Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ναι.
Τέλεια.
Ευχαριστώ, Μινεάπολη.
Καθίστε.
Χαίρομαι που σας βλέπω. Ευχαριστώ, εξώστη. Το εκτιμώ.
Εκτιμώ που ήρθατε πληρώνοντας μισή τιμή.
Σας ευχαριστώ πολύ. Είναι…
Μια κυρία πήγε να με αγκαλιάσει σήμερα.
Θα με περάσετε για μαλάκα, αλλά…
ήταν μια πολύ γλυκιά ηλικιωμένη.
Με είδε και παγώσαμε και οι δύο. Και μου λέει "Όχι.
Ένα λεπτό.
Όχι. Είσαι διάσημος;"
Και λέω "Ναι, είμαι".
Και μου λέει "Κάνε μου μια αγκαλιά".
Εγώ σκέφτομαι "Αμάν". Όχι επειδή δεν μ' αρέσει,
απλώς επειδή φοβάμαι πολύ.
Συμφωνείτε;
Αγκαλιές σήμερα; Σκέφτομαι μήπως γλιτώσω με χειραψία.
Λέει "Όχι, έλα δω.
Εγώ δίνω αγκαλιές".
Άνοιξε τα χέρια της διάπλατα
και ήρθε με επιθετικές διαθέσεις, και δεν άντεξα.
Είπα "Δώσε. Ας πεθάνουμε κι οι δύο".
Δεν ξέρω τι γίνεται πια.
Τόσο παρανοϊκός είμαι.
Μπορούμε να κόψουμε το "Εγώ κάνω αγκαλιές";
Δεν λέει τίποτα πια.
"Εγώ κάνω αγκαλιές" και τέλος; Ελεύθερα;
Δεν γίνεται πια για προφανείς λόγους.
Και σίγουρα δεν γίνεται για τους άντρες για 100 λόγους.
Έτσι είναι κι ο θείος μου. "Έλα δω.
Εγώ χουφτώνω κώλους, έλα δω.
Ζουληγματάκι.
Όχι, δεν πειράζει.
Χουφτώνω κώλους, έτσι είμαι.
Μην το κάνεις περίεργο.
Χουφτώνω κώλους και μ' αρέσει".
"Ναι, το καταλάβαμε αυτό".
"Είμαι της παλιάς σχολής. Είναι μέρος της γοητείας μου.
Χουφτώνω κι από μπροστά.
Έτσι κάνω εγώ.
Λίγο μόνο από μπροστά. Ούτε που το νιώθω.
Δεν έχω νευρικές απολήξεις.
Μη θυμώνετε.
Ρωτήστε. Το κάνω από πάντα.
Ρίχνω ένα χουφτωματάκι πού και πού. Κανείς δεν είχε πρόβλημα μέχρι τώρα.
Δεν θέλω να αλλάξω. Μην το παίζεις τόσο ξύπνιος. Έλα τώρα".
Νομίζω πάνε αυτά.
Αλλά εγώ είμαι από την Καλιφόρνια.
Διανύουμε τον τρίτο χρόνο του δεκαπενθήμερου λόκνταουν.
Δεν πάει καθόλου καλά.
Δύσκολα τα λόκνταουν. Μετά από έξι μήνες,
άρχισα να ρωτάω
"Κανένα νέο για το λόκνταουν; Σου είπαν τίποτα;
Εγώ είμαι στο σπίτι ακόμη".
Και μετά ο κυβερνήτης μας είπε ότι θα δώσει συνέντευξη τύπου
και θα πει ότι θα ανοίξουν διάφορα.
Εμένα τα εστιατόρια με έκαιγαν. Μόνο εκείνα.
Είπα "Τέλεια. Να ανοίξουν τα εστιατόρια".
Βγαίνει στην τηλεόραση, το απόλυτο χάσιμο χρόνου, αφού λέει
"Από τη Δευτέρα περνάμε στο μοβ πακέτο μέτρων".
Εγώ λέω "Τέλεια.
Δεν έχω ιδέα τι είναι. Πάμε".
"Τη Δευτέρα ανοίγουν τα λατομεία.
Τα καταστήματα τοξοβολίας".
"Τι είπε;
Τοξοβολία;"
"Τα κέντρα ντεκουπάζ.
Τα καταφύγια για κάμπιες". Τι σκατά συμβαίνει;
Τι γίνεται;
Τα εστιατόρια; "Όχι, εκείνα είναι στο μανταρινί πακέτο.
Δεν το ξέρεις; Δεν…
Απέχει ενάμισι χρόνο ακόμη".
Χάλια φάση.
Και λίγους μήνες μετά,
ακούγονταν ψίθυροι για ένα εμβόλιο. Το θυμάστε;
Pfizer. Δεν ξέρω πώς προφέρεται. Pfizer.
Αλλά μετά,
από το πουθενά, σχεδόν έναν χρόνο μετά,
ξαφνικά βγήκαν τρία εμβόλια την ίδια μέρα.
Λίγο ύποπτο. Δεν με ένοιαζε.
Θα το παραβλέψω. Τρυπήστε με και πάμε να φάμε. Συμφωνείτε;
Λίγο ύποπτο.
Την ίδια βδομάδα.
Δέχομαι. Δεν με νοιάζει.
Πάμε.
Και ήταν σαν ιπποδρομίες για λίγο.
"Έρχεται το Pfizer. Μάλλον θα είναι πρώτο.
Να και το Moderna, το βλέπω.
Αυτό ποιο είναι; AstraZeneca!
Στο τσακ κι εκείνο".
Τέλος πάντων, νίκησε το Pfizer.
Έρχεται, λοιπόν, η ώρα της ανακοίνωσης για το Pfizer.
Είναι πολύ περήφανοι "Είμαστε η Pfizer.
Έχουμε 90% αποδοτικότητα".
Λέω "Τι μου είπες;"
Το ορκίζομαι.
Νόμιζα ότι ήθελε να πει "αποτελεσματικότητα".
Σε κοινοτικό κολλέγιο πήγα, δεν ξέρω τίποτα.
Είπα σε έναν φίλο "Ο βλάκας το είπε λάθος τρεις φορές,
και δεν μίλησε κανείς".
"Έχουμε 90% αποδοτικότητα και πρέπει να είμαστε
στους -45.000 βαθμούς υπό το μηδέν".
Και λέω "Δεν πειράζει.
Έχει μερικές παραξενιές, δεν έγινε και κάτι.
Το ψυγείο πόσους βαθμούς φτάνει; Το δέχομαι, όμως".
Την άλλη μέρα
"Είμαστε η Moderna.
Έχουμε 95% αποδοτικότητα.
Σε θερμοκρασία δωματίου".
Ακούω.
Την άλλη μέρα "Είμαστε η AstraZeneca.
Έχουμε 96%.
Και βγαίνουμε σε μορφή αλάτων μπάνιου". Σκατά!
Μέσα.
Ακούγεται πολύ εύκολο.
Τέλος.
Και είχαμε και τον γκρινιάρη τον δρα Φάουτσι.
Χωρίς παρεξήγηση,
αλλά πολύ ξενέρωτος.
Μου κοπανάει συνέχεια τα άσχημα νέα.
Δεν χρυσώνει το χάπι.
Κάθε φορά μου λέει "Έρχονται χειρότερα.
Αν έπρεπε να μαντέψω, χωρίς καμία πληροφορία,
θα περίμενα χειρότερα.
Όλα θα πάνε από το κακό στο χειρότερο, στο χάλια".
Ό,τι κι αν γίνει. Λέω "Γαμώτο.
Δεν έχουμε καμία ελπίδα; Να πάρουμε δεύτερη γνώμη;"
"Όχι, ξέρω τι λέω. Άσχημα τα πράγματα".
Και βάζουν και έναν μετρητή θανάτων στη γωνία,
σκέτη φρίκη.
Το έκρυβα με το χέρι μου, με ξενέρωνε πολύ.
Ήταν λες και έβλεπα τηλεμαραθώνιο. "Τίφανι, δώσε.
Φτάσαμε ένα εκατομμύριο!"
Δεν με κάνει να νιώθω καλά.
Γκρινιάρη Φάουτσι. Και συνέχισε κιόλας.
"Θα έρθει και πέμπτο κύμα, σας προειδοποιώ".
Κι όταν ήρθε το πέμπτο κύμα, καταχάρηκε.
Ήταν τόσο χαρούμενος που έγινε όπως το είπε.
Ανάθεμά τον!
"Γυρίζω στην τηλεόραση. Mέικ απ. Πάμε. Φώτα".
"Θα είναι χάλια το πέμπτο κύμα.
Χειρότερο κι από το Ρόκι 5". "Όχι βέβαια.
Δεν θα είναι χειρότερο από το Ρόκι 5. Τι λες;"
Θύμιζε τον προπονητή στο Ρόκι 5.
"Αυτός θα σε διαλύσει αμέσως.
Θα φύγεις νεκρός από δω".
Τρία άτομα ξέρουν τον Ρόκι.
Βασικά,
όταν μετακόμισα στο Λος Άντζελες, άκουσα μια φήμη για τον Σταλόνε.
Και, ξέρετε… Πέρσι υπήρξαν
κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση. Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά μαθεύτηκε.
Και θυμήθηκα ότι είχα ακούσει μια ηλίθια φήμη για εκείνον.
Έλεγαν
ότι δεν δουλεύει το πουλί του.
Καλά ακούσατε, δεν δουλεύει το πουλί του.
