Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tak.
Nieźle.
Dziękuję, Minneapolis.
Usiądźcie.
Miło was widzieć.
Dziękuję tym na balkonie. Jestem wam wdzięczny.
Doceniam, że przyszliście za pół ceny.
Bardzo dziękuję.
Ktoś chciał mnie dziś przytulić.
Gadam jak fiut, ale…
Ta starsza kobieta była przemiła.
Zobaczyła mnie. Oboje zamarliśmy, a ona mówi: „No nie.
Zaraz.
Nie, ty jesteś?”
Ja na to: „Tak, jestem”.
A ona: „Uściskaj mnie”.
Myślę sobie : „O nie”. Nie dlatego, że to mi się nie podoba.
Jestem przerażony.
Wiecie, o co chodzi?
Kto się wciąż przytula?
„Może wymigam się żółwikiem”.
A ona: „Chodź tu”.
„Jestem przytulaskiem”.
Rozwinęła skrzydła na dwa metry,
ruszyła z zabójczymi zamiarami, a ja się poddałem.
Powiedziałem: „Dawaj. Umrzyjmy oboje”.
Bo nie wiem, o co chodzi.
Mam aż taką paranoję.
Właśnie. „Jestem przytulaskiem”. Możemy się tego wyzbyć?
To już nie działa.
Jestem przytulaskiem i tyle?
Żadnych pytań?
To nie powinno działać z oczywistych powodów.
I na pewno nie działa z facetami z jakichś stu powodów.
Mój wujek taki jest. Chodź. Chodź tu!
Jestem obmacywaczem tyłków.
Daj mi ten…
Nie, to nic.
Po prostu obmacuję dupę.
Nie czuj się z tym źle.
Nie, macam tyłki i to lubię.
Nie, rozumiemy tę część.
Jestem oldskulowym kolesiem.
Taki mam urok.
Lubę grzebać w pipce.
Taki już jestem.
Tylko trochę, kłykciami.
Nawet tego nie czuję.
Nie mam zakończeń nerwowych.
Nie ma się co złościć.
Spytaj rodzinę.
Robię to od zawsze.
Lubię się pomigdalić i nikomu to nie przeszkadza.
Nie chcę się zmienić.
To nie stypa… Daj spokój.
Tak, to już przeszłość.
Ale jestem z Kalifornii i…
Nie wiem, czy słyszeliście,
ale to trzeci rok dwutygodniowego lockdownu.
I jest bardzo źle.
Ciężko żyć w lockdownie, bo po jakimś pół roku
pytałem: „Ktoś wie,
co z tym dwutygodniowym lockdownem?”
„Ktoś coś słyszał?”
„Wciąż siedzę w domu”.
Potem pojawił się gubernator
i powiedzieli, że zwoła konferencję prasową
i ogłosi otwarcie różnych miejsc.
Chcę tylko restauracji.
Tylko to mnie obchodzi.
Stwierdziłem: „Świetnie.
Będą restauracje”.
Gubernator wychodzi w telewizji…
marnuje tylko czas, bo mówi:
„Od poniedziałku obowiązuje status purpurowy”.
Ja na to: „Świetnie.
Nie wiem, co to jest. Niech będzie”.
„Od poniedziałku otwieramy kamieniołomy.
Warsztaty naprawy łuków”.
Co on powiedział?
Naprawa łuków?
„Szkoły dekupażu.
Sanktuaria Gąsienic”.
Co tu się odpierdala?
Co się dzieje?
A restauracje? Nie, to status pomarańczowy…
Nie wiesz o tym? Jak to?
Minęło półtora roku, a…
Co za męka.
Kilka miesięcy później
pojawiły się plotki o szczepionce. Pamiętacie?
Pfizer. Nie wiem, jak to się mówi. Pfizer.
I nagle,
znikąd, po całym tym czasie,
pojawiły się trzy szczepionki tego samego dnia.
Trochę podejrzane. Miałem to w dupie.
Odwrócę głowę. Kłujcie mnie. Ale chodźmy coś zjeść.
Rozumiecie. To trochę podejrzane,
w jednym tygodniu.
Jestem za.
Mam to gdzieś.
Chodźmy.
Na początku to było jak wyścigi konne.
Jest Pfizer. Wygląda na to, że Pfizer będzie pierwszy.
Zza zakrętu wyłania się Moderna…
A to kto? AstraZeneca!
Jest już o włos.
Pfizer wygrywa, pojawia się Pfizer
i gość, który to ogłasza.
Z wielką dumą mówią: „Oto Pfizer”.
Ma 90% efektowności.
Ja na to: „Co powiedziałeś?”
Jak Boga kocham.
Myślałem, że źle wymówił „efektywność”.
Jestem po szkole pomaturalnej. Mało wiem,
więc mówię do kolegi: „Ten idiota trzy razy źle to wymówił
i nikt nie zwrócił mu uwagi.”
Pfizer ma 90% efektowności i musi być przechowywany
w temperaturze 45 000 stopni poniżej zera.
Ja na to: „W porządku”.
To lekka ekstrawagancja, ale niech będzie.
Gdzie mam postawić lodówkę?
Ale wezmę ją.
Nazajutrz.
Oto Moderna.
Ma 95% efektowności.
Och.
I temperatura pokojowa.
Zamieniam się w słuch.
Następnego dnia, oto AstraZeneca.
Ma 96%.
Jest w formie kuli do kąpieli. Jasna cholera!
Jestem za.
Nic prostszego.
Załatwione.
No i dr Mruk. Miałem z nim przejścia.
Bez urazy.
Co za sztywniak.
Zasypuje mnie złymi wieściami.
Złe podejście do pacjenta. Gdy u niego jestem,
pytam: „Co pan na to?” „Będzie gorzej.
Jeśli mam zgadywać bez żadnych informacji,
stawiam na pogorszenie.
Wszystko będzie źle, gorzej, do dupy”.
Nieważne. Mówię: „Cholera.
Jest jakaś nadzieja? Urozmaicenie?
Druga diagnoza?”
„Nie, powiem szczerze. Jest źle”.
W rogu zawsze pokazują aktualną liczbę zgonów,
co było przerażające.
Zasłoniłem ją ręką, bo to była męka,
To przypomina Jerry Lewis Telethon. „Tiffany, dawaj.
Mamy już milion!”
To mnie źle nastraja.
Mruk.
Mówił dalej:
„Będzie piąta fala, ostrzegam przed piątą falą.”
Jak przyszła piąta fala, to aż się brandzlował.
Był taki szczęśliwy. Spełniło się.
Ja myślałem: „Cholera”, a on:
„Wracamy na wizję! Makijaż. Zaczynamy. Telefony dzwonią.
Będzie źle. Piąta fala.
Będzie gorzej niż w Rocky V” . Wcale nie.
Nie będzie gorzej niż w Rocky V. O czym ty mówisz?
Brzmi pan jak trener z Rocky V.
„Ten cios rozłoży cię na łopatki,
wyniosą cię w czarnym worku”.
Trzy osoby znają Rocky'ego.
Właściwie to…
Gdy przeniosłem się do Los Angeles, usłyszałem plotkę
o Stallone.
Chyba w zeszłym roku
został oskarżony o jakieś „me too”. Nie wiem, czy to prawda,
ale tak mówili.
Pamiętam, że po przeprowadzce
usłyszałem o nim jakąś głupią plotkę.
Coś w stylu:
„Jego parówka nie działa”.
Parówka nie działa.
Słyszeliście. Ja na to…
Jestem na balandze, zaraz…
Co takiego?
A oni dalej: „W Rambo III brał sterydy”.
