Downloaded from YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Evet.
Güzel.
Teşekkürler Minneapolis.
Oturun.
Sizleri görmek güzel.
Teşekkürler balkon. Sağ olun.
Yarı fiyatına izlediğiniz için teşekkürler.
Çok teşekkür ederim.
Bugün biri bana sarılmaya çalıştı.
Kulağa biraz hıyarca gelebilir ama…
Yaşça büyük, tatlı bir kadındı.
Beni görünce ikimiz de donakaldık ve "olamaz" dedi.
"Bir saniye.
Hayır, sen biri misin?"
"Evet öyleyim" dedim.
O da "Sarıl bana" dedi.
"Hayır ya" dedim ama sevmediğimden falan değil.
Korkuyorum.
Anlatabildim mi?
Sarılma mı kaldı?
"Belki yumrukla yırtarım" diye düşündüm.
"Olmaz, buraya gel" dedi.
"Sarılmayı seviyorum."
İki metrelik kanatlarını açıp
son darbeyi vurmak için yaklaşınca pes ettim.
"Öyle olsun. İkimiz de ölelim. Hadi."
Ne oluyor hiçbir fikrim yok.
İşte bu kadar paranoyağım.
"Sarılmayı seviyorum." Bu sıkmadı mı artık?
Artık işe yaramıyor.
Sarılmayı seviyorum, bu kadar.
Bu yeterli bir sebep mi?
Malum sebeplerden ötürü bu artık işe yaramamalı.
Erkeklerde işe yaramaması için zaten binbir sebep var.
Yani, amcam öyledir. "Hadi. Gel buraya!"
Göt sıvazlamayı severim, gel.
Bir yanak alayım.
Hayır, sorun yok.
Göt sıvazlamayı seviyorum işte.
Takma kafana.
Götleri sıvazlamak hoşuma gidiyor.
Evet, o kısmı anladık.
Eski götçülerden kim kaldı?
Benim olayım bu.
Deve toynağı şaplakçısıyım.
Benim işim bu.
Sadece eklemlerden bir tutam.
Hissetmiyorum bile.
Sinir uçlarım yok.
Kızamazsın.
Aileme sor.
Bunu yıllardır yapıyorum.
Bir yanak alayım diyorum ve herkes anlayış gösteriyor.
Değişmek istemiyorum. Bu kadar büyütme, hadi ya.
Evet, sanırım bu iş bitti.
Ben Kaliforniyalıyım.
Duydunuz mu bilmem
ama iki haftalık karantinanın üçüncü yılındayız.
Ve çok kötü gidiyor.
Karantina olayı oldukça karmaşık.
Başladıktan altı ay sonra falan dedim ki
"İki haftalık karantina vardı.
Ne oldu ona?
Ben hâlâ evdeyim."
Sonra valimiz geldi.
Basın toplantısı düzenleyip bir şeylerin açılışını duyuracakmış.
Tek isteğim restoran.
Gerisi umurumda değil.
"Harika" dedim.
"Hadi restoran açalım."
Televizyona çıktı
ve şöyle bir şeyler saçmaladı.
"Pazartesiden itibaren mor tedbir paketine geçiyoruz."
"Harika" dedim.
"O ne bilmiyorum ama yapalım."
"Pazartesiden itibaren taş ocakları açacağız."
"Okçuluk tamir atölyeleri."
Ne dedi?
Okçuluk mu dedi?
"Dekupaj merkezleri."
"Tırtıl koruma alanları."
Neler oluyor lan?
Ne oluyor ya?
Restoranlarla ilgili bir şey var mı? Hayır, o turuncu pakette.
Bilmiyor muydun? Yaklaşık…
Bir buçuk yıl falan var.
Bekle anam bekle.
Ondan birkaç ay sonra da
aşıyla ilgili fısıltılar başladı. Hatırlayan var mı?
Pfizer. Nasıl okunduğunu bilmiyorum.
Ama sonra
bir yıl sonra falan aniden
aynı gün üç tane aşı çıktı.
Biraz şüpheli. Pek umursamadım.
Sorgulamıyorum. Yapıştırın, sonra yemeğe gidelim.
Yani, biraz şaibeli…
Aynı hafta.
Ben varım.
Umurumda değil.
Hadi yapalım.
Bir süre at yarışı gibiydi.
Pfizer geliyor. Pfizer birinci olacak gibi.
Köşeden Moderna yaklaşıyor.
O da kim? AstraZeneca!
Kıl payıyla önde götürüyor.
Neyse, sonunda Pfizer kazandı.
Anons etmeye bir adam çıktı.
Çok gururlular, "Bizim adımız Pfizer."
Aşımız %90 etkin.
"Pardon anlamadım?"
Yemin ediyorum.
"Etkili" kelimesini yanlış söylüyor sandım
çünkü üniversiteyi iki yıllık okudum. Zır cahilim.
Arkadaşıma dedim ki "Bu salak aynı şeyi üç kez yanlış söyledi
ama kimsenin umurunda değil."
Adımız Pfizer, aşımız %90 etkin
ve sıfırın altında 45.000 derecede saklanmamız gerekiyor.
"Sorun değil" dedim.
Birkaç garip yanı var ama sorun değil.
Buzdolabım kaç dereceydi?
Neyse, alayım.
Ertesi gün,
bizim adımız Moderna.
"Aşımız %95 etkin."
"Hem de oda sıcaklığında."
Dinliyorum.
Ertesi gün, "Adımız AstraZeneca."
%96 etkiniz.
Hem de banyo topuyuz. Vay be!
Ben varım.
Kulağa çok kolay geliyor.
Düzeldim.
Sonra Dr. Huysuz vardı. Ondan gına geldi artık.
Kusura bakmayın ama.
Tam bir oyunbozan.
Kötü haberlerin sonu gelmiyor.
Olumlu bir şey yok. Beni her gördüğünde
"Fikrin ne?" "Daha kötü olacak."
"Hiçbir kanıtım olmasa bile her şey daha kötü olacak.
Her şey giderek boka saracak. Ne olursa olsun."
Vay anasını arkadaş.
"Araya biraz umut serpiştir.
İkinci bir görüş. Yok. Asıl adam benim ve durum vahim."
Bir de ekranın köşesinde sürekli ölüm istatistiği vardı.
Korkunçtu.
O kısmı elimle kapatıyordum çünkü çok can sıkıcıydı.
Jerry Lewis'in bağış toplama maratonu gibiydi.
"Vay, bir milyona ulaştık!"
Bu keyfimi yerine getirmiyor.
Huysuz.
Bir türlü durmak bilmezdi.
"Beşinci dalga geliyor. Sizi uyarıyorum."
Beşinci dalga gelince keyfine diyecek yoktu.
Çok mutluydu. Gerçek oldu.
"Kahretsin ya!" dedim.
"Televizyona çıkma vakti! Makyaj. Başlıyoruz. Kayıt."
"Kötü olacak. Beşinci dalga. Rocky V'ten bile daha kötü."
Hayır olmayacak.
Rocky V'ten daha kötü olamaz. Ne diyorsun sen?
Rocky V'teki antrenör gibisin.
"Bu herif sana bir geçirdi mi bittin evlat.
Öğleye cenazeni kaldırırlar."
Rocky'yi üç kişi izlemiş.
Aslında…
Los Angeles'a taşındığımda Stallone hakkında bir söylenti duydum.
Sanırım geçen sene kendisi
MeToo hareketince suçlanmıştı. Doğru mu bilmem.
Bu yayıldı.
Şehre taşındığım sıralar
aptalca bir söylenti duymuştum.
Diyorlardı ki
"Aleti kalkmıyor."
Aleti kalkmıyor.
Doğru duydunuz.
Sonra bir fıçı bira partisinde…
Ne olmuş?
"Rambo 3'te steroid almış, herhâlde o yüzden" dediler.
Gerisini siz anladınız, ama…
Sanırım…
Saçmalıklar burada bitmiyor.
"Kalçasında pompa var.
Parfüm pompası gibi. Sıkınca kalkıyor."
"Bu mümkün mü? İmkânı yok."
Dedim ki "Bu mümkün değil çünkü olsa ben de alırdım."
Kim istemez ki?
Üç tane alayım. Birkaç tane yedek.
Neden olmasın?
Harika değil mi?
Onu partideyken düşünüyorum da.
Konağında bir hanım arkadaşı var.
"İçkimizi bitirdikten sonra
yatak odasına gidebiliriz."
Ne?
Sonra kadın der ki
"Bir kadeh daha içeceğim sanırım."
"Hiç sorun değil."
Of lan.
Evet, bu şaka ses efektinden ibaret.
Tek olayı bu.
Bu kısmı keseceğiz.
Yarın kolum ağrıyacak.
Minnesota'da giymek için büyük bir mont aldım.
Hakikaten doğruymuş.
Sayının önünde bir eksi vardı.
"Yoktur ya" diyordum.
Los Angeles'ta şaşaalı bir mağazaya girdim.
"Bana büyük bir mont lazım" dedim. "Bu tam sizlik" dediler.
"İçi şişme ama dışı deriyle kaplı."
"Yapma ya" dedim.
"Rapçilere bundan çok sattık."
"Satıldı" dedim.
Rapçiler havalı bulduysa direkt alırım.
Bu kadar.
Satın aldım, giyindim ve dedim ki
"Kayağa gitmeyi iple çekiyorum." Satıcı yüzünü ekşitti.
"Onunla kayağa gitmezdim."
Kışlık montunu
karda giymez misin? Kafa salladı.
"Yağmurda giyer misin?"
"Hayır."
"Karda giymezdim.
Veya yağmur, sulu kar, dolu, çise, ahmakıslatan
fırtına, rüzgâr,
şafak, güneş tutulması
alaca karanlık veya tan vakti."
"Daha ziyade bir içeri montu." "Peki" dedim.
"Oturma odası gibi mi?" "Hayır, mutfak."
Daha çok Instagram ceketi.
Dolaptan çıkar.
Fotoğrafını çek.
Dolaba geri koy.
"Ne kadar? 90 bin mi?" Sonra satın aldım. Neden mi?
Aptal gibi görünmek istemedim.
Bu sene The Bachelor'da rol aldım.
Bach
in Paradise.
Bu da biraz… Anladınız değil mi?
İşin en komik kısmı
beni Meksika'ya uçakla bırakıp dediler ki
"Dört yıldızlı bir otelde kalacaksın."
1000 üzerinden 4 yıldızmış.
Bu rezil yerde kaldım.
Biraz küstahça olacak ama ev gibiydi.
Odama çıkan merdivenler tuhaf bir şekilde dışarıdaydı.
Hem de her taraf yengeç kaplı.
Dışarıda bir milyon yengeç var, içeride de 10.000 tane falan.
"Yengeçleri sevmem. Biraz tiksiniyorum.
Bu kadarı çok fazla.
Bunaldım ve korkunçlar lan işte."
Bir adama dedim ki
"Çok fazla yengeç var."
"Yengeç mevsimi" dedi.
"Keşke evimin dışında olsaydı." "Yengeçler öyledir" dedi.
"Bunlar cevap değil."
"Ne istediğimi anladın mı?"
"İçeride yengeç istemiyorum. Ödümü koparıyorlar. Ödleğin tekiyim.
İğrençler ve yan yan yürümeleri insanı huzursuz ediyor."
Ne?
Sonra bir bakıyorsun şöyleler…
Ayağa kalkıyorlar ve…
Kes, doğra!
Tek istekleri ölüm. Senden korkmuyorlar.
Örümceğin sevilen versiyonları.
Herkes yengeçleri neden sever bilmem ve pencereleri tıklatıyorlar.
Hepsi… birer manyak.
Adam "Evet, tamam" falan dedi. "Bu evde en fazla yüz tane istiyorum."
İkinci kattaki odamda bile
oturmuş bekliyorlar.
Yatağımda bile en az yedi tane var.
"Yatağına girmezler" dedi adam.
"20 metrelik duvara tırmanıp odama girdiler."
Herhâlde yaylı döşeğe tırmanırken sorun yaşamazlar.
Işıklar açık.
Böyle uyuyorum.
Şöyle yapıyorlar.
Gözlerimi açınca hemen…
Kapatıyorum.
Squid Game gibi. Kırmızı ışık, yeşil ışık.
Hiç hoşlanmadım.
Nasıl hep bir adım öndeler?
"Odama nasıl giriyor bunlar?"
Kapımın altı şöyle bir boşluk.
Ezilip büzülmüyorlar bile. Ellerini kollarını sallayıp geçiyorlar.
Öylece giriyorlar. Kimse takmıyor.
Ben de aşağıda adama açıklamaya çalışıyorum.
Tavandan yengeç düşmesi hoşuma gitmiyor, gerçekten öyle.
"Öyle, falan filan" dedi. Gözüm merdivene ilişti.
Yukarı çıkan kürklü bir kuyruk var.
"Odama çıkan kuyruğu gördün mü?"
Şöyle yaptı.
"Jaguar falan olabilir."
Pardon.
Duyamadım.
"Jaguar."
Dedim ki
"Jaguar mı diyorsun yoksa yanlış mu duydum?"
"Evet" dedi.
Peki neden bu kadar mutlusun?
"Ha siktir ya, jaguar" der insan.
Ölebilirsin, adam evet diye sırıtıyor.
Sonra iyi haberi verdi.
"Dert etme,
sadece bir tane."
Peki.
Bir tanesi yeter sanıyordum ama neyse.
Tekrar baktım, kuyruk aşağı indi.
"Hayır, bir lemur" dedi.
Dedim ki "Lemur mu? Çok şükür."
Ne olduğunu bilmiyorum. Ama daha iyi olmalı.
Sonra lemurlara bir baktım
camdan içeri şöyle girmeye çalışıyorlar.
Arkadaşlarına mors alfabesiyle mesaj gönderiyorlar.
"Gece yarısı öldürün."
Hepsi şöyle toplanmış.
Bir tanesine baktım ve "Ne kadar sevimli" dedim.
Sonra üç yengeci yakaladı ve…
Yuh ya!
"Sıra sende. Odan yukarıda." "Nereden biliyorsun?"
Adam "Ben kaçayım" dedi.
Lemur sezonu mu? Ne oluyor?
Neyse, sonra Bachelor in Paradise'e gittim.
Toyota fuckathon gibi. Kafa salladığına göre biliyorsun.
Aman ya rabbi.
Her neyse.
Neyse, bu kadar yeter. Annemden bahsedeyim.
Annem.
Noel için eve gittim. Çok tatlı biri.
Yemekte çektiğimiz fotoğrafları Facebook'a yükledi.
Kimseye sormadı.
Böyle yapıyor işte. Beş beğeni aldı. Çok heyecanlı.
Scooby adında çok sevimli bir köpeği var.
Bu Scooby…
…çok sevimli ve sosis köpeği türünden.
Çok zayıf, tek kulağı havada.
Ama şimdi Scooby çok kilo aldı.
Eskiden genç Brando gibiydi.
Şöyle bir havası vardı.
Şimdi ise Baba serisinin onuncu filmindeki Brando gibi.
Mama yemekten o kadar kilo almış ki havlayınca…
…tombul bir ses çıkıyor.
Eskiden şöyleydi.
Şimdi böyle.
"Havlıyor musun, yoksa öksürüyor musun?"
Yani…
Annem onu evde tek bıraktığına üzülüyor. Köpek 24 saat mama yiyor.
Furby diye zamazingo var.
Duvardan mama fırlatıyor.
Markete gittiğinde daha fazla mama.
Sonra şöyle…
Kulak havaya.
"Hayalet mi var?" diye düşünüyor.
Korkmak yerine…
"Paranormal aktiviteyle sonra ilgileniriz.
Şimdi mama yeme vakti."
Sonra şöyle…
Askerde dikenli telin altından geçer gibi sürünüyor.
Mamaya ulaşınca…
"Benim hayatım…
…nereye gidiyor?
Sürekli yemek.
Hayatım aptalca bir şeyler yemek ve şişmanlamakla geçiyor.
Yiyeceğim tabii.
Yine de sesli düşüneyim dedim."
Koltuğa dönelim.
Sonra ben gelince
"Scooby!" diyorum.
Scooby de böyle.
"Gel buraya."
"Scooby, siktir lan! Kapıya koşman lazım.
İnsan olan benim."
Aynen şöyle. "Gel, Scoob ile otur."
"Hadi.
Scooby ile biraz otur."
Siktir lan.
Köpeğe böyle denmez ama.
Neyse işte.
Bu kadar Scooby yeter.
Boynum biraz rahatsız.
Gidip masaj yaptırdım.
Çok güzel bir otelde profesyonel bir masaj yaptıracaktım.
Otelde lobiyi aradım.
Biraz acayip gelebilir ama "Kadın masöz var mı?" dedim.
Hep kadın olsun isterim.
Sert gibi görüneyim.
"Tabii, sorun değil" dediler.
Saat beş falan. Ben de şöyleyim…
Bir ses başladı.
Allah Allah.
Bir bakayım.
Baktım.
2 metrelik Dolph Lundgren gibiydi
ve dedim ki "Hayır, olmaz."
Tekrar baktım.
"Protein tozu makinesini mi arıyordunuz?"
"Ben masözüm" dedi.
"Hayır, benim için olamaz."
"Kadın olsun dedim." "Hiç kadın kalmadı."
"Sadece ben. Oyuncak ayı gibiyim."
"Neden bilmiyorum.
Hoşuma gitmedi. İstemiyorum."
"Hayır, bana güven" dedi.
"Büyük ve güçlüyüm.
Oyuncak ayı gibiyim. Her türlü para vereceksin."
"Peki, gel içeri" dedim.
Pinti tarafım ağır bastı.
İçeri girdi ve "Bir deneyelim" dedim.
Beni bez bebek gibi kaldırıp fırlattı.
"Masaya kendim çıkabilirdim beyefendi."
Ödleğin teki gibi konuşmaya başladım.
Sonra…
Sonra masaya zar zor çıktım.
"Peki, bu kadar yüksek olduğunu bilmiyordum."
Ve sonra…
Yüzümü boşluğa koydum ve dedi ki
"İstediğin bir şey olursa haber ver.
Çünkü ben bir…" "Oyuncak ayısın, anladık."
Masaj esnasında hiç sesini çıkarmayan insanlardanım.
Sonra şöyle yaptı…
Yüzüm gözüm…
Ardından boynumu kıtlattı.
"Biraz daha yavaş" dedim. Bana sus yaptı.
Bana sus yapamazsın.
Müşteri benim.
Sonra yine…
Ben de…
Devam ediyor.
Rahat bir saattir acı çekiyorum.
Tam bir eziyet. Hiç eğlenceli değil.
Sonra bir cesaret dedim ki
"Çok az geri çeker misin?"
Ödlek gibi sustum.
Öylece uzandım ve bitince bahşiş verdim.
Psikopat.
Psikopat benim.
Bahşiş.
En kötüsü.
Bahşiş verdim.
Sonra özür diledim.
"Kusura bakma, öyle demek istemedim.
Erkeksin diye biraz tuhafıma gitti.
Sırtımda kol kıllarını hissetmekten
veya kaburgalarımda gezinen erekte penisten haz etmiyorum.
Eski kafalıyım."
Arkadaşım dedi ki
"Boynun ağrıyorsa Yucca Sokağı'ndaki ot dükkânına uğra."
Bilmenize gerek yok.
Hollywood'un en berbat ve arızalı sokağı.
O kadar rezil ki sürekli birileri öldürülüyor.
Hiç gitmem.
Oradaki markete bile gitmem.
Arabayı park edip kendi rızanla
Amerika'nın en kötü sokağında bir yere girilir mi?
Polisler bile silah sesi duyunca "Yucca olmalı" diyor.
Mesajlaşırken.
"Yucca" Omuz silkme emojisi.
Su tabancası.
Yani…
Dükkâna girdim ve içerisi
Apple mağazası kadar
düzgün değildi.
Dünya Savaşı Z'den hâlliceydi.
Sonra…
Bu bok çukuruna kendi rızamla girdim.
Çocuk şöyle bir şeyler yaptı.
"Selam, bana vape kalemi falan lazım" dedim.
Şöyle yaptı.
"Siz mi ilgileniyorsunuz?"
"Anksiyetem var."
Dedim ki
"Umurumda değil kanka. Kusura bakma ama…"
"İşim çok zor" dedi.
Dedim ki
"Hayatım boyunca her işten nefret ettim.
Her işi bırakmak isteyen küçük çocuklarla uğraşamam.
Sana kötü haberlerim var.
Doğumumdan şu ana kadar hep anksiyetem vardı.
Zamanla düzelmiyor. Her daim böyle.
İstifa edersen bu sefer işim yok diye kıvranacaksın.
İdare et işte. Sonra demedi deme.
Bulaşıkçı olmayı ben çok mu seviyorum? Devam et."
"Stres!" dedi.
Sonra sahibi geldi. "Hoş geldiniz Bay Spade."
Biraz havalara girdi.
"Jimmy, anladın sen."
"Anladım patron."
"Bay Spade ile güzel ilgilen.
Biraz fetanilli yengeç köftesi ver. Ayrıca onun yanında
biraz…
…LSD'li mısır şekeri ver."
"Hayır, böyle iyiyim" dedim.
"En azından jelibon al."
"Ben ısmarlıyorum." Bir tane aldım.
"Hepsini yeme" diye bağırdı.
Zaten küçücük bir şey.
"Sadece kulağını ye" dedi.
"Siktir lan. İki santim zaten! Hepsini yiyorum."
Kulak dediğin şu kadar.
"Boku yersin" dedi.
"Ne bileyim. Kurabiyeyi tek seferde yerim.
Kırıntı kırıntı ye denmez.
Her birini bir keseye koy.
O bir fırt demek. Anlarım.
Bu meret hoşuma gitmedi çünkü iki votka sodayla kafayı buluyorum.
Üç çok fazla ama bunu ölçebiliyorum.
Bunun olayı ne çözemedim.
"İki santim alamam mı?" "Hayır, olmaz öyle."
Fetanilli yengeç köftesi.
Fentanil dünyadaki en kötü şey olabilir.
Duymuşsunuzdur.
Eroinden yüz kat daha güçlüymüş.
Pardon. Ne?
Üç değil, dört değil.
100 kat.
Amerika.
Daha ne kadar sıçabiliriz?
Yani, tanrım!
Eroini götlekler mi kullanıyor? Gerçekten, ne zamandan beri böyle?
"Hâlâ eroin mi kullanıyorsun?" "Yok, Fentanilcim gelene kadar."
Hayır, eroin uyku hapı gibi.
Kafa dinlemek için alıyorum.
Vay be.
Bana uyuşturucu ikram eden oldu. Keşke insanlar dürüst olsa.
Birisi uyuşturucu al deyince hiç bozuntuya vermiyorum.
İstemesem bile direkt söylemiyorum.
Eziğin tekiyim.
Biri eroin teklif etti.
Hiç görmemiştim.
"Spade" dedi. "Buyur" dedim. "Eroin ister misin?" Bir duraksadım.
Kalsın.
Niye duraksadım?
Amacım neydi?
Neyle boğuşuyorum?
Almayacağım ama bozuntuya veremezdim.
Daha yeni yedim ya.
Tüh be.
Saat kaç oldu?
Siktir!
Mal da güzel görünüyor.
Mal mı?
Biraz irice sanki.
Doğaçlıyorum.
Çok acayip, manyak bir şeye benziyor ya.
Ne dediğimi bilmiyorum. "Bak ne diyeceğim.
Yarım saat sonra beni bulur musun?
Bulacağına söz veriyor musun?
Güzel."
Arabama koşup ağladım.
Eroin gördüğüm vakit
fare görmüş gibi iskemlenin üstüne çıkasım gelirdi.
Ben…
İyi mi görünüyorum? Sağ ol.
Sen mi dedin?
Ben mi uydurdum?
Komik çünkü…
Ben hep 63 kilo civarıydım.
Kilo konusu komik zira erkekler…
Kadınlar kafaya çok takıyor.
Erkekler o kadar olmasa da fit olmaya çalışıyor.
En son 30 yaşımda falan tartılmış olmalıyım.
Yaklaşık 63 kiloydum.
Ve hayatımın geri kalanında
hep 63 kiloyum dedim.
Bir daha hiç tartılmadım.
"Kaç kilosunuz?" "63."
Bazen inişler çıkışlar olabiliyor. Biraz semirmiş olabilirim.
Bu da biraz ters tepti çünkü…
Bir filmde rol alıyordum ve her filmden önce
sigorta için sağlık kontrolü oluyor.
Biraz Hollywood konuşalım.
Her film veya dizide oluyor.
Büyükler filmini çekerken gidip test yaptırmalıydım.
Büyükler filmini görmüş olmalısınız
çünkü beş yıldır TBS'te tekrarı yayımlanıyor.
Görmemeniz mümkün değil.
Otomatik Portakal gibi.
Neyse…
Beni çağırdılar ve doktor…
Muayene çok aceleye geliyor.
Neredeyse formalite. Gitmek istemedim.
Bu kadar alçaldım.
Doktor arayıp "Muayeneye gelsene" dedi.
"Telefonda yapamaz mıyız?" dedim. O da dedi ki
"Yani…
Telefonda muayene mi?"
"Beni TMZ'de görmüşsündür.
Zıplayıp hopluyordum. Gayet iyiyim."
"Gelmeni istiyorum" dedi.
"Sandler bundan hoşlanmayacak" dedim.
Fırsat buldukça lafı Sandler'a getiriyorum.
Hizaya gelsin diye.
"İçeri gel işte" dedi.
Bunu Taco Bell'de bile kullanıyorum.
Chalupa kalmadı mı?
Sandler bundan hoşlanmayacak.
Hâlâ mı yok?
"Sandler kim?" dedi. Her zaman işe yaramıyor.
Ama…
Doktorun odasına girdim ve tansiyon falan.
"Kaç kilosun?"
"63" dedim. "63 mü?"
"Bunu mu saklıyordun?"
"Doktor bey, gerçekten 65 kiloyum." Şöyle yaptı…
"Tartıya bir çık da
doğrusunu göstereyim sana."
Önceden şakasına söylüyordum ama Sandler bunu hiç sevmeyecek.
"Riske değer" dedi.
Eski doktor tartıları olur ya, onun üzerine çıktım.
İki çubuğa bağlı ufak briketler var.
Küçük briketler 20 kiloluk, değil mi?
Burayı 40 kiloya çektim.
Şu alttakini de
25 yapayım.
Size kalsa 65 kiloluk şişman bir sığırım.
Ama biraz korkuyorum.
Ben de şöyle yaptım.
Tartıya çıkınca kolları ve kaşları havaya kaldırırım.
Tüyleri falan düşün.
Hafif olman lazım.
Kimse tartıya şöyle çıkmaz.
Ariana Grande gibiyim.
Bu yüzden…
Tartıya öyle çıktım ve…
Odadaki herkes irkildi. Ben de bozuntuya vermedim.
Biraz etlenmişim.
Panik yaptım. Terler süzülüyor.
Doktor tekrar dene dedi ve…
Peki, hadi bakalım.
Baştaki ağırlığı
60 kiloya ayarladım ve diğerini de
8 kiloya taktım.
"Tamam, neredeyse 68 olmuşum. Siktir, hadi bakalım."
Bir saniye. Ayakkabıları çıkar.
Çorapları çıkar.
Pantolonu çıkar.
Cüzdan. Kol saati. Saçımı spreylemiştim.
Onu hesaba katın. Haydi.
Tartı yine tavana vurdu. Doktor geldi.
Yerin dibine girmiş durumdayım.
Ne oluyor lan?
Kramp mı girdi?
Hareket etti. Dur.
75 kilo.
75, dedim ki…
Vücudumda benden habersiz saklanan
gizemli bir 12 kilonun var olması mümkün değil.
Doktor dedi ki
"Sandler bundan hoşlanmayacak."
En büyük korkum.
Bir kıza dedim ki
"Biliyor musun?
Vücudumda bir yerlerde 12 kilo fazlalık yağ geziniyor
ve nerede hiçbir fikrim yok.
Dedi ki
"Benim aldığım ilk beş kilo da göğüslerime gitmişti."
Senin uyduruk sorununla benimki aynı mı?
Sence aldığım ilk beş kilo sikime taşağıma gitse
böyle mızmızlanır mıydım?
Çüküm çok büyük. Fazla yiyorum.
Taşaklarım da. Tüm gün eşofman giymeliyim.
Hayır, tanıdığım tüm erkeklerle
direkt Pizza Hut'a giderdim.
Ye babam ye.
Asıl doktorum kolonoskopi yaptırmamı söylüyor.
"Kameradan utanıyorum" dedim.
Pek fotojenik değilim.
"İstemiyorsan başka bir seçenek var.
Denemek istersen
tuvalete gidiyorsun
ve bir kutunun içine hacetini görüp analize gönderiyorsun.
Kontrol ediyorlar.
Kanser değilsen bu işten yırtıyorsun."
İyiymiş, onu yapalım. Sonra gidip…
…bir kutuya sıçtım.
Analize gönderdim.
Bana olduğu gibi geri gönderdiler.
"Lütfen bir daha göndermeyin.
Doktorunuz size şaka yapıyor.
Bokla dolu bir kutuyu deşip kanser teşhisi koymam imkânsız.
Salak mısın sen?"
"Doktorunla on yıl önce çıkıyorduk. Artık komik değil."
"Yeter."
"Gönderin mi?" dedi.
"Evet." dedim. "Harika!" dedi.
Ondan nefret ediyorum.
Ben nasıl bu işe dahil oldum?
Güzel restoranlarınızdan birinde bu akşam harika bir yemek yedim.
Evet.
Güzel şehir.
Restorandaki hostes bir şeyler gevelemeye başladı.
Çok dert değil.
Bu muhabbet bir yere gitmez. Masa zaten üç metre ötede.
"Bay Spade, sizi ağırlamak çok güzel.
Haftanız nasıldı?"
"Biraz sağlık sorunlarım vardı." "İşte geldik."
Bir şeyim yok ya.
Hiç endişelenme.
Tomografi çıkınca haber veririm.
Eminim…
Hiç oralı olmadı.
Sonra oturdum ve bazen öyle güzel bir restoran denk geliyor ki
balıklar piyasa fiyatına satılıyor.
Fiyatını söylemiyorlar.
Sanırım garson size değer biçmeye çalışıyor.
"Ton balığı ne kadar?" Garson da…
Ton balığı…
Ton balığımız…
70.
"70 dolar mı?" Sonra "kırk" dedi.
Fena değil.
Sanırım kulaklık falan var.
"Hangi marka giyiyor? Aşağı in.
Kovboy gömleği mi? Aşağı in."
Bazen çok burnu havada bir tutum takınırlarsa
karidesi bilerek yanlış okuyorum.
Düzeltecekler mi acaba diye.
Her şey…
…çok aptalca.
"Karidez var mı?"
Sonra garson…
"Evet."
"Karidesimiz var."
Beni düzeltmek istiyor ama söyleyemiyor.
"Öyle mi? Çok iyi."
"Beş tane karidez var mı?"
"Evet, isterseniz beş karides almanız mümkün."
"On karidez ile şöyle bir halka yapabilir misin?
Karidez kokteyli gibi."
"Dünya tarihinde hiç kimse
karidez kokteyli demiş olamaz."
"Başka hangi balık var? Yılanlı balık?"
McDonald's'ta diyorum ki
"Bugün menüde hangi balık var?"
Sanırım dün levrek vardı.
Sanırım.
Aptalca.
Ama sonra…
Telefonumun şarjı azaldı.
Garson "Ben şarja takabilirim" dedi.
Ben de…
"Telefonu alabilir miyim?"
Ben böyleyim…
Çok korkunç.
"Priz hemen şu köşede" dedi.
"Görüş açımın dışında mı?"
Vermiyorum.
Alec Baldwin'in nasıl hissettiğini şimdi anladım.
Telefonu öylece veremezsin. İçinde çok şey var.
Onun telefonunda tek bir şeyi arıyorlar.
Mesaj geçmişi.
Silaha gerçek mermi koyacağım bak.
Öyle bir şey yoksa…
Başka neye bakacaksın?
Garsonun galerimi kurcalayıp 500 farklı açıdan çekilmiş
çirkin yarak fotoğraflarını görmesini istemiyorum.
Hiç güzel çıkmaz.
Benimki maalesef hiç fotojenik değil.
Yani bu artık…
Para birimi gibi. Burası yeni bir dünya.
Eskiden de bunu yapardık.
Ama en sonda. Şimdi her şey böyle başlıyor.
Bu da benim sikim. İstersen…
Hoşuna gittiyse kahve içelim mi?
Kimyamız uyuşuyor mu…
Aramız iyi mi?
O kadar yaşlıyım ki eskiden sikini kâğıda çizerdin.
Kameralar çıkmadan önce.
Biraz gölge.
Bir kere, arkadaşıma sordum.
"Malum fotoğrafı çekiyor musun?"
"Evet" dedi. "Hadi ya?" dedim.
Biraz tuhaf olacak ama bir tanesini gösterir misin?
Sonra gösterdi. Aynen şöyleydi.
"İnsan nezaketen kaldırıp çeker."
"Kız anlar artık. Beğenirse sonra…"
Bu işler öyle yürümüyor, dedim.
Eminem gibi. Tek şansın var.
Yoksa elendin.
Kimse potansiyel aramıyor.
Ne diyorsun sen?
Sonra bir kıza sordum.
"Gönderen oldu mu?" "Çok kötüler."
"Bir tane çekmem lazım. Ne yapmalıyım?"
"Bir kere…"
"Ne tür seviyorsun?" dedim.
"Şöyle yana uzanmıştı. Bir ayağı yukarıda.
Dirseğine yaslanıp eliyle kavramıştı."
Vücudumu da mı işe dahil edeceğim?
Korkunç bir şey. Filmden önce hızlıca.
Her şeyi çıkaracağım.
Utanmayın. Şöyle uzanacağım.
Biraz tokatlayayım.
Şöyle kendine gelsin. Çekmeceye vurayım.
Plazmalar biraz hareketlensin.
Bir elimle kavrayacağım. Üç deyince çekmeye başla.
Kameramı al ve çekebildiğin kadar çek.
Kötüleri sonra silerim.
Manyak gibi çek.
Hadi, 1, 2, 3.
Tuttum. Hadi, şimdi.
Evimi taşımak daha kolaydır.
Denedim.
"Gidip evimde yapacağım."
Berbat bir ışık. Hiçbir şey bilmiyorum.
"Hadi bakalım mutfakta."
Mal ortada.
Korkunç floresan ışığı. Çok kötü.
Bahçede drone çekimi.
Çubuğum vardı. İkisi çok iyi gitmedi. Güneş saati gibiydi.
Sonra arkadan çektim.
Çüküm çıkmadı bile.
Olsun, yeni şeyler deniyorum.
Beyin fırtınası.
Sadece taşağım çıktı.
Kendine has bir pazar.
Kanepeye uzanmayın.
Yuvadaki kuş gibi görünüyorsunuz. Bu…
…pek çekici değil.
Bir ton takipçi kaybı, engellenme.
İki şikâyet.
Daha fazla porno izlemeye çalışıyorum.
Çok zor ya. Ben…
İyi haberlerim var.
Geçenlerde üniversitede üçlü grup yaptık.
Üniversitedeki üçlü…
…iyi değildi.
Ben, arkadaşım ve başka bir herif vardı. Şöyle gerçekleşti.
Şimdi…
Dinleyin.
Üçüncünün kız olması gerekiyordu. Bütün plan buydu.
Her şeyi ayarlamıştık.
Kız son dakikada bizi ekti.
"Şu adamla deneyelim bari" dedim.
"Bir bakalım oluyor muymuş."
Yani…
…neden olmasın.
Şimdi bakınca biraz gey geliyor.
Fazla kafa yormamıştım ve gerçekten öyleydi.
Fena değildi. Ama sonra…
On yıl sonra tekrar yaptık
ama biraz tuhaftı çünkü ben, bir adam ve kız vardı.
Otel odasında içip konsere hazırlanıyorduk.
Biri "Hadi üçlü yapalım" dedi.
Herkes ilk defa duymuş ayağına yatıyor.
Kendime içki almaya gittim.
Biraz takıldılar. Sonra adam "Senin sıran" dedi.
Şöyle bir baktım.
Sona kalan dona kalır hesabı.
Değil mi?
Bana böyle söylenmemişti.
Sanki yasal bir hakkım olabilir.
Bunun için bir avukat reklamı olmalı.
Her şey için var.
Hiç üçlü grup teklifi alıp ikinci plana itildiniz mi?
Evet.
Tazminat hakkınız olabilir.
Bu benim mezotelyoma reklamım.
Porno izlemeye çalışıyorum.
Arkadaşım "Şunu bir izle" diyor.
"Daha fazla izleyemem.
Sadece 500 milyon video falan izledim.
Bakalım ne varmış."
Sitede üç gün harcamak istemiyorum.
Hemen girip çıkmalıyım.
"Mastürbasyon" yazıp arattım. En kolayı.
Çabucak bitsin.
Açtım ve videonun altında "Sevebileceğin diğer videolar" yazıyor.
Seveceğiniz düşünülen diğer videolara hiç baktınız mı?
Birincisi, asansörde gence toplu tecavüz.
"Bu mu severim?" "Evet, seversin."
Mastürbasyon videosu arattım.
Bu hiçbir şey.
"Bazı analizler yaptık."
Ne analizi? Üç tuşa bastım.
"Şu an çok karanlık bir yerdesin."
Öyle mi? Mastürbasyon.
"Şimdi mi izlersin yoksa haftaya mı? Sen karar ver."
"Şimdi" dedim.
Beni psikoloğumdan daha iyi tanıyor. Sonra düşündüm de…
Penisleri çok büyük.
Keşke penisim pornolardaki gibi olsa.
Ve sonra…
Sonra düşündüm ki… Bu mümkün olmasa bile.
Bir şişe bulursam, içinden cin çıkarsa…
Buna hiç imkân yok.
Diyelim ki şişeden çıktı
ve dedi ki "Bir dilek hakkın var."
Durun, bunu yapamam.
Olmaz yani çünkü…
Çok bencilce.
Düzeltebileceğim çok şey var.
Yapmazdım.
On dileğim olsaydı.
Herhâlde sonlara bırakırdım.
Cinin dikkati dağılmaya başladığında.
Bütün iyi şeyler bittikten sonra, şunun tedavisi falan.
Beş hakkım olsa işim daha zor.
Aklıma bile getirmeyin çünkü
sanırım beş numaraya koyardım.
Biliyorum.
Bazı şeyleri tedavi ederdim ama bazen kasa kazanır.
Vegas'ta işler böyle yürür.
Siktir.
Eski dizüstü bilgisayarı aldım. Tık tuzağını bilen var mı?
Vardır.
Tık tuzağı… Bir keresinde Nashville'de sahne aldım.
Arkada birisi nöbet geçirdi
ve onu dışarı çıkardılar.
Ertesi gün şöyle bir haber çıktı.
"Spade, nöbet yüzünden gösteriyi durdurdu."
Manşet sanki tıkla bana diyor.
Tam ne olmuş anlamıyorsun. Tıkla diye uğraşıyorlar.
Buna çoğu kişi tıklar. Sonra haberin sonu gelmez.
Haberi sayfalara bölmüşler. Bir çeşit tuzak.
Diğer tüm yazılardan daha iyi.
Ben de salağım.
Bildiğim hâlde tıklıyorum.
Cardi B şöyle yapmış, Minnesota hava durumu…
Tom Brady o sebzeden nefret ediyor.
Ne?
Çok aptalca. Kime ne?
Hindistan cevizi mi yoksa?
Çok aptalca. Sonra aşağı kaydırdım.
Ama odaklanamıyorum. Her şey bulanık.
Tek düşündüğüm bu. Aklıma girdiler.
Geri döndüm ve habere tıkladım. Hadi bakalım.
İlk sayfa. Tom Brady Kuzey Kaliforniya'da doğdu.
Sıradaki.
Tom Brady futbola yedi yaşında başladı.
Siktiğimin sebzelerine ne oldu?
Bana onu söyleyecektiniz.
Yemin etmiştiniz.
27 tık sonra öğrendim ki
Domatesmiş hanımlar ve beyler.
Hiç tutturamadım.
Artık katlanılmaz bir hâl aldı. Dört dakika sonra
Yine geziniyorum. Hava durumu. Futbol. Sonra…
Eski oyuncunun son hâli görenleri şaşırttı.
İnanılmaz.
55 tık ve iki buçuk saat sonra öğrendim ki
bok gibi görünüyormuş.
Hiç hoş değil.
30 yıl içinde 30 yıl yaşlanmış.
Aman ne büyük suç.
Maalesef artık Gilligan's Island'daki gibi değil.
Sıradaki haber. İşte bu puşt…
Benden bahsediyordu.
Bu adama ne olmuş?
Güzel bir fotoğraf vardı.
Neyse, bu pek…
Konuyla pek ilgisi yok.
Aklıma eski karantinadan önceki
son günler geldi.
Büyük bir gündü. IHOP'a gittim.
IHOP'u bilirsiniz herhâlde.
Peki. Gelişme var.
Yumurtamdan kıl çıktı. Yine de yedim.
Şöyle oldu.
Bir daha 20 dakika beklemek istemedim.
Ve görgü tanığı yoktu.
Ama kasık kılına benziyordu.
Biraz tuhaflaştı, değil mi?
Kıvırcık kasık kılı. Görür görmez anlıyorsun.
Biraz kaba saba durur.
Hâlâ adamın taşaklarına bağlıydı. En kötü kısmı buydu.
Yine de yedim. Bana ne.
İkimiz de umursamadık.
Ama adam oranın çalışanı değildi…
Etraf kasık kılından geçilmiyor.
Kadınlar cilalı döşeme gibi olduğunu iddia eder.
Ama erkekler…
Kasık dağı.
Buradaki pisuvarı gören varsa.
Bu binadaki.
İçinde belki…
elli bin kıl falan vardır. Nasıl oluyor bilmiyorum.
İçeri giriyorsun.
Aletini çıkarıyorsun.
Daha ne ters gidebilir?
Sanki fırça temizliyorsun.
Nasıl? Ta yukarıda bile on tane var.
Sanırsın kaçmaya çalışıyorlar.
Bilmiyorum.
Bir gecede bunu düzeltemem ama sinir oluyorum.
Ben tıraşsız vajina seviyorum. Beynim yıkanmış.
İçinde kıl yumakları kol gezen erotik dergilerle büyüdüm.
Oradaki bütün kızlarınki tıraşsızdı.
Bir defasında bir kıza dedim ki "Demek uzatıyorsun."
Evet, artık büyüdüm. Bir kadın oldum.
Böyle olur. Sen tıraşlı mı seviyorsun?
Dokuz yaşında, çocuk tacizcisi gibi?
Ama şimdi
hangi kıza sorsam.
Uzatmıyor musun?
"Öyle mi seviyorsun" diyor.
"Evet, dokuz yaşında, çocuk tacizcisi gibi pürüzsüz severim."
"Güzel" dedi. "Benimki öyle."
Bu işin aslı nedir yahu?
Kızlar, toplanın, bir çıkar yol bulun.
İlki biraz mantıklı.
Bu arada, bahsettiğim ince bir çizgiden ibaret değildi.
Eskiler farklıydı.
Hayır, bonus kafadan hâlliceydi.
Tanrım sen koru.
Beş köşe beş kenardı. Anlatabildim mi?
Biraz bacaklara doğru ilerlemiş. Yabani ot gibiydi.
Hafiften kaburgaları gıdıklıyor. Bu işin kuralı yok.
Kanun dışıydı.
İçinde hava yastığı patlamış iç çamaşırı gibiydi.
Yastık reklamı gibi. Üzerinde uyumalık.
Çıkarıyorum.
Çek çek bitmiyor. Bir metre vardır.
İçeri tık.
Geçen gün Macy's'e gittim.
Çorap gömlek falan aldım.
Vadideki Macy's mağazasına gittim.
Orası daha uzak ama orada %9 daha popülerim.
Yolu uzatmaya değer.
Harita uygulamam var.
Mağazaya girdim ve…
Önce çorap alacaktım ama çoraplar ayakkabı gibi satılmıyor.
40, 41, 42 numara yok.
5'ten başlayıp 28'e kadar gidiyor.
Neyse ki prezervatifler böyle satılmıyor.
Asyalıdan siyahiye uzanan bedenler.
Çünkü az çok biliyorum ki…
Size bir teknik vereyim.
Ekstra büyük olanları alın.
Şu en büyük olanlardan.
Kızlar biraz havaya girsin.
Kullanmanıza gerek yok. Oraya buraya serpiştirin.
Birini şömineye atın, diğerini blenderın yanına.
Fark etmez. Çok sırıtmasın.
Ben bardak altlığı yapıyorum. Çok bariz.
Kızlar "Aman tanrım" diyor.
Ben de "Ne?"
Onun orada ne işi var?
Sikimde olmalı.
Çok utandım.
Çok büyük olanları aman kullanmayın
çünkü sarkık kondomdan beter başka bir şey yoktur.
Çok utanç verici.
"Bu çok saçma" diyorsun.
"Bu defolu sanırım. Aslında var ya…
Normalde şirketlere yazmam ama bir e-posta atayım.
Değerli efendiler!
Düşmesin diye tokalarını almak utanç verici.
Bir saniye alabilir miyim?
Garantiye alayım.
Yanları da yabana atma.
Çuf çuf tren gidiyor.
Şakayla örtbas et.
Ekstra büyük mini. Yeni icadım.
Shark Tank toplanın!
"Ekstra büyük" ve altına ufak bir yazıyla
"mini."
İleriyi düşünüyorum.
Gömleğimi aldım. Macy's'te aynalı kabinler var.
Kendinizi hiç yandan gördünüz mü?
Hiç önermem.
Mümkünse görmeyin.
Aynaya dümdüz bakınca bile zar zor giderim var.
On üzerinden altı ya da yediyim.
Asıl kişiliğim önemli. Sorun değil.
Çok kafama takmam.
Anlarım.
Ama aynaya bakınca iyi mi kötü mü durduğumu anlarım.
Gömleği giydim.
Fena değilmiş.
Sanki bu…
…kovboy gömleği…
Şu ben miyim?
İğrenç. Şu ben miyim?
Yandan tüm dünya beni böyle mi görüyor?
Gollum'ı kim çağırdı?
Yuh ya.
Çok üzücü.
10 üzerinden 7, 6, 5, 2… Böyle gidiyor.
Çok acımasız.
Öz güvenim yok oldu.
Bara girince hiç dönmüyorum.
Selam hanımlar, nasıl gidiyor?
İş arkadaşı mısınız?
İlginçmiş.
Ne içiyorsunuz? Votka soda? Bir koşu alayım.
Sakın dönme.
Tanrım.
Tanrım!
Sanırım bir arkadaşım pedofili ama…
Vitesi değiştireceğim.
Ama emin değilim.
İhbar etmeden önce sanki biraz daha veri toplamalıyım.
Şimdilik sadece bir tahmin.
Evine gittim. Küçükler beyzbol ligini izliyordu.
Hoşuma gitmedi.
Açık kapı bıraktım. "Selam."
"Bu çocukları tanıyor musun?"
"Yok ya" dedi.
Ama kabul et, çok iyi sporcular.
Öyle mi? 12 yaşındalar.
"Şundaki baldırlara bak." "Görüşürüz" dedim.
SWAT timi gelmeden
buradan sıvışıyorum.
Dünya tuhaflaştı.
Milletin çocuğuna iltifat bile edemiyorsun.
Eskiden iltifat edebilirdin.
Ben çok alırdım.
Ama yedi yaşında kızı olan birine şöyle dersen
"Senin kız da…"
"Kızın güzel" bile diyemiyorsun.
Aynen şöyleler.
Neden ya? Ciddi misiniz?
Ben de güceniyorum.
Savunmaya geçiyorum.
"Çocuk tacizcisi bir sapık değilim ya.
Öyle olsaydım bile senin çocuğunla başlamazdım.
O kadar da güzel değil."
İdare eder.
Olur da bu işe girişirsem geçen gün marketteki çocukla başlarım.
Bir numara o.
Seninki çok aşağılarda.
Tuhaf herif.
Çocukken yaşadığınız olayların
doğuracağı sonuçları tahmin edemiyorsunuz.
Mesela ilkokulda pantolon indirmek.
Aptal, komik. Hepimiz yaptık.
11 yaşındaydım.
Futbolda…
Antrenörün pantolonunu indirme iddiasına girdik. Çok kötü bir fikir.
Hem de maç esnasında.
Adamın sikinin anakondadan hâllice devasa bir şey olduğunu kimse söylemedi.
Don bile giymiyor.
Ben de gittim.
İndirdim…
Herkes şöyle oldu.
"Ha siktir lan!" Tüm stadyum donakaldı.
Özellikle de antrenör. Çok hoşuna gitti.
Bekleyip rüzgârda sallanmasına fırsat tanıdı.
Hodri meydan!
Buranın patronu benim edasıyla.
Yukarı çekmedi bile. Sekiz dakika devre arasını bekledi.
En son şöyle yaptı.
"Zamane çocukları."
Sonra tüm anneler antrenmana bir saat önceden gelmeye başladı.
Altın Küre Ödülleri'ne gidiyor gibi giyinmişler.
Tabii canım.
Kızları tavlamak zor.
Bazen kur yaparken…
Bir kıza yazdım. Size bir ipucu.
Mesajınıza hemen cevap vermezse umudu kesin. O iş yatar.
Bir kıza mesaj attım. Dört gün sonra döndü.
Dedi ki "Of ya, çok yavaş yazıyorum."
Peki dedim.
Cevap yazdım ve üç gün sonra
"Of ya, görmemişim.
Bu işte çok kötüyüm."
Bu arada, bu gezegende mesaj yazmayı beceremeyen hiç kimse yok.
Saçma sapan bir bahane.
Sonunda yemeğe gittik.
Tüm gece elinde telefon, böyleydi.
Telefona alışmışsın, dedim.
Çözdün bu işi.
Aferin sana.
Çok aptalca.
Vay be, işte…
Otomobil fuarında…
…Caitlyn Jenner'ı gördüm.
Caitlyn Jenner'ı tanıyan var mı?
Eskiden Olimpiyatlar'da uzun bir süre Bruce Jenner vardı.
Sonra bir değiş tokuş oldu, duymuşsunuzdur. Peki.
İlginç bulduğum tek kısım
ismini Caitlyn olarak değişmesiydi.
Bu isim kafamda 30 yaşındaki kadılara ayrılmış.
Daha genç görünmek için psikolojik bir numara olabilir, anlarım.
Ama bir üçkâğıt.
Mesela benim adım David.
Marlon Blando gibi. David'i kim takar?
Aptalca ve unutması kolay.
27 yaşında imajı çizmeye çalışsam Connor ismini seçerdim.
Bir gecede 27 yaşındayım.
"Connor Spade, n'aber?" "Tüttürüyorum dostum."
Ama kulağa hoş geliyor.
İşe yarayabilir. Ayrıca Caitlyn
71 yaşında falan olmalı.
Aslında var ya.
Caitlyn olmaya hakkın yok.
Adın ne mi olmalı? Barb.
Barb Jenner, merhaba.
Ben Barb.
Nasılsınız?
Dottie, Ruthie veya başka bir şey.
Adın Dakota değil Dolores.
Mantıklı olsun.
Doğrusu, arkadaşlarım bile beni yaşlı gösteriyor.
Arkadaşlarım yüzünden yaşlı görünmeyi sevmiyorum.
Kızları tanıştırayım diyorum.
Bunlar Rick, Pete ve Roger.
Ne oluyor lan?
Yok, kalsın. Kulağa yaşlı geliyor.
Görmeme gerek yok.
Trajik.
Yalan söylemeliyim. Bunlar Aiden, Cayden ve Jaden.
Bir şeyler içelim.
Caitlyn…
…ortaya çıktığında birçok ünlü destek verdi.
Courteney Cox ve Cindy Crawford
"Caitlyn harika görünüyor" dedi.
"Çok güzel biri."
"Tıpkı ona benziyorsun."
"Ha siktir. Ciddi misin?
O canavara mı? Sözünü geri al."
Ses tonun biraz değişti.
Eğleniyoruz değil mi? Güzel.
Pekâlâ, evet.
Gelmenize çok sevindim.
Kovboy gömleğimi aldım.
İşler tıkırında. Gerçekten…
Buraya uçakla geldim.
Buraya Southwest Hava Yolları ile geldim diyelim.
Southwest rezil bir hava yolu şirketi. Bunu benden duymadınız.
Öncelikle, yıllar boyu onlarla uçtum.
Ama terminale girdiğimde
500 metre öteden uyarılar başlıyor.
Önce uçağı temizlememiz gerekiyor.
İçeride sadece bir adam var, elinde fısfıs.
Tamam, gelsinler.
Abartısız herkes aynı anda yığılıyor.
1 ve 1000 arası.
"Benim sıram gelmiş."
Elektrikli futbol gibi. Herkes birbirine çarpıyor.
Ve sonra…
Uçuş görevlisi
bir şort giymiş. Çok eğlenceli bir şirket ya.
Size bir sır vereyim. Kimse eğlenmiyor.
Görevli de, ben de.
Terden sırılsıklam
çünkü Vegas onların ana terminali.
Biniş köprüsünden uçağa doğru şöyle ilerliyor.
Herkes uçağa binsin.
Lütfen, kapıyı kapatmalıyız.
Tek dertleri bu. Kapıyı kapat.
Kapı. Kapan. Git.
Ben de koridorda bakınıyorum. Bana şöyle dedi.
"Lütfen koridor tarafı koltuk aramayın. Yok.
Sadece orta koltuklarla hizmet veren tek hava yolu şirketiyiz.
Başka örneği yok.
Sadece orta koltuğumuz var. Üstteki dolaplara gözünüzü dikmeyin.
Onlar dibine kadar dolu.
Sabah dörtten beri dolular.
Telefon kablosu, bozuk para, marşmelov… Hiçbir şeyi alacak yerimiz yok.
Ne eşyan varsa yanına al.
49 dolar ödedin.
Ruhunu şeytana sattın. Bunların olacağını bilmeliydin.
Kes sesini ve otur.
Bütün eşyalarım kucağımda oturuyorum.
Yanımdakine dedim ki "Sence yemek servisi var mı?"
"Bu herif yemek falan diyor." "Sadece sordum ya."
Yemek servisimiz şu durumda.
Beş torba yer fıstığımız kaldı.
Uçuşun ortalarında fıstıkları havaya sıkacağız.
Tamam mı? Uyanık olun, canlanın.
Fıstıkların biri ballı. Bakalım piyango kime çıkacak.
Fıstığa alerjisi olan şansına küssün. İki çuvalı açtık bile.
Soluduğunuz havada bile fıstık var.
Lütfen tuvalette kıvrılıp ölün.
Ama çok iyilerdi. Uçaktan inerken dedim ki
"Size teşekkür etmek istedim zira
şu sıralar herkes hasta, uçuşlar erteleniyor.
ama siz hâlâ iş başındasınız."
Dedi ki "Kovid'im ama geldim."
"Farkındayım, teşekkürler."
Ben de onu diyordum. Harikasınız.
Porno cini.
Geçenlerde…
Aman tanrım, saat Rolex.
Geçenlerde…
Çok aptalcaydı.
Geçenlerde özel jete bindim. Hava atayım dedim çünkü
bu nadiren oluyor.
Instagram'da kızlara bakıyorum.
Neden bütün modeller sürekli özel jet kullanıyor?
Ne kadar pahalılar, bilen var mı?
"Bunlar hibrit fahişe olmalı."
Açıklaması zor ama…
Ankusa değiller yani.
Çıkışta gelin anlatırım.
Neyse, konumuz bu değil.
Jetler ne kadar pahalı biliyorum.
Ve boyutları şu kadar. Termometre gibiler.
Instagram'da bunu göstermezler ama ben bindim.
İçeri 60 santim, kanatlı MR gibi.
Ben böyleyim.
Az önce MR çektirdin. Sen de öyle.
Tam kafa dinlemelik sesler.
Pat küt.
Şaşaalı bir uçağa bindim.
Jackson Hall'daki bir gösteriye uçtuk.
Çok heyecanlıydım. Arkadaşımla gittik. Uçaktayız.
Sonunda şaşaalı bir jete bindim. Hibrit fahişe hayatı yaşıyorum.
Uçakta öyle oturuyorum.
Her şey iyi gidiyor.
Sonra pilot çıkageldi. Kıyamet kopacak gibi bir hâli var.
Aynen böyle.
Ben şöyleyim.
"Sigara mı içiyor o?"
"Olayı açıklayayım" dedi.
"Yaklaşık
30 dakika uzaklıktayız ve…
…işler sarpa saracak."
Hiç hâlden anlamıyor.
"Ne demek sarpa saracak? Nasıl?"
"Rüzgârın hızı saatte 200 kilometre ve yoğun bir kar fırtınası var.
Yani işler sarpa saracak."
"Ama şunu bilin.
Başarabiliriz."
Öylece gitti.
Ne diyor bu?
Başarabiliriz dedi. O da ne demek?
Arkadaşım "Başaracağız" dedi. "Neyi başarıyoruz?"
Tehlikeli bir şey mi?
Yapmasak olmaz mı?
Sonra…
Ben şöyleyim…
Kitlendim kaldım. Diyet kolam tavana çakıldı.
Dehşete kapıldım. Bazı insanlar korkunca güler ya, ben altıma işerim.
Her yere böyle işiyorum. Neyse.
Bir ara durduk.
"Git sor" dedi. Ben de gittim.
Kusmak üzereyim.
"Selam az önce…" "Ne var?" diye bağırdı.
"Ben müşteriyim. Bağırma bana."
"Az önce başarabiliriz falan demiştin. Bir şeyi başarmaya gerek yok.
Bu aptal gösteri kimin umurunda?" "Hey" dedi.
"Dinle, pistin üzerinde 30 metre görüş mesafesi olduğu sürece
yasal olarak inebiliriz."
Ben böyleyim…
"Yasal olarak mı?"
Hiç hoşlanmadım. Gitmek istemiyorum.
"On saniyemiz var. Git otur!"
"Of ya, neden senin her dediğini yapıyorum?"
Oturdum ve epey sallandık.
İnanılmaz korkunçtu.
Pencereden dışarı baktık. Hep kar. Sonra bir boşluk ve çakıldık.
"Kaza mı yaptık? Yoksa indik mi?"
Ayağa kalktım. Merdivenler…
"Aman Tanrım, yaşıyorum."
Aynen şöyle yürüyorum.
Piste çıktım.
Rahat bir kilometrelik bir hiçlik.
Yakınlarda bir tane bile uçak yok.
"Ne oluyor?"
İki kabin görevlisi aynen böyle.
"Ne oldu?" dedim.
"Az önce bulutların arasından fırladın dostum."
"Nasıl yani?"
"Zemine beş metre kalmıştı.
Bir anda belirdin."
"Diğer herkes nerede?"
"Dostum.
Diğer 37 uçak rota değiştirdi."
"İniş yapan tek kişi sensin."
"Hadi ya! Niye rota değişmişler?"
Şöyle dedi
"Çünkü hepsi götlek."
Beni ağırladığınız için teşekkürler.
Sizi seviyorum.
Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Yılmaz Kasap