Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mój pech nie zaczął się od piramidy.
Ani od świątyni Majów.
A od imprezy urodzinowej.
Jak zawsze wszystko zaczęło się od Lucy.
Mojej siostry.
Uśmiechnęła się i dostała to, co chciała.
Tort dla Lucy!
Ale wpadłam na makiaweliczny plan, by wyrównać moje genetyczne braki.
Pomyśl życzenie, Lucy!
Nie!
Ukradłam ci życzenie.
To ja zabieram wszystkie twoje przyszłe życzenia.
I tamtego dnia wszystko się zmieniło. Wszystko.
- Cześć, Lucy. - Cześć, Sara.
- To jej siostra? - Tak.
Tak mnie irytowała, że zmieniłam szkołę.
Żegnaj, Lucy. Żegnaj, zła karmo.
Witaj, Aarón.
Było idealnie.
Tak przy okazji, mam niespodziankę.
Serio?
- Tak. - Ty ją zrobiłaś?
Tak.
Wreszcie złamałam klątwę Lucy.
Sara, jesteś dla mnie…
Miłość zapukała do mych drzwi.
Jesteś wspaniałą przyjaciółką.
Albo i nie. Moja zła passa jeszcze się nie skończyła.
W życiu trzeba mieć jaja!
Jaja!
W życiu trzeba mieć jaja!
Jaja!
W życiu trzeba mieć jaja!
- Odbierz. - Moja siostra.
Przeprowadził się i tyle go widziałam.
Aarón. Moja pierwsza prawdziwa miłość.
Rozgryzę cię, mała
Nagrał pierwszy hit i pobił rekordy sprzedaży.
Stał się sławny i zwiedził cały świat.
Jesteś moją gumą
Cynamonową gumą
- Halo? - Cześć, Sara.
Lucy też stała się sławna.
Podbiła wybiegi swą niezwykłą urodą
i została modelką kilku dużych marek.
Oboje są bardzo znani, a ja…
Jestem tutaj.
W Méridzie.
Mam wspaniały sklep, który przynosi…
Tysiąc pięćset peso.
Zrobimy za to więcej koszulek z nadrukiem.
Proszę.
- Bomba. - Zegarowa?
Ale nie taka, która robi bum.
A twoja marka?
Sacni. To tylko marzenie.
Poddałaś się, Sarita.
Poddałam się? Czemu?
Wiodę stabilne i spokojne życie…
- Twój dom to ruina. - …by pozbyć się złej karmy.
Sara?
Sara!
Otwieraj, tu Lucy!
Siostrzyczko!
FILM NETFLIX
Moja idealna siostra. Jak zawsze mi w czymś przeszkadza.
Tu jest.
To himalajski seledyn.
Na szczęście.
To, z którego mnie okradłaś?
Jak miło, dzięki.
Muszę wiedzieć, co u ciebie. Opowiadaj.
Jak tam Gilberto?
- Jak butik? - Roberto.
Halo!
- Otworzę. - Cześć, córeczki!
- Tu mama i tata! - Jaka piękna, mamo.
Będzie świetna na tutejsze upały.
Cześć, Sarita. Zrobiłaś coś z domem babci?
Wszystko się sypie. Miałaś zrobić remont.
- A wy nie mieliście się rozstać? - Biorę ślub.
- Ty? - Ślub?
- Rozwodzicie się? - Nie.
Twoja mama ma kochanka.
Co ty gadasz?
Nie mam kochanka. To tylko taki pomysł.
To internetowy romans. Pomyśl, co możesz złapać.
Jesteś w ciąży?
- Nie, zakochałam się. - Pozna go w Méridzie.
On włoży zieloną koszulę.
Czemu…
Z kim ten ślub? Z kobietą czy mężczyzną?
Mamo, nie…
Może zaczekaj, aż starsza siostra wyjdzie za mąż?
Wystarczy!
Zaprowadzę was do pokojów
i pogadamy o tym jutro, dobrze?
- Tak. - Chodźmy.
Nie chcę rozwodu.
Dzięki, że oddałaś mi swój pokój.
Raz, że rodzice, dwa, że zmiana czasu…
Muszę odpocząć.
Chcesz koc?
Daj spokój.
Będę spać nago. Ten upał mnie wykończy.
Wychodzę za mąż!
Świetnie!
A ty? Co robisz, tato?
Twoja matka.
Nie chce ze mną spać.
Poważnie?
Serio, mamo?
Wykopałaś tatę z pokoju? Wstydź się.
Twój ojciec jest wściekły.
Jest nie do zniesienia, odkąd otworzyliśmy związek.
Musicie się jakoś dogadać.
Wasza córka bierze ślub. To ważniejsze.
Tak, jest piękna i czarująca, już najwyższy czas.
To i tak szybciej niż inni.
Śpij dobrze, mamo.
Ty też. Dziękuję.
- Słyszysz? - Pogratuluj jej.
Co?
Mam opóźnienie.
Słyszysz mnie, skarbie?
Tak, idealnie. Mówiłem, żebyś…
Żebyś…
…wasi rodzice.
Rodzice?
Tak.
Cóż…
Mówią, że przy jej wyglądzie i charyzmie,
to już najwyższa pora, bla, bla…
Żenada.
Co powiedziałaś?
Co…?
Pospiesz się!
Zaraz tu będzie.
Cześć.
Jesteś siostrą Lucy?
Jestem jej narzeczonym. Jak leci?
- Aarón? - Sara?
Sara!
To naprawdę ty?
Serio?
Sarita!
- Sara! - Niemożliwe.
Serio?
Naprawdę jesteś…
- Serio jesteś… - Mój narzeczony!
Kochanie!
Skarbie!
Tak się cieszę!
Klątwa działa. Dostaje to, czego ja chcę.
To dla mnie bardzo ważny moment.
Nie macie pojęcia…
Sari. Dzięki.
Sari, Aarón.
- Aarón, Sari. - Nie uwierzysz.
Musicie być najlepszymi przyjaciółmi.
Już nimi jesteśmy!
- Co? - Sari, Sareńko!
Co?
- Chodź. - Znacie się?
- To jakiś żart? - Dzień dobry!
- Generale. - Serio?
Pamięta mnie pani?
- To ten twój kolega z… - Tak!
Z liceum!
Zgadza się.
- Ten cienias? - Teraz jestem sławny!
Zostaniesz na śniadaniu?
- Po to przyjechałem. - Umyj się i uczesz włosy, dobrze?
Czego się napijesz?
Zrobię sobie mimosę.
- No jasne. - I to jest życie.
Sari, Sareńko!
Ty nie jesz, Sara?
Sara!
To nic!
Tak to jest, kiedy się nie dba o dom.
- Gdzie będziesz spać? - Ze mną, a gdzie?
W moim pokoju?
Momencik. Dajcie mi chwilę.
Matko Boska.
Nic ci nie jest?
- Boli cię? - Muszę…
Nie. Nic mi nie jest.
Czemu jesteś taka spięta? Pomóc ci?
Nie jestem spięta. Niby czemu?
To kofeina.
