Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Spałem sobie spokojnie pośród wiecznej ciemności.
Sen jest dobry, gdy brak odpowiedzi.
I dlatego spałem.
Miesiącami.
Podążałem w stronę światła.
Ale życie
chciało mnie z powrotem.
Fırat?
Synku!
Salih!
- Co jest? - Otworzył oczy.
Otworzył oczy.
- Naprawdę. - Co?
- Synku. - Synu?
- Powiedz coś, synku. - Synu.
Proszę cię, odezwij się.
Tak bardzo cię kocham, syneczku.
- Patrzy na mnie? - Synu.
- Tak sądzę. - Otworzył oczy.
Synku.
Mamo?
Tak?
Co jest, synku? Słucham.
No mów.
Co się stało z resztą?
Mamo.
STAMBUŁ, ROK WCZEŚNIEJ…
W tym tym tygodniu w mieście nie było zgonów?
Nikt nie prosił agencji o nekrolog?
Wiecie, ile osób umiera tygodniowo w tym mieście?
Co? Nie wiecie.
My z tego żyjemy. Jak możecie nie wiedzieć?
Ja wam powiem. Umiera 210 osób.
To średnia z jednego dnia.
Melda, pomnóż 210 przez siedem.
- Ale w pamięci? - Jak ci wygodnie.
No to… Siedem, dwa, 14…
Siedem razy dwa… To będzie 1470.
Dziękuję. Czyli 1470 osób.
Tygodniowo umiera 1470 osób,
a nam nie zlecono nekrologu?
Agencja Açar robi ogromne billboardy, a my?
Z GŁĘBOKIM ŻALEM
Idziemy na dno.
Gazety też upadają.
- Słucham? - Gazety też upadają.
Więc to nasz ostatni nekrolog?
Tak.
No dobrze.
To chyba na tyle.
Dziś zwijamy interes.
Co mam poradzić? Nie poszło nam.
Wiem, że wiszę wam kasę.
Rządowi też.
Ogarnę to jak najszybciej, dobra?
Trzymajcie kciuki.
- Jasne. - No i…
To nie wasza porażka.
To ja nawaliłem.
Nie mów tak.
AGENCJA REKLAMOWA
Rozmawiałam z resztą.
Nie ma parcia. Zapłacisz, kiedy będziesz mógł.
Dobra?
Właśnie!
Wybieramy się z Serhatem na taki jeden festiwal.
Jedź z nami.
Nie mam nastroju na festiwale.
Co niby mam świętować?
Nie będzie świętowania.
Będziemy praktykować jogę i takie tam.
Mógłbyś trochę przewietrzyć głowę.
Nie ma w niej co wietrzyć.
Nie katuj się tak, co?
- Spójrz na mnie. - Co?
No weź, nie dołuj się tak. Wstawaj.
To tyle na teraz. Resztę spakujemy później.
Właśnie! Serhat ostatnio sporo zarobił na bitcoinach.
No i?
Może spłaciłby część długu, gdybyś ładnie poprosił.
Nie będę się prosił o kasę.
Niech ci będzie. Już nie wracam do tematu.
Mam nadzieję, że wierzyciele są tak mili jak ty.
- Czekaj. - Co?
Ile właściwie zarobił?
Na tych bitcoinach.
Chodź. Stawiam kawę.
No już.
Kupuj, stary.
Nie zaryzykujesz, to nie zarobisz.
Czego nie rozumiesz?
Trzymaj.
Pamiętaj. Bez ryzyka nie ma wygranej.
No tak. Dobra.
- Wiem. - Masz.
Zjedz.
W porządku. Kup też te tanie.
No wiesz, ripple i takie tam.
Dobra.
Jeśli tak zrobimy…
Rozumiem.
Dobrze, tak zróbmy.
Zawsze tyle dzwoni?
- Rozumiem. - Ma dziś dużo pracy.
- Nie wiem czemu. - Ciągle gada o kasie.
Naprawdę ma wielkie serce.
Serio? A ile kosztowało?
- Daj spokój. - Ale…
Ripple ma rozprawę 9 lutego.
Halo? Przepraszam. Słaby zasięg.
Mówił pan o końcu lutego. Rozumiem. Bardzo dziękuję.
Do usłyszenia.
Halo?
Masz chwilę, żeby pogadać?
- Kto mówi? - Fırat. Z tylnego siedzenia.
Nie było wyjścia.
Dobre!
Ale masz minę. Zasłużyłeś sobie.
Przyznaję, nieźle mnie zrobiłeś.
Jak tam?
Idziemy.
- Ty tak na serio z tą jogą? - Pewnie.
- Przez trzy dni? - No tak!
Ale to festiwal, tak? Możemy tylko się przyglądać.
Ja na razie obiecałem jej jedną sesję. Zrób to samo.
A to kto?
Serhat.
- Co? - Słuchaj.
Jeśli nie odłożysz telefonu, to obiecuję, że go rozwalę.
Dobra. Niech będzie.
Uspokój się.
Przyjechaliśmy tu medytować.
Tylko spokojnie.
Lecę. Widzimy się za chwilę.
- Przyjechaliśmy medytować? - Tak.
Co to za miejsce?
Ogarnijmy temat pieniędzy, bo chciałbym jutro wyjechać.
