Downloaded from YTS.MX
Bir sürü insan bahaneler uydurarak yaşıyor.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Varsayımların gölgesinde yaşamak istemiyorum.
Ailem, elinden gelen her şeyi yapan bir oğulları, bir kardeşleri, bir babaları
ve kocaları olduğunu bilsin.
Bugün kaderime adım attığım gün.
Bu yolculuk kolay olmamalıydı zaten.
Zor olmalıydı.
Zorlayıcı olması gerekiyor çünkü benim çıktığım bu yolculuk
zayıflara göre değil.
Hanımlar ve beyler…
David A. Arnold!
N'abersiniz?
Cleveland, Ohio!
Nasıl gidiyor?
Oturun hadi.
Aman tanrım.
Son sahnemde bir komedi kulübündeydim.
Bu sefer bir tiyatrodayız.
Neler oluyor lan böyle?
Neyse ki dışarı çıkabiliyoruz.
Ne yapacağımı şaşırdım. Size bir şey diyeyim.
Çok sağ olun.
Geri dönmek de güzel.
Yuvaya dönmek güzel. Hava bok gibi ama olsun.
Çocuklarım Los Angeleslı değiller, buraya hiç gelmediler.
Kızım koca bir deliği olan bir pantolon giymişti.
"Dokuz derecede götün donar bak" dedim.
"Bir şey olmaz" dedi.
Dışarı bir çıktık…
Dizleri kilitlendi kaldı tabii.
"Of, çok kötüymüş" falan oldu.
Tam zamanında aradılar.
Son altı aydır turnedeydim.
20 şehir falan gezdim.
Dışarı çıkmaya tam zamanında izin verdiler.
Çünkü o evden çıkmam gerekiyordu artık.
Delirecektim.
Ne zamandır evdeyiz. İki hafta demişlerdi ya hani?
İki hafta dediklerinde "Ona dayanırım lan" demiştim.
Çocuklarımla konuşur, nasıl insanlar yetiştirdiğimi görürdüm.
Karımın anlattıklarını baştan sona dinlerdim falan.
Sizi bilmem ama bizim evde kolay geçmedi bu dönem.
Bir olayı anlatmayı beceremeyen birini dinlediniz mi hiç?
Altı dakika sonra "Ne saçmalıyorsun amına koyayım?" diyorsunuz.
13 dakika sonra "Uzun lafı kısası…" diyor bir de.
Hayır lan, uzun lafın kısasını geçeli 13 dakika oldu.
Konuyu toparla da bitir artık.
Altı hafta sonra evimin yakınındaki Whole Foods otoparkında takılıyordum.
Sadece erkekler vardı.
Bir gün bir gittim, arabaların içinde bir sürü erkek.
"Neler oluyor?" dedim. "O evde duramıyoruz artık" dediler.
Camdan bakıp sigara içen adamlar.
"Eve dönersem birini öldüreceğim."
Bu şekilde birlikte olmamalıyız.
Her gün birlikteydik ya hani?
Bu şekilde birlikte olmamalıyız işte.
"Tüm gün bunu mu çekeceğim" diye uyanıyorduk ya hani?
Günde 10 saat birlikte olmamız gerek.
Onun sekiz saati de uykuda geçmeli.
Madem öyle olacağı varsa, bu ilişkileri mahvetmek için
günde iki saat kalır.
Turnedeki ilk haftamda karım mesaj atıp şöyle demiş:
"Bizi özledin mi?"
"Açık konuşmak gerekirse,
gayet iyiyim."
Evde durunca…
Biriyle evde durunca birbirinizin sinirini bozuyorsunuz.
Her şey insana batar oluyor.
Biriyle yaşarken kendi işinize bakamıyorsunuz.
Çünkü sürekli bir zıkkıma ihtiyaç duyuluyor.
"Mutfağa mı gidiyorsun? Nereye?" Sürekli böyle.
Kumandayı alacağım ya.
"Dergiyi uzatsana." Sürekli bir şey lazım.
Ne zaman kalksam ona bir şeyler getirmemi, almamı istiyor.
Kendin alsana lan!
Bırak da rahatça yaşayayım. Anladın mı?
Lanet olsun.
Karımla kanepede oturup birbirimizin kalkmasını bekliyorduk.
Kimse kalkmak istemezdi
çünkü kim kalkarsa diğerine bir şey getirecekti.
Bazen altımıza kaçıracak gibi oluyorduk.
"Sana bir şey getireceğime koltuğa işerim daha iyi" gibisinden.
"Yeminle."
Karım çok su içer. Var mı öyle biri?
Yanında şişe taşıyanları diyorum.
Sizlerden hoşlanmıyoruz.
Su içenler diğerlerinin de su istediğini düşünüyor hep.
"Su isteyen?" "Yok! Sadece sen. Tek sen istiyorsun."
"Gerekirse markete gider su reyonundan kendimiz alırız."
Karım gittiği her yere su götürebilir.
Suyunu asla unutmaz.
Yatmak için yukarı çıkmamız dışında.
Bizim evde her gece aynı şekilde başlar.
"Ne?"
"Suyumu unuttum galiba."
Bunu neden yapıyorsun? Pijamanda su yok.
Sonra pasif agresifleşiyor. "Kendini aşağıda bulacak olursan
bana da bir su getirirsin."
Kim kendini aşağıda bulur ki?
En son ne zaman işemeye gittiniz de "Siktir, kendimi aşağıda buldum" dediniz?
"Madem aşağıdayım, Julie'nin suyunu götüreyim bari."
Kendi işini kendin hallet!
Birbirimizi gıcık ediyorduk. Sürekli bir tartışma.
Tartışıp dururuz.
Karımla her gün tartışıyoruz.
Öyle büyük kavgalar değil.
Ama her gün illa zıtlaşırız.
"Nedir? Belanı mı arıyorsun?" gibisinden.
Her gün bana böyle söylüyor.
Karımdan korkuyorum!
Karımla tartışıp dururuz. Ne zamandır birlikteyiz, biliyor musunuz?
Sizin önünüzde tartışıp
sizden bahsederiz
ve orada olmanız götümüzde olmaz.
Kavga eden bir çiftle çıktığınız oldu mu?
"İş ciddiye biniyor. Gitsek mi?" derler mesela.
"Onlarla yemeğe çıkmam lan, demiştim ama yine de beni getirdin" derim.
"Başlatma yani Julie, yemek yiyelim." Budur.
Tartışırız çünkü kimse umurumuzda olmaz.
Ne zamandır aynı evdeyiz, uzun süredir birlikteyiz.
Eşimle o kadar uzun süredir birlikteyiz ki başkalarının laflarını
aynı ölçüde siklememek konusunda hemfikiriz artık.
Evlilikte hemfikir olmak çok uzun sürer.
Geçen gün onunla konuşurken konuşmamın ortasında odadan çıkıp gitti.
Gidiyorum falan da demedi, pat diye çekip gitti.
Gücenmedim ama, doğru olanı yaptı.
10 dakika önce gitmeliydi hatta, yalan yok.
Birçok ilişki bu salgından sağ çıkamadı.
Bazılarınızın ilişkisi yürümemiştir kesin.
"Artık onunla olmak istemiyorum" demişsinizdir.
Bir oğlum tüm ailesini terk etti.
Bir gün dışarı çıktı ve bir daha da dönmedi.
Posta kutusuna bakayım, dedi. Posta kutusuna gideceğini söylemezsin ki.
Gidip bakarsın işte.
Dışarı çıktı ve o günden beri kendisini göremedik.
Yalnız şu var; benim, bir insanın ailesini terk etmesinden anladığım
kaybolması ve ondan bir daha haber alınamamasıdır.
Bu çocukta öyle olmadı. Her mesajıma cevap yazıyor.
"Neredesin?" diyorum.
"Gittim." Ne?
"Dönecek misin?" diyorum. "Hayır."
Dedim ki, "Kim ailesini terk edip
eski arkadaşlarına mesaj atar?" Öyle iş mi olur?
O olaydan üç ay sonra, her evden çıktığımda
karım "Nereye?" diyor.
"Merak etme, döneceğim. Tamam mı?" diyorum.
Eşyalarımı orada bırakmam.
Çünkü oğlum gittiğinde
25 bin dolarlık falan bir ayakkabı koleksiyonu vardı.
Hepsini bıraktı. Geri gelip bir bok almadı.
Nasıl yılmışsa artık tüm eşyalarını bıraktı, düşünün.
Mesela sen bu kıyafetle dışarı çıkmışsın kanka.
Düşün, evdeki durumlar o kadar kötü ki
"Bu kıyafet baştan başlamak için yeterli" diyorsun.
Tüm eşyalarını siktir edip.
Gözlüğüme, kimliğime ihtiyacım yok. Hiçbiri lazım değil.
Eve döneceğime Motorlu Taşıt Bürosu'na giderim.
Aynen öyle oldu.
Karıma "Gidersem senin eşyalarının da yarısını alırım" dedim.
"Anladın mı?"
Öyle bir şey yapacağımdan değil tabii.
Durumumun farkındayım çünkü. Hayattaki durumumu biliyorum.
Tam orta yaş krizi çağındayım.
Tam o yaşlardayım şu an.
Bilhassa Hollywood'da o yaşlarda ilk karılarını terk ederler.
Genç bir kadınla evlenirler.
Geri kalan ömründe onunla olurlar.
Şu kadınlara bakın, vakitlerinin geldiği nasıl belli.
İfadelerine bakın.
Teoride çok güzel bir şeymiş gibi geliyor.
Çok eğlenceli. Yeni, keyifli.
Ama gerçekte, ilkinde yaptığın her şeyi yenisiyle de yapmak zorundasın.
Yeni bir şey olduğu yok.
Tamam mı? Yeni bir şey yok.
Aynı konuşmaları yapacağım.
Genç bir eşim olursa bir de ondan bebeğim olmalı.
İlk eşimle aynı muhabbetleri yapar.
"Bir bebeğimiz var. Hiçbir şeyimiz yok. Görmek istiyorum artık." falan.
Bu zırvalar.
Kucağımda altı aylık bir bebekle büyük kızımın düğünündeyim, 68 yaşındayım.
Deli gibi uyku basmış.
Hiç eğlenceli değil.
Bir kankam… Birkaç arkadaşım ilk eşlerinden ayrıldı.
Genç hanımlarla evliler.
Kendilerinden 15 yaş küçük olan ikinci eşleriyle.
Bir arkadaşım üçüncü evlilik yıl dönümünü kutladı.
O ve karısı.
Kadın benden 15 yaş küçük.
Adam benimle yaşıt.
Partide dans ettikleri bir videoyu hayal etsenize.
Kadın deli gibi dans ediyor.
Herifçioğlu debeleniyor.
Tüm yaşlı adam dans ifadelerini yapıyor.
Onu arayıp "O videoyu kaldır kanka" dedim.
"Can çekişiyor gibi duruyorsun,
kaldır onu hemen."
Bu işlere hayatta bulaşmam.
Ben karımla kalırım arkadaş.
Birlikte oturup cips yiyeceğiz ve beraber çökeceğiz. Olacak olan bu.
Böyle şeylerle işim olmaz.
Bizim derdimiz çocukları aradan çıkarmak şu an.
İlişkinizde yenilik istiyorsanız çocukları hayatınızdan çıkarın.
14 ve 16 yaşında iki çocuğum var.
Şöyle bir şey var… Öncelikle bu yeni nesil çocuklar kadar
her şeye hakkı olduğunu sanan tipler görmedim hayatımda.
Anladınız mı?
Ama şu var ki
onların böyle olmasına da biz sebep olduk.
Benim çocuklar…
Her ebeveyn, çocuğuna kendisine yapılandan fazlasını yapmak istiyor.
"Ama ben de iyi yetiştim" falan dedim.
O zaman buradaki amaç ne? Derdimiz ne?
Çok fazla şey yaptığımı şöyle anladım.
Kızım Anna Grace 16 yaşına girdi.
Arayıp "Konuşmak istiyorum" dedi.
Babama hiç böyle şey demedim.
Açıkçası konuşmamayı tercih ederdim.
"Konuşmak istiyorum. 16'ma girdim.
Nasıl bir araba istediğimi konuşmak istiyorum."
"Ne alacağımı sandığını duymak isterim" dedim.
"G-Wagon'da gözüm var" dedi.
"Nasıl bir kafa yaşıyorsun da
geleceğinde bir G-Wagon olduğunu görüyorsun?"
100 bin dolarlık araba alacağını nereden çıkardın?
Julie normalde hep çocukları savunur. Ama bunu duyunca öfkelendi.
"Hop! Bu adamla yatmama rağmen G-Wagon alamıyorum.
Kesinlikle G -Wagon almayacaksın." dedi.
"98 model Corolla alırsın, neyine yetmiyor!"
G- Wagon alabileceğini nereden çıkardın ya?
Çünkü her şey veriliyor onlara. Her şeyin verildiği bir nesil oldu bu.
Katılım ödülü nesli bunlar.
Bir şey diyeyim size.
Evinizde katılım ödülleri var mı?
Sizin çocuklardan bir bok olmaz. Oldu mu?
Saçmalığın daniskası o işler.
"Herkes kazanandır!" falan filan lafları.
Hayır, değildir kardeşim.
Ezik tanıdıklarım da var.
Bu grubun içinde olmak için canımı dişime katıyorum ben.
Neden kazanan, kaybedenle aynı şeyi alıp gidiyor?
Söylesenize.
Ne öğretiyoruz? Herkes kazananmış. Hayır! Katılım ev kredisi yok, değil mi?
Hangi banka size şöyle dedi?
"Kredi puanın boktan ve gelirin de kötü
ama bu bankada herkes kazanandır."
"İşte kredin. İyi şanslar!" Hadi lan oradan, faso fiso bu.
Katılım ödülleri, sertifikaları alıyorlar.
Bu çocuklara sertifika vermeye bayılıyorlar resmen.
Kızım üçüncü sınıftayken eve gelmişti. Okulda gönüllü olmuş diye sertifika almış.
Çerçeveletip annesinin diplomasının yanına asmış.
Aman ne gurur!
"O zıkkımı oradan indir hemen" dedim. "Annen o diploma için çok çalıştı.
Meyve suyu gününde pipet dağıttın diye aldığın sertifikayı mı asacaksın?"
Hiç işimiz olmaz bunlarla.
Sürekli bir sertifika, bir katılım ödülü söz konusu.
Asıl sorun oyun parkının çok yumuşak olması.
Asıl sorun bu. Acayip yumuşak.
Benim zamanımda oyun parkları asfalttandı.
Oyun parkları betondandı, parkta camlar olurdu.
Düşüp dizini kanatırdın ama kalkıp oyuna devam ederdin.
Zamane oyun parklarına gittiniz mi? Güzel mahallelerdeki hele.
Yer süngerden resmen.
Bu piç kurularını korumak için zeminin dokusunu değiştirmişler resmen.
Bunlar da her bok harikaymış gibi atılıyor hayata.
"Ay ne güzel!" falan.
Öyle bir dünya yok!
Yok öyle bir dünya.
Ama durum bu işte.
Ben 80'lerde büyüdüm.
80'lerde büyüdüm, bir sürü saçmalık vardı tabii.
Doğru olmayan birçok şey yaptık
Benim işim, yararlı hayat derslerini bulup
çekip almak ve saçmalıkları geride bırakmaktır.
Çocuklarıma da bunu öğretiyorum.
Çünkü o gücün içlerinde olmasını istiyorum.
Çocuklarıma hep bunu söylerim.
İşler zorlaştığında savaşmanızı sağlayacak bir gücünüz olmalı.
Çünkü hayat zorlaşacak. Tamam? Hayat zorluklar getirecek.
Lise veya üniversitedeki başarıları umurumda değil.
İnsanda o güç olmalı.
Okuldan mezun olurken sınıfın en kötü öğrencisiydim.
Anlıyor musunuz?
Programda benim adım ve programları basan herifçioğlunun adı vardı.
Bundan daha aşağısı yoktu.
Ama içimde o güç vardı
ve çocuklarımda da o gücü arıyorum ben.
O güç içinizde olmalı. Bir şeyler yapmaya da çalışıyorum.
Çabalıyorum. Çocuklarım voleybol oynuyordu.
Uzun süre katılım ödüllü voleybol oynadık.
Sonradan, benliklerini yanlış algıladıklarını gördüm.
Hoşuma gitmedi bu.
O zaman gerçek sporlara uzanma vaktidir, dedim.
Kulüp voleybolu oynamaya götürdüm.
Kulüp sporlarını bilir misiniz, bilmem ama iki durum söz konusudur.
Çok pahalıdır ve çok rekabetçidir.
Sizi izlemek için
diğer eyaletlerdeki otel odalarına binlerce dolar
ödemek kadar pahalı.
Sizi izlemek için binlerce dolar ödüyorsam
çabalamanızı isterim, değil mi?
Anna Grace 13 yaşlarındaydı.
Onu kulüpte oynamaya götürmüştük.
Sonra Vegas'a gitti.
Turnuvada oynamak için.
Sahaya çıktığında anda bunun katılım voleybolu
olmadığını anladığını gördüm.
Çünkü o kızlar başka bakıyordu.
Toplar geliyor…
Öz güveninin sarsıldığını görüyordum.
Hoşuma gitmemişti bu.
Top yanından geçerken şöyle yapıyor… Hay ben senin…
Çok öfkelenirsiniz de göğsünüz yanar ya hani?
Diğer ebeveynlerle merdivenlerin önündeyim ve volta atıp Anna'ya bakıyordum.
Julie "Otursan iyi olur" dedi.
"Kes Julie. O kadar para verip geldim, kızın hareketlere bak.