- To nic. Wszystko gra. - Sara.
Oddychaj. Proszę.
Słuchaj.
Wiem, że dokuczali ci w szkole.
Dobra, ale…
To był on?
No jasne. Więc to dlatego.
Lucy, proszę. Uspokój się.
Wszystko gra. Zostańcie, ile chcecie.
Wasz dom to mój dom. Znaczy, mój to wasz.
Wszystko gra.
I wiesz co? Jedna sprawa.
Nie udawaj, że mnie znasz. Bo nie znasz.
Sacni, ile to może potrwać?
Kiedy sprzedamy cały towar ze sklepu?
Mogę zjeść śniadanie?
Chyba wyjadę z miasta.
- Czemu? - Siła wyższa.
Może powinnam wyjechać z kraju.
- Z tej planety. - Co cię ugryzło?
Co tu robisz?
Oddzwonię.
Więc to był dom twojej babci.
A teraz to sklep.
Tak.
Dobrze mi się powodzi.
Tobie też, prawda? Coś tam słyszałam.
Jesteś modelem czy coś.
Modelem?
Piosenkarzem.
- Solistą. - Piosenkarzem, tak.
Ja robię w biznesie.
„Na cmentarzu rzekła czaszka:
»Nie dasz mi, to pokaż ptaszka«”. Bomba.
Świetnie się sprzedają.
Wiedziałem, że się wybijesz.
A ty jesteś sławny. To wspaniale.
Nie tak sławny jak ty. Przyszli twoi fani.
Zamknięte!
Później.
- Nie musisz otworzyć? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Aarón co? Star?
Aarón Star. Widać?
Tak.
Świetnie. Zostawię cię z tym tłumem fanów.
- Jasne, szwagrze. - Otwórz sklep i…
I…
- Pogadamy później. - Na razie.
Pa.
- Pewnie. Pa. - Pa.
Halo.
Otwarte?
Patrz, Sarita!
Festiwal Mody w Jukatanie.
Jedziemy?
Nie. Już nie bawię się w takie rzeczy.
Nawet nie spróbowałaś.
A do tego nie mogę uwierzyć,
że wierzysz w klątwy.
I to od siostry!
Czemu?
- Jest wiedźmą? - Nie.
Gorzej.
Modelką.
Proszę.
Dzięki.
Zdrówko.
Nie, dzięki. Wiesz, że szaleję po alkoholu.
Daj spokój. Właśnie tego ci trzeba.
Zacznij marzyć!
Mój Boże. Serio…
Może innym razem, dobrze?
W tej chwili chciałabym pobyć sama.
Sama.
Nie wiecie, jak się cieszę,
że poznacie moją rodzinę.
- Z kim gada? - Proszę.
- Ze swoimi fanami. - To ona ma fanów?
- Na zdrowie. - Zdrowie.
To mój tata. Przywitaj się.
Ładnie ci w tych okularach!
A teraz poznajcie Sari, moją starszą siostrę.
Musicie wiedzieć, że to najlepsza projektantka mody.
I moja przyjaciółka.
Jesteśmy do siebie takie podobne.
I jak?
Mają to po mnie.
Tak.
Ubliżają mi.
No dobrze.
To jest ten moment.
Denerwuję się.
Dobrze.
Chciałam wam powiedzieć,
że zebrałam się tu z moją rodziną,
oczywiście włączając w to was,
w Méridzie, mieście mojej babki…
Pokój jej duszy.
Skarbie.
- Kto ma powiedzieć? - Ty.
- Na pewno? - Tak.
Nie mogę oddychać.
No dobra. Słuchajcie.
Mój skarb i ja…
Mąż i żona!
Co? Już się pobrali?
Gratulacje!
Aarón!
Aarón Star!
Czemu się tu chowasz?
Zgodzisz się, że Aarón Star to najgorsze nazwisko świata?
Menedżer mi je wymyślił.
Kto? Twoja mama?
Co jest?
Co to za jedni?
Goście od reggaetonu.
Wolę Punkowe Flamingi.
Ja też.
Dziękujemy!
Jesteśmy Punkowe Flamingi!
Wszystko dzięki tobie.
No dobra.
Wychodzimy?
- Tak. - Tędy.
Dobra.
Ty tam.
Nie, ty zostań i…
Zakryj twarz!
Umiesz rozbawić Aaróna.
- Ja? - Tak.
Widziałam, jak uciekaliście.
Jak go rozbawić?
Sama powinnaś wiedzieć, jak rozbawić własnego narzeczonego.
Tak, po prostu znamy się tylko…
trzy tygodnie.
Słucham?
Jesteśmy parą od kilku miesięcy.
Ale on był w Hiszpanii, a ja w Nepalu.
Więc tak twarzą w twarz znamy się tylko trzy tygodnie i…
dwa dni.
Masz szansę zakończyć tę farsę.
Jeśli nie dla siostry, zrób to dla siebie.
I dla Aaróna Stara.
To byłaby zazdrość. Zdrada. A ja taka nie jestem.
Poszłabym do piekła.
Wielka chrześcijanka.
Żeby tylko ksiądz widział twoje wirtualne randki.
- Powiedz to! - Jestem taka mokra.
Tak! Powiedz…
- „Lubisz mnie taką mokrą?” - Przestań!
To nic.
- Dzień dobry. - Dobry.
Co z tobą? Skąd o tym wiesz?
Poza tym sama widzisz.
Mam chłopaka.
A kiedy ostatnio się z nim widziałaś?
Sarita.
Wiem, że go kochasz,
ale wirtualna miłość to bujda.
Ta mi się podoba.
Skarbie, to moja specjalność. Jest świetny, spróbuj.
- Co to? - Dip.
Czekaj. Nie masz alergii na krewetki?
- Co? - Tak. Są tu krewetki?
Zabijesz go przed ślubem.
Nie wiedziałam.
- Nie widziałaś mojej krewetki? - Ej!
Mam tu tatuaż z krewetką.
- Niegrzeczny. - Przypomina o alergii.
Wygląda zupełnie jak te, które Sara rysowała w dzieciństwie.
W liceum wciąż robiła mi rysunki.
- Długopisem. - Byli nierozłączni.
Tarzali się po tkaninach do farbowania.
Jak to „tarzali się”?
- Nie pamiętasz. - Tylko leżeliśmy.
Co jest, Sara?
To twoja dłoń.
Słuchaj, to dzieło sztuki. Poważnie.
- Genialne. - Co to za technika?
Cyjanotypia. Wychodzi w słońcu.
Nie wierzę, że wciąż to masz.
- Mam pomysł. - Twoje tkaniny.
O nie, proszę.
Mam fantastyczny pomysł.
Amore mio!
Wskocz w me ramiona, proszę!
Nie do wiary.
Chodź do mnie!
Sari, przedstawiam ci Colavitę.
Arturo Colavita?
Ale on jest megasławny.
To zaszczyt. Bardzo mi miło.
Nie dotykam ludzi, mała.
- Jasne. - Przynieś…
Usiądźcie, proszę.
Powiedz mi, kochanie.
Masz kolekcję na Festiwal Mody?