Ήμουν σε ένα πάρτι.
"Τι πράγμα;"
Και μου λένε "Ναι, στο Ράμπο 3, πήρε αναβολικά".
Το είδα. Δεν θα πω τι έγινε, αλλά…
Και μάλλον…
Εκτός από αυτό, όσο γελοίο κι αν είναι, μου λένε
"Έχει αντλία εκεί κάτω.
Σαν αντλία αρώματος, για να του σηκώνεται".
Γίνεται αυτό; Δεν μπορεί.
Δεν παίζει να είναι αλήθεια. Αν ήταν, θα είχα κι εγώ.
Ποιος δεν θα ήθελε;
Θα πάρω τρεις. Να έχω καβάτζα. Γιατί όχι;
Δεν είναι τέλειο;
Τον φαντάζομαι σε πάρτι.
Αράζει με μια κοπέλα στην έπαυλή του.
Και λέει "Ας πιούμε ένα ποτό, και μετά
πάμε στο υπνοδωμάτιο".
Κι εκείνη λέει
"Λέω να πιω άλλο ένα ποτό μετά".
"Κανένα πρόβλημα".
Γαμώτο.
Αυτό το αστείο είναι κυρίως ηχητικά εφέ.
Εκεί βασίζεται.
Θα το κόψουμε αυτό.
Αύριο θα είμαι πιασμένος.
Πήρα ένα τεράστιο παλτό για τη Μινεσότα.
Ναι!
Δεν μου έλεγαν μαλακίες.
Υπήρχε όντως μείον στη θερμοκρασία.
Εγώ σκεφτόμουν ότι δεν παίζει.
Πάω σε ένα σνομπ μαγαζί στο Λος Άντζελες.
"Θέλω χειμερινό παλτό". Μου λένε "Αυτό είναι πολύ καλό.
Είναι puffer, αλλά έχει δερμάτινη επένδυση".
Κι εγώ κάνω…
Μου λένε "Το παίρνουν πολλοί ράπερ". Και λέω "Πουλήθηκε".
Κάποιος ράπερ το θεώρησε κουλ. Θα το πάρω.
Κανένα πρόβλημα. Το αγοράζω.
Το φοράω και λέω
"Ανυπομονώ να πάω για σκι με αυτό". Και κάνει…
"Εγώ δεν θα έκανα σκι με αυτό".
"Δεν θα πήγαινες σε χιόνια με χειμερινό μπουφάν;" Κάνει…
"Στη βροχή θα το έβαζες;" Λέει "Όχι.
Δεν θα το φορούσα αν είχε χιόνια, βροχή, χιονόνερο,
χαλάζι, ανεμοστρόβιλο, ψιλόβροχο,
θύελλα, αέρα,
χαραυγή, έκλειψη…
λυκόφως ή σούρουπο.
Είναι για εσωτερικούς χώρους". Του λέω "Ναι.
Για το σαλόνι". "Για την κουζίνα.
Για το Instagram είναι.
Το βγάζεις από την ντουλάπα.
Βγάζεις φωτογραφία, και πίσω στην ντουλάπα".
Λέω "Πόσο κάνει; 90 χιλιάρικα;"
Και το αγόρασα, γιατί δεν ήθελα να φανώ χαζός.
Ήμουν στο The Bachelor φέτος.
Bach
in Paradise.
Που είναι λίγο… Ξέρετε τι είναι, έτσι;
Το αστείο ήταν ότι φτάνω…
Έπρεπε να πάω στο Μεξικό.
Και μου λένε ότι θα μείνω σε τετράστερο ξενοδοχείο.
Δεν ήξερα ότι ήταν τέσσερα στα χίλια.
Μένω σε μια τρώγλη…
Ακούγεται κακό. Ένα σπίτι ήταν.
Αλλά οι σκάλες για επάνω ήταν έξω, κάπως παράξενο.
Ήταν και γεμάτο καβούρια.
Ένα εκατομμύριο καβούρια έξω και 10.000 μέσα.
Δεν μ' αρέσουν τα καβούρια. Με αηδιάζουν.
Και ήταν και πολλά μαζί.
Δεν άντεχα. Είχα τρομοκρατηθεί.
Και λέω σε κάποιον
"Πάρα πολλά καβούρια".
Μου λέει "Είναι η εποχή τους".
Λέω "Όχι στο σπίτι μου, ας βγουν έξω". Λέει "Είναι τρελά".
"Δεν είναι απαντήσεις αυτές. Καταλαβαίνεις τι θέλω;
Δεν τα θέλω εδώ. Με τρομάζουν, γιατί είμαι κότα.
Είναι αηδιαστικά και περπατούν και πλάγια. Δεν μπορώ ούτε να τα βλέπω".
"Τι;"
Και μετά τα κοιτάς και κάνουν…
Σηκώνονται και κάνουν…
Λες και κόβουν.
Θέλουν να σκοτώσουν. Δεν σε φοβούνται.
Είναι αράχνες με δημόσιες σχέσεις.
Δεν ξέρω γιατί αρέσουν τόσο.
Χτυπάνε και τα παράθυρα.
Έχουν τρελό πρόβλημα.
Ο τύπος λέει "Καλά". Του λέω "Θέλω λιγότερα από 100 στο σπίτι".
Ακόμη και στο δωμάτιό μου, που ήταν στον δεύτερο όροφο,
ήταν εκεί, με περίμεναν.
Κάθε φορά που ξάπλωνα, ήταν τουλάχιστον επτά γύρω μου.
Ο τύπος λέει "Δεν θα ανέβουν στο κρεβάτι σου". Και του λέω
"Σκαρφάλωσαν τοίχο 20 μέτρων, για να έρθουν στο δωμάτιό μου.
Δεν νομίζω να τους δυσκολέψει το στρώμα μου".
Αφήνω και τα φώτα αναμμένα. Κοιμάμαι έτσι…
Κι εκείνα κάνουν έτσι…
Ανοίγω τα μάτια μου, και κάνουν…
Κι εγώ…
Το Παιχνίδι του Καλαμαριού. Κόκκινο φως, πράσινο φως. Χάλια.
Πώς το είδαν από πριν;
Αναρωτιέμαι πώς μπαίνουν.
Έχει τόσο κενό κάτω από την πόρτα.
Δεν χρειάζεται καν να ζουλιχτούν. Μπαίνουν χαλαρά.
Μπαίνουν μέσα. Δεν νοιάζεται κανείς.
Προσπαθώ, λοιπόν, να πω στον τύπο
ότι δεν μ' αρέσει να πέφτουν από το ταβάνι, κάτι που κάνουν.
Εκείνος μου λέει διάφορα. Εντωμεταξύ εγώ κοιτάω τη σκάλα
και βλέπω μια ουρά να ανεβαίνει. Μια τριχωτή ουρά.
Τον ρωτάω αν είδε την ουρά που ανέβαινε και λέει…
"Αυτό μπορεί να ήταν χάγκουαρ".
"Συγγνώμη, δεν κατάλαβα".
Λέει "Χάγκουαρ".
Του λέω
"Δεν παίζει να λες 'τζάγκουαρ', έτσι;"
Και λέει "Ναι".
Δεν είναι κάτι που λες με χαμόγελο.
Θα έπρεπε να λέει "Αμάν, ένα τζάγκουαρ, γαμώτο.
Ίσως πεθάνεις". Λέει "Ναι".
Μου δίνει τα καλά νέα. Λέει "Να ξέρεις, όμως,
δεν είναι πολλά".
Μάλιστα.
Και το ένα πρόβλημα είναι, αλλά εντάξει.
Κοιτάζω πάλι, και η ουρά κατεβαίνει.
Μου λέει "Ένας λεμούριος είναι".
Λέω "Λεμούριος. Ευτυχώς".
Δεν έχω ιδέα τι είναι, μα καλύτερο θα 'ναι.
Λέω "Λεμούριος" και τους βλέπω. Προσπαθούν να μπουν μέσα.
Κάνουν κώδικα μορς στους φίλους τους.
"Σκοτώστε τα μεσάνυχτα". Έχουν μαζευτεί όλοι.
Έρχεται ο λεμούριος και λέω "Τι γλύκας".
Κι εκείνος πιάνει τρία καβούρια και κάνει…
Θεέ μου!
Λέει "Σειρά σου. Μένεις επάνω". Λέω "Τι ξέρεις εσύ;"
Ο τύπος λέει "Εγώ να πηγαίνω".
Εποχή λεμουρίων; Τι γίνεται;
Φεύγει, εγώ πάω στο Bachelor in Paradise.
Ξέρετε τι είναι. Σεξο-μαραθώνιος της Toyota. Συμφωνείτε.
Έλεος, δηλαδή. Τέλος πάντων.
Φτάνει. Θα σας πω για τη γλυκιά μητέρα μου.
Τη μαμά. Πήγα σπίτι τα Χριστούγεννα. Είναι πολύ γλυκιά.
Ανέβασε στο Facebook φωτογραφίες με τα φαγητά.
Δεν ρώτησε κανέναν.
Έτσι κάνει. Της έκαναν πέντε λάικ. Ενθουσιάστηκε.
Έχει έναν σκύλο, τον Σκούμπι. Πολύ γλύκας.
Έχει
έναν σκύλο, τον Σκούμπι. Ο Σκούμπι είναι ένα χαριτωμένο ντάτσχουντ.