Buradaki herkesi öldürürüm ulan!"
Karıma göre çok ağır konuşmuşum.
"O ne biçim laf?" Şaka mı bu?
Biz çocukken babam bize her hafta böyle söylerdi.
Her hafta şu laf: "Buradaki herkesi öldürürüm ulan!
Sonra da kendimi öldürürüm."
"Bir saniye!" derdim.
"Bir vişne suyu yüzünden mi öleceğiz hepimiz?
Bu herif kafayı mı bozmuş?"
O ana kadar böyle bir öfkeyi hiç anlamamıştım.
Anna Grace'e bakıyordum, o da öne bakıyordu.
Ona baktığımı görmüyormuş gibi.
Ama o sıcaklığı yüzünün yanında hissettiğini biliyordum.
Göz göze geldiğimiz an "Maç biter bitmez ağzına sıçacağım" dedim.
Arabaya bindik, Vegas'tan Los Angeles'a dönerken dört buçuk saat tartıştık.
"Çabalamıyorsun." "Hiç de bile." "Çabalamak böyle olmaz."
Ergen bir kızla tartışırken çıkan ses…
Uzun lafın kısası, bıraktı.
Bundan bir ders çıkardım.
Ailenizde herkesçe hoş karşılanmayan bir düşünceniz olduğunda
nihayetinde vazgeçmeniz gerekiyor.
Çünkü amacınız ne olursa olsun eninde sonunda suçu size atacaklar.
Benim amacım pes etmemek, başladığımız işi bitirmek, ne olursa olsun
zorluklara göğüs germekti.
Bence çok güzel bir ders bu.
Ama bunu "Enerjin çok kötü baba!"ya çevirdiler.
"Evdeki enerjiyi bozuyor." Özet geçme nesli bunlar.
"Fiziğimi aşağılıyorsun ve duygusal açıdan şiddet uyguluyorsun."
Duygusal şiddet, şu tavrını izlemek için Vegas'a 3500 dolar bayılmaktır.
Asıl duygusal şiddet budur.
Üç yıl geçti, Anna Grace bir şey yapmadı.
Sonunda yeni bir özel okula geçti.
O okulda bir seçmeli ders seçmek gerekiyormuş.
Bir şeylere dâhil olması. "Anna Grace, bir şey seç" dedim.
"İstemiyorum."
"Yoksa ben seçerim" dedim.
"Okula gidip tüm gün TikTok çekemezsin."
O seçmedi, ben onun yerine seçtim.
Öğrendiğim derslerden biri de budur.
Aileme, hoş karşılanmayacağını bildiğim
bir duyuru yapacağım zaman bunu herkesin önünde yaparım.
Çünkü etrafta bir sürü insan varken çok deliremiyorlar.
Güzel bir yemek yiyorduk ve "Anna Grace, bir karar verdim" dedim.
"Voleybola döneceksin."
Kafayı yedi. "İstemiyorum!"
"Voleybol günlerim bitti!" diye bağırıyordu.
Sanki dizleri tutmayan 49 yaşında biri de artık oynayamazmış gibi.
Kız kardeşi de Ashlyn 14 yaşında.
Ashlyn de ailenin protestocusu ve feministi.
Anında ablasını savunmaya başladı.
"Onu zorlayamazsın. O bir kadın, sen erkeksin.
Erkekler kadınlara emredemez. Söz hakkımız var…"
"Kapa lan çeneni Angela Davis" dedim. "Sana soran olmadı."
"Anna Grace, üç gün seçmeler varmış.
Deneyeceksin, başka bir şey de duymak istemiyorum."
Üç gün geçti, Anna Grace seçmelere gitti. Üç gün boyunca bizimle konuşmadı.
Benimle küsmelerinin beni kırdığını sanmalarına bayılıyorum.
Aksine hoşuma gidiyor bu durum.
Çünkü üç gün boyunca benden bir bok istenmeyecek.
Üçüncü gün,
Anna Grace aile sohbet grubuna bir mesaj attı.
Şöyle yazıyordu.
"Ha siktir anne, baba.
Takıma girdim, çok heyecanlıyım." Heyecanlı kalp emojisi.
Şimdi…
Barbara ve Eddie'nin 80'lerde büyüttüğü David
o cümledeki "Ha siktir" sözüne takılıp kaldı.
Sen kiminle konuşuyorsun lan bir kere?
Ailenle küfürlü konuşmak ne haddine?
Ama bizi ilerletmeye çalışan David
"Çok heyecanlıyım. Heyecanlı kalp emojisi"ne kilitlendi.
Çünkü o anı alıp üç hafta öncesine bağlayacağını umuyordum.
"Voleybol günlerim bitti!" dediği güne.
Çünkü ufak bir zorluğun üstesinden gelmeye çalışırsan
başarılı olabileceğini fark ederdi.
Bunu anlamasını istiyordum.
Anna Grace son oynadığı zamandan 15 santim daha uzun.
Altı ay kadar önce,
turneye çıkmadan maçta izledim onu.
Güzel oynuyordu.
Bloklar, smaçlar. Formunda.
Sahada oynarken öz güveninin arttığını görüyordum.
Maç bitince sarıldı. "Baba, beni zorladığın için sağ ol."
"Ben senin babanım. Senin göremediklerini görürüm, tamam mı?
Unutma, ne olursa olsun arkandayım. Anladın mı? Çünkü seni seviyorum." dedim.
Dedim ki…
"Ama bir daha bir mesajda benimle küfürlü konuşursan
buradaki herkesi öldürürüm ulan! Anladın mı?"
Hayat dersini alıp saçmalıkları geride bırakırım.
Öyle yaparım.
Bazen kendimle ilgili bir şeyler öğrendiğimden
istemesem bile onlar için bir şey yapıyorum.
Köpek istediler. Ben istemiyordum.
Öncelikle köpeklerin hayatları benim çocukluğumdaki gibi değil.
Yeni köpek sahipleri, çok abartıyorsunuz. Söyleyeyim bak.
Onları markete götürüyorsunuz,
onları küçük çantalarda taşıyorsunuz.
Yanımda bir fino köpeğiyle birinci sınıfta uçtum.
"Burada ne işin var?" der gibi bakıyordu. Asıl senin işin ne lan?
Ağızlarını ağzınıza sokuyorsunuz. "Ay, seni çok seviyorum."
Aşı olmuyorsunuz ama buna varsınız.
Aşıya gelince "Bedenimde istemiyorum!"
"Ama bütün gün taşaklarını yalayan köpeğimi gayet öperim."
Ha siktirin lan oradan.
Neden köpek isteyeyim ki?
Küçükken köpeğim vardı.
Birden aklıma gelince "Küçükken köpeğim vardı ve korkunçtu" dedim.
En büyük çocukluk acılarımdan biri köpeklerimden biriyle bağlantılı.
Cleveland, Ohio'da büyüdüm ben.
Sekiz yaşlarındaydım.
Kapıda duruyordum, köpek de bahçede çişini yapıyordu.
Dışarıda bir araba durdu, kapısını açtı, köpeği aldı ve gitti.
"Ne?" falan oldum.
"Baba, köpeği aldılar!" dedim.
Hayatımın bu korkunç anında babamın bana verdiği tek destek şu oldu.
Şöyle yaptı…
"Tamam, eve gir hadi."
"Bir dakika!" dedim.
"Bir şey yapmayacak mısın?" deyince bana kızdı.
"Ne bok yememi istiyorsun David? Köpek gitmiş işte!"
"Lanet olsun, bu köpeklere değer vermemeliymişiz" olmuştum.
Yıllarca aklımdan çıkmadı bu.
Duyguların aileye anlatılmadığı bir dönemde büyüdüm.
O boktan olayı 8 yaşındaki küçük zihnimde çözmeliydim.
Yıllarca şunu düşünüp durdum.
Dışarı çıkıp şu tarafa bakmasını anlıyorum.
Çünkü araba o taraftan gitti.
Peki arkaya ne bok yemeye baktı?
Arabayla mahalleyi dolaşıp köpekle döneceklerini
ve "Şaka yaptım lan" falan diyeceklerini mi sandı?
Çok acayiptir ama ne yaparsanız yapın
sonunda onlar gibi oluyorsunuz.j
Tıpkı onların söylediklerini söylüyorsunuz
çünkü elinizdeki tek örnek bu.
"Öyle olmayacağım" desem bile
kendimi çocukken duyduğum aynı şeyleri söylerken buluyorum.
Bir de şu var ki,
beni yetiştiren üç erkek de çok güçlü ve etkileyici insanlardı.
Hepsi çok farklı olsalar da
içimdeki o güce sahip olmam konusunda çok etkili oldular.
Üvey babam,
babam
ve dedem.
Hepsi çok farklı ama çok etkili.
Dedem, sekizinci sınıfa kadar okumuş olsa da
tüm ailemizin üniversite eğitimi almasını sağlayan adamdı.
Evet.
Dedem her gün çalışırdı resmen.
Dedem insanlarla tanışmayı çok severdi.
Biriyle 10 dakika konuşabildiği için gururlanırdı.
Biriyle konuşunca sorununu hemen anlardı.
Çözemediği takdirde "O zıkkımı kullanıyor" diye özetlerdi.
Aynen böyle derdi.
O zıkkım nedir, bilmezdik
ama birini çözemediyse o zıkkımı kullandığındandı.
Dedem yaşlanıp 80 yaşlarına falan geldiğinde
en sevdiği şey evde oturup benim hakkımda konuşmak oldu.
Çünkü bu hayatta nasıl başarılı olacağımı bilmiyordu.
Ve hayatı boyunca benim için endişelendi.
80'li yaşlara gelince konuşmak için kimseye ihtiyacın olmaz.
Sohbetin iki tarafını da gayet iyi idare edersiniz.
Dedemin hep oturduğu turuncu renkli bir koltuğu vardı.
O öldükten sonra bile kimse oraya oturmadı.
Hep bu koltukta otururdu öyle.
Dedem hep kaygılı görünürdü.
Aslında…
Ben…
Sizlere teşekkür ederim.
Bu çocuğu dinlediğiniz için.
Çünkü bugüne kadar
kimse David Arnold'ı dinlemek istemedi.
Çünkü hiçbir şeyden bahsetmezdi.
Şöyle ki…
David Arnold hakkında bir şeyi iyi bilmeniz gerek.
Bu çocuk çok tembeldir.
Tembelin tekidir.
Bir parça ekmek için 60 santim yürüyecek olsa açlıktan ölür.
Onu oracıkta ölü şekilde bulursunuz.
Tembel olduğu için bir dilim ekmekten 15 santim uzakta.
Bu tembellik kimden geçmiş, bilmiyorum.
79 yaşındayım.
Sekiz yaşımdan beri çalışıyorum.
Her gün çalışıyorum.
Kalkarım. İki, üç saat kadar işe yürürüm.
10, 12 saat çalışırım.
Dört, altı saat kadar da eve yürürüm.
Boş günüm olmazdı.
Batı Virginia'nın kömür madenlerinde çalıştım.
Her gün, yalan yok.
Bir gün orada çalışırken bir çocuk kendini işe vermiyordu.
Elinden kaçırdığı yük arabası
dört ayak parmağımı kesti ama çalışmayı bırakmadım.
Parmaklarımı alıp torbaya koydum
ve o günkü işimi bitirdim.
Hayret bir şey.
81 yaşındayım.
Altı yaşımdan beri çalışıyorum, anladınız mı?
Şöyle ki…
David Arnold bu dünyaya geldiği zaman
zor bir yoldan geçeceğini biliyordum.
Çünkü başında babası yoktu.
Çünkü annesi, ah ah… O vurkaççı herifçioğullarından
birinden hamile kalmıştı.
Evet, vurkaç. Yaptığı şey vurduktan sonra kaçmak çünkü.
Ben ve anneannesi gidip ona sahip çıkmak zorunda kaldık.
Şeyi de unuttum…
Çocuğu görmeye ne zaman gitmiştik?
Şeydi… Hayda.
15 Mart 1968'ti.
Hastaneye gittik
ve o çocuğa bakar bakmaz şöyle dedim: "Anna Mae,
bu çocuk tembel.
Anladın mı?
Daha dünyaya geleli iki saat olmamış ama hemen uyumuş.
Tembelliktir bu işte."
Ben hiç öyle uyumam.
83 yaşındayım.
Dört yaşımdan beri çalışıyorum, anladınız mı?
Ama
nihayetinde
bu dünyadaki ömrüm sona erdi.
Gitmem gerekti.
Şu kadarını söyleyeyim, o çocuk için her gün endişeleniyorum.
Çünkü yemin ederim ki nasıl ayakta durabilecek, bilmiyorum.
Onu görmeyeli çok olmuştu.
Sonra bir gün…
…onu gördüm.
Yürüyordu.
İki, iki buçuk saat kadar.
Bu çocuk nereye gidiyor, dedim.
Sonra bir komedi kulübüne
girdiğini gördüm.
Orada başına gelenleri anlatıyordu.
Bir sürü insanla muhabbet ediyordu.
Sonra iki buçuk saat kadar
geri yürüdüğünü gördüm.
Ve her gün bunu yaparken izledim onu.
Uzun zaman boyunca.
Uzun zaman.
Bir gün kafama dank etti.
Bu çocuk tembel değildi.
Yürümesini
sağlayacak bir amaç bulması gerekiyormuş meğerse.
O yüzden
onu gördüğünüzde
şöyle deyin:
"Yavrum, seni görüyorum.
Gurur duyuyorum."
Üvey babam işsizdi, işe girmeye çalışmıyordu,
iş bulması gerektiğini söyleyenleri siklemiyordu.
Üvey babam tamamen farklı bir tipti.
Üvey babamın şöhret iddiası vardı.
Üvey babamın 50'lerde kurduğu grup 70'lerde meşhur olmuş.
İsmi The O'Jays.
-Evet! -Evet.
Grup bir milyon dolar kazanmadan bir gün önce ayrılmış.
Çocukluğum boyunca bir adamın muhtemelen en büyük hatasının
aslında bir hata olmadığını kanıtlamaya çalışmasını izledim.
Şu da var. 70'lerden tanıdığınız var mı, bilmem.
Üvey babam da o dönemden. 70'lerdeki herkeste bir havalar olur.
Bilir misiniz?
Giydikleri her şey sebepsiz yere ipektir.
Parmaklarıyla 70 'lerden kalma şeyler yapardı sürekli.
Jheri bukleleri vardı ama çok da değil.
Üvey babam havalı bir adamdı. İnsanları küçümseyerek konuşurdu.
"Çünkü O'Jays'i ben kurdum, sen değil oğlum."
Tüm cümleleri aynı şekilde başlardı.
"Hayır oğlum, olmaz."
Anneme "Beni bu dünyaya neden getirdin?" derdim.
Üvey babam bir sürü kural koyardı.
Benim ve üç kız kardeşim için en büyük kurallardan biri
kişi başı her gün bir meyve suyu hakkıydı.
Ondan sonra sadece su içiyorduk.
Kural böyleydi.
Bu kuraldan kaçınamıyorduk da
çünkü sabahları bize içecek fişi verirdi.
Uyanıp aşağı inerdik, orada dururdu.
"Günaydın. İçecek fişinizi buyurun. İstediğiniz gibi kullanın."
Ben zeki bir çocuktum.
Bütün içecek fişlerimi hafta sonuna saklardım.
Cuma günü masaya koyardım. Bam!
"Beş içecek fişim var, beş bardak meyve suyu istiyorum."
"Hayır oğlum, olmaz.
Bugünün içki fişi mavi renk David.
Bunların hiçbiri mavi değil.
Su iç sen."
"Buradan nefret ediyorum!" derdim.
Hayatım boyunca bu adamın neden bu kadar pinti olduğunu anlayamadım.
Bir gün anladım, adam pinti değildi.
Beş parasızdı.
Aradaki fark buydu.
Beş parasız olunca farklı bir tempoda hareket edersiniz.
Anladınız mı?
Ensenizin arkasında her zaman bir baskı vardır
ve hayatınızda verdiğiniz her karar biraz daha baskı yaratır.
Asıl mesele meyve suyu değildi. Gerçek meyve suyu bile değidi.
Chilly Willy'nin 99 sentlik, şeker hastası edecek renkli bir suyuydu.
Ama meyve suyu azalınca ensesindeki baskı da artıyordu.
Adam için ciddi bir durumdu.
Ama 10 yaşında bir çocuk olarak benim tek derdim meyve suyuydu.
Adamın hayatını asla 33 yaşında bir adamın gözünden göremezdim.
Bu adam bir kadınla evlenmişti.
Üç çocuğundan ikisi onun değildi.
Beş kuruşu yoktu.
Karısı da sürekli kulağının dibinde, bunu asla unutturmuyordu.
Meyve suyu azaldıkça
ensesindeki baskı da o kadar artıyordu.
Ve her gün evimizde olsun, radyoda olsun
tek duyduğu şey şuydu:
Tüm dünyadaki insanlar, el ele verin
Bir aşk treni başlatın
Aşk treni
Bu herifçioğlunun hepimizi öldürmemesine şaşırıyorum.
Ama 10 yaşında bir çocuk olduğum için hayatı onun gözlerinden göremiyordum.
Neler yaşadığını zerre kadar anlamamıştım.
40 yıl sonrasına dek.
Artık kendi evimdeydim ve iki tane çocuğum vardı.
Julie yemek yapıyordu.
Hemşirelik yaptığım düzenli işimi yeni bırakmıştım.
Stand-up yapma hayalim için.
Her gün ailemizin ortak çevrim içi hesabını kontrol ederdim.
Çünkü o bakiye, bu hayalimi ne kadar daha kovalayabileceğimi gösteriyordu.
Sürekli kontrol ederdim.
Bir gün hesaba girdiğimde hiç para kalmamıştı.
İşte o anda
ensemdeki baskıyı hissettim.
Meyve suyu seviyemin azaldığını fark ettim.
Ne yapacağım ben, dedim.
En kolayı, düzenli işime dönmekti.
Güvenlik işi. Faturaları öder, aileme bakardım.
Veya stand-up yapma hayalimi
başarılı şekilde kovalamaya devam etmenin bir yolunu bulacaktım.
Ne yapmam gerektiğini biliyordum.
Tamam mı?
Mutfağa gittim, Julie yemek yapıyordu.
Ona bakıp şöyle dedim: "Julie,
her çocuğa
günde bir bardak meyve suyu."
Onun dışında herkes su içsin.
Ne yaparsanız yapın lan, sonunda onlar gibi oluyorsunuz.
Çok acayiptir,
üvey babamın bana öğrettiği şeyi 2005'e kadar idrak etmemiştim.
2005'te The O'Jays'le birlikte
Rock and Roll Şöhretler Kulübü'ne girmesine dek. Kendisi orada.
Bana, farkında bile olmadığım bir şey öğretmiş.
Asla pes etmemeyi.
Onu tanıdığımdan beri,
81 yaşında olan bu adam hiç pes etmedi.
Ne zaman görsem toplantısı var.
Toplantı falan yok, bitti artık.
Otur oturduğun yere, tamam mI?
Sana bir bardak meyve suyu.
Ondan sonra su içeceksin. Kuralları biliyorsun, sen koydun.
Babam farkında olmadan çok şey öğretti.
Sırf erkek olduğum için kahraman olmam ve kendimi feda etmem gerekmediğini.
Erkeklerden durumu kurtarması beklenir.
Babam bana "Sikerler, hiç işim olmaz"ı öğretti.
Hafta sonları babam ve üvey annemle dışarı çıkardım.
Babam bizi alırdı.
Üvey annem ve üvey kardeşlerimle takılırdık.
Babam bir yarış arabası üstünde çalıştığı için üvey annem bakardı bize.
Üvey annem hep bir triplerdeydi.
İpi olmayan, tek eliyle tuttuğu
bir sabahlık giyerdi.
Hep sigara içip bize sayıp söverdi. "Lanet çocuklar, beni deli ediyorsunuz."
Neden bu kadar sinirliydi ki lan?
E babam iki çocuk daha alıp kadının başına bırakıyormuş.
Tabii ki sinirlenir.
Bir an gelene kadar insanların hakkınızdaki düşüncesini anlamazsınız.
Bir oyuncak tabancam vardı.
Üvey annem "Ver bakayım onu" demişti.
"Babana bir şaka yapalım."
O içeri girdiğinde hepinizi öldürmüş gibi yapacağım.
Bakalım ne yapacak."
"Çüş lan, o ne öyle?" falan oldum.
Ne ara cinayete geçtik? Su balonuyla şakalasaydık.
Niye direkt cinayete geçtik?
"Tamam, önce beni vur" dedim.
"Ben yere yığılayım da babamın tepkisini göreyim."
Babam su almak için içeri girdi.
Jacci tabancayı sabahlığında tutuyordu.
Babam girince hemen role girdi. "Beni çocuklarla bırakmandan bıktım."
Silahı çekip ateş etmeye başladı.
Önce beni vurdu, düştüm.
Yere yığılınca üvey anneme ve babamın tepkisine bakıyordum.
Babamın süper kahraman moduna geçmek üzere olduğunu biliyordum.
Kadın her ateş ettiğinde
babam ön kapıya daha da yaklaşıyordu.
"Ne oluyor sana be?"
Ayağa kalktım. "Bizi bırakıp gidiyor mu bu?" dedim.
Beş yaşındaki kız kardeşim Tammi kalmıştı.
O bebeği kurtaracaktı kesin.
Adam kapıya doğru giderken
benim üstüme basıp geçti.
O an gülmeye başladım.
Herkes gülüyordu, şaka bitmişti.
Babam "Ne yapıyorsunuz? Ben de tam…" dedi.
"Hiçbir bok da yapmayacaktın.
Herkesi bırakıp gidiyordun."
Babam "Hepiniz vuruldunuz lan. Ben de mi vurulsaydım?" dedi.
O gün kahraman olmamam gerektiğini öğrendim.
Karıma hep söylerim bunu.
"Julie, beni kahraman gibi görme sakın
çünkü seni hüsrana uğratırım, inan bana."
23 yıldır madde kullanmıyorum.
Dibe vurduğum için mi bıraktım
yoksa uyuşturucuyla uğraşmaktan mı bıktım, bilmiyorum.
Uyuşturucu kullanmak meşakkatli iştir.
Kullanan bir tanıdığınız varsa tembel biri değildir kesin.
Azimli insanlardır.
Tüm gece uyanık olmalısın, çalıp çırpmalısın, bir sürü bok püsür.
İyi uyuşturucu sabahın köründe bulunabilir.
Tembeller uyuşturucu kullanamaz, faal olmalısın.
Uyuşturucu kullanırken bir sorunum da kullanan birine benzemiyor oluşumdu.
Hep böyle göründüğüm için uyuşturucu almakta zorlanıyordum
çünkü torbacı beni gizli polis falan sanıyordu.
Her seferinde "Yürü git, polissin sen" derdi.
Yemin ederim değilim! Hayatım kontrolden çıktı, mal lazım!
Torbacıyı berbat durumda olduğuma ikna etmek için yarım saat uğraşırdım.
Arabaya döndüğümde yorgunluktan ölüyor olurdum.
Tuhaftır ama bırakma sürecim yavaş gelişti.
Çünkü hiç çılgınca bir şey yapmadım. Ufak aptallıklar sadece.
Kimseyi öldürmedim, cinayet işlemedim.
Hiç soygun falan yapmadım.
İki gün üst üste hapse girmek gibi aptalca şeyler sadece.
Aynı polis tarafından. Böyle salaklıklar işte.
17 yaşımdan 20 yaşa kadar ehliyetime el koyulduğunu biliyordum.
Ehliyetimle ilgili sürekli sorun çıkardı.
Kısıtlama, el koyma,
02.00 ila 04.00 arası kullanmama gibi saçmalıklar.
Bir keresinde bir kızla çıkıyordum.
"Bir şeyler içelim, ben sürerim" dedi. "Yok lan, ben sürerim."
Arabasına atladık, ben kullanıyordum. Sarhoştum.
Polis bizi kenara çekti.
Anında aklıma bir fikir geldi.
Araba sürerken yer değiştirelim, dedim.
Onda ehliyet var, bende yok.
"Sana ceza yazar, ben öderim."
"Olmaz bence." "Yer değiştirelim hadi!" Değiştik.
Arabayı kenara çekti, polis de kenara çekti.
Polis arabadan indi ama sürücü tarafına gitmedi bile.
Direkt yolcu koltuğundaki bana geldi.
Olayı anlamıyormuş gibi yapıyordum. Cama vurdu.
"Pencereyi indir bakayım" dedi.
"Sizi dikiz aynasından görebiliyorum.
İn lan hemen. Hapse gidiyoruz."
Beni hapse attı, kız kefaletle çıkardı.
Ertesi gün yine aynı şey oldu.
"Bir şeyler içelim, ben sürerim." "Yok lan, ben sürerim."
Aynı arabaya atladık.
Aynı saatte, aynı köşede, aynı polise.
Köşeyi bir döndüm ki göz göze geldik.
Ben ve polis.
Ben ona baktım, o bana baktı ve "Ne yapıyorsun lan sen?" dedi.
Bu defa arabadan inmesini bile beklemedim.
Hemen kenara çekip arabadan indim.
Yürüyüp arabasına bindim
çünkü kesin hapse girecektim.
Böyle şeyler yapıyordum işte.
Savrulup duruyordum ama hayatım kontrolden çıkmış gibi görünmüyordu.
Geçmiş olayı anlatınca komik geliyor.
Ailem sürekli beni girdiğim belalardan kurtarrp duruyordu
Savrulup durmaya devam ediyordum.
Bakersfield'da yedi gün hapis yattım.
Hatırlıyorum da ben…
Küçük bir cezayı ihmal edip tutuklama kararına çevirdim resmen.
6000 dolara aldığım bir araba kullanıyordum.
Nasıl bir dönemdeydim, anlayın.
Bu hikâyeyi anlatmaya devam etmem için bu kahkaha yetti bak.
Polis beni kenara çekti
ve arabada emniyet kemeri olmadığını fark etti.
"Arabada emniyet kemeri yok!" "Biliyorum, 6000 dolara aldım."
"Emniyet kemersiz araba sürülmez" dedi.
Arabaya emniyet kemeri takmam için ceza kesti.
Ama meğerse
6000 dolara aldığım arabaya emniyet kemeri takmak 600 dolara mal oluyormuş.
Bunu yapmayacaktım.
Araba bozulana kadar sürdüm.
Bozulunca yol kenarına bıraktım, basketbol topumu aldım
ve eve doğru top sürerek gittim.
O araba bir daha da aklıma gelmedi.
Bir yıl sonra Edwards Hava Üssü'nde
kuzenim Micheal'la içiyorduk falan.
Polis çağırıldı, isimler okundu.
İsmim okundu. "L.A.'den David'in tutuklama emri."
Dört saatlik mesafeye, Bakersfield'a götürdüler
ve orada yedi gün hapiste tuttular.
O hayatı kaldıramayacağımı böyle anladım.
Çünkü anında annemi aramam gereken olaylar olunca gram rahatsız olmazdım.
Hapiste olmak sizi rahatsız edebilir ama beni ırgalamazdı.
Ama annemi bu defaki arama sebebim çok gülünçtü.
Hatırlıyorum da,
yedi günlük cezamın ikinci günündeydim.
Çok zor günlerdi.
Hatırlıyorum da, ben…
Öğle yemeğindeydim.
Yemeğin ortasında şöyle dedim…
"Yemeği yavan bulan sadece ben miyim?"
"Tuz ister misin?"
"Biraz tuz iyi olurdu."
"Gardiyana sor, o sana getirir."
"Nasılsınız?
Ben David. 7- 4… Neyse, boş ver.
Arkadaşlarla konuşuyorduk da.
Bu yemek…
…biraz yavan."
"Tuz ister misin?"
"Biraz tuz iyi olur."
"Sen otur, ben getiririm."
"Tamamdır."
"Bize biraz tuz getirecek."
35 dakika oturdum orada.
Adam bana bakıp duruyordu,
ben de bana tuz getirmemesini izliyordum.
Ben ve gardiyan hariç herkes gitti.
"Selam, baksana.
Ben David. Meşgul olduğunu biliyorum.
Tuz getirecek misin?"
"Hayır oğlum, hayır."
İşte o an annemi aradım. "Anne, beni buradan çıkar."
"Seni sikmeye mi kalktılar?" dedi. "Ne? Hayır!" dedim.
Dedim ki, "Ama burada ne tuz var ne biber.
Püreme çeşni katamayacağım bir dünyada yaşamak istemiyorum."
"Sessiz konuş, biri seni sikmeden çıkaracağım seni" dedi.
"Anladın mı?"
Böyle biriydim işte.
Hiçbir şey ilgimi çekmiyordu.
Hiçbir şey. Çünkü hep aynı bokun içindeydim
ve hayatım savrulup duruyordu.
Hiçbir şey ilgimi çekmiyordu.
Sıçtığımın kokaini dışında.
O kokain yok mu…
Kokain, kişiliğinizi yiyip bitiren bir şey aslında
ama bunu o an fark etmiyorsunuz bile.
Ayıkmış gibi yapan birini gördünüz mü?
Kafası iyi bir herif ayık birini böyle düşünür.
O kokain
bambaşka bir şeydi.
Tuhaftır,
arabamı torbacıya sattığım gün
hayatım başka bir dönemece girmeye başladı.
Hiç unutmam. Peçeteye "200 dolar" yazdım.
Peçeteye yazıp torbacıya verdim
ve elimde 200 dolarla eve gittim.
Hayatım harikaymış gibi.
O yumuşak oyun parkından seke seke böyle.
Bu da kafama dank etmemişti.
Üç gün sonra yine kokain almak için geldim.
Bu sefer 11 dolarlık kokain aldım.
Ücreti bozuk parayla ödedim.
Hepsini saydım. "Beş, 10, 15, 20, 25, 30, 35…"
"Bu birmiş. Beş, 10, 15, 20, 25…"
11 dolarlık kokaini alıp yağmurda eve yürüdüm.
Gururluydum! Yanımdan geçen araba bana su sıçrattı.
Benim arabamı kullanan torbacıydı.
"Beni eve bırakabilirdi götoğlu" dedim.
Yine kafama dank etmemişti.
Ta ki o kokain benimle konuşmaya başlayana kadar.
O an uyanmaya başladım.
Kokain sana ne yapacağını söylemez.
Pasif agresif şekilde bir şey önerir.
Hiçbir bok yapmadan takılıyordum.
Kokain yanıma gelip kulağıma fısıldadı.
"Belki de çük yalamayı düşünmenin vakti gelmiştir."
"Bitti! Rehabilitasyona gidiyorum!" dedim.
13,5 kilometreyi üç dakikada koştum bakın.
Anladınız mı?
"Asla!" diyordum.
Rehabilitasyon kapalıydı. "Aç." "Kapattık" dedi.
"Umurumda değil! İçeri girmem lazım."
Bana bakıp "Ah canım" dedi.
"Çük yalama sesini duydun, değil mi?"
"Evet hanımefendi! Evet!" dedim.
İçeri alınca pencereden baktım. "Dışarısı yarak dolu!"
Şu an huzurlarınızda diyebilirim ki
23 yıl geçti ve hiç çük yalamadım.
Bunu anlatınca eşim der ki
"Sen çük yalamak istemezken biz niye isteyelim?"
"Bak Julie,
bu benim hikâyem, senin değil.
Ben uyuşturucu için yalamayı diyorum, sen aşk için çük yalıyorsun.
Anladın mı?"
Ondan böyle şeyler istemem bile. Gıcık triplere girer.
Bir kadından isteyince "Of, tamam ya" derler.
Hep bir tribe girerek davranırlar.
Sanki hevesim kırılacak da.
"Ben sana öğretirim. İşte böyle. Böyle devam, tam orası."
"Aferin, orası." Sizi niye sustururuz, bilmem.
"Tam orası."
Evlerinize gidip yaptığınızda "Böyle devam" deyin.
Diğeri sustursun.
Benim işim
işe yarayan hayat derslerini bulup
çekip almak ve saçmalıkları geride bırakmaktır.
İşte benim
yapmak istediğim bu.
Bunu başaramadığımız zamanlar da vardır.
Çocukluk zamanlarımız mesela.
Hep kusursuz değildik.
Üvey kardeşim Robin var.
Robin sağırdır.
Robin'in sağır olduğunu duyunca onun için
bazı olanaklar sağlamışızdır diye düşünmüşsünüzdür.
Mesela ailemizden birinin
işaret dili öğrenmesi gibi.
Boktan bir aileyiz derken ciddiydim.
Bugüne dek kimsenin aklına gelmemiş.
Bugüne dek hepimiz Robin'le konuşurken bağırıp duruyoruz.
"Robin! Bir şey yiyecek misin? Robin!"
Ama Robin'in kulakları seçiciymiş. İşine geleni duyuyor.
"Robin, bir şey yer misin?" "Dondurma isterim."
"Bulaşıklara yardım eder misin?"
Bizi duyuyorsun şerefsiz.
Robin'le iletişim kuramıyoruz.
Babamın da başına geldi bu.
Hiç unutmam. 12, 13 yaşlarındaydım, Robin de 18'di demek ki.
Hepimiz oturma odasında televizyon izliyorduk.
Ve uzaktan,
birdenbire ses geldi:
"Hı hı!"
"Evet!"
"Hı hı!"
"Evet!"
Babam "O ne be?" dedi.
"O ses neydi?"
"Bilmiyorum" dedim.
Babam araştırmaya karar verdi. Ben de onunla gittim.
Ses devam ediyordu. "Hı hı! Evet!"
"Hı hı! Evet!"
Mutfaktan geçtik, ses bodrumdan geliyordu.
Merdivenin yarısında
ne olduğunu anlamıştım.
13 yaşındaydım.
Babam 36 yaşındaydı. O da anlamıştı.
Sese yaklaştıkça babam daha yavaş yürümeye başladı.
Sabahın üçünde perili bir evde
gibiydik sanki.
Aşağılara indikçe
benim elim onun omzunda, onun eli de benim elimin üstünde,
sese doğru ilerlemeye devam ettik.
"Hı hı! Evet!"
Köşeyi döndüğümüzde
Robin ve sevgilisi oracıkta düzüşüyordu.
Evde kimse yokmuş gibi!
Babamın elinin kolunun bağlandığını hiç görmemiştim.
Aramızdaki mesafe kadar uzaklıktaydı.
"Robin! Kes şunu!" diyordu sadece.
"Kes şunu!"
Bir bok duymuyorlardı!
"Hı hı! Evet!"
12 yaşındaydım. "İnanmıyorum!" falan oldum.
"Neler oluyor ya?"
"Hı hı! Evet!"
Babam uzanıp çocuğun omzuna dokunmaya karar verdi.
Ama sanırım tuhaf bir üçlüye çekilecek gibi hissediyordu.
Oraya uzandı. Elimi tutuyordu, ben de kapıyı tutuyordum.
Adam uzanırken onlar düzüşüyordu. "Robin!" diye bağırdı.
"Kes şunu lan!"
"İnanmıyorum!" diyordum.