Miałem.
Ale odwiedziłem tę sukę, Marinę Abramović.
W Sarajewie.
I mam wątpliwości.
Nie wiem, ukradła mi inspirację.
- Jak to? - Zainspiruj mnie.
Znam to. Też tak czasem mam.
To się przygotuj,
bo przedstawię ci kogoś, kto uratuje ci życie.
Nie, już odpuściłem.
Nie pokażę byle czego.
- Tadam! - Lucy.
Co robisz?
- Miejscowy wzór? - Nie.
Cenotypia.
Cyjanotypia.
Nieważne. Robi się ją na słońcu.
Co ty na to?
Ma to coś.
Ale potrzeba lepszej tkaniny. Ta jest do bani.
To poliester?
- Nie bądź taki. - Jest stara.
Nie bądź wredny.
To od tej samej projektantki, która uszyje mi suknię ślubną.
- Co? - Tak.
- O czym ty mówisz? - O rety.
Nie masz pojęcia, co to będzie za ślub.
To wielkie wydarzenie. Ogromne.
Wszyscy o tym mówią. Szaleństwo.
A ty, skarbie… Uwierz mi.
- Musisz mieć ją u siebie. - Lucy…
Naprawdę.
Muszę?
- Absolutnie. - Ależ skąd!
Nie wiem, co planujesz, ale nie ma mowy.
- Sari… - Nigdy!
Wyluzuj.
Saro Escribano! Dokąd idziesz?
- To twoja siostra? - Tak!
- To lubię! - Uwielbiam ją!
Jest najlepsza.
Jest mi potrzebna na Festiwal Mody.
SKLEP
Tańczyć bez końca Z tobą, aż nastanie dzień
I tu zacznie się ta elektroniczna część.
Wiesz, to połączenie bolero i elektroniki.
Jest dość łagodne. Nie wiem, co na to wytwórnia.
Ja też nie, ale chcę tak zrobić.
To będzie niespodzianka. Nawet nie zauważą.
- Nagrajmy to. - Dobra.
To nagrywamy.
Wiem, kim zawsze chciałem być
Jedyne, czego chcę
To tańczyć bez końca
Z tobą, aż nastanie dzień
Wiem, kim zawsze chciałem być
Jedyne, czego chcę
To tańczyć bez końca
Z tobą, aż nastanie dzień
I gdzie pochowaliśmy
Nasze dziecięce sny?
Nie nabrały rozpędu
Nie opuściły gniazda
Wiem, kim zawsze chciałem być
I jedyne, czego chcę
To tańczyć bez końca
Z tobą, aż nastanie dzień
- Poproszę podwójną margaritę. - Jasne.
Muszę wyjechać z kraju.
Muszę wyjechać gdzieś daleko.
Do Europy?
Nie. Do Europy? Jeszcze dalej.
Nie wiem. Do Australii.
Do Wietnamu.
- Na Filipiny. - O, proszę. Filipiny.
Powinnaś raczej strzelić sobie banderę.
Margarita, serio?
Jak jakaś białaska.
Na wakacjach.
Banderę.
Tequila, limonka i sangria.
Tak.
Nie będę pić bandery.
Co? Poproszę dwie.
Dwie.
Jak za dawnych lat.
Liceum to już dawne lata.
To już prehistoria.
Śledzisz mnie czy co?
Tak. Nie.
Po prostu…
A ty co?
Unikasz mnie?
- Ja? - Przestań.
Czemu traktujesz mnie inaczej?
Tamte czasy minęły.
A gdzie masz Lucy?
Dzięki.
Ty jesteś…
Tak.
Do usług.
O rety!
- Zna ją pan? - Pewnie.
Widzisz?
Rozgryzę cię, mała
„Rozgryzę cię, mała?”
No dobra.
To najlepsza część.
Jesteś moją gumą
Cynamonową gumą
Jesteś ostra, ale słodka
Jesteś moją cynamonową gumą, skarbie
Nie przestanę, dopóki mam czucie w języku
On ją zna.
- Na zdrowie. - Nie, to czysta poezja.
- Poezja. Sztuka. - Taka…
- Nowoczesna. - Bardzo artystyczna.
Zasługuje na toast.
Za kreatywność.
Spójrz, co umiem.
Jesteś moją cynamonową gumą
Jesteś ostra, ale słodka
Jesteś moją cynamonową gumą, skarbie
Co?
Chcę cię.
Co?
Chcę cię widzieć szczęśliwego z moją siostrą.
Nie, czekaj.
Chcę cię widzieć nieszczęśliwego
- Co? - Tak się mówi?
Nieszczęśliwego? Czemu chcesz mojego nieszczęścia?
- O co ci chodzi? - Nie, czekaj.
Nie chcę twojego nieszczęścia. Ale nie mogę niczego chcieć.
Co ty gadasz?
Od dziecka nie mogę niczego chcieć,
bo jeśli czegoś chcę,
dostaje to ktoś inny, a mnie dopada pech.
Dlatego chcę, żebyś był meganieszczęśliwy.
Żeby było na odwrót.
Dlatego odpuściłaś Festiwal?
Tak.
Ale nie żartuję. To potężna klątwa.
Dokąd idziesz?
Gadamy sobie, pijemy. Wróć.
Do kogo dzwonisz?
- Do Colavity. - Nie! Co z tobą?
- Nie! - Tak.
Zakazuję ci tam dzwonić!
Jaka szkoda.
- Hej! - Colavita? Zaśpiewam dla ciebie.
Robisz coś bardzo groźnego!
- „Bardzo groźnego”. - Naprawdę!
Powiedziałaś chyba najgłupszą rzecz,
jaką w życiu słyszałem.
Stanie się coś złego.
- Nieprawda. - Mówię serio.
Poważnie. Stanie się coś złego. Będę płakać.
Zgódź się.
- Zrobimy to razem. - Dobrze.
- Tak? - Nie.
- Będzie fajnie. - No dobra.
- Chodź. - Festiwal Mody!
Do bani!
Jestem głodna!
- Pamiętasz to? - Zdrówko.
- Szkolne hot dogi. - Tak.
Mówiliśmy, że są włochate.
Bo zawsze miały małe włoski.
Świetna piosenka!
Tym razem będzie inaczej, Sari.
Poważnie.
Ta piosenka przywołuje złe wspomnienia.
Złe? Dlaczego złe?
- Bo tak. - „Bo tak”.
Czas przeminął
Nie.
Jak spadająca gwiazda
Nie.
A nasza miłość zgasła
Zupełnie bez powodu, skarbie
Nie.
Chciałbym znów wrócić
Do tamtych czasów
Nie. Nie ma mowy.
Ale nie mogę
Bez twojej miłości
Nie wiem, co ze sobą zrobić
Bez twojej miłości
Nie znam mego przeznaczenia
Bez twojej miłości
Świat rozpada się wokół mnie
Skarbie
Chcę znów cię kochać
Znów być przy tobie, skarbie
Płaczę za tobą
Chcę znów cię kochać
Znów być przy tobie, skarbie
Płaczę za tobą
Nie mogę zaprzeczyć, że tęsknię
Nie wiem, jak mogłaś mnie opuścić
Podarłaś me serce jak kartkę papieru
Bawiłaś się mną i nie wiem dlaczego
Dlaczego musiałem cię pokochać?