Πολύ αδύνατος με ένα αυτί όρθιο και…
Τώρα είναι πολύ χοντρός.
Θύμιζε τον Μπράντο στα νιάτα του.
Ο Σκούμπι είναι έτσι…
Τώρα μοιάζει με τον Μπράντο στο Ο Νονός 10.
Είναι τόσο χοντρός, που όταν γαβγίζει, κάνει…
Χοντρό γάβγισμα. Καταλαβαίνετε;
Παλιά ήταν έτσι… Τώρα…
"Γαβγίζεις; Βήχεις;"
Λοιπόν,
όταν φεύγει η μαμά μου, νιώθει τύψεις. Εκείνος τρώει όλη μέρα.
Έχει ένα Furby, ή κάπως έτσι, που του πετάει λιχουδιές.
Λείπει, κι εκείνος τρώει παραπάνω.
Κι εκείνος κάνει…
Αυτί…
Σκέφτεται "Φάντασμα είναι;"
Δεν φοβάται.
"Θα ανησυχήσω μετά για τα παραφυσικά.
Πρώτα θα φάω".
Και κάνει…
Σέρνεται κάτω από το συρματόπλεγμα σαν να είναι στον στρατό.
Το βρίσκει και…
"Μα τι κάνω
με τη ζωή μου;
Όλο τρώω.
Η ζωή μου είναι ένας κύκλος. Τρώω χωρίς λόγο και παχαίνω.
Φυσικά και θα το φάω. Απλώς σκέφτομαι δυνατά".
Πίσω στον καναπέ.
Κι όταν πάω εγώ,
λέω "Σκούμπι!"
Κι ο Σκούμπι λέει
"Έλα δω".
Του λέω "Άντε γαμήσου, τρέχα στην πόρτα. Άνθρωπος είμαι".
"Κάτσε με τον Σκουμπ! Έλα.
Έλα.
Κάτσε με τον Σκούμπι".
Άντε γαμήσου.
Δεν θα 'πρεπε να το λέω σε σκύλο, αλλά ξέρετε. Ξέρετε πώς πάει.
Ο Σκούμπι… Όχι, δεν θα σας πω αυτό.
Θα σας πω ότι με ενοχλεί ο αυχένας μου.
Οπότε, κάνω μασάζ.
Ήθελα να κλείσω επαγγελματικό μασάζ σε ένα καλό ξενοδοχείο.
Πάω, λοιπόν, να κανονίσω.
Ακούγομαι σαν ανώμαλος, μα λέω "Θέλω γυναίκα μασέρ.
Δώσε μου μια γυναίκα, για να δείξω σκληρός".
Μου λένε "Φυσικά, κανένα πρόβλημα".
Αλλά έρχεται η ώρα κι εγώ…
Και ακούω…
Χριστέ μου. Πάω εκεί.
Κοιτάω.
Βλέπω έναν δίμετρο Ντολφ Λάντγκρεν.
Κάθεται εκεί κι εγώ σκέφτομαι "Όχι".
Λέω
"Συγγνώμη, ψάχνετε τα αναβολικά;" Λέει
"Είμαι ο μασέρ σας".
Λέω "Λάθος έγινε.
Εγώ ζήτησα γυναίκα". Λέει "Δεν έχουμε.
Εγώ είμαι σκέτο αρκουδάκι". Εγώ λέω
"Δεν ξέρω γιατί. Δεν μ' αρέσει, δεν το θέλω".
Μου λέει "Όχι, πίστεψέ με.
Φαίνομαι μεγάλος και δυνατός,
μα είμαι αρκουδάκι. Σε χρέωσαν ήδη".
Λέω "Εντάξει, πάμε".
Κέρδισε η τσιγκουνιά μου.
Έρχεται, κι εγώ λέω "Ας δοκιμάσουμε".
Με σηκώνει σαν κούκλα και με πετάει.
Του λέω "Μπορώ και μόνος μου, κύριέ μου".
Ακούγομαι σαν τεράστια κότα.
Κάνω…
Και μετά… Ανεβαίνω με πολλή δυσκολία.
"Δεν ήξερα ότι ήταν τόσο ψηλό".
Και τελικά,
βάζω το πρόσωπό μου στον κύκλο.
"Πείτε μου αν θέλετε κάτι συγκεκριμένο.
Όπως είπα, εγώ είμαι…" "Ναι, είσαι αρκουδάκι. Άντε".
Είμαι ο τύπος που δεν παραπονιέται ποτέ για μασάζ.
Και ξεκινάει έτσι…
Το πρόσωπό μου…
Μου έλιωσε τον αυχένα. Εγώ κάνω…
Λέω "Λίγο πιο απαλά". Κι εκείνος κάνει…
Δεν γίνεται να κάνεις έτσι. Εγώ είμαι ο πελάτης.
Και μετά κάνει…
Εγώ…
Συνεχίζει.
Πεθαίνω από τον πόνο για μια γεμάτη ώρα.
Πονάνε τα πάντα. Δεν διασκεδάζω καθόλου.
Και είχα το θάρρος στα μισά να του πω
"Ίσως 10% πιο απαλά".
Δεν είπα τίποτα. Κότα.
Δεν έκανα τίποτα. Και μετά σηκώνομαι και του δίνω πουρμπουάρ. Ψυχάκιας.
Είμαι ψυχάκιας.
Πουρμπουάρ.
Ό,τι χειρότερο. Πουρμπουάρ.
Ζήτησα και συγγνώμη.
"Συγγνώμη, δεν ήθελα να… Απλώς νιώθω περίεργα.
Είσαι άντρας και δεν μ' αρέσει να νιώθω τριχωτά χέρια στην πλάτη μου
ή τη στύση σου ανάμεσα στα πλευρά μου.
Είμαι της παλιάς σχολής".
Και λέει "Αν πονάει ο αυχένας σου,
να πας σε ένα μαγαζί με χόρτο στην οδό Γιάκα".
Δεν χρειάζεται να ξέρετε.
Ο πιο βρόμικος κι άγριος δρόμος στο Χόλιγουντ.
Είναι αηδία. Και πεθαίνουν συνέχεια εκεί.
Δεν πάω ποτέ.
Δεν πάω ούτε σε ψιλικατζίδικο εκεί.
Μου λέει να πάω με τη θέλησή μου
σε μαγαζί στον χειρότερο δρόμο στην Αμερική.
Ούτε η αστυνομία δεν ασχολείται.
Στέλνουν μήνυμα
"Γιάκα". Και εμότζι με ώμους ψηλά.
Νεροπίστολο.
Οπότε…
Πάω, λοιπόν. Δεν ήταν
το λαμπερό κι αστραφτερό κατάστημα της Apple.
Όχι. Θυμίζει παγκόσμιο πόλεμο.
Και μετά…
Πηγαίνω με τη θέλησή μου
και βρίσκω έναν που είναι έτσι…
Του λέω "Χρειάζομαι λίγο χόρτο".
Εκείνος κάνει…
Του λέω "Δουλεύεις εδώ;" Κι εκείνος…
"Έχω άγχος".
Και του λέω
"Χέστηκα, ρε φίλε. Συγγνώμη, αλλά…"
Μου λέει "Η δουλειά μου είναι δύσκολη".
Και του λέω
"Ρε φίλε, εγώ μισούσα όλες τις δουλειές μου".
Δεν αντέχω τους νέους που θέλουν να τα παρατούν όλα.
"Φίλε, άσχημα νέα.
Έχω άγχος από τη μέρα που γεννήθηκα.
Δεν γίνεται πιο εύκολο. Χάλια όλα.
Αν παραιτηθείς, θα φρικάρεις.
Κάνε υπομονή, ρε φίλε.
Λες εμένα να μ' άρεσε που ήμουν στη λάντζα;"
Μου λέει "Άγχος!"
Έρχεται ο ιδιοκτήτης "Κύριε Σπέιντ".
Κορδώνεται λίγο.
"Τζίμι. Δικός μας".
"Έγινε, αφεντικό".
"Φρόντισε τον κύριο Σπέιντ.
Φέρ' του καβουροκεφτέδες με φαιντανύλη
και κανένα
ζαχαρωτό με LSD".
Λέω "Όχι, δεν χρειάζεται".
"Ένα ζελεδάκι μόνο.
Κερασμένο". Και κάνω αυτό.
"Μην το φας όλο!" Εγώ…
"Να μην το φάω όλο;"
"Φάε το αυτί μόνο". Εγώ…
"Άντε γαμήσου, τρία εκατοστά είναι, θα το φάω όλο".
Το αυτί; Είναι τόσο.
"Θα σε γαμήσει για τα καλά".
"Όταν μου δίνεις μπισκότο, το τρώω όλο.
Μη μου πεις να τρώω ένα ψίχουλο τη φορά.
Βάλε το καθένα σε σακουλάκι.
Θα πουλάει πολύ. Το ξέρω".
Δεν μ' αρέσουν αυτά. Εγώ πίνω δύο βότκες με σόδα και μεθάω.
Τρεις είναι πολλές, το καταλαβαίνω.
Τώρα δεν ξέρω τι γίνεται.
"Ούτε τρία εκατοστά;" "Καλύτερα όχι".
Καβουροκεφτέδες με φαιντανύλη. Η φαιντανύλη είναι ό,τι χειρότερο.
Είναι εκατό φορές πιο δυνατή από την ηρωίνη.
Συγγνώμη, τι πράγμα;
Όχι τρεις, όχι τέσσερις, εκατό φορές.