Widziałem. Nie powiem, o co w nim chodzi, ale…
Chyba…
Na dodatek,
to absurd,
„Ma na biodrze pompkę,
taką jak do perfum, którą sobie pompuje”.
„Czy to możliwe? Nie ma mowy.
To nie może być prawda, bo ja bym taką miał”.
Kto by nie chciał?
Poproszę trzy. I kilka zapasowych.
„Czemu nie?”
Prawda, że wspaniale?
Wyobrażam go sobie na imprezie.
Z przyjaciółką w swojej posiadłości.
Mówi: „Może po tym drinku
pójdziemy do sypialni?”
Co?
A ona na to:
„Chyba wypiję jeszcze jednego drinka”.
„Nie ma problemu”.
Cholera.
Ten żart składa się z efektów dźwiękowych.
Opiera się na nich.
Wytniemy tę część.
Jutro będę obolały.
Kupiłem grubą kurtkę do noszenia w Minnesocie.
Tak!
Wcale nie żartowali.
Przed liczbą był minus.
Myślałem, że to niemożliwe.
Poszedłem w Los Angeles do sklepu ą i ę i mówię:
„Potrzebuję grubą zimową kurtkę”, a oni na to: „Ta będzie świetna”.
„Jest puchowa, ale pokryta skórą”.
Ja na to: „Och!”
A oni dalej: „Wielu raperów ją kupuje”.
To ja: „Biorę”.
Jeśli mówią, że jest świetna dla raperów, to biorę.
Nie ma sprawy. Więc kupiłem ją,
zakładam i mówię:
„Nie mogę się doczekać, aż założę ją na narty”. A on:
„Nie zakładałbym jej na narty”.
Nie założyłbyś
kurtki zimowej na śnieg?
„A na deszcz?”
„Nie”.
„Nie zakładałbym jej na śnieg,
deszcz, deszcz ze śniegiem, grad, nawałnicę, mżawkę,
wichurę, wiatr,
świt, zaćmienie…
mgłę ani zmierzch”.
„Szczerze mówiąc, to raczej kurtka wewnętrzna”. „Jasne”.
Do salonu. A on: „Do kuchni”.
To raczej kurtka na Instagram.
Zdejmujesz z wieszaka.
Robisz zdjęcie.
Odkładasz do szafy.
„Ile kosztuje? 90 tysięcy?” Kupiłem ją, bo wiecie co?
Nie chciałem wyjść na głupka.
Wystąpiłem w tym roku w Kawalerze.
Kawaler
w raju.
To trochę… Wiecie, co to jest?
Najzabawniejsze było, że gdy dotarłem…
Gdy leciałem do Meksyku, powiedzieli:
„Załatwiliśmy ci czterogwiazdkowy hotel”.
Nie wiedziałem, że to 4 na 1000.
Zatrzymałem się w tej norze, ale…
To zabrzmi złośliwie, ale to budynek…
Schody do mojego pokoju są na zewnątrz. To dziwne.
Wchodzę, a tam pełno krabów.
Na zewnątrz jest milion krabów, a w środku jakieś 10 000. Myślę:
„Nie jestem fanem krabów. Są dla mnie obrzydliwe,
jest ich zbyt wiele naraz,
a ja czuję się przytłoczony, one są przerażające”.
Mówię mu:
„Tam jest za dużo krabów”.
A on na to: „To sezon na kraby”. Ja na to:
„Ale nie tu, gdzie jestem, może sobie być tam”. A on: „One są dzikie”.
Ja: „To nie jest odpowiedź.
To… Rozumiesz, o co mi chodzi?
Nie chcę ich tutaj, bo mnie przerażają. Jestem tchórzem,
a one są obrzydliwe, chodzą bokiem, a to jest niepokojące”.
Co? Co?
Patrzysz na niego, a one…
Wstają i…
Ciach, ciach!
Chcą tylko zabić. Nie boją się ludzi.
To takie pająki z dobrą promocją.
Nie wiem, czemu wszyscy lubią kraby. One stukają w okna.
Są… Pojebane.
Facet na to: „Taa”, więc ja dalej: „Chcę mieć mniej niż setkę w tym budynku.
Są nawet w moim pokoju, czyli na drugim piętrze.
Czekają tam na mnie.
Kiedy kładę się spać, jest ich co najmniej siedem. Idę spać”.
A on: „Nie wejdą panu do łóżka". Ja na to:
„Weszły do mojego pokoju po dwudziestometrowej ścianie.
Poradzą sobie z moim materacem ortopedycznym”.
Światło jest włączone.
Śpię w ten sposób…
A one…
Otwieram oczy, a one…
To ja…
To Squid Game. Czerwone, zielone.
Nie podoba mi się to.
Jak mogły to widzieć?
Pytam: „Jak się dostają do mojego pokoju?
Pod moimi drzwiami jest taka szpara.
Nawet nie muszą się schylać. „Idziemy, to dzień modłów…”
Wchodzą bez wahania. Nic ich nie obchodzi.
Mam dość tłumaczenia facetowi,
że nie lubię, jak spadają na mnie z sufitu. Bo to robią.
On swoje: „No wiesz”. Ja patrzę na schody,
a wchodzi po nich ogon, puszysty ogon. Pytam go:
„Co to za ogon idzie do mojego pokoju?”, a on na to „Och,
to może być jaguar”.
Przepraszam.
Nie zrozumiałem.
„Jaguar”.
Ja na to:
„Chyba nie chodzi ci o jaguara?”
A on: „Tak”.
Nie mówi się takich rzeczy z radością.
Raczej: „Ja pierdolę. Jaguar!
Możesz umrzeć”, ale on mówi: „Tak”.
Przekazuje mi dobre wieści. I jeszcze:
„Nie ma ich dużo”.
Dobra.
Słyszałem, że jeden może wywołać zamieszanie, ale jasne.
Patrzę znów, ogon opada, ja…
On mówi „Nie, to tylko lemur”.
Ja na to: „Lemur. Dzięki Bogu”.
Nie wiem, co to jest. Ale musi być lepsze.
Mówię to i widzę je.
Są na szybie, próbują wejść do środka…
Stukają i nadają kodem Morse'a do swoich kumpli:
„Zabić o północy”, zebrały się wokół.
Wtedy zjawia się lemur. Mówię: „Jaki słodki”.
On na to: „Tak”. Bierze trzy kraby i…
Cholera!
A on: „Jesteś następny. Mieszkasz na górze”. Ja na to: „Skąd wiesz?”
Facet mówi: „Czas na mnie”.
To sezon na lemury? Co tu się dzieje?
On odchodzi, ja idę na plan Kawalera w raju,
czyli porno-maratonu Toyoty. No wiecie. Kiwacie głowami.
Dobry Boże. Mniejsza z tym.
Dość tego. Moja kochana matka.
Moja mama.
Pojechałem do domu na święta. Ona jest urocza.
Robiliśmy zdjęcia kolacji i wrzucaliśmy je na Facebooka.
Nie uzgodniłem tego z nikim.
Ona tak robi. Dostała pięć lajków. Była podjarana.
Ma psa o imieniu Scooby. Jest uroczy.
Ma
psa o imieniu Scooby. To słodki jamnik…
bardzo chudy, z jednym uchem w górze…
Ale teraz Scooby jest bardzo gruby.
Kiedyś wyglądał jak młody Brando.
Scooby był taki,
a teraz wygląda jak Brando w Ojcu chrzestnym 10…
Jest taki gruby od przekąsek, że gdy szczeka, to…
Ma gruby głos. Wiecie, o czym mówię?
