Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Andalazja
Świat z baśni wita śpiewem was
Kiedy myślicie o Andalazji
Baśniowo wam upływa każdy czas
Bonjour.
Dawno, dawno temu w magicznym królestwie zwanym Andalazją
pośród kniei odnaleziono niemowlę.
Pozbawione matki i ojca
zostało wychowane przez zwierzęta, które prawdziwie pokochały dziewczynkę.
Na imię miała Giselle.
Wyrosła na przepiękną młodą damę…
o szczerym sercu skrywającym wielkie pragnienie.
O miłosnym pocałunku śnię
Książę może też by przydał się
Aż pewnego dnia zdobyła miłość najdzielniejszego księcia Andalazji!
Lecz wtedy Zła Królowa przy użyciu portalu strąciła Giselle
do dziwnego, pogrążonego w nieładzie królestwa o nazwie…
Nowy Jork
Tam poznała Roberta, prawnika o hipnotyzującym spojrzeniu,
i jego córkę Morgan, która wszędzie potrafiła dostrzec magię.
Giselle i Robert zakochali się w sobie.
A potem żyli…
Długo i szczęśliwie
Tato!
Jeszcze raz przeczytaj.
A co, gdyby ich historia nie kończyła się na „długo i szczęśliwie”?
Słyszeliśmy tę baśń tysiąc razy.
Zawsze się tak kończy.
Nie słyszeliście całej.
Zaczarowana
Nowy Jork wcale nie był dla Giselle taki szczęśliwy.
Rozczarowana
Nie wypadam tu najlepiej,
ale szorujcie do łóżka, poczytam wam.
Opowieść zaczyna się tam, gdzie skończyliśmy:
w królestwie Nowego Jorku, zaraz po „długo i szczęśliwie”.
Ale po „długo i szczęśliwie” nic już przecież nie ma.
Właśnie. Bierzesz ślub i nic więcej ci się w życiu nie przydarza.
Nie w tym świecie.
Tutaj cały czas coś się przydarza.
W życiu Giselle upłynęło kilka lat.
Morgan wyrosła jak na drożdżach, a Robert i Giselle doczekali się dziecka.
Przepięknej dziewczynki o imieniu Sofia.
Przez krótką chwilę Giselle była spełniona.
I wtedy przyszły zmiany.
Najpierw ich zamek wśród chmur jakoś tak skurczył się o dwa rozmiary.
Spadł na nich taki natłok zajęć,
że czuli się jak pod wpływem klątwy snu.
Ale najtrudniejsza zmiana nadeszła,
gdy Morgan stała się tak zwaną „nastolatką”.
Odpłynęła do krainy za siedmioma górami, gdzie Giselle nie miała wstępu.
Obserwując te zmiany, Giselle zwątpiła,
czy królestwo Nowego Jorku to naprawdę jej „długo i szczęśliwie”.
Wtedy ujrzała znak.
Monroeville Miejsce z twojej bajki!
Znak, że ich szczęście może czekać gdzieś indziej.
Razem więc wyruszyli ku nowemu „długo i szczęśliwie”.
Albumy PRZEPROWADZKI
DOSTAWA WYWÓZ – SKŁADOWANIE
No to ruszamy do „Monroeville”.
Gdzie to w ogóle jest?
Nie mam pojęcia.
Wszędzie lepiej niż tutaj.
Wiem, że zmiany są trudne, ale też ekscytujące.
Pomyślcie, ilu poznacie wspaniałych ludzi,
którzy będą was kochać tak jak ja.
I pamiętajcie: gdy potrzebny jest przyjaciel, co robimy?
Morgan, możesz się zmusić do pomocy?
Przecież pomagam. Powiadamiam Internet o moim porwaniu.
Wszyscy mi współczują.
Tylu ludzi przenosi się na przedmieścia
i są przeszczęśliwi.
Ja byłam przeszczęśliwa tutaj.
Weź mnie poprzyj, Sofio.
Zero pomocy.
To kto się cieszy na nową przygodę?
Skaczę z radości.
- Ach, to był… sarkazm. - Sarkazm, zgadłaś.
Morgan, uwierz mi, Monroeville to idealne miejsce.
Może dla ciebie. Dla mnie jakby mniej.
- Morgan… - Bez przemówień, proszę.
Jedźmy, skoro mamy jechać.
Nastolatki takie są. Przejdzie jej.
Mam nadzieję.
Przeżyliśmy tu tyle magicznych chwil.
I wiele jeszcze przeżyjemy.
Poznanie księżniczki z billboardu nauczyło mnie,
że warto pozwolić, by los cię zaskoczył.
Zacznijmy od nowa.
Spakowali manatki i ruszyli w drogę…
Do miejsca, gdzie jak niesie wieść
Spokojne życie można wieść
Do nowego magicznego
Kraju przedmieść
WITAMY W MONROEVILLE Miejscu z twojej bajki!
Czyż to nie wspaniałe?
Tu jest prawie jak w Andalazji.
Nasz dom wygląda jak zamek, będę mieć swój pokój.
Mówiłaś to setki razy.
Patrzcie.
Kto wie, Morgan,
może ty też będziesz dorastać w zaczarowanym miejscu.
Oto i on.
Świetnie. Nawet ściany są już całe.
A nie były?
O nie.
Oryginalny ten wasz zamek.
Mamy małe opóźnienia, ale wyobraź sobie efekt końcowy.
Nowy maluszek w mieście.
A my tak z pustymi rękami.
- Jakby co, jesteśmy świetne w usypianiu. - Dziękuję.
Może kiedyś skorzystam.
- Obejrzymy nasz nowy dom? - Pewnie.
To wszystko część przygody.
Pa.
To do salonu. Dzięki.
To nie przygoda, a wysypisko.
Prawdziwy wysyp przygód.
To ja wezmę moją małą księżniczkę i pokażę jej resztę domu.
Będzie fajnie. Idziemy.
Może ci goście od przeprowadzek odwiozą mnie z powrotem.
Wiem, że niełatwo odnaleźć się w nowym miejscu.
Też to przeżyłam.
Nie z własnej woli,
ale odkryłam, że wszystko jest kwestią podejścia.
O nie.
Pokażę ci.
Naprawdę nie musisz…
- Oto jest - …śpiewać.
Dla nas nowy początek
Gdzie czeka na nas nowy, lepszy brzask
Ostrożnie!
Dla nas słońca blask Wśród przyrody łask
Wymarzony nasz świat Bez dodatku fiask
Rozpocznie się tu niejeden wątek
Wzrośniemy słońcem rozgrzani
Gdy smutki odejdą już wreszcie w cień
Wkroczymy w nasz nowy dzień
Nadal zaczarowani
Przepraszam.
Dobry los darował nam te włości
Śpiewajmy ze szczęścia więc non stop
Bo czekają już
Przyjazny skunks, jelonek nam rad I puszysty szop
O kurczę.
Miasta gwar już tylko z odległości
Słyszymy niezabiegani
Nawet najwredniejszy ptaszyl dziś Śpiewa mi
A ja z nim
Zamieniliśmy miejską scenerię
Na latawce i menażerię
Na nowy dom:
Peryferie
Nadal zaczarowani
Nic mi nie jest!
Chyba.
Nie otwieraj oczu.
Jeszcze nie.
Teraz to się boję. Nie podglądam.
Bez obaw. Już jesteśmy. Gotowa?
Powiedzmy.
Otwórz oczy.
O nieźle.
Naprawdę… nieźle.
Trochę mnie poniosło, ale możesz zmienić, co chcesz.
Chciałam, żebyś miała pokój z prawdziwego zdarzenia.
Drzewo pamięci Morgan
Kazała im obiecać, że się wyrobią.
Jest piękny, mamo.
Naprawdę?
Niedługo poczujemy się tu jak w domu.
Zobaczysz.
Tak będzie.
Dobra robota, kochanie.
Wyłącz to!
- Moje rzeczy! Pomocy! - Zduś ogień!
Łap za koc!
- Zgaś to. - Ostrożnie!
Nie mogę…
To były wszystkie moje ciuchy!
Halo, halo!
Znamy tu kogoś?
Nie, ale możemy poznać.
Co ty, daltonistka? To nie zieleń, tylko cyjan.
Co to ma być, akwarium?
Drzwi był otwarte, więc się wprosiłyśmy.
Giselle i Robert, prawda? No i Morgan.