Nie żartuj sobie.
Choć raz skup się na tym, co tu i teraz. Proszę.
Zapomnij o wszystkim i chodź ze mną.
Pierwsza noc to tylko zabawa i taniec.
Sesja jest o świcie.
- O świcie? - Tak.
Czyli o której?
Większość z was już wie,
że zawsze zaczynamy od intencji.
To intencja napędza nasze działanie.
Poświęćmy więc naszą dzisiejszą praktykę
całkowitemu oczyszczeniu duszy z doczesnego, materialnego życia.
Na początek odśpiewajmy mantrę.
Wyjaśnię wam jej znaczenie,
tak by nasi nowi przyjaciele nie czuli się zagubieni.
Wszystko, co nas otacza,
stworzone jest z ziemi i światła.
Wyłącznie z ziemi i światła.
Myślcie tylko o tym.
Dobrze. Zacznijmy od „Nirvana Shatakam”.
Brawa dla naszych przyjaciół,
którzy towarzyszyć nam będą ze swoją muzyką.
Yusuf, Lidya oraz chór kirtan.
Przetłumaczę tekst.
„Nie jestem umysłem”.
„Nie jestem intelektem”.
„Nie jestem sumieniem”.
„Nie jestem niebem”.
„Nie jestem ziemią”.
„Nie jestem ciałem”.
„Nie jestem oddechem”.
„Nie jestem znanym ani nieznanym”.
„Nie jestem widzialnym ani niewidzialnym”.
Ja od razu poczułam się tutaj lepiej.
A wy?
Ja chyba… „Nie jestem niczym”.
Przetłumaczony tekst trudniej zrozumieć niż oryginał.
Jak to się nazywało? „Nirvana Shakitan”? „Shakatan”?
Serio nie zrozumiałeś?
A ty?
No jasne, skarbie.
Wszystko składa się z ziemi i światła.
Czego tu nie rozumieć?
Ta joginka jest bardzo znana, wiecie?
Potrafi rozmawiać ze zmarłymi.
- Ze zmarłymi? - Tak.
Przecież to absurd.
Nie musisz w to wierzyć.
„Nie jestem znanym ani nieznanym”. Co to niby ma znaczyć?
Fırat, a ty zrozumiałeś?
Nie, ale miała hipnotyzujący głos.
- Co? - Ale ideę zrozumieliście, co?
Mówiła, żeby uwolnić duszę od świata materialnego i…
Mamy na trzy dni uwolnić duszę od świata materialnego.
Czego nie rozumiecie?
Chyba jesteście w stanie to pojąć, co?
Choć na chwilę skupcie się na duszy.
Czemu się tak wkurza? Zaczekaj.
Nie martw się, mamo.
Jestem szczęśliwa.
Kocham swoje życie i nie wrócę.
Czemu mi to robisz?
Mamo, proszę.
Dlaczego płaczesz?
Czemu złościsz się o rzeczy, które mnie nie złoszczą?
Nie.
Nie, mamo.
Nie chcę z nim rozmawiać.
Nie chcę, mamo.
Nie będę z nim rozmawiać!
Cholera.
Nie trzeba, naprawdę.
- Znajdę go. - Po co nim pani rzucała?
Musi gdzieś tutaj być.
Może da mi pani swój numer, to zadzwonię?
Jasne. Świetnie.
Byłoby cudownie. Dziękuję.
Proszę.
- Jest wyciszony? - Nie. Zadzwoni.
A przynajmniej powinien się świecić.
Dzwoni. Tutaj jest!
- Proszę. - Jest.
Dziękuję.
- W porządku? - Tak. Już lepiej.
Dobrze, że nie wrzuciłam go do morza.
Słyszałem, jak śpiewa pani te kojące pieśni, a teraz…
No tak.
Tam jesteśmy, kim chcemy, ale tutaj…
No tak.
Jestem Fırat.
Uznałem, że podam imię.
Ale może je pani wyrzucić.
Jeśli się pani zezłości.
Jestem Lidya.
- Lidya. - Tak.
Tylko proszę, nie do morza.
- Jeszcze raz dziękuję. - A…
Bardzo jest pani zaawansowana?
W kwestii jogi.
- Jestem muzykiem. - Rozumiem.
Czasem występujemy na takich wydarzeniach.
No tak, jasne.
Kiepsko płacą, ale jest miło.
Za nocleg też nie płacimy.
Wie pani co?
Jako dziecko chciałem grać na darbuce.
W moich okolicach nie znano perkusji,
więc nic lepszego nie było.
A co było potem?
Kiedy już pan dorósł.
Potem…
- Dwa dni temu zamknąłem firmę. - Okej.
To była swego rodzaju agencja reklamowa.
Chyba długi są mi pisane.
Rozumiem.
- No tak. - Rozumiem.
Powiem wprost.
Nie wygląda pan na jogina.
- Co pan tu robi? - Ja…
Chcę odnaleźć spokój poprzez jogę.
- Przyjaciółka mnie zmusiła. - Tak?
Trudna sprawa. Praktykuję jogę, by poprosić o pieniądze.
Fakt, brzmi skomplikowanie.
- Tak. - Lidya!
Co tam? Chodź.
Dobry wieczór.
Jestem Yusuf.