Kiedyś robił tak. Teraz jest tak…
„To szczekanie czy kaszel?”
Więc…
Gdy wychodzi, czuje się winna, bo on je 24 godziny na dobę.
Mama ma coś, co nazywa się Furby
i wystrzeliwuje przekąski ze ściany…
Więcej jedzenia, gdy jest w Costco.
On wtedy robi tak…
Ucho…
„Tu są duchy?”
Zamiast się bać,
„Później zajmę się zjawiskami paranormalnymi”.
Najpierw zjem tę przekąskę.
Czołga się,
jakby nad nim był drut kolczasty, jak na obozie szkoleniowym.
Potem do niego dociera…
„Co ja wyprawiam
ze swoim życiem,
wciąż jedząc.
Moje życie toczy się wokół tępego chrupania i tycia.
Zjem to.
Po prostu myślę na głos, ale…”
Wraca na kanapę.
Gdy przyjeżdżam,
wołam go: „Scooby!”
A Scooby pokazuje:
„Ty chodź do mnie”.
„Pieprz się, Scooby! Ty masz biegać do drzwi.
Jestem ludźmi”, a on:
„Usiądź ze Scoobem! Chodź tu.
Chodź.
Usiądź ze Scoobym”.
Pieprz się.
Nie powinienem tak mówić do psa.
Ale wiecie, jak to jest.
Scooby… Nie powiem wam o tym.
Powiem wam,
że ostatnio boli mnie kark
Poszedłem na masaż.
Znalazłem profesjonalny masaż
w bardzo ładnym hotelu.
Wchodzę do salonu.
Nie chcę zabrzmieć jak gad, ale: „Czy może to zrobić kobieta?”
Zawsze tak robię. Chcę kobietę,
żebym wyglądał jak twardziel.
Oni na to: „Jasne, żaden problem”.
Ale słyszę, że jest piąta. A ja…
Potem słyszę.
Dobry Boże!
Wstaję.
Wyglądam.
I widzę tam dwumetrowego Dolpha Lundgrena,
więc mówię: „O nie”.
Mówię:
„Przepraszam, szukasz maszyny ze sterydami?” A on na to:
„Jestem masażystą”.
Ja na to: „Nie moim”.
„Prosiłem o kobietę”. „Nie ma już kobiet.
Tylko ja. Pluszowy miś”.
Mówię:
„Nie wiem czemu,
ale nie podoba mi się to. Nie chcę”.
On na to: „Zaufaj mi.
Wyglądam na dużego i silnego”.
a jestem pluszowym misiem. I tak zapłacisz”.
Mówię: „Dobra, wchodź”.
Ten argument na mnie zadziałał.
Wchodzi, a ja mówię: „Spróbujmy”.
Podnosi mnie jak szmacianą lalkę i rzuca mną.
Mówię: „Mogę wejść na leżankę”.
Brzmię jak największy fajtłapa.
Ja na to…
Wchodzę… Ledwo mogę wejść na leżankę.
Mówię: „Nie wiedziałem, że jest tak wysoko”.
I…
Włożyłem twarz w to kółko, a potem
„Daj znać, jeśli masz jakieś instrukcje,
bo jestem… Ja na to: „Tak, misiem. Zaczynaj”.
Jestem typem, który nigdy nie narzeka podczas masażu.
A on robi tak…
Moja twarz robi…
Potem dociska mi kark. Wtedy mówię:
„Trochę lżej”. On na to: „Ciii”.
Mam się uciszyć.
Jestem klientem.
A on dalej…
Ja…
On kontynuuje.
Przez godzinę doświadczam straszliwego bólu.
Wszystko boli. Nie ma w tym nic fajnego.
Miałem odwagę powiedzieć w połowie:
„Może odpuścisz o 10%”.
Uciszył mnie jak frajera.
Leżałem, a gdy wstałem, dałem mu napiwek. Psychol.
Jestem psycholem.
Dałem napiwek.
Było strasznie.
Dałem napiwek.
Mówię: „Stary”. Przeprosiłem.
„Przepraszam. Nie chciałem… Dziwnie się czuję”.
„Jesteś facetem, a ja nie lubię czuć na plecach włosów pod czyimiś pachami,
ani czyjegoś wzwodu między żebrami.
Jestem staromodny”.
Kolega powiedział: „Jeśli boli cię kark,
idź w Los Angeles do sklepu z trawą o nazwie Yucca”.
Nie musicie go znać.
Jest na najgorszej ulicy w Hollywood.
Jest okropna. Wszyscy tam giną.
Nie chodzę tam.
Nie chodzę tam nawet do sklepu.
Mam tam zaparkować i dobrowolnie
iść na najgorszą ulicę w Ameryce, gdzie…
gdy jest strzelanina, nawet gliny mówią „To Yucca”.
Piszą do siebie sms-y: „Yucca”.
Emotka wzruszająca ramionami.
Pistolet na wodę.
A więc…
Idę tam. To nie jak sklep
Apple z lśniącymi
iPhone'ami.
Nie. Wygląda jak z World War Z.
Zatem…
z własnej woli wchodzę do tej dziury
i mówię: „Hej”, a facet w środku…
Mówię: „Potrzebuję elektronicznego skręta”.
On na to:
Pytam:„Pracujesz tu?”, a on…
„Mam lęki”.
Mówię mu:
„Mam to w dupie, stary. Wybacz, ale…
A on do mnie: „Mam ciężką pracę”.
Ja na to:
„Nienawidziłem każdej pracy, jaką miałem”.
Nie znoszę dzieciaków, które chcą wszystko rzucić. Mówię: „Stary.
Mam złe wieści.
Mam lęki od urodzenia aż do teraz.
Łatwiej nie będzie. Wszystko jest do bani.
Jak odejdziesz, zaczniesz świrować, że nie masz pracy.
Wytrzymaj, stary. Mówię ci.
Myślisz, że lubię być pomywaczem i kelnerem? Zrób to”.
On na to: „Stres!”
Wtedy wyszedł właściciel: „Hej, panie Spade”.
Trochę się napuszył.
„Jimmy, zajmij się nim!”
„Już się robi, szefie”.
„Zaopiekuj się panem Spadem.
Daj mu ciastka krabowe z fentanylem
i trochę…
cukierków z LSD”.
Ja na to: „Nie, nie trzeba”.
A on: „Zjedz chociaż żelka.
Na koszt firmy”. Wkładam go do ust.
A on: „Nie jedz całego”.
Ja: „Jak to mam nie jeść całego?”
„Zjedz ucho”. Mówię mu:
„Pieprz się. To dwa centymetry jedzenia! Jem całego”.
Mam zjeść samo ucho? Jest takie małe.
On na to: „Strasznie się najebiesz”. Ja na to:
„Cóż… Jak mam ciastko, to jem całe.
Nie każ mi dawkować go po okruszku”.
Wkładać każdy do innego woreczka”.
To jedność. I taką ją zjem”.
Nie lubię tego gówna, bo z wódką wiem, że dwiema się upiję.
Trzy to za dużo, ale potrafię to ocenić.
A tu nie wiem, co się dzieje.
„Nie mogę zjeść dwóch centymetrów?” „Nie”.
Ciastka z fentanylem.
Fentanyl to najgorsza rzecz na świecie.
Czytałem,
że jest sto razy silniejszy od heroiny.
Przepraszam. Co?
Nie trzy, nie cztery,
sto razy.
Ameryko,
jak bardzo musimy być pojebani?
Dobry Boże!
Od kiedy heroina jest dla frajerów? Co się z nami stało?