I maleńka Sofia.
Ale skąd pani to wie?
Malvina Monroe.
Sprzedałabym wam ten dom,
ale zajmuję się tymi z wyższej półki, więc…
Rosaleen i Ruby!
Pięknie pachną.
- Giselle. - Cóż za hojny prezent.
Sama to zrobiła.
Łącznie z koszykami.
Naprawdę?
Trochę tkam.
Bardzo miło z twojej strony.
Z mojej – przerażająco.
Morgan, może zanieśmy je do kuchni.
Dziękujemy.
Miło było was poznać.
Do zobaczenia.
Mam syna w tym wieku.
Wiecznie rozkapryszony.
- Ale to moje oczko w głowie. - We wszystkich głowach.
Wielkie oko pośrodku twarzy.
Jeśli będziecie czegoś potrzebować, walcie do mnie, tak?
Nikt nie zna tego miasta tak jak ja.
Taka skromna. To ona stworzyła to miasto.
Jest jak nasza królowa.
Czuję się więc podwójnie zaszczycona.
Każde miasto powinno mieć królową, więc…
No właśnie.
Dobranoc.
Nie na taki pierwszy dzień liczyliśmy…
Mogliśmy jeszcze zaczekać.
Odkładaliśmy to trzy razy. Spokojnie, zadomowimy się.
Posłuchaj tylko.
O niebo lepiej niż na Piątej Alei.
Raczej niepokojąco głośniej.
Świerszcze ułożyły tę piosenkę specjalnie na nasze powitanie.
Podziękujmy, budując dla nich park.
Chyba żadnego nie mają.
Mogę zauważyć, że miało być więcej miejsca,
a tymczasem dzielimy pokój?
- No wiem. - Już o tym rozmawialiśmy.
U ciebie musi się wywietrzyć.
Oto jest Dla nas nowy początek
Mamo.
No dobrze.
Czemu dzwoni budzik? Na zewnątrz jest jeszcze wczoraj.
Uroki dojazdów.
A gdzie ogień?
Spokojnie, skarbie, nic się nie dzieje.
Pali się!
O nie!
O tak. Cudowny poranek, czyż nie?
Trzeba przenieść te pudła.
Spóźnię się.
Nie ogarniam tych całych dojazdów. Kawa, dziękuję.
Jeszcze śmietanka.
Boże, co to za smród?
Dzień dobry, zrobiłam ci…
- Tosty. - Tosty?
Widzę.
Moja koszulka cudem przetrwała.
Strasznie przepraszam! Jesteś cała?
O Boże! Moja…
- Poparzyłaś się? - Nie, ale to mój ostatni ciuch!
Przykro mi.
Król i królowa Andalazji?
Nancy! Edward! Co wy tu robicie?
Musieliśmy stworzyć portal do waszego nowego domu.
- Dziewczynka! - Cześć.
Robert!
Gratuluję powiększającego się zastępu potomstwa.
A dziękuję.
Ale to wasze siedlisko… Zbiednieliście?
- Edwardzie! - Nie zbiednieliśmy.
To jest dom z potencjałem.
- Chodzi o to… - Ach, z potencjałem!
Niech tylko parobkowie wykopią fosę, dobudują basztę
i balkon, na którym będzie można śpiewać w świetle łaskawego miesiąca.
Teraz to widzę.
Oczywiście. A ja muszę uciekać.
- O nie. - Bywaj.
- Pokażę ci dom. - Dobrze.
Robercie!
- Zdaje się, że zapomniałeś miecza. - Nie używam.
- Pan na włościach potrzebuje miecza. - Póki co nadal prawnik.
Okrutny los. Pewnie rozpaczliwie pragniesz czegoś dokonać.
- Mam wiele dokonań. - Zapewne.
Wiodąc tak jałowy żywot, trzeba nadrabiać miną.
Może temu zaradzę.
- Jest twój. - Nie!
Nie mogę go przyjąć.
Ależ musisz. Tym mieczem zgładziłem bestii bez liku.
Świadkiem był wielkich przygód, prób dla ciała i ducha!
Niechaj ci służy.
Dziękuję.
Życzę pomyślności.
Dziękuję, sługo.
Przegapiliśmy jej urodziny.
Ale musimy zadbać o to,
by córka chrzestna króla i królowej Andalazji
otrzymała ten dar.
Andalazyjska Różdżka Życzeń.
Jaka różdżka?
Andalazyjska Różdżka Życzeń.
Słyszałam o nich, ale pierwszy raz taką widzę.
Prezent od króla i królowej…
musi być zaiste wyjątkowy.
Dajemy ci różdżkę pragnień
Jest tylko jeden szczegół
Świat do twych marzeń nagnie
O ile przestrzegasz reguł
W Andalazji nie praktykuje się prozy?
Unikamy.
Oto jest magia Andalazji
W cudownej różdżce marzeń moc
Magię przynosi z Andalazji
Do tego świata tak brzydkiego niby noc
Ta różdżka da jej Mnóstwo radości
Z nią w świat zabawy Czym prędzej da nurka
Ale pamiętaj Użyć jej może tylko
Andalazyjski syn
Lub córka
Nasza andalazyjska chrzestna córka
- Dzięki magii
- Z Andalazji
Gdy zapragnie cel osiągnąć swój
Użyje magii z Andalazji
A w razie pytań Pomoże ten zwój
Zwój?
Spytaj go o cokolwiek, a ukaże się odpowiedź.
A w tej krainie po prostu go… przeczytaj?
Jak wy tu możecie żyć?
I co ty na to?
Jesteś prawdziwą andalazyjską córką.
To o ile nie macie różdżki dla fałszywej andalazyjskiej córki,
idę się przebrać.
Tak, zajrzę do twojej szafy.
Na pewno znajdę tam coś w moim stylu
i zrobię furorę w nowej szkole.
Właśnie.
Czasami mówi jedno, a ma na myśli coś całkiem przeciwnego.
Nigdy nie wiem kiedy. To… no tak.
Tak to jest z nastolatkami.
- Wszystko w porządku? - Tak, w jak najlepszym.
Tylko…
Czy życie w Andalazji nie jest chwilami łatwiejsze?
Nie powiedziałabym, że łatwiejsze.
Mamy smoki i powstania ogrów.
W Andalazji najtrudniejsze to znaleźć swoje „długo i szczęśliwie”.
Cała reszta to łatwizna.
Ten świat… jest całkiem inny.
To prawda.
Tutaj „długo i szczęśliwie” to raczej pewna idea.
Doprawdy? Toż to przygnębiające.
Jeśli świat nie jest taki, jak pragniesz, zmień go.
To tak nie działa.
Farmazony!
Jeśli ktoś może tu coś zaradzić, to tylko nasza Giselle.
STACJA MONROEVILLE
Zdążyłem.
Czy to jest miecz?
Faktycznie.
Niech pan zawsze prosi o „podwójnie zawinięty, bez torby”.
A miecz może warto zostawić w domu.
Pan go nie słucha.
Proszę być sobą.
W końcu pojedzie pan tym pociągiem i jutro.
I pojutrze. I popojutrze. I popopo…
I tak do śmierci.
Taka prawda, stary.
Pociąg do Grand Central Station.
Stacja: Poughkeepsie.
Zajmijcie mi miejsce!
LICEUM NIEPUBLICZNE
Czuję się jak bukiet z bilecikiem.
Nie wygłupiaj się. Wyglądasz pięknie.
Kwiaty na sukience podkreślają inne kwiaty na sukience.
Idealnie.
- Ojej. - Bardzo ładny!
Dużo lepszy niż w zeszłym roku.
Naprawdę się angażuje.
TYSON MONROE NA KSIĘCIA!
Gratulacje, zdążyliście!
Naprawdę macie talent do wypieków.
- Taka mała zbiórka. - Na Monroe-fest? Co to?
Najważniejsza impreza roku. Malvina wszystko organizuje.
Fantastyczna sprawa.
Będą różne atrakcje i nasze małe wybory księcia i księżniczki.
Jej syn, Tyson, został księciem już trzy razy.
Wygrał nawet, kiedy złamał obie nogi.
To nie jest ustawione, przysięgam.
Cudowna inicjatywa.
Tam, skąd pochodzę, uwielbiamy festiwale.
Zwykle zakłócają je jakieś mroczne siły,
ale i tak zbliżają ludzi do siebie.
Chętnie pomogę, jeśli się przydam.
Warto skorzystać.
Kiedyś zrobiła las z cukierków i dostarczyła mi go na lekcję gołębiem.
Tak było.
Nikt jej w tym nie dorówna.
Tak twierdzisz?
No, na mnie czas.
Morgan, wspaniale sobie poradzisz.
Dziękuję.
Tylko w siebie uwierz!
Co to miało być?
Wiesz co, Giselle? Jeśli znajdziesz czas, zapraszam na kawę.
Opowiesz mi o swoim cukierkowym arcydziele.
Chcę wiedzieć wszystko o naszych nowych sąsiadach.
Z największą chęcią. Dziękuję.
- Nie ma za co! - Kolejna wpadka odhaczona.
Pewnie ma pilne selfie do wrzucenia.
To ty jesteś z Nowego Jorku.
Morgan. A ty jesteś Tyson od babeczek.
Poznałaś moją matkę. Udaję, że nie widzę jej wymysłów.
Bywają odjechane.
Ciesz się, że nie śpiewa, zamawiając pizzę.
No właśnie.
Tyson! Chodź!
Ruchy, ziom!
Patrzcie, co ona ma na sobie.
Z kwiaciarni się urwała.
Cappuccino XXL z pięcioma porcjami kawy.
Tak jak lubię.
Niech się zastanowię.
Herbata ziołowa…
Rumianek… Nie!
Hibiskus.
Zgadza się. Zgadł.
Edgar wie wszystko. Jest moimi oczami i uszami.
Dziękuję.
Szybko się przemieszczacie.
Gdzie tylko nas potrzebuje.
Jak widzisz, Giselle, jesteśmy tu jedną wielką rodziną.
I jak w rodzinie, każdy ma tu swoje miejsce.
Gdy już je znajdziesz,
Monroeville będzie tym, czego sobie życzysz.
Myślę, że masz rację.
Wspaniale, że wam się podoba.
A gdyby dodać muzykę?
WITAJCIE, ŚWIERSZCZE
Cześć, Morgan. Jak było?
W porządku.
To znaczy, że nie najlepiej?
Nie, super. Miałam czas dla siebie, bo nikt się do mnie nie odzywał.
Tak, to sarkazm. Było do kitu.
Trochę brokatu i będzie jak nowe.
Po co? To staroć.
Ale to drzewo pamięci, a w Andalazji mawiamy…
„Pamięć to najpotężniejsza magia”. Tak, wiem.
Tylko może tutaj słabo działa.
Morgan.
Wiem, że nie chciałaś się przenosić.
Ale z czasem będzie lepiej.
A jeśli nie?
Powinnam dojeżdżać z tatą do Nowego Jorku.
- Tak będzie lepiej. - To pierwszy dzień.
Musimy tylko znaleźć tu twoje miejsce.
My nic nie musimy, dobrze?
Jeśli mam to zrobić, zrobię to sama, w porządku?
- Dobrze. - Jestem już duża.
Poradzę sobie.
„Widzimy się w szkole. Mam cudowny pomysł”.
To nie wróży nic dobrego.
Proszę bardzo. I dla ciebie.
Głosujcie na Morgan. Jest tu nowa.
To wspaniała przyjaciółka.
GŁOSUJ NA MORGAN
Miło mi, że wam smakują.
Proszę się częstować. Głosujemy na Morgan.
Co ty wyprawiasz?
Tak sobie pomyślałam,
że w Andalazji dzięki festiwalom
każdy zna księcia i księżną.
Teraz poznają ciebie.
Mówiłam, że sama sobie z tym poradzę.
Dlaczego mi nie pozwalasz?
Morgan.
Wybacz, ale na terenie szkoły agitować wolno
tylko członkom komitetu.
Przepraszam. Nie wiedziałam.
Teraz już wiesz.
- Moje panie. - Z przyjemnością.
Przepraszam.
Babeczki wyglądają nieziemsko!
Do likwidacji. Wszystko.
Nigdy nie wracała tak późno bez uprzedzenia.
Chyba wyłączyła telefon.
Przesadziła. Dostanie szlaban.
Pamiętasz, jak je wyklejaliśmy?
Co wieczór prosiła, żebym opowiadała jej o Andalazji,
a najbardziej lubiła historie o Drzewie Pamięci.
Kiedyś je uwielbiała.
Nie wiem, co się stało.
Nic się nie stało.
Nastolatki tak mają i tyle.
Tu chodzi o coś więcej.
Nie śpiewam już właściwych piosenek,
a nawet kiedy upiekę babeczki, wszystko idzie nie tak.
Kiedyś to wszystko mi wychodziło.
Cierpliwości. Będzie lepiej.
Jesteś tu szczęśliwy?
To początki.
Kiedy ostatnio byłeś naprawdę szczęśliwy?
No wiesz…
Nie jestem nieszczęśliwy.
Tylko czasem myślę…
że czas mi ucieka,
a ja będę jeździł pociągiem w tę i z powrotem do końca życia.
- Morgan. - Gdzieś ty była?
- W Nowym Jorku. - Sama?
Jeżdżę sama metrem od lat. Proponuję się uspokoić.
Nie uspokajaj mnie.
- Co ty sobie myślałaś? - Może, że tam jest moje miejsce.
- Twoje miejsce jest tutaj. - Właśnie że nie!
Wiem, chcesz mieszkać w cudownej baśniowej krainie, ale nie mieszkasz.
Jeśli musisz się wyżyć, wyżyj się na mnie.
- Mieszkamy w tej durnej dziurze! - Nie mów tak do matki!
Matki?
To nie jest moja matka.
Tylko macocha.
I nikim więcej nie będzie.
Macocha?
Wcale tak nie myśli.
Wydaje mi się, że myśli.
Nic na to nie poradzę.
Giselle?
Była sobie raz
Kraina Andalazji
Prosty świat Co zawsze barwny trwał
I gdy ktoś znalazł „Długo i szczęśliwie”
„Długo i szczęśliwie” na zawsze miał
Wtedy trafiłam tu
Gdzie miłość mnie wzywała
Poznałam księcia I wzięliśmy ślub
Czyżby moje „długo” Nie znaczyło „wiecznie”
A szczęście miało nie trwać aż po grób?
A baśniowy świat
Co dzień taki sam
Twojej córce byłoby
Lepiej tam
Miałam wielki plan
By zacząć tu od nowa
Lecz rzeczywistość Otrzeźwiła mnie
Co mam robić, gdy Nie należę tu
Gdzie nigdy nie będzie tak jak we śnie?
Gdzie nigdy nie będzie tak…
Pip! Stary druhu.
Cześć, Giselle.
Wyglądasz na smutną.
Wiem.
Życzyłabym sobie…
Czego?
Różdżka Życzeń.
Masz tu Różdżkę Życzeń?
To jest odpowiedź.
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Marzeniem moim jest
W nieznośnym tym zamęcie
Wśród bólu I problemów dziennie stu
Odnaleźć swój dom I przenieść się znów
Gdzie z pieśni utkana Kraina snów
A atak potwora To jedyna zmora
Daj nam więc baśniowe życie tu
Życzę sobie świata z baśni
Tu
Chyba się nie udało.
Może to i lepiej.
- No trudno.
Jutro też jest dzień.
Zostań na noc.
Mamy bardzo wygodne gałązki.
- Zgoda. - Świetnie.
Dobrze, że jesteś.
Dzień dobry.
Dzień dobry, Giselle.
Obawiam się, że nie będzie bardzo dobry.
W takim razie musisz sprawić, żeby był.
Co racja, to racja, przyjaciele.
Wystarczy…
Ale dziś z ciebie chichotek.
Szykujemy stół
I kawa już się parzy
Jajka, trach Usmażę, to mój fach
Ach.
Dodam trochę ziół
I już uśmiech na twarzy
Jak to zmieścisz Pękniesz chyba w szwach
Morgan?
Do pracy pędzę
Tutaj dzień spędzę
Radość sprzątania
Mycia, prania, odkurzania
Od rana do zmroku
Jestem w amoku
Nie przetrwa żaden kurz Podłoga, już!
Giselle! Jesteś jeszcze piękniejsza niż wczoraj.
Nastał nowy dzień
Już korci mnie
By w ten dzień Raz jeszcze w boju sprawdzić się
I rozbrzmiewa śmiech I śniadanie kusi
Kosz się smakiem obejść musi Pech!
Ech.
Spałaszujemy to
Bo każde z nas biec musi
- Wysprzątać dom - I bohaterem być
Bo w takiej bajce każdy chciałby żyć
Wyruszam więc.
Przygoda czeka.
Sposobność, by dowieść mego hartu ducha
i powrócić do domu, do mojej rodziny,
przepełniony świadomością spełnionej powinności.
Bądź ostrożny.
I ja również się oddalę, w towarzystwie mojej pomocnicy.
Obowiązki domowe to też swego rodzaju przygoda.
Te gałęzie to było zabójstwo dla mojego nerwu kulszowego.
Hej, ja gadam.
Zaraz, czemu ja gadam?
Pip, to wczorajsze życzenie się spełniło.
- Czyli że co? - Mamy życie jak z baśni.
A niech mnie kita nakryje! Magia?
Co poradzić.
No coś takiego.
Spójrz dookoła
Pieśni i śmiech W tęsknego serca porywie
Sprawiłam, że Ziściło się
Nasze „długo i szczęśliwie”
- Dzień dobry! - Dobrego dnia!
Wszem wobec w mieście
Wszystkim obwieśćcie
Że w Monrolazji Cudnie jest, to świat fantazji
One wirują
Oni wtórują
Gdy wygasł w sercu żar
Przyjmij nasz dar Radości dar
Na nowo odkryj życia czar
Życie cudne jest A ludzie są przyjaźni
Magią świeci słońce, nie ma burz
Gdy twój adres to Kraina wyobraźni
Świat zza siedmiu gór Zza siedmiu mórz
Cudnie i beztrosko
Jednym słowem: bosko
Z bajki świat to raj
I już
KRÓLEWSKI ŁYCZEK
PIEKARNIA MOŻE ZBOŻE
To królowa.
Monrolazja ma królową?
Królową?
Naturalnie.
I do tego czarodziejkę. To najlepszy rodzaj królowych.
Z wyglądu nie wnoszę.
Giselle, jak cudownie cię widzieć.
Czyżby ostatnie zakupy przed dzisiejszym wieczorem?
A co będzie wieczorem?
Wasza Wysokość.
Wielkie świętowanie, o pani.
Och, oczywiście. To nadal aktualne?
A dlaczegóżby nie?
Żadna siła na Ziemi tego nie zniweczy.
To drobny dar ode mnie dla mojego ludu.
Oczywiście, Wasza Wysokość.
Intrygująca zabaweczka.
Niech Wasza Miłość skupi się na tym przyjątku.
W końcu wypieki to specjalność naszej królowej.
To było wredne.
Przewredne.
Na limonkowe lizaki, co to było?
Uświadomiłam sobie właśnie,
że to jej pierwszy taki bal w Monrolazji,
więc trzeba ci sprawić suknię i…
lepiej nie traćmy czasu.
Do wieczora zatem, Wasza Wysokość.
Ona coś knuje.
I chcę wiedzieć co.
Wasza Wysokość.
Wszyscy wychodzą.
Me zwierciadło, powiedz przecie,
kto najpotężniejszy w świecie?
Zwierciadło?
Nic z tego.
Zwierciadło!
Nie słyszysz, o co pytam?
Słyszę, Wasza Wysokość.
Po prostu nie chcę skończyć rozbite na tysiąc kawałeczków.
Odpowiedz, kiedy pytam.
To zawsze była Wasza Królewska Mość.
Musiało źle zrozumieć.
Pytanie było o najpotężniejszą, nie najpiękniejszą.
Coś mu odbija.
Pokornie proszę o wybaczenie.
Naprawdę… nie wiem, o co chodzi.
A ja wiem.
O tę różdżkę, z którą tak się kryje.
Aż ocieka magią. Każdy głupiec to widzi.
Wy dwie, zdobądźcie ją dla mnie!
Ale… zaraz…
Mamy ją… ukraść?
Na rozkaz Waszej Wysokości.
Ale…
Giselle, co też ty narobiłaś?
Moda się zmieniła, odkąd byłam prawie księżniczką.
Jak wyglądam?
Och, Morgan, wyglądasz przecudnie.
A tobie jak się podoba?
- Jest piękna. - W takim razie bierzemy ją.
To niepotrzebne.
Musi kosztować majątek.
Ależ potrzebne.
Marzyłam, byśmy spędziły razem taki wieczór,
i niczego nie może zabraknąć.
To teraz buty.
Znajdźmy też suknię dla madame.
Och nie, dziękuję, nie trzeba.
Cóż to za brednie!
To jedyne takie. Ręcznie zdobione magicznym pyłem.
Będziesz błyszczeć, pani.
Bardzo odważny ten błysk, ale nie potrzebuję…
Pani Giselle?
Czy wszystko w porządku?
Tak sobie teraz myślę,
że taką figurę istotnie wypada podkreślić.
Najmisterniej wykonana klepsydra pękłaby z zazdrości.
Przymierzę wszystkie.
Co to za smród?
Ach, to ja. A wiesz czemu? Bo wpadłem do kanału!
Rany, całe miasto kupiłaś?
Nie wszystkie są dla mnie.
Mówisz?
Wyobraź sobie naszą Morgan jako królową balu…
w tym!
No więc…
Więc?
Dobrze.
Trochę w prawo.
Wygląda… inaczej w tym świetle.
Ale przewiew to ma!
Co się stało? Jest cała w strzępach.
Nawet dla służki się nie nadaje.
Tak bym tego nie ujął.
No co? To było ździebko niemiłe.
- Może jakoś ją naprawię. - Nic podobnego.
Mam ją.
Wparuję tam i zażądam wyjaśnień.
Ja pójdę na targ,
a potem będę miała mnóstwo czasu na przygotowania.
Dziękuję za wszystko, macocho.
Macocho?
O nie.
No co?
Włosy mi się podniosły, a dekolt – obniżył.
Oczywiście, że chcę dla niej łachmanów.
To w końcu moja rola.
Jaka rola? Co ty wygadujesz?
O nie, Pip.
Moje życzenie zmienia mnie chyba w…
W co?
Zmienia mnie w…
W co?
We wredną macochę.
Co takiego? Dajże spokój!
No dobra. Faktycznie, teraz widzę.
O nie. Pip!
Zwolnij trochę! Dokąd idziemy?
Kto mieszka w tej norze?
Morgan.
Pasierbica zawsze mieszka na strychu albo w loszku.
Och, Pip, wiesz, co to oznacza?
To ja jestem czarnym charakterem!
W każdym razie nie jedynym.
Co też ty pleciesz. Złoczyńca może być tylko jeden.
Nie licząc sługusów i maskotek.
Ani złoczyńców, którzy nagle się ujawniają.
Może tutaj jest inaczej.
W Monrolazji jesteś ty i ta zła królowa, którą stworzyłaś.
Malvina? Ona nie jest zła, tylko…
Widziałaś to wdzianko?
Gest i błysk szaleństwa w oku!
O nie.
Lepiej szybko odkręć to życzenie, zanim…
Pip?
Nie czuję się…
Co się dzieje?
Och, Pip.
Wrednym macochom nie towarzyszą urocze wiewiórki, ale…
Koty! Złe kociska!
Nie mogę być złym kotem. One zjadają wiewiórki!
Już mi niedobrze!
Z pewnością gdzieś tu wzywa przygoda.
Nieszczęśnik w opałach!
Nareszcie!
Co mamy robić?
- Ja tam nie wejdę. Sam sobie idź. - Ja na pewno nie.
Jesteście smokobójcą?
Tak sądzę.
Porzućcie obawy. Zgładzę tę potworę.
Ja bym się tam nie pchał. Bydlę jest wielkie.
I humorzaste.
Wielki humorzasty smok jest dokładnie tym, czego szukałem.
To zajmie chwilę.
Słodkie zwycięstwo czeka.
To twój pierwszy raz?
Skądże znowu. Zgładziłem niezliczone gady.
Gratulacje.
Ale to parzy.
Nie ustąpię pola.
Zatriumfuję nad tchórzliwą bestią!
Wnet…
Bez urazy, ale może czas znaleźć nowe zajęcie.
Co ty robisz?
Nancy powiedziała, żeby pytać w razie problemów.
Witamy w rzeczywistości magicznej różdżki życzeń!
Jeśli masz wątpliwości,
pytaj, a się zjawię.
- No cześć! - Nie mamy na to czasu.
Grzeczny kotek.
Wybacz, mój przyjaciel się niecierpliwi,
bo musimy jak najszybciej odwołać życzenie.
Nie spodobało się, co?
Życzyłam sobie życia z bajki
i moje miasto zmieniło się w Andalazję.
A ja stopniowo zamieniam się we wredną macochę.
A ja dojrzewam do roli złego kota.
Ach, zaczarowałaś świat. Co? Zaczarowałaś świat!
Wiesz, jak silnej magii to wymaga?
A jak myślisz, skąd ta magia pochodzi?
Otóż z Anadalazji.
To są apokaliptyczne klimaty.
Nie dziwota, że chcesz to odwołać.
Powodzenia.
Ojoj!
Chcemy wiedzieć, jak odwołać życzenie!
Witamy w rzeczywistości…
O, to ty. No dobra.
Widzisz, zawsze dajemy pewien czas na cofnięcie życzenia.
Dla niezdecydowanych.
Na szczęście nie jesteś jeszcze do cna zła.
- Świetnie. - Uważaj na frędzle.
Jak daleko zabrnęliśmy? Niech spojrzę.
Macochy. No wredne są.
Cudownie wredne.
To mamy zaliczone.
Dalej, próżne…
Nie moja wina, że we wszystkim świetnie wyglądam.
Dobra, dwa na dwa.
Okrutne i ambitne.
Wedle mojej oceny twój zegar jeszcze bije.
- To dobrze. - Co to za zegar?
To może być wszystko.
Widziałaś, jak kwiat traci płatki?
Nie?
A zegar odmierzający czas do północy
złowieszczym biciem?
Wyświechtany motyw, ale jakże klasyczny!
To nie jest kuweta. Ja tam mieszkam.
Bez obaw.
O ile odwołasz życzenie do północy,
będzie dobrze.
A jeśli nie?
Wraz z ostatnim uderzeniem zegara życzenie się utrwali
i nic nie będzie już takie jak wcześniej.
To znaczy, że tak już zostanie.
Po wsze czasy… asy… sy… sy!
To dla efektu.
Na zawsze.
Żeby cofnąć życzenie, wystarczy użyć różdżki z napisem „różdżka”.
- Gdzie ona jest? - Tak, tak, jest tu…
Zniknęła.
O nie.
Powodzenia w odkręceniu tego. Przyda ci się.
- Szybko! Jest już… - Druga.
Czas więc na okrucieństwo.
Nie, nie, nie.
Nie pozwólmy na to. Stawmy opór.
Nie jestem złym kotem. No nie jestem!
Zostań tu. Muszę to jakoś zatrzymać.
A ja z jakiegoś powodu muszę to wylizać.
Ale ohyda.
ŚWIECARZ PŁOMYK
Wszystko będzie dobrze. Pomoże nam magia.
W Andalazji mawiamy: „Magia może wszystko”.
Czy „psuje”?
Magia naprawi, co magia zepsuje.
- Będzie dobrze. - Kłaniam się.
Ale prezencję mamy.
To teraz nieważne.
Mów za siebie.
Robert z pewnością to zauważy.
O ile coś go nie pożre.
O nie! Ona ma rację. To znaczy, ja mam rację.
Wydaje mu się, że jest księciem. Z mieczem. Kto wie, co tam napotka.
I jeszcze Morgan.
Choć w Andalazji dziewczętom nic nie zagraża.
Śpiewają tylko i zrywają kwiaty,
a czasem zostają zamknięte w wieży albo w lochu, albo porywa je troll.
Albo wiedźmy. Ojej!
Jak miło.
Dziękuję.
To dopiero przyodziewek.
W czym ona tu przyszła?
Dzień dobry, Morgan. Gotowa na wielkie świętowanie?
Oczywiście. Moja macocha kupiła mi nawet suknię.
Pierwszy raz w życiu.
Będzie wspaniale.
Zbliża się nasze wielkie święto
Nie możemy się już doczekać
Rozwieszę kwiaty Uprzątnę rabaty
By nie było na co narzekać
Będzie wrzawa i będą tańce
Zabawa każdego skusi
Będzie doskonale
Myślisz, że będzie doskonale?
Pewnie
Bo tak być musi
Kolejny piękny dzionek W Monrolazji
Śmiechy dzieci, piękne niebo Wszystko gra
Nawet ptaki pośród drzew Ćwiczą na ten wieczór śpiew
Każdy rad jest Więc czemu nie ja?
Rolę swą Gram co dzień wręcz wzorowo
Lecz nie poznał nikt Prawdziwej dotąd mnie
Doskonale czuję, że
Doskonałość to jest blef
Tak mijają mi i noce I dnie
I zew Przygody mnie przyzywa
I myśl Mi taka w duszy gra
Że nadejdzie mój czas Zadziwię was nie raz
Wiem, że mogę Jeśli szansę ktoś mi da
Dzisiaj w Monrolazji czuć przygodę
Serce dokądś rwie Trzepocze, ciągnie w bój
I tak coś czuję I wierzę w to, że
ŚWIĘTO MONROLAZJI
Niespodziewanie Odnajdzie dziś mnie
Ten moment, o którym Od tak dawna śnię
Ten niedoskonały
Lecz całkiem w sam raz
Bo mój
O doskonałości nie marzyłam
Chciałabym tylko tak żyć
By sobą być
Te owoce są dziś wyjątkowo rozmiękłe.
Warto więc uważać.
Rozmiękły smoczy owoc potrafi być…
nie w sosie.
Najsłodsze daktyle, figi, orzeszki pistacjowe!
Służę, złociutka.
Szukam czegoś, co odwróci zaklęcie.
Użyte przypadkowo. Może jakiś balsam?
Albo inne smarowidło. Coś mocnego.
Tego nie mam.
To zakręca zalotnie rzęsy.
Zalotne rzęsy? Czemu nie.
Nie! Nie czas na próżność, trzeba się wziąć w garść.
Tuszę, iż zaszczyci panienka bal?
Owszem. To takie ekscytujące.
- Nigdy nie byłam na balu. - O nie, nie, nie.
Macochy tego nie znoszą.
Moja matka je lubi. Widziałem ich chyba z tysiąc.
To musi być wspaniałe.
Pewnie. Czasami.
Nie mam wielkiego wyboru.
Rozumiem.
Skoro to panienki pierwszy bal, mogę służyć towarzystwem?
Wskazać doskonałego partnera do tańca.
A są jacyś niedoskonali?
Jak najbardziej. Stanowiący poważne zagrożenie dla palców.
Dziękuję więc w imieniu palców.
I zgadzam się.
To dla mnie zaszczyt.
Ja dam, ja! Lubi, kiedy coś jej przynoszę.
- Ale to ja ją wykradłam! - A ja cię wyciągnęłam.
Nie wierzę, by różdżka Giselle mogła być potężna.
Przekonajmy się jednak, co potrafi w mych dłoniach.
No dobrze. Życzę sobie…
żeby Ruby…
stała się żabą.
O nie, nie, nie.
Jestem gadającą żabą. Wiedziałam…
Durne krzesło!
Zwierciadło! Co to za magia?
Pytaj, o co chcesz, a się zjawię.
To akurat proste. Ta magia jest z Andalazji,
co oznacza, że tylko andalazyjski syn lub córka
może jej użyć.
Czołem. Z kim mam przyjemność?
Łapcie go!
Mam cię!
Dość! Przestańcie!
Wije się jak fryga.
- To łaskocze. Moje frędzle! - Słodki!
Uwaga na drobny druk.
Przepraszam. Powiedziałeś: „Pytaj, o co chcesz”?
O nie. To ja znikam. No! Już mnie nie ma.
Nigdzie się stąd nie ruszysz.
Mam całkiem sporo pytań.
Całe mnóstwo i jeszcze trochę.
Zacznij od samego początku…
Nie pytaj.
…albo wiersze ci zredaguję.
Niczego sobie bukiet.
Będzie pasował do sukni,
a kwiaty rosły sobie dziko przy rynku.
Piękne, prawda?
Świat jest pełen cudów.
Stało się też coś wspaniałego. Tyson zaprosił mnie na bal.
Pysznie.
Niestety, nie pojawisz się tam dzisiaj.
Masz zbyt wiele obowiązków.
Wszystko już zrobiłam.
A dywany w holu? Potwornie zakurzone.
A okna? Nic za nimi nie widać.
Do tego ogród i szycie, i cerowanie.
I rzecz jasna, kominy. Brudna robota.
Możliwe, że coś przeoczyłam.
- Ale to może zaczekać… - Czy ty mi się sprzeciwiasz?
Ależ skądże. Nie śmiałabym.
Chyba się zapominasz.
Odświeżysz sobie pamięć przy sprzątaniu.
Nie wyjdziesz stąd, póki ci nie pozwolę.
Ale obiecałam Tysonowi, że tam będę.
Nie oszukuj się.
Chłopiec taki jak on ma na zawołanie wiele lepszych partnerek.
Ale głowa do góry.
Ze swojego stryszku też usłyszysz dźwięki zabawy.
Na pewno będzie równie magicznie.
To był sarkazm, prawda?
Nie takie to znowu skomplikowane.
Pani matko.
Pani matko, proszę. Nie możesz być tak okrutna.
Nic na to nie poradzę, taka już moja natura.
Nie. Nie!
Musisz mnie wypuścić.
Proszę! Nie możesz tego zrobić.
Pani matko!
Soczyste jabłka!
Olbrzym!
Olbrzym się zbliża?
Idzie tu!
Schowajcie się.
Lina! Tak!
Co ty robisz?
Zastawię na niego lub na nią pułapkę.
Potknie się i będzie mój. Lub moja!
O nie!
Wszystko pod kontrolą.
Nie!
Pomocy! Nie mogę wstać!
Na pomoc!
- O nie. - Proszę!
Spieszę!
Już dobrze.
Już w porządku.
Wielki zły olbrzym już sobie poszedł.
Bella!
Mamusiu!
Przepraszam!
Odwróciłam się tylko na chwilę!
- Jesteśmy twymi dłużnikami, panie. - Bohaterze.
To za dużo powiedziane.
Ocaliłeś moją rodzinę. Jestem ci dozgonnie wdzięczna.
Wybieramy się dokądś?
To nie tak, jak myślisz.
Chcę mu tylko wyjaśnić, dlaczego mnie nie będzie.
Proszę, to tylko chwila. Zaraz wrócę.
Masz rację. Zaraz wrócisz.
A nawet teraz.
Proszę! Nie rób tego!
Proszę…
- Morgan? - Pani matko?
Morgan.
Dobrze się czujesz?
Wyśmienicie! A ty wracasz do swojej wieży.
O nie. To niemożliwe. Za wcześnie.
O czym ty mówisz?
Ambicja.
To ostatnia cecha.
Co się dzieje?
- Bardzo cię przepraszam. - O co…?
To wszystko moja wina.
Pragnęłam życia z bajki i wszystko poszło nie tak.
Albo bardzo tak.
Nie. Zaczekaj!
Naiwna Giselle nie wie, czego chce, ale ja wiem.
- Pani matko, proszę… - Morgan, posłuchaj mnie.
No i proszę. Morgan nie jest już taka idealna, co?
Nie waż się!
Owszem, odważę się.
Przestań! Boję się ciebie.
Wiem.
Zrobiłabym to sama, ale co by było, gdybym poszła tam taka?
Ty musisz iść.
Tak!
Sprowadź pomoc, póki czas.
- Musisz to zrobić przed północą. - Co zrobić?
Ocalić nas.
Nieznośna dziewucha!
Wy trzy!
Wyglądacie na obyte z dziećmi.
Trzeba się zająć moim najukochańszym skarbem. Do roboty.
Czuję się drapieżnikiem szczytowym.
Nie wiem, czemu się opieraliśmy.
Słuszna uwaga!
Kto by pomyślał, że bycie złoczyńcą jest takie… wyzwalające?
Teraz muszę tylko znaleźć tę różdżkę.
Co my tu mamy?
O macochach wiele można powiedzieć.
Ale potężne to one nie są.
Dlatego musimy uciekać się do tych niepoważnych intryg.
Z natury nie mamy żadnej mocy.
Skoro nie ma już Morgan, przestałam być macochą.
Czas więc chyba znaleźć nową rolę w tym miasteczku.
Chcę być królową!
Królową to już tu mają.
Wydaje się, że nie planuje abdykacji.
To się da naprawić.
Taki czarny charakter jak Malvina nie przepuści okazji, by się popisać złem.
To dokąd idziemy?
Dajmy jej okazję.
Będę mieć też zadanie dla mojego zwierzaczka.
To teraz ja też mogę być zły?
O tak.
Zwierciadełko, zabaw gościa.
Powiedz, kto jest najbardziej zakompleksioną,
zafiksowaną na swoim odbiciu kobietą,
która rozpaczliwie próbuje siebie pokochać,
na tych włościach?
Giselle, co za radość, jak zawsze.
Wyobrażam sobie.
Miałam nadzieję, że na ciebie wpadnę, i zobacz, jak się złożyło.
Cóż więc mogę dla ciebie zrobić?
Uznałam, że uczciwie będzie
dać ci szansę na zrzeczenie się tronu, nim zrobi się nieprzyjemnie.
Dlaczego miałabym to zrobić?
Ponieważ to miasto jest moje.
Obie to chyba wiemy, czyż nie?
Niestety, muszę odrzucić tę jakże hojną ofertę.
Pogawędziłam sobie z twoim oczytanym przyjacielem
i wiem już, że Monrolazja jest dokładnie taka, jaka być powinna,
jakkolwiek do tego doszło.
Cóż, próbowałam.
Skoro nie chcesz skorzystać z mojej propozycji,
wiesz, co się teraz wydarzy.
W rzeczy samej.
- Pojedynek taneczny! - Widzisz, co ja z nią mam?
Jedna z nas musi umrzeć.
Może… o północy?
Będzie w sam raz.
Raz jeszcze przepraszam, że zepsuję ci imprezkę
tym całym obaleniem cię i tak dalej.
Och, Giselle.
To przezabawne.
Nawet jeśli niedorzeczne.
Ja na ciebie Nie jestem nawet zła
Ledwie cię dostrzegam stąd
Moja droga Ty się nie wyróżniasz z tła
Jesteś jak ulatujący swąd
Cóż za błyskotliwość I dobór słów
To zwykły na wodę pic
Mleczaki szczerzysz zamiast ostrych kłów
A nie znaczysz nic
Twe tak zwane zło To przy mnie samo dobro
Naprawdę miła ci rola Jakiegoś tam
- Pseudo- - Niby-
Złola?
Ty jesteś zaskrońcem Ja – zjadliwą kobrą
Z nas dwóch Ty jesteś tą dobrą
Nie ja
To jest jakaś niesłychana rzecz
Dwa czarne charaktery w baśni
Jeden może zostać Drugi pójdzie precz
Taki musi finał być Tej waśni
Szybko cię spakujemy Już się zmywaj
To do mnie należy tron
Będę tęsknić, złotko
- Żegnaj - Bywaj
Innymi słowy: won
Twierdzisz, żeś jest zła Ja w twoje zło nie wierzę
Nie zna świat takiej podłości Która w moim czarnym sercu nie zagości
Ja tu jestem mózgiem Ty – ledwie pęcherzem
Bezlitosne dzikie zwierzę To ja
Ze mną na tronie słuch szybko zaginie
O okrutnej Cruelli I Diabolinie
W mych oczach – sztylety
Więc wzrokiem się zmierz
Idź goń za zającem
Na fasolę sio!
Co złego, to ja
Więc się strzeż
Ktoś powinien jej Do wiwatu dać
Dać popalić nieźle jej
Spuszczę na nią dom Może się już bać
Czy zatrute jabłko jest passé?
Na dach ją zaciągnę I poślę w dół
W niebyt magią wyślę ją
Nie podzielę się Miastem pół na pół
Jak niecnie jest być mną
Ona kilku spojrzeń Godna, tyś – zachwytów
Wystarczy me jedno słowo Żeby żyła bardzo krótko i pechowo
Kiedy sięgnę już Niegodziwości szczytu
Wkrótce Monrolazyjczycy Nawet z najdalszych stron
Rzekną mi „Królowo, panuj”
Bo nie będę zła zwyczajnie
Zwyczajnie
- Lecz nieznośnie - Bezlitośnie
Jednogłośnie
Gdy obejmę złoczynienia tron
Co się stało?
Studnia!
O nie, nie.
Dlaczego jestem taka kanciasta? I czemu mam idealne brwi?
I co ja mam na sobie?
Czy to Andalazja?
Nie tak ją sobie wyobrażałam.
- Morgan? - Nancy.
A ty co tutaj robisz?
Trudno powiedzieć.
Stało się coś dziwnego.
Miało to może związek z wielką dziurą w waszym niebie?
Z czym? Co to za zjawisko?
Wczoraj ta tajemnicza dziura rozdarła niebo
i zaczęła przesyłać naszą magię w inne miejsce.
Dobrze, Morgan, opowiedz, co się stało.
No więc Giselle i ja konkretnie się pokłóciłyśmy i wtedy…
I wtedy co?
Właściwie to nie wiem.
Ostatnie, co pamiętam, to Giselle w bardzo okrutnym wydaniu.
Powiedziała coś o jakimś życzeniu i że muszę jej pomóc.
Edwardzie, ona musiała użyć różdżki życzeń.
Ale czego mogła sobie życzyć z takim skutkiem?
Czegoś, co zmieniło całe miasto w krainę rodem z baśni.
Taką jak Andalazja.
Życzenie zdolne zmienić cały świat nie wymaga odrobiny naszej magii.
Ono wyczerpie ją całą, do ostatniej kropli.
Ale przecież tu wszystko stworzone jest z magii.
Jeśli cała zniknie, co stanie się z Andalazją?
Jeżeli tego nie przerwiemy,
wszystko, co andalazyjskie, przepadnie.
Nie chcę, żeby coś zniknęło całą Andalazję.
- Wiem, wiem. - Nie.
Musi być jakiś sposób.
Giselle musi sobie przypomnieć, kim jest, a wtedy to odkręci.
Na pewno.
Przypomnieć sobie? Edwardzie!
Ależ oczywiście.
- Magia pamięci.
Co? Drzewo pamięci Giselle?
To ono istnieje?
Jak najbardziej. Nie ma silniejszej magii.
Dobry wieczór.
Kto wyście?
Wasze wróżki ogrodowe.
- Lepiej się wycofaj. - O ile nie chcesz zlecieć z dachu.
Opiekunki miały chyba pracowity dzień.
To tak jak ja, najdroższy.
Będziemy potrzebować czegoś bardziej królewskiego.
I pachołków.
Są nam niezbędni do naszych celów.
Mówiłaś, że gdzie jest Morgan?
Któż to wie.
Pewnie śpiewa jakimś myszom do snu.
Co za różnica. To mój wieczór.
Zatrzymać powóz.
Robercie.
Morgan nie zniknęłaby ot tak.
Coś musiało się stać.
Coś jest nie tak. Odnajdę ją.
No tak, kolejna bezowocna wyprawa.
Pomyślności życzę.
Ruszaj!
Spodziewałam się domku na drzewie, a nie posiadłości.
Nie lubimy półśrodków.
Drzewo jest chyba tutaj.
Tak, to ono!
O nie.
Jest martwe.
Bez obaw. W ostatniej chwili znajdziemy błyskotliwe rozwiązanie.
Edwardzie.
No co? Tak zawsze było.
Coś na pewno da się zrobić.
Wiecie, dla dziewczynki, która straciła mamę,
księżniczka z billboardu to była prawdziwa magia.
Nie miałam wątpliwości, że to jest naprawdę.
Wtedy wszystko było łatwiejsze.
Nigdy was nie zapomnę.
Co to było?
Przywróciłaś kwiatu życie.
Serio?
Ale jak? Nie jestem magiczna.
Ale te wspomnienia są.
I żyją też w tobie.
Z całą swoją magią.
To ty jesteś rozwiązaniem.
To o to chodziło Giselle.
Może jeśli zabiorę coś z tego drzewa,
będę w stanie przypomnieć jej, że tak naprawdę jest dobra.
A ona to odkręci.
Chyba czas nam się kończy.
A jeśli to się nie uda?
Uda się, Morgan.
Tylko musisz myśleć o tym, co w tych chwilach dobre,
bo stanowisz ich część.
Poczuj to, a reszta wydarzy się sama.
Wspomnienia to magia, Morgan
Jesteś księżniczką?
Nawet te Co niepozorne zdają się
Najzwyklejsze chwile Jak spojrzenie twe lub uśmiech
Niosą światła blask
W najczarniejszej twej godzinie
Pamięć nas ocali, Morgan
To artysta Który namaluje ci
Miłość, jaką dałaś I jaką dał ci ktoś
I taka moc nie zginie
To miłość
Możesz użyć jej Gdy dość odwagi masz
To miłość
Którą dzielisz Którą komuś w darze dasz
Trzeba nam jej
Jest jak słońce, deszcz i wiatr
Nie szukaj więc magii, Morgan Pamięć twa ją zna
Znajdź muzykę w sobie Którą słyszysz w swoich snach
Niechaj gra Niechaj trwa
Edwardzie.
Ty idź.
Ktoś musi zostać, żeby chronić nasz świat.
Z litej skały kwiat wyrasta
Gdy roztapia słońce Na kamieniu lód
Zaśpiewajmy więc Niech nasz głos popłynie w noc
Skąd nasza moc?
Z miłości
Oto miłość
Na magiczną miotłę razem wskoczmy Prześcignijmy czas
Poniesie nas
Ta miłość
Oto miłość
Skup się na tych wspomnieniach
Co dają miłości
Jej moc
Chyba już wiem co robić.
Co to takiego?
Moje drzewo pamięci.
Odzyskam ją.
ŚWIĘTO MONROLAZJI
Pójdę się przewietrzyć.
Jak uważasz. Tylko wróć przed północą.
Powinnam być na balu.
Zamiast tego
pilnuję ciebie pilnującej różdżki.
Bo nasza królowa ci nie ufa.
A może to tobie nie ufa.
Nie mnie chciała zmienić w żabę.
A może ona lubi żaby.
Choćby nie wiem w jakiego gada cię zmieniła, ja jestem jej prawą ręką.
To tobie powinna zostawiać takie dyrdymałki.
A ja powinnam urzekać i olśniewać na balu.
Śmiało, idź.
A ja powiem Malvinie, że zostawiłaś różdżkę,
i zobaczymy, kto skończy jako oślizgła ropucha.
Nigdy bym się w taką nie zamieniła.
A konsultowałaś się z lustrem? Szczerym.
Tak chcesz się bawić?
W takim razie obydwie tu zostaniemy.
Na to wygląda.
Jedno słowo: litości.
Obydwu was nie znosi.
O ja gryzmolę!
Nie drzyj się! Spływaj!
Uwaga!
Jeśli nie ma więcej pytań, żegnam.
Puszczaj ogon!
Niczego się nie nauczyłyście? Szybkim trza być.
Jak on tak zasuwa?
Ściągniemy go.
To ja lecę!
Popędziłyście mi kota, drogie panie, a teraz pędzę na bal.
Wyglądam, jak należy?
Tu jesteś, mój mały. Były problemy?
Żadnych. Mam talent do zła.
Teraz zaczyna się prawdziwa zabawa.
Jestem gotowa.
Mogłem się przebrać.
Ale zaraz. Co my tu mamy?
Czekaj! Jestem z nią.
Ludzie, ja tu wysiadam.
Halo. Panie Fryz?
Jestem osobą towarzyszącą. Wypuśćcie mnie!
Co się tu dzieje? Chwileczkę.
Zapomniałaś o mnie!
Morgan, gdzie byłaś? Wszystko w porządku?
Właściwie to nic.
- Podrzucisz mnie? - Chodź.
Jedź! Dogonię was.
To teraz tak…
Życzę sobie zostać królową Monrolazji.
Z drogi!
Biegnijmy do środka.
Wydaje mi się, że mnie podsiadłaś.
Znowu ty.
A mnie się wydaje, że czas to rozstrzygnąć.
Ależ z rozkoszą.
Głupi fotel!
Czemu znów mi się to przytrafia?!
Moja matka to robi?
Nie, to Andalazja.
Wdziera się tutaj.
Głęboki wdech i wciągamy brzuch.
Życzę sobie.
Straż.
Zniszczyć ją.
Życzę sobie.
To zwykłe motyle! Durnie!
Wasza Wysokość!
Ruby chciała się do czegoś przyznać.
Naprawdę?
Cześć!
To jej wina. Nie może jej to ujść płazem.
To ty wpuściłaś kota.
Jesteście beznadziejne!
Skoro o żabach mowa…
Życzę sobie.
- Nancy! - Robercie!
Widziałaś Morgan?
- Jest tutaj! Cała i zdrowa. - Na szczęście.
Ludzie są jak w amoku.
Wiem. To przez Giselle. Została przeklęta.
Ocalmy ją, żeby mogła to zatrzymać.
Przeklęta?
Chodźmy!
Morgan!
Tato!
Czyś cała?
- Szukałem cię niestrudzenie. - Musimy się dostać do środka.
Męstwo takowe w mej córce?
Ocalmy Giselle.
Zadanie dla bohaterów.
Może pomóc?
- Matko, dość tego! - Giselle!
Drzewo pamięci Morgan
Zwykły świstek.
Nie!
Giselle, nie!
To bardzo ładne miejsce.
- Tak. - Jesteśmy na randce.
- Jest miła i bardzo urocza. - Jest świetna.
- Giselle! - Jestem tu, Morgan.
Zaczekaj!
Mamo, idziesz sobie?
Nigdzie nie idę.
Zawsze będziesz moją księżniczką.
Wyżej, mamo!
Co tu się znowu wyprawia?
Giselle!
Robert?
Moja luba.
Wróciłaś do mnie.
Przepraszam cię. Wcale nie chcę pachołków.
Nancy, gdzie Edward?
Został bronić Andalazji.
O nie.
Pospieszmy się.
Magia zanika.
Przerwijmy to albo wszystko, co andalazyjskie, zginie.
Ale wtedy ty…
też?
Nie.
Nie, bo…
Naprawię to.
Stój!
Przemyśl to jeszcze.
Morgan.
- Matko, co ty robisz? - Spokojnie, synku.
To tylko eliksir nasenny.
Przeznaczony był dla Giselle, ale niech będzie i tak.
Malvino, musisz to cofnąć.
Tak też uczynię.
Twój podręczny zwój wyjaśnił, że równo o północy życzenie się utrwali.
A podoba mi się ten świat.
Rzuć więc różdżkę, zegar wybije dwunastą,
a ona będzie wolna.
Ale wtedy Andalazja zginie.
Albo Andalazja, albo ona.
- Nie. - Zaniechaj tego, podła wiedźmo.
Nie sądzisz, że to nieco przesadzona krytyka?
Malvino, proszę cię.
Ty taka nie jesteś.
Teraz już tak.
Jak sobie życzyłaś.
Nie!
Morgan.
- Brak mi sił. - Giselle.
Co się dzieje?
- Nic ci nie jest? - Nie wiem.
Nie.
Czyż to nie wspaniałe? Dwa zestrojone światy tworzą… jedność.
Gdy wybije dwunasta, zaklęcie się utrwali.
Nie.
Nie tak się to zakończy.
Idę z tobą.
Robercie.
Też mi bohaterowie.
- Co teraz? - Nie może wybić północy!
Życzenia się spełniają.
Wytrzymaj.
Przepraszam cię.
- To wszystko moja wina. - Na pewno coś da się zrobić.
- Chciałabym tylko… - Nie.
Fragment różdżki. Podnieś go.
Tik-tak.
Tyson, użyj miecza!
Wytrzymaj!
Morgan.
Nie przezwyciężysz magii.
Posłuchaj mnie.
Musisz wypowiedzieć nowe życzenie.
Tracę resztki magii.
Twój zwój się popisał i wyjawił mi,
że tylko Andalazyjczyk może użyć tego badyla.
Ale śmiało, próbuj.
To prawda. Nie pochodzę z Andalazji.
Ale jesteś andalazyjską córką.
Bo jesteś moją córką, Morgan.
I wierz mi
Nie mam wątpliwości, bo
Stworzyłabym dla ciebie świat
Gdzie nie znałabyś zła
I rozplątałabym
Każdą życia zawiłość
Kocham cię na zawsze, Morgan
Beze mnie Też poradzisz sobie, wiem
Nie.
Nie brakowało magii w życiu mym
Lecz najsilniejszą jest
Ta miłość
Moc daje nam ta miłość
Gdy mnie zabraknie, ona
Zostanie
Nie. Nie.
Miłość będzie trwać
Nie. Nie.
Nawet gdy…
Nie.
Zabraknie…
Nie. Nie, nie, nie.
Czego sobie życzyć?
Proszę, nie zostawiaj mnie.
Proszę.
Giselle.
Czego sobie życzyć?
Tik-tak.
Zaraz.
Gdzie dzwony?
Co z moją północą?
Życzę sobie być w domu… z moją mamą.
Tak, tak, maleństwo.
Mamo.
Morgan.
Mamo!
Udało ci się!
Tak się bałam.
Wiem. Ale uratowałaś mnie.
Nas wszystkich.
Dzień dobry.
Miałem zwariowane sny.
Dzieńdoberek.
On naprawdę nic nie pamięta?
Tylko ten, kto włada magią, zachowa ją w swojej pamięci.
Dla innych to niezwykły sen.
Ciekawe, jak mu wyjaśnisz, że śpiewał w duecie z koszem
i pokonał złą królową.
Powodzenia.
Śniły mi się koszmary o żabach.
Mnie też.
Cześć, Edgarze.
Giselle, to, co zawsze?
Poproszę. Dziękuję.
REZERWACJA
Dzień dobry. Wybaczcie.
Chciałam się przywitać.
I przeprosić za wiele rzeczy.
Zależało mi, żeby Morgan było tu dobrze,
i chyba trochę mnie poniosło.
To tyle. Smacznej kawy.
A wiesz…
Ja też potrafię się zagalopować.
Niemożliwe.
Okazuje się, że jest miejsce w jednym z naszych komitetów.
W miasteczku przyda się ktoś taki jak ty.
Z chęcią. Dziękuję.
Wylewnie.
- Wracaj na swoje. - Tak jest.
Tak oto w Monroeville rozpoczął się nowy rozdział życia Giselle i jej rodziny.
Zgoła niemagiczny.
Robert otworzył biuro w mieście i unikał odtąd pociągów.
Sofia rosła jak na drożdżach.
- A Morgan… - Morgan!
Zaraz wracam.
Jak to nastolatka.
- Nie gapcie się. - Ja tylko…
Nie patrzymy!
Bardzo przepraszam za spóźnienie.
- Zgraja hobgoblinów… - Nie szkodzi.
…grasowała w lesie.
Nie chciały odpuścić.
Cała wioska je pogoniła.
Gdzie Edward? Nie mógł przyjść?
Nie, nie. Jest tutaj. Tyle że fechtuje.
- No tak. - Odstąpcie, bestie!
Nie żyjesz!
Ledwie mnie drasnąłeś.
To żadna rana!
Wcale nie zginąłem.
Tylko lekko utykam.
Wasze drobne chłopstwo walczy zaciekle.
- Tak jak i ty. - A gdzie tam.
Moim mieczem pomogłeś ocalić świat.
Niechaj dobrze ci służy w kolejnych przygodach.
Właściwie to odłożyłem miecz na półkę.
Tutaj na szczęście go nie potrzebuję.
- Naprawdę? - Słowo.
To całkiem tragiczne.
Mogę go zabrać?
Oczywiście.
- Świetnie. - Posilimy się?
- Koniecznie. - Co zjesz?
Mamy jeszcze pewien wyjątkowy prezent.
Na jedno życzenie pojawi się tu każde jedzenie.
Bez nieprzewidzianych komplikacji. Dobrze mówię?
- Może ty spróbuj. - Tak.
W porządku.
Wybaczcie. To plama na honorze.
- Rewanż! - Przypilnuję go.
Wezmę to.
Nadchodzę!
Trafiłem!
Za co to?
Bo cię kocham.
I niczego więcej sobie nie życzę.
Bywają lepsze dni i gorsze
Wszystkie chwytajmy od rana
Smutki, żale
Uniesienia
Tworząc nasze
Wspomnienia
I choć wśród trosk rozlicznych
Nasz wspólny świat magiczny
Bywa dość prozaiczny
- Jestem nim wciąż - Wciąż i wciąż
Oczarowana
Koniec
ROZCZAROWANA
Napisy: Kamil Rogula