- Fırat. - Cześć.
Jeszcze raz dziękuję.
- Proszę. - Miło było.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Gdzieś ty był? - Tu i tam. Co tam?
Byłem niedaleko.
A ty co robiłaś?
Fırat.
- Tu nie ma mięsa. - Co?
W menu nie ma mięsa.
- No i co? To nic. - Nie że dziś. W ogóle.
- W ogóle? - Tak.
- Czemu? - Najwyraźniej zaburza zdolności umysłowe.
İskender kebab?
Tak jest.
- Posłuchaj. - Co tam?
- Ty znasz się na bitcoinach? - No tak.
Każdy mi o tym mówi, ale ja nadal nie ogarniam.
Jak to działa?
Wyjaśnię ci, czym są bitcoiny.
Czym jest pieniądz?
- No czym? - Zaczął tym pytaniem.
Potem gadał już całą noc. Nie mogłem o nic zapytać.
Nie da ci szczęścia to, co zyskasz poprzez usilne starania.
Wystarczy sama obecność. Nie trzeba się starać.
Nie trzeba się poświęcać dla osiągnięcia celu.
Cele mogą nas zniewolić.
Kiedy już osiągniemy cel,
dociera do nas, że życie zdominowała ambicja.
Próbując osiągnąć cel,
przegapiliśmy to, co najcenniejsze, czyli samą podróż.
Jak najszybciej dotrzeć do celu.
Na tym nam zależy.
Musimy umieć spojrzeć w lustro
i z głębi serca powiedzieć sobie: „Kocham cię”.
Tylko wtedy będziemy gotowi pokochać inną osobę.
Zajrzyjmy w głąb siebie.
Zawsze patrzmy w głąb siebie.
Nie patrzmy na innych.
Patrzmy w głąb siebie.
Spojrzałem w głąb siebie i przypomniałem sobie o 150 000 długu.
To, co powiem, może wam się wydać dziwne.
Nie zapominajcie, że historia się nie powtarza.
To tak naprawdę cykl.
Właśnie dlatego niebo mówi nam, co się wydarzy.
Ostatnimi czasy
gwiazdy przynoszą dobre wieści.
Nadchodzi naprawdę ciężki okres.
I będzie on długi.
Ale kiedy już minie,
nadejdzie fatum miłości.
Tego dnia spotkają się ci, którzy poszukują prawdy.
Znaki są istotne.
Ważne więc, by potrafić rozpoznać, co jest znakiem.
Ci, którzy płyną z prądem,
dotrą do celu bez trudu.
Pozostali natomiast będą z nim walczyć.
Żegnajcie.
Widzimy się, gdy nadejdzie fatum miłości.
Co właściwie się wydarzy?
Nie wiem, ale udaję, żeby się nie wściekała.
- Co… - Na Boga!
Cicho. Ja też się zastanawiam.
Zastanawiasz się?
Krocząc drogą tą
Pułapek strzeż się
Z innej drogi już
Nie zawrócisz, nie
Morze niesie mnie
Świat zostawmy ten
Morze niesie mnie
Świat zostawmy ten
Poddać pora się
Po co starać się?
Ty rozważna tak
Ja zmęczony już
Znajdźmy dla nas kąt
Świat zostawmy ten
Znajdźmy dla nas kąt
Świat zostawmy ten
Za wszelką cenę gwiazd chcę sięgnąć
Choć życie pędzi rok z rokiem
Więc dość już mam Już pora odejść
Znajdźmy dla nas kąt
Świat zostawmy ten
Dokoła tyle ograniczeń
Radości zaznać tu nie mogę
Więc zabierz mnie stąd Wybaw mnie stąd
Znajdźmy dla nas kąt
Świat zostawmy ten
Znajdźmy dla nas kąt
Świat zostawmy ten
Posłuchaj, stary. Złóż zlecenie sprzedaży.
Nie dzwoń, tylko czekaj.
Zaczekaj.
Pyszne mięsko. Chcecie?
Fırat, chcesz?
- A ty? - Nie.
Jak chcecie.
Jest naprawdę dobre.
Tyle nie jadłem. Aż się trzęsę.
- Wyśmienite. - Przesadzasz.
Halo?
Co z budynkiem w dzielnicy Tophane?
Znajdźcie właściciela! Jak nie możecie?
Dobra, kończę. Zadzwonię później.
Mam kolejny telefon.
Halo?
Cześć, Serhat. To Fırat.
A to dobre!
- I znowu się nabrałem? - Nie rozłączaj się.
Tak będzie wygodniej. Muszę z tobą pogadać.
Ja…
potrzebuję kasy.
Może mógłbyś mi pomóc?
O to chciałem zapytać. Ale nieważne.
Udajmy, że nie dzwoniłem. Sorki.
Dobra. Ile potrzebujesz?
Dużo.
Dużo, ale…
Ile dasz radę pożyczyć?
A jaki masz dług?
- Melda nie mówiła? - Mówiłam.
- Mówiła. - To po co pytasz?
- Czuję się skrępowany. - Mam zamrożoną kasę.
Jest na lokacie terminowej. Dlatego…
- Dziesięć tysi. - Trzydzieści.
- Co? - Niech będzie 30 tysi.
Przynajmniej zapłacimy wtedy pracownikom.
Serhat, proszę cię.
Część z tego odzyskamy od razu.
- Dostanę wypłatę. - Trzydzieści?
Trochę dużo, co?
Dobra, niech będzie. Trzydzieści tysi.
W domu zrobię przelew.
Wielkie dzięki, stary.
Zadzwonię później.
- Zadzwonisz? - Taki żart.
On też sobie żartuje.
Co tam, mamo?
W porządku. A u ciebie?
Dobrze. Nie narzekam.
Najważniejsze, że wszystko dobrze.
Podaj liczbę od 1 do 40.
Nie znam się na liczbach.
Zapytaj syna.
- I tak miałem go zapytać. - Co za…
Halo?
Czekaj, tato.
Co jest?
Podaj liczbę od 1 do 40.
- Twój tata pyta? - No raczej.
Wszystko gra?
Pozwól, że powiem ci w skali od 1 do 40.
Zero.
To dobrze. Wpadnij jutro do biura.
- Ta robota nie jest dla mnie. - Weź przestań.
Przyjdź. Będę czekał.
Halo? Daj 32, tato.
Trzydzieści dwa? Dobra.
Trzydzieści dwa.
Mam.
Ty teraz nie możesz gardzić żadną robotą.
Wpadnie do ciebie komornik.
Jedno wiąże się z drugim.
Co?
Nic. Mów dalej.
Zbyt błyskotliwy nie jesteś, ale dobrze wyglądasz.
Naciągniesz lekarzy tak,
żeby przepisywali nasz lek,
a nie konkurencji.
Tylko tyle.
Masz materiały promocyjne.
W każdym centrum medycznym w kraju
powinny być na biurkach nasze kalendarze.
Mamy też takie coś do telefonu.
Wiesz, takie okrągłe podstawki.
Trzymają telefon.
A jeśli doktorka to nie przekona,
wciśnij mu parę długopisów.
A potem idź gdzie indziej.
Chcesz bajgla?
- Nie. - Częstuj się.
- Jadłem śniadanie. - Najedzony?
Jest konferencja w Marmaris.
Pakuj się.
ZDROWIE PRZEDE WSZYSTKIM
Szanowi goście, witamy na konferencji.
Nasi przedstawiciele postarają się wynieść firmę na szczyt…
Jako że niektórzy starają się bardziej…
…trzecie miejsce w sprzedaży…
…robili, co mogli.
Nagrodę otrzymuje pan Beşir Fulya. Zapraszam.
Życzę kolejnych sukcesów.
Ferit?
Nie Ferit.
Fırat!
Tak!
- Dobrze, że zachowałaś imię. - Jasne. Co tam?
Dobrze. A u was?
W porządku. Praca.
Gramy dziś w lobby.
Pierwsze spotkanie jest nieistotne.
To przypadek.
Ale drugie to co innego, bo to już zgranie.
- Czyje to słowa? Bo nie twoje. - Mojej babci.
- Piękne słowa. - Prawda? Dzięki.
Co cię tu sprowadza?
Dostałem robotę w firmie farmaceutycznej.
Sprzedawcy są w podróży poślubnej.
Nieźle.
Co sprzedajesz?
Co możesz wyleczyć?
Mamy coś wrzody, zgagę…
Środki przeciwbólowe.
Mamy wszystko.
Nie brzmi to najlepiej, co?
No wiesz…
- Staram się. - Starasz się?
Tak, staram.
Nadal tego nie ogarniam.
Jak coś osiągnąć bez starania?
A co chcesz osiągnąć?
Chcę mieć chleb.
I mieć z czego żyć.
Mogę o coś zapytać?
Lubisz swoją pracę?
Dopiero się docieramy, więc…
- Co robiłeś przedtem? - Miałem agencję.
- Sprzedawałem nekrologi. - Nekrologi?
Takie w gazetach.
„Z głębokim żalem…
- Coś tam”. - Poważnie?
- Urocze. - Serio? Urocze?
- Przepraszam. - Naprawdę…
- Wybacz. - To nie jest śmieszne.
Wybacz śmiech.
Ogarnę wam nekrolog: „Umarli ze śmiechu”.
- Kiedyś bym taki ogarnął. - No tak.
Teraz już nie.
Na nas już czas.
Trzeba zrobić próbę przed koncertem.
- Gdzie? - Na plaży przy lesie.
Wpadnij wieczorem, jeśli możesz.
Nie mogę. Jest jakaś ważna impreza.
Będą tam Hadise i Beyazıt Öztürk.
No tak. My nie jesteśmy tak znani.
- Nie w tym rzecz. To obowiązkowe. - Rozumiem.
Jakby co, to wiesz.
- Na razie. - Pa.
Drugie spotkanie to też jeszcze chyba nie to.
Może to będzie trzecie.
Halo?
Panie Fırat, strasznie bolą mnie stawy.
Co powinnam zażyć?
Rozstań się z Serhatem.
Bardzo śmieszne.
Co porabiasz?
Nic specjalnego.
Kojarzysz tę wokalistkę z obozu jogi?
A co?
Spotkałem ją dzisiaj.
Serio? No i jak?
Grają dziś koncert w okolicy.
- Zaprosiła mnie, ale… - Co?
Firma organizuje ważną imprezę.
- Muszę być, bo wylecę. - Do bani.
Ma na imię Lidya.
Co? Lidya?
Chyba trudno nie uganiać się za dziewczyną o takim imieniu.
To prawda.
Nie zastanawiaj się.
Rób, co cię uszczęśliwi.
Sugerujesz, że mam podążać za głosem serca?
Właśnie tak.
Albo weź serce tam, gdzie idziesz.
Wszystko jedno.
No dobra. Buziaki, kochany.
- Dawaj znać. - Dobra.
Dzięki.
I razem.
Kiedyś miałem w Stambule masę przyjaciół.
Byłem świeżo po studiach.
Byłem ambitny, zdeterminowany.
Interes się kręcił. Wszystko się układało.
Sporo też imprezowałem.
A potem
skończyło się.
Było coraz gorzej.
Aż w końcu sięgnąłem dna.
Po czym spadłem głębiej.
Jeszcze głębiej?
Mam ogromny dług.
Przyszedłem na koncert, więc stracę robotę.
Nic nie poradzę. Poległem.
Nie dałem rady.
A co było twoim celem?
Bogactwo?
Sam nie wiem. W restauracjach są te VIP-owskie stoliki.
Nie byłem przy takim.
- Słabiutko! - Ani razu.
I to był twój cel? Serio?
Po co właściwie żyjemy?
Są bogacze.
Są ludzie znani, elita.
Siedzą sobie w lożach, a my…
- A co jest w tych lożach? - Mają butelki zanurzone w lodzie.
- Wygodne siedzenia. - W każdej knajpie są siedzenia.
Ale żarty na bok. Pamiętacie, jak było na obozie?
- No tak. - Ta babka wspominała…
„Babka”?
- A nie była kobietą? - Była.
- Dobra, mów dalej. - Mówiła o staraniu się.
Zacząłem się zastanawiać.
Wiecie…
Zgłodniałem.
Chodźmy na kanapki. Niedaleko jest fajne miejsce.
- Za dużo gadam, co? - Skąd. Chodźmy.
Serio, nie w tym rzecz. Idziemy.
- Zwijamy się? - Tak.
Trzymaj.
Idźcie przodem.
Dzięki.
Wstawaj.
Czekaj.
- Dam radę. - Powoli.
- Nie zostawię was tutaj. - Chwila.
- Ruchy. - Czekaj.
Czemu jej nie trzymałeś?
Ufałem ci, a ty ją puściłeś.
- Jutro jesteśmy w Köyceğiz? - Tak.
Potem Fethiye, Göcek, Ortaca.
Nocujemy tutaj czy ruszamy?
- Jedźmy. To godzina drogi. - Dobra.
A ty co planujesz?
Nic.
Pierwszy raz w życiu nie mam planu.
Ani celu.
Znakomicie. W końcu jesteś wolny.
No tak.
- Wkrótce uwolnię się też od dóbr. - No i co z tego?
Nic tak naprawdę nie jest nasze.
Mój ojciec mawiał:
„Własnością nie należy się cieszyć, tylko brać za nią odpowiedzialność”.
Jak jeszcze był miłym gościem.
Skoro nie masz nic do roboty, to jedź z nami.
Właśnie!
Jedź z nami.
Przypomnisz sobie radosne życie.
Właśnie. Może damy ci pograć na darbuce.
Na darbuce?
No tak.
Za dzieciaka miał takie ambicje.
- Serio? - Nie.
- Znaczy tak, ale… - No dawaj.
Jedziemy.
Może Yusuf nauczy cię grać na perkusji?
Zobaczymy.
Gdzie jesteś? Czemu nie odbierasz?
Przepraszam. Za dużo wypiłem.
Gdzie jesteś?
Nie dam rady. To nie jest robota dla mnie.
Ale dzięki za wszystko. Wyjeżdżam.
No dobra.
Widzimy się w Stambule.
- Masz jakąś kasę? - Puste konto.
Dobra, przeleję ci coś.
Jako wypłatę.
Wielkie dzięki.
- Dzięki. - Trzymaj się.
Moja torebka!
Próbowała śpiewać.
- Ale czad! - A on wciskał jej róże.
- Ze trzy razy. - Uwziął się.
Co miałem zrobić?
- Jestem jeszcze zielony. - Wiesz co?
Nieźle mu dowaliłeś.
Mogłeś ich nie rozdzielać.
Bawiłam się przednio.
I jak? Daleko jeszcze?
To tutaj.
Dalej, wysiadamy.
Niewiniątko!
Moje maleństwo.
Chodź, maleńka.
Hej, kochana.
Zobacz, kto przyjechał.
Niewiniątko, poznaj Fırata.
Cześć, mały.
To suczka.
- Serio? - Tak.
Hej, mała.
Mogę jakoś pomóc?
- Gdzie Banu? - Kto?
Banu.
Coś się panu pomyliło. Tu nie mieszka Banu.
A pan to kto?
Mógłbym zapytać o to samo. Kim pan jest?
Kto to?
Jak ci teraz na imię?
- Lidya. - Lidya?
Wybrałaś obce imię?
Nie jest obce.
Zmieniłaś imię mojej świętej pamięci matki.
Nikomu nie zmieniłam imienia.
Tylko sobie.
Jej imię to nadal Banu.
Czy ty…
mieszkasz z tymi dwoma facetami?
Tak.
To moi przyjaciele, tato.
Czerpiesz przyjemność z torturowania nas?
Nie zależy ci na mamie?
Wstyd nam, kiedy krewni o ciebie pytają.
Wszystkich okłamujemy.
Co my ci zrobiliśmy?
Biliśmy cię? Klęliśmy? Głodziliśmy cię?
Dlaczego nam to robisz?
Nic wam nie robię, tato.
Po prostu chcę żyć po swojemu, ale wy tego nie rozumiecie.
Masz rację. Nie rozumiem.
Nie rozumiem, co moja córka robi w chatce z dwoma kolesiami.
Wyjaśnij mi, bo nie rozumiem.
A wyjaśnisz mi, dlaczego obrażasz moich przyjaciół?
Staram się zachować spokój, Banu.
Coś ci nie wychodzi.
Nie prowokuj mnie!
Niewiniątko.
Chodź do mnie.
Chodź, mała.
Przedstawię cię.
Mój ojciec, Behçet. A to Niewiniątko.
Nie lubi psów. Nie bierz tego do siebie.
- Malutka. - Słuchaj, Banu.
Zmusiłaś mnie, żebym przyjechał.
Ma pan ochotę?
Nie, dziękuję.
A ja się skuszę.
Wielkie dzięki, Yusuf.
Jesteś najwspanialszym człowiekiem, jakiego znam.
Może kawy?
- Jest turecka albo… - Herbaty.
Proszę bardzo.
Sprawiłaś nam ból.
Zraniłaś nas.
Ale jeszcze możesz to naprawić.
Jak?
Skończ z tą farsą jako Lidya.
Pakuj się i wsiadaj do auta.
Wróćmy razem do domu.
Znów możesz być architektką.
Znów będziesz naszą wyjątkową Banu.
Tak jak przed laty.
To jak? Jedziesz?
Tato…
Pierwszy raz od wyjazdu z domu czuję się szczęśliwa.
Nie zrobiłam nic,
co mogłoby sprawić zawód mnie czy tobie.
Może któregoś dnia zaakceptujecie Lidyę, ale…
Ja już pożegnałam się z Banu.
Wy też powinniście.
W taki razie
powinnaś wiedzieć…
że nie masz już rodziny.
Nie jesteś już
naszą córką…
Lidya.
Mógłbyś choć raz czegoś nie zniszczyć?
CENTRUM BADAŃ I LECZENIA ŻÓŁWI
WITAMY
Poznałam ją. Jest cudowna.
- Kto? - Kapitan June.
Kobieta, która odkryła i ocaliła gatunek Carreta carreta.
Pochodzi z rodziny Brytyjczyków.
Trzydzieści pięć lat temu rzuciła wszystko i przypłynęła tutaj.
Ale zanim tu dotarła,
mieszkała na trzech kontynentach.
Teraz osiadła tutaj.
To jej ostatni przystanek. Tu spędzi resztę życia.
Niesamowite, co?
Ludzie, którzy by się na to nie zdobyli, nie mogę twierdzić, że znają życie.
Ale za nią nie jeździł ojciec.
Idiota z ciebie.
Nasi rodzice pytaliby:
„Co chcesz robić z żółwiami?”.
To nie byle jakie żółwie. To Carreta carreta.
Czemu nie „karate”? Po co to powtórzenie?
„Karate”?
- To znaczy Carreta. - Carreta carreta.
Jak się poznaliście?
Przez Elif.
Elif?
- To moja dziewczyna. - Rozumiem.
Rozstaliście się?
Nie.
Odeszła.
Mieszkaliśmy w Anıttepe.
W Ankarze.
Byliśmy razem siedem lat.
Nagle zachorowała.
Niespodziewanie.
Marniała w oczach.
Aż odeszła.
Pogrążyłem się w żałobie.
Przyjaciele mnie pocieszali.
Ale ja nadal byłem w żałobie,
więc zaczęli odchodzić.
I tak została tylko Lidya.
Gramy razem od studiów. Bez ubezpieczenia.
Wyszedłeś już z żałoby?
Ona zawsze jest ze mną.
Dedykuję jej każdą piosenkę.
Jeśli kiedyś odejdzie…
jeśli się rozstaniemy…
to wtedy wyjdę z żałoby.
Nie powiesz, że mam odpuścić?
No tak.
Mam trochę inne podejście.
Żyję ze zmarłymi.
Co do niej czujesz?
- Co? - Co czujesz do Lidyi?
- O czym tym mówisz? - Daj spokój, przyznaj.
Ważne raczej, co ona czuje do mnie.
Może ją zapytamy?
Cicho.
- Nie jest wam zimno? - Jest.
Normalnie zamarzam, serio.
Tak?
Jest jak mamusia. Rzuciła na mnie kocyk.
- Weź przestań. - Dzięki.
- Proszę.
Trzymaj.
Najlepszą piosenką, jaką napisał dla Elif, jest „Żyć bez ciebie”.
Zagraj.
Niewiniątko!
Chodź tu.
Nie mogę cię zapomnieć
Na nowo żyć nie mogę
I dłużej nie potrafię
Żyć dalej bez ciebie
Nie mogę cię zapomnieć
Na nowo żyć nie mogę
I dłużej nie potrafię
Żyć dalej bez ciebie
Bawmy się razem, ty i ja…
Oni też nas obserwują, co?
- Tam, z nieba? - Tak.
Pewnie tak.
Pewnie zastanawiają się, czy istnieje tu życie.
Nie istnieje.
No dobra. Może tak, ale jest ciężko.
To jeden wielki burdel.
Oby mieli tam większą wolność.
Co jest?
Według twojej definicji jestem całkiem wolny.
Skonfiskowali wszystko, co miałem.
Źle ci z tym?
Sam nie wiem, co czuję.
Trochę jest ci z tym źle.
Trochę tak. Naprawdę starałem się urządzić to biuro.
Ty znowu z tym staraniem.
Masz rację.
Lidya.
Zakochałaś się kiedyś?
Nie wiem.
Skąd wiadomo, że to miłość?
Mnie boli wtedy brzuch.
Dziwne uczucie.
To nie jest jakiś silny ból.
I całe ciało drętwieje.
Czyli miłość to najniebezpieczniejszy narkotyk?
Być może. Ale odstawienie jest najgorsze.
No tak.
À propos usilnego starania.
Może akurat o miłość powinniśmy się starać?
Dla mnie to jedna z rzeczy, o które nie powinniśmy się starać.
Miłość powinna zaistnieć sama z siebie.
Z biegiem wydarzeń.
A czy to prawdziwa miłość, kiedy jedno naciska na drugie?
Nie.
- Spadająca gwiazda! - Tak.
Dalej, pomyśl życzenie.
A czy one się spełniają?
Nie wiem. Nie sprawdzam.
Ale pomyśl.
Pomyślałem.
Ja też.
- Yusuf, stój. Zjedź na bok. - Co?
- Stój. Cofnij. - Po co?
Cofnij. Widziałem coś.
- Ale co? - Ten…
Cofnij. Widziałem ten…
- Taki znak pokazywała ta joginka. - Rzeczywiście!
- Co nie? - Faktycznie.
To co robimy?
- Jedziemy tam? - Jedziemy.
- Dobra. - Już.
No to jedziemy.
Patrzcie. Kolejny.
Co nie?
- Jedźmy za nim. - W prawo.
- Dobra.
Skręcaj.
Dzień dobry.
Cicho.
TEN OBÓZ SPĘDZAMY W CISZY
ZAKAZ MÓWIENIA
JEDŹCIE ALBO PRZESTAŃCIE MÓWIĆ
ILE ON TRWA?
SIEDEM DNI
ZOSTAJEMY
Witajcie.
Tylko ja tutaj mogę mówić, kiedy to konieczne.
Przedstawię wam grafik i zasady obozu.
Wstajemy codziennie o 4.
Śniadanie jemy po porannej medytacji.
Nie ma żadnych aktywności.
Nie ma jogi ani ćwiczeń.
Tylko wy i nic więcej.
Cieszcie się ciszą i spokojem.
Jeszcze raz witajcie.
O 4 rano?
Dobrze. Możemy przemówić.
Nie chcecie, prawda?
Zawsze tak jest.
Trudno nam jest zamilknąć, a potem trudno zacząć mówić.
Wkrótce wszyscy poznamy prawdę.
A teraz żegnajcie.
No ładnie!
To jak?
- Ale co? - O co chodzi?
Jesteście już parą?
- Co? - A skąd to pytanie?
Widziałem, jak się całujecie.
Widziałeś?
No jasne. Świetnie się z tym kryłem, co?
Nie dostałem odpowiedzi.
Jesteście…
Jak przy każdej chorobie, musimy też sami dbać o siebie.
Przeprowadzamy jak najwięcej badań.
Jeśli pobraliśmy próbki od podejrzanych
i wszystkie przebadaliśmy, to czy wykryliśmy wszystkie przypadki?
Możliwe, że 99,9% z nich.
Nie powiem, że 100%, bo na tym świecie nic nie jest pewne.
Ale to możliwe.
WYPADEK SAMOCHODOWY W MUĞLI
Z OSTATNIEJ CHWILI…
WYPADEK W MUĞLI NIE ŻYJE YUSUF DAĞLI
Ludzie umierają na koronawirusa,
ale on i tak chce jechać.
Dziękujemy.
Dzięki.
Muszę ją znaleźć.
Kiedy byłeś w śpiączce, działy się dziwne rzeczy.
Nie widziałeś w telewizji?
Umarły tysiące ludzi.
I nadal umierają.
Pozamykano restauracje.
Obowiązują obostrzenia.
Jak ci to powiedzieć?
Szkoda, że też tego nie przespaliśmy.
Jej ojciec miał firmę budowlaną w Ankarze. Znam adres.
Miałem okazję go poznać.
Ale potrzebne mi auto.
No i trochę kasy.
Chociaż i tak jestem wam winien.
Nie żartuj sobie.
Nie było tematu.
Nie ma żadnego długu.
Ważne, że jesteś cały i zdrowy.
No jasne.
Nie czas na rozmowy o długach.
Kluczyki.
Masz auto. Nie wracaj, póki jej nie znajdziesz.