„Wciąż bierzesz heroinę?” „Nie, póki nie przyjedzie mój diler Fentanylu”.
Heroina jest jak żelki nasenne.
Odpręża mnie.
Biorę ją, by się wyluzować.
Jezu!
Zaproponowano mi narkotyki. Chciałbym, by ludzie byli szczerzy.
Gdy ludzie proponują mi narkotyki,
odmawiam w luzacki sposób, ale nie mówię tego wprost.
Jestem taki głupi.
Zaproponowano mi heroinę.
Nie wiem, jak wygląda.
Gość mówi: „Spade, chcesz heroiny?” Ja na to…
Nie, dziękuję.
Kim ja jestem? Skąd ta pauza?
Co ja wyprawiam?
Z czym się zmagam?
Nie biorę jej, ale musiałem być spoko.
Mówię:
Cholera, już jadłem.
Jasna cholera.
Która godzina?
Kurwa!
Wygląda na dobrą partię.
Dobra partia?
Wygląda na zbryloną.
Tak lepiej.
Wygląda, jakby była chrzczona.
Nie wiem, co mówię. Wiesz co?
Znajdź mnie później. Spytaj mnie za pół godziny.
Przysięgasz, że mnie znajdziesz?
Mówię: „Fajnie”.
Biegnę do auta i płaczę.
Gdy zobaczę heroinę,
mam ochotę wskoczyć na stołek i krzyczeć: „Mysz”, ale…
Ja…
Dobrze wyglądam? Dziękuję.
Ty to powiedziałeś?
Czy ja tak pomyślałem?
Zabawne, bo…
zawsze ważyłem jakieś 140 funtów.
Temat wagi jest zabawny, bo facetom…
Dziewczyny są tu pod dużą presją,
a faceci nie, ale starają się utrzymać formę.
Pamiętam, że ostatnio ważyłem się, gdy miałem 30 lat.
Wtedy ważyłem jakieś 140 funtów.
Do końca życia będę mówił,
że ważę 140 funtów.
Nigdy potem nie sprawdzałem. Nie dociekałem więcej.
„Ile ważysz?” „140 funtów”.
Ale człowiek się zmienia. Więc ostatnio trochę nakręciłem.
Trochę się to na mnie zemściło, bo…
kręciłem film, a kiedy kręcisz film,
musisz mieć ubezpieczenie.
Tak wygląda Hollywood od środka.
Czeka cię to przy każdym filmie.
Kiedy kręciliśmy Duże dzieci, musiałem się przebadać.
Pewnie widzieliście film Duże dzieci,
bo leci na TBS od pięciu lat.
Nie da się go nie zobaczyć.
Jak w Mechanicznej pomarańczy.
A więc…
Poproszono mnie do gabinetu, a lekarz…
Te wizyty są takie krótkie.
To prawie fikcja. Nie chcę wchodzić.
Aż tak źle ze mną.
Lekarz woła mnie i mówi „Zapraszam do gabinetu”.
„Możemy to zrobić przez telefon?” On na to:
„Mam pana zbadać
przez telefon?”
Widział mnie pan w TMZ.
Skaczę tam. Nic mi nie jest.
A on: „Chcę, by pan wszedł”.
Ja na to: „Adamowi się to nie spodoba”.
Wpycham im Sandlera do gardła, kiedy tylko mogę.
Tylko po to, żeby zatrząsł portkami.
A on dalej: „Proszę wejść”.
Mówię to cały czas. Mówię to w Taco Bell.
Nie ma dziś chalupas?
Adamowi się to nie spodoba.
Jest już?
A on: „Jakiemu Adamowi?” Więc nie zawsze działa.
Ale…
Wchodzę do gabinetu, a on mierzy mi ciśnienie.
„Ile pan waży?”
”63 kg”. A on: „63?”
„Robi mnie pan w konia?” Ja na to:
„Proszę pana, ważę 63 kg. Proszę to zapisać”. On na to:
„Zapraszam na wagę.
Zrobię z pana uczciwego człowieka”.
Dobra, żartowałem, ale Adamowi się to nie spodoba.
On na to: „Zaryzykuję…”
Podchodzę do tego leciwego doktora i jego leciwej wagi.
Ma dwa kijki i małe żużlowe bloczki.
Czarne żużlowe bloczki. Ustawia się co 10.
Przesunę ten na 60.
A ten drugi
ustawię na 5.
Ważę 65 kg, bo według ciebie jestem spasłym bykiem,
ale trochę się boję.
O czym pan mówisz? Więc robię tak…
Wchodzę na wagę, podnoszę ręce i brwi do góry.
Myślę o piórach.
Bo chcę być lekki.
Nikt nie staje na wadze…
Jestem jak Ariana Grande.
Więc…
robię tak, a ona…
I wszyscy w gabinecie… Ja na to: „Hej”.
Trochę mi przybyło.
Zaczynam panikować. Pocę się.
A on mówi: „Proszę spróbować jeszcze raz”. A ja…
Dobra, już.
Ustawiłem 70,
potem przesuwam ten mniejszy i…
Ustawiam na zero i mówię:
„Ważę prawie 70 kg. Kurwa, proszę”, I myślę: „Boże”.
Chwila. Zdejmuję buty.
Zdejmuję skarpetki.
Zdejmuję spodnie.
Portfel. Zegarek. Żel do włosów.
Proszę to zapisać. Już.
A ten gość przychodzi… Podchodzi
i zdecydowanie chce mnie upokorzyć, bo na moich oczach…
Co się, kurwa, dzieje?
Masz skurcz?
Poruszyła się. Stop.
75.
75, ja na to:
„Nie ma mowy , żebym miał na ciele jakieś 12 kg ciężaru,
o którym bym nie wiedział”.
A on na to:
„Adamowi się to nie spodoba”.
Przerażające.
Mówię dziewczynie:
„Wiesz, że mam
gdzieś w ciele 12 kg tłuszczu,
i nie wiem nawet gdzie?”
A ona: „Wiem. Pierwsze pięć przybyło mi w cyckach”.
Porównujesz to… Robisz z tego sztuczny problem?
Myślisz, że gdybym przytył w fiucie i jajach,
martwiłbym się i płakał?
Mam takiego wielkiego fiuta. Dużo jem.
I jaja. Cały dzień muszę chodzić w dresie.
Nie, siedziałbym w Pizza Hut
z innymi facetami…
Wiem.
Ładowanie.
Mój prawdziwy lekarz powiedział: „Musisz zrobić kolonoskopię”.
Ja na to: „Wstydzę się kamery”.
Tam jest mało fotogenicznie. On na to:
„Jeśli nie chcesz, musisz zrobić coś innego”.
„Jeśli chcesz,
to…
Idź do toalety, narób w pudełko i wyślij je do laboratorium,
a oni to sprawdzą”.
„Jeśli nie masz raka, dam ci spokój”.
Zrobię to. Zróbmy to. Więc…
robię kupę do pudełka.
Wysyłam do laboratorium.
Natychmiast ją do mnie odsyłają, mówiąc:
„Proszę nam tego nie przysyłać”.
„Lekarz robi sobie z pana żarty”.
„Grzebiąc w pana gównie, nie da się sprawdzić,
czy ma pan raka. Jest pan idiotą?”
„Zerwaliśmy dziesięć lat temu. Powiedz mu, że to już nie jest zabawne”.
Dosyć.
„Wysłałeś?”
Ja na to: „Tak”. A on: „Wspaniale!
Nienawidzę jej”.
Czemu jestem w to zamieszany?
Jadłem świetną kolację w jednej z waszych pięknych restauracji.
Tak.
Piękne miasto.
Hostessa próbowała zacząć pogawędkę.
Nie mam nic przeciwko.
Ale zwykle jest o niczym, bo idziemy razem trzy metry.
„Panie Spade, bardzo się cieszymy, że pan przyszedł.
Jak minął tydzień?”
„Miałem miały problem zdrowotny”. „To tutaj”.
To na pewno nic.
Nie przejmowałbym się tym.
Wyślę tomografię wszystkim hostessom.
To na pewno…
Miała to w dupie.
A potem siadam i czasem restauracja jest tak fajna,
że ryba ma cenę rynkową. Znacie to? Nie mówią, ile kosztuje.
Kelner próbuje zgadnąć, jak bogaty jesteś, bo gdy pytam
ile kosztuje tuńczyk, odpowiada:
„Tuńczyk…
Tuńczyk jest po…
Siedemdziesiąt”.
Ja: „70 dolców?”, a on: „Czterdzieści”.
Nie jest tak źle.
Chyba ma w uchu słuchawkę!
„Co ma na sobie? Powiedz mniej.
Jest w kowbojskiej koszuli? Powiedz mniej”.
Tak, ale czasem, jak się za bardzo puszą, to specjalnie przekręcam
słowo krewetka,
żeby sprawdzić, czy mnie poprawią.
Zawsze
jest głupio.
Pytam: „Macie krawatki?”
I słyszę:
„Tak.
Mamy krewetki”.
Musi mi pomóc, ale nie może mnie poprawić.
Ja na to: „Tak? Fajnie.
Macie pięć krawatek?”
„Tak, można zamówić pięć krewetek”.
„Ale pewnie nie da się wziął dziesięć krawatek i połączyć ich w kółko?
Żebybył koktajl z krawatek”.
„W całej historii świata nikt nie słyszał
o koktajlu z krawatek”.
„Jakie jeszcze macie owoce morza? Leszcze?”
Lubię pytać w McDonaldzie:
„Jaki dziś macie filet z ryby?”
Wczoraj był okoń.
Głupie.
Potem…
bateria w telefonie mi się wyczerpała
i chciałem go podłączyć. „Mogę go panu podłączyć”.
Ja na to…
„Wezmę go od pana”.
Ja na to…
Przerażające.
Ale słyszę: „Będzie tuż za rogiem”. Ja na to:
„Czyli nie będę widział?”
Nie poddam się.
Teraz wiem, co czuł Alec Baldwin.
Już rozumiem.
Nie oddaje się telefonu. Jest w nim dużo rzeczy.
Zabrali mu telefon, bo czegoś szukali.
Jakiejś wiadomości.
Włożę do broni prawdziwe naboje.
Jeśli nie o to chodzi, to…
czego szukasz?
Nie chcę, żeby ta hostessa znalazła
pięćset zdjęć fiuta,
które nie do końca wyszły.
Nie tak, jak chciałem.
Mój nie wygląda dobrze. Mam złe wieści.
Co? Wiecie…
To waluta. Żyjemy w nowym świecie.
Kiedyś tak było trzeba.
Wiecie, co mam na myśli. Na końcu.
Teraz to przynęta.
Oto mój fiut, chcesz…
Podoba ci się? Chcesz się spotkać na kawę?
Sprawdzić, czy jest chemia…
Jak dotąd jest dobrze.
Jestem tak stary, że za moich czasów fiuta się rysowało.
Nie było aparatów cyfrowych.
Cieniowanie.
Spytałem kumpla:
„Ty też robisz mu zdjęcia?”
A on: „Tak”. Ja na to: „Naprawdę?”
Pokaż. Tylko nie świruj. Chcę zobaczyć.
Pokazał mi. Był taki.
„Nie miałeś podpórki?”
„Jeśli jej się spodoba, wysyłam jej…”
Nie tak to działa.
Jak Eminem. Masz jedną szansę.
Odpadasz!
Nikogo nie interesuje potencjał.
O czym ty mówisz?
Zapytałem jedną dziewczynę,
czy dostaje takie zdjęcia. „Są okropne”.
To ja dalej: „Muszę takie zrobić. Jakie ma być?” Ona na to:
„Było jedno”.
„Jakie było to, które ci się podobało?”
„Leżał na boku. Widać było od stóp wzwyż
i tak jakby go dusił, opierając się na łokciu”.
Mam zaangażować kumpla?
To okropne. Nim zaczniemy kręcić, szybko.
Rozbiorę się.
Nie świruj. Położę się.
Będę cykać półnagą fotę,
trochę go obudzę. Przytrzasnę go szufladą.
Przyda się kilka mililitrów preejakulatu. Posłuchaj.
Ja go będę dusił, a ty rób zdjęcia, na trzy.
Weź mój aparat, zrób ich nawet za dużo.
Później wykasuję.
Zaszalej.
Dobra, 1, 2, 3.
Duszę. Rób. Teraz.
To gorsze niż pomoc w przeprowadzce.
Próbowałem.
Myślę: „Zrobię je w domu”.
Najgorsze oświetlenie. Nie znam się.
Myślę sobie: „W kuchni”.
Jestem nagi.
I te przerażające świetlówki. Jest bardzo źle.
Ujęcie z drona-zabawki.
Miałem wzwód. Ta perspektywa go zniwelowała. Był jak zegar słoneczny.
A potem zrobiłem jedno od tyłu.
Nie było widać fiuta.
Eksperymentuję.
Robię burzę mózgów.
Wyszły same jaja.
To coś na rynek niszowy.
Nie kładźcie się na kanapie.
Ptak będzie wyglądał jak w gnieździe, to…
nieciekawe.
Stracicie wielu obserwujących, kilku was zablokuje.
Dwóch zgłosi.
Próbuję oglądać więcej pornosów.
To trudne, ale…
Mam dobre wieści.
Byłem w trójkącie na studiach.
Trójkąt studencki to…
nie był cudowny.
Byłem ja, mój kumpel i jeszcze jeden koleś. Oto, co zaszło.
Oto…
Słuchajcie.
Ten trzeci miał być dziewczyną. Taki był plan.
Wszystko było gotowe.
A ona w ostatniej chwili wymiękła.
Stwierdziłem: „Weźmy jego. To tylko jeden raz”.
„Odwalmy to. Sprawdźmy, czy to w ogóle działa”.
To znaczy
zabawa w kolejarza.
Teraz widzę, że to było gejowskie.
Bo nie przemyślałem tego. A było.
Było dobrze. Dziesięć lat później
przytrafił mi się kolejny trójkąt.
Przedziwny, bo byłem ja, drugi facet i dziewczyna.
Szykujemy się w hotelu do występu, wszyscy piją,
i nagle ktoś mówi „Zróbmy trójkąt”.
Nikt nie wie, co to znaczy.
Robię sobie drinka, potem
oni się bzykają, a gdy on kończy, mówi: „Twoja kolej”.
A ja…
Czuję, że to zużyty towar.
Czy ja oszalałem?
Wciśnięto mi go…
Czuję, że mogę wystąpić z roszczeniem regresowym.
Powinni być prawnicy, którzy się w tym specjalizują.
Tak jest ze wszystkim innym.
Czy kiedykolwiek wciśnięto ci trójkąt i byłeś tym drugim?
Tak.
Może ci przysługiwać odszkodowanie.
Jak ci ludzie od nowotworów złośliwych.
Próbuję oglądać pornosy.
Właśnie, strony porno. Kumpel mówi: „Zobacz tę”.
„Nie chcę kolejnej”.
Widziałem już z 500 milionów filmów.
„Zobaczmy, co się tam kryje”.
Nie chcę tam utknąć na trzy dni.
Chcę tylko wejść i wyjść.
Wpisuję „walenie konia”, to najłatwiejsze.
Dla rozeznania.
Pod spodem jest napisane: „Inne filmy, które ci się spodobają”.
Widzieliście te filmy,
które według nich wam się spodobają?
Orgia nastolatków w windzie.
Spodoba mi się to? Tak. Jeszcze jak.
Nie. Wolę walenie konia.
To nic takiego.
Przeanalizowaliśmy pana wybory.
Nie. Wcisnąłem trzy klawisze.
Jesteś teraz w bardzo mrocznym miejscu.
Tak? Walenie konia.
Obejrzysz to teraz albo za tydzień.
To jak będzie? Myślę sobie: „Teraz”.
Znają mnie lepiej niż mój terapeuta, ale nie myślałem, że…
Mają wielkie parówki.
Chciałbym mieć tak wielką parówkę.
A potem…
Potem pomyślałem: „Czy na pewno?” Pewnie nigdy do tego nie dojdzie.
Gdybym znalazł butelkę, w której mieszka dżin…
Tyle rzeczy musi się wydarzyć.
Załóżmy, że wychodzi z niej
i mówi: „Masz jedno życzenie”.
Zaraz, nie mogę.
Wiecie, o co mi chodzi, bo…
To zbyt samolubne.
Tyle się dzieje, tyle mógłbym naprawić.
Nie zrobiłbym tego. Chyba że mam dziesięć życzeń.
Pewnie upchnąłbym to pod koniec,
bo dżin nie zwracałby już na nic uwagi.
Dostaję wszystko, co dobre, naprawiam świat, a na koniec…
Gdybym miał pięć, byłoby trudno.
Nie każcie mi o tym myśleć,
bo sądzę, że to byłby numer pięć.
Wiem.
Trochę bym naprawił, ale bank czasem wygrywa.
Tak to działa w Vegas.
Cholera.
Robiłem to wszystko na starym laptopie. Wiecie, co to clickbajt? Wiecie.
Clickbajt to… Powiem wam, że miałem występ w Nashville.
Ktoś na widowni miał atak korzonków
i wynieśli go. Następnego dnia na Yahoo
pojawił się nagłówek „David Spade przerwał występ z powodu ataku”.
To taki chwytliwy nagłówek.
Nie wiadomo, co znaczy. To sztuczka, żeby kliknąć.
Zwykle się klika. Wchodzi się w te tunele czasoprzestrzenne
i są tam różne okienka, bo to sztuczka.
Wygląda na lepszy od innych artykułów.
Więc jestem głupi.
Wiem, co to jest, ale patrzę… Coś o Cardi B.
Pogoda w Minnesocie i pytanie, którego warzywa
nie tknie Tom Brady?
Co?
Głupota. Kogo to obchodzi?
Co to może być? Kokos?
To głupie. I przewijam w dół.
Wszystko jest rozmazane, bo nie mogę się skupić.
Myślę tylko o tym. Mają mnie.
Wróciłem na początek, kliknąłem i się zaczyna.
Pierwsze okno. Tom Brady urodził się w północnej Kalifornii.
Następna.
Tom Brady zaczął grać w piłkę w wieku siedmiu lat.
Gdzie te pieprzone warzywa.
Przysięgaliście na Boga,
że będziecie o nich pisać.
Oszczędzę wam 27 klików.
To pomidor, panie i panowie.
Nie zgadłem.
Ale nie mogę tego znieść, bo cztery minuty później
znów tam jestem. Pogoda? Futbol? I znów czytam:
„Nigdy nie zgadniesz, jak wygląda aktorka z lat 80.”
Rany,
oszczędzę wam 55 klików i dwie i pół godziny.
Wygląda jak gówno, panie i panowie.
To wredne.
W 30 lat postarzała się o 30 lat.
Na tym polega jej zbrodnia.
Szkoda, że nie wygląda już jak w Wyspie Gilligana.
A dalej było napisane: „Spójrz na tego skur…”
To o mnie.
Co się z nimi stało?
A to było dobre zdjęcie.
Rany, lepiej nie.
To bez związku.
Pamiętam ostatni dzień przed…
Lockdownem.
Mój wielki dzień… Poszedłem do bistro.
- Wiecie, co to bistro? - Ja tak.
Dobra. Rozumiemy się.
Znalazłem włos w jajkach, ale i tak je zjadłem.
Oto, co się stało.
Nie chciałem czekać 20 minut na nowe.
Nie było żadnych świadków.
Ale to było łoniacz. Zapomniałem powiedzieć.
Dziwne, prawda?
Mały łoniacz. Łatwo go poznać.
Jest trochę zakręcony.
Wciąż był przyczepiony do jajek. To było najgorsze.
Pominąłem go. Mam to gdzieś.
On miał to gdzieś. I ja też.
Ale nie pracował tam. Myślałem…
A właśnie, łoniacze są wszędzie,
ale dziewczyny twierdzą: „Nie mam bobra, jest gładka”.
Chłopaki…
To łoniaczowa kraina.
Korzystaliście tu z pisuaru?
Tutaj?
Jest w nim jakieś…
pięćdziesiąt tysięcy łoniaczy. Nie wiem jakim cudem.
Facet wchodzi tam.
Wyciąga parówkę.
Skąd ten rwetes i zamieszanie?
Jakby czyścił pędzel.
Co? Na górze jest ich z dziesięć.
Robią sobie na to przerwę?
Nie wiem.
Dziś nic z tym nie zrobię, ale doprowadza mnie to do szału.
Zmanipulowano mnie, żebym lubił bobry.
Dorastałem wśród krzaków. Dorastałem z Hustlerem i Penthousem.
Wszystkie miały krzaki i…
W końcu zobaczyłem…
jeden u dziewczyny. Mówię: „Masz krzaczek”.
Tak, dorosłam. Jestem teraz kobietą.
Tak się dzieje. Jakie lubisz? Łyse?
Jak u dziewięciolatki? Jak pedofil?
Ale teraz
dziewczyny ich nie mają.
To ci się podoba?
Odpowiadam: „Nie, lubię gładkie jak u dziewięciolatki, jak pedofil”.
Ona na to: „Dobrze. Taką mam”.
To jak ma być?
Dziewczyny, zbierzcie się i dogadajcie się,
bo pierwsze ma sens.
To nie był uroczy pas startowy,
gdy zaczynałem.
O nie, to była babuszka.
O Boże.
Była jak płyta boiska. Wiecie, o czym mówię?
W dole na nogach. Jak trawnik. Wiecie, o czym mówię?
Trochę łaskotały w żebra. Nie było zasad.
Było bezprawie.
Ich majty wyglądały jak otwarta poduszka powietrzna.
Można było na nich spać jak na poduszce.
Zdejmuję je.
Ciągnę. Potem upychanie.
Trzeba je upchnąć.
Poszedłem ostatnio do sklepu
po skarpetki. Musiałem kupić koszulę.
Jadę do sklepu poza centrum.
Jest dalej, ale jestem tam o 9% sławniejszy.
Warto tam jechać.
Mam apkę, która kieruje.
Dojeżdżam tam…
Chcę kupić skarpetki, ale nie sprzedają ich w rozmiarach butów.
Nie ma rozmiarów 39, 40, 41.
Pasują do rozmiarów od 36 do 54.
Dobrze, że nie sprzedają takich prezerwatyw.
Rozmiar od Azjatów do Murzynów.
Bo wiem, że jestem…
Powiem wam, co robić
Kupujcie Magnum.