Pokochać, a potem stracić
Nie wierzę, że tego właśnie chciał Bóg
Za moją miłość oddałaś mi ból
Ale kiedyś zrozumiesz moje uczucia
I pomyślisz o mnie z daleka
Teraz zostały mi tylko wspomnienia
I głos w sercu, który mówi „kocham”
Bez twojej miłości
Nie wiem, co ze sobą zrobić
Bez twojej miłości
Nie znam mego przeznaczenia
Zgodziłaś się?
Tak!
- Tak. - Zgodziła się.
Udało ci się, skarbie!
Niespodzianka!
To jej chłopak.
- Co tu robisz? - Chłopak?
Zrobił jej niespodziankę. Jak cudownie.
Cześć!
O rety…
Lucy.
Czemu masz takie podkrążone oczy?
Słuchaj, Lucy. Uwierz, że w tej chwili
podkrążone oczy to najmniejszy z moich problemów.
Znam swoich bliskich.
Wiem, że ci zależy. A twój chłopak snuje się po domu.
- Roberto? - Tak.
- Jest tu? - Tak.
- Gdzie spał? - Spokojnie.
- Gdzie on jest? - Wyluzuj.
Trochę cię upiększę.
Nie, czekaj.
Wody.
Tadam!
Kocham cię. Dzięki.
Co jest?
Jesteś zupełnie jak babcia.
Mówiła, że upał wpędził ją w alkoholizm.
A twoja wymówka?
- Nie teraz, Lucy. - Chodź.
Tylko nie patrz w lustro.
- Zostaw mnie. - No chodź!
Sam sobie jesteś inspiracją?
Tak. To sałata z waszego ogródka?
Tata gotuje? To jakiś cud.
- Dobry. - Cześć, jak tam?
- Jak Upiór z opery. - Straszne.
- Sprawdźmy, jak wyszły. - Pycha!
- Dzień dobry. - Usiądź z nami. Chodź.
Aarón Star zajął moje miejsce.
- Przepraszam. - Tak tylko mówię. Żartowałem.
- Proszę. - Nie trzeba.
- Naprawdę. - Przyniesiecie?
- Wezmę to. - Nie.
Kto późno przychodzi…
- Ostrożnie. - Powoli. Jest delikatny.
Będę lekko siedział.
- Nie przesadzaj, tato. - Twoja kawa.
Dziękuję.
Musimy ci coś powiedzieć, Bobby.
- Co? - Mąż i żona.
Świetnie. Gratulacje! Od kiedy?
Nie, dopiero planujemy ślub. Tutaj.
- Tu? - Tak.
Potrzeba więcej krzeseł.
Nie, w posiadłości w Méridzie. To cudowne miejsce.
I wiesz, kto uszyje mi suknię?
- Kto? - Zgadnij!
- Mitsy. - Nie. Sara Escribano.
Nawet lepiej! Gratulacje! Ale czad!
- O rety. - Małżeństwo to bzdura.
- Co z tobą? - Poważnie?
Zrób coś, mamo.
Nie weźmiecie ślubu?
Obiecaj, że nie.
Daj słowo, Roberto.
- Sacni. - Witaj, Saro Escribano.
Musimy zrobić sukienkę dla Lucy,
dwieście milionów akcesoriów i kolekcję na Festiwal Mody.
Zgodziłaś się?
Tak!
Ze wszystkim zdążymy.
Wzięłaś zaliczkę?
Szlag.
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
Cześć, co robicie?
Jedyne, czego chcę, to tańczyć
Aarón?
Bez końca
To serenada?
Z tobą, aż nastanie dzień
Nie nabrały rozpędu
Nie opuściły gniazda
Hej!
Co tam?
Co jest?
Za głośno?
Tak, idę spać.
- Dobra. - Dobra.
Śpijcie dziś na parterze, dobrze?
- Dobra. - Dobrze.
Tylko pamiętajcie, żeby zamknąć zaplecze.
- Jasne. - Skoro tam śpicie.
- Jasne. - Dobrze je zamknijcie.
Dobra.
- Dobranoc. - Śpij dobrze.
- Wy też. - Do jutra.
- Dobra. - Jeszcze raz.
Chcę wyjść wieczorem I sprawić, by stał się cud
Sięgnę gwiazdkę z nieba I odpalę nią papierosa
Obrócę świat w dłoni Jakby był piłką do kosza
Chcę zapamiętać twój uśmiech Ten dawny, z aparatem
Zaraz, nigdy nie nosiłam aparatu.
To taka metafora.
Bo twój uśmiech jest po prostu idealny…
Możemy pogadać?
Wybacz.
- Podrapałam cię? - Co?
- Tak, ale czemu? - Chciałam cię ucałować.
Wybacz.
To nic.
Może ty obejmij mnie?
- Nie teraz. - Tak.
- Nie, czekaj. - Tak.
Nie.
W porządku?
O czym chcesz rozmawiać?
O tym samym, co wcześniej.
- Nie. - Ale pachnie.
- Kawy? - Jak tam?
- Cześć. - Jajecznicy?
- Dzień dobry. Kawy? - Tak, ze śmietanką.
- A jajecznica? - Ale bez cebuli.
Nie, jest dużo…
- Bez cebuli jest lepsza. - A gdzie Lucy?
Poszła spać w hotelu. Nie chciała cię budzić.
- Nie spała tutaj? - Spójrz…
- Nie. Chciałaś cukier? - Nie spała na dole?
Nie.
- Co? - Co się stało?
O nie.
Były na słońcu.
Naświetliły się.
Nie zdążyłam ich wypłukać.
O nie.
- Co jest? - Co się stało?
- Co tu się dzieje? - Co jest?
Powinnaś była tu zostać i zamknąć drzwi, tak jak cię prosiłam.
Nic więcej. To proste instrukcje.
Miałaś zamknąć drzwi.
Mówiłam ci wczoraj.
Bo wpuszczają światło.
I wszystko się prześwietliło.
Ale nic nam nie mówiłaś.
Ale gwiazda nie mogła tu spać.
Pogryzłyby ją moje pluskwy.
- Co? Nie. - Dzień dobry.
- Niech to! - Dzień dobry.
Wiedziałam, że to głupi pomysł.
Nie powinnam była godzić się na ten Festiwal.
Wiedziałam to, a i tak to zrobiłam!
Pieprzyć to wszystko!
Ma charakter po babci.
Zapomnij o sukni!
- O rety. - Chyba nie jadła śniadania.
Nie pytaj mnie
Czy to już przeszłość, czy nie
Nie pytaj mnie
Czy to koniec
Bo nie mam nic do powiedzenia
Nie mam ci nic do powiedzenia
Ale odkąd cię nie ma
Nie mogę przestać płakać
Nie możesz się tak poddać.
Gdybyś wiedziała o moich porażkach…
Spójrz na to.
„Chihuahua”.
- Wyglądasz jak chihuahua. - Zabawne.
Nie wierzę!
- Naprawdę… - Ale też jak ptak.
Wyglądasz bardziej jak ptak.
Ptak szukający larw.
Podoba mi się. Musisz mi to wysłać.
Co? Ktoś zorganizował protest, żeby odwołać twój koncert?
Tak.
To był żart, ale przyszło tysiąc osób.
- Nie! Naprawdę? - Tak.
Masz bardziej przerąbane niż ja.
Mówiłem ci.
A pamiętasz tę piosenkę?
Którą?
Będziesz wewnątrz mnie
Dopóki bije moje serce
Tak, pamiętam.
W świetle twojego balkonu
W każdej minucie, na każdym rogu
Podoba mi się. Bardzo.
Jedni ją lubią, inni nie.
Niektórzy błagają o nią na koncertach.
Tak?
A ty?
Ja?
Czy ją lubisz?
Bardzo.
Była dla ciebie.
Dla mnie?
Czemu?
Bo jesteś moją…
przyjaciółką.
I nie liczy się to, co myślą inni.
A co się liczy?
Twoje uczucia.
Skarbie!
- O nie! - Co?
Idźcie spać.
Rozumiem.
Ale to narzeczony twojej siostry.
Przestań. Już mam złamane serce.
Uważaj.
Chodź.
Idź spać.
Chodźmy spać. No już.
Lucy.
Wszystko gra?
On nie chce mnie poślubić.
Pisze piosenki tylko dla niej.
Dla niej?
Swojej pierwszej miłości.
Tej, która będzie w nim, dopóki bije jego serce.
Wiesz, kim ona jest?
Nie.
Może to hiszpańska kochanka.
Albo wakacyjna miłość z Węgier.
Czasami mam wrażenie…
że nikt na świecie nie chciałby spędzić ze mną życia.
Żartujesz, prawda?
Lucy…
jesteś wyjątkowa.
I masz wielkie serce.
Każdy byłby szczęśliwy, gdyby mógł spędzić z tobą życie.
Ty też?
I ja też,
siostrzyczko.
- Mogę już to zmyć? - Hej.
Uszyjesz mi tę suknię?
No jasne.
Skarbie!
- Cześć! - Jak było?
- Fajnie. - Tak?
- Jak tam? - Dobrze.
- Dobrze? - Tak.
- W końcu się ochłodziło. - Zrobili nam maski.
Dotknij.
- Czujesz? Mówię do ciebie. - Tak.
Najważniejszy jest twój spokój…
Twoja wewnętrzna harmonia, twój…
Twoja równowaga, bo jesteś częścią…
tego przedstawienia i…
Skarbie, przecież spałeś.
Śpij.
Dobrze? Odpoczywaj.
Musisz przestać, Sara.
…wejdziemy na szczyt
Twojej ulubionej chmury
A wtedy
Nasz dom będzie w niebie
Zawiesimy na drzwiach taki znak
„Prosimy…
Nie przeszkadzać”
Chodź.
- Po co? - Weź swoje tkaniny.
I odczynniki. Chodź.
- Teraz? - Tak.
Wsiadaj. Zapolujemy na flamingi.
Boję się, Aarón.
Jakie flamingi? Tu są raczej krokodyle.
Wiesz, że ten wzór z piórem flaminga to tylko takie marzenie?
Nie musimy go spełniać.
W tym rzecz. Marzenia są najlepsze.
Zaufaj mi. Znajdziemy je.
To co planujesz?
Chcesz wyrwać pióra śpiącemu flamingowi?
Tego chcesz?
Już ukradliśmy łódkę.
Spokojnie, ja się tym zajmę.
Hej.
Znalazłeś to, czego szukałeś?
Cóż…
Przyjechałem tu, by założyć tajne studio nagrań.
Mam kilka piosenek, które chcę zachować w sekrecie.
To dość osobista sprawa.
Jak tajemniczo.
Czemu?
Może wciąż muszę sobie coś udowodnić.
Że mam własny głos.
I dlatego tak bardzo chcesz, żebym ja znalazła swój?
Patrz, tam jest!
To pióro flaminga.
O rety, niesamowite.
Niesamowite!
Dziękuję.
Zawsze sobie pomagaliśmy.
Ty i ja.
Sara.
- Tęskniłam za tobą. - I ja też.
Widzisz? Jednak możesz czegoś chcieć.
Chcę tylko, by Lucy spodobała się suknia. Inaczej zwariuję.
Lucy.
Tu pierścionek, tu ślub.
Wszystko w biegu. Impulsywnie.
Co?
Po prostu wszystko dzieje się tak szybko.
Ale to nic. Wszystko gra.
Będziesz wewnątrz mnie
Dopóki bije moje serce
W świetle twojego balkonu
W każdej minucie, na każdym rogu
Będziesz wewnątrz mnie
Mimo że się pożegnaliśmy
A w porannej bryzie
Pomyliłem twój zapach z różą
Budzę się wczesnym rankiem…
Ty?
A niby kto?
- Ty! - Ja.
Hej.
Myślałem ostatnio o wielu rzeczach.
I jestem gotów ci coś powiedzieć.
- Dobrze. - Dobrze.
No dobra.
Jeśli chcesz, możemy spróbować ostatni raz.
Dobrze.
Nie, czekaj.
Ostatni raz?
Nie. Chciałem…
Chciałem powiedzieć, że…
zamieszkam w Méridzie.
W Méridzie!
O rety. No jasne.
Tak.
- Proszę. - Przebiorę się.
- Powiedziałeś jej? - Ja wybrałam pierścionek.
Nie słuchaj ich.
- Nie chcę tego oglądać. - Nie!
- O rety. - Zakryj się.
No dobrze, kochani.
Mam górę roboty. Sukienki, Festiwal Mody.
Trzeba zorganizować wesele.
- To ja lecę, dobra? - Pewnie.
- Idź za nią! - Nie.
Nie, musicie mnie posłuchać.
Posłuchajcie mnie!
Jesteś boska.
Moni, mam taką prośbę, dodaj tu jeszcze trochę objętości.
Sprawdźmy, Charly.
Sam nie wiem. Jest zbyt blada.
Nie. Zmień wszystko. Proszę.
Rick! Przywieź tu wieszak.
Jasne.
Proszę.
Mam więcej w aucie.
Tamte są chyba lepsze.
Nienawidzisz ich. I mnie też.
Spalę je.
Jesteś genialna.
Są idealne!
- Mówiłam ci. - Są takie żywe!
Tobie też mówiłam.
Gratulacje!
Marina Abramović miała rację.
Hej!
Pożar! Sacni, sukienki!
Niech to szlag! Odchodzę!
Uciekajmy!
Szybko!
Teraz ty tu rządzisz!
- Ja? - Tak!
Co?
Co jest?
Wszystko gra?
Gdzie Colavita? Ktoś go widział?
- Gdzie mój strój? - Sara?
- Co robisz? - Nie.
Potrzebuję pięciu minut.
- Chcę być sama. - Wyluzuj.
- Nie. - Oddychaj.
- Zostało pięć minut. - Nie mogę.
Naprawdę. Nie umiem medytować.
Ja też nie.
Ale robię tak przed każdym koncertem.
- Co jest? - Aarón Star się stresuje?
Cóż, Aarón Star się nie stresuje.
Ale ja tak.
Spójrz. Trzęsę się.
- Nie! - Pocę się.
Wyluzuj.
Co robicie?
Medytujemy.
Wielkie brawa dla Aaróna Stara!
Rozgryzę cię, mała
Jesteś moją gumą
Wypuść to.
Cynamonową gumą
Nastrosz tę sukienkę.
Jesteś moją cynamonową gumą, skarbie
Nie przestanę, dopóki mam czucie w języku
To jest to, kochane! Błyszczcie jak nigdy dotąd!
Zdejmę ci tę czerwoną sukienkę I ucałuję cię w szyję
Będę cię smakował jak miś
Tak, świetnie! Dajesz!
Będę szukał słodyczy Bez względu na niebezpieczeństwo
To jest to. Tak. Już idzie. Odbiór?
Tak, przygotowujemy Lucy.
- Gotowe? - Sprawdźmy. Tak. Idealnie.
Gotowa, Lucy?
- Lucy? Gotowa? - Tak.
- Idź. - To do dzieła.
Sacni, co za emocje!
Brawo, kochanie!
Panie i panowie,
wielkie brawa dla Aaróna Stara.
Lucy i Sara Escribano!
Oddychaj i stój prosto.
- To twój moment. - Mój?
- Tak. - Mam iść?
- Zabłyśniesz. - Żegnaj, zła karmo.
- Poważnie? - Tak.
- Nie! Co za wstyd. - Dalej, Sara!
- Zaraz! - Idź! No już.
Nie do wiary.
A oto genialna projektantka tych kreacji.
Kobieta o wielkim talencie, która sama pofarbowała te tkaniny.
Może zrobić wszystko…
Moja siostra, Sara Escribano!
O rety.
Co to za cholerny ból głowy?
O mój Boże.
Aarón?
Co?
Będziesz wewnątrz mnie
PUNKOWE FLAMINGI
Dopóki bije moje serce
Co to ma być?
To się nazywa salamba sirsasana.
Nie, ty idioto. Co to jest?
To prezent. Co, nie podoba ci się?
Czemu wciąż ją miałeś?
Bo jest wyjątkowa.
Czemu dałeś mi dedykację?
Bo chciałem, żebyś usłyszała…
Co to za środki na kaca?
Posłuchaj…
Słyszałem, że w nocy wymiotowałaś.
Co ty sobie w ogóle myślisz?
Nic, po prostu…
- A jednak. - Tak.
- Ja też. - Tak!
Ja też.
Tak!
Co?
Wyjdę za ciebie, Roberto!
Tak! Świetnie.
Za mnie?
Co?
Gratulacje, szwagrze!
Dzięki.
- Witaj w rodzinie! - Dziękuję. Tak.
- Czad. - Niesamowite!
Byłem tak podekscytowany tym, że w końcu ją zapytam.
Tym całym „Wyjdziesz za mnie?”.
Nawet nauczyłem się tego po angielsku.
No wiesz, „Will you marry me?”.
Proszę obejrzeć wachlarze. Jest 35 stopni w cieniu.
No proszę, spójrz tylko na to!
- Różne kolory. - Który chcesz?
- Dzięki. - Miłego dnia.
- Wzajemnie. - Tadam!
Jeszcze tu wrócę.
- Dzięki, jest piękny. - Miłego dnia.
Co za przekręt.
Mogłeś wziąć iPada. To nie działa.
Twój chłopak ma fałszywą profilówkę.
Nie można ufać takim portalom.
Jesteś dorosła.
To oszust. Ma zdjęcia z katalogu krawatów.
Tak, to krawaty Lauterbrunnen.
Od kiedy znasz niemiecki?
Nauczył mnie.
Jest Szwajcarem.
To model.
Istnieje i ma na imię Hans.
Jak te nasze naleśniki.
Co? Niby które?
Jedliśmy je zaraz po ślubie. Pamiętasz?
W kącie naszego pierwszego mieszkania.
Z kiełbaskami.
Pamiętasz zapach zza okna?
Tak.
Zatańczymy? Twój Szwajcar tańczy?
Jak za dawnych lat.
Nie wiem, czy pamiętam.
Pewnie, że tak. Zobaczysz.
Spróbujmy.
Tylko jedno kółeczko.
Przynajmniej kółeczko i obrót.
A teraz z energią!
Powoli i zmysłowo.
To strasznie trudne.
Proszę. Gotowe.
Idealnie. Tylko go nie ruszaj.
Dobrze.
No i proszę.
Gotowe. Sprawdźmy.
Wciąż mamy czas, by coś pozmieniać.
Nie ma mowy.
Nie obrażę się, jeśli chcesz coś dodać.
Jest idealna.
- Serio? - Uwielbiam ją!
Nie mogła być piękniejsza!
- No to gotowe. - Jesteś najlepsza.
I cały świat się o tym dowie.
Sara Escribano.
Na Google’u napisali, żeby otwierać to tak…
Pokaż.
- Pomogę ci. - Nie, dam radę.
- Tutaj… - Pociągnij.
- Gotowe. - Tak.
- A teraz uważaj na korek. - Przekręć go.
Jest pod dużym ciśnieniem i może wybić ci oko.
Skieruj z dala od siebie…
Ja to zrobię. Położę to tutaj.
Wystarczy przekręcić.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Za nasz ślub.
Dobre.
Powiedz coś sprośnego.
W sensie, że…
Coś seksualnego? Czy coś seksownego?
Że kopulacja, spółkowanie, tak?
To znaczy seks…
Rozgrzej mnie.
Spocony seks. Seks i pot.
Seks i pot.
To Mérida, więc jest gorąco, a do tego dochodzi jeszcze wilgoć.
Więc tym bardziej się spocimy.
Chcę cię poczuć wewnątrz mnie.
Tutaj?
Jak mam cię zachęcić?
- Szlag. - A nie możemy normalnie?
Teraz lepiej? Czy nie?
Tak.
Będziesz wewnątrz mnie
Co tam nucisz?
Marsz weselny.
Seksownie.
- Kocham go, Sacni. - Roberta?
Ale nie zrobię tego Lucy.
Jasne.
Lepiej urządzić podwójny ślub
z siostrą, narzeczonym i miłością twojego życia.
Nie było mowy o podwójnym ślubie.
To dobrze.
Potrzebuję wehikułu czasu, żeby wrócić do liceum.
Wtedy było dobrze. To był mój moment.
Przegapiłam go.
Przez złą karmę?
On chce się przeprowadzić do Méridy.
A ja nie chcę. Co robić?
Zostaw Roberta mnie.
Znam się na przepędzaniu mieszczuchów.
I co zrobisz?
Cześć, skarbie!
Halo? Sara?
Bobby.
W Méridzie trzeba dużo chodzić.
Jasne.
- Jest pięknie, ale tak gorąco! - Tak.
Korzystaj, póki możesz.
To najważniejszy moment w ciągu dnia. Poczuj słońce na całym ciele.
Wiesz…
Wystarczy trochę wody i już.
Ale…
Nie ma tu żadnej wody?
Dalej, idziemy.
Nie słyszałeś o cenote?
- Dalej, Bobby. - Sara?
Sara na nas czeka. Nie zatrzymuj się.
- Jasne. - Chodź.
Słuchaj.
Sara sporo się spóźnia, co? Może zaczekamy w cieniu?
Cierpliwości, Bobby.
W Méridzie czas nie ma znaczenia.
Ale Sara nie jest stąd.
Ale mogłaby być.
Gdybyś wiedział, jak się zmieniła od przyjazdu…
Wiem, zauważyłem.
Prawda?
Nabrała złych nawyków.
Jest nie do poznania.
Hej.
Co?
Wiesz co? Skoro się tu przenosisz, musisz się dostosować.
- Do języka Majów? - I do upału.
Nie jest tak źle.
Zawsze jest klimatyzacja, nie?
Pewnie. Ale najgorsza jest cena.
Dużo kosztuje?
Tutaj to pewnie z 2000.
Dwa tysiące to spoko. Tyle mogę wydać.
- Za tydzień. - O nie.
A lody?
O ile powiesz to w języku Majów.
Sara?
Już umarł.
Ja żyję?
Zgadza się.
Nie martw się o dengę.
Nie umrzesz.
Mam dengę?
I udar.
Ale przeżyjesz.
Będziesz musiał przywyknąć do mojej złej karmy.
Złej karmy?
To ja jestem pod wpływem kilku silnych leków.
Mówię poważnie. Mam w życiu strasznego pecha.
Więc życie ze mną to straszny pech?
Nie, czekaj. Nic takiego nie powiedziałam.
Po prostu mój pech jest bardzo zaraźliwy.
Bardzo.
Sara…
Wysłałaś Sacni, żeby mnie nastraszyła?
Wiesz, co poświęciłem, żeby zamieszkać z tobą w Méridzie?
Cóż…
Właśnie dlatego próbuję cię…
- Nastraszyć? - Nie!
Ostrzec?
Cieszyłem się na przyjazd tutaj.
Ale jednocześnie obawiałem się,
że nasz związek istnieje już tylko we wspomnieniach.
I to się potwierdziło.
Posłuchaj…
Bardzo cię kocham i zawsze dobrze się dogadywaliśmy.
Jesteś facetem, który…
Jesteś bardzo punktualny.
Dzięki.
I taki opiekuńczy.
- I jeszcze… - To nic.
Jestem szczęśliwy.
I chcę, żebyś ty też była szczęśliwa.
Ale…
nie znajdziesz szczęścia, jeśli nie będziesz tam, gdzie chcesz.
A ty chcesz…
cynamonową gumę.
A to nie ja.
Też bardzo cię kocham.
- Przepraszam! - To nic.
- Wybacz. - To nic.
Hej.
Piękny ten pierścionek od ciebie.
Dzięki.
Słuchaj, skoro mowa o pierścionku…
Mogłabyś mi go oddać?
Należał do mojej babci.
Jest w rodzinie od wielu pokoleń.
Jasne, rozumiem.
- Nie tłumacz się. - Dzięki.
Jest twój.
- Dobrze? - Tak.
Dałaby nam pani pięć minut?
- Pewnie. - Musimy zerwać.
- Jasne. - Tak?
Dziękuję.
Sara, twoja dłoń.
Nie ma pierścionka!
To co, ślub odwołany?
Ślub odwołany.
Co się stało, Sari?
Lepiej zapytaj jego.
To decyzja Roberta.
- To przez odległość? - Co?
Przecież miał się tu przenieść.
To facet. Stał się męczący.
Lepiej teraz niż za 30 lat, prawda?
Wejdziemy na szczyt
Twojej ulubionej chmury
A wtedy
Nasz dom będzie w niebie
Zawiesimy na drzwiach taki znak
„Prosimy…”
Proszę.
To będzie pokój pana młodego. To główny apartament.
Dzięki, planerko.
Jak tu ładnie!
To twoje ostatnie godziny szczęścia.
- Nie bądź taki. - Dobra.
Pozostałych proszę za mną.
Sara.
- Masz chwilę, żeby… - Sarita.
- Tato. - Chcę…
Chciałem ci powiedzieć…
Niespodzianka!
To już jutro!
Dobra, dziękuję.
Za młodą parę!
- Hans. - Co?
Hans.
- Co za Hans? - Hans.
Od naleśników.
- Istnieje. - Tak.
I ma zieloną koszulę.
Tak. Seksownie.
Wygrałaś.
To świetnie.
Dzięki za najlepsze 32 lata życia.
Przepraszam.
Hans?
Proszę pana.
Mamy dla pana przepiękny apartament.
- Dziękuję. - Idziemy?
Oczywiście. Chodźmy.
Spodoba się panu.
Jest piękny. To bardzo znana posiadłość.
- Niemcy? - Idziemy do pokoju.
Lucy! Jakie to uczucie?
- Przepięknie! - Jakie to uczucie?
Co?
Bierzesz ślub z ukochanym. Jakie to uczucie?
Suknię zaprojektowała moja siostra, Sara Escribano.
Miłej zabawy.
Jest naprawdę przepiękna. Spójrzcie na nią!
To wydarzenie roku.
- Lucy! Coś ty narobiła? - Co?
Mam tysiące powiadomień z powodu twojej sukni.
Ach, tak. A teraz mi powiedz.
Skąd czerpiesz inspirację?
Jakie to uczucie urodzić się z takim talentem?
To głupie.
Zostaniesz oficjalną projektantką Lucy?
- Wystarczy. - Nie, Sara.
- Co? - Poważnie.
Zostaniesz moją projektantką?
Mam ofertę pracy w Mediolanie.
Muszę pospieszyć mamę, bo się spóźni.
Możesz iść ze mną.
No dobra. Ale tak czy nie?
Może? Zastanowię się?
Córeczki!
Nauczcie się pukać, zanim wejdziecie!
Nic nie szkodzi, mamo.
Miłość to miłość.
Ale nie zdradzaj taty, gdy jest w pokoju obok.
Pokaż się.
Lucy, to tata.
Tatuś!
Cześć, Lu.
Nie próbujcie tego zrozumieć, dobrze?
Sprawa z Hansem miała sprawić, by tata bardziej się starał.
Miłość to miłość.
- Jakie to uczucie? - Co?
Jak to jest kogoś kochać?
To eksplozja szczęścia.
Znów czuję, że żyję.
To bardzo inspirująca rozmowa,
ale wrócimy do niej później.
Chodź, Lucy.
Tak, ja…
Róbcie swoje. Wszystko gra.
Wszystko gra.
Przebierz się.
- Wszyscy już czekają. - Jasne.
Tak, już idę. Biegnę.
ŻYCZĘ CI, ŻEBYŚ BYŁ SZCZĘŚLIWY, DROGI SZWAGRZE
Widziałam ich. Przyjdą.
Co jest? Wejdź.
Wybacz, że nie jestem gotowy.
Nie przynieśli mi…
Marta nie przyniosła mi garnituru od Sary i…
Nie znoszę twojej muzyki.
A ja nie znoszę influencerek. I twoich relacji na Insta.
Nie czuję tej eksplozji szczęścia, kiedy cię widzę.
Nie czuję, że żyję.
- Nie znam cię. - Nie znam cię.
- Właśnie. - I nie chcę.
Ja też nie.
Zgadzamy się.
Co teraz?
Co z tą całą imprezą?
Zajmę się tym.
Zostaw to mnie.
To będzie katastrofa.
Ile jeszcze każą nam czekać?
Strasznie długo to trwa.
Lucy, gdzie jesteś?
- Nie patrz tak na mnie. - Hej.
Nie robi się późno?
Co się dzieje?
Ludzie mówią, że ślub odwołany.
Zabierz mnie stąd.
- Chodź. - Nie.
Nikogo nie ma.
- Na pewno? - Tak.
Dobrze.
Dobra.
- Pomóż mi. - Dobrze.
- Chodźmy tam. - Dobra.
Powiesz mi, co tu się wyprawia?
Żegnaj ślubie, żegnaj Aarón i żegnaj cholerny rękawie.
O czym ty gadasz?
Widziałam, jak na siebie patrzycie. Ty i Aarón.
Nic między nami nie było.
Wiem. Nie musisz mi tego mówić.
To nie ma z tym nic wspólnego.
Dobrze wiem, że piosenki Aaróna nie są o żadnej Węgierce, tylko o tobie.
- Nie rozumiem. - Siostrzyczko.
Zerwałam zaręczyny i czuję tylko ulgę.
Byłam zakochana w idei Aaróna, a nie w samym Aarónie.
Chciałabym mieć twoje szczęście.
Co? Moje szczęście?
Nie wygłupiaj się. Szczęście?
- Co teraz? - Chodź.
Chcesz mieć moje szczęście?
- Pewnie. - Ale przeklęłaś mnie dawno temu.
Co?
Lucy.
Od tamtej pory mam złą karmę.
Czekaj.
Co zrobiłam?
Tort, Lucy. Przecież wiesz.
Jaki tort?
Słuchaj.
Były twoje urodziny,
ja zdmuchnęłam ci świeczki, a ty się wściekłaś.
Powiedziałaś, że zabierasz mi życzenia.
Od tamtego momentu, na zawsze.
To jakiś żart?
Miałam pięć lat. Daj spokój!
- Masz jakąś siłę sprawczą. - Nie, posłuchaj.
Przez całe życie chciałam dla ciebie tylko dobrze.
Naprawdę.
Sama rzuciłaś na siebie tę klątwę.
Sama!
Ja?
Przepraszam, że pociągnęłam cię za włosy
i wysmarowałam ci buzię tortem.
Oddaję ci wszystkie moje życzenia.
Więc mówisz, że to ja ściągnęłam na siebie tę klątwę.
Ty i twoje decyzje.
Więc nie mam złej karmy?
Ależ skąd.
- Idiotka ze mnie, co? - Nie jesteś idiotką.
A chciałam mieć twoje szczęście,
bo jesteś wspaniała.
Masz talent
i umiesz się bawić.
Jesteś odważna.
Odważna?
Idź.
Iść?
Obiecuję ci
Pod prawdą nieba
Wejdziemy na szczyt
Twojej ulubionej chmury
A wtedy
Czekaj.
Nasz dom będzie w niebie
Zawiesimy na drzwiach taki znak
„Prosimy…
Nie przeszkadzać
Bo żyjemy tu jak w bajce”
- Muszę iść. - Dokąd?
Ale będziemy mieli dużo czasu na rozmowy, dobrze?
- Gotowa? - Tak.
- To chodźmy. - Czekaj.
Czego chciałaś?
Gdy zdmuchnęłaś mi świeczki.
- Odwiedzić Reino Aventurę. - To jedźmy.
Reino Aventura już nie istnieje.
I chciałam tylko pożegnać się z Keiko.
No to znajdźmy tę orkę.
- Keiko nie żyje. - O nie!
To znajdźmy inną orkę.
To nie musi być Keiko. Liczy się życzenie.
- Serio? - Tak.
- Idziemy? - Chcę zobaczyć orki.
Czekaj.
Drodzy przyjaciele i bliscy, witajcie na uroczystości.
Ktoś musi wziąć dziś ślub.
A tych dwoje postanowiło odnowić małżeńską przysięgę.
Dzięki.
Wiem, kim zawsze chciałem być
Jedyne, czego chcę
To tańczyć bez końca
Z tobą, aż nastanie dzień
Wiem, kim zawsze chciałem być
Jedyne, czego chcę
To tańczyć bez końca
Z tobą, aż nastanie dzień
Wiem, kim zawsze chciałem być
Jedyne, czego chcę
To tańczyć bez końca
Z tobą, aż nastanie dzień
I gdzie pochowaliśmy
Nasze dziecięce sny?
Nie nabrały rozpędu Nie opuściły gniazda
Wszystkie nieuchwytne sny
Uciekły w dal jak auto wyścigowe
Odleciały w niebo Wszystkie nasze stracone szanse
Chcę wyjść wieczorem I sprawić, by stał się cud
Sięgnę gwiazdkę z nieba I odpalę nią papierosa
Obrócę świat w dłoni Jakby był piłką do kosza
Zapamiętam twój uśmiech Ten dawny, z aparatem
Wiem, kim zawsze chciałem być
Jedyne, czego chcę
To tańczyć bez końca
Z tobą, aż nastanie dzień
Wiem, kim zawsze chciałem być
Jedyne, czego chcę
To tańczyć bez końca
Z tobą, aż nastanie dzień
Chcę wyjść wieczorem I sprawić, by stał się cud
Sięgnę gwiazdkę z nieba I odpalę nią papierosa
Obrócę świat w dłoni Jakby był piłką do kosza
Chcę zapamiętać twój uśmiech Ten dawny, z aparatem
NA PODSTAWIE POWIEŚCI LAURY NORTON „TAKA KARMA CZY GŁUPIE SERCE”
Rozgryzę cię, mała
Jesteś moją gumą
Jesteś moją cynamonową gumą
Jesteś ostra, ale słodka
Jesteś moją cynamonową gumą, skarbie
Nie przestanę, dopóki mam czucie w języku
Powoli do ciebie przyjdę I ostrożnie cię rozpakuję
Zdejmę ci tę czerwoną sukienkę I ucałuję cię w szyję
Będę cię smakował jak miś Lizał twą lepką skórę
Będę szukał słodyczy Bez względu na niebezpieczeństwo
Jesteś moją cynamonową gumą
Jesteś ostra, ale słodka
Jesteś moją cynamonową gumą, skarbie
Nie przestanę, dopóki mam czucie w języku
Jesteś moją gumą
Napisy: Marta Racka