Downloaded from YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ว่าไง
‎เจ๋ง
‎ขอบคุณครับมินนีแอโพลิส
‎เชิญนั่งได้
‎ดีใจที่ได้เจอพวกคุณ
‎ขอบคุณครับตรงระเบียง ขอบคุณมาก
‎ขอบคุณที่มาและจ่ายบัตรครึ่งราคา
‎ขอบคุณพวกคุณมาก ช่าง…
‎วันนี้มีคนพยายามกอดผม
‎พูดไปผมก็จะฟังดูทุเรศนะ แต่ว่า…
‎หญิงชราคนนี้น่ารักมาก
‎พอเธอเห็นผม เรายืนทื่อทั้งคู่ ‎เธอพูดว่า "ไม่นะ"
‎"รอเดี๋ยว"
‎"ไม่นะ คุณเป็นคนดังหรือเปล่า"
‎ผมตอบว่า "ใช่ ก็ดัง"
‎เธอเลยพูดว่า "ขอกอดหน่อย"
‎ผมตอบว่า "ไม่นะ" ‎ไม่ใช่เพราะผมไม่ชอบนะ
‎แต่ผมกลัว
‎เข้าใจใช่มั้ย
‎สมัยนี้ใครยังกอดกันบ้าง
‎ผมบอกว่า "เอาเป็นชนกำปั้นกันก็พอมั้ง"
‎เธอบอกว่า "ไม่ได้ มานี่เลย"
‎"ฉันชอบกอด"
‎เธอกางปีกออกกว้างแปดฟุต
‎แล้วก็พุ่งเข้ามากอด ผมเลยยอม
‎ผมบอกว่า "มาเลย ตายทั้งคู่นี่แหละ"
‎เพราะผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎แต่ผมนอยขนาดนั้นเลย
‎เออนี่ ไอ้คำพูด "ฉันชอบกอด" เนี่ย ‎เราเลิกพูดกันซะทีได้มั้ย
‎มันใช้ไม่ได้แล้ว
‎ฉันชอบกอด แค่เนี้ยเหรอ
‎ไม่ต้องถามอะไรแล้วเหรอ
‎เห็นกันอยู่ว่าไม่ควรจะใช้ได้แล้ว
‎และแน่นอนว่ามีเป็นร้อยเหตุผล ‎ที่ใช้ไม่ได้สำหรับผู้ชาย
‎ลุงผมก็พูดแบบนี้ มานี่ เข้ามา
‎ฉันชอบจับก้น เข้ามาเลย
‎ขอบีบหน่อย
‎ไม่นะ ไม่เป็นไร
‎ฉันชอบบีบก้น
‎อย่าทำตัวแปลกๆ สิ
‎ฉันจับก้นและชอบด้วย
‎ไม่ เราเข้าใจตรงนั้น
‎ฉันเป็นคนหัวโบราณ
‎มันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของฉัน
‎ฉันเป็นคนชอบปาดกลีบอูฐ
‎นั่นเป็นนิสัยฉันเอง
‎ขอปาดข้อนิ้วนิดเดียว
‎ฉันไม่รู้สึกด้วยซ้ำ
‎ไม่มีปลายประสาท
‎โมโหไม่ได้นะ
‎ไปถามครอบครัวฉันสิ
‎ฉันทำมาตั้งนานแล้ว
‎ฉันชอบลวนลามคนบ้าง ‎ไม่เคยมีใครว่าอะไร
‎ฉันไม่อยากเปลี่ยน
‎อย่าทำเป็นตาสว่างนักเลย ไม่เอาน่า
‎ผมคิดว่านั่นหมดยุคไปแล้ว
‎แต่ผมมาจากแคลิฟอร์เนีย และ
‎ไม่รู้ว่าได้ยินกันหรือเปล่า
‎แต่เราล็อกดาวน์สองสัปดาห์มาสามปีแล้ว
‎และมันกำลังแย่มาก
‎มันยากมากที่มีการล็อกดาวน์ ‎เพราะพอผ่านไปหกเดือน
‎ผมก็คิดว่า
‎"ไหนว่าจะแค่สองสัปดาห์ไง"
‎"มีใครบอกอะไรกับคุณบ้าง"
‎"ผมยังอยู่บ้าน"
‎แล้วผู้ว่าการรัฐของเราก็ออกมา
‎บอกว่าเขาจะจัดงานแถลงข่าว
‎แล้วประกาศว่าเขาจะให้เปิดสถานที่ต่างๆ
‎ผมแค่อยากให้ร้านอาหารเปิด
‎ผมสนใจอยู่แค่นั้น
‎ผมคิดว่า "ดี"
‎"เปิดร้านอาหารกัน"
‎พอเขามาออกทีวี
‎โคตรเสียเวลาเลย เพราะเขาพูดว่า
‎"เริ่มจากวันจันทร์ เราจะไปทีละขั้นจากสีม่วง"
‎ผมคิดว่า "เจ๋ง"
‎"ไม่รู้เลยว่าคืออะไร เอาเลย"
‎"ตั้งแต่วันจันทร์ เราจะเปิดเหมืองหิน"
‎"ร้านซ่อมอุปกรณ์ยิงธนู"
‎เขาว่าไงนะ
‎เขาพูดว่ายิงธนูเหรอ
‎"ศูนย์ประดิษฐ์เดโคพาจ"
‎"เขตรักษาพันธุ์หนอนผีเสื้อ"
‎นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‎เกิดอะไรขึ้น
‎แล้วร้านอาหารล่ะ นั่นระดับสีส้ม นั่นมัน…
‎ไม่รู้เหรอ คุณไม่… นั่น
‎อีกปีครึ่ง แต่…
‎น่าเบื่อชะมัด
‎แล้วไม่กี่เดือนหลังจากนั้น
‎ก็มีเสียงกระซิบว่าจะมีวัคซีน จำได้มั้ย
‎ไฟเซอร์ ผมพูดไม่ถูก ไฟเซอร์
‎แต่แล้ว
‎อยู่ดีๆ หลังจากรอมาทั้งปี
‎อยู่ดีๆ ก็มีวัคซีนสามตัวออกมาพร้อมกันในวันเดียว
‎น่าสงสัยนะ ผมไม่สนแม่งหรอก
‎ผมยินดีจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ‎จิ้มมาเลย ไปกินกัน
‎เข้าใจใช่มั้ย แบบว่า… มันมีพิรุธนะ
‎สัปดาห์เดียวกันเลย
‎ผมพร้อมแล้ว
‎ผมไม่สนหรอก
‎ไปเลย
‎แล้วมันก็เหมือนเป็นการแข่งม้าอยู่สักพัก
‎ไฟเซอร์มาแล้ว ดูเหมือนไฟเซอร์จะเป็นเจ้าแรก
‎แล้วโมเดอร์นาก็กระชั้นชิดเข้ามา โมเดอร์นา…
‎นั่นใคร แอสตราเซเนกา
‎ตามติดมาแล้ว
‎เอาเป็นว่าไฟเซอร์ชนะ แล้วไฟเซอร์ก็ออกมา
‎พวกเขาก็ประกาศกัน
‎ภูมิใจมาก ประกาศว่า "เราคือไฟเซอร์"
‎เรามีประสิทธิภาพ 90%
‎ผมแบบว่า "ว่าไงนะ"
‎สาบานได้เลย
‎ผมนึกว่าเขาพูดประสิทธิผลผิด
‎ผมเรียนวิทยาลัยชุมชน ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร
‎ผมบอกเพื่อนว่า "ไอ้โง่นี่พูดผิดสามครั้งแล้ว
‎ไม่มีใครบอกอะไรเขาเลย"
‎เราคือไฟเซอร์ มีประสิทธิภาพ 90% ‎และเราต้อง
‎เก็บที่อุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์ 25,000 เซลเซียส
‎ผมก็คิดว่า "ไม่เป็นไร"
‎มีข้อบกพร่องนิดหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร
‎ตู้เย็นผมจะทำอะไรได้
‎แต่ก็ได้ เอาตามนั้้น
‎วันรุ่งขึ้น
‎เราคือโมเดอร์นา
‎เรามีประสิทธิภาพถึง 95%
‎อ้อ
‎และเราเก็บในอุณหภูมิห้องได้
‎ผมฟังอยู่
‎วันรุ่งขึ้น เราคือแอสตราเซเนกา
‎เรามีประสิทธิภาพ 96%
‎และเป็นบาธบอมบ์ด้วย แม่เจ้า
‎เอาเว้ย
‎อันนี้ฟังดูง่ายมาก
‎เรียบร้อย
‎จากนั้นคุณหมอขี้โมโห ผมเหลืออดกับเขาแล้ว
‎ไม่ได้ว่านะ แต่
‎เสียอารมณ์ชะมัด
‎เอาแต่ข่าวร้ายมาเป่าหูอยู่ได้
‎ไม่มีมารยาทข้างเตียงเลย ‎ทุกครั้งที่เห็นหน้า ต้องบอกว่า
‎"คิดว่าไงครับ" "จะยิ่งแย่ลง"
‎"ถ้าผมต้องเดาโดยไม่มีข้อมูลอะไรเลยนะ
‎ผมว่าจะแย่ลง"
‎"ทุกอย่างจะแย่ ยิ่งแย่และโคตรแย่"
‎ไม่ว่าจะยังไง ผมแบบว่า "ปัดโธ่เว้ย"
‎"มีความหวังบ้างมั้ย ขออย่างอื่นบ้าง"
‎"หมอคนอื่นว่าไง"
‎"ไม่ ถามผมนี่แหละ มันเลวร้ายมาก"
‎และมีตัวเลขนับยอดผู้ตายอยู่ตรงมุมด้วย
‎น่ากลัวมาก
‎ผมต้องเอามือบังไว้เลย เพราะเห็นแล้วหดหู่
‎เหมือนรายการระดมทุนของเจอร์รี่ ลิวอิส ‎"ทิฟฟานี่ ว่ามาเลย"
‎"เราถึงล้านคนแล้ว" แบบว่า…
‎เห็นแล้วรู้สึกไม่ดีเลย
‎คุณหมอขี้โมโห
‎เขาพูดอยู่ได้
‎"เดี๋ยวจะมีระลอกที่ห้านะ ‎เตือนแล้วนะ ระลอกที่ห้า"
‎พอมีระลอกที่ห้าจริงๆ เขาดันตื่นเต้นซะงั้น
‎เขามีความสุขมาก ฝันที่เป็นจริง
‎ผมแบบว่า โธ่เว้ย! เขากลับทำเป็น
‎"ได้ออกทีวีอีกแล้ว แต่งหน้า ‎เอาละนะ ส่องไฟมาเลย"
‎"จะต้องแย่แน่ ระลอกที่ห้า"
‎"จะแย่ยิ่งกว่าร็อคกี้ภาคห้าอีก" ‎ไม่จริงซะหน่อย
‎ไม่มีอะไรแย่กว่าร็อคกี้ภาคห้าแล้ว ‎เอาอะไรมาพูด
‎คุณพูดเหมือนเทรนเนอร์ในร็อคกี้ภาคห้าเลย
‎"หมัดนี้โดนแกแน่ แกต้องควาำแน่
‎แล้วแกจะต้องลงไปนอนในโลง"
‎มีสามคนที่รู้จักร็อคกี้
‎ที่จริงนะ…
‎ตอนผมย้ายมาลอสแอนเจลิส ‎ผมได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับ
‎สตอลโลน
‎เพราะผมคิดว่าปีที่แล้ว
‎ที่เขาถูกกล่าวหาเรื่อง "มีทู" ‎ผมไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า
‎แต่ก็มีข่าวออกมา
‎ผมจำได้ว่าตอนที่ย้ายมาใหม่ๆ
‎ผมได้ยินข่าวลือโง่ๆ เกี่ยวกับเขา
‎ลือกันว่า
‎"นกเขาของเขาไม่ขัน"
‎นกเขาไม่ขัน
‎ได้ยินชัดแล้ว ผมก็คิดว่า
‎ผมอยู่ที่ปาร์ตี้กำลังดื่มเบียร์อยู่ ถามว่า
‎เกิดอะไรขึ้น
‎พวกเขาบอกว่า "ตอนถ่ายเรื่องแรมโบภาคสาม ‎เขาฉีดสเตียรอยด์"
‎ซึ่งผมเห็นจริงนะ ‎ไม่บอกหรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ว่า…
‎เดาว่า
‎ยิ่งกว่านั้น
‎บ้าบอเหมือนที่เขาว่ากันเลย
‎"เขามีเครื่องปั๊มอยู่ตรงนั้น
‎เหมือนหัวปั๊มน้ำหอมติดตรงสะโพก ‎เพื่อทำให้นกเขาลุก" ผมบอกว่า
‎"เป็นไปได้เหรอ ไม่มีทาง"
‎ผมคิดว่า "ไม่มีทางเป็นจริงไปได้ ‎เพราะผมคงเอาด้วย"
‎ใครไม่เอาบ้างล่ะ
‎เอามาสามอันเลย ขอสำรองไว้สักสองอัน
‎ผมคิดว่า "ทำไมจะไม่อยากได้"
‎ออกจะเจ๋ง
‎ผมนึกภาพเขาไปปาร์ตี้สมัยนั้น
‎เขามีสาวๆ อยู่ที่คฤหาสน์
‎เขาบอกว่า "พอดื่มแก้วนี้เสร็จ เราน่าจะไป
‎ห้องนอนใหญ่กันนะ"
‎อะไรนะ
‎แล้วเธอก็บอกว่า
‎"ฉันคงจะดื่มอีกแก้วหลังจากนี้"
‎เขาบอกว่า "ไม่มีปัญหา"
‎บ้าจริง
‎เอาจริงนะ มุกเมื่อกี้มีแต่เสียงเอฟเฟกต์
‎เล่นมุกเสียง
‎ไว้เราตัดต่อออก
‎พรุ่งนี้ผมต้องเจ็บแน่
‎ที่จริงผมมีเสื้อโค้ตตัวใหญ่เอาไว้ใส่ที่มินนิโซต้านะ
‎ใช่
‎พวกเขาไม่ได้ล้อเล่นนะ
‎มีเครื่องหมายลบอยู่หน้าตัวเลขอุณหภูมิด้วย
‎ผมคิดว่า "เป็นไปไม่ได้"
‎ผมไปแอลเอ ไปร้านหรูๆ สักร้าน บอกว่า
‎"ผมต้องการเสื้อโค้ตกันหนาวตัวใหญ่ๆ" ‎พวกเขาบอกว่า "ตัวนี้ดีมาก"
‎"เป็นแจ็กเก็ตบุนวม แต่ข้างนอกเป็นหนัง"
‎ผมคิดว่า "อ้อ"
‎พวกเขาบอกว่า "แร็พเปอร์มากมายซื้อไป"
‎ผมก็บอกว่า "ซื้อเลย"
‎ถ้ามีคนบอกว่ามันเจ๋งและเป็นแร็พเปอร์ ผมซื้อแน่
‎ไม่มีปัญหา ผมก็ไปซื้อ
‎พอใส่ ผมก็คิดว่า
‎"อยากใส่ตัวนี้ไปเล่นสกีแล้ว" ‎คนขายบอกว่า…
‎"เป็นผมคงไม่ใส่ไปเล่นสกีนะ"
‎คุณจะไม่ใส่
‎เสื้อโค้ตกันหนาวในหิมะเหรอ เขาส่ายหน้า
‎"คุณจะใส่ตากฝนมั้ย"
‎"ไม่ๆ"
‎"ผมจะไม่ใส่ตากหิมะ
‎ฝน ฝนลูกเห็บ หิมะตกปรอยๆ ฝนพรำๆ
‎ลมพัด ลมโชย
‎ช่วงเช้าตรู่ สุริยคราส…
‎ช่วงสนธยาหรือช่วงโพล้เพล้"
‎"ที่จริงมันเป็นเสื้อโค้ตใส่ในร่มมากกว่า" ‎ผมตอบว่า "เออๆ"
‎ใส่ในห้องนั่งเล่นเหรอ ‎เขาตอบว่า "ห้องครัว"
‎เป็นเสื้อโค้ตที่ใส่เพื่อถ่ายลงอินสตาสแกรม
‎คุณแค่ถอดมันออก
‎ถ่ายรูป
‎ใส่กลับเข้าไปในตู้เสื้อผ้า
‎ผมถามว่า "นี่เท่าไหร่ 90,000 เหรอ" ‎แล้วผมซื้อเพราะอะไรรู้มั้ย
‎เพราะผมไม่อยากดูงี่เง่า
‎ปีนี้ผมไปออกรายการเดอะแบชเลอร์มา
‎แบช
‎อินพาราไดส์
‎ซึ่งออกจะ… คุณก็รู้นี่ว่าเป็นยังไง
‎เรื่องที่ตลกที่สุดคือเมื่อผมไปที่นั่น
‎เพราะพวกเขาให้ผมบินไปเม็กซิโก แล้วบอกว่า
‎"คุณจะได้พักในโรงแรมสี่ดาว"
‎ไม่ยักรู้ว่าเป็นสี่จาก 1,000 ดาว
‎ผมอยู่ในโรงแรมรูหนู และมัน…
‎ฟังดูแรงนะ แต่มันเป็นบ้าน
‎แต่บันไดขึ้นห้องผมอยู่นอกบ้าน แปลกมาก
‎ผมอยู่ในห้อง มีปูเต็มไปหมด
‎ข้างนอกมีปูเป็นล้านตัว ‎ข้างในมีอีกหมื่นตัว ผมบอกว่า
‎"ผมไม่ชอบปู มันทำผมขยะแขยง
‎มีเยอะเกินไป
‎ผมกังวลและมันโคตรน่ากลัวเลย"
‎ผมบอกผู้ชายคนหนึ่ง
‎"ที่นี่มีปูเยอะเกินไป"
‎เขาพูดว่า "นี่มันฤดูปู" ผมบอกว่า
‎"แต่ไม่ใช่ในบ้านสิ ให้มันอยู่ข้างนอก" ‎เขาตอบว่า "แต่ปูมันบ้า"
‎ผมบอกว่า "นั่นไม่ใช่คำตอบนะ"
‎"นี่มัน… รู้มั้ยว่าผมอยากทำอะไร"
‎"ผมไม่อยากให้มันอยู่ในนี้ ‎เพราะผมโคตรกลัวและผมขี้ป๊อด"
‎และมันน่าขยะแขยง มันเดินเอียงข้าง น่าขนลุก
‎อะไรล่ะๆ
‎พอมองตาพวกมัน มันก็จะ…
‎มันลุกขึ้นแล้วชู…
‎หั่น สับ!
‎มันอยากฆ่า ไม่มีเกรงกลัวคุณเลย
‎มันเป็นแค่แมงมุมที่มีชื่อเสียงดี
‎ผมไม่รู้ว่าใครชอบปูได้ยังไง ‎ยิ่งเวลามันเคาะหน้าต่าง
‎มันแบบ… โคตรน่ากลัว
‎ผู้ชายคนนั้นก็บอกว่า "อือ" ผมบอกว่า ‎"ผมอยากให้มีน้อยกว่าร้อยตัวในบ้านนี้"
‎และแม้แต่ในห้องผมที่อยู่ชั้นสอง
‎ก็มีปูรออยู่ในนั้น
‎ตอนผมเข้านอน มีปูอย่างน้อยเจ็ดตัว
‎ผู้ชายคนนั้นพูดว่า "มันไม่ขึ้นเตียงคุณหรอก"
‎ผมบอกว่า "เดี๋ยว มันปีนผนัง 20 เมตร ‎เพื่อเข้าห้องผมได้นะ"
‎ผมคิดว่ามันจัดการฟูกสปริงได้นะ
‎เพราะเปิดไฟอยู่ด้วย
‎ผมเลยต้องนอนแบบนี้…
‎แล้วมันก็ทำแบบนี้…
‎พอผมลืมตา มันก็…
‎ผมก็หลับ…
‎ยังกับเรื่องสควิดเกม เกมไฟเขียวไฟแดง
‎ไม่ชอบเลย
‎มันเห็นก่อนได้ยังไง
‎ผมถามว่า "มันเข้าห้องผมมาได้ยังไง"
‎ใต้ประตูผมมีช่องกว้างเท่านี้
‎มันไม่ต้องเบียดตัวเข้ามาด้วยซ้ำ ‎เดินสวนสนามมาได้เลย
‎มันเข้ามาได้เลย ไม่มีใครสน
‎แล้วผมก็ลงไปหาผู้ชายคนนั้น พยายามอธิบาย
‎ผมไม่ชอบที่มันร่วงลงมาจากเพดานใส่ผม
‎เขาตอบว่า "แหม ก็นั่นแหละ" ‎ผมก็มองที่บันได
‎มีหางปุกปุยกำลังเดินขึ้นบันไดไปข้างบน ‎ผมถามว่า
‎"เห็นหางที่กำลังเดินขึ้นห้องผมมั้ย" ‎เขาบอกว่า
‎"นั่นอาจจะเป็นเสือจากัวร์"
‎ขอโทษนะ
‎ผมฟังไม่ทัน
‎เขาพูดว่า "จากัวร์"
‎ผมก็ถามว่า
‎"คุณไม่ได้พูดว่าเสือจากัวร์ใช่มั้ย"
‎เขาตอบว่า "ใช่"
‎อย่าพูดซะดี๊ด๊าสิวะ
‎คุณน่าจะบอกว่า "เออ เสือจากัวร์ว่ะ"
‎"คุณอาจจะตายได้" แต่เขาบอกว่า "ใช่"
‎เขาบอกข่าวดีผมว่า "แต่คืองี้นะ
‎มีไม่กี่ตัวหรอก"
‎โอเค
‎ผมได้ยินว่าตัวเดียวก็ทำป่วนได้แล้ว แต่ก็ได้
‎ผมมองอีกครั้ง หางนั้นเดินลงมาแล้ว
‎เขาพูดว่า "อ๋อไม่ใช่ นั่นมันแค่ตัวลีเมอร์"
‎ผมก็บอกว่า "ตัวลีเมอร์ ค่อยยังชั่ว"
‎ไม่รู้เลยว่าคืออะไร แต่ต้องดีกว่าแหละ
‎ผมพูดว่า "ลีเมอร์" แล้วก็เห็นตัวจริง
‎พวกมันอยู่ตรงประตูกระจก พยายามเข้ามา
‎มันเคาะส่งรหัสมอร์สกับเพื่อนๆ
‎บอกว่า "เที่ยงคืนปุ๊บฆ่า" ‎แล้วก็รวมตัวกัน
‎แล้วลีเมอร์ตัวนึงก็โผล่หัวขึ้นมา ‎ผมคิดว่า "น่ารักดีแฮะ"
‎มันแบบว่า "ไง" ‎หยิบปูขึ้นมาสามตัว แล้ว…
‎โธ่เว้ย!
‎มันชี้ว่า "นายเป็นคนต่อไป นายอยู่ข้างบน" ‎ผมงงเลย "แกจะไปรู้อะไร"
‎ผู้ชายคนนั้นบอกว่า "ผมต้องไปแล้ว"
‎นี่ฤดูลีเมอร์เหรอ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎เอาเป็นว่าลีเมอร์จากไป ‎แล้วผมก็ไปรายการแบชเลอร์อินพาราไดส์
‎ซึ่งเป็นเทศกาลอึ๊บกันไม่หยุด ‎คุณรู้ดี พยักหน้าใหญ่เลย
‎ให้ตายเถอะ ช่างเถอะ
‎พอเรื่องนี้ละกัน ‎ผมจะเล่าเรื่องแม่ที่น่ารักของผม
‎แม่ผม
‎ผมกลับบ้านตอนคริสต์มาส แม่น่ารักมาก
‎เราถ่ายรูปตอนดินเนอร์กัน โพสต์ลงเฟซบุ๊ก
‎ไม่ได้ถามใครก่อน
‎แม่ทำอย่างนั้น ได้ห้าไลก์ก็ดีใจแล้ว
‎แม่มีหมาชื่อสกูบี้ น่ารักมาก
‎แม่มี
‎หมาชื่อสกูบี้ สกูบี้เป็นหมาไส้กรอกน่ารักและ…
‎ตัวผอมแกร็น หูชี้ขึ้นหนึ่งข้างและ…
‎แต่ตอนนี้สกูบี้อ้วนปี๋เลย
‎มันเคยดูเหมือนแบรนโดสมัยหนุ่มๆ
‎สกูบี้เคยหน้าเข้มแบบนี้
‎แต่ตอนนี้ดูเหมือนแบรนโด ‎ในเรื่องก็อดฟาเธอร์ภาคสิบ
‎มันอ้วนมากเพราะกินขนม เวลาเห่าก็เห่าแบบนี้
‎เห่าแบบหมาอ้วน นึกออกมั้ย
‎มันเคยเห่าแบบ… ตอนนี้กลายเป็น…
‎ผมก็งง "ตกลงนี่เห่าหรือไอ"
‎ดังนั้น…
‎เวลาแม่ไม่อยู่ แม่ก็รู้สึกผิด ‎เพราะมันกิน 24 ชั่วโมงเลย
‎และแม่มีเครื่องเรียกว่าเฟอร์บี้
‎ที่ยิงขนมออกมาจากผนัง
‎เวลาไปคอสต์โก แม่ก็ยิ่งให้อาหารมันเพิ่ม
‎แล้วมันก็แบบ…
‎หูตั้ง…
‎มันแบบว่า "มีผีเหรอ"
‎แทนที่จะกลัว
‎"เอาไว้ห่วงเรื่องผีบ้านผีเรือนทีหลัง"
‎ขอกินขนมไส้กรอกก่อน
‎แล้วมันก็…
‎คลานไปเหมือนลอดใต้รั้วลวดหนามที่ค่ายทหาร
‎พอไปถึงขนม มันก็ดม…
‎"ฉันทำอะไร
‎กับชีวิตเนี่ย
‎กินตลอดเวลา"
‎"ชีวิตฉันเป็นวงจร ‎ของการเคี้ยวเอื้องและอ้วนขึ้น"
‎"ฉันต้องกินอยู่แล้ว"
‎"ฉันแค่คิดและพูดออกมาแต่ว่า…"
‎กลับไปที่โซฟา
‎เวลาผมแวะไปหา
‎ผมเรียก "สกูบี้!"
‎สกูบี้ก็จะทำแบบนี้
‎"มานี่"
‎ผมด่าว่า "ไปไกลๆ เลยสกูบี้ แกสิวิ่งไปที่ประตู"
‎"ฉันเป็นคนนะ" มันก็แบบว่า
‎"นั่งกับสกูบ มานี่"
‎"มานี่สิ"
‎"มานั่งกับสกูบี้หน่อย"
‎ไปตายซะ
‎ผมไม่ควรพูดแบบนั้นกับหมา แต่คุณก็รู้
‎คุณก็รู้ว่าเป็นยังไง
‎สกูบี้… ผมจะไม่เล่าเรื่องนั้นให้ฟัง
‎ผมจะเล่าว่า
‎คอผมสร้างปัญหาให้ผม
‎ผมไปนวดมา
‎ผมพยายามนวดกับมืออาชีพ
‎ที่โรงแรมหรู
‎ผมไปหาหมอนวด โทรลงไปเรียก
‎ผมไม่อยากฟังดูลามกนะ ‎แต่ผมถามว่า "ขอหมอนวดผู้หญิงได้มั้ย"
‎ผมขอหมอนวดผู้หญิงเสมอ
‎ผมจะได้ดูแมนหน่อย
‎โรงแรมก็บอกว่า "ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา"
‎แต่ตอนนั้นห้าโมงเย็นแล้ว ผมแบบว่า…
‎แล้วก็ได้ยินเสียง
‎ให้ตายเถอะ
‎ผมเดินไป
‎มองผ่านประตู
‎เห็นผู้ชายร่างยักษ์สูงสองเมตร
‎อยู่ข้างนอก ผมบอกว่า "ไม่เอา"
‎ผมบอกว่า
‎"ขอโทษนะ หาเครื่องฉีดสเตียรอยด์อยู่เหรอ"
‎"ผมเป็นหมอนวด"
‎ผมบอกว่า "ไม่ใช่หมอนวดผมแน่"
‎"ผมขอผู้หญิงไป" ‎เขาบอกว่า "ไม่มีผู้หญิงว่างแล้ว"
‎"เหลือแค่ผม ผมอ่อนโยนนะ"
‎ผมส่ายหน้า
‎"ผมไม่รู้ว่าทำไม
‎ผมไม่ชอบ ไม่เอา"
‎เขาพูดว่า "ไม่ เชื่อผมเถอะ"
‎"ผมดูตัวใหญ่แข็งแรง"
‎"แต่ผมอ่อนโยน ‎และยังไงโรงแรมก็คิดเงินคุณอยู่ดี"
‎ผมเลย "เอาก็ได้ เข้ามาสิ"
‎ความขี้งกของผมชนะไป
‎พอเขาเข้ามา ผมบอกว่า "ลองดูหน่อยละกัน"
‎เขาอุ้มผมขึ้นมาเหมือนตุ๊กตาผ้า โยนผมลงไป
‎ผมบอกว่า "ผมขึ้นเตียงเองได้ครับ"
‎ทำเอาผมดูเป็นคนอ่อนแอไปเลย
‎ผมงงเลย
‎แล้วก็… ผมแทบปีนขึ้นเตียงไม่ได้
‎ผมบอกว่า "โอเค ไม่นึกว่าจะสูงขนาดนี้"
‎แล้วก็…
‎ผมเอาหน้าลงไปตรงช่องเตียง จากนั้น
‎"บอกผมนะครับถ้าต้องการให้ทำอะไร
‎เพราะบอกอีกครั้ง ผม…" ‎"เออๆ อ่อนโยนมาก นวดไปเถอะ"
‎เพราะผมเป็นคนที่ไม่เคยบ่นตอนนวดเลย
‎เขาทำแบบนี้
‎หน้าผมก็แบบนี้…
‎แล้วเขาก็หักคอผม ผมร้อง…
‎ผมบอกว่า "ขอเบาๆ หน่อย" เขาสวนว่า
‎อย่าชู่ให้แขกเงียบสิ
‎ผมเป็นลูกค้านะ
‎แล้วเขาก็บอกว่า…
‎ผมก็…
‎นวดต่อไป…
‎ผมเจ็บปวดแสนสาหัสอยู่หนึ่งชั่วโมงเต็ม
‎ทุกอย่างเจ็บไปหมด ไม่มีอะไรสนุกเลย
‎แต่ผมก็ยังกล้าบอกระหว่างนวดว่า
‎"ขอแรงน้อยลงสัก 10 เปอร์เซ็นต์"
‎ผมโดนดุให้เงียบยังกับเป็นเด็ก
‎ผมนอนอยู่ตรงนั้น แล้วก็ลุกขึ้นให้ทิปเขา โรคจิต
‎ผมนี่แหละโรคจิต
‎ทิปด้วย
‎แย่ที่สุด
‎ผมให้ทิป
‎ผมบอกว่า "นี่" แล้วผมก็ขอโทษ
‎"ขอโทษนะ ผมไม่ได้ตั้งใจจะ… มันรู้สึกแปลกๆ"
‎"คุณเป็นผู้ชาย ผมไม่ชอบรู้สึกถึงขนแขนที่หลังผม
‎หรือนกเขาคุณดุนซี่โครงผมน่ะ"
‎"ผมมันหัวโบราณ"
‎เพื่อนผมบอกว่า "ถ้านายเจ็บคอ
‎ไปที่ร้านขายกัญชาในแอลเอ ‎ที่ถนนยักกา"
‎คุณไม่อยากรู้ด้วยซ้ำ
‎มันเป็นถนนที่เสื่อมโทรม ป่าเถื่อนที่สุดในฮอลลีวูด
‎น่าขยะแขยง มีคนถูกฆ่าตายที่นั่นประจำ
‎ผมไม่เคยไปเลย
‎ผมไม่เข้า 7-11 ที่นั่นเลย แล้วพวกเขาก็บอกว่า
‎คุณควรจะจอดรถแล้วสมัครใจ
‎เดินเข้าร้านบนถนนที่เลวร้ายที่สุดในอเมริกา
‎ที่เวลามีคนยิงกัน ตำรวจพูดว่า "ก็นั่นมันยักกา"
‎ตำรวจแชตหากัน
‎"ยักกา" อิโมจิยักไหล่
‎ปืนฉีดน้ำ นี่
‎ดังนั้น…
‎ผมก็ไป และมันไม่ใช่
‎เหมือนร้านแอปเปิลสะอาดๆ
‎แบบร้านไอโฟน
‎ไม่เลย มันดูเหมือนเรื่องมหาวิบัติสงครามซี
‎จากนั้น…
‎ผมสมัครใจไปที่ร้านเสื่อมโทรมนี้
‎ผมทักว่า "หวัดดี" ‎แล้วผู้ชายคนนึงก็…
‎ผมบอกว่า "ผมต้องการปากกากัญชา ‎หรืออะไรสักอย่าง"
‎เขาทำเป็น…
‎ผมถามว่า "คุณทำงานที่นี่เหรอ" เขาตอบว่า
‎ผมมีความวิตกกังวล
‎ผมบอกว่า
‎"ผมไม่สนหรอก ขอโทษนะ แต่ว่า…"
‎เขาบอกว่า "งานผมมันยาก"
‎ผมบอกว่า
‎"เออ ผมก็เกลียดทุกงานที่ผมทำมาตลอดชีวิต"
‎ผมทนพวกคนหนุ่มสาว ‎ที่อยากลาออกจากทุกอย่างไม่ได้
‎ผมบอกว่า "นี่ จะบอกข่าวร้ายให้นะ"
‎"ผมก็มีความวิตกตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้"
‎"มันไม่ง่ายขึ้นหรอก มันห่วยแตกตลอด"
‎"ถ้าคุณลาออก คุณก็จะสติแตกที่ไม่มีงานทำ"
‎"อดทนต่อไป เตือนไว้เลย"
‎"คิดว่าผมชอบเป็นคนล้างจาน ‎กับคนเก็บโต๊ะเหรอ ทำไปเถอะ"
‎เขาแบบว่า "โอ๊ย เครียด"
‎แล้วเจ้าของก็ออกมา "หวัดดีครับคุณสเปด"
‎เขายืดตัวขึ้นนิดนึง
‎"นี่จิมมี่ เราช่วยเขาเอง"
‎"ผมช่วยคุณเอง เจ้านาย"
‎"นี่ ไปดูแลคุณสเปดหน่อย"
‎เอาทอดมันปูใส่เฟนทานิลให้เขา แล้วก็หา
‎พวก…
‎ขนมใส่แอลเอสดี
‎ผมบอกว่า "ไม่เป็นไร ผมไม่เอา"
‎เขาบอกว่า "อย่างน้อยก็กินเยลลี่หน่อย"
‎"ผมเลี้ยงเอง" ผมเลยหยิบมากิน
‎เขาบอกว่า "อย่ากินหมดสิ" ผมแบบว่า…
‎"อย่ากินไอ้นี่หมดเนี่ยนะ"
‎"กินแค่หูพอ" ผมนี่แบบ
‎"อ้าวเฮ้ย ชิ้นติ๊ดเดียวเนี่ยนะ กินหมดแล้ว"
‎ผมควรกินแค่ส่วนหูเหรอ ชิ้นแค่นี้เอง
‎เขาบอกว่า "คุณจะเมาปลิ้นแน่" ‎ผมก็คิดว่า "เออ…"
‎"ไม่รู้สิ ถ้าให้คุกกี้ ผมก็กินทีเดียวหมดชิ้นเลย"
‎"อย่าบอกผมให้กินทีละเศษ"
‎"แยกชิ้นใส่ถุงสิ"
‎"ชิ้นนึงก็เมาทีนึง ผมจะได้เข้าใจ"
‎ผมไม่ชอบเรื่องพวกนี้ ‎เพราะผมดื่มแค่วอดก้าโซดาสองแก้วก็เมาแล้ว
‎สามแก้วเยอะไป แต่ผมกะเอาได้
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎"ผมกินนิดเดียวไม่ได้เหรอ" ‎"เป็นผมจะไม่กิน"
‎ทอดมันปูใส่เฟนทานิล
‎เฟนทานิลเป็นยาที่เลวร้ายที่สุดในโลก
‎พวกคุณก็รู้ มันเป็น…
‎ผมเคยอ่านว่ามันรุนแรงกว่าเฮโรอีนเป็นร้อยเท่า
‎ขอโทษ อะไรนะ
‎ไม่ใช่แค่สาม หรือสี่เท่า
‎เป็นร้อยเท่า
‎อเมริกา
‎เราเละเทะขนาดไหนเนี่ย
‎ให้ตายสิวะ
‎เฮโรอีนเป็นของเด็กเล่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ‎ถามจริง ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
‎"นายยังเล่นเฮโรอีนเหรอ" ‎"เปล่า แค่จนกว่าคนส่งเฟนทานิลจะมาถึง"
‎เฮโรอีนกลายเป็นยานอนหลับไปซะงั้น
‎แค่ผ่อนคลาย
‎แค่เล่นขำๆ
‎ให้ตายสิ
‎มีคนเคยเสนอยาให้ผม ‎ผมอยากให้คนบอกกันตรงๆ นะ
‎เวลาคนเสนอยาให้ผม ผมทำเป็นนิ่ง
‎ถ้าผมไม่อยากได้ แต่ผมไม่บอกไปตรงๆ
‎ผมเป็นพวกขี้แพ้ชะมัด
‎เคยมีคนเสนอเฮโรอีนให้
‎ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‎ผู้ชายคนนี้บอกว่า "สเปด" ผมถามว่า "ว่าไง" ‎"อยากเล่นเฮโรอินมั้ย" ผมบอกว่า
‎ไม่เป็นไร
‎ผมทำอะไร ชะงักทำไม
‎ผมทำอะไรเนี่ย
‎ผมมัวคิดอะไรอยู่
‎ผมไม่เล่น แต่ผมต้องทำเป็นคิด
‎ผมแบบว่า
‎ว้า เพิ่งกินข้าวมา
‎บ้าจริง
‎นี่กี่โมงแล้ว
‎บ้าเอ๊ย
‎นี่ดูเหมือนของดีด้วย
‎ของดีเหรอ
‎ใช้ ดูเป็นก้อนๆ ดี
‎เนียนๆ ไป
‎ให้ตายสิ ดูเหมือนของดีทำเอาพี้หนักได้เลย
‎ผมไม่รู้ว่าพูดอะไรอยู่ เข้าใจมั้ย
‎เดี๋ยวมาถามอีกนะ ขอสักครึ่งชั่วโมง
‎สาบานนะว่าจะมาตามหาผม
‎ผมแบบว่า "ดี"
‎รีบวิ่งไปขึ้นรถแล้วร้องไห้
‎เพราะบอกตามตรง ถ้าผมเห็นเฮโรอีน
‎ผมอยากโดดขึ้นบนเก้าอี้ ‎ร้องว่า "อี๋ หนู" แต่ว่า…
‎ผม…
‎ผมดูดีเหรอ ขอบคุณ
‎คุณพูดงั้นรึเปล่า
‎ผมคิดไปเองเหรอ
‎มันตลกดี เพราะว่า…
‎ผมน้ำหนักประมาณ 60 กิโลมาตลอด
‎และเรื่องน้ำหนักนี่เป็นเรื่องแปลกดี ‎สำหรับผู้ชายนะ
‎ผู้หญิงมักได้รับความกดดันมาก
‎แต่ผู้ชายไม่ค่อยเท่าไหร่ ‎แต่ก็ต้องพยายามดูแลรูปร่าง
‎ผมจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ชั่งน้ำหนัก ‎ตอนอายุประมาณ 30
‎ผมหนักประมาณ 60 กิโลกรัม
‎จากนั้นตลอดชีวิตของผม
‎ผมก็พูดว่าหนักเท่านั้นตลอด
‎ผมไม่เคยชั่ง ไม่เคยดูอีกเลย
‎"น้ำหนักเท่าไหร่" ‎"60 กิโล"
‎แต่ย่อมมีขึ้นมีลง ‎ผมน้ำหนักขึ้นนิดหน่อย
‎และมันก็ส่งผลเสียต่อผม เพราะผม…
‎ผมเล่นหนังเรื่องนึง เวลาเล่นหนัง
‎คุณต้องตรวจร่างกายสำหรับทำประกัน
‎นี่ข่าววงในฮอลลีวูดเลยนะ
‎คุณต้องทำแบบนี้กับหนังทุกเรื่อง
‎ตอนเราเล่นเรื่องขาใหญ่วัยกลับ ‎ผมต้องไปหาหมอเพื่อตรวจร่างกาย
‎และเรื่องขาใหญ่วัยกลับเป็นหนังที่คุณคงเคยดู
‎เพราะเราทำเงินให้ช่องทีบีเอสมาห้าปีแล้ว
‎แทบจะไม่ดูไม่ได้เลย
‎เหมือนเรื่องอะคล็อกเวิร์กออรินจ์
‎ดังนั้น…
‎เอาเป็นว่าผมโดนเรียกตัวไปพบหมอ…
‎แต่เวลาไปหาก็แป๊บเดียวมาก
‎แทบเหมือนตรวจหลอกๆ เลย ‎จนผมไม่อยากเข้าไป
‎ผมนิสัยเสียขนาดนี้เลย
‎หมอโทรเรียกผมไป ‎"เข้ามาตรวจร่างกายหน่อย"
‎"เราตรวจทางโทรศัพท์ได้มั้ย" ‎หมอบอกว่า
‎นี่คุณ…
‎ตรวจร่างกายทางโทรศัพท์เนี่ยนะ
‎คุณเคยเห็นผมทางช่องทีเอ็มซีนี่
‎ผมกระโดดโลดเต้นอยู่ในนั้น ผมสบายดี
‎เขาบอกว่า "ผมอยากให้คุณเข้ามา"
‎ผมก็บอกว่า "อดัมต้องไม่ชอบใจแน่"
‎ใช่ ผมอ้างชื่อแซนด์เลอร์ ‎ตอกหน้าพวกเขาทุกครั้งที่ทำได้
‎ทำให้พวกเขาตัวสั่น
‎แต่เขาบอกว่า "เข้ามาเถอะ"
‎ผมเล่นมุกนี้ประจำ เคยใช้ที่ทาโก้เบลล์ด้วย
‎วันนี้ไม่มีชาลูปาเหรอ
‎อดัมต้องไม่ชอบใจแน่
‎มีหรือยัง
‎เขาถามว่า "อดัมไหน" จึงไม่ได้ผลเสมอไป
‎แต่ว่า…
‎ผมกำลังจะไปหาหมอ ‎เขาบอกว่า ความดันเลือดนั่นนี่
‎"คุณหนักเท่าไหร่"
‎"60" หมอถามว่า "60 แน่นะ"
‎"คุณพยายามจะตบตาผมเหรอ" ‎ผมอึ้งเลย…
‎"หมอครับ ผมหนัก 60 จดลงไปเลย" ‎หมอบอกว่า
‎"ขึ้นไปชั่งเลย ‎แล้วผมจะทำให้คุณพูดความจริงให้ได้"
‎หมอ ก่อนหน้านี้ผมพูดเล่นนะ ‎แต่อดัมต้องไม่ชอบใจจริงๆ แน่
‎หมอบอกว่า "ผมยอมเสี่ยง"
‎ผมขึ้นไปบนตาชั่งโบราณของหมอแก่ๆ คนนี้
‎ตาชั่งที่มีคานสองด้านแล้วมีก้อนเหล็กแขวนอยู่
‎เหล็กดำๆ ก้อนเล็กๆ ข้างละ 20 กิโล
‎ผมจะเลื่อนไปที่ 50 กิโล
‎แล้วก็เลื่อนด้านนี้
‎ผมจะเลื่อนไปที่ 20 กิโล
‎ผมหนัก 65 เป็นวัวอ้วนตามที่คุณคิด
‎แต่ผมกลัวนะ
‎คุณพูดถึงอะไร ผมทำแบบนี้…
‎เพราะเมื่อผมขึ้นตาชั่ง ผมยกแขนขึ้น เลิกคิ้วขึ้น
‎คิดว่าเบาเหมือนขนนก
‎เพราะอยากตัวเบา
‎ไม่มีใครขึ้นตาชั่งทำท่าเป็น…
‎ผมเป็นอารีอานา กรานเด
‎ดังนั้น
‎ผมเลยทำแบบนี้
‎แล้วทุกคนในออฟฟิศก็ทำเป็น… ‎ผมบอกว่า "อ้าวเฮ้ย"
‎ผมน้ำหนักขึ้นนิดหน่อย
‎ผมชักลนลานแล้ว เหงื่อแตก
‎แล้วหมอก็บอกว่า "ลองใหม่" ‎ผมเลยทำเป็น
‎เอาละ เริ่มนะ
‎ผมเลื่อนไปที่
‎น้ำหนัก 68 กิโล แล้วเอาตุ้มหนึ่งโลเลื่อนไป
‎ผมเลื่อนไปที่ศูนย์
‎"ผมหนักเกือบ 68 กิโล บ้าเอ๊ย เอาแล้วไง" ‎แล้วผมก็คิดว่า "ให้ตายสิ"
‎เดี๋ยวนะ ถอดรองเท้าก่อน
‎ถอดถุงเท้า
‎ถอดกางเกง
‎กระเป๋าสตางค์ นาฬิกา ผมฉีดสเปรย์ใส่ผมมา
‎จดลงไปด้วย เอาละนะ
‎แล้วตาชั่งร้องเสียงดัง หมอเดินเข้ามา
‎ผมงี้ขายหน้าสุด หมอเลื่อนเหล็กข้ามหน้าผม
‎ทำบ้าอะไรเนี่ย
‎ตะคริวกินเหรอ
‎ขยับแล้ว หยุดได้
‎น้ำหนัก 75 กิโล
‎หยุดที่ 75 กิโล ผมแบบว่า…
‎"ไม่มีทางที่ผมมีน้ำหนักลึกลับเป็นสิบกิโล
‎อยู่ในตัวโดยที่ผมไม่รู้เรื่องเลย"
‎หมอบอกว่า
‎"อดัมต้องไม่ชอบใจแน่"
‎สิ่งที่ผมกลัวที่สุดเลย
‎แล้วผมก็บอกผู้หญิงคนนึง
‎"รู้มั้ยว่าผมมีน้ำหนัก
‎สิบกิโลกลิ้งไปมาอยู่ที่ไหนสักที่ในตัว
‎ที่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ตรงไหน"
‎เธอบอกว่า "ฉันรู้ ฉันก็น้ำหนักขึ้นมาสิบกิโลที่นม"
‎นั่นเป็นปัญหาปลอมๆ ‎ที่คุณพยายามเปรียบเทียบเหรอ
‎คิดว่าถ้าผมน้ำหนักขึ้นมาสิบกิโลที่จู๋กับลูกตุ้ม
‎ผมจะเครียดจนร้องไห้เหรอ
‎จู๋ผมใหญ่จัง ผมกินเยอะ
‎และลูกตุ้มผม ผมต้องใส่กางเกงวอร์มทั้งวัน
‎ไม่เลย ผมคงอยู่ที่พิซซ่าฮัต
‎กับผู้ชายทุกคน…
‎ผมรู้
‎กินเข้าไป
‎หมอตัวจริงของผมบอกว่า ‎"คุณต้องเข้ามาตรวจลำไส้"
‎ผมบอกว่า "ผมตื่นกล้อง"
‎ถ่ายรูปไม่ค่อยขึ้นน่ะ หมอบอกว่า
‎"ถ้าคุณไม่อยากมาตรวจ มีสิ่งที่คุณทำได้"
‎"ถ้าคุณอยากลองตรวจแบบที่
‎คุณก็
‎ถือกล่องเข้าห้องน้ำ ‎แล้วส่งกล่องมาให้ห้องแล็บตรวจได้
‎แล้วพวกเขาจะตรวจให้"
‎"ถ้าไม่เป็นมะเร็งก็รอดตัวไป"
‎ผมจะทำอย่างนั้น เอาตามนั้นเลย ผมก็เลย
‎อึใส่กล่อง
‎ส่งไปห้องแล็บ
‎พวกเขาส่งคืนให้ผมทันที บอกว่า
‎"กรุณาอย่าส่งมาให้เรา"
‎"หมอของคุณแกล้งคุณเล่น"
‎"ไม่มีทางที่เราจะคุ้ยกล่องใส่อึคุณ ‎แล้วตรวจว่า
‎คุณเป็นมะเร็งรึเปล่าได้ โง่หรือเปล่า"
‎"ฉันเคยเป็นแฟนกับเขาตั้งสิบปีที่แล้ว ‎บอกเขาว่ามันไม่ตลกแล้ว"
‎หยุดซะที
‎หมอถามว่า "คุณส่งไปรึเปล่า"
‎ผมบอกว่า "ส่งแล้ว" ‎หมอบอกว่า "ดีมาก"
‎ผมเกลียดเธอ
‎ผมเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย เอาผมมาพัวพันทำไม
‎คืนนี้ผมไปดินเนอร์ที่อร่อยมาก ‎ในร้านอาหารสวยๆ ในเมืองคุณ
‎ใช่
‎เมืองที่สวยงาม
‎ที่จริงแล้ว พนักงานต้อนรับ ‎พยายามชวนคุยสัพเพเหระ
‎ซึ่งก็ไม่เป็นไร
‎แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรมากมาย ‎เพราะเราเดินไปแค่สามเมตรเอง
‎"คุณสเปด เราตื่นเต้นมากที่ได้ต้อนรับคุณค่ะ"
‎"สัปดาห์นี้เป็นไงบ้างคะ"
‎"ผมกังวลเรื่องสุขภาพนิดหน่อย" ‎"ถึงแล้วค่ะ"
‎ผมมั่นใจว่าไม่เป็นอะไรหรอก
‎ผมไม่กังวล
‎ผมจะทำแคตสแกนแล้วส่งมาให้พนักงานดู
‎ผมมั่นใจว่ามัน…
‎เธอไม่สนใจเลย
‎แล้วผมก็นั่งลง และบางครั้งร้านก็สวยมาก
‎จนราคาปลาขึ้นอยู่กับราคาตลาด เคยเห็นมั้ย ‎ร้านไม่บอกว่าราคาเท่าไหร่
‎ผมคิดว่าพนักงานเสิร์ฟพยายามเดาว่า ‎คุณรวยขนาดไหน เพราะผมถามว่า
‎"ทูน่าราคาเท่าไหร่" เขาตอบว่า
‎ทูน่าราคา…
‎เจ็ดสิบดอลลาร์
‎ผมถามว่า "เจ็บสิบเหรอ" ‎เขาตอบว่า "สี่สิบ"
‎ไม่เลวเท่าไหร่
‎ผมคิดว่าเขาใส่หูฟังอยู่
‎"เขาใส่ชุดอะไร ลดราคาลงหน่อย"
‎"เขาใส่เสื้อคาวบอยเหรอ ลดลงอีก"
‎แต่บางครั้งถ้าพวกเขาทำเป็นหรูมาก ‎ผมจะทำเป็นโง่
‎พูดคำว่ากุ้งผิด
‎เพื่อดูว่าพวกเขาจะพูดแก้ผมมั้ย
‎มันเลยมักจะ
‎งี่เง่าเสมอ
‎ผมถามว่า "พวกคุณมีกุ้งมั้ย"
‎เขาตอบว่า
‎"มี"
‎"เรามีกุ้ง"
‎แต่เขาพูดไม่ได้ เขาต้องช่วยผมแต่พูดไม่ได้
‎ผมถามว่า "อ๋อเหรอ ก็ดี"
‎"คุณมีกุ้งสักห้าตัวมั้ย"
‎"บางสถานการณ์คุณก็ขอกุ้งแค่ห้าตัวได้"
‎"ไม่มีทางที่คุณจะเอากุ้งสิบตัวมาล้อมเป็นวงได้"
‎"ทำเป็นค็อกเทลกุ้ง"
‎"ไม่มีใครเคยพูดว่าค็อกเทลกุ้ง
‎มาก่อนเลยในโลก"
‎"คุณมีปลาอะไรบ้าง ถามจริง มีเนื้อกวางมั้ย"
‎ผมชอบไปแมคโดนัลด์
‎"วันนี้มีปลาทอดประจำวันเป็นอะไร"
‎ผมคิดว่าเมื่อวานเป็นปลากระพง
‎คิดว่านะ
‎งี่เง่าชะมัด
‎แต่แล้ว
‎แบตมือถือผมกำลังจะหมด ผมเลยถาม
‎ขอเสียบปลั๊กชาร์จหน่อย ‎"ฉันเอาไปชาร์จให้ได้"
‎ผมทำเสียง…
‎"ฉันจะรับไปชาร์จให้"
‎ผมก็…
‎น่ากลัวมาก
‎เธอบอกว่า "จะอยู่ใกล้ๆ นี่เองค่ะ" ผมก็งง
‎"ผมมองไม่เห็นด้วยซ้ำ"
‎ผมไม่ยอมแพ้หรอก
‎ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าอเล็ค บอลด์วินรู้สึกยังไง
‎ผมเข้าใจแล้ว
‎คุณไม่อยากฝากมือถือไว้ มีอะไรอยู่ในนั้นตั้งเยอะ
‎พอเอามือถือไปก็จะหาสิ่งเดียว
‎ข้อความ
‎ผมจะใส่กระสุนจริงในปืน
‎ถ้าไม่ใช่เรื่องนั้น…
‎จะหาอะไรได้
‎ผมไม่อยากให้พนักงานต้อนรับคนนั้นดูรูปผม
‎แล้วเจอรูปจู๋ 500 รูป
‎ที่ไม่ดีพอ
‎ไม่ดีพอ
‎ของผมไม่ขึ้นกล้องเลย ข่าวร้าย
‎อะไร คุณมี…
‎นั่นเป็นสกุลเงิน นี่คือโลกใหม่
‎คุณเคยต้องทำอย่างนั้น
‎นึกออกมั้ย ตอนท้ายน่ะ
‎ตอนนี้ใช้เกริ่นก่อนเลย
‎นี่จู๋ผม ถ้าคุณอยาก…
‎ชอบมั้ย อยากไปดื่มกาแฟกันมั้ย
‎เราพอจะเข้ากันได้หรือ…
‎เท่าที่ผ่านมาก็ดีนะ
‎ผมแก่จนต้องวาดภาพร่างจู๋เอา
‎เข้าใจใช่มั้ย ตั้งแต่ก่อนจะมีกล้อง
‎ลงสี
‎แต่ที่จริงนะ ผมเคยถามเพื่อน
‎"นายถ่ายรูปพวกนี้มั้ย…"
‎เขาตอบว่า "ถ่าย" ‎ผมถามว่า "จริงเหรอ"
‎ขอดูหน่อย แต่อย่าทำตัวแปลกๆ นะ ‎แต่ผมอยากเห็น
‎เขาก็เอารูปให้ผมดู มันเป็นแบบนี้
‎"นายไม่โด่เป็นมารยาทหน่อยเหรอ"
‎เขาบอกว่า "เธอรู้น่าว่าเธอชอบ ‎ยังไงฉันก็ส่งไป"
‎มันไม่ทำกันแบบนี้
‎เหมือนเอ็มมิเน็ม มีโอกาสแค่ครั้งเดียว
‎แล้วตกรอบ
‎ไม่มีใครมองหาคนมีแววหรอก
‎พูดเรื่องอะไร
‎ผมเลยถามผู้หญิงคนนึงว่า
‎"เคยได้รับรูปพวกนี้มั้ย" ‎เธอตอบว่า "น่ากลัวมาก"
‎ผมถามว่า "ผมต้องถ่ายรูปนึง จะทำไงดี" ‎เธอตอบว่า
‎"มีรูปนึงนะ"
‎"โอเค รูปไหนล่ะที่คุณชอบ"
‎"เขานอนตะแคง ถ่ายจากเท้าขึ้นมา
‎แล้วเขาบีบไว้ นอนบนข้อศอก
‎ผมต้องให้เพื่อนถ่ายให้เหรอ
‎มันแย่มาก ก่อนจะดูหนังแป๊บเดียว
‎ไปถอดเสื้อผ้าออก
‎อย่าทำตัวแปลก ผมนอนลง
‎ผมตบๆ ให้โด่นิดนึง
‎ทำให้มันเด้งขึ้นหน่อย ยัดใส่กางเกงใน
‎ให้มีเลือดสูบฉีดสักนิด แล้วฟังนะ
‎ผมจะบีบไว้แล้วคุณถ่ายรูปเมื่อนับถึงสามนะ
‎เอากล้องไปแล้วถ่ายเยอะๆ เลย
‎เดี๋ยวค่อยคัดออกทีหลัง
‎ถ่ายรัวๆ เลย
‎เอาละนะ หนึ่ง สอง สาม
‎บีบแล้ว ถ่ายเลย
‎มันแย่กว่าช่วยผมย้ายบ้านอีก
‎ผมลองแล้ว
‎"ผมจะถ่ายในบ้านละกัน"
‎แสงก็แย่มาก ผมไม่รู้อะไรเลย
‎ผมแค่แบบว่า "ถ่ายในห้องครัว"
‎มันโป๊
‎แสงไฟฟลูออเรสเซนต์น่ากลัว แย่มาก
‎ถ่ายโดรนหลังบ้าน
‎ผมตั้งโด่อยู่ เลยมองไม่เห็น ‎เหมือนนาฬิกาแดดเลย
‎แล้วผมก็ถ่ายจากด้านหลัง
‎ไม่เห็นจู๋ผมด้วยซ้ำ
‎แต่คืองี้นะ ผมพยายามลองอยู่
‎ผมระดมสมองอยู่
‎เห็นแต่ลูกตุ้ม
‎มันเป็นตลาดเฉพาะกลุ่ม
‎อย่านอนบนโซฟา
‎ไม่งั้นจะได้ลุคนกซุกตัวในรัง นั่นมัน…
‎ไม่น่าดูเลย
‎มีหลายคนเลิกติดตาม โดนบล็อกไปเยอะ
‎โดนรายงานสองครั้ง
‎ผมพยายามดูหนังโป๊มากขึ้น
‎มันยากนะ ผมแค่…
‎ผมมีข่าวดี
‎ผมเคยมีเซ็กซ์สามคนตอนเรียนมหาวิทยาลัย
‎เซ็กซ์สามคนตอนเรียนมหาลัยมัน…
‎ไม่ดีหรอก
‎มีผม เพื่อนผม แล้วก็ผู้ชายอีกคน เรื่องเป็นงี้
‎คือว่า…
‎ฟังนะ
‎คนที่สามควรจะเป็นผู้หญิง แผนเป็นอย่างนั้น
‎เราก็เตรียมทุกอย่างไว้
‎แล้วเธอก็ถอนตัวนาทีสุดท้าย
‎ผมบอกว่า "พาเขามาละกัน ซ้อมกันสักครั้งนึง"
‎"มาซ้อมให้คล่องตัว ดูว่าจะไปรอดมั้ย"
‎ผมหมายความว่า
‎จัดตำแหน่งน่ะ
‎พอมองย้อนกลับไป มันก็ดูเป็นเกย์นิดหน่อย
‎เพราะผมไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วน
‎แต่ไม่เป็นไร แต่ตอนหลัง
‎สิบปีต่อมาผมก็มีอีกครั้งนึง
‎แต่นั่นมันยิ่งแปลก ‎เพราะมีผม ผู้ชายคนนึงและผู้หญิงอีกคน
‎เราอยู่ในโรงแรม เตรียมตัวไปดูคอนเสิร์ต ‎ทุกคนดื่มเหล้ากัน
‎แล้วมีคนพูดว่า "มามีเซ็กซ์สามคนกันเถอะ"
‎ไม่มีใครรู้จริงๆ ว่าแปลว่าอะไร
‎ผมเลยไปหาเหล้าดื่ม จากนั้น
‎พวกเขาก็มีอะไรกัน เขาเดินออกมา ‎บอกว่า "ตานายแล้ว"
‎ผมก็…
‎ผมรู้สึกว่าได้ของเหลือเลย
‎ผมเป็นบ้ารึเปล่า
‎ตอนเขาชวนน่ะ
‎ผมรู้สึกว่าผมมีสิทธิทางกฎหมายอะไรสักอย่าง
‎น่าจะมีโฆษณาทนายเกี่ยวกับเรื่องนี้นะ
‎มีทนายสำหรับทุกอย่างนี่
‎เคยมีใครกล่อมให้คุณมีเซ็กซ์สามคน ‎แต่ดันได้เป็นคนรอต่อคิวมั้ยล่ะ
‎ผมเคยมี
‎คุณอาจได้รับเงินชดเชย
‎นี่จะเป็นคดีดังของผมเลย
‎แต่ผมพยายามดูหนังโป๊
‎เคยดูพวกเว็บโป๊มั้ย ‎เพื่อนผมบอกว่า "ดูเว็บนี้สิ"
‎"ผมดูเว็บอื่นไม่ได้"
‎ผมดูมาหลายร้อยล้านวิดีโอแล้ว ‎แต่ผมก็คิดว่า "ไหนดูซิว่ามีอะไรบ้าง"
‎แต่ผมไม่อยากติดอยู่ในนั้นตั้งสามวัน
‎ผมอยากแค่เข้าไปแล้วก็ออกมาเลย
‎ผมพิมพ์ว่า "วิดีโอใช้มือช่วย" ง่ายที่สุด
‎ขอแค่ได้ดู
‎มันเด้งขึ้นมา ข้างใต้เขียนว่า ‎"วิดีโออื่นๆ ที่เราคิดว่าคุณจะชอบ"
‎คุณเคยดู
‎วิดีโออื่นๆ ที่พวกเขาคิดว่าคุณจะชอบมั้ย
‎อันแรก วัยรุ่นถูกรุมโทรมในลิฟต์
‎ผมชอบอันนั้นเหรอ ‎ใช่ คุณจะชอบ
‎ไม่ ผมชอบวิดีโอใช้มือ
‎นั่นเบาๆ ออก
‎เราวิเคราะห์คุณแล้ว
‎ไม่สักหน่อย ผมพิมพ์ไปแค่สามคำ
‎ตอนนี้คุณกำลังหดหู่มาก
‎จริงเหรอ ใช้มือเนี่ยนะ
‎ถ้าไม่ดูตอนนี้ก็ต้องดูอีกสัปดาห์ต่อจากนี้
‎จะเอายังไง ผมกด "เดี๋ยวนี้"
‎มันรู้จักผมดีกว่านักบำบัดจิตผมอีก ‎แต่ผมคิดว่า…
‎พวกเขามีจู๋ใหญ่กันทุกคน
‎ผมอยากมีจู๋ใหญ่อย่างในหนังโป๊บ้าง
‎จากนั้น…
‎แล้วผมก็คิดว่า "แต่ผมอยากจริงเหรอ" ‎คงไม่มีวันเกิดขึ้นหรอก
‎ถ้าผมเจอตะเกียง มียักษ์จินนี่อยู่ในนั้น
‎จะต้องมีหลายอย่างเกิดขึ้นแน่
‎สมมติว่าจินนี่ออกมา
‎เขาถามว่า "ได้พรหนึ่งข้อ"
‎เดี๋ยว ผมทำไม่ได้
‎เข้าใจมั้ย เพราะว่า…
‎มันเห็นแก่ตัวไป
‎มีอะไรมากมายที่ผมแก้ไขได้
‎ผมไม่ทำหรอก แต่ถ้ามีพรสักสิบข้อ
‎ผมคงเก็บเอาไว้ขอทีหลัง
‎เมื่อจินนี่ไม่ได้สนใจแล้ว
‎ผมจะขอพรดีๆ ทั้งนั้น ‎จะรักษาโรค แต่ว่าท้ายที่สุด
‎ถ้าผมได้พรห้าข้อ แบบนี้สิยาก
‎อย่าให้ผมต้องคิดเลยเพราะว่า
‎ผมคิดว่าน่าจะเป็นข้อห้า
‎ผมรู้
‎ผมจะรักษาโรค แต่ว่าแม่งเอ๊ย ‎บางครั้งก็แพ้ใจตัวเอง
‎ที่เวกัสเป็นอย่างนั้น
‎ให้ตายสิ
‎ผมใช้แล็ปท็อปอันเก่า ‎รู้มั้ยว่าคลิกเบตคืออะไร รู้นะ
‎คลิกเบตคือ… จะบอกให้ ‎ผมไปแสดงที่แนชวิลล์
‎มีคนเป็นลมชักที่ด้านหลัง
‎คนลากเขาออกไป ‎แล้ววันต่อมา ในเว็บยาฮู
‎ก็เขียนว่า "เดวิด สเปดหยุดโชว์ ‎เพราะอาการชัก"
‎เป็นการพาดหัวข่าวที่ล่อลวงมาก
‎คุณไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไร ‎เป็นกลลวงเพื่อให้คุณคลิก
‎ปกติพอคลิก ‎คุณก็จะหลงเข้าหลุมดำไปเลย
‎มีแต่หน้าต่างเด้งขึ้นมา เป็นเหมือนกลลวง
‎ก็ดีกว่าบทความอื่นนะ
‎ผมก็ดันโง่
‎ผมรู้ว่าข่าวอะไร และผมก็เข้าไปดู ‎ข่าวเขียนว่าคาร์ดีบีทำอย่างนี้
‎และอากาศมินนิโซตาเป็นอย่างนั้นนี้ ‎แล้วก็มีข่าว "ผักอะไรนะที่
‎ทอม เบรดีไม่ยอมกิน"
‎อะไรนะ
‎งี่เง่าชะมัด ใครสนกัน
‎อะไรล่ะ มะพร้าวเหรอ
‎มันงี่เง่ามาก แล้วผมก็อ่านไป
‎แต่เบลอไปหมดแล้ว ผมไม่มีสมาธิ
‎เพราะผมคิดถึงแต่เรื่องนั้น มันหลอกผมได้
‎ผมย้อนกลับไป แล้วคลิก
‎หน้าต่างแรก ‎ทอม เบรดี้เกิดที่นอร์ทเธิร์นแคลิฟอร์เนีย
‎ต่อไป
‎ทอม เบรดี้เริ่มเล่นฟุตบอลตอนอายุเจ็ดขวบ
‎แล้วไอ้พวกผักบ้า
‎ที่แกสาบาน
‎ว่าจะบอกอยู่ตรงไหน
‎ผมจะช่วยให้คุณไม่ต้องกด 27 คลิก
‎มะเขือเทศครับ ท่านผู้มีเกียรติ
‎ผมทายผิดไปไกลเลย
‎แต่ผมรับไม่ได้ เพราะสี่นาทีต่อมา
‎ผมก็ยังหลงอยู่ในนั้น อากาศ ฟุตบอล
‎คุณไม่มีวันทายถูกแน่ ‎ว่าดารายุค 80 คนนี้ตอนนี้เป็นยังไง
‎ให้ตายสิ
‎ผมจะช่วยให้คุณไม่ต้องกด 55 คลิก ‎และเสียเวลาสองชั่วโมงครึ่ง
‎เธอดูแย่มาก ท่านผู้มีเกียรติ
‎มันใจร้ายมาก
‎เธอแก่ตัวไป 30 ปีภายใน 30 ปี
‎นั่นคือความผิดครั้งใหญ่ของเธอ
‎ขอโทษนะที่เธอไม่เหมือน ‎ตอนเล่นเรื่องกิลลิแกนส์ไอส์แลนด์
‎แล้วบทความต่อไปก็เขียนว่า ‎ดูไอ้เวรนี่สิ…
‎ผมเอง
‎เกิดอะไรขึ้นกับหมอนี่
‎รูปนั้นหล่อด้วยนะ
‎ให้ตายสิ แต่นั่นไม่…
‎นั่นไม่เกี่ยวกันหรอก
‎ผมจำวันสุดท้ายก่อนจะ…
‎ก่อนล็อกดาวน์ได้
‎วันสำคัญของผม ผมไปร้านไอฮอป
‎- รู้มั้ยว่าไอฮอปคืออะไร ‎- รู้!
‎โอเค เราเริ่มเข้าใจกันละ
‎ผมเจอเส้นผมในไข่ของผม ‎แต่ก็กินเข้าไปอยู่ดี
‎เรื่องมันเป็นงี้
‎ผมไม่อยากรอ 20 นาทีเพื่อจานใหม่
‎และไม่มีพยานด้วย
‎แต่มันเป็นขนเพชร ผมน่าจะบอกไป
‎ทำให้มันแปลกๆ ใช่มั้ย
‎ขนเพชรเส้นหยิกๆ ดูก็รู้แล้ว
‎ดูแปลกตานิดหน่อย
‎มันยังติดอยู่กับลูกตุ้มของผู้ชายที่ไหนไม่รู้อยู่เลย ‎นั่นแหละแย่ที่สุด
‎ผมเขี่ยออกแล้วกิน ไม่สนหรอก
‎เขาไม่สน ผมก็ไม่สน
‎แต่เขาไม่ได้ทำงานที่นั่น ผมคิดว่านะ…
‎เออนี่ ขนเพชรหมดยุคแล้วนะ
‎ผมรู้ว่าผู้หญิงบอกว่า ‎"ฉันเป็นไม้เนื้อแข็ง ไม่ใช่พรม"
‎ส่วนผู้ชายนะ…
‎ขนเพชรเป็นภูเขาเลย
‎ถ้าคุณใช้โถฉี่ที่นี่
‎ที่นี่นะ
‎น่าจะมี…
‎ขนเพชรห้าหมื่นเส้นอยู่ในนั้น ‎ไม่รู้ทำได้ไง
‎เข้าไปในนั้น
‎แค่ควักจู๋ออกมา
‎ต้องทำอะไรวุ่นวายกันนักหนา
‎ยังกับทำความสะอาดแปรง
‎อะไร แค่ข้างบนก็มีเป็นสิบเส้นแล้ว
‎ขนพากันร่วงเองรึไง
‎ไม่รู้สิ
‎ผมจะไม่แก้นั่นคืนนี้หรอก ‎แต่เห็นแล้วเป็นบ้า
‎ผมถูกล้างสมองให้ชอบพุ่ม
‎ผมโตมากับพุ่ม ‎กับหนังสือฮัสต์เลอร์และเพนต์เฮาส์
‎ที่มีพุ่มดกเต็มไปหมดและ…
‎ผู้หญิง
‎ในที่สุดผมก็เห็นของผู้หญิงคนนึง ‎ผมคิดว่า "โอ้ พุ่มคุณ"
‎เธอตอบว่า "ใช่ เพราะฉันโตแล้ว ‎เป็นผู้หญิงแล้ว
‎มันเป็นอย่างนั้น คุณชอบอะไร เกลี้ยงเกลา
‎เหมือนเด็กเก้าขวบเหรอ ‎ชอบลวนลามเด็กหรือไง"
‎ผมบอกว่าไม่ใช่
‎แต่ตอนนี้
‎พอถามผู้หญิงคนไหน ‎"อ้าว ไม่มีพงเหรอ"
‎ผู้หญิงก็ถาม "ชอบอย่างนั้นเหรอ"
‎"เปล่า ผมชอบแบบเกลี้ยงเกลา ‎เหมือนเด็กเก้าขวบ"
‎เธอบอกว่า "ดี เพราะคุณจะได้อย่างนั้น"
‎ตกลงจะเอายังไงกันแน่
‎สาวๆ รวมตัวกัน แล้วตกลงกันหน่อย
‎อันแรกมีเหตุผลนะ
‎และมันไม่ใช่เป็นแถบเล็กๆ น่ารักๆ นะ
‎ไม่ใช่ตอนที่ผมเริ่ม
‎ไม่เลย มาทั้งป่าเลยครับ
‎ให้ตายสิ
‎มาเป็นป่าสามเหลี่ยมเลย นึกออกมั้ย
‎เลื้อยลงขาไปหน่อย ‎เหมือนพงหญ้าน่ะ เข้าใจมั้ย
‎จั๊กจี้ซี่โครงนิดหน่อย ไม่มีกฎเลย
‎มันไร้ระเบียบ
‎พวกเธอใส่กางเกงในที่ดูเหมือนถุงลมพองออก
‎ผมเอามานอนเหมือนในโฆษณาหมอน
‎พอถอดออก
‎พอดึงออก ก็ยาวตั้งสามฟุตครึ่ง
‎ยัดลงไป
‎วันก่อนผมไปห้างเมซีย์
‎ผมต้องไปซื้อถุงเท้ากับเสื้อเชิ้ต
‎ผมเลยไปห้างเมซีย์ที่ย่านวัลเลย์
‎ไปไกลหน่อย แต่ที่นั่นผมดังกว่าเก้าเปอร์เซ็นต์
‎คุ้มค่าที่จะขับไปน่ะ
‎ผมมีแอปที่บอกได้
‎ผมเลยไปที่นั่นและ…
‎ก่อนอื่น ผมอยากซื้อถุงเท้า ‎แต่ไม่ขายถุงเท้าเหมือนขายรองเท้านะ
‎ไม่ใช่ไซซ์แปด เก้า สิบ
‎แต่ใส่ได้ตั้งแต่ไซซ์ห้าถึง 28
‎ดีนะที่ไม่ขายถุงยางกันแบบนั้น
‎ใส่ได้ทั้งชายเอเชียถึงคนดำ
‎เพราะผมรู้ว่าผมออกจะ…
‎บอกเคล็ดลับให้นะ
‎ซื้อถุงยางแบบแม็กนัมสิ
‎ขนาดใหญ่ๆ ไปเลย
‎เพื่อทำให้สาวๆ อารมณ์ดี
‎ไม่ต้องใช้ก็ได้ แต่วางไว้เกะกะทั่วบ้าน
‎โยนอันนึงไว้ข้างเตาผิง ‎อีกอันไว้ข้างเครื่องปั่น
‎ไม่สำคัญหรอก อย่าให้โจ่งแจ้งนัก
‎ผมใช้เป็นที่รองแก้ว แต่มันโจ่งแจ้งไป
‎สาวๆ แบบว่า "ตายแล้ว"
‎ผมก็ทำเป็นงง "อะไรเนี่ย"
‎มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย
‎น่าจะอยู่บนจู๋ผมสิ
‎เขินจังเลย
‎แต่คุณไม่ควรใส่อันใหญ่เกินไป
‎เพราะไม่มีอะไรแย่กว่าถุงยางเหี่ยวๆ ‎จริงมั้ยสาวๆ
‎มันน่าอายมาก
‎คุณคิดว่า "บ้าไปแล้ว"
‎"อันนี้เสีย เอางี้นะ"
‎ผมไม่เขียนถึงบริษัทไหน ‎แต่จะส่งอีเมลไปร้องเรียนละ
‎เรียนผู้เกี่ยวข้อง
‎มันน่าอายที่ต้องขอยางรัดผมผู้หญิงมารัดไว้
‎ขอยืมแป๊บนึงนะ
‎มารัดสองชั้น
‎และคุณไม่อยากให้มันหลวมส่ายไปมาด้วย
‎พยายามทำเป็นเล่นไป
‎ผมอยากคิดค้นแม็กนัมจูเนียร์
‎เร็วเข้า ชาร์กแทงค์!
‎แม็กนัม แล้วก็เขียนตัวเล็กว่าๆ จูเนียร์
‎คิดล่วงหน้า
‎ผมซื้อเสื้อเชิ้ตมา ‎ที่ห้างเมซีย์มีกระจกเก้าด้าน
‎ทุกคน เคยเห็นตัวเองจากด้านข้างมั้ย
‎ไม่แนะนำเลย
‎เลี่ยงได้เลี่ยงนะ
‎แค่กระจกด้านเดียว ‎ผมยังแทบรับตัวเองไม่ได้เลย เข้าใจมั้ย
‎ผมแค่ระดับหกไม่ก็เจ็ด ผมอ่านในอินเทอร์เน็ต
‎ผมบุคลิกดีกว่าหน้าตา ก็ไม่เป็นไร
‎ตอนนี้ผมรับได้แล้ว
‎ผมเข้าใจ แต่สำหรับผม เวลาส่องกระจก
‎ผมรู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผมดูดีสำหรับตัวเอง ‎ผมก็ลองเสื้อเชิ้ตดู
‎ตัวนี้ไม่เลวนะ
‎นี่มัน…
‎เสื้อคาวบอย…
‎นั่นฉันเหรอ
‎เงียบไป…
‎จะอ้วก นั่นฉันเหรอ
‎นั่นฉันจากด้านข้างเหรอ ‎นั่นคือสิ่งที่โลกเห็นทุกวันเหรอ
‎ใครชวนกอลลัมมา…
‎บ้าเอ๊ย
‎น่าสมเพชชะมัด
‎ผมเป็นระดับเจ็ด หก ห้า สองๆ…
‎โหดมาก
‎ผมหมดความมั่นใจเลย เวลาไปบาร์
‎ผมจะให้เห็นด้านเดียว
‎ไง สาวๆ ทำงานด้วยกันเหรอ
‎บริษัทเดียวกันสินะ
‎น่าสนใจดี
‎ดื่มอะไรกันอยู่ วอดก้าโซดาเหรอ ผมไปเอาให้
‎ด้านเดียวพอ
‎ให้ตายเถอะ
‎บ้าจริง
‎ผมคิดว่าเพื่อนผมเป็นพวกใคร่เด็ก แต่ว่า…
‎ผมจะเปลี่ยนเรื่องละ
‎แต่ผมไม่แน่ใจ
‎ผมน่าจะรวบรวมข้อมูลก่อนแจ้งจับเขา
‎ตอนนี้เป็นแค่ลางสังหรณ์
‎ผมไปที่บ้านเขา เขาดูแข่งเบสบอลลิตเติลลีกอยู่
‎ผมไม่ชอบ
‎ผมให้โอกาสเขาหาข้ออ้างด้วยนะ ผมถามว่า
‎"นายรู้จักเด็กที่แข่งรายการนี้เหรอ"
‎เขาตอบว่า "ไม่"
‎"แต่ต้องยอมรับนะ ‎พวกเขาเป็นนักกีฬาที่เก่งมาก"
‎จริงเหรอ นั่นเด็กอายุ 12 นะ
‎"ดูน่องขาคนนั้นสิ" ‎ผมแบบว่า "ไปละ"
‎ขอย่องๆ ออกไป
‎ระหว่างที่หน่วยสวาทบุกเข้ามา
‎แต่โลกตอนนี้แปลกไปแล้ว
‎ตอนนี้ชมลูกใครไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
‎เมื่อก่อนเคยชมได้นะ ผมมีหลายเหตุการณ์
‎สมมติใครอยู่กับลูกสาววัยเจ็ดขวบ
‎ถ้าคุณชมว่า "ลูกสาวคุณ…"
‎ชมไม่ได้เลย "ลูกสาวคุณสวยนะ" ‎พวกเขาจะกลัวเลย
‎อะไรเนี่ย ถามจริง
‎แล้วผมก็โมโห
‎ผมอยากแก้ตัวเลยบอกว่า
‎"นี่ ผมไม่ใช่พวกบ้ากามลวนลามเด็กนะ
‎และเชื่อเถอะ ถ้าผมเป็น ‎ก็ไม่เริ่มจากลูกคุณหรอก"
‎เชื่อผมเถอะ เธอไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้น
‎ก็แค่ใช้ได้
‎ถ้าผมจะทำจริง จะเริ่มด้วยเด็กที่ผมเห็น ‎ที่ 7-11 เมื่อสามวันก่อน
‎นั่นคนแรกเลย
‎ของคุณอยู่ท้ายๆ เลย
‎ไอ้โรคจิต
‎ที่จริงแล้ว เวลาเกิดเรื่องในช่วงแรกๆ ของชีวิต
‎คุณไม่รู้หรอกว่าภายหลังจะเกิดผลกระทบอะไร ‎อย่างดึงกางเกงคนอื่นสมัยประถม
‎งี่เง่า ตลก เราเคยทำกันมาแล้วทั้งนั้น
‎ผมอายุ 11 ขวบ เล่นเตะบอลอยู่
‎มีคนท้าให้ผมดึงกางเกงโค้ช ‎พอมองย้อนกลับไปแล้วเป็นความคิดที่แย่มาก
‎ดึงกางเกงโค้ชระหว่างแข่ง
‎ไม่มีใครบอกผมว่ามังกรเขาใหญ่ยักษ์ที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์
‎และเขาไม่ใส่กางเกงใน
‎ผมก็เดินเข้าไป
‎แล้วดึง…
‎ทุกคนตะลึง
‎"อะไรวะ" ทั้งสนามกีฬาตัวแข็งเลย
‎โดยเฉพาะเขา เขาชอบมาก
‎เขานั่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้รับลมอยู่สักพัก
‎ดื่มด่ำเข้าไป
‎ให้ทุกคนรู้ว่าใครใหญ่
‎โค้ชไม่ได้ดึงกางเกงขึ้น ‎เขารอจนขอเวลานอก แปดนาทีต่อมา
‎ในที่สุดเขาก็ดึงขึ้น
‎"ไอ้พวกเด็กบ้า"
‎แล้วพวกแม่ๆ ก็เริ่มมาซ้อมเร็วขึ้นหนึ่งชั่วโมง
‎แต่งตัวเหมือนไปงานลูกโลกทองคำ ‎หรืออะไรสักอย่าง
‎แหงสิ
‎การจีบสาวเป็นเรื่องยาก
‎บางครั้งเวลาจีบสาว
‎ผมเคยชวนสาวไปเดต ‎หนุ่มๆ แนะนำให้นะ
‎ถ้าพวกเธอไม่ตอบแชตคุณทันที ‎คุณแห้วแล้ว จบเห่
‎เพราะผมแชตไปหาสาวคนนึง ‎กว่าเธอจะตอบก็สี่วัน
‎เธอตอบว่า "ตายแล้ว ฉันนิสัยไม่ดีเลย"
‎ผมก็โอเค
‎ผมตอบไป แล้วสามวันต่อมา
‎เธอตอบว่า "ตายแล้ว ฉันลืมไป"
‎"ฉันไม่เก่งเรื่องนี้เลย"
‎ไม่มีใครไม่เก่งเรื่องแชตหรอก ‎ไม่มีใครบนโลกนี้ไม่เก่ง
‎เป็นข้ออ้างที่ไร้สาระ ‎เพราะในที่สุดผมก็พาเธอไปดินเนอร์ได้
‎และทั้งคืน เธอนั่งก้มหน้าเล่นมือถือแบบนี้
‎คุณเริ่มจะเก่งแล้วสินะ
‎คุณคล่องขึ้นเยอะเลย
‎ดีใจด้วย
‎งี่เง่าชะมัด
‎ให้ตายเถอะ
‎ผมเห็น
‎เคตลิน เจนเนอร์ที่งานแสดงรถ
‎รู้จักเคตลิน เจนเนอร์มั้ย
‎ตอนผมเด็กๆ เธอเคยเป็นบรูซ เจนเนอร์ ‎ที่แข่งโอลิมปิก
‎แล้วก็ข้ามเพศ ซึ่งคุณคงเคยได้ยิน ตามสบาย
‎ส่วนเดียวที่ผมคิดว่าค่อนข้าง
‎น่าสนใจคือชื่อเคตลิน เพราะว่า…
‎นั่นเป็นชื่อที่เหมาะสำหรับผู้หญิงวัย 30 ในหัวผม
‎เป็นเหมือนกลลวงทางจิตวิทยา ‎เพื่อให้ดูเด็กลง ผมก็เข้าใจนะ
‎แต่มันเป็นกลลวง
‎ผมชื่อเดวิด
‎ชื่อโคตรจืดเลย ใครสนเดวิดกัน
‎มันงี่เง่าและไม่น่าจดจำ
‎ถ้าผมอยากดูอายุสัก 27 ‎ผมจะเปลี่ยนชื่อเป็นคอนเนอร์
‎แล้วผมก็อายุ 27 ในชั่วข้ามคืนเลย
‎"คอนเนอร์ สเปด ว่าไง" ‎ผมก็ "สูบเวปอยู่"
‎แต่มันฟังดู
‎อาจจะใช้ได้นะ ส่วนเคตลิน
‎อายุ 71 ได้มั้ง
‎คืองี้นะ
‎คุณไม่ควรเป็นเคตลิน
‎รู้มั้ยควรชื่ออะไร บาร์บ
‎บาร์บ เจนเนอร์ หวัดดี
‎ฉันบาร์บ
‎สบายดีมั้ย
‎หรือด็อตตี้ รูธี่ อะไรสักอย่าง
‎ไม่ใช่ดาโกต้า คุณชื่อโดโลเรส
‎ผมว่ามันเข้านะ
‎เอาจริงนะ แม้แต่เพื่อนผมก็ทำให้ผมแก่ขึ้น ‎ผมไม่ชอบเวลาเพื่อนๆ ทำให้ผมดูแก่
‎ผมพาสาวๆ ไปเจอเพื่อนๆ
‎พอเห็นคุณเดินมา ผมก็แนะนำ ‎รู้จักริค พีตกับโรเจอร์มั้ย
‎อะไรวะ
‎ไม่ล่ะขอบใจ แค่ชื่อก็แก่แล้ว
‎ไม่ต้องเจอก็ได้
‎มันน่าเศร้ามาก
‎ผมต้องโกหก ‎รู้จักเอเดน เคย์เดนกับเจเดนมั้ย
‎มาเปิดเหล้ากัน
‎แล้วพอเคตลิน
‎เปิดตัว
‎คนดังทุกคนก็ให้กำลังใจ
‎ทั้งคอร์ทนีย์ ค็อกซ์กับซินดี้ ครอว์ฟอร์ด
‎บอกว่า "เคตลินดูสวยมาก" ‎"เธอสวยจัง"
‎"อ๋อเหรอ คุณก็ดูคล้ายเธอนะ"
‎"ไปตายซะ พูดจริงเหรอ"
‎"อีหน้าเงือกนั่นเหรอ ถอนคำพูดนะ"
‎คุณเปลี่ยนท่าทีทันทีเลยนะ
‎คุณกำลังสนุกใช่มั้ย ดี
‎ดีแล้ว
‎ผมชอบที่นี่มากทุกคน
‎ผมชอบที่พวกคุณอุตส่าห์มา
‎ผมใส่เสื้อคาวบอยมา
‎ทุกอย่างกำลังเข้าที่เข้าทาง ‎ผมบินมาที่นี่
‎ผมบิน… เอาเป็นว่าเซาท์เวสต์ละกัน
‎เซาท์เวสต์เป็นสายการบินที่กระจอกมาก ‎ห้ามเอาไปพูดข้างนอกนะ
‎อย่างแรกเลย ผมใช้สายการบินนี้มาหลายปี
‎แต่เวลาผมไปที่เทอร์มินอล
‎ผมห่างไปไม่ถึง 500 เมตรด้วยซ้ำ ‎พวกเขาก็บอกว่า…
‎ก่อนจะขึ้นเครื่อง ‎เราต้องทำความสะอาดเครื่องบิน
‎มีผู้ชายคนเดียว ฉีดสเปรย์ปรับอากาศแล้วก็
‎เรียบร้อย ขึ้นเครื่องได้
‎เอาฝูงปศุสัตว์ขึ้นมา เรียกทุกคนจริงๆ
‎หมายเลขหนึ่งถึงหนึ่งพัน
‎"นั่นผมนี่"
‎เหมือนเล่นโต๊ะฟุตบอลไฟฟ้า ‎ทุกคนเดินชนกัน
‎จากนั้น…
‎พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน
‎ใส่กางเกงขาสั้น ‎เพราะสายการบินนี้สนุกสนาน
‎จะบอกความลับให้นะ ‎ไม่มีใครสนุกหรอก
‎เธอไม่สนุก ผมก็ไม่สนุก
‎เธอเหงื่อท่วมตัว
‎เพราะเวกัสเป็นศูนย์กลางของพวกเขา
‎เธอเดินผ่านงวงเครื่องบินแบบนี้
‎ขึ้นเครื่องบิน ทุกคนขึ้นเครื่องบิน
‎ได้โปรด เราต้องผลักออกจากประตู
‎พวกเขาสนใจแค่นั้น ผลักจากประตู
‎ผลัก ปิด ประตู ไป
‎เราอยู่ในห้องโถง ผมมองอยู่ ‎เธอพูดว่า "กรุณา
‎เลิกหาที่นั่งริมทางเดินได้แล้ว ไม่มีแล้ว"
‎มีแต่ที่นั่งตรงกลาง
‎เราเป็นสายการบินที่มีแต่ที่นั่งตรงกลาง ‎แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
‎เรามีแค่ที่นั่งตรงกลาง
‎อย่าแม้แต่จะสอดส่ายสายตา ‎มองที่เก็บของด้านบน
‎เต็มหมดแล้ว ปิดแน่นแล้ว
‎เต็มตั้งแต่ตีสี่แล้ว
‎เราไม่มีที่ว่างสำหรับสายโทรศัพท์ ‎เหรียญเซ็นต์หรือมาร์ชแมลโลว์ นั่งลง
‎วางข้าวของคุณไว้บนตัก
‎คุณจ่ายไป 49 ดอลลาร์
‎คุณทำข้อตกลงกับปีศาจ ‎คุณรู้ว่าคุณต้องเจออะไร
‎รูดซิปปากแล้วเงียบได้
‎ผมก็นั่ง วางของไว้บนตัก
‎ผมถามผู้ชายข้างๆ ว่า ‎"คิดว่าจะมีเสิร์ฟอาหารมั้ย"
‎หมอนี่คิดว่ามีอาหาร ‎ผมบอกว่า "เปล่า ผมแค่ถาม"
‎เรื่องอาหารเป็นงี้นะ
‎เราเหลือถั่วลิสงเหลือห้าถุง
‎พอบินไปครึ่งทาง เราจะใช้ปืนยิงเสื้อยืดแจกให้
‎โอเคนะ ดังนั้นตั้งสติแล้วรอรับซะ
‎อันนึงเป็นรสอบน้ำผึ้ง คุณอาจจะถูกหวยได้
‎ถ้าคุณแพ้ถั่วลิสง แย่หน่อยนะ ‎เปิดไปแล้วสองถุง
‎คุณกำลังโดนไปเต็มๆ เลยแมดจ์
‎ช่วยคลานไปตายในห้องน้ำที
‎แต่พวกเขาน่ารักมาก ‎ตอนผมลงจากเครื่อง ผมบอกว่า
‎"ผมอยากขอบคุณพวกคุณเพราะว่า
‎ตอนนี้ใครๆ ก็โทรลาป่วย ‎และเที่ยวบินก็ล่าช้า
‎แต่ขอบคุณมากที่เข้ามาทำงาน" ‎เธอตอบว่า
‎"ฉันรู้ ฉันเป็นโควิดยังมาทำงานเลย"
‎"ผมรู้ ขอบคุณมาก"
‎ผมหมายถึงอย่างนั้นแหละ ทำเกินหน้าที่มาก
‎จินนี่หนังโป๊
‎ผมนั่ง… พระเจ้า นี่นาฬิกาโรเล็กซ์
‎งี่เง่าชะมัด ผม…
‎ไม่นานมานี้ ผมได้นั่งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว ‎และผมแค่อวดเพราะว่า
‎ผมไม่ค่อยได้นั่ง
‎คืองี้ ผมเห็นสาวๆ ในอินสตาแกรม
‎ทำไมนางแบบทุกคน ‎นั่งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวตลอดเวลา
‎รู้มั้ยว่าแพงขนาดไหน
‎"สาวๆ พวกนี้เป็นสาวไซด์ไลน์ด้วย"
‎มันอธิบายยาก แต่ว่า…
‎พวกเธอไม่ได้ทำเต็มตัว เอางี้นะ
‎อยู่ต่อสิ แล้วผมจะเล่าให้ฟัง
‎เอาเถอะ เราไม่ได้มาเพราะเรื่องนี้
‎ผมรู้ว่าเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวราคาเท่าไหร่
‎มันใหญ่แค่นี้เอง ยังกับเทอร์โมมิเตอร์
‎คนไม่ลงอินสตาแกรมให้เห็นหรอก ‎มันน่าอาย แต่ผมเคยขึ้น
‎สูงแค่ครึ่งเมตร ยังกับเครื่องเอ็มอาร์ไอติดปีก
‎ผมต้องทำแบบนี้
‎คุณเคยเข้าเครื่องเอ็มอาร์ไอ
‎เจอเสียงประกอบเข้าไป ใจสั่นเลยล่ะสิ
‎ตอกโป๊กๆ
‎ผมได้ขึ้นเครื่องบินส่วนตัว
‎คนพวกนี้ให้ผมบินไปแสดงที่แจ็คสันฮอล
‎ผมตื่นเต้นมาก พาเพื่อนไปด้วย ‎เราอยู่บนเครื่องบิน
‎ในที่สุดก็ได้นั่งเครื่องบินส่วนตัว ‎ผมได้ใช้ชีวิตเหมือนสาวไซด์ไลน์
‎ผมนั่งอยู่บนเครื่องบิน
‎กำลังบินอยู่ดีๆ
‎แล้วนักบินก็ออกมา ทำท่าเหมือนโลกจะแตก
‎เขาทำแบบนี้
‎ผมคิดว่า
‎"ไอ้นี่สูบบุหรี่เหรอ"
‎เขาพูดว่า "คืองี้นะครับ
‎เราอยู่ห่างไป
‎ประมาณ 50 กิโลเมตร
‎มันจะแย่มาก"
‎ไม่มีมารยาทปลอบใจคนเลย ผมถามว่า
‎"มันจะแย่มาก หมายความว่าไง ยังไง"
‎เขาบอกว่า "ลมพัดแรง 200 กม.ต่อชั่วโมง ‎และมีพายุหิมะรุนแรง
‎อากาศจะแย่มากๆ"
‎"แต่รู้อะไรมั้ย
‎ผมว่าเราลุยไปเลย"
‎แล้วก็เดินจากไป
‎อะไรวะ
‎เขาบอกว่าจะลุยไปเลยเหรอ หมายความว่าไง
‎เพื่อนผมบอกว่า "ลุยไปเลย" ‎ผมถามว่า "ลุยอะไร"
‎นี่มันน่ากลัวมั้ย
‎เราไม่ควรทำเหรอ
‎แล้วเครื่องบินก็…
‎ผมนี่แบบ…
‎ผมติดอยู่กับที่ ไดเอ็ตโค้กของผมลอยไปชนเพดาน
‎ผมกลัวมาก นึกออกมั้ย ‎เวลาบางคนหัวเราะเมื่อกลัว แต่ผมฉี่ราด
‎ผมฉี่ราดเลอะไปหมด
‎แล้วมันก็หยุดแป๊บนึง
‎เพื่อนบอกว่า "ไปถามเขาสิ"
‎ผมคลื่นไส้แล้ว
‎ผมถามว่า "เมื่อกี้ที่…" เขาสวนว่า "อะไร" ‎ผมบอกว่า "ผมเป็นลูกค้านะ!"
‎อย่าขึ้นเสียงใส่ผม
‎"เมื่อกี้คุณบอกว่าจะลุยไปเลย ‎เราไม่ต้องลุยอะไรทั้งนั้น"
‎"ใครสนเรื่องงานบ้าบอกัน" ‎เขาพูดว่า "เฮ้"
‎"ฟังนะ ต่อให้มีทัศนวิสัย ‎แค่เพียง 30 เมตรเหนือลานบิน
‎เราก็ลงจอดอย่างถูกกฎหมายได้"
‎ผมถามว่า
‎"ถูกกฎหมาย" เหรอ
‎ฟังดูแย่นะ ผมไม่อยากไป
‎"เรามีเวลาสิบวินาที นั่งลง!"
‎ผมตกใจ "โธ่เว้ย ‎ทำไมทำตามคำคำสั่งคุณอยู่ได้"
‎ผมเลยนั่งลง
‎ไม่น่าเชื่อเลยว่ามันน่ากลัวขนาดไหน
‎พอเรามองนอกหน้าต่าง เห็นแต่หิมะ ‎แล้วก็ภาพว่าง เราชน
‎"เราชนเหรอ ไม่สิ เราจอดแล้ว"
‎ผมลุกขึ้น บันไดมาเทียบ
‎ผมคิดว่า "พระเจ้า ฉันรอดแล้ว"
‎ผมเดินออกไปที่บันได
‎แล้วก็เดินลงไปที่ลานบิน
‎ไม่มีอะไรอยู่รอบตัวเลย
‎ไม่มีเครื่องบินอื่นในสายตาเลย ผมถามว่า
‎"เกิดอะไรขึ้น"
‎แล้วลูกเรือสองคนก็ทำแบบนี้
‎ผมถามว่า
‎"เกิดอะไรขึ้น" ‎เขาตอบว่า "อยู่ดีๆ คุณก็โผล่มาจากก้อนเมฆ"
‎"หมายความว่าไง"
‎"อยู่ดีๆ คุณก็โผล่มาจากก้อนเมฆ"
‎"คุณโผล่มาซะงั้น"
‎"ทุกคนไปไหนกันหมด"
‎"ให้ตายสิ
‎เครื่องบิน 37 ลำต้องเปลี่ยนเส้นทาง"
‎"คุณเป็นเครื่องเดียวที่ลงจอดได้"
‎"เงียบไปเลย ทำไมถึงเปลี่ยนเส้นทาง"
‎ผมได้ยินเสียงข้างหลังผม ‎"เพราะพวกมันป๊อดไง"
‎ขอบคุณมากครับที่มาดูผม
‎ผมรักคุณ
‎ขอบคุณมาก
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