Te naprawdę duże.
Żeby wprawić dziewczyny w dobry nastrój.
Nie musicie ich używać. Porozrzucajcie je w domu.
Jedną koło kominka, drugą przy blenderze.
Nieważne gdzie. W niezbyt widocznych miejscach.
Używam ich jako podstawek. Są zbyt widoczne.
Dziewczyny mówią: „Boże”.
Ja na to: „Co?”
Co to tu robi?
Powinno być na moim fiucie.
Jestem zakłopotany.
Ale nie powinno się nosić tych za dużych,
bo nie ma nic gorszego niż zsuwająca się guma.
To takie żenujące.
Mówisz: „To niedorzeczne.
Ta jest pęknięta. Wiesz co?”
Nigdy nie piszę do firm. Ale wyślę im maila.
Szanowni państwo.
Wstyd pożyczać frotkę, żeby ją utrzymać.
Mogę pożyczyć na sekundę?
Owinę dwa razy.
Źle, jeśli lata na boki.
Jedzie wózek i dzwoni. Spróbuj z tego zażartować.
Chcę wynaleźć Magnum Juniors.
Dalej, Shark Tank!
Magnum. Potem małymi literami Juniors. Żebyś czuł się jak junior.
Przyszłościowe.
Potem kupiłem koszulę. Mają tam dziewięciostronne lustro.
Widzieliście siebie z boku?
Nie polecam.
Lepiej nie patrzcie.
Nie podoba mi się, jak wyglądam w normalnym lustrze.
Mam ich sześć czy siedem. Czytam Internet.
Bardziej doceniam osobowość. I dobrze.
Nie przeszkadza mi to.
Rozumiem, ale gdy patrzę w lustro, wiem,
kiedy wyglądam dobrze. Przymierzam więc koszulę.
Ta jest niezła.
To jakiś…
kowboj…
To ja?
Nie pier…
Obrzydliwe. To ja?
To ja z boku? Świat widzi to na co dzień?
Kto zaprosił Golluma?
Rany Boga.
To smutne.
Jestem jak 7, 6, 5, 2…
Brutalne.
Nie mam pewności siebie, więc gdy idę do baru,
robię się płaski.
Cześć, dziewczyny, pracujecie razem?
W tej samej firmie?
To ciekawe.
Co pijesz? Wódkę? Polecę po nią.
Trzymam się płasko.
Jezu!
Jezu.
Mój przyjaciel chyba jest pedofilem, ale…
Chyba go wsypię.
Ale nie jestem pewien.
Muszę zebrać więcej danych, zanim go wydam. Ale…
Na razie to tylko przeczucie.
Poszedłem do jego domu, a on oglądał Little League World Series.
Nie podoba mi się to.
Podsunąłem mu nawet wymówkę: „Hej.
Znasz jakieś dziecko w tym programie?”
A on: „Nie.
Ale musisz przyznać, że to niesamowici sportowcy”.
Serio? Mają 12 lat.
„Spójrz, jakie ten ma łydki”. Ja na to: „Później”.
Wyjdę na paluszkach
w oczekiwaniu na oddział specjalny.
Ten świat jest dziwny.
Nie można już powiedzieć o dziecku komplementu.
Kiedyś było można. Sam je dostawałem.
Ale nie jeśli ma się siedmioletnią córkę.
Jeśli powiesz: „Twoja córka…”
Nie możesz powiedzieć: „Masz ładną córkę”, bo oni…
Co? Daj spokój, serio?
Wtedy się obrażam.
Chcę się bronić, mówiąc:
„Stary. Nie jestem pedofilem,
a nawet gdybym był, nie byłaby pierwsza na liście”.
Wierz mi, nie jest aż tak cudna.
Jest w porządku.
Zacząłbym od dziecka,
które widziałem trzy dni temu.
To mój numer jeden.
Twoja córka jest na końcu listy.
Gad.
Gdy coś się wydarzy w młodym wieku… Nie wiadomo,
jakie będą reperkusje ściągnięcia komuś spodni w podstawówce.
Głupie, zabawne. Wszyscy to robiliśmy.
Miałem 11 lat, grałem w piłkę…
Ktoś mnie sprowokował, bym zdjął trenerowi spodnie. Teraz wiem, że to był zły pomysł.
Zdjęcie trenerowi spodni podczas meczu.
Nikt mi nie powiedział, że miał największego fiuta na świecie
i nie nosi majtek.
Więc podchodzę
i robię…
A wszyscy:
„Co jest, kurwa?” Cały stadion zamarł.
Zwłaszcza on. Podobało mu się.
Usiadł i pozwolił mu przez chwilę falować na wietrze.
Podziwiajcie.
Niech wszyscy wiedzą, kto tu rządzi.
Nawet ich nie wciągnął. Zrobił to podczas przerwy, osiem minut później.
W końcu mówi:
„Stuknięte dzieciaki”.
Wszystkie mamy zaczęły przychodzić na trening godzinę wcześniej.
Ubrane jak na Złote Globy.
Jasne.
Podrywanie dziewczyn jest trudne.
Czasem, gdy flirtujesz…
Zaprosiłem dziewczynę na randkę. Powiem wam coś.
Jeśli nie odpisze od razu, nie masz szans. To koniec.
Napisałem do dziewczyny. Odpisała po czterech dniach
i mówi: „Boże, jestem straszna w odpisywaniu”.
Ja na to…
Odpowiedziałem jej, a za trzy dni
ona mówi: „Ale jestem roztargniona.
Jestem w tym naprawdę kiepska”.
Nie ma na tej planecie ludzi kiepskich w odpisywaniu.
Ta wymówka jest kiepska. W końcu zabrałem ją na kolację.
Cały wieczór siedziała w telefonie.
Widzę, że coraz lepiej sobie radzisz.
Szybko się uczysz.
Brawo.
Co za głupota.
Rany…
Widziałem
Caitlyn Jenner na pokazie aut.
Znacie Caitlyn Jenner?
Gdy dorastałem, był olimpijczyk Bruce Jenner,
potem był mała przeróbka i już.
Jedyne, co uznałem w tym za interesujące,
było imię Caitlyn,
bo miałem je za odpowiednie dla 30-latek.
To psychologiczna sztuczka, by sprawiać wrażenie młodszej. Jasne.
Ale to podstęp.
Ja mam na imię David.
Jak Marlon Blando. Kogo obchodzi David?
To głupie i pospolite imię.
Gdybym robił się na 27-latka, zmieniłbym imię na Connor.
Stanę się nim przez noc.
„Connor Spade, jak leci?” Ja na to: „Popalam sobie”.
Ale to brzmi.
Może działać. A Caitlyn
miała 71 lat.
Wiesz co?
Nie możesz być Caitlyn.
Wiesz, jak powinnaś się nazywać? Barb.
Cześć, Barb Jenner.
Jestem Barb.
Co u ciebie?
Albo Dottie czy Ruthie.
Nie Dakota. Raczej Dolores.
Niech to ma sens.
Ale nawet moi kumple mnie postarzają. Nie znoszę tego. Chcę przedstawić
moich kumpli dziewczynie.
Podchodzę do nich i mówię: „Poznaj Ricka, Pete'a i Rogera”.
Co do cholery?
Nie, dziękuję. Brzmi staro.
Nie muszę ich widzieć.
Tragedia.
Muszę kłamać. Poznaj Aidena, Caydena i Jadena.
Napijmy się.
Gdy pojawiła się
Caitlyn,
wszyscy celebryci bardzo ją wspierali.
Courteney Cox i Cindy Crawford
powiedziały: „Caitlyn wygląda niesamowicie”.
„Jest taka piękna”. „Wyglądasz trochę jak ona”.
„Wal się. Poważnie?”
„Jak ten potwór? Przeproś”.
Trochę zmieniłaś śpiewkę.
Dobrze się bawicie? To dobrze.
Świetnie. Tak.
Uwielbiam to miejsce.
Cieszę się, że przyszliście.
Mam kowbojską koszulę.
Podoba wam się. Rzeczywiście… Przyleciałem tu.
Przyleciałem tu liniami… powiedzmy Southwest.
Southwest to kiepskie linie lotnicze. To ma nie wyjść poza te mury.
Po pierwsze, latam nimi od lat.
Ale kiedy wchodzę do terminalu,
nie przejdę nawet 400 metrów, a oni…
Nim wpuścimy państwa na pokład, musimy sprzątnąć samolot.
I dosłownie jeden gość chodzi z odświeżaczem…
Dobra, możecie wpuszczać.
Wpuśćcie to bydło. Dosłownie wszystkich.
Numer 1 do 1000.
Myślę: „To ja”.
To jak elektryczny football. Wszyscy na siebie wpadają.
A potem…
widzę stewardessę
w szortach, bo to fajowa linia lotnicza.
Zdradzę wam sekret. Nikt nie czuje się fajowo.
Ona nie. Ja nie.
Jest zlana potem,
bo Vegas to ich hub. To żargon.
Więc idzie w ten sposób rękawem do samolotu.
Proszę wsiadać. Wszyscy wsiadać do samolotu.
Musimy opróżnić bramkę.
Tylko na tym im zależy. Opróżnić bramkę.
Do bramki, bramka, przejść. Iść.
Jesteśmy w samolocie. Robię tak. A ona: „Proszę”.
Proszę nie szukać miejsca przy przejściu. Nie ma.
Są tylko środkowe. To jedyne linie z samymi środkowymi miejscami.
Choć to niemożliwe.
Mamy tylko środkowe miejsca. Nawet nie podnoś oczu na półkę.
Są pełne. Zamknięte.
Są pełne od 4 rano.
Nie ma miejsca na kabel telefoniczny, monetę ani cukierka. Proszę usiąść.
I położyć graty na kolanach.
Zapłaciłeś 49 dolarów.
Zawarłeś pakt z diabłem. Wiedziałeś, w co się pakujesz.
Spadaj i się zamknij.
Więc siedzę z moimi gratami na kolanach.
Pytam sąsiada, czy będzie jedzenie.
Ten gość myśli, że będzie jedzenie! Ja na to: „Nie, tylko pytam”.
Oto sytuacja z jedzeniem.
Zostało nam pięć paczek orzeszków.
W połowie lotu wystrzelimy je z pistoletu do gadżetów.
Jasne? Skupcie się i uważajcie.
W jednej z nich są pieczone z miodem. Wygrana jak w totka.
Jeśli macie alergię na orzeszki, to słabo. Dwie są otwarte.
Przesiąkasz nimi, Madge, więc…
wyczołgaj się i umrzyj w toalecie.
Ale są bardzo mili. Gdy wyszedłem z samolotu, powiedziałem
„Wiecie co? Chcę wam podziękować,
bo wszyscy są na zwolnieniu i loty są opóźnione,
więc doceniam to, że się stawiliście.
A ona: „Wiem. Przyszłam z covidem”.
„Wiem i dziękuję”.
O to mi chodzi. Jesteście ponad tym.
Geniusz porno.
Zabrałem… Boże, to Rolex.
Ale głupie.
Ostatnio leciałem prywatnym odrzutowcem i chwalę się tylko dlatego,
że rzadko to robię.
Widzę dziewczyny na Instagramie.
Czemu każda modelka jest w prywatnym odrzutowcu?
Wiecie, jakie to drogie?
„Te dziewczyny to luksusowe dziwki”.
Ciężko to wytłumaczyć, ale…
One nie znęcają się nad tymi grubymi rybami.
Powiem wam po występie.
Ale nie po to tu jesteśmy.
Wiem, ile kosztują prywatne odrzutowce.
Są takie duże. Są jak termometr.
Nie ma ich na Instagramie, bo to wstyd. Byłem w nich.
Są wysokie na 60 cm. Jak aparat do rezonansu.
Leżę…
Miałeś rezonans magnetyczny.
Chcę tę ścieżkę dźwiękową, by się zrelaksować.
Młotek.
Ale tak, leciałem raz klawym samolotem.
Zabrali mnie na występ w Jackson Hall.
Byłem podekscytowany. Zabrałem kumpla. Lecimy.
To klawy odrzutowiec, więc siedzę sobie jak luksusowa dziwka.
Siedzę sobie
i wszystko idzie dobrze.
Wtem niczym sąd ostateczny zjawia się pilot.
Robi tak…
Myślę:
„Czy ten żartowniś pali?”
A on mówi: „Coś wam powiem.
Jesteśmy
jakieś 30 minut od celu,
ale będzie naprawdę źle”.
Złe podejście do pacjenta. Ja na to:
„Jak to bardzo źle? Co masz na myśli? Jak?”
„Wiatr z prędkością 200 km/h i burza śnieżna,
więc będzie naprawdę źle.
Ale wiecie co?
Pójdziemy na całość”.
Odszedł bez słowa.
Co to ma być?
Pójdziemy na całość. Co to znaczy?
Mój kumpel mówi: „Idziemy na całość”. A ja: „Czyli co zrobimy?”
Będzie strasznie?
Nie robi się tego?
I nagle…
A ja…
Jestem na rodeo. Moja dietetyczna cola ląduje na suficie,
Przerażające. Znacie ludzi, którzy się śmieją, gdy się boją? Ja sikam.
Sikam wokół. Nieważne.
Uspokaja się na chwilę.
Kumpel mówi: „Idź go zapytaj”. Idę.
Już jestem chory.
Mówię: „Wcześniej…”, a on: „Czego?” Ja na to: „Jestem klientem!”
Nie krzycz na mnie.
„Mówiłeś coś o pójściu na całość. Nie musimy tego robić.
Nie interesuje mnie twój popis”. On na to: „Hej.
Słuchaj, jeśli widoczność nad pasem sięga 30 metrów, to ustawowo
możemy lądować”.
Ja na to:
„Ustawowo?”
Brzmi niedobrze. Nie chcę…
„Mamy dziesięć sekund. Siadaj!”
Ja na to: „Cholera, czemu ja cię słucham?”
Siadam i czuję…
Nie do wiary, jakie to straszne.
Wyglądamy przez okno. Śnieg. A potem pustka. I uderzenie.
„Rozbiliśmy się? Nie, wylądowaliśmy?”
Wstaję. Otwierają się schody…
Myślę: „Boże, przeżyłem”.
Schodzę po nich,
staję na płycie lotniska.
A tam z półtora kilometra pustkowia.
W promieniu półtora kilometra nie ma innego samolotu, więc pytam:
„Co się dzieje?”
A dwaj goście z ekipy robią to.
Pytam ich:
„Co się stało?” „Właśnie spadliście z chmur”.
Nie rozumiem.
„Wyłoniliście się na wysokości 6 m”.
„Właśnie się pojawiliście”.
„Gdzie są wszyscy?”
„Rany,
37 samolotów zawróciło”.
„Wylądowaliście tylko wy”.
„Zamknij się! Czemu zawróciły?
I słyszę za sobą: „Bo to frajerzy”.
Dziękuję wam za gorące przyjęcie.
Kocham was.
Jestem wdzięczny.
Napisy: Barbara Jasinowicz