Komidinin üstünde bir bardak su vardı.
Babam onu alıp ikisine fırlattı.
Ayrıldılar.
"Ne bok yiyorsun sen Robin? Ne yapıyorsun lan?" dedi.
Robin "Bilmiyordum" dedi.
Babam ona baktı ve "Hı hı" dedi.
-Evet! -"Evet!"
Ben David Arnold millet!
Çok teşekkür ederim!
Büyük keyif aldım.
Teşekkür ederim.
YAZAN VE OYNAYAN DAVID A. ARNOLD
Bu gösteriye Zayıflara Göre Değil adını verdim
çünkü 27 yıldır bu işi yapıyorum.
Bir boşluğun içinde,
sektörün epey bir yumuşak karnındasınız.
Bu noktada bile, bu işi yapabilmek için gerekli olan
tutkuya sahip olmak…
Bu zorluklara göğüs gerecek güçte değilseniz bunu başaramazsınız.
Bu sektörde olmak isteyenler zayıf olmamalı.
Turneye hazırlanıyorum.
29 Ocak'a kadar 20 şehir gezeceğim.
Sahneye çıkacak ve ikinci Netflix gösterimi çekeceğim.
Sanırım bu performansın muhtemelen yüzlerce kez üzerinden geçeceğim.
Önümüzdeki birkaç ay boyunca
hazırlanacağım, düzenlemeler yapacağım, çıkaracağım, keseceğim.
Performansı tekrar tekrar yapacağım.
Birkaç yıl önce sosyal medyada ailemle
bize dair komik videolar paylaşmaya başladım.
O zamandan beri sanal takipçi sayım coştu
ve bu da, stand-up gösterimi tanıtmış oldu.
Hazır. Bir şey söyleyin.
Ailece tatile nereye gideceğimizi konuşmaya hazırlanıyoruz.
Her yıl yaptığımız gibi.
-Evet. -Ben de burada yaşayan
-diğer üç kişiyi topladım. -Kişi?
Burada yaşayan diğer üç kişiyi.
Bakalım onlar ne diyecek.
Fikirleri en önemli olan insanlardan bahsediyor.
Hayır. Seni başarılı yapan insanlardan.
Bunları keseceğim.
Tamam, başlıyoruz.
Açıkçası David ve benim
bu dünyaya birbirimiz için geldiğimize inanıyorum.
Sanki Tanrı bizi buraya birbirimiz için getirmiş gibi.
Ben onun eşi olmaya gelmişim, o da benim eşim olmaya gelmiş gibi.
Stand-uplarını izlerken ailemizden bahsetmeye başlayınca
o olayları tekrar yaşıyorum.
Bazı konulara bakış açısını görüyorum.
Çoğu zaman sahneye çıkıp şöyle demek istiyorum:
"Ama bir de kendi bakış açımı anlatayım size."
Hislerimi ve düşündüklerimi paylaşmak istiyorum.
Ama çoğu zaman bunu yapmayı düşünemeyecek kadar gülmekle meşgulüm.
14 ve 16 yaşında iki çocuğum var. Şöyle bir şey var…
Öncelikle bu yeni nesil çocuklar kadar
her şeye hakkı olduğunu sanan tipler görmedim hayatımda.
Anladınız mı?
Ama şu var ki
onların böyle olmasına da biz sebep olduk.
-Merhaba, ben Anna Grace. -Ben Ashlyn.
Ailenin en büyük kızıyım.
-Ben en küçüğüm,14 yaşındayım. -Ben de 16 yaşında.
Babamla büyümek çok eğlenceli oluyor.
Bence her şeyi çok eğlenceli ve komik hâle getiriyor.
Açıkçası…
Babamla büyümek çok eğlenceli bir şey.
Her şeyi çok eğlenceli kılıyor ama aynı zamanda da babamız.
Katı davranıp kurallar da koyuyor.
-Evet. -Ama onu hiç ciddiye alamıyoruz.
-Evet. -Çünkü o bir komedyen, hep komik.
Ne zaman bize ders vermeye çalışsa suratına bakıp "Çok komik" diyorum.
Çünkü bazen farkında olmuyor.
-Onu ciddiye almak çok zor. -Evet.
Bu akşam Sunset'teki
dünyaca ünlü Laugh Factory'de sahne alacağım.
Stand-up yapmaya başladığımdan beri sahne aldığım bir kulüp.
Kulübün sahibi Jamie Masada bana her zaman çok destek olmuştur.
Çalışmalarımızı yapacağımız bir gece.
Arkadaşlarımla sahne alacağız
ve sonrasında her komedyen gibi oturup muhabbet çevireceğiz.
Hepsi gösteriye hazırlanmanın bir parçası.
-Gösteri için nasıl hazırlandın? -Turnede.
20 şehre gittim.
Son altı ayda 20 şehirde, şehir başı beş gösteri yaptım.
Yani 100 kere.
Bu performansı 100 kere sahneledim.
-Temelin sağlam yani. -Aynen.
Şurada bir yangın çıkar, bir çocuk kaçırılır.
Aynen!
"Dave, bir çocuk var!"
-Boş ver onu, sahneye odaklan. -Trafik.
"Esprilerini sikeyim senin" falan derdi.
Paul'la yataktaydın.
Paul sana bakıp şöyle demişti:
"Anne Mae, bu çocuk kesin soytarı olacak."
-Evet. -İnanabiliyor musun?
-Evet. -O…
Kesinlikle soytarı olacağımı söylermiş.
Şu hâline bak.
Daha ben altı aylıkken.
Evet. Bak, tam bir soytarı oldun.
-Evet. -Vay be.
Buraya gelip bunu yapmak…
Yapmam gerekeni yapmışım gibi hissediyorum.
Bence…
Bunu kenara koyup
rafa kaldırabilirim.
Çünkü bunları gittiğim her yere götürüyorum.
Dedemden ve anneannemden öğrendiğim tüm güzel şeyleri.
Memleketim Cleveland, Ohio'da olmak güzel.
-Kimleri görüyorum? -Selam, n'aber?
-N'aber Tam? -Seni görmek ne güzel.
-Çok sevindim. İyi görünüyorsun. -Annem nerede?
Annen içeride, her zamanki gibi işleri ele aldı.
Evimi ele geçirmeye çalışıyor.
11 yaşındayken annemin kız kardeşime verdiği tavsiye hayatımı değiştirdi.
"Saat takmayan bir adamla çıkılmaz" demişti.
"Neden?" dedim.
"Saati yoksa zamanı önemsemiyordur.
Demek ki yapacak işi yok." dedi. "Vay anasını!" dedim.
Bence David ve ben her zaman…
Tüm çocuklarıma karşı çok dürüst olmuşumdur hep.
Kendimi hiçbir zaman kusursuz bir anne olarak tanımlamadım.
-Çünkü değildim, ben de insanım. -Evet.
İnsanlığın getirdiği hatalar yaptım.
David ve tüm çocuklarım benim de insan olduğumu görsün istedim.
Çünkü hepimiz insanız.
Bazı konularda fazla dürüst davrandım sanırım.
-Evet. -Ama…
-Babamın gerçek babam olmadığını söyledin. -Evet.
-Buna çok üzüldü. -Evet, biliyorum.
17 yaşındayken
beni büyütüp yetiştiren Eddie'nin
aslında üvey babam olduğunu öğrendim.
Ama ben onu biyolojik babam sanıyordum.
Ben hariç herkes biliyormuş.
Baba!
-Baba! -O da kim?
-Selam! -Dave!
-Nasılsın kanka? -N'aber dostum?
-Nasıl gidiyor? -Selam, sen nasılsın?
-İyiyim -Seni görmek güzel.
Evden böyle çıkmana alışık değilim.
Anlarsın.
Gerçekten. Çünkü seni gördüğümde ne düşündüm biliyor musun?
Şu bahçede karşılaştığımızı hatırlıyorum.
Güya iş aramaya çıkmıştın o gün.
Hatırladın mı?
Yalnızca bunu yapmam gerekiyordu.
Babam bunu asla anlamadı.
Ben büyürken babam…
Babam makinisttir, emekli oldu.
Çalışıyor.
Çalışmamaktan anlamyor. Anladınız mı? Bu çok saçma geliyor.
Ben çocukken "Hiç kimsenin tüm gün aylaklık ettiğini görmedim" derdi.
"Tek yaptığın bu. Vakit öldürüp aylaklık ediyorsun."
Ne? Niye böyle?
-Bu ne? -Geçen gün temizlik yapıyordum.
Çekmecemi boşaltıyordum. Bir sürü şey bulmaya başladım.
Bir makbuz buldum. Seni altı kez hapisten çıkarmamın makbuzları hani?
-Neden sayı her seferinde artıyor? -Aslında yedi kereydi.
Babam bir yarış arabası üstünde çalıştığı için üvey annem bakardı bize.
Üvey annem hep bir triplerdeydi.
İpi olmayan, tek eliyle tuttuğu bir sabahlık giyerdi.
Hep sigara içip bize sayıp söverdi. "Lanet çocuklar, beni deli ediyorsunuz."
Senin şey olacağını biliyordum…
Huzursuz.
Evet, huzursuz ama şu var ki…
Babama da söyledim, sana da söylemek istiyorum.
Bize göz kulaktığın için
o kadar minnettarım ki.
Kolay olmadığını biliyorum.
Mesela şunu görünce benim nasıl şey etmediğini anlamıyorum…
-Öldürmediğimi. -Aynen.
Sanırım benim için en önemlisi…
Benim için en önemli olan şey
bana soyadını verip beni evlat edinmen ve bana bakmandır.
Annemle boşandıktan sonra bunu yapmak zorunda değildin bile.
David, şöyle ki…
Bir çocuğun oldu diye baba oldun diye bir şey yok.
Bir babanın bir çocuğu yetiştirmesi ve adam etmesi gerekir.
Açık konuşayım,
seni gördüğüm ilk an sevmiştim ben.
Dört aylık falandın
ve o zamandan beri seni hep sevdim.
Sonra üvey babamın bana ne öğrettiğini anladım.
2005'te The O'Jays'le birlikte
Rock and Roll Şöhretler Kulübü'ne girmesine dek. Kendisi orada.
Bana, farkında bile olmadığım bir şey öğretmiş.
Asla pes etmemeyi.
Onu tanıdığımdan beri, 81 yaşında olan bu adam hiç pes etmedi.
Ne zaman görsem toplantısı var.
Toplantı falan yok, bitti artık.
-Hadi bakalım. -Yalan söylemeyeceğim.
Burada olduğum için çok heyecanlıyım çünkü hiç gelmemiştim.
-Evet. -Bundan emindim.
-Önceden geldiğimden mi? -Daha önce buraya gelmiş olmandan.
Her ne hayalin varsa
ona ulaşmak için çabala.
Anlıyor musun?
Yapabileceğin tek şey bu, emek vereceksin.
Emek verirsen sonunda meyvesini yersin.
Çabaladığın takdirde.
Vay, bunu…
Bu fotoyu hatırlıyor musun?
Evet.
Leo's Casino'da çektirmiştik.
Şu ihtiyar kim?
Freddie Arrington, sunucuydu.
Sahne performansı gibi.
Leo's Casino, Apollo gibi miydi?
Leo's veya Leo's Casino, Cleveland'daki çok büyük bir yerdi.
Tüm gösteriler orada gerçekleşirdi. Freddie Arrington da sunucuydu.
-Sunuculuğu hep o yapardı. -Anladım.
Öyle işte.
-Leo's Casino'daki gösterilerin çoğu… -Kaç yaşındaydınız?
20'li yaşlarımızın başındaydık.
David'in bu kadar başarılı olduğunu görmekten
inanılmaz derecede gurur duyuyorum.
Yazma becerisiyle, oyunculuk yeteneğiyle,
komedyenlik becerisiyle.
Ama en çok olduğu kişiyle gurur duyuyorum.
En çok David'in karakteriyle gurur duyuyorum.
Çocuklarına yaptığı babalığa hayranım.
Eşini sevmesine bayılıyorum.
Demek ki müthiş karakterli bir adam yetiştirmişim
ve bu beni mutlu ediyor.
Liseden 1,8'le mezun oldum ben. Anlıyor musunuz?
Yok, dinleyin bak.
Mezun oldum mu, emin değilim bile.
Birlikte girdiğim heriflerle çıktım işte.
Bunu yapmam gerektiğinden en ufak bir şüphem bile yok.
Liseden 1,8 ile mezun olmamın da kesinlikle bir sebebi vardı.
Rehabilitasyona üç kere girip çıkmamın da öyle.
Çünkü bugün olduğum kişi olabilmem için tüm o yaşanmışlıklara ihtiyacım vardı.
Anlattığım hikâyeleri anlatabilmem için.
Buradan mezun olduğumda sınıfın en kötü öğrencisiydim.
Bu okuldan 1,8 not ortalamasıyla mezun oldum.
Yapamadım resmen.
Aklım sürekli
başka bir yerdeydi.
Hep o kafadaydım.
Neydi, bilmiyorum.
Burası benim için çok büyüktü
ve etrafımdaki her şey çok hızlı ilerliyor gibiydi.
Bunu hatırlıyor musun?
Başarı Galerisi. Beachwood'un Şöhretler Kulübü gibi.
Evet, hatırlıyorum.
Aynı sınıfa gitmiştik, bizim sınıftan bu.
-Evet. -Aynı sınıftan mezun olduk.
Kendisi televizyon yazarı ve yapımcısı.
Hollywood komedi yazarı.
Tamam. Ben neredeyim peki?
Ben de bu duvarda olmalıyım.
Netflix'i buraya Jonathan getirmedi.
Bu duvarda olmam gerek.
İnanılmaz.
Comedy Cellar,
L.A.'deki Laugh Factory ve Comedy Store gibi bir yer.
New York'taki komedinin ana merkezi.
Cellar'da herkes şakalarını denemek için sahne alabiliyor.
Daha gideli iki hafta olmuşken karım mesaj attı.
"Bizi özledin mi?" demiş.
"Açık konuşmak gerekirse,
gayet iyiyim" dedim.
18 aydır evdeydik zaten.
Birbirimize gıcık olmamış gibi yapmayalım böyle.
New York, Manhattan'dayız. Broadway'deki Caroline's Comedy Club'ta çıkacağım.
O salona girdiğimi hatırlıyorum da, o kadar büyük gelmişti ki.
O his hiç geçmemişti.
Çünkü Caroline's…
New York'taki stand-up gösterileri için klasik, tarihi bir yer.
"Aman çocuklar düşüp de bir yerini incitmesin."
Bu yüzden fıstığa alerjisi var hepsinin.
Katılım ödülleri ve fıstık alerjisi bağlantılı.
Size diyeyim.
Kapalı gişeyiz.
-Öyle mi? -Evet.
-Tamam, çok güzel. -Biletler tükendi.
-Tükendi. -Anladım.
-Biraz gergin misin? -Aman tanrım. Ne yapacağım ben?
-Bunu her gösteride soruyorum galiba. -Aynen öyle.
New York'taki komedi kültürü
diğer yerlerde gördüklerimden çok farklı.
New York'taki komedyenlerin ağır bir meslek ahlakları var.
Sağ ol dostum.
-Gel kuzen. -N'aber yavrum?
-İyiyim. Güzel bir kalabalık var. -Güzel.
O rakamların ötesine ulaştık.
Yönetim mutlu.
N'aber dostum?
Chad de burada, evet.
-N'aber? Nasılsın? -İyidir, gösteriye hazırız.
Evet dostum, çıkalım hadi.
Bu taraftan gidelim.
Yıllarca beni tanımayan insanların doldurduğu yerlerde stand-up yaptım ben.
27 yıllık meslek hayatımda ilk defa turnedeyim
ve ilk defa şehir dışında
insanlar beni görmek için bilet aldı.
Bu gecenin biletleri tükenmiş
ve tüm o insanlar David A. Arnold'ı tanıdıkları için geldi.
Sizi seviyorum.
Nasılsınız?
Nasıl gidiyor? Gördüm seni!
Cleveland, Ohio'daki Hanna Tiyatrosu'ndayız.
Yarın akşam ikinci Netflix gösterimi çekmeye hazırlanıyorum.
Burayı
kırıp geçireceğim.
Bunlar bir gecede olmadı.
Hiçbir şey bana altın tepside sunulmadı.
Bana lütfedilen her şey hak ettim ben.
Birden ortaya çıktığımı söyleyecekler.
Öyle pat diye çıktığımı.
Hayır.
Bu işi uzun zamandır yapıyorum.
Çalışıyorum,
zorluyorum, canımı dişime takıyorum.
Defalarca kez reddedilmiş olmanın üstesinden geldim.
Yolculuğumda birçok engelle karşılaştım.
En büyük engel kendim, zihniyetim ve tavırlarımdı.
Ama her gün bir öncekinden biraz daha iyi olmak için çalıştım.
Başladığım yerden çok uzaktayım
ama daha çok yolum var.
Ama başardığım şeylerle gurur duyuyorum yine de
çünkü o şeyler beni daha iyi, daha güçlü,
ve böyle anlara daha hazırlıklı yaptı.
Ailem, elinden gelen her şeyi yapan bir oğulları, bir kardeşleri, bir babaları
ve kocaları olduğunu bilsin istiyorum.
Bir sürü insan bahaneler uydurarak yaşıyor.
Varsayımların gölgesinde yaşamak istemiyorum.
Bugün kaderime adım attığım gün.
Bu yolculuk kolay olmamalıydı zaten.
Zor olmalıydı.
Zorlayıcı olması gerekiyor
çünkü benim çıktığım bu yolculuk
zayıflara göre değil.
Hanımlar ve beyler,
David A. Arnold!
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna