายามมองไปข้างหน้า
‎เหมือนเธอไม่เห็นว่าผมจ้องดูอยู่
‎แต่ผมรู้ว่าเธอรู้สึกร้อนผ่าวๆ บนใบหน้าข้างนั้น
‎เราสบตากัน
‎ผมแบบ "จบเกมเมื่อไหร่ แกโดนตีก้นแน่"
‎พอขึ้นรถได้เราก็เถียงกันสี่ชั่วโมงครึ่ง ‎ตลอดทางจากเวกัสยันแอลเอ
‎"ลูกไม่เต็มที่เลย" "เต็มที่แล้ว"
‎"ไม่หรอก พ่อรู้ว่าพยายามเต็มที่เป็นยังไง"
‎มันออกอาการนี้ เวลาเถียงกับเด็กวัยรุ่น
‎สรุปว่า มันเลิก
‎นี่คือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้
‎ถ้าคุณมีความเห็นที่ไม่ถูกใจคนในครอบครัว
‎สุดท้ายแล้วคุณก็ต้องปล่อยมันไป
‎เพราะไม่ว่าความเห็นของคุณเป็นยังไง ‎สุดท้ายพวกเขาก็ยังติคุณอยู่ดี
‎เพราะประเด็นของผมคือ เราจะไม่เลิก ‎ลงมือทำอะไรแล้ว ต้องทำให้เสร็จ
‎ถูไถไปจนเสร็จไม่ว่าจะยังไง
‎ผมว่านั่นเป็นบทเรียนที่ดี
‎แต่พวกเขากลับมองว่า "พลังงานของพ่อมันแย่
‎ต้องแบบนี้คนถึงจะชื่นชอบ"
‎นี่คือยุคของการดูดเสียง แล้วใส่บี๊บ
‎"พ่อเอาเรื่องหุ่นมาล้อเล่น ‎มันเป็นการทำร้ายจิตใจ อย่างงั้นอย่างงี้"
‎รู้มั้ยว่าแบบไหนที่ทำร้ายจิตใจ
‎สูญเงิน 3,500 ในเวกัสเพื่อดูแกแข่งท่านี้ไง
‎แบบนั้นต่างหากที่ทำร้ายจิตใจ
‎สามปีผ่านไป ‎แอนนา เกรซยังไม่ได้เรื่องสักอย่าง
‎ในที่สุดก็ย้ายไปเข้าโรงเรียนเอกชนที่ใหม่
‎เขาบอกให้ไปโรงเรียนที่ต้องเลือกวิชาเลือก
‎ทำอะไรสักอย่าง มีส่วนร่วม
‎ผมบอก "แอนนา เกรซ เลือกสักอย่างนะ"
‎"ก็หนูไม่อยาก"
‎"ถ้าแกไม่อยาก พ่อจะเลือกให้
‎แกจะไปโรงเรียนแล้วติ๊กต็อกทั้งวันไม่ได้"
‎เธอไม่เลือก ผมเลือกให้เธอเอง
‎นี่เป็นอีกเรื่องที่ผมได้เรียนรู้
‎เวลาผมจะประกาศอะไรให้ครอบครัวรู้
‎ซึ่งผมรู้ว่าจะไม่เป็นที่ถูกใจ
‎ผมจะบอกในที่สาธารณะ
‎เพราะผมรู้ว่าพวกเขาจะทำได้แค่ ‎คลั่งใส่คนรอบข้าง
‎เราออกไปกินมื้อสายกัน
‎ผมบอก "แอนนา เกรซ พ่อตัดสินใจแล้ว
‎ลูกจะเล่นวอลเลย์บอล"
‎มันใส่เลย "หนูไม่อยากเล่น"
‎ตะโกนลั่น ‎"วันเวลาวอลเลย์บอลของหนูมันจบแล้ว"
‎ทำอย่างกับมันอายุ 49 เข่าไม่ดี ‎เล่นไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
‎น้องสาวเธอ แอชลิน อายุ 14
‎แอชลินเป็นนักประท้วง ‎และเป็นนักสิทธิสตรีประจำบ้าน
‎มันออกมาปกป้องพี่สาวทันที
‎"พ่อคะ พ่อบังคับพี่เขาไม่ได้นะ ‎พี่เป็นผู้หญิง พ่อเป็นผู้ชาย
‎ผู้ชายจะออกคำสั่งกับผู้หญิงไม่ได้ ‎เรามีสิทธิมีเสียง เราจะเดินขบวน"
‎ผมว่า "หุบปากไปเลยนะ แองเจล่า เดวิส…
‎ไม่มีใครขอให้เธอมาพูด"
‎ผมบอก "แอนนา เกรซ เขาจะคัดตัวกันสามวัน
‎เราจะพาลูกไปลอง ‎และพ่อไม่อยากได้ยินอะไรทั้งสิ้น"
‎ผ่านไปสามวัน แอนนา เกรซไปคัดตัว
‎สามวัน เธอไม่คุยกับเราเลย
‎ผมชอบจริงๆ เวลาที่ลูกๆ คิดว่า ‎การไม่คุยกับผมแล้วจะทำให้ผมเจ็บปวด
‎ส่วนตัวแล้วผมชอบนะ คุณรู้มั้ย
‎เพราะผมรู้ว่าสามวัน ผมจะไม่ถูกขอโน่นขอนี่
‎วันที่สาม
‎เราได้รับข้อความจากแอนนา เกรซ ‎ในหัวข้อแชตของครอบครัว
‎มันบอกอย่างนี้
‎"แม่งเอ๊ย พ่อคะ แม่คะ
‎หนูติดทีมมหาวิทยาลัยค่ะ ตื่นเต้นสุดๆ" ‎อิโมจิหัวใจเครื่องหมายตกใจ
‎ทีนี้มาดู…
‎เดวิด ซึ่งได้รับการเลี้ยงดูโดย ‎บาร์บาร่ากับเอ็ดดี้ ในยุค 80
‎สะดุดตรงข้อความที่ว่า "แม่งเอ๊ย"
‎ผมคิด นี่มันพูดกับใครวะ
‎มันเริ่มสบถกับคนที่บ้านได้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‎แต่เดวิดที่กำลังพยายามผลักดันครอบครัว
‎สะดุดตรงข้อความที่ว่า "หนูตื่นเต้นสุดๆ" ‎อิโมจิหัวใจเครื่องหมายตกใจ
‎เพราะผมหวังว่าลูกจะใช้เวลานั้น ‎ย้อนคิดถึงเมื่อสามสัปดาห์ก่อนหน้า
‎ที่มันตะโกนลั่นว่า ‎"วันเวลาวอลเลย์บอลของหนูมันจบแล้ว"
‎แล้วมันจะรู้ว่า ถ้าพยายามฝ่าฟันอุปสรรคสักนิด
‎ก็จะพบความสำเร็จที่รออยู่ข้างหน้า
‎นี่คือสิ่งที่ผมอยากให้ลูกรู้
‎แอนนา เกรซสูงกว่า ‎ตอนเล่นวอลเลย์ครั้งล่าสุดหกนิ้ว
‎ผมมีโอกาสได้ดูลูกเล่น
‎ตอนเริ่มเดินสายแสดงเมื่อหกเดือนก่อน
‎ลูกสาวผมทั้งเล่น ทั้งบล็อก ทั้งตบ ‎แบบเล่นกีฬาจริงๆ
‎ผมกำลังดูความมั่นใจของลูกที่ผงาดขึ้นมา ‎ขณะกำลังแข่งอยู่ในสนาม
‎พอแข่งเสร็จ ลูกเข้ามากอดผม ‎"พ่อคะ ขอบคุณที่บังคับให้หนูทำสิ่งนี้"
‎ผมบอก "พ่อเป็นพ่อนะ มันเป็นหน้าที่พ่อ ‎ที่ต้องเห็นในสิ่งที่ลูกไม่เห็น เข้าใจมั้ย
‎จำไว้อย่างนึงนะ ‎ไม่ว่าจะยังไง พ่อก็จะสนับสนุนลูกเสมอ
‎เข้าใจนะ เพราะว่าพ่อรักลูก"
‎ผมบอก…
‎"แต่ถ้าแกส่งข้อความมาสบถกับพ่ออีก
‎พ่อจะฆ่าแม่งให้หมดทุกคนในนี้ ได้ยินมั้ย"
‎เราต้องเรียนรู้ชีวิตเพื่อก้าวไปข้างหน้า ‎ทิ้งเรื่องบ้าบอไว้ข้างหลัง
‎นั่นคือสิ่งที่ผมทำ
‎ผมทำนั่นนี่ให้ลูกๆ แม้บางครั้งจะไม่อยากทำ
‎เพราะบางทีผมก็เรียนรู้จากตัวเอง
‎ลูกๆ อยากเลี้ยงหมา ผมไม่อยาก
‎อย่างแรกเลย หมาสมัยนี้ ‎มีชีวิตแตกต่างจากสมัยที่ผมโตมา
‎เจ้าของหมามือใหม่ ‎ต้องเรียนรู้มากมายหลายอย่าง
‎พาหมาไปซื้อของ
‎คุณต้องเดินหิ้วกระเป๋าหมา
‎ผมขึ้นเครื่องมานี่พร้อมพูเดิ้ลตัวนึงนั่งข้างๆ
‎มันมองผม "จะมาทำไมเนี่ย"
‎แกนั่นแหละ จะมาด้วยทำบ้าอะไร
‎ทุกคนแทบจะใส่ปากตัวเองเข้าไปในปากหมา
‎"รักนะจ๊ะ เลิฟๆ"
‎แต่ไม่ไปรับวัคซีนนะ มานี่มา จุ๊บๆๆ
‎แต่กับนี่ "หนูไม่ฉีดนะ"
‎แต่กับหมาผมที่เลียไข่มันทั้งวัน "ไม่เป็นไร จุ๊บๆ"
‎ไปไกลๆ เลย
‎ผมแบบ จะอยากได้หมาไปทำไม
‎ผมก็เคยเลี้ยงหมา
‎แล้วผมก็นึกขึ้นได้
‎"เราเคยเลี้ยงหมานี่หว่า และเรื่องมันเลวร้าย"
‎ความเจ็บปวดแสนสาหัสครั้งหนึ่งในวัยเด็กของผม ‎เกี่ยวข้องกับหมาตัวนึงของผม
‎ผมเป็นเด็กในคลีฟแลนด์ โอไฮโอ
‎อายุประมาณหกขวบ
‎ผมยืนอยู่ตรงประตูเข้าออก ‎หมากำลังฉี่อยู่ในสนามหญ้าข้างนอก
‎ข้างนอกมีรถมาจอด เปิดประตู ‎คว้าหมาผม ขับออกไปเลย
‎ผมแบบ "เฮ้ย"
‎ผมบอก "พ่อ มีคนเอาหมาไป"
‎นี่คือเรื่องเดียวที่พ่อผม ‎ให้ผมเจอกับช่วงเลวร้ายนี้ในชีวิต
‎เขาแบบ…
‎"เอาละ มาเข้าบ้าน"
‎ผมบอก "เดี๋ยวนะ
‎พ่อจะไม่ทำอะไรเลยเรอะ" พ่อโกรธขึ้นมาเลย
‎"แกจะให้ฉันทำอะไร เดวิด หมามันไปแล้ว"
‎ผมก็ "ให้ตายสิ เราไม่ใส่ใจหมาพวกนี้กันเลย"
‎ผมฝังใจกับเรื่องนี้อยู่หลายปี
‎ผมโตมาในยุคที่ลูกๆ ไม่ได้บอกเล่า ‎ความรู้สึกต่างๆ กับพ่อแม่
‎ต้องคิดไตร่ตรองเองด้วยสมองเด็กอายุแปดขวบ
‎ผมใช้หัวคิดตัวเองไตร่ตรองอยู่หลายปี
‎จนผมเข้าใจว่าทำไมพ่อถึงเป็นแบบนั้น
‎เพราะพวกเขาถูกขับออกจากบ้าน
‎จะหันกลับไปดูให้มันได้อะไร
‎คิดว่าพวกเขาจะไปขับรถตามหา
‎แล้วกลับมาพร้อมกับหมาเหรอ ‎"อ้ะ เอาไป ฉันพิศวาสแกเหลือเกิน"
‎และที่บ้าก็คือ ไม่ว่าคุณจะทำอะไร
‎สุดท้ายแล้วคุณก็จะเป็นเหมือนพวกเขา
‎เหมือนพวกเขา คุณจะพูดอย่างที่พวกเขาพูด
‎เพราะมันเป็นต้นแบบเดียวที่คุณมี
‎แม้แต่ตอนที่คุณคิด "ฉันจะไม่เป็นอย่างนั้น"
‎ผมก็รู้ตัวว่าผมพูดแบบเดียวกับที่ผมได้ยินมาจนโต
‎เรื่องก็คือ ผมถูกเลี้ยงมาแบบ…
‎ผมมีผู้ชายสามคนที่เลี้ยงผมมา ‎พวกเขาแกร่งมากและมีอิทธิพลกับชีวิตผม
‎ทั้งสามคนแตกต่างกันมาก
‎แต่ทุกคนมีบทบาทสำคัญ ‎ในการทำให้ผมมีสิ่งนั้นในตัวผม
‎พ่อเลี้ยงของผม
‎พ่อผม
‎และคุณปู่ของผม
‎ทุกคนต่างกันมาก แต่มีบทบาทมาก
‎ปู่ผมเป็นคนที่ผมเฝ้าดู
‎ปู่ผลักดันให้ทั้งครอบครัวเราได้เรียนปริญญา ‎ด้วยการศึกษาระดับม.สองของปู่
‎ครับ
‎ผมดูปู่ทำงานทุกวัน
‎ปู่เป็นคนแบบที่ปู่อยากเป็น ถ้าเขาเจอคุณ
‎เขาจะภูมิใจที่ได้คุยกับคุณสิบนาที
‎หลังจากคุยกับคุณ ‎เขาจะบอกได้เป๊ะๆ เลยว่าคุณมีปัญหาอะไร
‎ถ้าเขาคิดไม่ออก ‎เขาจะสรุปเลยว่าคุณ "มีปัญหา"
‎เขาจะพูดแบบนั้น
‎เราไม่รู้หรอกว่ามันคือปัญหาอะไร
‎แต่ถ้าเขาหาคำตอบจากคุณไม่ได้ ‎แปลว่าคุณมีปัญหา
‎ปู่ผมตอนอายุมากขึ้น 80 กว่า
‎สิ่งที่ปู่ชอบทำก็คือ ‎นั่งตรงนั้นตรงนี้ในบ้าน แล้วก็พูดเรื่องผม
‎เพราะเขาไม่เข้าใจว่า ‎ผมจะอยู่รอดในโลกนี้ได้ยังไง
‎ปู่เป็นห่วงผมตลอดชีวิตของปู่
‎และคนอายุ 80 กว่า ‎จะคุยได้โดยไม่จำเป็นต้องมีใครฟัง
‎เป็นทั้งผู้พูดและผู้ฟังได้เองเสร็จสรรพ
‎ปู่ผมมีเก้าอี้ปรับเอนหลังได้สีส้มที่ปู่ใช้นั่ง
‎ที่ไม่มีใครนั่ง แม้หลังจากที่ปู่จากไปแล้ว
‎ผมจำได้ดี ปู่นั่งเก้าอี้ตัวนี้เสมอ
‎ปู่ผมจะดูกังวลอยู่ตลอด
‎รู้มั้ย…
‎ฉันน่ะ…
‎ฉันอยากขอบคุณทุกคน…
‎ที่ฟังไอ้หนูนี่มันพูด
‎เพราะจนถึงวันนี้
‎ไม่มีใครอยากฟังเรื่องที่เดวิด อาร์โนลด์ต้องพูด
‎เพราะมันพูดไม่ได้เรื่องได้ราว
‎นี่นะ ฟังนะ…
‎สิ่งที่คุณต้องเข้าใจเกี่ยวกับเดวิด อาร์โนลด์ก็คือ
‎เด็กคนนี้มันขี้เกียจ
‎มันขี้เกียจ
‎และถ้ามันต้องเดินไกลกว่าสองฟุต ‎เพื่อไปหยิบขนมปังกิน มันจะยอมอดตาย
‎ตรงนั้นแหละที่คุณจะได้เห็นมันตาย
‎นอนแน่นิ่งห่างจากขนมปังปิ้งแค่หกนิ้ว ‎เพราะว่ามันขี้เกียจ
‎ไม่รู้มันไปได้ความขี้เกียจมาจากไหน
‎ฉันอายุ 79 แล้ว
‎ฉันทำงานตั้งแต่อายุแปดขวบ
‎และฉันทำงานทุกวัน
‎ตื่นมาแล้วก็เดินสองสามชั่วโมงไปทำงาน
‎ทำงานสิบชั่วโมงไม่ก็ 12
‎เดินกลับบ้านสี่ถึงหกชั่วโมงทุกวัน
‎ไม่มีวันหยุด
‎รู้มั้ย และฉันโตมาในเหมืองถ่านหิน ‎ของเวสต์เวอร์จิเนีย
‎ทุกวัน ใช่แล้ว
‎วันนึงในขณะทำงานอยู่ และไอ้หนูนี่มันไม่ทันระวัง
‎ซนไปทั่ว และปล่อยให้รถขนดินไหลไป
‎ตัดนิ้วเท้าสี่นิ้วขาด แต่ฉันยังไม่หยุดทำงาน
‎เก็บนิ้วเท้าขึ้นมา เอาใส่ถุง
‎ทำงานต่อจนเสร็จ
‎แม่ง
‎ฉันอายุ 81 แล้ว
‎ฉันทำงานตั้งแต่หกขวบ นึกออกมั้ย
‎นี่นะ ฟังนะ…
‎ฉันรู้ว่าเดวิด อาร์โนลด์ ‎ต้องเจอหนทางที่ลำบากอีกเยอะ
‎เมื่อโตขึ้นไปใช้ชีวิตในโลกนี้ นึกออกนะ
‎เพราะมันไม่มีพ่อน่ะ
‎เพราะแม่ของมัน แม่คุณเอ๊ย บึ๊ดจ้ำบึ๊ดไปทั่ว
‎แล้วก็ท้องกับไอ้ไข่ทิ้งคนนึง นึกออกนะ
‎ใช่ ไอ้ไข่ทิ้ง เพราะมันเจาะไข่แดงแตกแล้วก็ทิ้ง ‎ถึงได้ชื่อว่าไอ้ไข่ทิ้ง
‎ฉันกับย่าของมันต้องไปเคลมมันมาเลี้ยง
‎และฉันก็ลืมไปแล้ว…
‎วันไหนนะ ที่เราไปดูตัวเด็กนี่
‎น่าจะเป็น… เวรเอ๊ย
‎วันที่ 15 มีนาคม ปี 1968
‎ฉันจำได้ว่าเราไปโรงพยาบาล
‎ทันทีที่ฉันมองมัน ฉันพูดว่า "แอนนา เม…
‎เด็กคนนี้น่ะขี้เกียจ
‎นึกออกมั้ย
‎มันลืมตาดูโลกสองชั่วโมง นี่หลับอีกแล้ว
‎มันขี้เกียจ
‎ฉันไม่เคยนอนอะไรขนาดนี้
‎ฉันอายุ 83 แล้ว
‎ฉันทำงานมาตั้งแต่สี่ขวบ นึกออกมั้ย
‎แต่
‎ในที่สุด
‎เวลาในโลกนี้ของฉันก็หมดลง
‎และฉันต้องไปแล้ว
‎และฉันบอกเลยว่า ฉันห่วงไอ้หนูนี่ทุกวัน
‎เพราะฉันสาบานต่อหน้าพระเจ้า ‎ฉันไม่รู้ว่ามันจะรอดได้ยังไง
‎ฉันไม่ได้เจอมันมานานแล้ว
‎และแล้ววันหนึ่ง…
‎ฉันก็เห็นมัน
‎มันกำลังเดินอยู่
‎สองชั่วโมง สองชั่วโมงครึ่ง
‎ฉันพูดว่า ไอ้หนูนี่มันจะไปไหน
‎แล้วฉันก็มองมัน
‎เดินเข้าไปในคลับตลก
‎แล้วมันก็เล่าเรื่องตัวเองในนั้น
‎เมาท์มอยเรื่องนี้เรื่องนั้นกับคนอื่น
‎แล้วฉันก็เห็นมันเดิน
‎สองชั่วโมงครึ่ง กลับไป
‎ฉันเฝ้าดูมันทำแบบนี้ทุกวัน
‎มานานแล้ว
‎นานมาก
‎แล้ววันหนึ่งฉันก็ฉุกคิดขึ้นได้
‎เด็กคนนี้มันไม่ได้ขี้เกียจเลย
‎มันแค่…
‎แค่ต้องหาเป้าหมายที่จะทำให้ตัวเองเดิน"
‎ดังนั้น…
‎ถ้าคุณเจอมันนะ
‎บอกมันทีว่า
‎"ปู่น่ะ… เห็นแก
‎และภูมิใจในตัวแกนะ"
‎พ่อเลี้ยงผมไม่มีงานทำ ไม่หางานอะไรทำเลย
‎และเหวี่ยงใส่ทุกคนที่บอกเขาให้หางานทำ
‎พ่อเลี้ยงของผมเป็นคนที่แตกต่างออกไปเลย
‎แต่เขาเป็นคนมีชื่อเสียง
‎พ่อเลี้ยงของผมเริ่มตั้งวงในยุค 50 ‎ซึ่งมาโด่งดังในยุค 70
‎ชื่อวง ดิโอเจส์
‎- ใช่ ‎- ครับ
‎แต่เขาดันเลิกซะก่อนที่จะได้ทำเงินล้าน
‎ผมเลยใช้ชีวิตตลอดวัยเด็ก ‎เฝ้าดูชายผู้หนึ่งที่พยายามพิสูจน์
‎เรื่องที่ว่าเป็นความผิดพลาด ‎ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตเขา
‎ไม่ใช่ความผิดพลาดเลย
‎นี่คือเรื่องสำคัญ ‎คุณรู้จักใครในยุค 70 บ้างมั้ย
‎พ่อเลี้ยงผมเป็นคนยุคนั้น คนในยุค 70
‎มักจะชอบทำเท่
‎นึกออกมั้ย
‎เสื้อพ่งเสื้อผ้าก็ต้องเป็นผ้าไหม ไม่รู้ทำไม
‎เอกลักษณ์ยุค 70 ของเขาอยู่ตรงนิ้ว
‎และก็ผมทรงหยิกหยองเป็นยวง ‎แต่ไม่ได้หยิกจริง
‎พ่อเลี้ยงผม เขาเท่ ‎และเขาจะพูดข่มเราตลอด
‎เพราะว่า ‎"นิกก้า ฉันตั้งวงดิโอเจส์ นายน่ะเปล่า"
‎ทุกประโยคเริ่มเหมือนกัน แบบนี้
‎"ไม่ นิกก้า ไม่"
‎ผมจำได้ ผมพูดกับแม่ว่า ‎"จะเอาผมมาเลี้ยงทำไมเนี่ย"
‎เราโตมากับกฎเกณฑ์ กับพ่อเลี้ยง
‎หนึ่งในกฎเหล็ก ‎ที่ผมกับน้องสาวสามคนต้องทำตามก็คือ
‎น้ำผลไม้หนึ่งแก้ว ต่อคน ต่อวัน
‎ที่เหลือคือน้ำเปล่า
‎นั่นคือกฎ
‎ที่เราเลี่ยงไม่ได้
‎เพราะเขาจะมีตั๋วแจกในตอนเช้า
‎ตื่นมา ลงมาข้างล่าง เขารออยู่ละ
‎"อรุณสวัสดิ์ เอ้านี่ ตั๋วของแก ‎ชอบไม่ชอบก็ต้องเอา หยิบไป"
‎ผมเป็นเด็กฉลาด
‎ผมจะเก็บตั๋วไว้จนถึงสุดสัปดาห์
‎วันศุกร์ เอาทุกใบมาวางบนโต๊ะ ป้าบ!
‎"มีตั๋วห้าใบ ผมได้น้ำผลไม้ห้าแก้ว"
‎"ไม่ นิกก้า ไม่
‎ตั๋วของวันนี้นะเดวิด มันต้องสีฟ้า
‎นี่ไม่มีสีฟ้าสักใบ
‎น้ำเปล่าไปเลย"
‎แล้วผมก็แบบ "ผมเกลียดที่นี่"
‎ในชีวิตนี้ ผมไม่เข้าใจเลย ‎ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงขี้เหนียวนัก
‎แล้ววันหนึ่งผมก็คิดได้ เขาไม่ได้ขี้เหนียว
‎เขาถังแตก
‎มันไม่เหมือนกัน
‎ถ้าถังแตก ท่าทางคุณจะต่างออกไป
‎เข้าใจมั้ยครับ
‎มันมีแรงกดดันลงมาที่คอ
‎และทุกการตัดสินใจในชีวิตคุณ ‎คุณต้องรู้จักดัดแปลงนิดนึง
‎นี่ไม่ใช่แค่เรื่องน้ำผลไม้นะ
‎นี่ไม่ใช่น้ำผลไม้จริงๆ ด้วยซ้ำ
‎มันเหมือนน้ำใส่สี หวานแสบไส้ ‎ราคาไม่ถึงหนึ่งเหรียญ
‎แต่เมื่อระดับน้ำผลไม้ลดลง ‎มันจะไปมีความกดดันที่ต้นคอเขา
‎เรื่องใหญ่เลยสำหรับเขา
‎แต่สำหรับเด็กสิบขวบอย่างผม ‎ผมแค่อยากดื่มน้ำผลไม้
‎ผมมองชีวิตผ่านสายตาของชายวัย 33 ปีไม่ออก
‎ซึ่งนี่คือผู้ชายที่แต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง
‎ที่มีลูกสามคน สองในสามคนไม่ใช่ลูกของเขา
‎ใช่ ไม่มีเงิน
‎เธอพูดกรอกหูเขา ไม่ยอมให้เขาลืมเลย
‎พอระดับน้ำผลไม้ลดลง
‎มันก็มีแรงกดดันลงมาที่ต้นคอเขา
‎และทุกวี่ทุกวันในบ้าน เราฟังวิทยุ
‎ก็จะได้ยินแค่
‎"คนทั่วโลก ร่วมมือกัน
‎เริ่มต้นขบวนรถไฟรัก
‎รถไฟรัก"
‎ผมละแปลกใจ ‎นึกว่าชายคนนี้จะฆ่าเราตายหมดแล้ว นึกออกมั้ย
‎แต่ผมมองชีวิตผ่านสายตาของเขาไม่ออก ‎ก็เพราะตอนนั้นผมเป็นเด็กสิบขวบ
‎ผมไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง
‎จนกระทั่ง 40 ปีต่อมา
‎ตอนผมอยู่ในบ้านตัวเองแล้ว ‎กับลูกๆ สองคน
‎จูลี่กำลังทำอาหารในครัว
‎ผมเพิ่งออกจากงานประจำ ซึ่งก็คือเป็นพยาบาล
‎มาไล่ตามความฝันที่จะได้แสดงสแตนด์อัพ
‎และผมจำได้ว่าผมจะออนไลน์ ‎เช็กยอดบัญชีของครอบครัวเราทุกวัน
‎เพราะว่ายอดบัญชีนั้นเป็นตัวบ่งบอก ‎ว่าผมไล่ตามความฝันนี้มานานแค่ไหนแล้ว
‎ผมจะเช็กแล้วเช็กอีก
‎จำได้ว่ามีอยู่วันหนึ่งเช็กแล้วมันขึ้นว่าศูนย์
‎ในชั่วขณะนั้นเอง
‎ที่ผมรู้สึกถึงแรงกดดันที่ต้นคอ
‎แล้วผมก็ตระหนักว่า ‎ระดับน้ำผลไม้ของผมมันลดลงไป
‎ผมคิด เอาไงดี
‎จะให้ง่ายก็คือกลับไปทำงานประจำ
‎ซึ่งมั่นคง มีเงินใช้จ่าย เลี้ยงดูครอบครัว
‎หรือจะหาทางอยู่บนเส้นทางสายนี้
‎ที่ก้าวเข้ามาได้แล้ว ‎เพื่อไล่ตามความฝันที่จะแสดงสแตนด์อัพต่อไป
‎ผมรู้ชัดเจนว่าผมต้องทำยังไง
‎นั่นแหละ
‎ผมเข้าไปในครัวขณะที่จูลี่กำลังทำอาหาร
‎ผมมองเธอแล้วพูดว่า "จูลี่…
‎ลูกดื่มน้ำผลไม้ได้…
‎คนละแก้ว ต่อวัน"
‎คนอื่นดื่มน้ำเปล่า
‎ผมไม่สนว่าคุณทำแบบไหน ‎แต่คุณจะเป็นเหมือนพวกเขา
‎รู้มั้ยว่าอะไรที่บ้า
‎ผมไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงได้สอนอะไรผม ‎จนกระทั่งปี 2005
‎ในปี 2005 ผมเห็นเขาได้รับเลือก ‎ให้อยู่ในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล
‎กับวงดิโอเจส์ ที่อยู่บนนั้น…
‎ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาสอนอะไรผมไว้บ้าง
‎ซึ่งก็คือ อย่าล้มเลิก
‎ตราบเท่าที่ผมรู้จักเขามา
‎ถึงวันนี้ เขาอายุ 81 แล้ว ชายคนนี้ก็ยังไม่เลิก
‎ทุกครั้งที่ผมเห็นเขา "ฉันมีประชุม จะไปละ…"
‎ประชุมกะผีสิ ไม่มีแล้ว
‎นั่งลงเดี๋ยวนี้เลย นึกออกมั้ย
‎มีน้ำผลไม้ให้แก้วนึง
‎หลังจากนั้นดื่มน้ำเปล่านะ ‎พ่อรู้กฎนะ พ่อสร้างมันขึ้นมาเอง
‎พ่อผมสอนสิ่งที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าได้สอน
‎แค่เพราะผมเป็นผู้ชาย ‎ไม่ได้หมายความว่าผมต้องเป็นฮีโร่
‎และไม่ได้หมายความว่าผมต้องรับคมกระสุน
‎ทุกคนคิดว่าผู้ชายช่วยให้รอดได้
‎พ่อผมสอนว่า ‎"อย่าไปสนแม่ง ฉันไม่ทำแบบนั้นแน่"
‎ผมเคยออกไปเที่ยวกับพ่อและพ่อเลี้ยง ‎ในช่วงสุดสัปดาห์
‎พ่อผมจะมารับ
‎แม่เลี้ยงของผมกับน้องชาย ‎และน้องสาวต่างพ่อ ทุกคนไปด้วยกัน
‎แม่เลี้ยงผมจะดูแลเราทุกคนตลอดสุดสัปดาห์
‎เพราะพ่อผมจะยุ่งกับงานปรับแต่งรถแข่ง
‎แม่เลี้ยงผมจะมีท่าประจำ
‎เธอสวมเสื้อคลุมที่ไม่มีสายรัด
‎ใช้มือนึงจับไว้
‎อีกมือนึงคีบบุหรี่ตลอด และก็จะด่าเรา
‎"ไอ้เด็กบ้าพวกนี้ดีแต่กวนประสาทฉัน"
‎ไม่รู้เธอโกรธทำไมนัก
‎ผมไม่ได้ตระหนักว่าเขารับเด็กมาเพิ่มสองคน ‎แล้วทิ้งไว้ให้อยู่กับเธอ
‎แน่นอน เธอต้องโกรธ
‎เราไม่รู้หรอกว่าคนอื่นคิดยังไงกับเรา ‎จนกว่าจะถึงเวลา
‎ผมมีปืนแก๊ปอันเล็กๆ ที่เป็นของเล่น
‎แม่เลี้ยงผมบอก "เอาปืนนั่นมาหน่อยซิ
‎มาเล่นแกล้งพ่อแกกันเถอะ
‎พอเขาเดินเข้ามา ‎ฉันจะแกล้งทำเป็นฆ่าพวกแกตายหมด
‎ดูซิว่าเขาจะทำอะไร"
‎ผมแบบ "ฮ้า ว่าไงนะ"
‎ฆ่าตายเลยเหรอ ‎ถึงขั้นฆ่ากันได้เลยเหรอ ปาลูกโป่งน้ำดีกว่ามั้ย
‎จู่ๆ คุณจะลุกขึ้นมาฆ่าคนได้ยังไง
‎แต่คุณก็รู้ ผมแบบ "เอาสิ ยิงผมก่อนเลย
‎เพราะผมอยากล้ม จะได้เห็นว่าพ่อจะทำอะไร"
‎พ่อผมเดินเข้าไปหยิบน้ำ
‎แจ็คกี้มีปืนใส่ไว้ในเสื้อคลุม
‎เขาเดินเข้ามา เธอสวมบทเลย
‎"ฉันเอือมคุณเต็มที ที่ทิ้งฉันไว้กับเด็กๆ"
‎เธอควักปืนออกมา เริ่มยิง
‎ยิงผมคนแรก ผมล้มลงไป
‎นอนกองกับพื้น ‎เหลือบขึ้นมาดูเธอมองเขา ดูว่าเขาจะทำอะไร
‎ผมรู้อยู่แล้วว่าพ่อจะต้องสวมวิญญาณซูเปอร์ฮีโร่
‎ฟังนะ แต่ละนัดที่เธอยิง
‎ผู้ชายคนนี้ก็ยิ่งขยับเข้าใกล้ประตู
‎"เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย"
‎ผมลุกขึ้น แล้วพูดว่า ‎นี่ใจคอพ่อจะทิ้งทุกคนเลยเหรอ
‎ยังเหลือลูกคนนึง ‎แทมมี่ น้องสาววัยห้าขวบของผม
‎ผมรู้ว่าเขาจะต้องพยายามช่วยลูก
‎ผมพูดเสร็จ เขาก็ก้าวข้ามผม…
‎ไปหาประตู
‎ถึงตอนนั้นผมปล่อยก๊ากออกมาเลย
‎แล้วทุกคนก็หัวเราะ ‎เป็นอันรู้กันว่าเรื่องล้อเล่นจบแล้ว
‎พ่อผมบอก "เป็นไงกันบ้าง ฉันกำลังจะ…"
‎"พ่อไม่ได้กำลังจะทำอะไรหรอก
‎พ่อทิ้งทุกคนเลย"
‎พ่อผมก็ "อ้าวไอ้เวร ก็พวกแกถูกยิงหมดแล้ว
‎จะให้ฉันถูกยิงด้วยรึไง"
‎ผมได้เรียนรู้อย่างไวเลยวันนั้น ‎ผมไม่จำเป็นต้องเป็นฮีโร่
‎ผมบอกเรื่องนี้กับเมียตลอด
‎"จูลี่ ไม่ต้องให้ผมเป็นฮีโร่ในดวงใจหรอกนะ
‎เพราะผมจะทำคุณผิดหวังแน่นอน บอกเลย"
‎ผมเลิกเหล้าเมายามา 23 ปีแล้ว
‎ไม่รู้ว่าเลิกได้เพราะจนตรอกสุดๆ
‎หรือว่าเหนื่อยกับการต้องทำสิ่งที่ต้องทำถ้าติดยา
‎เพราะต้องทำหลายอย่างมากถ้าติดยา
‎ถ้าคุณรู้จักคนที่ติดยา ‎คุณจะรู้ว่าพวกนี้ไม่ใช่คนขี้เกียจ
‎พวกนี้กระตือรือร้น
‎ต้องตื่นตลอดทั้งคืน ออกไปขโมยข้าวของ ‎มีเรื่องบ้าๆ ให้ทำได้ตลอด
‎มีชนของตอนตีสอง ตีสาม ตีสี่ แต่เช้า
‎ขี้เกียจไม่ได้หรอกถ้าติดยา คุณต้องออกไป
‎ปัญหาใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งของผมตอนติดยาคือ
‎ผมดูไม่เหมือนคนติดยา
‎ผมดูเหมือนแบบนี้ตลอด ซึ่งทำให้ซื้อยายาก
‎เพราะเด็กส่งยามักคิดว่า ‎ผมเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ
‎ทุกครั้งเขาจะบอก ‎"ไปให้พ้น ฉันรู้ว่านายเป็นตำรวจ"
‎สาบานได้ ฉันไม่ใช่ตำรวจ
‎ฉันจะเดี้ยงแล้ว ขอของหน่อยเหอะ
‎ต้องกล่อมอยู่ 30 นาที ‎กว่าจะทำให้เด็กส่งยาเชื่อว่าผมจะไม่ไหวแล้ว
‎เขาถึงยอมขายให้
‎แล้วผมก็กลับไปที่รถ "แม่ง เหนื่อยฉิบหาย"
‎ที่ตลกก็คือ ‎ช่วงกลับใจหันมาเลิกยาของผมมันช้า
‎เพราะผมไม่เคยก่อเรื่องอะไรใหญ่โต
‎ผมทำแต่เรื่องโง่ๆ เล็กๆ น้อยๆ
‎ผมไม่เคยก่ออาชญากรรมกับใคร ‎ผมไม่เคยฆ่าใคร
‎ผมไม่เคยจี้ปล้น ไม่เคยทำอะไรแบบนั้น
‎ผมจะทำเรื่องโง่ๆ แบบ ‎ถูกจับติดคุกสองวันติดๆ กัน
‎โดยตำรวจคนเดียวกัน แค่นั่นแหละวีรกรรมผม
‎อย่างเช่น ผมรู้ว่าใบขับขี่ผมถูกระงับ
‎ตั้งแต่อายุ 17 จนถึง 20
‎มีปัญหาโน่นนี่ตลอดกับใบขับขี่ผม
‎ถูกจำกัดการใช้บ้างละ ถูกระงับบ้างละ
‎ห้ามขับช่วงตีสองถึงตีสี่บ้างละ โดนตลอด
‎ผมจำได้มีครั้งนึง ผมกำลังไปเดตกับสาว
‎เธอบอก "ไปดื่มกันเถอะ ฉันขับเอง"
‎ผมแบบ "ช่างมัน ฉันขับเอง"
‎ผมกระโดดขึ้นรถเธอ แล้วขับ ‎ผมเมาหน่อยๆ
‎ตำรวจเรียกให้หยุด สาดไฟใส่เรา
‎ทันใดนั้นผมก็คิดขึ้นได้
‎มาสลับที่นั่งกันระหว่างที่ขับอยู่
‎คุณมีใบอนุญาต ผมไม่มี
‎ถ้าเขาให้ใบสั่งคุณ ผมจะเอาเงินให้คุณ
‎"ฉันว่าเราไม่ควรทำแบบนั้น" ‎"สลับที่นั่งเหอะ" แล้วเราก็สลับ
‎เธอจอดรถ ตำรวจก็จอด
‎เขาลงจากรถ ไม่ได้ไปตรงฝั่งคนขับด้วยซ้ำ
‎ตรงดิ่งมาหาผมตรงฝั่งนั่งคู่คนขับเลย
‎เต๊ะท่าเหมือนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เคาะหน้าต่าง
‎"เอากระจกลงซิ
‎ฉันเห็นนายจากกระจกหลังนะ
‎ลงมาจากรถเลย ไปอยู่ในคุกซะ"
‎ผมเลยไปเข้าคุก เธอประกันตัวออกมา
‎วันต่อมา เหมือนเดิม
‎"ไปดื่มกันเถอะ ฉันขับเอง" ‎ "ไม่ ช่างแม่งสิ ฉันขับเอง"
‎กระโดดขึ้นรถ คันเดิม
‎ที่เก่า เวลาเดิม ตำรวจคนเดิม
‎ผมหักเลี้ยวตรงหัวมุมถนน จ้องตากัน
‎ผมกับตำรวจ เขานั่งอยู่ในรถ
‎ผมมองเขา ซึ่งเขามองผมอยู่ ‎"นี่มันทำบ้าอะไรของมัน"
‎คราวนี้ผมไม่รอให้เขาลงจากรถด้วยซ้ำ
‎ผมจอดทันที ลงจากรถผม
‎ไปขึ้นรถเขา
‎เพราะผมรู้ว่ายังไงผมก็ต้องไปติดคุก
‎ผมทำผิดเรื่องเล็กๆ พวกนี้
‎ชีวิตผมมันวนเวียนอยู่แบบนี้ ‎ไม่มีเรื่องอะไรใหญ่โต
‎พอมาเล่าเรื่องเก่าๆ มันก็แบบ ตลกดี
‎และพ่อแม่ผมก็จะไปประกันตัวผมออกมา
‎วนไปเรื่อย
‎ผมติดคุกเจ็ดวันในเบเกอร์สฟิลด์
‎และผมจำได้ว่า ผม…
‎ผมได้ใบสั่งประเภทความผิดเล็กๆ น้อยๆ ‎ซึ่งผมยอมให้เปลี่ยนเป็นหมายจับ
‎ผมขับรถที่ซื้อมาในราคา 600 เหรียญ
‎ซึ่งน่าจะบอกคุณได้ว่าชีวิตผมถึงขั้นไหน
‎เสียงหัวเราะนั่นทีเดียว ‎ก็พอจะทำให้ผมเล่าเรื่องนี้ต่อได้ละ
‎ตำรวจเรียกให้ผมจอด
‎บอกว่าไม่มีเข็มขัดนิรภัยในรถ
‎- เขาบอก "รถนี่ไม่มีเข็มขัดนิรภัย" ‎- ผมว่า "ผมรู้ ผมซื้อมาในราคา 600 เหรียญ"
‎เขาบอก "นายขับรถที่ไม่มีเข็มขัดนิรภัยไม่ได้
‎แล้วเขาก็เขียนใบสั่ง ‎ให้ผมต้องมีเข็มขัดนิรภัยในรถ
‎ผมก็มาหาดู
‎พบว่าต้องจ่ายค่าติดเข็มขัดนิรภัย 600 เหรียญ ‎ให้กับรถที่ผมซื้อมาในราคา 600 เหรียญ
‎ผมจะไม่ทำแบบนั้น
‎ผมขับรถคันนั้นจนมันพัง
‎ตอนมันพัง ผมจอดมันทิ้งไว้ข้างทาง
‎หยิบลูกบาสออกมาจากท้ายรถ เลี้ยงลูกกลับบ้าน
‎ผมไม่เคยคิดถึงรถคันนี้อีกเลย
‎หนึ่งปีต่อมา ผมอยู่ที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดส์
‎กับลูกพี่ลูกน้องผม ไมเคิล ‎ดื่มกันไป ทำโน่นทำนี่กันไป
‎ตำรวจได้รับรายงานวิทยุ ฟังรายชื่อ
‎ชื่อผมขึ้นมาว่า "เดวิดมีหมายศาลแอลเอ"
‎พวกเขาเอาผมขึ้นรถขับไปสี่ชั่วโมง ‎ไปเบเกอร์สฟิลด์
‎ขังผมไว้ที่นั่นเจ็ดวัน
‎นั่นทำให้ผมรู้ว่า คนอย่างผมไม่คู่ควรกับการติดคุก
‎เรื่องที่ควรจะทำให้ผมโทรหาแม่ทันที
‎ไม่ได้สร้างปัญหาให้ผมเลย
‎เรื่องที่เป็นปัญหากับคนอื่นเวลาติดคุก ‎สบายมากสำหรับผม
‎แต่เรื่องที่ทำให้ผมต้องโทรหาแม่ ‎มันยิ่งกว่าไร้สาระ
‎ผมจำได้
‎พอวันที่สองของโทษจำคุกเจ็ดวัน
‎ผมลำบากละ
‎ผมจำได้…
‎กำลังกินมื้อเที่ยง
‎และระหว่างที่กิน ผมก็…
‎มีฉันคนเดียวเหรอวะ ที่รู้สึกว่าอาหารนี่มันจืด
‎"อยากได้เกลือเหรอ"
‎"ได้ก็ดีนะ"
‎"ไปขอผู้คุมสิ เขาจะได้เอามาให้"
‎"ว่าไง"
‎"ผมเดวิด เจ็ด-สี่… ช่างมันเหอะ คืองี้…
‎ผมกับเพื่อนคุยกัน แล้ว…
‎อาหารนี่…
‎มันจืดไปหน่อย"
‎"อยากได้เกลือละสิ"
‎"ได้เกลือหน่อยก็ดีนะ"
‎"ไปนั่งเถอะ เดี๋ยวเอามาให้"
‎"เยี่ยม"
‎"เดี๋ยวเขาเอาเกลือมาให้ พรรคพวก"
‎รออยู่ 35 นาที
‎นั่งดูเขามองผม
‎มองเขาที่ไม่ไปเอาเกลือมาให้
‎ทุกคนไปหมดแล้ว ยกเว้นผมกับผู้คุม
‎"นี่ ฟังนะ…
‎ผมเดวิด ผมรู้ว่าคุณยุ่ง คืองี้…
‎คุณจะไปเอาเกลือมั้ย"
‎"ไม่ นิกก้า ไม่"
‎ถึงตอนนั้นแหละที่ผมโทรหาแม่ ‎"แม่ครับ เอาผมออกไปจากที่นี่ที"
‎แม่ถาม "พวกเขาพยายามจะปล้ำแกเหรอ" ‎ผมว่า "อะไรนะ! ไม่ใช่"
‎ผมบอก "ในนี้ไม่มีเกลือกับพริกไทย
‎และผมอยู่ในโลกที่ไม่มีเครื่องปรุง ‎ใส่มันบดของผมไม่ได้"
‎แม่บอก "เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวฉันไป ‎เอาแกออกมาก่อนจะมีใครเอาแกดีกว่า"
‎เรื่องเป็นอย่างนี้
‎นี่แหละผม เมื่อก่อนนี้
‎ไม่มีอะไรจูงใจผมเลย
‎ไม่มีเลย เพราะมันมีแต่เรื่องบ้าบอ
‎และบอกเลยว่ามันวนเวียนอยู่แบบนั้นแหละ
‎ไม่มีอะไรจูงใจผมเลย
‎ยกเว้นไอ้โคเคนนั่น
‎ไอ้โคเคนนี่น่ะ
‎โคเคนมันมีวิธีกลืนกินตัวตนของคุณ
‎ในขณะที่คุณไม่รู้ตัวเลย
‎คุณเคยเห็นคนที่พยายามทำเป็นว่าไม่เมามั้ย
‎นี่คือที่คนเมาคิดว่าคนไม่เมาเป็นแบบนั้น
‎โคเคนนี่น่ะ
‎มันไม่ธรรมดา
‎รู้มั้ยอะไรที่ตลก
‎ผมจำได้ว่าชีวิตเริ่มหักมุม
‎ตอนผมขายรถให้พ่อค้ายา
‎ผมจะไม่มีวันลืม ‎ผมเขียนบนกระดาษเช็ดปาก "200 ดอลลาร์"
‎เขียนลงบนกระดาษเช็ดปาก ‎เอาให้คนขายยา
‎ผมเดินกลับบ้านพร้อมเงิน 200 ดอลลาร์ในมือ
‎ราวกับว่าชีวิตเยี่ยมมาก
‎ผ่านสนามเด็กเล่นอย่างปลื้มอกปลื้มใจ
‎นั่นก็ยังไม่ได้จูงใจผม
‎สามวันต่อมาก็กลับมาซื้อโคเคนเพิ่ม
‎คราวนี้ผมซื้อโคเคนมูลค่า 11 ดอลลาร์
‎จ่ายด้วยเหรียญนิกเกิล 5 เซนต์
‎ควักออกมานับเลย ‎"5, 10, 15, 20, 25, 30, 35…
‎อีกทีซิ 5, 10, 15, 20, 25…"
‎ได้โคเคนราคา 11 ดอลลาร์ ‎เดินกลับบ้านท่ามกลางสายฝน
‎ปลื้มซะ มีรถขับผ่าน ‎เหยียบแอ่งน้ำ น้ำกระเซ็นใส่
‎มันคือไอ้คนขายยา กำลังขับรถผม
‎ผมว่า "จอดรับกูไปส่งหน่อยก็ไม่ได้"
‎แต่นั่นก็ยังไม่จูงใจผม
‎จนกระทั่งไอ้โคเคนนั่นเริ่มพูดคุยกับผม
‎เริ่มปลุกผมตื่น
‎เวลาโคเคนพูดกับคุณ ‎มันไม่ได้สั่งให้คุณทำอะไรตรงๆ
‎มันจะทำทีพูดดี ชี้แนะให้คุณทำนั่นทำนี่
‎ผมยืนเฉยๆ ไม่ทำอะไร
‎โคเคนเดินมายืนข้างๆ แล้วกระซิบข้างหูผม
‎"บางทีอาจถึงเวลาคิดเรื่องไปหาของดูดแล้ว"
‎ผมบอก "ไปเลย! ฉันจะไปบำบัด"
‎คุณครับ ผมแทบจะวิ่งได้สิบกว่ากิโลในสามนาที
‎นึกออกมั้ย
‎ผมแบบ "ไม่"
‎สถานบำบัดปิด "เปิดประตู" ‎เธอบอก "เราปิดแล้ว"
‎ผมว่า "ไม่สน จะเข้าไป"
‎เธอมองผมแล้วพูดว่า "อ้อ ที่รัก
‎อยากจัดเลยละสิ"
‎ผมบอก "ใช่เลย ใช่แล้ว"
‎เธอให้ผมเข้าไป ผมมองไปนอกหน้าต่าง ‎เธอบอก "ของอยู่ข้างนอกโน่น"
‎แต่ผมบอกคุณตรงนี้ได้เลย
‎ยี่สิบสามปี ผมไม่เคยดูดไอ้นั่นเลย
‎เวลาเล่าเรื่องนี้ เมียผมแบบ
‎"เห็นมั้ย คุณยังไม่อยากดูดไอ้นั่นเลย ‎ทำไมถึงคิดว่าเราจะอยาก"
‎ผมบอก "จูลี่…
‎เรื่องของผมมันคนละเรื่องกับของคุณ ‎เข้าใจมั้ย
‎ผมกำลังพูดเรื่องเสพยา ‎แต่ของคุณมันเสพรัก
‎เข้าใจมั้ย"
‎ผมไม่ได้ขอให้เธอทำแบบนั้น
‎เธอมีทัศนคติที่ไม่ดี
‎ถ้าคุณขอให้ผู้หญิงดูด เธอจะ "โอเค ก็ได้"
‎ท่าทางเหมือนมีทัศนคติที่ไม่ดีกับมัน
‎เหมือนมันจะทำให้ผมไม่สู้
‎"ผมจะคุยกับมันให้นะ ‎ไงพวก เย็นไว้นะ นิ่งไว้ แบบนั้น
‎เย็นไว้ นั่นแหละ ‎ไม่รู้ทำไมเราต้องบอกให้แกนิ่ง
‎แบบนั้นแหละ"
‎พอพวกคุณกลับถึงบ้านแล้วทำเรื่องนี้ ‎จะมีคนนึงที่ "เย็นไว้ นิ่งไว้…"
‎ส่วนอีกคนก็จะ…
‎หน้าที่ของผมก็คือ…
‎เรียนรู้บทเรียนชีวิตที่ดีๆ
‎ก้าวผ่านไปให้ได้ แล้วทิ้งเรื่องบ้าบอไว้ข้างหลัง
‎นั่นแหละครับ
‎ที่ผมอยากทำ
‎และผมคิดถึงช่วงเวลาที่เราทำอะไรแล้วล้มเหลว
‎อย่างช่วงที่เป็นเด็ก
‎มันไม่ค่อยแจ่มหรอก
‎ผมมีน้องสาวต่างพ่อ ชื่อโรบิน
‎โรบินหูหนวกครับ
‎คุณก็จะคิดว่าโรบินไม่ได้ยิน
‎คิดว่าเราน่าจะจัดหาสิ่งอำนวยความสะดวกให้
‎เหมือนคนในครอบครัว
‎น่าจะรู้ภาษามือ
‎ผมจะบอกให้ เราไม่ใช่แนวครอบครัว
‎จนทุกวันนี้ก็ไม่คิดว่าใช่
‎จนทุกวันนี้ เวลาเราคุยกับโรบิน ‎เราทั้งตะโกน ทั้งกระทืบเท้า ทุกคน
‎"โรบิน อยากกินอะไรมั้ย โรบิน! โรบิน!"
‎แต่เรามารู้ทีหลังว่าหูโรบินไม่ได้หนวกสนิท ‎เธอจะได้ยินสิ่งที่เธออยากได้ยิน
‎"โรบิน อยากกินอะไรมั้ย" ‎"เอาไอศกรีม"
‎"เธอจะช่วยเราล้างจานกองนี้ใช่มั้ย"
‎ยัยนี่ รู้นะว่าได้ยิน
‎เราสื่อสารกับโรบินไม่ได้
‎พ่อผมมารู้เรื่องนี้เข้าวันนึง
‎ผมไม่มีวันลืม ตอนนั้นผมอายุ 12 หรือ 13 ‎แปลว่าโรบินอายุ 18
‎จำได้ว่าเราทุกคนกำลังดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น
‎แล้วจู่ๆ
‎เราก็ได้ยินเสียงมาจากที่ไกลๆ
‎"อา ฮ้า"
‎"อาฮ้า!"
‎พ่อผมแบบ "อะไรน่ะ อะไร
‎เสียงอะไร"
‎ผมก็ "ไม่รู้สิ"
‎พ่อตัดสินใจไปดู
‎ผมไปด้วย
‎เสียงยังดังไม่หยุด "อาฮ้า เย่!"
‎"อาฮ้า เย่!"
‎เราตามเสียงไปทางห้องครัว ‎ลงบันไดไปชั้นใต้ดิน
‎ครึ่งทางละ
‎ผมรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมซึ่งอายุ 13
‎พ่อน่ะ 36
‎ผมรู้ พ่อก็รู้
‎ยิ่งเข้าไปใกล้เสียง พ่อก็ยิ่งลดฝีเท้า
‎คุณคงคิดว่าเราอยู่ในบ้านผีสิง
‎ตอนตีสาม
‎ขยับเข้าไปใกล้
‎มือผมเกาะไหล่พ่อ ‎พ่อเอามือมาแตะมือผม ที่อยู่บนไหล่เขา
‎ในขณะที่เราค่อยๆ ย่องไปหาต้นเสียง
‎"อาฮ้า เย่!.
‎"อาฮ้า เย่!"
‎พอมาถึงตรงมุม
‎โรบินกับแฟนหนุ่มกำลังเย่อกันอยู่
‎เหมือนไม่มีคนอื่นอยู่ในบ้าน
‎ผมไม่เคยเห็นพ่อทำอะไรไม่ถูกได้ขนาดนั้น
‎เขาอยู่ห่างประมาณนี้ จากคุณถึงผม
‎ใส่เลย "โรบิน! หยุดป้าบเดี๋ยวนี้
‎หยุดได้แล้ว"
‎พวกเขาไม่ได้ยิน
‎"อาฮ้า เย่!"
‎ผมอายุ 12 แบบ "โอ๊ยตายแล้ว
‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎"อาฮ้า เย่!"
‎ถึงตอนนี้พ่อผมเลยตัดสินใจ ‎เอื้อมมือไปจับหัวไหล่ไอ้หนุ่มนั่น
‎แต่ผมว่าพ่อคงรู้สึกเหมือน ‎กำลังถูกดูดเข้าไปเป็นมือซั่มที่สาม
‎พ่อเอื้อมมือมาจับมือผมไว้ ‎ส่วนผมก็จับประตูไว้
‎พ่อเอื้อมมือมา คู่นั้นยังป้าบกันอยู่
‎เขาตะโกนลั่น "โรบิน!
‎หยุดป้าบซะที"
‎ผมก็ "โอ๊ยตายแล้ว"
‎บนโต๊ะข้างเตียงมีแก้วน้ำ
‎พ่อคว้าได้ก็สาดน้ำใส่ทั้งคู่
‎พวกเขาแยกกัน
‎พ่อผมบอก "อะไรวะเนี่ย โรบิน ‎แกทำบ้าอะไร"
‎โรบินก็ "หนูไม่รู้"
‎พ่อผมมองเธอแล้วก็ "อาฮ้า…
‎- เย่ ‎- เย่!"
‎ผมเดวิด อาร์โนลด์ครับ ทุกคน
‎ขอบคุณมากครับ
‎สุดยอดครับทุกคน
‎ขอบคุณครับ
‎(เขียนบทและแสดงโดย ‎เดวิด เอ. อาร์โนลด์)
‎เหตุผลที่ผมให้ชื่อผลงานสเปเชียลนี้ว่า ‎"อ่อนแอก็แพ้ไป"
‎เพราะผมทำสิ่งนี้มา 27 ปีแล้ว
‎ทำเองคนเดียว
‎ไม่ค่อยมีใครรู้ในวงการ
‎ผมต้องมีใจรักจริงๆ ถึงทำสิ่งนี้ได้
‎มาจนถึงจุดนี้
‎ไม่มีทางทำได้
‎ถ้าไม่มีแรงฝ่าฟัน
‎วงการนี้ไม่มีพื้นที่สำหรับคนอ่อนแอ
‎ผมกำลังเตรียมเดินสายแสดง
‎ผมจะไป 20 เมือง ‎ตั้งแต่นี้ไปจนถึง 29 มกราคม
‎ซึ่งผมจะขึ้นแสดงและบันทึกผลงานสเปเชียล ‎จาก NETFLIX ครั้งที่สองของผม
‎และผมเดาว่านั่นหมายถึง ‎ผมอาจต้องขึ้นแสดงเซตนี้ร้อยครั้ง
‎และในหลายเดือนจากนี้ไป
‎ผมจะทำให้พร้อมทุกอย่าง ‎ปรับนั่น ตบนี่ ตัดแต่ง
‎และเอาขึ้นเวทีซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎เมื่อไม่กี่ปีก่อนผมเริ่มโพสต์วิดีโอตลก ‎เกี่ยวกับครอบครัวของผมลงโซเชียลมีเดีย
‎ผมกับครอบครัว
‎ตั้งแต่นั้นคนก็แห่ติดตามโซเชียลมีเดียของผม
‎นั่นได้นำมาสู่การคิดถึงเรื่อง ‎การแสดงสแตนด์อัพคอมเมดี้ของผม
‎พร้อมนะ เตรียมพูด
‎เรากำลังเตรียมคุยกันว่า ‎เราจะไปเที่ยวพักร้อนที่ไหนดี
‎เหมือนที่เคยทำทุกปี
‎- ค่ะ ‎- ผมเลยรวบรวมคนสามคน
‎- อีกสามคน… ‎- คนสามคนเหรอคะ
‎อีกสามคนที่อยู่ที่นี่
‎เราจะได้เห็นว่าพวกเขา…
‎คนที่ออกความเห็นได้ดีที่สุด
‎ไม่ๆ คนที่ทำให้พ่อประสบความสำเร็จค่ะ
‎เดี๋ยวจะไปตัดออก
‎โอเค เริ่มได้
‎ฉันเชื่อจริงๆ ว่า
‎เดวิดกับฉันเกิดมาในโลกนี้เพื่อกันและกัน
‎เหมือนกับว่า พระเจ้าสร้างเราให้มาอยู่คู่กัน
‎เหมือนเขาเกิดมาเพื่อเป็นคู่ชีวิตของฉัน ‎และฉันเกิดมาเพื่อเป็นคู่ชีวิตของเขา
‎ฉันรู้สึกว่าเวลาดูเขาแสดงสแตนด์อัพ ‎และพูดเรื่องครอบครัวเรา
‎ฉันจะเริ่มนึกถึงเรื่องเหล่านั้นอีกครั้ง
‎และฉันได้เห็นมุมมองของเขาในบางเรื่อง
‎มีหลายครั้งที่ฉันอยากขึ้นไปบนเวทีและพูดว่า
‎"ฉันเองก็อยากบอกคุณถึงมุมมองของฉัน"
‎ฉันอยากบอกว่าฉันรู้สึกยังไง คิดยังไง
‎แต่ส่วนใหญ่ฉันก็มัวแต่หัวเราะ ‎เวลานึกถึงเรื่องเหล่านั้น
‎ผมมีลูกสองคน อายุ 14 กับ 16 ‎ผมจะบอกอะไรให้
‎อย่างแรก เด็กรุ่นใหม่พวกนี้
‎คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ทำตามใจได้ทุกอย่าง ‎เกิดมาผมก็เพิ่งเคยเห็น
‎ได้ยินมั้ยครับ
‎แต่ประเด็นก็คือ
‎ที่พวกเขาเป็นแบบนี้ ‎ก็เพราะเราทำให้พวกเขาเป็นแบบนี้
‎- สวัสดีค่ะ ฉันแอนนา เกรซ ‎- ฉันแอชลิน
‎ฉันเป็นพี่ค่ะ
‎- ฉันเป็นน้อง อายุ 14 ‎- ส่วนฉันอายุ 16
‎สนุกมากค่ะที่โตมากับพ่อ
‎ฉันรู้สึกเหมือนพ่อทำให้ทุกอย่างสนุกและตลก
‎จริงๆ ค่ะ
‎ฉันสนุกมาตลอดกับการโตมากับพ่อ
‎เขาทำให้ทุกอย่างสนุกไปหมด
‎แต่เขาก็ทำหน้าที่พ่อด้วย
‎เขาจึงเข้มงวดและมีกฎกับเรา
‎- ค่ะ ‎- แต่เราก็ทำตามกฎจริงๆ ไม่ได้
‎- ใช่ ‎- เพราะพ่อเป็นคอมเมเดี้ยน ตลกตลอด
‎ดังนั้นทุกครั้งที่พ่ออบรมเรา ‎ฉันจะมองเขาแบบ "ตลกอะ"
‎บางทีเขาก็ไม่รู้
‎- มันยากที่จะเชื่อฟังเขาอย่างเคร่งครัด ‎- ใช่
‎คืนนี้ผมจะแสดง
‎ที่คลับชื่อดังระดับโลกบนถนนซันเซ็ต ‎ลาฟแฟกทอรี่
‎ซึ่งเป็นคลับที่ผมแสดงมา ‎ตั้งแต่เริ่มขึ้นเวทีสแตนด์อัพ
‎และเจมี่ มาซาดา เจ้าของคลับ ‎ก็สนับสนุนผมมาตลอด
‎มันเป็นคืนแห่งการเตรียมความพร้อม
‎ผมกับเพื่อนๆ จะขึ้นแสดง
‎เสร็จแล้วก็จะอยู่คุยกัน ‎ตามแบบฉบับชาวคอเมเดี้ยน
‎มันเป็นส่วนหนึ่งของการเตรียมตัว ‎สำหรับผลงานสเปเชียล
‎- นายเตรียมตัวสำหรับงานสเปเชียลนี้ยังไง ‎- เดินสายไง
‎ฉันไปมา 20 เมืองแล้ว
‎คืองี้ หกเดือนที่ผ่านมา ‎ไปมา 20 เมือง จัดแสดงเมืองละห้ารอบ
‎ก็คือร้อยครั้ง
‎ฉันทำเซตนี้มาร้อยครั้งแล้ว
‎- ถ่ายนายคนเดียว ‎- ใช่
‎เช่นมีไฟไหม้ตรงนี้ ‎มีเด็กกำลังถูกลักพาตัวตรงนั้น
‎ตลกละ
‎"เดฟ มีเด็กตรงนั้น"
‎- ไม่ต้องไปสนใจ ถ่ายตรงนี้ ‎- ดูผม
‎แบบ "จะตลกอะไรนักหนา"
‎แกอยู่บนเตียงกับพอล
‎แม่จำได้ว่าพอลมองแกแล้วพูดว่า
‎"แอนนา เม เด็กคนนี้จะเป็นอะไรไปไม่ได้ ‎นอกจากตัวตลก"
‎- ครับ ‎- เชื่อมั้ยล่ะ
‎- ใช่ ‎- เขาบอก…
‎ผมจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากตัวตลก
‎แล้วดูแกสิ
‎ตอนผมอายุได้หกเดือน
‎แม่รู้ ดูแกตอนนี้สิ เป็นตัวตลกจริงๆ
‎- ครับ ‎- เชื่อเลย
‎การมาที่นี่ และทำสิ่งนี้…
‎ผมรู้สึกเหมือนได้ทำสิ่งที่ผมควรต้องทำแล้ว
‎และรู้สึกเหมือน…
‎ผมทำตรงนี้เสร็จแล้ว
‎และปล่อยวางได้แล้ว
‎เพราะผมพกพาที่นี่ติดตัวไปกับผมด้วยทุกที่
‎สิ่งดีๆ ทั้งหมดที่ผมได้เรียนรู้จากที่นี่ ‎จากปู่กับย่าของผม
‎ผมรู้สึกดีที่ได้อยู่ในบ้านเกิด ‎คลีฟแลนด์ โอไฮโอ
‎- หวัดดี ไง ‎- ว่าไง เป็นไงบ้าง
‎- เป็นไง แทม ‎- ดีใจที่ได้เจอนะ
‎ดีใจที่ได้เจอ พี่ดูดีนะ
‎แม่อยู่ไหนล่ะ
‎รู้ๆ อยู่ แม่ก็อยู่ในบ้านแหละ ‎ทำนั่นทำนี่เหมือนเดิม
‎พยายามจะยึดบ้านฉัน
‎ผมได้ยินแม่ให้คำแนะนำน้องสาว ‎ตอนผมอายุ 11 ขวบ มันเปลี่ยนชีวิตผม
‎แม่บอก "ห้ามเดตกับผู้ชายที่ไม่ใส่นาฬิกา"
‎"ทำไมครับ"
‎เธอบอก "ไม่ใส่นาฬิกาก็แปลว่า ‎เขาไม่สนว่ากี่โมงแล้ว
‎ซึ่งแปลว่าเขาไม่มีงานทำ" ‎ผมว่า "แย่แล้วกู"
‎ฉันคิดว่าเดวิดกับฉันมักจะ…
‎ฉันจะตรงไปตรงมากับลูกๆ ทุกคนมาตลอด
‎ฉันไม่เคยอวดตัวว่าเป็นแม่ที่สมบูรณ์แบบ
‎- เพราะฉันไม่ใช่ ฉันเป็นมนุษย์ ‎- ใช่
‎ในความเป็นมนุษย์ของฉัน ฉันเคยทำผิดพลาด
‎แต่ฉันอยากให้เดวิดและลูกๆ ทุกคน ‎เห็นความเป็นมนุษย์ของฉัน
‎เพราะเราทุกคนต่างเป็นมนุษย์
‎และฉันอาจจะตรงเกินไปหน่อยกับบางเรื่อง
‎- ใช่ ‎- แต่…
‎- แม่บอกผมว่าพ่อผมไม่ใช่พ่อผม ‎- ใช่
‎- เขาไม่พอใจเรื่องนี้มาก ‎- ใช่ แม่รู้
‎ตอนผมอายุ 17
‎ผมได้รู้ความจริงว่า เอ็ดดี้ คนที่เลี้ยงผมมา
‎ที่จริงเป็นพ่อบุญธรรมของผม
‎และผมคิดว่าเขาคือพ่อแท้ๆ ของผม
‎และทุกคนรู้ ยกเว้นผม
‎พ่อ
‎- พ่อ ‎- ใครละเนี่ย
‎- สวัสดีครับ ‎- เดฟ
‎- ไปไงมาไง พวก ‎- ไงครับ
‎- เป็นไง ‎- สบายดีมั้ย
‎- ดีครับ ‎- ดีใจที่ได้เจอนะ
‎ให้ตายสิ ฉันไม่ชินกับการที่แกโผล่มา ‎จากในบ้านแบบนั้น
‎รู้มั้ย
‎ไม่ชินจริงๆ เพราะถ้าฉันเห็นแกเมื่อไหร่ ‎รู้มั้ยว่าฉันคิดอะไร
‎ฉันจำได้ว่าแกลัดสนามนั่นมา
‎ตอนที่แกต้องหางานทำ
‎จำได้มั้ย
‎ผมไม่ควรต้องทำอะไร นอกจากสิ่งนี้
‎พ่อผมไม่เคยเข้าใจ
‎ผมโตมากับพ่อที่…
‎พ่อผมเป็นวิศวกร เกษียณแล้ว
‎เขาทำงาน
‎เขาไม่เข้าใจการไม่ต้องทำงาน ‎คุณเข้าใจมั้ย มันไม่มีเหตุผล
‎ตอนผมเป็นเด็ก เขาบอก ‎"ฉันไม่เคยเห็นใครเล่นสนุกได้ทั้งวี่ทั้งวัน
‎เหมือนอย่างแก เล่นตลอด ‎เดี๋ยวเล่น เดี๋ยวเล่น"
‎นี่อะไร ทำไมต้อง…
‎- มันอะไร ‎- ฉันแค่ทำความสะอาด…
‎รื้อลิ้นชักออกมาทำความสะอาด
‎ฉันเริ่มหาของทุกอย่างน่ะ
‎ฉันเจอใบเสร็จ จำใบเสร็จตอนที่ฉัน ‎เอาแกออกจากคุกหกครั้งได้มั้ย
‎- ทำไมจำนวนครั้งมันเพิ่มขึ้นทุกที ‎- เจ็ดครั้งจริงๆ
‎แม่เลี้ยงผมจะดูแลเราทุกคนตลอดสุดสัปดาห์ ‎เพราะพ่อจะยุ่งกับงานปรับแต่งรถแข่ง
‎แม่เลี้ยงผมจะมีท่าประจำ
‎เธอสวมเสื้อคลุมที่ไม่มีสายรัด ‎ใช้มือนึงจับไว้
‎อีกมือนึงคีบบุหรี่ตลอด และก็จะด่าเรา
‎"ไอ้เด็กบ้าพวกนี้ดีแต่กวนประสาทฉัน"
‎ผมรู้ว่าแม่น่ะ…
‎จะคอยห่วงกังวล
‎จะคอยห่วงกังวล แต่…
‎ผมบอกพ่อเรื่องนี้แล้ว และผมก็ต้องบอกแม่ด้วย
‎ว่าผมรู้สึกซาบซึ้งแค่ไหน
‎ที่แม่ดูแลพวกเรา
‎เพราะผมรู้ว่ามันไม่ง่าย
‎และพอมาเห็นนี่ ผมก็คิดนะ ‎ไม่รู้ว่าแม่ไม่…
‎- ฆ่าแก ‎- ไม่ฆ่าผมได้ยังไง
‎ผมว่าสิ่งสำคัญสำหรับผมก็คือ…
‎มันมีความหมายมากที่สุด
‎ที่พ่อให้ผมใช้นามสกุลของพ่อ ‎และพ่อรับผมมาเลี้ยงและดูแลผม
‎แม้แต่หลังจากที่พ่อกับแม่หย่าแล้ว ‎และพ่อก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น
‎นี่นะ เดวิด คือว่า…
‎แค่การที่เรามีลูก ‎นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะเป็นพ่อคน
‎คนเป็นพ่อคือคนที่เลี้ยงดูลูกให้เติบโต ‎และทำให้เขาเป็นผู้เป็นคน
‎พ่อจะพูดตรงๆ กับแกนะ
‎พ่อรักแกตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นแก
‎ตอนนั้นแกอายุประมาณสี่เดือน
‎แล้วพ่อก็รักแกตั้งแต่นั้นมาตลอด
‎แล้วผมก็ได้รู้ว่าพ่อเลี้ยงได้สอนอะไรผม
‎ในปี 2005 ผมเห็นเขาได้รับเลือก ‎ให้อยู่ในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล
‎กับวงดิโอเจส์ ที่อยู่บนนั้น…
‎ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาสอนอะไรผมไว้บ้าง
‎ซึ่งก็คือ อย่าล้มเลิก
‎ตราบเท่าที่ผมรู้จักเขามาจนถึงวันนี้ ‎เขาอายุ 81 แล้ว ชายคนนี้ก็ยังไม่เลิก
‎ทุกครั้งที่ผมเห็นเขา "ฉันมีประชุม จะไปละ…"
‎ประชุมกะผีสิ ไม่มีแล้ว
‎- เอาเลย ‎- ผมจะไม่โกหกนะ
‎ผมตื่นเต้นมากที่ได้มาที่นี่ ‎เพราะผมยังไม่เคยมา
‎- ใช่ ‎- ฉันไม่ทันนึกถึงเรื่องนั้น…
‎ว่าผมเคยอยู่นี่น่ะเหรอ
‎ว่าแกไม่เคยมาที่นี่มาก่อน
‎คนเราไม่ว่าจะมีความฝันอะไร
‎ขอให้ตั้งใจทำสิ่งนั้น
‎เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย
‎ทุ่มเททุกอย่างที่ทำได้ให้เต็มที่
‎ผลงานจะออกมาดี
‎แค่ทุ่มเทให้เต็มที่
‎โห นี่สุดยอด
‎พ่อจำรูปนี้ได้มั้ย
‎ได้
‎เราถ่ายรูปนี้ที่ลีโอส์กาสิโน
‎คนนั้นใครครับ
‎เฟรดดี้ อาร์ริงตัน เขาเป็นพิธีกร
‎หมายถึง มีการแสดง…
‎ลีโอส์กาสิโนมีการแสดงแบบที่อะพอลโลเหรอครับ
‎ลีโอส์ หรือลีโอส์กาสิโน ‎เคยเป็นสถานที่ใหญ่โตในคลีฟแลนด์
‎ที่มีการแสดงทุกอย่างมาจัด
‎และเฟรดดี้ อาร์ริงตันเป็นพิธีกร
‎- เขาเป็นพิธีกรตลอด ‎- อ้อ
‎แบบนั้น
‎- การแสดงส่วนใหญ่ที่ลีโอส์กาสิโนจะ… ‎- ตอนนั้นพวกพ่ออายุเท่าไหร่
‎ประมาณยี่สิบกว่า ยี่สิบต้นๆ
‎ฉันว่าฉันภูมิใจในตัวเดวิดที่สุด
‎ได้เห็นเขาประสบความสำเร็จในสิ่งที่เขาทำ
‎ทักษะการเขียนของเขา ทักษะการแสดงของเขา
‎ทักษะการแสดงคอมเมดี้
‎แต่ฉันว่าฉันภูมิใจที่สุดในความเป็นเขา
‎ฉันภูมิใจที่สุดในความเป็นเดวิด
‎ฉันชอบวิธีการเลี้ยงลูกของเขา
‎ฉันชอบวิธีที่เขารักภรรยา
‎มันทำให้ฉันเห็นว่า ‎ฉันเลี้ยงคนที่มีบุคลิกพิเศษมา
‎เละนั่นทำให้ฉันมีความสุข
‎ผมเรียนจบม.ปลายมาด้วยเกรด 1.8 ‎นึกออกมั้ยครับ
‎ไม่สิ เดี๋ยวนะ ผมไม่…
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเรียนจบรึเปล่า
‎แค่ออกมาพร้อมเพื่อนๆ ที่ไปด้วยกัน ‎สาบานได้
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือสิ่งที่ผมควรทำ
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ‎ผมเรียนจบมัธยมปลายมาด้วยเกรด 1.8
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ‎ผมเข้าออกสถานบำบัดยามาแล้วสามครั้ง
‎เพราะผมต้องใช้ประสบการณ์เหล่านั้นทั้งหมด ‎ทำให้ผมเป็นผมในวันนี้
‎ทำให้ผมได้เล่าเรื่องราวที่เล่ามา
‎ผมเรียนจบจากที่นี่โดยได้ที่โหล่ของชั้น
‎ผมจบจากโรงเรียนนี้ด้วยเกรดเฉลี่ย 1.8
‎ผมแค่ไม่ได้…
‎ใจผมมันมักจะ…
‎ลอยไปอยู่ที่อื่น
‎ผมมักจะชอบ--
‎ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎คือที่นี่มันใหญ่โตมากสำหรับผม
‎และมันรู้สึกเหมือน ‎ทุกอย่างหมุนรอบตัวผมเร็วมากๆ
‎จำตรงนี้ได้มั้ย
‎แกลเลอรีผู้ประสบความสำเร็จ ‎เหมือนเป็นหอเกียรติยศของบีชวูด
‎ใช่ ผมจำได้ครับ
‎เราเรียนห้องเดียวกัน นี่ชั้นเรียนของผม
‎- ใช่ ‎- จบพร้อมกัน
‎เขาเป็นนักเขียนบทโทรทัศน์ ‎และเป็นโพรดิวเซอร์รายการ
‎นักเขียนบทคอมเมดี้ฮอลลีวูด
‎เอาละ แล้วเมื่อไหร่ผมจะ…
‎เหอะนะ ผมอยากอยู่บนบอร์ด
‎โจนาธานไม่ได้เอา NETFLIX มา
‎ผมต้องได้อยู่บนบอร์ดนี้
‎สุดยอดเลยเนี่ย
‎เดอะคอมเมดี้เซลลาร์เป็นเหมือน
‎คลับลาฟแฟกทอรี่ ‎และเดอะคอมเมดี้สโตร์ ในแอลเอ
‎มันคืออาณาจักรของวงการคอมเมดี้ในนิวยอร์ก
‎เซลลาร์แห่งนี้คือที่ที่ทุกคน ‎ไม่ว่าใครก็ตาม ไปแสดงงานของตัวเอง
‎หลังจากผมออกจากบ้านได้สองสัปดาห์ ‎เมียผมส่งข้อความมา
‎"คิดถึงเรามั้ยคะ"
‎"ผมต้องบอกตรงๆ
‎ผมสบายดี โอเคนะ"
‎เราอยู่บ้านกันมา 18 เดือนแล้ว
‎อย่าทำเหมือนว่า ‎เราไม่ได้สร้างความรำคาญให้กัน
‎แบบนี้
‎เราไปนิวยอร์ก ไปแมนฮัตตัน
‎ผมกำลังเป็นดาวรุ่งที่แคโรไลน์คอมเมดี้คลับ
‎ผมจำได้ว่าเดินเข้าไปในห้องนั้น ‎และมันใหญ่มาก
‎และเป็นช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่
‎เพราะคลับนี้เป็น…
‎สถานที่ประวัติศาสตร์ที่มีมนตร์ขลัง ‎สำหรับการแสดงสแตนด์อัพในนิวยอร์ก
‎"เราปล่อยให้ลูกๆ ล้มและเจ็บตัวไม่ได้หรอก
‎นี่คือสาเหตุที่พวกเขาแพ้ถั่วลิสง ‎นี่แหละสาเหตุ
‎ถ้วยรางวัลที่แจกเด็ก ‎กับอาการแพ้ถั่วมันเชื่อมโยงกัน
‎บอกให้เลย
‎คนดูแน่นเลย
‎- จริงเหรอ ‎- จริง
‎- ทำได้ดี ‎- ตั๋วขายหมดแล้ว
‎- ตั๋วหมดแล้ว ‎- เยี่ยม
‎- คุณตื่นเต้นมั้ย ‎- โอ๊ยแย่แล้ว ผมจะทำยังไงดี
‎- ฉันว่าฉันถามคุณทุกครั้งที่แสดง ‎- ทุกครั้ง เธอจะถามว่าผมตื่นเต้นมั้ย
‎วัฒนธรรมการแสดงคอมเมดี้ในนิวยอร์ก ‎แตกต่างจาก
‎ทุกที่ที่ผมเคยเห็น
‎นักแสดงคอมเมดี้ในนิวยอร์ก ‎มีบรรทัดฐานที่กดดันตัวเองสูง
‎ขอบคุณครับพี่
‎- เร็วเลยน้อง ‎- เป็นไงบ้าง
‎- ดีมาก คนแน่น ‎- ดี
‎เราได้จำนวนเกินเป้าแล้ว
‎ฝ่ายบริหารมีความสุข
‎ว่าไง เพื่อน
‎แชดก็มา ใช่
‎- ไง เป็นไงบ้าง ‎- ดีครับ พร้อมนะ
‎พร้อมครับ ลุยเลย
‎ทางนี้
‎ผมแสดงสแตนด์อัพอยู่หลายปี
‎ในพื้นที่ที่ไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นใคร
‎นี่เป็นการเดินสายครั้งแรก
‎ที่ผมเปิดตัวในรอบ 27 ปีที่แสดงมา
‎และคนซื้อตั๋วเข้าชม
‎ตั๋วคืนนี้ขายหมดเกลี้ยง
‎และคนที่มาดู ‎มาเพราะรู้ว่าใครคือเดวิด เอ. อาร์โนลด์
‎ผมรักพวกคุณ
‎สบายดีมั้ย
‎เป็นไงกันบ้าง คุณก็มาด้วย
‎เราอยู่ที่แฮนนาเธียเตอร์ในคลีฟแลนด์ โอไฮโอ
‎ที่ที่ผมพร้อมจะบันทึกเทปผลงานสเปเชียล ‎จาก NETFLIX ครั้งที่สองของผมคืนพรุ่งนี้
‎ที่นี่จะต้อง…
‎กระหึ่มแน่
‎การแสดงนี้ไม่ได้เกิดขึ้นได้ในชั่วข้ามคืน
‎ไม่มีอะไรที่ผมได้มาง่ายๆ
‎สิ่งดีๆ ทุกอย่างที่ผมได้มา ‎คือผลจากความพากเพียร
‎มีบางคนบอกว่าจู่ๆ ผมก็โผล่มา
‎จากไหนไม่รู้
‎ไม่ใช่ครับ
‎ผมทำสิ่งนี้มานานแล้ว
‎ผมทำงาน
‎ผลักดันตัวเอง
‎มานะอดทน
‎หาหนทางเอาชนะ ‎การถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า
‎ผมเจออุปสรรคมากมายในการเดินทางของผม
‎ตัวตนผมเอง ความคิด และและทัศนคติของผม
‎แต่ในทุกๆ วันผมจะทำให้ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน
‎ผมมาไกลมากแล้ว จากจุดที่ผมเริ่มต้น
‎และผมยังมีหนทางข้างหน้าอีกไกลให้ไปต่อ
‎แต่นั่นไม่ได้แปลว่าผมไม่ภูมิใจ ‎ในสิ่งที่ผมทำสำเร็จไปแล้ว
‎เพราะสิ่งเหล่านั้นทำให้ผมดีขึ้น แกร่งขึ้น
‎และพร้อมสำหรับช่วงเวลาเช่นนี้มากขึ้น
‎ผมอยากให้ครอบครัวผมรู้ว่า ‎พวกเขามีลูกชาย พี่ชาย พ่อและสามี
‎ที่ทุ่มเททุกอย่างสุดตัว
‎คนมากมายใช้ชีวิตแบบมีข้ออ้าง
‎ผมจะไม่ยอมให้ชีวิตขึ้นอยู่กับการ "มโน"
‎วันนี้เป็นวันที่ผมก้าวสู่หนทางที่ผมเลือก
‎การเดินทางนี้ไม่น่าจะง่าย
‎มันน่าจะต้องยาก
‎น่าจะต้องท้าทาย
‎เพราะเส้นทางที่ผมเดินอยู่นี้
‎ถ้าอ่อนแอก็แพ้ไป
‎ทุกท่านครับ เชิญพบกับ…
‎เดวิด เอ. อาร์โนลด์
‎(คำบรรยายโดย นิติพร โจโดวิน)