Dobra.
Dzięki, stary.
- A benzyna… - Ogarniemy.
Przelejemy ci pieniądze na konto.
Co my właściwie sponsorujemy?
Miłość, kotku.
Co ja bym bez was zrobił?
Musiałbyś ogarnąć auto od kogoś innego.
- Udanej podróży. - Wielkie dzięki.
Proszę bardzo.
- Ja do pana Behçeta. - Jest pan umówiony?
Nie, ale to bardzo ważne.
Proszę umówić spotkanie.
Jestem kierowcą. O o chodzi?
Ja do pana Behçeta w sprawie Lidyi…
Banu. Jego córki.
Też jechałem tym autem.
Proszę ze mną.
Gdyby mnie posłuchała i pojechała ze mną,
nie doszłoby do tego.
Gdzie ona jest? Jest cała?
Czego pan w ogóle chce?
- Chcę ją zobaczyć. - No tak.
Jak panu na imię?
- Fırat. - Proszę posłuchać.
Proszę wyjść z mojego gabinetu i zapomnieć o mojej córce.
Nie chcę pana więcej widzieć.
Jeśli jeszcze raz pana zobaczę, nie będę już tak miły.
Nie pozwolę panu przypomnieć jej o tym, o czym chcemy, by zapomniała.
Nie chcę jej skrzywdzić. Chcę ją tylko zobaczyć.
Do widzenia.
Z całym szacunkiem, ale powiem panu coś.
To pan najbardziej ją krzywdzi.
Wyprowadzić go.
Idziemy.
- Puść. - Proszę…
Puść mnie!
Pójdę się przewietrzyć.
Byłem w śpiączce. Dlatego nie przyjechałem.
Wiem.
Dzwoniłam setki razy, aż twoja mama się wkurzyła.
Nic nie mówiła.
Obarczyła mnie winą.
A twój tata…
Jak mam to ująć… Był dla mnie bardzo miły.
Wyobrażam sobie.
Mówili, że nie będę mogła chodzić,
ale nie spodobało mi się to.
Jak widać, już jest lepiej.
Yusuf…
Mieliście dość czasu.
Porozmawialiście.
Już czas, żebyście się pożegnali.
Posłuchaj.
Ledwie co się pozbieraliśmy.
W końcu odzyskaliśmy córkę.
Nie róbmy znów zamieszania.
- Jak tylko poczuję się lepiej… - Nigdzie nie wyjedziesz.
Już nigdzie się stąd nie ruszysz.
- Znowu ty? - W porządku.
Chodź, córciu.
Dobrze, mamo.
Żegnaj.
Nie odpuszczajmy.
- Lidya. - Fırat.
Cholera, co jest?
Hej!
Nezir! Fırat!
No już, pospiesz się!
Nic ci nie jest?
Nie.
Jest dobrze jak nigdy.
Niewiniątko!
Niewiniątko.
Malutka!
Moje maleństwo!
- Tak za tobą tęskniłam. - Witajcie.
Wielkie dzięki.
Cześć, ślicznotko.
Moja mała.
Hej, maleństwo.
Co to za miejsce?
W tym miejscu zakończy się ta historia.
Pewnie śniło wam się miejsce w górach.
Yusuf?
Przecież…
ty nie żyjesz.
Nie żyję.
Czy my…
Jesteśmy teraz gdzieś pomiędzy istnieniem a światłem.
Cykl nigdy się nie kończy.
Ma jedynie swój początek.
Jedynie początek.
Żegnajcie.
„Koniec”.
To jedynie negatywne określenie początku.
Koniec wydaje się ostateczny, a przez to negatywny.
Liczy się to, co przeżyjemy, a nie to, co zostawimy.
To, co zakończymy, a nie to, co zostanie niedokończone.
Najbardziej niewinne i szczere w naszym życiu
są nasze łzy.
Szczęście to nie jest proces.
To chwila.
Chwila, której nie da się zachować.
Wiem, to wydaje się przykre.
Choć z drugie strony radosne.
To jak marsz żałobny,
któremu towarzyszy śmiech dzieci.
Nie mogę cię zapomnieć
Na nowo żyć nie mogę
I dłużej nie potrafię
Żyć dalej bez ciebie
Nie mogę cię zapomnieć
Na nowo żyć nie mogę
I dłużej nie potrafię
Nie mogę cię zapomnieć
Bawmy się razem, ty i ja
Niech czas smutku nie przynosi
Nie ma co dłużej zwlekać
Bo statek odpłynął dawno już
Bawmy się razem, ty i ja
Niech czas smutku nie przynosi
Nie ma co dłużej zwlekać
Bo statek odpłynął dawno już
Nocą spać nie mogę Bo wciąż myślę o tobie
I dłużej nie potrafię
Zasypiać bez ciebie
Nocą spać nie mogę Bo wciąż myślę o tobie
I dłużej nie potrafię
Zasypiać bez ciebie
Bawmy się razem, ty i ja
Niech czas smutku nie przynosi
Nie ma co dłużej zwlekać
Bo statek odpłynął dawno już
Bawmy się razem, ty i ja
Niech czas smutku nie przynosi
Nie ma co dłużej zwlekać
Bo statek odpłynął dawno już
Napisy: Krzysztof Łuczak