Αμερική,
τι πρόβλημα έχουμε;
Πραγματικά, όμως. Έλεος.
Από πότε είναι για κότες η ηρωίνη; Ειλικρινά, πότε έγινε αυτό;
"Ακόμα ηρωίνη κάνεις;" "Όχι, περιμένω τον τύπο με τη φαιντανύλη.
Η ηρωίνη είναι χαλαρωτικό.
Την παίρνω για να χαλαρώσω".
Χριστέ μου.
Μου έχουν προσφέρει ναρκωτικά. Μακάρι να ήμασταν πιο ειλικρινείς.
Όταν μου προσφέρουν, το παίζω χαλαρός,
αν δεν θέλω. Δεν το λέω, όμως.
Είμαι άχρηστος.
Μου πρόσφεραν ηρωίνη. Δεν είχα ξαναδεί.
Ένας τύπος λέει "Σπέιντ". "Έλα", του λέω. "Θες λίγη ηρωίνη;" Και λέω…
"Όχι".
Τι παύση ήταν αυτή; Τι κάνω;
Τι σκέφτομαι;
Δεν ήθελα, αλλά ήθελα να το παίξω κουλ.
Λέω…
"Σκατά, μόλις έφαγα.
Γαμώτο. Τι ώρα είναι;
Γαμώτο!
Και φαίνεται καλή παρτίδα".
Παρτίδα;
"Τραγανιστή".
Αυτοσχεδιάζω.
"Και πρέπει να είναι δυνατό πράμα".
Δεν ξέρω τι λέω. Μετά λέω
"Θα με ρωτήσεις ξανά σε μισή ώρα;
Υποσχέσου να με βρεις. Τέλεια".
Έτρεξα στο αμάξι κι έκλαψα.
Ειλικρινά, αν δω ηρωίνη,
θέλω να πηδήξω σε ένα σκαμπό και να φωνάξω "Ποντίκι!"
Εγώ…
Είμαι ωραίος; Ευχαριστώ.
Εσύ το είπες;
Μήπως το σκέφτηκα;
Είναι αστείο, γιατί…
Ζύγιζα πάντα γύρω στα 63 κιλά.
Το θέμα του βάρους είναι αστείο…
Οι γυναίκες δέχονται πίεση.
Εμείς πάλι όχι, αλλά το προσπαθούμε.
Θυμάμαι ότι ζυγίστηκα τελευταία φορά όταν ήμουν κοντά στα 30.
Ήμουν γύρω στα 63 κιλά.
Και για το υπόλοιπο της ζωής μου,
έλεγα ότι ζυγίζω 63.
Δεν ζυγίστηκα ποτέ ξανά.
"Τι βάρος έχεις;" "63 κιλά".
Αλλά υπάρχουν και διακυμάνσεις. Πήρα λίγα κιλά από τότε.
Μου γύρισε μπούμερανγκ, όμως, γιατί…
Γύριζα μια ταινία. Όταν γυρίζεις ταινία,
κάνεις εξετάσεις για την ασφάλιση.
Μυστικά του Χόλιγουντ.
Το κάνεις για κάθε ταινία.
Όταν γυρίζαμε το Οι Μεγάλοι, έπρεπε να κάνω εξετάσεις.
Θα την έχετε δει την ταινία,
γιατί χάρη σε εκείνη υπάρχει ακόμη το κανάλι.
Δεν γίνεται να μην τη δεις.
Σαν το Κουρδιστό Πορτοκάλι.
Και…
Τέλος πάντων, με φωνάζει ο γιατρός…
Είναι τόσο γρήγορες συναντήσεις.
Είναι σχεδόν ψεύτικες. Δεν θέλω. Τόσο υπερβολικός.
Με φωνάζει ο γιατρός να με εξετάσει.
"Να το κάναμε μέσω τηλεφώνου;" Μου κάνει…
"Να με εξετάσεις μέσω τηλεφώνου.
Με έχεις δει σε φυλλάδες. Όλο χοροπηδάω. Μια χαρά είμαι".
Μου λέει να πάω.
Και του λέω "Δεν θα αρέσει στον Άνταμ αυτό".
Τους πετάω τον Σάντλερ όταν μπορώ.
Για να τους αγχώσω λίγο.
Αλλά επιμένει να πάω.
Το λέω συνέχεια αυτό. Και στο Taco Bell.
"Δεν έχετε τσαλούπα;
Δεν θα αρέσει στον Άνταμ αυτό.
Έχετε τελικά;"
Μου λέει "Σε ποιον Άνταμ;" Δεν πιάνει πάντα. Αλλά…
Πάω, λοιπόν, στον γιατρό. Μου πήρε και την πίεση.
"Πόσο ζυγίζεις;"
"Εξήντα τρία". "Εξήντα τρία;
Τέτοια ψέματα λες;"
"Είμαι 63 κιλά, σημείωσέ το". Και μου λέει…
"Ανέβα στη ζυγαριά και θα σου μάθω να λες αλήθεια".
"Φίλε μου, πλάκα έκανα πριν, αλλά δεν θα αρέσει στον Άνταμ αυτό".
Λέει "Θα το ρισκάρω".
Ανεβαίνω στη ζυγαριά του. Εκείνη που έχουν για τους γέρους.
Εκείνη με τις ράβδους και τα βαρίδια.
Τα μαύρα βαρίδια. 20 το καθένα.
"Αυτό θα το βάλω στα 40.
Και το άλλο κάτω
θα το βάλω στα 25.
Είμαι 65 κιλά, ένα χοντρό βόδι σύμφωνα μ' εσένα".
Φοβάμαι λίγο, όμως.
"Μα τι λες;" Και κάνω έτσι…
Όταν ανεβαίνω σε ζυγαριά, χέρια ψηλά, φρύδια ψηλά.
Σαν φτερό.
Θέλω να είμαι ελαφρύς.
Κανείς δεν ανεβαίνει σε ζυγαριά και κάνει…
Σαν την Αριάνα Γκράντε.
Κάνω έτσι κι η ζυγαριά…
Στο ιατρείο όλοι κάνουν… Εγώ εκπλήσσομαι.
Μάλλον έβαλα μερικά.
Αρχίζω να πανικοβάλλομαι. Ιδρώνω.
Και μου λέει "Δοκίμασε ξανά". Εγώ…
Ανεβαίνω, λοιπόν.
Βάζω 68 κιλά συνολικά.
Και μηδέν κάτω.
"Εντάξει, είμαι περίπου 70 κιλά. Θεέ μου".
Ένα λεπτό. Βγάζω παπούτσια.
Βγάζω κάλτσες.
Βγάζω παντελόνι.
Πορτοφόλι. Ρολόι. Έχω λακ στα μαλλιά.
Σημείωσέ το. Πάμε.
Πάλι δεν έχει ισορροπία. Έρχεται ο τύπος,
ενώ η ταπείνωσή μου φαίνεται σε όλο το πρόσωπο.
"Τι σκατά γίνεται;
Κράμπες;
Κουνήθηκε. Σταμάτα".
Εβδομήντα πέντε κιλά.
Εβδομήντα πέντε.
"Αποκλείεται να έχω 12 μυστηριώδη κιλά
κάπου στο σώμα μου και να μην το ξέρω".
Και μου λέει
"Δεν θα αρέσει στον Άνταμ αυτό".
Ο χειρότερος φόβος μου.
Λέω σε μια γυναίκα "Ξέρεις ότι έχω
δώδεκα κιλά κάπου στο σώμα μου
και δεν ξέρω καν πού είναι;"
Και λέει "Το 'χω πάθει κι εγώ. Έβαλα πέντε κιλά στα βυζιά μου".
"Συγκρίνεις το πρόβλημά μου με το ψεύτικο δικό σου;
Νομίζεις ότι αν εγώ έβαζα πέντε κιλά στο πουλί μου
θα καθόμουν να κλαίγομαι;
"Έχω τεράστιο πουλί από το πολύ φαγητό.
Και μπαλάκια. Όλο φόρμες φοράω.
Όχι, θα ήμουν σε Pizza Hut
με όλους τους άντρες που ξέρω.
Θα έβαζα βάρος".
Ο συνηθισμένος γιατρός μου θέλει να πάω για κολονοσκόπηση.
Του λέω "Την ντρέπομαι την κάμερα.
Δεν έχω φωτογένεια".
"Αν δεν θες, μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.
Μπορείς να δοκιμάσεις.
Πρέπει
να τα κάνεις σε ένα κουτί και να το στείλεις στο εργαστήριο
για εξέταση.
Αν δεν έχεις καρκίνο, τη γλίτωσες".
"Θα το κάνω". Οπότε…
τα έκανα σε ένα κουτί.
Το έστειλα στο εργαστήριο.
Μου το έστειλαν πίσω και είπαν
"Μη μας στέλνετε τέτοια.
Ο γιατρός σας σας κοροϊδεύει.
Δεν υπάρχει περίπτωση να ψάξουμε σε ένα κουτί με τα σκατά σας για να δούμε
αν έχετε καρκίνο. Τόσο βλάκας;
Τα είχαμε πριν από δέκα χρόνια. Δεν είναι αστείο πια.
Σταμάτα".
Λέει "Το έστειλες;"
Λέω "Ναι". Λέει "Έξοχα!
Τη μισώ".
Εγώ τι σχέση έχω; Πώς έμπλεξα;
Έφαγα φοβερό φαγητό σε ένα τέλειο εστιατόριό σας σήμερα.
Ναι.
Υπέροχη πόλη.
Η υπάλληλος υποδοχής ήθελε να μου πιάσει κουβέντα.
Δεν με ενοχλεί,
μα ποτέ δεν βγάζει κάπου, μιλάμε μόνο για τρία μέτρα.
"Κύριε Σπέιντ, χαιρόμαστε που ήρθατε.
Πώς είστε;"
"Αγχώθηκα για κάτι ιατρικά". "Φτάσαμε".
Σίγουρα δεν είναι τίποτα ανησυχητικό.
Θα κάνω μια αξονική και θα την ενημερώσω. Δεν θα είναι…
Χέστηκε, βασικά.
Μερικές φορές πάω σε τόσο καλό εστιατόριο,
που τα ψάρια είναι σε τιμή αγοράς. Σας έχει τύχει; Δεν λένε πόσο κάνουν.
Ο σερβιτόρος προσπαθεί να μαντέψει πόσο πλούσιος είσαι.
"Πόσο κοστίζει ο τόνος;" Εκείνος λέει…
"Ο τόνος κοστίζει…
εβδομήντα".
"Εβδομήντα;" Και λέει "Σαράντα".
Καλά είναι.
Μάλλον έχει ακουστικό.
"Τι φοράει; Πες πιο χαμηλή τιμή.
Καουμπόικο πουκάμισο φοράει; Πιο χαμηλά".
Μερικές φορές, αν φαίνονται πολύ σνομπ,
προφέρω λάθος τις γαρίδες,
για να δω αν θα με διορθώσουν.
Είναι πάντα
τόσο χαζό.
Λέω "Έχετε γαρίδες μήπως;"
Κι εκείνος…
"Ναι.
Έχουμε γαρίδες".
Πρέπει να με βοηθήσει, αλλά δεν μπορεί να το πει.
Και λέω "Ναι; Φοβερό.
Έχετε πέντε γαρίδες;"
"Ναι, υπάρχει σενάριο με πέντε γαρίδες".
"Αποκλείεται να μπορείτε να πάρετε δέκα γαρίδες και να τις βάλετε σε κύκλο.
Να φτιάξετε γαρίδες κοκτέιλ".
Κανείς ποτέ δεν έχει ασχοληθεί τόσο με γαρίδες.
Λέω "Τι ψάρια έχετε; Έχετε και τάρανδο μήπως;
Μ' αρέσουν τα McDonald's. Τι μπέργκερ ψαριού έχετε σήμερα;
Χθες πρέπει να είχατε λαβράκι.
Νομίζω".
Βλακείες. Μετά, όμως,
τελείωνε η μπαταρία του κινητού μου.
Η υπάλληλος υποδοχής είπε να το βάλει να φορτίσει.
Εγώ κάνω…
"Απλώς θα σας το πάρω".
Εγώ…
Τρομακτικό.
Μου λέει "Στη γωνία θα είναι". Και λέω
"Εκεί δεν το βλέπω καν!"
Δεν το δίνω. Τώρα καταλαβαίνω τον Άλεκ Μπάλντουιν.
Καταλαβαίνω.
Δεν θες να δώσεις το κινητό σου, τόσα έχει μέσα.
Ήθελαν το κινητό του, μήπως έβρισκαν κάτι.
"Θα βάλω αληθινές σφαίρες για πλάκα".
Αν δεν ψάχνεις τέτοια,
τι ψάχνεις;
Δεν θέλω η υπάλληλος να δει τις φωτογραφίες μου
και να βρει τις 500 φωτογραφίες με το πουλί μου που ξέμειναν.
Δεν τις έστειλα.
Το πουλί μου δεν έχει φωτογένεια.
Τι; Ξέρετε. Και είναι…
Είναι νόμισμα. Ζούμε σε έναν νέο κόσμο.
Και παλιά χρειαζόταν να το κάνεις.
Στο τέλος, όμως. Τώρα από κει ξεκινάς.
"Πάρε το πουλί μου, αν θες να…
Σ' αρέσει; Πάμε για καφέ;
Έχουμε χημεία;
Καλά πάει μέχρι τώρα".
Είμαι τόσο γέρος. Παλιά τα σχεδιάζαμε τα πουλιά μας.
Πριν τις φωτογραφικές, δηλαδή.
Σκίαση.
Λέω σε έναν φίλο μου
"Βγάζεις τέτοιες φωτογραφίες;"
Και λέει "Ναι". Του λέω "Σοβαρά;
Δείξε μου μία. Απλώς θέλω να δω, μην παραξενεύεσαι".
Μου τη δείχνει, και του είναι έτσι.
"Δεν προσπάθησες ούτε λίγο;"
Λέει "Αν της αρέσει, στέλνω την…"
"Δεν πάει έτσι, ρε φίλε.
Είναι σαν τον Έμινεμ. Έχεις μία ευκαιρία.
Αλλιώς, έφυγες!
Καμία δεν νοιάζεται για το μετά. Τι χαζά λες;"
Ρωτάω μια φίλη
"Σου στέλνουν;" "Ναι, απαίσιες".
Λέω "Πρέπει να βγάλω μία, τι κάνω;" Λέει
"Υπήρχε μία…"
"Ωραία. Τι σ' άρεσε σε εκείνη;"
"Ξάπλωνε πλάγια και η κάμερα ήταν στα πόδια του.
Την είχε στο χέρι, στηριζόταν στον αγκώνα".
"Πρέπει να φέρω και φίλο;"
Χάλια. "Βοήθησέ με λίγο πριν πάμε σινεμά.
Θα τα βγάλω όλα.
Μην παραξενευτείς. Θα ξαπλώσω.
Θα το κάνω να μου σηκωθεί.
Θα το χτυπήσω σε ένα συρτάρι.
Να πάει λίγο αίμα στην περιοχή. Άκου.
Θα το χουφτώσω, κι εσύ βγάλε φωτογραφία.
Πάρε τη φωτογραφική. Βγάλε πολλές.
Θα αποφασίσω μετά.
Εσύ βγάζε συνέχεια.
Ναι; Ένα, δύο, τρία.
Χουφτώνω! Τώρα".
Χειρότερη αγγαρεία δεν έχει.
Το προσπάθησα.
"Θα τη βγάλω στο σπίτι".
Χάλια φώτα. Δεν ήξερα τίποτα.
Κι εγώ είμαι σε φάση "Στην κουζίνα".
Γυμνός.
Αηδιαστικός φωτισμός φθορίου. Χάλια.
Ντρόουν στην πίσω αυλή.
Αλλά η ράβδος μου βοηθούσε. Σαν ηλιακό ρολόι.
Κι έβγαλα και μία από πίσω.
Το πουλί μου δεν φαινόταν καν. Ήθελα να δοκιμάσω κάτι καινούριο.
Σκεφτόμουν διάφορα.
Μόνο μπαλάκια.
Μικρό το κοινό.
Και όχι σε καναπέ.
Θυμίζεις πουλί στη φωλιά του.
Δεν δείχνει ωραίο.
Κάποιες σταμάτησαν να ακολουθούν, άλλες με μπλόκαραν.
Έφαγα και δύο αναφορές.
Προσπαθώ να βλέπω περισσότερο πορνό.
Είναι δύσκολο, όμως.
Έχω καλά νέα.
Έκανα τρίο πρόσφατα στο πανεπιστήμιο.
Το τρίο στο πανεπιστήμιο…
Δεν ήταν καλό.
Ήμασταν εγώ, ένας φίλος μου και ένας άλλος τύπος. Ακούστε.
Θα σας πω…
Ακούστε.
Ο τρίτος υποτίθεται ότι θα ήταν γυναίκα. Έτσι θέλαμε.
Τα είχαμε κανονίσει όλα.
Αλλά το ακύρωσε τελευταία στιγμή.
Είπα "Ας πάρουμε αυτόν. Να το δοκιμάσουμε.
Να δούμε, αρχικά, αν γίνεται καν.
Να βάλουμε κάποιον ανάμεσά μας".
Κοιτώντας πίσω, ήταν λίγο γκέι.
Δεν το είχα σκεφτεί καλά. Ήταν.
Καλά ήταν. Δέκα χρόνια μετά,
έκανα κι άλλο.
Ούτε εκείνο ήταν καλό. Εγώ, ένας τύπος και μια γυναίκα.
Ήμασταν σε ένα ξενοδοχείο και πίναμε όλοι.
Κάποιος λέει "Ας κάνουμε ένα τρίο".
Κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς εννοούσε.
Πάω να πάρω ένα ποτό,
κι όταν γύρισα, το είχαν κάνει. Μου λέει "Σειρά σου".
Νιώθω σαν να μου άφησε τα αποφάγια.
Είμαι τρελός;
Μου το πούλησαν αλλιώς…
Πρέπει να υπάρχει νομική διέξοδος.
Να βγάλουν διαφήμιση οι δικηγόροι.
Για όλα έχουν.
"Σας έχουν πουλήσει ποτέ τρίο που τελικά ήταν αποφάγια;"
Ναι, μου έχει συμβεί.
"Μπορεί να δικαιούστε αποζημίωση".
Αυτό είναι το μεσοθηλίωμά μου.
Προσπαθώ να βλέπω πορνό.
Ένας φίλος μού λέει "Μπες κι εδώ".
"Δεν μπορώ να δω κι άλλο.
Έχω δει μόνο 500 εκατομμύρια βίντεο.
Αλλά θα δω τι υπάρχει".
Δεν θέλω να κολλήσω για τρεις μέρες.
Θέλω να μπω και να βγω.
Γράφω "βίντεο με μαλακία", το πιο απλό.
Μια γεύση μόνο.
Μου το βγάζει, κι από κάτω λέει "Άλλα βίντεο που ίσως σου αρέσουν".
Έχετε δει ποτέ
τα βίντεο που νομίζουν ότι θα σας αρέσουν;
Το πρώτο "Παρτούζα με έφηβη σε ασανσέρ".
"Θα μ' αρέσει αυτό;" "Ναι, θα σ' αρέσει".
"Όχι. Εγώ μια μαλακία ήθελα. Καμία σχέση".
"Έχουμε αναλύσει το προφίλ σου".
"Όχι. Τρία πλήκτρα πάτησα".
"Διανύεις σκοτεινή περίοδο".
"Ναι; Μια μαλακία είναι μόνο".
"Θα το δεις ή τώρα ή σε μία βδομάδα.
"Τι προτιμάς;" Λέω "Τώρα".
Με ξέρει καλύτερα κι από τον ψυχολόγο μου. Αλλά σκέφτηκα…
Είχαν όλοι μεγάλα πουλιά.
"Μακάρι να είχα κι εγώ τεράστιο πορνο-πουλί".
Και μετά…
Μετά σκέφτηκα αν το θέλω όντως. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ,
αλλά αν βρω ένα λυχνάρι με ένα τζίνι μέσα…
Αρκετά απίθανο.
Αλλά ας πούμε ότι βγαίνει
και λέει "Έχεις μία ευχή".
Δεν μπορώ να το κάνω.
Συμφωνείτε;
Πολύ εγωιστικό.
Υπάρχουν πολλά που μπορώ να διορθώσω.
Δεν θα το έκανα. Αλλά αν είχα δέκα ευχές…
Μάλλον θα το ζητούσα προς το τέλος,
τότε που το τζίνι δεν θα πρόσεχε άλλο.
Κάνω όλα τα καλά, θεραπεύω διάφορα, κι αυτό στο τέλος.
Αν είχα πέντε; Δύσκολο αυτό.
Μη με βάζετε να το σκεφτώ.
Μάλλον θα ήταν η πέμπτη ευχή.
Το ξέρω.
Θα θεραπεύσω κάποια πράγματα, αλλά θα έχω κι εγώ κέρδος.
Έτσι γίνεται στο Βέγκας, παίδες.
Σκατά.
Καθόμουν μια μέρα μπροστά από το λάπτοπ. Ξέρετε τι είναι το κλίκμπεϊτ; Ναι.
Είναι… Θα σας πω. Είχα μια παράσταση στο Νάσβιλ.
Κάποιος στο κοινό έπαθε κρίση,
και τον έβγαλαν έξω. Την άλλη μέρα, στο Yahoo
έγραψαν "Ο Ντέιβιντ Σπέιντ σταματά παράσταση λόγω κρίσης".
Είναι τίτλος που θέλεις να πατήσεις.
Δεν ξέρεις τι σημαίνει. Είναι κόλπο για να το ανοίξεις.
Συνήθως το ανοίγεις και μετά ανοίγεις κι άλλα.
Παράθυρα παντού. Είναι ένα κόλπο.
Είναι καλύτερο από κάθε άλλο άρθρο.
Εγώ είμαι βλάκας. Ξέρω τι είναι,
αλλά το βλέπω. Η Κάρντι Μπι έκανε κάτι.
Ο καιρός στη Μινεσότα. Και μετά λέει "Ποιο λαχανικό
αρνείται να φάει ο Τομ Μπρέιντι;"
Τι;
Μπούρδες. Ποιος νοιάζεται;
Τι είναι, καρύδα;
Χαζό. Και μετά συνεχίζω.
Αλλά είναι όλα θολά, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.
Μόνο αυτό σκέφτομαι. Με παγίδευσαν.
Οπότε, γυρίζω και το ανοίγω να το δω.
Πρώτο παράθυρο. "Ο Μπρέιντι γεννήθηκε στην Καλιφόρνια".
Επόμενο.
"Ο Μπρέιντι παίζει φούτμπολ από τα επτά".
Πού είναι τα γαμημένα τα λαχανικά
για τα οποία ορκίστηκες ότι θα μου έλεγες;
Θα σας γλιτώσω 27 κλικ.
Οι ντομάτες, κυρίες και κύριοι.
Έπεσα πολύ έξω.
Δεν αντέχω, όμως. Τέσσερα λεπτά αργότερα,
βλέπω διάφορα, καιρό, φούτμπολ. Και βλέπω
"Δεν φαντάζεστε πώς είναι σήμερα αυτή η ηθοποιός του 1980".
Έλεος.
Θα σας γλιτώσω 55 κλικ και δυόμισι ώρες.
Είναι σκατά, κυρίες και κύριοι.
Μεγάλη κακία.
Μεγάλωσε 30 χρόνια σε 30 χρόνια.
Το μεγάλο της έγκλημα.
Δεν είναι όπως ήταν στο Νησί του Γκίλιγκαν.
Το άλλο έλεγε "Δείτε έναν μαλάκα…"
Εγώ ήμουν.
Τι έπαθε αυτός ο τύπος;
Και ήταν και καλή φωτογραφία.
Αυτό δεν έχει…
Αυτό είναι άσχετο.
Θυμάμαι την τελευταία μέρα
πριν το λόκνταουν.
Εκείνη τη σπουδαία μέρα πήγα στο IHOP.
-Το ξέρετε το IHOP; -Ναι.
Ωραία, καλά πάμε.
Βρήκα μια τρίχα στα αυγά μου, αλλά τα έφαγα τελικά.
Να τι έγινε.
Δεν ήθελα να περιμένω 20 λεπτά να μου φέρουν άλλα.
Και δεν υπήρχαν και μάρτυρες.
Ήταν ηβική τρίχα, όμως.
Το κάνει λίγο περίεργο, έτσι;
Μια κατσαρή τρίχα. Φαίνεται όταν είναι ηβική.
Είναι λίγο φαντεζί.
Και κρεμόταν ακόμη στα αρχίδια του τύπου. Το χειρότερο.
Έφαγα, όμως. Δεν ένοιαζε ούτε εμένα ούτε εκείνον.
Δεν δούλευε εκεί, όμως.
Οι ηβικές τρίχες είναι παντού.
Ξέρω ότι οι γυναίκες λένε "Έχω πάτωμα χωρίς χαλί".
Οι άντρες…
Μιλάμε για όρος τρίχας. Αν πάτε στο ουρητήριο εδώ…
μπορεί να υπάρχουν
περίπου 50.000 ηβικές τρίχες εκεί. Δεν ξέρω πώς.
Μπαίνεις μέσα κι απλώς βγάζεις το πουλί σου.
Γιατί τέτοιος σαματάς;
Λες και καθαρίζεις βούρτσα.
Τι φάση; Και έχει και ψηλά καμιά δεκαριά.
Το σκάνε; Δεν ξέρω.
Δεν θα το διορθώσω απόψε αυτό. Με τρελαίνει, όμως.
Μου έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου.
Μεγάλωσα με θάμνους. Μεγάλωσα με το Hustler και το Penthouse.
Κι εκεί όλες είχαν θάμνο και…
Μια κοπέλα…
Όταν είδα επιτέλους έναν, είπα "Έχεις θάμνο".
Και μου λέει "Ναι, μεγάλωσα. Είμαι γυναίκα.
Έτσι πάει. Εσένα σ' αρέσουν τα φαλακρά;
Σαν εννιάχρονου; Παιδεραστής είσαι;" Λέω "Όχι".
Τώρα, όμως,
τα ίδια με όλες. "Δεν έχεις θάμνο;"
"Θάμνο θέλεις;" Εγώ λέω
"Όχι, μ' αρέσουν τα φαλακρά, σαν εννιάχρονου".
Μου λέει "Ωραία, γιατί αυτό θα πάρεις".
Τι παίζει τελικά;
Κορίτσια, αποφασίστε.
Λογικό το πρώτο.
Και δεν ήταν μια χαριτωμένη μικρή γραμμή.
Όχι όταν ξεκίνησα.
Όχι, τότε ήταν σαν γιαγιάς.
Θεέ μου.
Σαν γρασίδι σε γήπεδο.
Κατέβαινε και στα πόδια λίγο. Κανονικό αγριόχορτο.
Γαργαλούσε λίγο και τα πλευρά.
Πλήρης αναρχία.
Τα εσώρουχά τους ήταν σαν να άνοιξε αερόσακος.
Άνετα γινόταν μαξιλάρι.
Το βγάζω, και οι τρίχες φτάνουν το ένα μέτρο.
Πατικωμένες μέσα.
Πήγα στις προάλλες να αγοράσω…
Χρειαζόμουν κάλτσες και ένα πουκάμισο.
Οπότε, πήγα σε ένα Macy's.
Λίγο μακριά από το σπίτι μου, αλλά είμαι 9% πιο διάσημος εκεί.
Αξίζει η διαδρομή.
Έχω μια εφαρμογή που μου λέει. Πάω εκεί και…
Τις κάλτσες δεν τις πουλάνε στα μεγέθη των παπουτσιών.
Δεν βγαίνουν σε 41, 42, 43.
Λένε ότι κάνουν για όλα τα μεγέθη από 38 έως 50.
Καλά που δεν πουλάνε και προφυλακτικά έτσι.
"Για όλα τα μεγέθη από ασιάτη έως μαύρου".
Γιατί εγώ ξέρω ότι είμαι στο…
Θα σας πω ένα κόλπο, παίδες.
Αγοράστε Magnum.
Τα τεράστια προφυλακτικά.
Για να φτιάξετε τις κοπέλες σας.
Μην τα χρησιμοποιείτε. Αφήστε τα τριγύρω.
Ρίξτε ένα στο τζάκι, ένα δίπλα στο μπλέντερ.
Αλλά μην είναι σε πολύ εμφανές σημείο.
Εγώ τα έχω για σουβέρ. Εμφανές σημείο.
Η κοπέλα λέει "Θεέ μου".
Λέω "Τι;
Τι κάνει αυτό εδώ;
Στο πουλί μου θα 'πρεπε να είναι.
Ντρέπομαι πολύ".
Αλλά μη φοράτε τα πολύ μεγάλα.
Τίποτα χειρότερο από προφυλακτικό που σακουλιάζει.
Πολύ ντροπιαστικό.
Λες "Αυτό είναι γελοίο.
Αυτό είναι ελαττωματικό.
Δεν στέλνω ποτέ παράπονα, αλλά θα στείλω μέιλ.
'Αγαπητοί κύριοι'".
Ντροπή να δανείζεσαι λαστιχάκι για να το στερεώνεις.
"Να το πάρω λίγο; Για να το δέσω".
Δεν θέλεις να χάσεις και την επαφή.
"Να το, έρχεται το τρόλεϊ". Κάνεις κανένα αστείο.
Θέλω να εφεύρω Magnum Junior.
Χορηγοί, σας περιμένω.
Magnum. Και "Junior" με μικρά γράμματα. Για να λες "Junior".
Είμαι προνοητικός.
Κι αγόρασα κι ένα πουκάμισο. Στο Macy's έχουν καθρέφτη εννιά πλευρών.
Έχετε δει τον εαυτό σας από το πλάι;
Δεν το συστήνω.
Αποφύγετέ το.
Μετά βίας αντέχω τον εαυτό μου σε απλό καθρέφτη.
Είμαι έξι ή επτά σε ομορφιά.
Ο χαρακτήρας μου μετράει. Δεν με πειράζει.
Το δέχομαι πλέον.
Για μένα, όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη,
ξέρω πότε είμαι ωραίος. Δοκιμάζω το πουκάμισο.
"Δεν είναι άσχημο.
Είναι
καουμπόικο…
Εγώ είμαι αυτός;
Αηδία! Εγώ είμαι;
Έτσι είμαι από το πλάι; Αυτό βλέπει ο κόσμος καθημερινά;
Ποιος κάλεσε τον Γκόλουμ;"
Γαμώτο!
Πολύ θλιβερό.
Είμαι, στην κυριολεξία, επτά, έξι, πέντε, δύο…
Σκληρό.
Μετά δεν έχω αυτοπεποίθηση. Πάω σε μπαρ και μένω επίπεδος.
"Μαζί δουλεύετε, κυρίες μου;
Στην ίδια εταιρεία;
Ενδιαφέρον.
Τι πίνετε; Βότκα με σόδα; Πάω να φέρω".
Επίπεδος.
Έλεος.
Νομίζω ότι ένας φίλος είναι παιδόφιλος.
Απότομη αλλαγή θέματος.
Δεν είμαι σίγουρος.
Θέλω περισσότερα στοιχεία πριν τον καταδώσω.
Για τώρα, είναι ένα προαίσθημα.
Πήγα στο σπίτι του, κι έβλεπε το παιδικό τουρνουά μπέιζμπολ.
Δεν μ' αρέσει.
Έδωσα και ευκαιρία για δικαιολογία.
"Ξέρεις κανένα παιδί στον αγώνα;"
Μου λέει "Όχι.
Αλλά, παραδέξου το, είναι φοβεροί αθλητές".
"Έτσι λες; Είναι 12".
"Κοίτα γάμπες που έχει". Εγώ λέω "Την κάνω".
Θα φύγω στις μύτες των ποδιών μου, όσο μπαίνει η αστυνομία.
Αλλά είναι παράξενος ο κόσμος μας.
Απαγορεύονται τα κομπλιμέντα για παιδιά.
Παλιά το έκαναν όλοι. Μου έκαναν πολλά.
Βλέπεις έναν γονιό με μια επτάχρονη κόρη.
Αν πεις "Η κόρη σας…
Δεν θα πεις "Τι όμορφη η κόρη σας". Φρικάρουν.
Σοβαρά τώρα;
Προσβάλλομαι. Πάω να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.
"Ρε φίλε, δεν είμαι παιδεραστής.
Αν ήμουν, δεν θα ξεκινούσα από την κόρη σου.
Δεν είναι και τόσο ωραία.
Καλή είναι.
Αλλά θα ξεκινούσα από ένα παιδί που είδα τις προάλλες.
Είναι νούμερο ένα.
Η κόρη σου είναι πολύ κάτω στη λίστα.
Ανώμαλε".
Τα πράγματα που κάνεις νωρίς στη ζωή σου δεν ξέρεις
τι συνέπειες θα έχουν μετά. Ας πούμε, το να κατεβάζεις βρακιά στο δημοτικό.
Χαζό, αστείο. Όλοι το έχουμε κάνει.
Ήμουν 11 και έπαιζα ποδόσφαιρο…
Με προκάλεσαν να κατεβάσω τα βρακιά του προπονητή. Κακή ιδέα.
Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα.
Κανείς δεν μου είπε ότι είχε το μεγαλύτερο πουλί-ανακόντα στην ιστορία
κι ότι δεν φορούσε εσώρουχο.
Πάω, λοιπόν.
Και κάνω…
Και όλοι έκαναν…
"Τι σκατά;" Πάγωσε όλο το στάδιο.
Ειδικά εκείνος. Του άρεσε.
Κάθισε εκεί και το άφησε να ανεμίζει για λίγο.
"Δείτε το ελεύθερα.
Πείτε σε όλους ποιος είναι το αφεντικό".
Ούτε που σήκωσε το παντελόνι. Περίμενε τάιμ άουτ, οκτώ λεπτά μετά.
Τελικά λέει
"Τρελόπαιδα".
Μετά όλες οι μαμάδες έρχονταν νωρίτερα στην προπόνηση.
Ντυμένες λες και πήγαιναν στις Χρυσές Σφαίρες.
Στην υγειά μας.
Δύσκολο να φλερτάρεις. Μερικές φορές λες…
Είπα σε μια κοπέλα να βγούμε. Συμβουλή.
Αν δεν απαντήσουν αμέσως, ξεχάστε το. Τέλος.
Μια κοπέλα μού απάντησε μετά από τέσσερις μέρες.
"Θεέ μου, όλο αργώ να απαντήσω".
Εγώ…
Απαντώ, και τρεις μέρες μετά
λέει "Θεέ μου, ξεχάστηκα.
Δεν το 'χω με τα μηνύματα".
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην το 'χει.
Πολύ μαλακία δικαιολογία. Βγήκαμε τελικά.
Όλη νύχτα ήταν στο κινητό της.
"Αρχίζεις να μαθαίνεις, βλέπω.
Βελτιώνεσαι γρήγορα.
Μπράβο σου".
Μπούρδες.
Τέλος πάντων.
Είδα
την Κέιτλιν Τζένερ σε μια εκδήλωση.
Την ξέρετε την Κέιτλιν Τζένερ;
Όταν ήμουν μικρός, ήταν ο Μπρους Τζένερ
και μετά έκανε μετάβαση, θα το ξέρετε. Όλα καλά.
Το μόνο σε όλο αυτό που θεώρησα λίγο
ενδιαφέρον ήταν το όνομα Κέιτλιν.
Στο μυαλό μου, είναι όνομα τριαντάχρονης.
Είναι ψυχολογικό κόλπο, για να φαίνεσαι μικρότερη.
Ένα κόλπο.
Εμένα με λένε Ντέιβιντ.
Έχουμε τον Μάρλον Μπράντο. Ντέιβιντ…
Χαζό και αδιάφορο.
Αν ήθελα να με περνούν για 27, θα έκανα το όνομά μου Κόνορ.
Και είμαι 27 εν μια νυκτί.
"Κόνορ Σπέιντ, τι λέει;" "Όλα καλά, ατμίζω".
Αλλά ακούγεται όντως…
Μπορεί να πιάσει.
Η Κέιτλιν ήταν, όμως, 71.
Ξέρεις κάτι;
Δεν γίνεται να λέγεσαι Κέιτλιν. Ξέρεις πώς πρέπει να σε λένε; Μπαρμπ.
"Μπαρμπ Τζένερ, καλησπέρα.
Είμαι η Μπαρμπ.
Πώς είστε;"
Ή Ντότι ή Ρούθι, κάτι τέτοιο.
Όχι Ντακότα, Ντολόρες. Κάν' το λίγο πιο λογικό.
Αλλά ακόμη και οι φίλοι μου με κάνουν να ακούγομαι μεγαλύτερος.
"Κορίτσια, από δω οι φίλοι μου.
Ο Ρικ, ο Πιτ κι ο Ρότζερ".
"Τι σκατά;
Όχι, ευχαριστώ. Δεν θέλω γερόντια".
Τραγικό. Λέω ψέματα. "Ο Έιντεν, ο Κέιντεν κι ο Τζέιντεν".
"Ας πάρουμε ένα μπουκάλι".
Όταν η Κέιτλιν
έκανε την αποκάλυψή της, οι διάσημοι τη στήριξαν.
Η Κόρτνεϊ Κοξ, η Σίντι Κρόφορντ. Έλεγαν "Κούκλα η Κέιτλιν".
"Πολύ όμορφη. Της μοιάζεις λίγο".
"Άντε γαμήσου. Σοβαρά μιλάς;
Μοιάζω με αυτό το τέρας; Πάρ' το πίσω".
Άλλαξαν λίγο γνώμη.
Το διασκεδάζετε, έτσι; Ωραία.
Ναι, ωραία. Μ' αρέσει πολύ εδώ.
Μ' αρέσει που ήρθατε.
Έχω καουμπόικο πουκάμισο. Όλα καλά.
Όλα καλά πάνε. Ήρθα με αεροπλάνο.
Ήρθα με… Θα πω με τη Southwest.
Η Southwest είναι μια αεροπορική χαμηλού κόστους. Μεταξύ μας αυτό.
Πετάω μαζί τους χρόνια τώρα.
Αλλά κάθε φορά τα ίδια.
Με το που πλησιάζω το αεροπλάνο, λένε…
"Πριν επιβιβαστείτε, πρέπει να καθαρίσουμε".
Ένας τύπος ψεκάζει με Febreze.
"Εντάξει, φέρτε τους.
Φέρτε τα πρόβατα". Όλοι μαζί.
"Θέσεις 1 έως 1.000".
"Σειρά μου".
Σαν ηλεκτρικό φούτμπολ. Ο ένας χτυπά τον άλλο.
Και μετά…
Η αεροσυνοδός φοράει μίνι.
Είναι η διασκεδαστική αεροπορική. Μυστικό: δεν διασκεδάζει κανείς.
Ούτε εκείνη ούτε εγώ.
Είναι καταϊδρωμένη,
αφού έχουν ανταπόκριση στο Βέγκας.
Οπότε πάει από τη γέφυρα στο αεροπλάνο κάπως έτσι.
"Ανεβείτε όλοι στο αεροπλάνο.
Πρέπει να κλείσουμε την πόρτα".
Μόνο αυτό τους νοιάζει. "Κλείστε την.
Κλείστε. Πόρτα. Πάμε".
Είμαστε στον διάδρομο και μας λέει "Σας παρακαλώ,
μην ψάχνετε θέση στον διάδρομο.
Είμαστε η μόνη αεροπορική που έχει μόνο μεσαίες θέσεις.
Σχεδόν αδύνατο.
Και μην κοιτάτε καν τα ντουλαπάκια χειραποσκευών.
Είναι όλα γεμάτα και κλειστά.
Είναι γεμάτα από τις 4 π.μ.
Δεν έχουμε χώρο ούτε για ένα καλώδιο, ένα κέρμα ή ένα μάρσμελοου. Καθίστε.
Τα πράγματα σας στα πόδια σας. Πληρώσατε 49 δολάρια.
Κάνατε συμφωνία με τον διάβολο. Ξέρατε τι σας περιμένει.
Βουλώστε το τώρα".
Κάθομαι με τα πράγματά μου πάνω μου.
Και λέω σε έναν τύπο "Λες να έχουν φαγητό;"
"Αυτός εδώ νομίζει ότι έχουν φαγητό!" "Όχι, απλώς ρώτησα".
"Ακούστε τι παίζει.
Έχουμε πέντε σακουλάκια με φιστίκια.
Αργότερα, θα τα πετάξουμε με όπλο για μπλουζάκια. Εντάξει;
Ζωηρέψτε και τα κεφάλια ψηλά.
Το ένα σακουλάκι έχει καραμελωμένα φιστίκια. Λαχείο.
Αν έχετε αλλεργία στα φιστίκια, κρίμα. Τα δύο είναι ανοιχτά.
Οπότε, τα εισπνέετε ήδη.
Πηγαίνετε να πεθάνετε στο μπάνιο".
Αλλά είναι πολύ ευγενικοί. Όταν έφυγα, είπα
"Θέλω να σας ευχαριστήσω.
Είναι όλοι άρρωστοι, κι οι πτήσεις καθυστερούν.
Το εκτιμώ που ήρθατε". Λέει
"Κι εγώ έχω Covid, αλλά ήρθα".
"Το ξέρω, σας ευχαριστώ".
Αυτό εννοώ. Θα έκαναν τα πάντα.
Τζίνι για πορνό.
Πέταξα με… Θεέ μου, είναι Rolex. Πέταξα…
Ηλίθιο.
Πέταξα με ιδιωτικό τζετ πρόσφατα. Κοκορεύομαι,
επειδή σπάνια το κάνω.
Βλέπω κοπέλες στο Instagram.
Γιατί είναι σε τζετ όλα τα μοντέλα; Ξέρουν πόσο ακριβά είναι;
Είναι υβριδικές πόρνες.
Δύσκολα θα το εξηγήσω,
αλλά δεν είναι μαστίγια…
Μείνετε μετά και θα σας πω.
Τέλος πάντων, δεν είμαστε εδώ γι' αυτό.
Εγώ ξέρω πόσο ακριβά είναι.
Και είναι τόσα. Θυμίζουν θερμόμετρο.
Ντρέπονται να τα δείξουν στο Instagram.
Μισό μέτρο ψηλά. Σαν να κάνεις μαγνητική.
Έχεις κάνει μαγνητική. Κι εσύ.
Κι εσύ.
Πολύ χαλαρωτικό το σάουντρακ.
Σφυρί.
Αλλά, ναι, πέταξα με τζετ.
Με πήγαν σε παράσταση στο Τζάκσον Χολ.
Είχα ενθουσιαστεί. Πήρα κι έναν φίλο μαζί.
Επιτέλους, ένα τζετ. Θα ζήσω τη ζωή της υβριδικής πόρνης.
Κάθομαι, λοιπόν, στο τζετ,
κι όλα πάνε καλά.
Μετά βγαίνει ο πιλότος σαν να ήρθε η ημέρα της κρίσεως.
Κάπως έτσι.
Αναρωτιέμαι
"Καπνίζει ο κλόουν;"
Και λέει "Ακούστε τι γίνεται.
Απέχουμε 30 λεπτά,
και μας περιμένουν δύσκολα".
Δεν το χρύσωσε ούτε λίγο.
"Τι εννοείς; Τι δύσκολα;"
Λέει "Οι άνεμοι φτάνουν τα 12 μποφόρ και μαίνεται και χιονοθύελλα.
Πολύ δύσκολα τα πράγματα.
Αλλά ξέρετε κάτι;
Ας το κάνουμε".
Και φεύγει. "Τι είπε;
Τι να κάνουμε; Τι εννοεί;"
Ο φίλος μου λέει "Θα το κάνουμε". Εγώ λέω "Ποιο;
Είναι τρομακτικό; Μήπως να μην το κάνουμε;"
Και μετά…
Κάνω…
Δεν μπορώ να κουνηθώ. Το ποτό μου πάει στο ταβάνι.
Έχω τρομοκρατηθεί. Κάποιοι γελάνε όταν φοβούνται. Εγώ κατουράω.
Κατουράω παντού. Τέλος πάντων.
Σταματάει για ένα λεπτό.
Μου λέει "Ρώτα τον!"
Έχω τρελή ναυτία.
Του λέω "Πριν…" Και μου λέει "Τι;"
"Εγώ είμαι ο πελάτης! Μη μου φωνάζεις.
Κάτι είπες πριν. Να κάνουμε κάτι. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε.
Ποιος νοιάζεται για την παράσταση;" Και μου λέει
"Άκου, αν υπάρχει ορατότητα έστω 30 μέτρα πάνω από τον διάδρομο,
ο νόμος λέει ότι μπορούμε".
Και λέω
"Ο νόμος;
Κακό ακούγεται. Δεν θέλω".
"Έχουμε δέκα δεύτερα. Κάτσε".
Και λέω "Γαμώτο, γιατί κάνω ό,τι λες;"
Κάθομαι στη θέση μου και μετά…
Ήταν πολύ τρομακτικό.
Κοιτάμε έξω και βλέπουμε χιόνια. Μετά τίποτα. Και μετά χτυπάμε.
"Συντριφτήκαμε; Προσγειωθήκαμε;"
Σηκώνομαι, και οι σκάλες…
Και λέω "Θεέ μου, επέζησα".
Και μετά πάω και…
Βγαίνω στον διάδρομο.
Ενάμισι χιλιόμετρο ερημιάς.
Δεν υπάρχει άλλο αεροπλάνο πουθενά. Λέω
"Τι γίνεται;"
Δύο υπάλληλοι κάνουν αυτό.
Λέω
"Τι έγινε;" Μου λένε "Ρε φίλε, βγήκατε από τα σύννεφα".
"Τι εννοείτε;"
"Εμφανιστήκατε ξαφνικά στα έξι μέτρα".
"Πού είναι όλοι;"
"Άσε, φίλε. 37 αεροπλάνα άλλαξαν πορεία.
Μόνο εσείς προσγειωθήκατε".
"Πλάκα κάνεις. Γιατί;"
Κι ακούω από πίσω μου "Επειδή ήταν κότες".
Σας ευχαριστώ που ήρθατε.
Σας αγαπώ. Το εκτιμώ.
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης