Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tu Psi Patrol. Misja zakończona. Odbiór.
Tu Baby Shark. Idealnie. Inicjowanie planu budzenia.
Zakryj uszy.
Dobra. Zawsze razem. Odbiór.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Co?
To koniec świata!
Javier, zabierz dziewczynki do bunkra.
Jakiego bunkra?
Jakiego bunkra? Tego w domu!
Nie ma! Kupiłem dom bez bunkra!
Czemu nigdy nie słuchasz?
Jak będziemy się bronić?
Nikt nas nie atakuje, idioto. To fajerwerki Luny.
-Jesteś pewien? -Tak, jestem pewien.
-Nie! -Wiedziałem!
-Znalazłem cię! -Nie!
-Chodź tu! Gadaj! -Nie!
To był twój pomysł czy Luny?
-Kto to wymyślił? -Nie powiem. Jestem dobrym żołnierzem!
-To się okaże! -Siostrzyczko, ratuj!
Uratuję cię! Tak!
-Z czego się śmiejesz? -Twoja twarz.
Widziałeś swoją?
Macie szlaban.
Dokąd biegniecie?
-Spóźnimy się do szkoły! -Słuchajcie taty!
Luna, ubieraj się!
PODWÓJNA CIĄŻA 2
Dziewczynki!
Szybciej. Jeśli się spóźnimy, to wezwie mnie panna Paty,
a ona mnie przeraża.
Nie biegajcie.
-Gotowe? -Tak.
Czemu płaczesz? Robimy to codziennie.
Wzruszam się, jak odjeżdżacie.
Dalej, dupku! Przyjacielu.
Dalej, mój przyjacielu.
Uważaj, Sol. Wyczyściłem siedzenia.
-Tato, mogę przećwiczyć piosenkę? -Tak, kochanie.
-Tylko cicho, boli mnie głowa. -Tak, tato.
Dobra, jesteśmy. Pa.
Bądźcie grzeczne. Kochanie, siedzenia.
-Raz, dwa. -Nie trzaskaj drzwiami!
Javier.
-Co słychać? -Pani Pau. W porządku.
Jestem taka brzydka?
Nie, przestraszyłem się, bo...
Spokojnie, Javier. Żartuję.
Jesteś bardzo spięty.
-Boli? -Tak.
-To spięcie. -Tak.
Chyba ktoś potrzebuje dobrej zabawy.
Relaksu. Randki dziś wieczorem.
Pani Pau, bardzo bym chciał, ale nie mogę się z panią umówić.
Czemu? Ciągle cię zapraszam, a ty...
Chodzi o to, że jest taka zasada, o której pani nie wie.
Jaka zasada?
Z Felipe obiecaliśmy, że nie pójdziemy na randkę, dopóki nie skończą 18 lat.
-Żartujesz? -Nie.
Javier, moje dziesięciolatki mają mądrzejsze zasady.
Jesteście żałośni.
Ładne.
-Jak sobie radzę? -Niesamowicie.
Uwielbiam ilość energii i czasu, którą na to poświęcasz.
-Prawda? -Ale wiesz co?
Brakuje najważniejszej rzeczy.
Czyli czego?
Przestańcie malować, drodzy artyści.
Chcę, byście wiedzieli,
że w każdy ruch wkładacie mnóstwo miłości,
ale czuję, że...
Nie przekraczamy granic dosłownego świata.
A ja chcę to poczuć. Chcę poczuć tę miłość,
bo malujemy naszą rodzinę.
Ludzi, którzy nas najbardziej kochają, tolerują nas,
znoszą nas, którzy są przy nas.
Chcę to widzieć w każdym waszym pociągnięciu.
Jak wiecie,
jestem sierotą z powodu wypadku i dlatego nie mogę mieć dzieci.
Ale to nie znaczy, że nie wiem, czym jest rodzina.
Chcę, byście mi to pokazali.
Chcę zobaczyć miłość,
współczucie, co to znaczy mieć rodzinę.
Chcę to poczuć.
Chcę śmiechu. Mamy, która się tobą zajmuje.
Gorącej czekolady.
Miłości, której nie miałam,
którą życie mi zabrało, ale wiem, że mogę ją mieć.
Z pasją, z miłością, z sercem.
Tego właśnie chcę.
Da Vinci.
Dzień dobry.
Dokumenty mają być na trzecią.
„Zgadnij co?
„Za tydzień minie 11. rocznica naszego spotkania.
„Ponieważ to wyjątkowa data,
„chcę, byśmy wszyscy pojechali na wycieczkę.
„Zasługujemy na świętowanie 11 wspólnych lat.
„Wybierz jedno z dwóch miejsc.
„Całusy, Felipe”.
Szefie.
Uwielbiam, jak Felipe troszczy się o ciebie.
Jesteście taką uroczą parą.
Chciałbym, by mój facet był taki.
Ile razy mówiłem, że nie jesteśmy parą?
Mieszkamy razem dla dzieci.
Śpicie w jednym łóżku. Sam je kupiłem.
Tylko dlatego, że Luna spaliła moje.
Każdy ma swoją stronę. Pośrodku mamy poduszkę.
Javi, łóżko spłonęło dwa lata temu.
Czego potrzebujesz, Fabián?
Potrzebujemy zatwierdzonych budżetów nowego projektu, a księgowa nie odpowiada.
Wysłałem jej dziesięć maili i nic.
Idź do niej. Jej biuro jest tuż obok.
Ona mnie przeraża. Reaguje emocjonalnie.
Raz pobiła dostawcę, bo zapomniał o sosie salsa.
Tak, ona jest taka.
Zajmę się tym. Ty zajmij się resztą.
Dział prawny chce...
Co to ma być? Czemu nie pracujesz?
Mam przerwę.
Tak ją spędzasz?
Spokojnie. Wszyscy boją się tu wejść.
Nie o to chodzi.
Więc o co chodzi?
Nie możesz taka być.
Czyli jaka?
Tak sobie leżeć.
Ciesz się, że jestem ubrana.
Wiesz, że uwielbiam być nago.
Nie możesz robić przerw, kiedy tylko chcesz.
Są zaplanowane. Musisz przestrzegać zasad.
-Bo... Nie. Bo... -Co? Ukarzesz mnie, szefie?
-Tak, mogę... -Powiedz, szefie.
Co zrobisz, by mnie ukarać?
Mogę zrobić wiele rzeczy. Mogę obniżyć ci pensję.
Mogę cię zawiesić. Mogę...
Mogę... Coś wymyślę.
Wiem, jak mógłbyś mnie ukarać.
Nie po to tu przyszedłem.
Jestem po dokumenty. To nie jest profesjonalne.
Zamknij się i całuj.
Obiecałeś mi romantyczny wypad,
ale przez dzieci nigdy nam nie wychodzi.
Poświęcisz mi dziesięć minut?
Tak.
Klaso, dziękuję za wasz talent. To czysta miłość!
Uwielbiam ją!
-Jestem taka szczęśliwa! -Cami, mam prezent.
Są bez cukru?
I bez laktozy, by nie bolał cię brzuszek.
-Pa! -Trzymaj się!
Pa!
Jesteś tym, o co każda kobieta prosi
-wszechświat. -Hej.
-Dzięki. -Podobał ci się mój obraz?
-Bardzo. -Użyłem za dużo żółtego?
Tego ponurego? Nie, dzięki niemu jest wyjątkowy.
Racja? Mam nadzieję, że gdy poznasz moją rodzinę,
nie uznasz jej za zbyt ponurą.
-Nie. Przyjdźcie do mnie dziś wieczorem. -Dziś?
Skąd ta mina? Za wcześnie? Posunęłam się za daleko?
Sądziłam, że to kolejny krok.
Oczywiście, że tak jest.
Tylko nie wiedziałem, że chcesz ich poznać teraz.
Nie chcę ich tylko poznać.
Chciałabym...
być częścią waszej rodziny. Co ty na to?
-Świetny plan. -Tak.
To świetnie. Rzecz w tym...
-Kolacja, kolacja! -Poczekaj.
Kolacja, kolacja!
Halo?
Dzwonimy ze szkoły.
Co?
-Już jadę. -Wszystko w porządku?
Moje córki pobiły kolegę w szkole.
Ale one takie nie są.
-Bójka! Bójka! -Nagrywaj to.
Bójka!
Co się teraz stanie?
Niestety, Javier, ta instytucja nie toleruje przemocy.
Wasze córki zostaną zawieszone na dwa tygodnie.
Dwa tygodnie? To nie za dużo? To nie było aż tak poważne.
Jaki był tego kontekst?
W klasie, Javier.
Skończyliśmy pisać test z biologii
i poprosiłam dzieci o przygotowanie pomysłów na Dzień Matki.
A moje dzieci pobiły kolegę? To nie ma sensu.
One nie są agresywne.
Cóż, Luna jest. Ale Sol nie jest.
Musiały zostać sprowokowane.
Do tego zmierzałam.
On coś powiedział, ale nie chciałam powtarzać przez telefon.
Co powiedział?
Powiedział, że to dobrze, że nie mają mamy,
bo nie muszą nic robić na Dzień Matki.
Mamy szlaban?
Oczywiście, że tak.
To nie była nasza wina.
Nie obchodzi mnie, czyja to wina.
Jesteście naszymi córkami i nie możecie bić ludzi.
Jak ty? Mówiłeś, że gdy poznałeś tatę, to go uderzyłeś.
I wyrzucił cię.
Tak.
Nie, to nie było tak.
Nadepnąłem na coś i upadłem.
Wtedy byłem bardzo sprawny i zwinny.
Nie o to chodzi. Chodzi o to, że byliśmy dorosłymi, którzy rozmawiali.
A wy jesteście dziećmi.
Więc kiedy dorośniemy,
-będziemy mogły się bić. -Fajnie.
-Nie! Widzisz? -Dziewczynki, tatusiowi chodzi o to,
że trzeba zawsze rozmawiać.
-Właśnie. -A nie walczyć.
-Dobrze. -Dobrze.
Idźcie do siebie. Musimy porozmawiać.
Potem porozmawiamy o karze.
-Nie. -Tak.
Porozmawiamy.
Do pokoju i nie róbcie tej słodkiej minki.
Szybko, idźcie do siebie.
-Do pokoju! -Dobra!
Nie biegajcie!
-Ostrożnie. -Nie przejęły się tym.
Pokonam cię!
Mam cię na oku.
Musimy o tym porozmawiać.
O czym?
Dziewczyny potrzebują mamy.
Co? To tylko bójka. To nic wielkiego.
Jak myślisz, czemu tak zareagowały?
Nie spodobał im się komentarz.
Nie spodobał? On je zranił.
To dlatego, że czują coś w środku. Wiem to.
Nie pomyślałem o tym.
Cóż, wiedzieliśmy, że do tego dojdzie.
-Musimy coś zrobić. -Co?
Musimy do niej zadzwonić. Będzie wiedziała, co robić.
Widzicie mnie?
Cata!
Co u was, jak tam moje dzieci?
Kiepsko.
-Mamy problem. -Co się stało?
Musimy znaleźć mamę dla naszych dzieci.
Nie wiemy, od czego zacząć.
Jest jakaś apka, czy coś?
Apka z mamami? Poszukajmy.
Po co wam mama?
Najwyraźniej nasze córki cierpią, że jej nie mają.
Moje dzieci, nie!
-Cata? -Wy... Musicie...
Cata?
Nie słyszymy cię, Cata.
Mają...
-Cata. -Znasz ją...
-Catalina. -Rozłączyło.
Co miała na myśli? Że wiemy, kim jest mama?
Nie wiem.
A ty?
Nie, dlatego pytam.
Poznałeś kogoś, prawda?
Co tak naprawdę oznacza poznanie kogoś?
Ty cholerny szczurze! Wiedziałem, że nie dasz rady.
Wiedziałem, że gdy nadarzy się okazja, to umówisz się nawet ze staruszką
i zdradzisz mnie, swoje dzieci i złamiesz naszą umowę!
A ty?
Myślisz, że nie czuję zapachu tych tanich perfum?
Przestań wąchać moje ubrania!
Prasuję je, muszę je wąchać!
Chcę, by ładnie pachniały.
Czy mogę wiedzieć, kim jest ta nowa dziewczyna?
Lepiej, by nie była pieprzonym hipisem jak ty!
Nie jest hipisem. Nazywa się Camila de la Fuente.
Uczy malarstwa. Ma tytuł magistra w sztukach sensorycznych.
Kocha przyrodę, zwierzęta, sport,
a co najważniejsze, nie może się doczekać, by poznać dzieci.
-A twoja? -Moja dziewczyna to Antonia Sánchez.
Jest szefową działu finansów w mojej firmie.
Kocha literaturę i zdrowy styl życia.
Też chce je poznać. Zawsze pyta, kiedy się z nimi spotka.
Zawsze.
Więc obie mogą być idealnymi matkami.
No i? Nie potrzebujemy dwóch mam.
O tym mówiła Cata.
Musimy wybrać jedną z nich.
Jaki masz pomysł?
Macierzyńskie Igrzyska Śmierci, by wyłonić najlepszą?
Dokładnie tak.
-Żartowałem, kretynie! -Nie, to świetne.
Dziewczyny wezmą udział w grze.
Pierwsza, która zdobędzie serca dziewczynek, wygrywa.
Oszalałeś?
Jak się kapną, że je wkręcamy, to po nas.
Moja się wkurzy.
Nikt się nie dowie.
Nie powiemy ani słowa.
To idealne.
Nie, to jest złe.
Javier, nie myśl o sobie ani o mnie.
Pomyśl o dziewczynkach.
Nie chcę, by cierpiały z powodu braku mamy.
Musimy coś zrobić!
Nie wierzę, że to mówię, ale...
Gdzie miałyby konkurować?
-Wszystko w porządku? -Myślałam, że dziś je poznam.
Szkoda, że zachorowały.
Nie przejmuj się, wkrótce je poznasz. Chciałbym o tym porozmawiać.
Kiedy?
Już niedługo.
Zawsze to robisz.
Robisz mi nadzieję, a potem nic z tego.
„Skarbie, wkrótce je poznasz”. I nigdy do tego nie dochodzi.
Kochanie, muszę ci coś powiedzieć.
Czy zechcesz...
Co?
Pojechać z nami na wycieczkę?
-Naprawdę? -Tak.
-Tak?
Tak, chcę.
Tak, tak!
Uważaj na plecy!
Możesz przestać
rzucać we mnie rzeczami? Porozmawiajmy!
Nie będę z tobą rozmawiać, kłamco!
Technicznie, nie kłamałem.
Wybieramy się na wycieczkę, prawda?
Tak, ale nie sami, tylko jak rodzina!
Co się dzieje? Dzieci chciałyby cię poznać.
Powiedziałeś im o mnie?
Nie. Tak, trochę.
Czemu wszystko psujesz?
Chwila. Co psuję?
Nie chciałam poznać twojej rodziny, a w szczególności twoich córek.
Jesteśmy razem od roku. To jest kolejny krok.
Javier, kocham to, co mamy.
Bez zobowiązań, oczekiwań, rodziny.
Zasady były jasne i zaakceptowałeś je. Dlaczego musiałeś wszystko zepsuć?
Nie w Javiego! Kochanie!
Javi! Za chwilę zadziała, prawda?
Nie wiem. Biedny Javi.
Biedactwo. Przepraszam, przesadziłam.
Nie.
Są najlepszą częścią mojego życia.
Proszę, poznaj je.
Zrób to dla mnie i dla małego Javiego.
Cokolwiek ty i mały Javi chcecie.
-Pod jednym warunkiem. -Cokolwiek zechcesz.
Będę spędzać czas z tobą, nie będę niczyją mamą.
-Nie będziesz niczyją mamą. -Nie.
-Więc dokąd jedziemy? -Acapulco.
Kochanie.
Kochanie. Javier.
Javi.
Dziewczynki, żadnych niewygodnych pytań do naszych gości.
Czemu nie mówicie, że to wasze dziewczyny?
Skąd to wiesz?
Tato, jesteśmy dziećmi, ale nie jesteśmy głupie.
No i macie to wypisane na twarzach, gdy o nich mówicie.
Dobrze. Bez fajerwerków, bez bomb.
-Dobra? -Dobra.
-Obiecuję. -Ja też.
Javier! Jesteśmy spóźnieni!
Idę! Poszedłem do łazienki.
Za 20 kilometrów też będziecie chcieli.
-Co? -Co ci się stało?
O czym mówisz?
Śmiejecie się, ale rak skóry nie śpi.
Jest groźny. Nie śmiejcie się, będziecie następni.
Gotowi na podróż?
Puść mnie!
Jedziemy.
-Tato, mogę do łazienki? -Co mówiłem?
Co ja mówiłem?
Cześć!
Wygląda jak księżniczka.
Pomogę ci. Poczekaj.
Cześć! Nie macie pojęcia, jak bardzo chciałam was poznać.
Pamiętajcie, że zawsze możecie na mnie liczyć.
Nie bójcie się o nic pytać.
Jeśli poproszę o proch i zapałki, to mi je kupisz?
-Luna, przestań myśleć o paleniu rzeczy. -Przepraszam.
Zabieramy jeszcze kogoś.
Kogo?
Moją dziewczynę.
Jedź!
Dokąd?
Tato, to twoja dziewczyna?
Tak. Dajcie jej czas. Jest wyjątkowa.
Pocałuj mnie.
Cześć, nazywam się Sol.
Cześć, Sol.
Miło cię poznać. Chcesz dodać piosenkę na wycieczkę?
Tak, nazywa się: „Nie przeszkadzaj mi, muszę spać”.
Dobrze, dziękuję.
Nie mogę jej znaleźć.
Bo nie istnieje.
Jesteśmy!
Piękny hotel, tato.
Niesamowity.
Wspaniały, prawda? Dziewczynki, bądźcie ostrożne.
-Nigdy nie byłam w takim hotelu. -Mówiłem ci.
-Witam. -Dzień dobry.
Witamy w Resort Paraíso, najlepszym miejscu na odpoczynek.
-Ma pan rezerwację? -Felipe Dumas.
Świetnie. Trzy dwuosobowe pokoje, zgadza się?
Chyba śpimy razem.
Przykro mi, pomyśleliśmy, że lepiej, byście wy dzieliły pokój.
Serio? Mam z nią dzielić pokój?
-Nie miałeś zjeść mojej brzoskwinki? -Antonia.
Jakiej brzoskwinki, tato?
-Dorośli częstują się czasem brzoskwinią. -Nie.
Chcę zjeść brzoskwinkę.
-Ja też! -Nie, dziewczynki.
Może obejrzyjmy hotel, a wasi tatusiowie
-zajmą się wszystkim. -Tak.
Nie, chcę wiedzieć, co z tą brzoskwinką.
-Spójrz, co zrobiłaś. -Co?
Myślałam, że spędzimy weekend razem.
Wychodzi na to, że nie. Dobrze, że wzięłam zabawki.
Też mam zabawki.
-Antonia, przestań. -Dobra, zamknę się.
Tu nie chodzi o ciebie.
Nie lubię nocować z nieznajomymi.
-Mogę zamienić na dwie jedynki? -Oczywiście.
Będziesz spać sama, kochanie?
Nie szkodzi. Tak będzie lepiej. Nie lubię brzydkich zapachów.
-Jakich zapachów? -Mamy się tu bawić, a nie kłócić.
Czasem zawiewa od strony plaży.
ZOSTAŃ NOWĄ GWIAZDĄ EL MICRÓFONO
Co się stało?
Tu będą przesłuchania do El Micrófono.
Mogę się zgłosić? Proszę!
Tak, możesz.
Mogę!
Mam pytanie. Kiedy one się odbędą?
Za trzy dni na plaży.
Słyszałaś? Za trzy dni.
Mam trzy dni na próby, tatusiu!
Co za postawa!
Zjedzmy coś i poznajmy się.
Tak, proszę.
Idę na basen. Muszę coś zrobić z kacem.
Ja też.
-Nie. -Proszę!
-Prosimy, chcemy iść z tą wariatką. -Słyszałam.
-Dobra, chodźmy na basen. -Tak!
Ja wam pokażę. Oszuści!
Jestem artystką, skarbie.
Co za relaks.
-Gdzie twoja dziewczyna? -Nie wiem. Trzymam jej miejsce i...
Nie ma mowy.
Co ona zamierza?
Co ona robi?
-Też tak chcę! -Ja też!
Dziewczynki!
Ostrożnie.
-Dziewczynki! -Kochanie.
-Ostrożnie. -Nic im nie będzie. Potrafią pływać.
Raz, dwa, trzy!
Dziewczynki! Skoczyły na brzuch!
Odsuń się, kochanie.
Dziewczynki, chodźcie!
-Dziewczynki! -Luna ma krew na twarzy.
Chodźcie! Mówiłem, że coś się stanie!
Chodźcie!
Tato, mogę jeszcze raz?
Leci ci krew z nosa. Idziemy.
Nic mi nie jest, tato.
-Już. -To boli.
Bo uderzyłaś się w twarz. Mówiłem.
Wykąpcie się. Zjemy coś.
-Zjemy? Serio? -Zjemy! Tak!
Uspokójcie się, proszę.
-Wyjdziemy coś zjeść! -Kochanie.
Jeśli chcesz, mogę im pomóc.
Zrobisz to?
Oczywiście. Emanują taką energią!
Co bym bez ciebie zrobił?
Widziałeś?
Co?
Antonia nie ma instynktu macierzyńskiego.
Co ty gadasz?
Co ja gadam? Matki są jak lwice.
Gdy widzą młode w niebezpieczeństwie, nurkują bez zastanowienia.
-Co ma to wspólnego z Antonią? -Antonia nic nie zrobiła.
Tylko się gapiła.
A lwica Camila chciała za nimi wskoczyć.
Może uważała, że to nie było poważne.
-Nie wiem. -Spójrz.
Spójrz: „Przyjdziesz do mnie do pokoju? Martwię się”.
Jest kochaną osobą. Mówiłem ci.
Mówiłem ci.
Czekaj.
Co robisz? Nic nie widziałem.
Co to za zdjęcie? To w Acapulco?
Tak, wtedy tata dostał klucze do domu.
Nie wiedziałem, że tu mieszkałaś.
Niezbyt długo. Tata musiał go wynająć.
Mogę zrobić zdjęcie? Jest piękne.
Jasne.
Gotowy?
Na co? Cholera!
Kochanie!
Kochanie.
Gdy do mnie pisałaś,
myślałem, że martwisz się o dziewczynki.
Dziewczynki? Martwię się, bo od 2 tygodni nie zajmowałeś się moją brzoskwinką.
Kochanie, czekaj.
-Co? Czemu? -Czemu...
Czemu nie pomogłaś dziewczynkom na basenie?
Bo nic się nie stało.
Tak. Czekaj. Ale mogło być gorzej.
Ale nie było, Javier. Wiesz, jaki masz problem?
Myślisz, że dziewczynki to księżniczki, które trzeba ratować, ale to nieprawda.
Jeśli będziecie nadopiekuńczy, zamienią się w takie bachory jak Camila.
Pozwól im cierpieć. To część życia.
Masz rację.
Javier, nie dzisiaj.
Kochanie, czemu?
-Cześć. -Co tam?
Rany, ty...
-O co ci chodzi? -O co mi chodzi?
Nie pamiętasz mnie?
Znasz tego japiszona?
Pierwszy raz go widzę.
Nie zgrywaj idiotki. Pamiętasz mojego brata, tak?
Powiedziała, że was nie zna.
Kim ty w ogóle jesteś, suko?
-Kogo nazywasz suką? -Nikogo.
Jeśli nie przestaniesz zawracać jej głowy, wsadzę ci rękę w tyłek.
-Czy to jasne? -Tak, jasne.
Tak.
-W porządku? -Tak, dziękuję.
Sok pomarańczowy.
Przepraszam.
-Ile puszek pijesz dziennie? -To zależy.
Gdy pracuję, to pięć, a gdy nie, to dwie lub trzy.
Staram się nie przekraczać pięciu. Muszę dbać o figurę.
-Chociaż o tym myślisz. -Tak.
Zamówię jeszcze jedną. Chcesz?
Nie, dzięki. Nie piję niczego z cukrem.
Masz cukrzycę?
Nie.
Nie lubię spożywać rzeczy, które mogą uszkodzić moje ciało.
Jasne. Smutne życie.
Jedzenie idzie!
-Świetnie! -Jestem taki głodny!
-Proszę. -Dziękuję.
Umieram z głodu.
Dla księżniczki.
Dziękuję.
Chwila.
Modlitwa dziękczynna.
Dzięki.
Nie przynieśli wam mięsa.
-Koleś, zapomniałeś o ich mięsie. -Nie.
W porządku, nie jemy mięsa.
Nie jemy żadnych zwierząt.
Twoja strata. Spójrz.
Jak się macie?
Dobrze!
Głośniej. Jak się macie?
-Dobrze! -Świetnie!
Gotowi na karaoke?
Tak!
Wejdźcie na scenę i dajcie czadu!
Tato, mogę?
Kochanie, jemy.
Tato! Przesłuchania są za dwa dni!
Poza tym książka Lady Gagi mówi, że najlepsze ćwiczenie
-to śpiewanie przed publicznością. -Poczekaj.
-Tylko coś spokojnego. -Dzięki!
Tato, nie mam zatyczek do uszu!
Ja też.
Po co wam zatyczki?
By zatkać sobie uszy.
Nie przesadzaj! Nie może być tak zła.
Dalej, Sol!
Czemu pozwoliłeś jej śpiewać?
-Jest tragiczna. -Przyzwyczaisz się.
Uszy przestaną ci działać.
Nie jest tak źle.
Ona wyraża siebie.
Chodźmy gdzie indziej.
Zabierz swoją dziewczynę, człowieku.
-Dobra, wystarczy. -Nie, chcę tańczyć dalej.
Chodźmy na deser!
Obserwujcie mnie na Instagramie! „Solsita official”!
-Idziemy. -To odmieni wasze życie!
Obserwujcie mnie!
Pyszne.
-Ogórek. -To jest życie.
Moje lody są pyszne.
Co wybrałaś?
-Pistacjowe. A ty? -Oczywiście, że truskawkowe.
Dobre, ale te są lepsze.
-Sprawdźmy. -Złodziejka!
-A te? -Spróbuję.
Waniliowe.
Naucz się wybierać lody.
Mogę spróbować?
Nie kradnij mi lodów.
-Kochanie. -Co?
Twoja alergia.
Wzięłam dziś pigułki.
-Są czekoladowe? -Dziewczyno, sprawdź swoją twarz.
Wyglądasz jak zmutowana rozdymka.
Zmutowana rozdymka?
Nie dramatyzuj! Przestańcie się na mnie gapić, jakbyście widzieli potwora.
Co się stało?
Co ty wyprawiasz? To szpital!
To kadzidło medyczne. Pomoże jej szybciej dojść do siebie.
Co ty gadasz? Lekarz powiedział, że nic jej nie jest.
To medycyna alternatywna.
Myślisz, że zbyt mocno naciskamy na tę kwestię mamy?
Chyba tak.
Może powiemy im prawdę i to zakończymy?
Nie, już za późno.
Jeśli powiemy im prawdę, na zawsze nas znienawidzą.
I zostaniemy sami. A nasze córki bez mamy.
Co by pomyślała Cristina?
Cristina.
Zrozumiałaby.
Dobra. Więc kontynuujemy.
-Kontynuujemy. -Dobra.
Przestań.
Bachor przeżyje?
To była tylko alergia. Zabierzemy ją, gdy się obudzi.
Szkoda, że tego nie nagrałam. Miałoby mnóstwo wyświetleń.
Antonia!
Co? To nie był mój pomysł. Luna mi powiedziała.
Faktycznie niezła z niej artystka.
Wiem. Bądź ostrożna. Nie pozwól jej bawić się łatwopalnymi rzeczami.
Z tego powodu wyrzucono nas z hotelu.
Nie martw się, śpią.
Co? Jest dopiero dziesiąta. Jak to zrobiłaś?
Mam sześcioro rodzeństwa. Tylko tak mogłam uczyć się wieczorem.
Mam swoje sztuczki.
Dziękuję za opiekę. Wiem, że nie lubisz dzieci.
-Nienawidzisz ich. -Nienawidzę.
Ale te da się znieść. Dopóki Sol nie śpiewa.
-Antonia, to okrutne! -Taka jest prawda.
-Nieprawda. Dobra, czasami. -Jest do dupy.
-Witaj, kochanie. -Dzięki.
Ustawiłem rzeczy tak, jak lubisz.
Dziękuję. Dzięki za pomoc w dotarciu tutaj.
Potrzebne ci coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Zaraz zejdę. Spróbuję wyglądać ładniej.
A dziewczynki? Gdzie są?
Opalają się z Antonią.
-Sprawdzę co u nich i wrócę. -Nie, spotkamy się na miejscu.
-Jesteś pewna? -Tak.
-Tylko się nie przewróć. -Dobrze.
Do zobaczenia.
Zobaczymy, kto jest najlepszą mamą. Niech wojna się rozpocznie.
Świetnie smakuje!
-Poproś o to. -Nie.
Kto chce pojeździć na skuterach wodnych?
-Chodźmy! -Ja!
Chodźmy!
Są tylko trzy dla dorosłych. Przykro mi, kochana.
Kochanie, chodźmy.
Ty idź. Ja zostanę tutaj.
-Idź. -Nie, czemu?
-Jesteś pewna? -Tak.
Jesteś cała?
Rodzina!
Będziemy latać!
Nie!
-Dalej, tato! -Nie!
To na słońce.
Poczekaj.
Przepraszam panią! Przesyłam dobre wibracje.
-Bum, uderzyłaś panią. -Tak.
Sol, spójrz, lody!
Szybciej, bo znikną.
-Nie biegajcie! -Nie jedzcie za dużo!
Co za wspaniały dzień.
-Dziękuję. -Tak, widać, że świetnie się bawiliście.
-Szkoda, że mnie nie zaproszono. -Nieprawda.
Camila poprosiła o twój numer. Dzwoniła.
Tak, mam go tutaj.
Dzwoniłam...
Jestem taka głupia. Przepraszam. Zadzwoniłam do innej Antonii.
Jasne, jesteś głupia.
Mamy plan na jutro. Popołudniowa rodzinna wędrówka.
Chodź z nami.
Świetnie, macie już plany.
Kochanie, żadnych planów.
Można je zmienić, ale byłoby fajnie, gdybyś była.
-Dziewczynkom spodobałoby... -Nie, słuchaj.
Nie martw się. Planowałam nic nie robić. Chcę się dobrze bawić, a nie niańczyć.
Mówiłam.
W porządku.
Jak się mają najbardziej szaleni turyści w Acapulco?
Dobrze!
Dobrze, zachowajcie tę energię na wieczór, bo czeka nas
Gorączka sobotniej nocy.
Wystrójcie się w stylu lat 70.
i zrobimy... Dobrze?
Fantastycznie! Jestem podekscytowana.
-Wybaczcie, zaśpiewam piosenkę, zanim... -Nie!
Nie.
Sol, jutro jest przesłuchanie.
Musisz oszczędzać głos. Wtedy zaśpiewasz lepiej.
Zaśpiewasz lepiej.
Dobra.
A skoro już o tym mowa, Antonio,
chciałabyś pójść ze mną na przesłuchanie?
Dlaczego ja?
Nie wiem.
Lubię cię.
Jesteś zabawna.
Pewnie, że pójdę z tobą na przesłuchanie.
Świetnie. Tak.
Obyś wcześnie wstała.
Jutro widzimy się w holu punktualnie o 8.00.
Będę w holu punktualnie o 8.00.
Zaspana, ale będę.
-Te lody są pyszne. -Zgadza się.
Za mną!
Skaczę. Złapcie mnie!
Jeden!
Dwa, trzy!
Nic mi nie jest.
Nic mi nie jest. Tańczymy!
-Tańczymy. -Nic mi nie jest!
-Nieprawda. -Nic mi nie jest. Tańczymy!
-Kochanie. -Nic mi nie jest. Serio.
-Co tu robisz? -Nic.
Chciałam spytać, czy chcesz wyrównać rachunki?
Pożar! Pomocy!
Camila! Otwórz drzwi! Kochanie, co się dzieje?
Pożar!
Uciekajcie!
Poczekaj.
Myślałam, że umrzemy!
Mam spalone włosy.
Nic im nie będzie. Odrosną.
-Nieprawda! -Prawda.
Nawet tego nie widać.
Wcale.
Mogę je zatrzymać?
Zbierzmy trochę małż, śluz pomoże na to.
Sol, pomóż mi.
Już, kochanie.
Poproszę jeszcze jeden.
Nie pokonam jej.
Kochają ją, a mnie nienawidzą.
EL MICRÓFONO PRZESŁUCHANIA GRUPOWE W ACAPULCO
Jeśli przyszłaś mnie zabić, mogę najpierw zjeść kolację?
Nie przyszłam cię zabić.
Przychodzę zawrzeć pokój.
Przepraszam za włosy. To miał być tylko żart.
Włosy odrosną, a ty możesz zmienić fryzurę.
To bez znaczenia. Skoro jesteśmy szczere,
też chcę przeprosić.
Przepraszam, że wykluczyłam cię z naszych planów.
Wiesz, poczułam się zagrożona.
Nie chcę przegrać rywalizacji.
Jakiej rywalizacji?
Co?
Javier nie powiedział ci, czemu tu jesteśmy?
Nie rozumiem. Mów.
Javier i Felipe zabrali nas tu, by zobaczyć, która z nas
byłaby najlepszą mamą dla ich dzieci!
Czy wyglądam jak mama na zamówienie?
Czemu tak twierdzisz?
Nie wiem, co zrobiłeś,
ale nie wrobisz mnie w bycie mamą twoich dzieci!
-Przysięgam, że chciałem ci powiedzieć. -Kiedy? Jak będę odwozić je do szkoły?
Albo w trakcie wieczornej czytanki, pieprzony kłamco!
Przepraszam.
Chciałem tylko, byś je poznała.
Mogę je poznawać, ale nie wrobisz mnie w bycie mamą.
Zrozum w końcu, Javier. Nie chcę być mamą. Nigdy.
Czekaj, co to znaczy?
To nie ma sensu.
Szukasz dla nich mamy, a ja nie mogę ci tego dać.
Chyba powinniśmy się rozstać.
I nie martw się, dotrzymuję słowa.
Pójdę na przesłuchanie Sol i po nim wyjadę.
Tato, gdzie jest Antonia?
Nie wiem, kochanie. Obiecała, że tu będzie.
Myślisz, że zaspała?
-Nie. -Nie?
Nie byłaby tak nieodpowiedzialna.
Nie odbiera.
OSTATNIE POŁĄCZENIA
Czy mogłaby pani zadzwonić do pokoju 812?
Tak, proszę pana.
Obiecała, że przyjdzie.
-Wiem, kochanie. -Chyba nikogo nie ma.
Sol.
Słuchaj, maleńka.
Wiem, że nie jestem tak zabawna ani interesująca jak Antonia,
ale nigdy bym cię nie zostawiła.
Zwłaszcza w tym bardzo ważnym dniu.
Z chęcią będę ci towarzyszyć, jeśli chcesz.
Naprawdę? Zrobisz to?
Gdybym była twoją mamą,
byłabym przy tobie zawsze i wszędzie.
-Kto dziś zaśpiewa? -Ja.
Tak!
-Chodźmy. -Zatrzęśmy sceną.
Nie mieliście więzi.
A teraz piosenkarka 456.
Nie mogę. Za bardzo się boję.
Tyle ćwiczyłaś. Dasz radę.
Czemu nie wychodzi?
Dalej, Sol!
-Śpiewaj z... -Nie, straci koncentrację. Siadaj.
Ta piosenka jest dla mojej mamy, która jest w niebie.
Mamo, ta piosenka jest dla ciebie.
Przepraszam.
Widziałem to!
SOL JESTEŚ NR 1
Zaraz wracam.
-Co robisz? -Wykładam fajerwerki.
-Będzie lepiej wyglądać. -Nie zostawiaj jej.
Dobra. Idź.
Chodź.
Nie wierzę ci.
Nie, nie.
Kurwa, kurwa.
Nie, nie!
Antonia, czekamy. Wiem, że jesteś na mnie zła,
ale to nie jest wina Sol. Jest podekscytowana.
Nie!
Mam nadzieję, że przez napój nie chciało ci się spać. To za włosy. Pa!
To było niesamowite!
Wszyscy krzyczeli: „Sol!”. Bili brawo.
Wyobraź sobie stadion pełen krzyczących ludzi!
Mam pomysł.
Znam najlepszego nauczyciela śpiewu i mogę go poprosić, by cię pouczył.
Pomaga wszystkim piosenkarzom w Meksyku.
Tak!
Dziękuję!
Będę menadżerką Sol!
Jesteś, ty walnięta suko!
Ostrożnie!
Przestańcie!
Kochanie!
Sol!
Co jest z tobą nie tak?
Przepraszam. To był wypadek. Wiesz, że ją kocham.
Kochasz? To dlatego ją wystawiłaś w jej wielkim dniu?
Ta suka dodała tabletkę nasenną do mojego napoju!
Przestań, Antonio!
Myślę, że masz rację.
Chcemy różnych rzeczy. To najwyraźniej nie działa.
-Ale... -Powinnaś wyjechać.
-Ale mówię... -Dość!
Idź.
-Już dobrze. -W porządku?
Wszystko w porządku?
Powinienem był to przewidzieć.
Nigdy nie wiesz, jak skończy się dzień.
Zrobiłeś to, co uważałeś wtedy za słuszne.
Na przykład
nigdy nie sądziłem, że założymy razem rodzinę.
Wiesz co?
Polubiłem tę niespodziankę.
Też kocham naszą rodzinę.
-Serio? -Tak, ale nie płacz.
To uczucie, stary.
Proszę.
To pierścionek Cristiny. Nie mogę go przyjąć.
To pierścionek Cristiny i chcę, byś dał go Camili.
Będzie najlepszą mamą dla naszych córek.
Pogadam z dziewczynkami.
-Nie rozmawiałem z nimi... -Ja tak.
Pozwoliły ci poślubić Camilę. Wyraziły zgodę.
Nie płacz, stary!
-Uspokoję się. -Tak.
-Uspokój się. -Muszę się pozbierać,
muszę skierować energię na ślub.
Dokładnie.
Ślub, dom. Ale nadal będziemy spać razem, tak?
Nie zawsze, to dziwne.
-Czasem, tak? -Musimy kupić drugie łóżko.
Dziękuję.
Poparzę sobie stopy.
Camila.
Czy będziesz częścią rodziny jako moja żona?
Mamą moich córek?
Tak!
Dziewczynki, zgodziła się!
Zgodziłam się!
Są bez cukru.
Są z czekolady. Bierz je.
Dobra.
Co to jest?
Jest napisane: „Zolpidem”.
Bierz.
Uciekaj!
Dziewczynki!
Przesadzacie! Przestańcie!
Chodźcie tu!
Przestańcie! Już!
Skąd wy bierzecie te rzeczy?
Co to jest?
-Było w torebce Camili. -Zamknij się.
To było w torebce Camili?
Tak, tato. Przepraszam.
ZOLPIDEM 1 TABLETKA W RAZIE POTRZEBY
Antonia mówiła, że Camila ją odurzyła.
Zgadza się.
Powiedziała, że Camila dodała tabletki nasenne do jej napoju.
I dlatego tak długo spała.
To też było w jej torbie?
Kto kupił napój?
Camila.
Hej, chwila.
To, że Camila go kupiła, nie oznacza, że to zrobiła.
Może miała na niego ochotę. Ja zawsze mam.
Mogłoby tak być, tylko że ona nie spożywa cukru.
To prawda!
Więc Camila uśpiła Antonię, by przegapiła przesłuchanie mojej siostry?
Nie można ufać komuś, kto nie je cukru.
Cholerna kłamczyni!
Luna, nie dyskryminujemy diabetyków.
Przepraszam, tato.
Co teraz? Niedługo ślub.
Musimy powiedzieć waszemu tacie.
-Biegiem! -Moja torba!
Czy to żart?
Tato, jak moglibyśmy żartować?
Twoja dziewczyna uśpiła Antonię.
Camila to anioł, dziewczynki. Czemu miałaby zrobić coś takiego?
Otwórz oczy. Chciała zdobyć serca dziewczynek.
Boicie się tego, co nadchodzi. Ja też.
Nie jest łatwo powitać kogoś nowego w rodzinie,
ale dajcie jej szansę.
Nie boję się tego, Felipe,
tylko kłamcy wkraczającego w życie nasze i naszych córek.
Posłuchaj, żaden kłamca nie wkracza w nasze życie.
Tylko ktoś, kto pragnie stworzyć z nami rodzinę.
-Tato, proszę! -Przestań.
Wystarczy.
Nie bawcie się w detektywa.
Muszę się przygotować. Widzimy się za dwie godziny.
Ale...
-Dasz radę podpalić wesele? -Tak.
Oszalałyście? To okropny pomysł.
-Dasz radę? -Oczywiście.
Nie, to złe!
Potrzebny nam plan.
Antonia wiedziałaby, co robić.
Gdyby tylko tu była.
Chyba wróciła do stolicy.
Nie ma jej tam. Concierge mówił, że nie dotarła.
Więc gdzie jest?
Co się stało?
Dziewczynki, jeśli tata biegnie, to wy też.
Naprawdę myślisz, że twoja dziewczyna jest w tej ruinie?
-Mam przeczucie. -No to chodźmy.
Idę.
Dziewczynki, muszę to zrobić sam.
Tato, chcemy tylko pomóc.
Wiem, ale to jest sprawa dla par.
Muszę to zrobić sam.
Zaufajcie mi, dobrze?
To idź! Nie mamy czasu.
Już idę.
-Biegnij! -Przestań, powiedziałem, że idę.
Po kim masz tę nerwicę?
Uspokój się.
Anto.
Idź...
Javier, cholera!
Jesteś cały?
Nic mi nie jest. To znaczy jest, ale przejdzie.
-Skąd wiedziałeś, że tu będę? -Nie wiedziałem.
Miałem przeczucie.
Mówiłaś o tym miejscu.
Jestem tu.
Słucham cię.
Tylko kiedy chcesz.
Wiem.
Popełniłem błąd. Przepraszam. Masz rację, Camila to kłamczyni.
Musimy przerwać ślub, bo życie Felipe będzie zrujnowane.
Nie, Javier, nie musimy iść. To ty musisz iść.
Nie mogę ci ufać po tym, jak mnie porzuciłeś.
Posłuchaj, Antonio.
Antonio, popełniłem błąd.
Jeśli nie zechcesz mnie więcej widzieć, zrozumiem.
Ale proszę, spróbuj mnie zrozumieć.
Bałem się.
Bałem się, że dziewczynki nie będą szczęśliwe bez normalnej rodziny.
Bez mamy.
Zrobiliśmy to, co uważaliśmy za słuszne.
Tak jak twój tata zrobił to,
co zrobił dla ciebie.
Wynajmując ten dom.
Popełniłem błąd, ale...
Przepraszam.
Javier, dziękuję.
Szukasz mamy dla swoich córek.
To piękne.
Ale nie mogę nią być.
Powinieneś odejść.
Przykro mi.
Tato, a Antonia?
Nie jedzie z nami.
Co teraz?
Nie wiem.
Anto!
Powiem to tylko raz, Javier.
Nigdy mnie nie oszukuj i nie odwracaj się ode mnie.
Jesteśmy drużyną i chcę, by tak było przez długi czas.
Tak, obiecuję.
Wierz lub nie, ale przy tobie jestem najszczęśliwsza na świecie.
-Buziak. -Buziak!
Buziak! Buziak!
Kocham cię, idioto!
Dobra, dość czułości.
Co się dzieje?
Dobra. Już mówię.
Camila uśpiła cię, a tata nam nie wierzy.
-Co mamy zrobić? -Potrzebujemy
więcej dowodów, by Camila nie wyszła za tatę za parę godzin.
Jakieś pomysły?
Tak, wracaj do hotelu.
Dobra.
Ale szybko!
Ma być szybko?
Uważaj, tato!
-Patrz przed siebie! -Ostrożnie!
Czemu przechodzą?
-Ja prowadzę! -Uważaj!
Szukamy yuppie. Rozpięta koszula, włosy na klacie, dupek.
Droga pani, tu są tylko tacy. Więcej szczegółów proszę.
Mówi, jakby miał ziemniaka w ustach.
Tak, widziałem go. Jest tam ze znajomymi.
-Dzięki, stary. -Dzięki!
Co z tobą?
To nie ten yuppie.
-To który? -Wszyscy wyglądają tak samo.
-Dziewczyno, znowu ty? -To ten.
-On? -To on.
Biegnij!
-Mam cię! -Dobra.
Nic nie zrobiłem twojej kumpeli. Nie zabijaj mnie.
Zamknij się! Odpowiedz na parę pytań.
-Dobra. -Skąd znasz Camilę?
-Co zrobiła? Mów wszystko! -Dalej!
Zebraliśmy się tutaj w ten piękny dzień,
w tym fantastycznym miejscu, by świętować zaślubiny...
Sprzeciwiam się!
Co ty robisz?
To jeszcze nie ta część. Co ja robię?
Ratuję przyjaciela przed największym błędem w życiu.
Jeszcze ci nie przeszło? Camila to dobra kobieta.
-Będzie mamą naszych córek. -Posłuchaj mnie.
Ona jest z tobą tylko dlatego, że masz rodzinę.
Ma obsesję na punkcie rodziny.
O czym on mówi?
Nie słuchaj mnie, posłuchaj tego yuppie.
Chodź tu, kretynie.
-Szybciej, dupku! -Cześć.
Chociaż wysłuchaj tego yuppie.
-Jak masz na imię? -Javi, stary.
Yuppie. Powiedz mu o swoim bracie.
Brachu, sorki, że rujnuję twój dzień, ale ona zrujnowała życie mojego brata.
Zostawiła go z zespołem...
-Stresu pourazowego. -Właśnie.
Nie rozumiem. Co ona zrobiła?
Zmusiła mojego brata do adopcji.
Co w tym złego? To jest piękne.
-Chciała adoptować dziesięcioro dzieci. -Dziesięcioro.
Miała obsesję na punkcie rodziny,
by każdy dostał miłość, której nie miała jako dziecko.
Stary, po szalonym miesiącu miodowym pojechała do każdego sierocińca w Meksyku,
by znaleźć szczęśliwą dziesiątkę.
Kiedy wrócił, zatrudniła sześć kobiet,
a ja mam pięć, stary.
Wybudowała dziesięć ogromnych pokoi w domu,
kupiła pięciorzędowy autobus na rodzinne wycieczki.
Mój brat nie mógł tego znieść.
Zawsze chciał mieć rodzinę, ale to było dla niego za wiele.
Brachu, ona za ciebie wychodzi tylko dla twojej rodziny.
Uważaj, ta laska jest stuknięta.
Dzięki.
Czy to prawda?
Jesteś ze mną dla moich dziewczynek?
-Czy z miłości do mnie? -Z obydwu powodów.
Najpierw z uwagi na twoją piękną rodzinę, ale zakochałam się w tobie.
Nie wierzę.
Nie, spójrz.
Zrobiłam wszystko, by ratować naszą rodzinę.
Trochę przesadziłam z liczbą dzieci, ale obiecuję,
że to się nie powtórzy.
Obiecuję.
Jestem szczęśliwa z Sol i Luną. Nie chcę nikogo innego.
-Proszę nie niszcz naszej rodziny. -Powiedz.
Odurzyłaś Antonię, by przegapiła przesłuchanie Sol?
-Tak, swoimi pigułkami. -Dobra.
Dobra.
Nie...
Okłamałaś mnie.
Nie mogę być z tobą.
-Nie rób mi tego. -Przykro mi.
Proszę. Nie rób mi tego.
-Jestem dla nich najlepszą mamą. -Spokojnie.
Jestem najlepszą mamą!
Mój pierścionek.
-Nie! -To pierścionek Cristiny!
Nie!
Luna!
Pomóż mi!
Moja siostra.
Sol, zostań tutaj!
-Pomogę im. -Dobra.
-Musimy to podnieść. -Raz, dwa, trzy.
Siło tygrysa, przyjdź!
Czemu moja siostra się nie wynurza?
-Pomóż mi! -Pospiesz się!
-Czemu siostra się nie wynurza? -Luna!
Oddychaj, Luno.
Ostrożnie!
Topię się!
Niech ktoś coś zrobi!
-Luna! -Siostro!
Sztuczne oddychanie!
Wiem, co musimy zrobić.
-Co? -Co?
-Wiem. -Lekarza!
Oczyszczanie czakry.
-Mówisz serio? -Co ty gadasz?
-Luna! -Oczyszczanie czakry.
Raz, dwa, czysta czakra!
Poczekaj.
Jak myślicie, co mam? Gotowi? Raz, dwa, trzy!
Naprawdę?
Łaskotki!
Czakry!
Dziewczynki, tata i ja też chcemy was przeprosić.
Za co?
Że nie powiedzieliśmy wszystkiego.
Wyjechaliśmy nie tylko z okazji naszej rocznicy,
ale by znaleźć wam mamę.
Czemu to zrobiliście?
Bo po bójce w szkole
pomyśleliśmy, że potrzebna wam matczyna energia.
A my nie możemy wam jej dać.
Tatusiowie, mamy najlepsze mamy na świecie.
Was. Z takimi tatusiami nie potrzebne nam mamy.
Więc skąd ta bójka?
Bo mamy dość tego, że nikt w szkole nie rozumie,
że jesteście jednocześnie mamą i tatą.
-Potrzebuję przytulasa. -Ja też.
-Chodź! -Chodź!
Ktoś jeszcze chce przytulasa? Chyba tak.
Tak.
Tato, muszę ci zdradzić sekret.
Jesteś pewna?
-Tak. -Wiesz co?
Mam kolejny sekret.
Jesteście szaleni!
-Jesteśmy szaleni? -Tak, jesteśmy.
Atak całusów!
To numer Sol. Chciała, bym ci go dał.
Czemu? Nie rozumiem.
Chodzi o nauczyciela muzyki.
Zabierz ją tam.
Chcesz, bym ją zabrała, pomimo tego, co zrobiłam?
Chyba obiecałaś?
Jeśli chcesz być rodziną,
musisz dotrzymywać obietnic.
Chcesz mnie w rodzinie?
Nie wiem.
Ale Sol przypomniała mi, że Javier nie chciał mnie w rodzinie,
a teraz spójrz na nas.
Każdy zasługuje na drugą szansę.
Felipe, pomimo tego, co zrobiłam,
naprawdę cię kocham.
Będziemy robić małe kroczki.
Możemy być przyjaciółmi i zobaczymy.
Z czasem.
Dziękuję.
Dziękuję za bycie lwicą i uratowanie Luny.
Idziesz na lody?
Mogą być bez laktozy?
Wegańskie?
Bez laktozy.
-Idziemy? -Tak.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI DNIA MATKI
Przepraszam. Tak nie można robić. Mamy kosze na śmieci.
-Kto? -Kto co?
Kto cię pytał?
Wścibska.
Źle się czujesz?
Hej.
Źle się czujesz?
Cóż, oczywiście, że tak.
-Źle wyglądasz. -Jest mi niedobrze.
Naprawdę niedobrze. Czuję się okropnie.
Jesteś w ciąży?
Nie, to niemożliwe.
Lekarz mówił, że nie mogę.
Moje ciało nie jest gotowe.
Lekarze popełniają błędy.
Powiedzieli rodzicom, że będę chłopcem i spójrz.
Napisy: Michał Tuchowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel