Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pierdolę. To nie działa.
Zamiast dziecka widzę jakąś sraczkowatą plamę.
Sama nie wiem. Czy to ma...?
Penka?
- Silvio? - Zapomniałem mleka, Penko.
Silvio! Nie. Chodź, natychmiast.
Co jest?
- No co? - Chyba...
Co? Penko?
Radzisz sobie na wielu instrumentach, dlatego pytam.
Mój poród trwał 54 godziny i 45 minut.
Niewiarygodna symetria.
Przy 12 godzinie tylko wołasz o dragi.
Po prostu wtedy najlepsza jest znieczulica.
Prawdę mówiąc, już sobie dozuję przeciwbólowe.
Przez plecy. Wykończą mnie.
- Odrobina nie zaszkodzi dziecku. - Ona...
tylko żartuje.
- Żartuje. - Wcale nie.
- Znaleźliście zastępstwo? - Co takiego?
Za biedną Penkę.
Rozważaliśmy poród w szpitalu.
- Czyżby? - Co? Po pierwsze, spuść z tonu.
Jesteśmy już dość zaawansowani, a Pence jako jedynej powierzyłabym...
- Penka była wyjątkowa. - To prawda. Niewiarygodnie.
Co nie znaczy, że była... niezastąpiona.
Myślę, że...
Wciąż się zastanawiamy.
Czyli się zastanawiacie.
Cześć.
Wiesz, co to jest?
Kapusta.
A to?
- Znowu kapusta. - Aha.
Sama kapusta.
Chłopcy, mogę wam coś powiedzieć?
Chłopaki?
Wiecie, po co tutaj przyszliśmy?
Moja mama zmarła.
Pamiętacie Penkę?
Była przy waszym porodzie.
Jako piersza wzięła was w swoje ramiona.
Wiecie, gdzie byliście nim trafiliście na świat?
A wiecie, dokąd się idzie, gdy się go opuszcza?
Tak jak Penka maszerujecie z powrotem po tęczowym moście.
A ci, których zostawicie po tej stronie, będą bardzo smutni.
Mamusia, tatuś,
i wszyscy, których kochacie, będą smutni z tego powodu.
A wy
już nie będziecie Thorem i Erikiem.
- To kim będziemy? - Niczym.
Wasze ciała staną się pyłem, a to, kim byliście, straci na znaczeniu.
Jak to się nazywało w dzieciństwie, w komiksach?
Rentgen w oczach.
Mogliśmy prześwietlić ludziom portki i koszule, prawda?
Supermoc.
Penka taką miała.
Jeśli ją znaliście, to wiecie, o czym mówię.
Skoro znała te sekrety, to czy wiedziała wszystko? Nie.
Nie miała też wpływu na pewne rzeczy.
O nie.
Bo ostatecznie
każdy jest zaledwie sługą woli bożej. Nawet Penka tego nie wiedziała.
Czyż to nie...
Czyż to nie piękne?
Ta cienka linia między... I ona, prawda?
Wystarczy użyć rozumu, by sięgnąć głębi.
Chcemy to zrozumieć, dotrzeć do źródła.
Dokąd to prowadzi?
Gdzie to się podziało?
Jakieś setki kilometrów w tamtą stronę. Spierdoliło.
Przepadło.
Gdy zetniesz drzewo, by zbadać wnętrze, to co z tego masz?
Martwe drzewo, prawda?
Drzewo jest drzewem.
A Penka - Penką.
Radujmy się w niej w imię Pana.
Amen.
Sascho?
Kto to?
Syn Penki.
Jak w szkole?
- D-O-B-R-Z-E. - Tak?
Mama mówi co innego.
Nie wiem, co mówi, ale nie odesłano mnie do domu.
Wcale nie! Odesłali cię do domu.
- Cześć, Silvio. - Cześć.
Kazali mu wracać, za wyjście z sali bez pozwolenia.
- Dokąd idziesz? - Na lody. Wyluzuj!
Naprawdę? Przecież...
- A co tam. - Jak tam sprawy?
Willu, dasz nam chwilkę?
- Na co? - Musimy pogadać z tatusiem.
Wolałbym, żebyś tego nie robiła.
Czego?
Tego całego pieszczenia się.
Lepiej brzmi: "Muszę porozmawiać z twoim ojcem". Lub tatą.
Wolę tak, bo nie sprawia wrażenia, że wciąż jesteśmy razem.
- Dobrze. - Nie gniewaj się.
Nie gniewam. Przecież się rozstaliśmy.
To tak nie rób.
Przemyślałeś to, o czym rozmawialiśmy?
- Tak, ale... - I jaka decyzja?
Też o tym myślałam i uważam, że potrzebuje teraz ojca.
Zgoda, Natasho. Trzeba wiele ustalić:
załatwić większy dom, szczególnie że spodziewamy się dziecka.
Ale emocje.
Z tym że...
Mam wyjazd jogowy do Tulum w okolicach ferii zimowych.
Jasne. Czyli za trzy miesiące.
Niby tak, ale muszę zarezerwować lot i hotel.
Rozumiem.
To możesz go wziąć?
Tak. Chciałem powiedzieć, że pogadaliśmy i zgodziliśmy się,
że go weźmiemy.
- Z radością. - Serio? To świetnie.
- Co robisz? - Masz rację.
- Potrzebuje taty. - Zacznę go pakować.
- Pa, Willu. - Tatuś mówi pa.
Poważnie. Na razie.
Cześć.
Jasny gwint!
- Czołem. - Przepraszam.
- Jestem Sascha. - Zwykle tędy nie chodzimy.
Wejście jest od przodu.
Podanie z kozłem. Dalej.
Rzut.
Gorąco pod koszem.
W porządku, Lvie. Wystarczy.
Brak rzutu - nie chwytamy tablicy. Okrążenie i próbujesz ponownie.
- Dobrze. - Odpocznij.
Madonno, gotowa? Podanie kozłem.
Nadchodzi.
Piłka w locie.
Obłęd!
Jesteście kochani.
Ale znikam na bardzo krótko. Maksymalnie na sześć miesięcy.
Dlatego nie wiem, po co ta szopka z tortem,
choć szczerze doceniam.
Może niektórzy się stąd ulotnią, nim wrócę.
Nie wyglądacie najlepiej.
Niestety, wszystko może się zdarzyć.
Jeśli tak będzie, to chcę powiedzieć,
że jesteście najlepszą seniorską drużyną koszykarską,
z jaką miałam przyjemność trenować.
Dlatego błagam, nie przestawajcie.
Naprawdę dobrze wam idzie, i jestem z was cholernie dumna.
Pioruńsko słodkie. Lvie, nie tykaj tego, dobrze?
Możesz zapaść w śpiączkę cukrzycową.
Trochę nie zaszkodzi.
Stary, wybacz...
Nie wiem, gdzie Deb zapodziała wyniki twojej mamy, ale...
- Niedługo wróci. - Nie spieszy mi się.
Co chcesz do picia? Mam wodę i...
Nic, dziękuję.
Pijam zupę.
- To nie było twojej mamy. - Jesteś artystą?
Zgadza się, ale to nie moje, tylko Grigora.
Ale tamto...
Właśnie to jest moje.
Piękne.
Dzięki.
Twoja mama nie wyglądała na zapaloną czytelniczkę.
- Książki ważą. - Tak, to prawda.
Przy każdej przeprowadzce na nie psioczę.
- Często się przeprowadzasz? - Nie.
- To twój syn? - Tak, Will.
Lubi Deb?
Paradoksalnie jeszcze się nie poznali.
- To nie był poród domowy, prawda? - Nie, szpitalny.
Jak poszło?
Chciałem, by urodził się w domu... w przeciwieństwie do matki.
- Bezpieczeństwo, zdrowie, sterylność. - Właśnie.
Tradycyjnie.
Przepraszam.
A to faktycznie należało do twojej mamy.
Choć nie wiem, co to jest.
Czy to...
Wiesz, że miała blisko 50 lat, gdy się urodziłem?
Była wtedy dziwką.
Lub inaczej pracownicą seksualną.
Odwalała numery aż skończyłem dziewięć lat.
Tak sobie radziły ubogie kobiety w Rajneeshpuram.
Przehandlowała za to swoje kusicielskie buty.
Pierwszy to rozgryzłem.
Naprowadziłem ją.
W obozie była taka dziewczyna, Yamuna.
Kochałem się w niej.
Nosiła dziecko swojego chłopaka Marka,
wielokrotnie oskarżonego o handel kokainą.
Lato stawało się gorętsze, jej brzuch pęczniał,
a ja coraz częściej pomagałem u jej boku
z higieną i ćwiczeniami, w zależności od potrzeb.
Przegadaliśmy całe noce o poważnych sprawach,
o naturze rzeczy.
Gdy nadszedł czas, pomogłem jej.
Mimo tak młodego wieku,
moje ręce prowadziła niewidzialna energia.
Wyraźnie to pamiętam.
Ręce wędrują do jej czoła,
do brzucha, sięgają do szyjki macicy.
Otwarcie.
Otwiera się z tym samym pękaniem i otchłanią, co ziemia
ujawniająca swoją wieczność.
Po paru godzinach Penka dojrzała nas zwiniętych razem pod gwiazdami.
Tak się wzruszyła, widząc mnie z rękami oblepionymi łożyskiem,
że... zmieniła się.
Wszyscy o nas mówili w Rajneeshpuram. Stara położna i syn.
- To były upojne dni. - Zaraz.
Zatem... jesteś położnikiem?
Jestem doulą.
Poczekaj.
Mogę ci zrobić zdjęcie?
Śmiało.
- Tak po prostu? - Tak.
Skąd wiedziałeś, co robić?
A skąd dziecko czy Yamuna wiedziały?
Zdarzyło ci się czymś kierować na wyczucie?
Zapewne.
Masz świetne oko.
Dzięki.
Chcieliśmy ją ugościć w domu, ale wolała zostać tutaj.
Zwinęła go z jakiegoś wysadzonego konwoju w Rumunii.
Nie pamiętam, by spędziła którąś noc poza nim.
To był jej dom.
Słuchaj, naprawdę mi przykro.
Tylko się pogrążam. Nie wiedziałem,...
że ta wizyta będzie taka trudna.
- Mogłem go złożyć. - Nie rób tego, proszę.
Jeśli go rozbierzemy, to ślad po niej zaginie.
Była wspaniałą kobietą.
Po co brałem tę robotę w Kinszasie?
Skąd mogłeś wiedzieć?
Miała 90 lat.
Posłuchaj.
Może po prostu... zostań.
Absolutnie. Deb musiałaby się zgodzić.
Jesteśmy w kropce. Przyda nam się pomoc.
- Naprawdę byś nam pomógł. - Który to tydzień?
- Zostało sześć do rozwiązania. - Domowe rozciąganie.
Możesz zostać w namiocie, jeśli ci wygodnie.
Pamiętasz, jak mówiłeś o instynktownym kierowaniu się?
Właśnie to robię.
- Niech będzie. - Świetnie.
Masz ze sobą jakąś torbę?
- Nie, pożyczę coś. - Dobrze, mamy mnóstwo rzeczy.
Zdaje się, że nosimy ten sam rozmiar.
Jak u ciebie z erekcjami?
- Masz je? - Tak, raczej mam.
Pytam, bo podopieczne często mówią mi o tej potrzebie.
Ale ich partnerzy czują lekką presję, szczególnie w trzecim trymestrze.
- Ah tak. My... - To ważne.
- ...zachęcając do orgazmów. - Ciekawa uwaga.
Zakupy...
- Cześć. - Witaj.
Pomogę.
Nie, nie trzeba. To nasz nowy pracownik?
Że co? Kim jest?
Namiot nadal stoi, więc go zatrudniłem.
- Odbiło ci? - Nie, niby dlaczego?
- Bo nawet mnie nie spytałeś. - Przecież kogoś potrzebujemy.
Mieliśmy o tym pogadać.
- Deb? - Słucham.
Z czym herbata?
- Z mlekiem. - Oczywiście.
Pomóc ci się odnaleźć?
Nie trzeba. Wszystko znajduję.
Gdybyś słyszała, jak mówi o akuszerii,
- byłabyś oczarowana. - Z pewnością.
- Właśnie stracił matkę. - Wiem.
Jeśli się nie ułoży, to trudno. Powiemy mu prawdę.
Jasne. Przecież nawet typa nie znamy.
- Daj spokój, to syn Penki. - Właśnie.
- Deb. - Herbatki czas.
Zdarzyło ci się czymś kierować, co gdzieś podskórnie cię przekonało?
- Co? - Proszę mogłabyś choć trochę mi zaufać?
Poza tym skarżyłaś się na szorstkie ręce Penki.
- Cholerny manipulant. - Ten czajnik błyskawicznie gotuje.
Wcale nie. Po prostu mówię...
Herbatka.
Dziękuję.
Gdy skończysz, to pokażę ci ćwiczenia pochwy.
Jesteś bardzo spięta.
Tak bronię się przed dotykaniem przez innych.
Muszę lecieć.
- Na pewno nie chcesz iść? - Na pewno. Mam pierdolony brzuch.
Jedyny pożytek z wernisaży to wino i pasteryzowane sery.
To przekażę Simonowi, że jesteś zmęczona.
- Nic mu nie będzie. - Dobrze, trzymaj się.
- Pa. - Cześć, Sascho.
Pa.
- Nie, nie ma mowy. - Dokąd to?
Chcica na przekąskę.
- Przyniosę ci. - Skąd wiesz, na co mam ochotę?
- Wiesz, co oznacza "doula"? - Nie.
- Sługa kobiety. - Zbereźnie.
W skrócie, twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.
Potrafię sama znaleźć chipsy, ale dzięki.
- Lev naprawdę kuleje w rzutach. - Rzucaj, Lvie!
Co do tych pasteryzowanych serów...
- No? - To mit.
- Serio? - Tak.
- A surowa ryba? - To też mit.
- Serio? - Serio serio.
- Jaki mamy czas? - Czas na surową rybę.
Daj mamie trochę rybki
Mama chce, mama lubi
Mama pragnie
Ja piórkuję! Przyrzekasz, że to legalne?
Na bank. To ty byłaś z mamą, kiedy zmarła?
Tak.
Co robiła?
Próbowała nakierować mnie na medytowanie.
- Kazała ci myśleć o dziecku? - Coś w tym stylu.
Ale to nie działało, bo nędzna ze mnie pacjentka.
Cieszę się, że była z tobą.
- Nic się nie stało. - Przepraszam.
Nie masz za co.
Zobaczmy, co my tu mamy.
Gościu.
- Herbatki czas! - Nie!
- Przepraszam! - Ups, sorki. Było otwarte.
- Wiem. Przepraszam. - Co?
Sascha złapał mnie na masturbacji.
- Nie słyszę cię, skarbie. - Nieważne!
Co?
Kochanie!
- Widziałeś pompkę? - Nie.
Ostatnio to ty pompowałeś rower.
Dobrze słyszałeś.
Czy pompowałem swój rower? Raczej nie.
- Raczej tak. - Przepraszam, Deb. Pracuję.
Dobrze. A ja potrzebuję pompki i ostatnio ty z niej korzystałeś.
- Kochanie? - Dlatego nie wiem, gdzie jest.
Na pewno możesz nadal grać w kosza?
Pogięło cię? Przestanę grać w koszykówkę, gdy umrę.
Niestety ta nie ma igły.
- Skąd ją wytrzasnąłeś? - Z szuflady.
I proszę uprzejmie.
Sekunda.
- Czy do Willa dotarła piłka ode mnie? - Nie wiem.
Mogę sprawdzić.
Byłoby miło.
Stara, nie wierzę, że Silvio ci to zrobił.
- A ja wierzę. - Nie wkurzyłaś się?
- Niespecjalnie. - Ładny rzut.
Byłabym wkurwiona, gdyby zatrudnili doulę za moimi plecami.
Początkowo byłam, ale i tak kogoś potrzebowaliśmy.
- Sama nie wiem. Męska doula? - Dajże spokój.
Litości, mamy XXI wiek.
Facet nie może być doulą?
- Wiem tylko, że pada. - Nie bądź trzęsidupą, Peg.
- Ma pietra. - Wyrażajcie się.
Tchórzy.
Choć na boisko. Stęskniłam się.
Gdzie z tą dupą!
- Ładnie. - Cholera!
Nieźle.
- Napieraj, mała. - Odbicie, Katherine.
Aran, dawaj.
Słuchaj, piłka w grze. Koncentracja.
- Prawa, prawa! - Nie na moim podwórku.
Cholera.
- Wiem. - Kurde.
- Wszystko gra. - Dajcie jej przestrzeń.
Deb, wszystko dobrze?
- Tak, nic mi nie jest. - Coś cię boli?
Lędźwia i po staremu biodro. Mocno wylądowałam.
- Ktoś ma lód? - Nic mi nie jest.
Strata dla gospodarzy.
Siedź i nie ruszaj się. Peg, dziewczyno, leć po lód.
- Ktoś uzna ten faul? - Nie mam lodu.
- To jak? - Weź torbę zimnych jabłek.
- Tak, to był faul. - Nic mi nie jest.
Chwila przerwy i mogę grać. Naprawdę.
- Muszę zmykać. Pranie czeka. - Odbieram dzieciaki, koniec na dzisiaj.
Ale dobrze się grało. Ładne rozgrywki i rzuty.
Zajmij miejsce na ławce na jakiś czas. Przykro mi.
Ja zagram.
Ale pada.
Co tak nagle wszystkie musiały spadać?
- Peg miała pranie. - Słyszałam.
Pierdolę!
Rety, sory. Przepraszam, przepraszam.
Ruchy!
- To wina hormonów. Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Mam poprowadzić? - Nie o to chodzi.
Nie mogę grać.
- Lubisz koszykówkę. - Kosz to moje życie,
które najwidoczniej się skończyło, bo jestem sterowcem.
Możesz za to sterować drużyną jako gracz.
Przelatywać nad nimi.
To ma mnie pocieszyć?
Tak.
Kocham szczeniaczki, ale bobasy kocham jeszcze mocniej.
Dlatego na tym poprzestałem.
Wszystko wygląda dobrze. Chcesz znać płeć?
Tak.
Jebać. Kto to będzie? Pogrzebacz czy kominek?
- Że co? - Grzebie w kominku.
Dziwny żart.
Coś tu się przekręciło.
Może uda się wywołać ruch.
Halo, dzieciaku.
Dalej. Małe czary-mary.
No dalej.
Widzicie? Sukces. O tutaj. Bardzo wyraźny...
Kutas?
Tak. Spodziewasz się chłopca.
Gratuluję.
Wiem, że rozważaliście poród domowy, co jest zupełnie w porządku.
Zwracam tylko uwagę na pewne ryzyko związane z...
- Babciną dupą? - Nie. Masz świetną formę.
Trzeba wiedzieć, że mogą pojawić się komplikacje.
- Jasne. - Przegadajmy to.
Nie, już to słyszałam. Ale mój partner Silvio nie chce...
To ja potrzebuję czasu na decyzję.
- Tak będzie spoko? - Wszystko jest spoko.
Ty. Wszyscy. Tak, nie spiesz się.
Wrócimy do tego następnym razem.
- Dziękuję. - Załatwione. Trzymajcie się.
- Dziękujemy, doktorze. - Idźcie w pokoju. Na razie.
Skoczę do łazienki, poczekaj na dworze.
Luz.
Doktorze Zonkowski?
Słucham pana.
Przepraszam, że przeszkadzam. Mam pytanie.
- Jasne. O co chodzi? - Jaką macie stawkę za cesarkę?
Widzieliśmy się już w gabinecie z Debbie?
- Z Deb. - Tak, z nią.
A kim pan jest?
- Ojcem? - Jestem doulą.
Chcę być dobrze zrozumiany. Pan jest doulą, co mogę uszanować.
- Prawdę mówiąc, my nie... - Ale jaką macie stawkę?
Trudno przypisać temu liczby, co widzimy coraz lepiej.
Jeśli robi pan za jej adwokata, to proszę jej doradzić poród w szpitalu.
Robi pan cięcia?
- Nie wiem, co pan... - Ile trwa cięcie?
- Co proszę? - Osiem godzin?
Siedem?
- Gotowa. - Ja też.
- Co robi dziś Silvio? - Ma spotkanie.
- Cieszy się na dziecko? - Tak.
- A ty? - Tak.
To wielka sprawa. Długo razem nie byliśmy, nim...
Jak długo?
Przez trzy tygodnie.
- Wiem. Przekichane, co? - Nie wiem, czy przekichane,
ale twoja gra w kosza wskazuje na zaburzenie osobowości.
Co takiego?
Silvio zatrudnił cię bez mojej wiedzy.
- Wiesz? - Nie wiedziałem.
Niezależnie od tego, o czym szeptałeś z lekarzem,
- wolę, żebyś przestał. - Co przestał?
Rozmawiać o mojej ciąży
- beze mnie. - Pewnie.
- To po prostu nie w porządku. - Zgadzam się.
Dla jasności, wcale nie rozmawiałem.
Czyżby? To o czym gadaliście?
Myślałem, że jest czyimś bratem z mojej paczki ze szkoły położniczej.
- Wiesz, co dokładnie oznacza "doula"? - Już mi tłumaczyłeś.
Ten, który przemawia w imieniu kobiety, gdy ta zaciska zęby.
Mówiłeś, że to taki asystent.
Zniknę, jak tylko przestaniesz mnie potrzebować.
Nie snuję planów bez ciebie.
A co, jeśli chcę rodzić w szpitalu z cholernym znieczuleniem?
- Doskonale. Przyniosę dragi. - Poważnie?
Deb, kto tutaj rodzi? Czy Silvio rodzi?
A może włochatoręki lekarz?
- O rety, też to zauważyłeś? - Tak.
A teraz...
Wyobraź sobie potężną szczelinę na dnie morza
prowadzącą jeszcze dalej do niezbadanej głębii.
Ulokuj się w tej szczelinie.
Wyobraź sobie, że twoje ciało przenika do niej
że stajecie się jedną otchłanią.
To miejsce kreśli początek wszystkiego...
- gdzie Gaja pierwsza... - Hej.
Czołem, pyszczku.
Co tu się święci? Małe ćwiczenia wziernikowe?
- Myślimy nad planem porodu. - Super. Wygląda nieźle.
- Częstuj się. - Dzięki.
Nie omieszkam.
Są pasteryzowane?
Nie.
Pasteryzowane sery...
- to bujda. - Tak? Serio?
Lecę.
- Ciekawe. Nie wiedziałem. - Otóż to.
- Jak poszło u lekarza? - Dobrze.
- Tak? - No.
- No co? - Nic.
Ten lekarz...
Deb go lubi, nie? Co z nim?
I dobrze. W końcu to ona rodzi.
Tak, ale masz wrażenie, że jest kiepski?
- Tego nie powiedziałem. - To jaki?
Martwię się, że lubi się bawić skalpelem.
Chryste. Ile bierze za cesarkę?
Nie powiedział, ale trzymam rękę na pulsie.
- Rety! - Lepiej nie mówić nic Deb.
Nie powiem. Chcę, żeby dobrze wybrała.
Nie martw się. Dbam o nią.
Właśnie trysnęłam sikami, jak panie na tych video.
- To nie siki. - Właśnie, skarbie.
Chłopcy, muszę przebić tę waszą bańkę, ale one sikają.
Niemożliwe. Nie ze mną.
Doprawdy? Aha.
Zadziorna.
Witam na Skypie Silvio.
- Tata? - Nie, tu Sascha.
Tata załatwia sprawy.
- Kto? - Jestem doulą.
Co to jest doula?
Dosłownie tłumaczy się to na...
- Do kogo mówisz? - Podejdź, to Will.
Willu, przywitaj się z Deb.
- Cześć. - Cześć.
- Miło cię poznać. - Nawzajem.
Będę miał młodszą siostrę czy brata?
Nie wiadomo. To będzie niespodzianka.
Fajnie.
Dostałeś ode mnie piłkę do koszykówki?
- A, tak. - Świetnie.
Miałeś okazję kozłować?
- Tak, jest wielka. - Pełnych rozmiarów.
Pomyślałam, że jeśli taką pograsz,
to dorównasz Jamesowi Hardenowi, gdy dorośniesz.
Wystarczy opanować piłkę.
Wujek mówi, że James Harden to nihilista.
Mądrze prawi.
Musimy razem poćwiczyć.
- Kiedy przestanę być taka ciężarna. - Postawicie kosz w nowym domu?
W nowym domu?
Nie wierzę, że próbujesz się teraz z tego tłumaczyć.
Masz tupet, człowieku.
- Najpierw doula, teraz to. - Deb, po prostu chcę być dobrym ojcem.
- Jego matka jest koszmarna. - To ona kazała ci go zabrać.
Kazała ci skakać, a ty spytałeś, jak wysoko.
Wcale nie. Wynagrodzę ci to, obiecuję.
- Jak? - Staram się wszystkich zadowolić.
Rozumiesz?
Dasz mi spróbować?
Proszę. Obiecuję, że cię nie zawiodę.
Stary.
Wiruj, nie jesteś już panną.
Poczuj kołysanie, tylko kołysz.
I na "trzy" do góry.
Wykop dawną siebie. Już nie chodzi o ciebie,
Ani o twoje dawne życie panny.
Odpychasz ją, by powitać matkę.
Wdech. Wydech, wdech...
Wdech. Wydech.
Dzisiaj skupiamy się na pracy.
Pracujemy, by dostarczyć dziecko na świat.
Lub dzieci.
Czasem to dwa etaty. Mam bliźnięta.
Wdech. Wydech.
Ale mamy są silne, i są zaradne.
Dlatego dzisiaj tytułem końca...
zadajcie sobie pytanie,
nad czym musicie popracować, by przynieść swoje dzieci na świat?
Słucham.
Trochę się martwię o... kupę.
Moja kuzynka... na całego.
Obawiam się momentu, gdy dziecko już się narodzi.
Rozerwanie krocza.
Okropnie się tego boję, a bardzo chcę rodzić naturalnie.
Dlatego...
zbiorę wszelkie siły...
- Będę elastyczna. - Tak jest!
Ale dzielna.
- Deb. - Ja?
- Jak się masz, moja droga? - Dobrze, moja droga.
A ty nad czym będziesz pracować?
Cholera. Ja...
Nie znoszę tego. Mogę pominąć kolejkę?
Nie możesz.
- Jak to? Mogę. - Wcale nie.
- Gdzie to napisali? - Nikt tego nie zapisał.
Jesteśmy kręgiem mam.
W praktyce nie mamy możliwości nigdzie tego zapisać.
Nie spisałyśmy żadnych zasad.
- Właśnie. To ja odpuszczam. - Nie możesz odpuszczać!
Tego się nie da odpuścić.
Nie można.
Zamieszka z nami syn mojego chłopaka, co mi nie przeszkadza.
Wydaje się naprawdę fajnym dzieciakiem, ale obawiam się, że...
dziecko się w tym wszystkim pogubi.
Naprawdę to... chodzi o coś innego.
Nie martwię się, że zapomnimy o dziecku,
tylko że ja zejdę na dalszy plan.
Wpadliśmy i kim ja teraz jestem?
Jestem... uwięziona we własnym ciele.
Jestem cholernym frachtowcem.
Ale mam Saschę, moją doulę,
więc luzik.
Trochę śmierdzi.
Ale co tam. Podzieliłam się.
- Chcę ją nazywać po imieniu. Cipką. - Dobrze. Lekarzom się spodoba.
Nie martw się doktorem Zonkowskim. Zajmę się nim.
Z chęcią ich użyję. Są automatyczne.
Ja takich nie chcę.
- Dobrze, odkładam. - To ode mnie?
Maszynka do mielenia! Wreszcie wyhoduję ręce niemieckiego rolnika.
Tak obrabiamy jedzenie dla kinder.
Tak obiabiamy kinder na jedzenie.
- Ja! - Zjadanie dzieci po obróbce.
- Wspaniale. - Nie, to do żywności.
Do przygotowania dziecku posiłku.
No pewnie. Dziękuję, Naureen. To miłe z twojej strony.
- Teraz ten. - Dziękuję.
Najlepsze na koniec.
"Dla dziecka od taty Silvio".
- Czyli ode mnie. - Od tatko Silvio.
- Ta. - Tatuś...
Gotowi?
TO DZIECKO
Przekręćmy.
- Żeby widzieli. - No proszę.
- Zaraz. O co tu chodzi? - Płeć nieznana, ciołku.
- Bo jeszcze jej nie znamy. - Właśnie.
- Połóżmy w pokoju dla dziecka. - Piękne.
Naprawdę piękne.
Teraz nadchodzi ostatni prezent.
- "Nadchodzi"... - Jeszcze jeden.
- Już idzie. - I więcej.
Właściwie już tu jest.
Tylko...
Tyłem.
Dobrze. O to chodzi.
Spokojnie, wszystko dobrze.
Werbel.
Ja cię kręcę!
Wanna do porodu.
- O kurczę. - Cała twoja.
- Gdzie ją postawimy? - Tutaj.
Ale jeszcze nie zdecydowałam, gdzie urodzę.
To na wypadek, gdybyś chciała rodzić tu.
Jeśli nie, to ją zwrócimy.
Napisali, że nie podlega zwrotowi.
Serio?
- Wielkimi literami. - Zerknę na to.
No wiesz, jeśli... Przecież nie musisz z niej skorzystać.
- Wezmę ją. - Dzięki.
- My ją weźmiemy. - Właśnie.
- Katherine, szalejesz. - No co? Luz, jestem po służbie.
Pierwszy raz cię widzę z zielskiem.
- Dobry towar. - Tego naprawdę mi brakuje.
- Mnie też brakuje upalonej ciebie. - Cicho. Łajza.
Możesz palić.
- Nie mów tak. - Co?
Poważnie. Przecież dziecko ma swoje płuca.
- Ale upaja organizm. - Tak samo jak po paru kieliszkach.
- Naprawdę? - Tak.
Sprawdźmy.
- Skarbie. - Hej.
- Co tam? - Nic.
Wanna napełniona. Chcesz ją wypróbować?
- Pewnie. - Fajnie.
To chodź. Sascho, a ty?
Nie, dzięki. Poczekam na nagranie.
Śmiało.
- Wrócę. - Narciarz.
O co chodzi z tym zielonym?
Ciekawe. Pierwszy raz się z tym spotykam.
- Ze zwycięzcą reality show? - Tak.
- Nie bez kozery. Baba z wozu. - Cicho.
Kochała ją.
- Nawet nie wie, co to znaczy. - A czy ktoś tutaj wie?
Miłość daleka jest od ośmiu mandatów.
Stara, sama przyznaj.
- Ile jeździła twoim autem? - Przez cztery dni.
- Osiem mandatów w cztery dni! - Mów do ręki. Spadaj!
- To jak się dowiedziałaś? - Zostałam z pierdolonym kwitkiem.
Rechoczcie do woli.
Jasne. To okropne i smutne. Ostatni raz ci coś mówię.
Ja cię kręcę, rozbrajacie mnie. Z tym mandatem.
Mandaty za parkowanie mają pokrywać koszty.
A co, jeśli za nie nie zapłacimy?
Nie wybudują dróg, a potem nocą przyjdą szczury.
Będą się błąkać po ciemku tu i ówdzie.
Nim wzejdzie słońce, będą już wszędzie.
Opanowani przez szczury.
Hej, Deb?
Zostaniesz naszą suro następnym razem?
- Suro? - Co to ma być?
- Surogatką. Używaj pełnych słów. - Lubię mówić skrótami.
Moment, to chcecie mieć dziecko?
Czemu nie? Jeśli to się ułoży, to możesz wystrzelić dla nas kolejne.
- Wiesz, po prostu wystrzelić. - Właśnie dlatego się z tego wycofuję.
- Ta cipka będzie strzelać tylko raz. - Przecież cipki wcale nie strzelają.
Zgoda.
- Ale mogą się rozerwać. - Tego najbardziej się boję.
Natasha miała rozerwane całe krocze. Krwawiła i...
- Przepraszam. - Nie pierdol.
- Rety! - Gadanie o porodzie byłej żony
przy obecnej dziewczynie, która nosi twoje dziecko, to słaby pomysł.
- Masz rację. Przepraszam. - Tylko mówię,
że każdy poród jest inny, a nasze zadanie polega na odkryciu,
jaką cenną lekcję mamy z niego wyciągnąć.
- Z pewnością. - Wracając do pytania...
Przez 20 lat praktyki trzykrotnie zetknąłem się z wypadaniem pochwy.
- Co proszę? - Wypadanie?
Z grubsza chodzi o to, że pochwa wywija się na zewnątrz.
- Fuj. - Że co?
Co to za "fuj"? Kolebka człowieczeństwa, ziom.
Którą w pełni popieram. Ale na samą myśl, że jest na wierzchu...
Tak czy owak, nadal jej szukacie.
Dlatego zgłaszam się. Nic mnie już nie trzyma.
O tak.
Cholera.
Ty zbereźniku.
Tu jesteś! Nie musisz tego robić.
Wiem. Ale chcę. To największa z wolności.
Jasne. Luzik.
Na serio, czas iść spać.
- Może się zrelaksuj. - Nie chcę.
Ostatni. Wszyscy poszli.
- Ta Naureen to ciekawa postać. - No. Niezła świruska.
Co robisz?
Relaksuję się.
Dziecko ma swoje płuca.
- Ale organizm się upaja. - A ta wanna wypierdala do magazynu.
Posłuchaj i zrozum.
Urodzę dziecko w szpitalu.
Kochanie.
Poważnie.
Wiesz, co oznacza "doula"?
Ona wie.
- Nawilżę cię tu. - Czuję się jak kaszalot.
Wiem, ale robimy to dla dziecka.
- Masz rację. - Płyn do zmywania z wodą.
Konsystencja ta sama, co płynu owodniowego.
- Albo cipki. - Dziękuję, że tak o niej mówisz.
Drobiazg. Teraz zamknijmy oczy i oddychajmy.
Wychodź, bobasku.
Sznur życia.
- Udało się. - Uwolniona.
Urodziłam się.
To twoje dziecko. Silvio, gładko poszło.
- Świetny poród, skarbie. - Brawo.
- Spróbujesz? Chodź do nas. - Dalej.
- Co to jest? - Woda z płynem do zmywania.
- Konsystencja ta sama. - To już słyszałem.
- O co ci chodzi? - Chcesz wiedzieć?
Moja rola to pomoc tobie i Deb w dostarczeniu dziecka na świat.
- W przejściu na drugą stronę. - Nie w tym rzecz.
Mówiłeś, że naprawdę pomożesz.
- O czym ty mówisz? - By odbyć poród domowy.
- Nigdy tak nie mówiłem. - Wręcz przeciwnie.
Powiedziałem, że o nią dbam. Tylko tyle.
- Może z nią pogadaj. Opowiedz jej... - Bobasy nie gadają.
Ciężki przypadek. Deb, pomóż mi wyciągnąć tego tłuściocha.
- Chodź. - Idę.
- Trzymam cię. - Niepotrzebnie.
Gotowy?
O kurczę.
Silvio?
Skarbie?
Wszystko gra?
Już dobrze. Jesteś bezpieczny.
- Deb. - Słucham.
Nie chcę, byś rodziła w szpitalu,
bo Will się tak rodził i prawie go straciliśmy.
Nie wiedziałam.
- A ten lekarz... Chyba lubi ciąć. - Doktor Zonkowski?
Kto tak mówi?
- Nikt. Mam takie przeczucie. - Słuchaj.
Rozumiem, ale to ja podejmę decyzję i tego sobie życzę.
Zgoda?
Dobrze.
Świetnie.
To nie moja sprawka, tylko twoja.
- Powoli. - Liczy się dorastanie.
Siema. Gdzie Hatcher?
Chyba nie da rady. Napisał wiadomość na grupie.
- Nie dostałeś? - W mordę, poważnie?
Nie załączył mnie.
Pewnie przewidział, że za jego wymówki sam go wyciągnę za pieluchę.
- Siedmiu chłopa. Możemy... - Za mało. Brakuje do czwórek.
Hej ty! Stary, podejdź.
Tak, ty.
Ty, ziomalku. Zagraj z nami. Potrzebujemy cię.
No nie wiem.
- Co za typ. - Będzie ubaw.
Losujmy.
Gra w twojej drużynie.
- Spoko. Tony. - Sascha.
- Do dzieła, Sascho. - Masz piękne oczy.
Tędy. Dzięki, ziom.
Doceniam.
Dwa. Trzy.
Cofnięcie.
Tak!
Spadło ci?
Trochę szybciej, fajtłapo.
Nie. Nie liczy się.
Złapałeś tutaj.
- Tu jest linia. - Jest tam.
Tutaj!
- Złapał tam. - Nie, tutaj.
Tak nie można.
W porządku z nogą?
Do bazy. Do drugiej!
- Pierwsza. - Uwaga.
- Nie. Zostałem sfaulowany. - Wcale nie.
- Jak? - Popchnął mnie.
- Stary, było czysto. - Sascho, co ty na to?
Wróćmy do spornego rzutu.
- Stary. - Wracamy.
- To się nazywa serce do gry. - Dobre podejście, Sascho.
Szacunek, stary.
- Serce do gry. - Zrozumiałem.
I to o typie, który gra po raz pierwszy.
Zaczynamy.
- Pierwszy. - Uwaga.
Druga, trzecia, czwarta.
- Zaliczenie! - Nie ma mowy!
Znowu popychasz? Serce do gry? Chyba do dupy.
- Silvio, ochłoń. - Ostatnia szansa.
Popchnąłeś mnie czy nie?
Nie.
To pakuj manatki i wypierdalaj. Zwalniam cię.
Daj spokój.
Grajmy dalej.
- Pracujesz dla niego? - Zaraz wracam, chłopaki.
- Posrane. - Widziałaś?
Widzisz to?
- Na pewno możemy się dogadać. - Nie ma co gadać. On znika.
- Nie ty decydujesz. - Nie? To kto płaci za twoje fakturki?
- Stary, co się z tobą dzieje? - Zatrudniam, to i zwalniam.
Tak to działa w kapitalistycznym świecie.
A ja nie mam nic do powiedzenia? To nie ja mam rodzić?
Od początku go odrzuciłaś.
- Zmieniłam zdanie. - Skoro tak, to mu płać.
Super. Cholernie dojrzałe podejście.
Chcecie popijać winko, palić trawkę i kto wie co jeszcze?
Śmiało. To nic wielkiego.
- To tylko moje dziecko, Deb. - Przepraszam, że co?
Co ty wygadujesz? Sam to wymusiłeś.
Liczyłem na... jakąś alternatywę opieki.
- Tak jest! - A nie te hipisowskie banialuki.
- Idę, Deb. - To paranoja.
- Nic się nie stało. - Zostań, proszę.
Wiesz, że Katherine mu obciągnęła na pępkowym?
- Naprawdę? - A potem dała.
Sorki. Zatem w tym leży problem?
- I co z tego? - No co?
- Przyzwalasz na to? - Na obciąganie?
Póki nie obciąga mojemu dziecku, to raczej mi to zwisa.
Jest doulą, a nie papieżem.
Wiem. Od teraz ten obraz będzie mnie nawiedzał.
Czy ja nie mam prawa do przyjemności? Ani prawa do odnowy?
Może gdybyś nie odmawiał jej sam sobie,
to inaczej oceniałbyś tych, którzy po nią sięgają.
Bla, bla. Psychologiczny bełkot.
- Niech sobie idzie. - Zachowujesz się jak gówniarz.
- Tak czy siak, wybieraj: ja czy on? - Że co proszę?
- Jesteś niesprawiedliwy. - Mi to rybka.
Nawet nie chciałam tego dziecka.
Namówiłeś mnie tą gadką szmatką o starych matkach i innych frazesach.
Przypominałeś mi, że zbliżam się do złotej linii, że mam swoje lata.
Daj spokój. Żartowałem.
Kurewsko boleśnie! Rozumiesz?
Mam życie przed sobą.
Jeszcze tyle rzeczy przede mną, kretynie.
Miałam karierę w koszykówce!
Wyśmiewasz się, a dla mnie to wiele znaczy.
Chesz się pakować w kolejne dziecko, ale tym razem na swoich warunkach.
Ale czyim kosztem? Moim. Wszystko moim kosztem!
Teraz zabierasz mi moją doulę, którą sam sprowadziłeś.
Uwielbiam go pomimo smrodku i niestosownych igraszek
z moją przyjaciółką.
To naprawdę poniżej pasa. Nie zmusisz mnie do wyboru.
- Masz rację. Przepraszam. - Wielkie dzięki.
- Podobno lubisz zielony. - Dziękuję.
Czerwony czy niebieski?
Chcę was oboje przeprosić.
Chyba trochę panikuję.
Muszę jutro wcześnie wstać.
- Po co? - Odbieram Willa.
- Z lotniska? - Nie, z Taos.
Jak to?
Samochodem? Przecież to setki kilometrów.
- Kiedy wracasz? - Wiedziałaś o tym.
Wiedziałam, że poród lada dzień, ale nie o tym.
Wiedziałaś. Rozmawialiśmy.
Sama mi powiedziałaś, że zaczynasz odliczać.
- Myślałem, że wiesz. - Znowu to robisz.
- Co robię? - Znowu odpierdalasz.
Wszystko gra. Wjeżdżają lody, a ty wykorzystujesz chwilę, by zrzucić bombę.
Wcale tak nie robię.
Łżesz. Miej odrobinę przyzwoitości.
Deb, mówimy o moim synu.
- O moim synu. - To też twój syn.
Czyli poznałaś płeć beze mnie?
- Kurde, i co z tego? - Wiedzieliście już na pępkowym?
Dałem ci obrazek. Co za upokorzenie.
Stary, jesteś do dupy. Nigdy się nie liczę, prawda?
Dalej z tobą nie pociągnę!
Spalmy włosy czy coś. Albo paznokcie. Odwalmy jakiś wiccański rytuał.
Paznokcie moich wrogów spaliłbym na ich zgubę.
Silvio pewnie jakieś zostawił. Wiem, że się walają po kątach.
- Dobre wino? - Jak wino.
Smakuje tak, jakby gałąź ruchała cię w twarz?
Mówiąc z doświadczenia - tak. Bardzo podobnie.
Dawaj.
Dziękuję.
Nie. Daruj sobie te oskarżycielskie spojrzenia.
- Nic nie mówię. - Ale myślisz i potem mi to wygarniesz.
Ostatnie badania mówią, że odrobina alkoholu nie szkodzi dziecku.
Litości, moja matka paliła jak smok i piła przez całą ciążę.
Sami zobaczcie. Żyję, prawda?
Na to wygląda.
- Dostanę je z powrotem? - Zapomnij. Sprzedane.
Kto tam?
- Dokąd to? - Zostań.
Jak to? Czekaj. Wracaj.
- Ani drgniesz, skurwielu! - Stój.
- Co u licha? Gracie? - Deb?
- Deb, to ty? - Tak.
Mieszkasz w tej dzielnicy?
- To mój dom. - Bez jaj! Co za...
Zbieg okoliczności, nic innego. Czołem, Sascho.
- Cześć. - Niewiarygodne.
- Wszystko w porządku? - Tak. Wszystko gra.
Ciągle szwendam się w tej okolicy.
Nie miałam pojęcia, że to twój dom, kochana.
Widziałaś te cytryny?
- Odbiło jej. - Nic jej nie jest? Może...
- niech wejdzie? - Tak.
- Chesz wejść? - Cudownie. Tu też jest cudownie. Tak.
Potwierdzono.
Gdzie twój mąż?
Nie jesteśmy małżeństwem.
Jeśli mowa o Silvio,...
to nie wiem.
Chyba poszedł na jakiś wernisaż.
Pokłóciliśmy się i wyszedł.
Jebać to.
Lud Shipibo przytula się sercem do serca.
- Lud Ship...? - Chcesz się przytulić?
- Dobrze. - Świetnie.
Jesteś za wcześnie.
Aha.
Barman.
Hej. Jak się masz, stary?
- Wyglądasz cudownie. - Dziękuję.
- Piękna. - Zwykła...
- Wcześnie przyjechałeś. - Wszyscy to powtarzają.
Poproszę fontannę konkubiny.
- Co takiego? - Taki żarcik co do tematu...
- Książki? - Nie. Poproszę jasne piwko.
Amy, Amy.
- Arbelu, masz może... - Colę?
- Nie. Grzyby? - Myślałem, że to nie twoja bajka.
- Dzisiaj jest moja. - To ten dzień?
- Dajmy czadu. - Przez rok czekałem.
Ale teraz nadszedł ten moment.
Co za dzień!
Dobry towar.
Organiczny. Elma je uprawia. Weź jeden.
- Lub dwa. - Człowieku.
Odpłyń.
- Rety. - Ładnie.
Samuel od rana kiśnie w klatce. Nie mamy litości w jadłospisie.
Dlaczego wpuszczamy już ludzi?
Jest ode mnie. To przyjaciel.
Witamy.
Dziękuję.
- Szaleństwo. - Tak będzie.
Będzie odjazd.
- Poczekaj, zgoda? Wrócę. - Zostanę...
- Pocziluj. - Pewnie.
Deb, przestań. Weź te łapska.
- Poważnie. Wkurza mnie to. - Jejku.
Zawstydzasz mnie przy nowej koleżance Gracie.
Sama się zawstydzasz.
Co w tym złego, że łapię cię za tyłek?
Dosyć! To mój tyłek. A ty się upiłaś.
- Lubię tyłki. - Upadła.
Lubię je. Nic na to nie poradzę.
Stara, posłuchaj. Wiem, że masz trudny czas...
Mam. Jest mi ciężko. Zlitujesz się nade mną?
Nie chodzi o litość tylko o troskę.
- Dobrze. - To dyskusyjne.
Już wiem, jak wy się o siebie zatroszczyliście.
- Musiałeś? - To nie ja. Zachowuję dyskrecję.
Wiecie co?
Będę bezwzględna, bo taka ze mnie suka. Łapy precz od mojego łapania tyłeczków.
Żeby mi to było ostatni raz!
To moje tyłeczki.
- Rozumiem. - Katherine, nie złość się.
Gdybyś chciała zajść w ciążę, Sascha z pewnością strzeli w dziesiątkę.
- Spróbowałbym. - Wystarczy już.
Przepraszam, mam tego dość.
Obczaj ten tyłeczek.
Poczuj swoje oczy.
Czy pustka się na ciebie gapi?
To nie jest zwykła maska.
Tylko to po nim zostało.
Dla nich nie istniejesz.
Ta przestrzeń między obiektami.
Wszystko zostało określone.
Delikatnie.
Jaką masz traumę?
Jaką?
Najlepszą formą fizyczną dla Plutona...
- Chodźmy stąd. - ...są zwłoki.
Robi się dziwnie. Pojebane to.
- Nie podoba mi się. - Poczuj swoje oczy.
Czy pustka się na ciebie gapi?
Nie rozumiesz.
Nie szkodzi.
Od dawna się skończyło.
Jestem tutaj.
Chodźmy na cheeseburgery.
Tylko nie mów na głos.
Już dobrze.
Rety, dlaczego pozwoliłeś mi tyle pić?
- Dasz radę iść? - Nie.
Chodź się położyć.
Postawię kubeł przy łóżku, gdybyś pawiowała.
Zostań i mów do mnie, proszę.
- Co chcesz usłyszeć? - Historię.
Proszę bardzo.
Jakąś wesołą czy smutną?
- Obie. - Zgoda.
Pewnego razu w najdalszym zakamarku najczarniejszego lasu na Ziemi,
w starej jamie drzewa mieszkała czarodziejka.
Magię czerpała za sprawą trzech kamieni:
- Czerwonego, niebieskiego... - I czarnego.
Skąd wiedziałaś?
- Łatwo zgadnąć. - Pytam poważnie.
Dobrze główkujesz.
Aby magia zadziałała, wszystkie kamienie musiały być razem.
Tylko tak można było uruchomić magię.
A gdy już były razem, czerwony kamień kontrolował zachowanie.
Niebieski odpowiadał za emocje.
- A czarny... - To umysł Boga.
Przyznaję się: znam ją od Penki.
Nic dziwnego.
Ale i tak nadal jej nie kumam.
Jest... skomplikowana.
Brakuje ci jej?
Tak.
Mnie też.
W moim życiu była najcnotliwsza.
Moja mama chyba mnie nie chciała.
- Naprawdę? - Tak.
W końcu urodziła mnie, mając zaledwie 21 lat.
Prawie jakby wychowywała cię starsza siostra.
Ja chciałam grać w planszówki,
a ona - iść potańczyć, więc stawiała na swoim.
Tłamsiłam się w knajpach pod stołami. Tam, gdzie zrzucają fistaszki bylegdzie.
Tak się dowiedziałam, że mam na nie alergię.
Dwuletnia dziewczynka z napompowaną twarzą jak balon.
Nie miałem pojęcia. Całe szczęście, że ich ci nie dałem.
Czego się obawiasz?
Że go nie będę kochać.
Synka.
Będzie dzieckiem szczęścia, mając taką matkę.
Jak ja to przetrwam?
Pomogę ci.
Choć i tak sobie poradzisz.
Chyba odleciał.
Na to wygląda.
Co to jest?
- To nie wiesz? - Nie.
- Powiedz. - Feromony.
Z czasów zbieractwa i polowania.
Podczas polowania gdzieś w lesie, gdy opadałaś z sił,
twoje dziecko wyczuwało feromony.
Instynkt prowadził je
aż do...
piersi.
Jesteś maminsynkiem, co?
- Jestem synusiem mamusi. - Właśnie.
Synusiem, co ssie mamie sutki.
Właśnie tak.
- Jesteś stuknięta. - Chcesz tego?
Kurczę, przecież byłem w Londynie tylko raz.
Zbyt wcześnie mieliśmy Willa.
Byliśmy za młodzi. Nie zdążyłem podróżować.
Nie są dla ciebie.
To znowu ja.
I co teraz?
Cholera.
Dlatego rzuciłem robotę,
bo nie chcieli mnie puścić w trasę z zespołem na dwa miechy.
Mamy kapelę.
Nie było na co czekać, kumacie?
Zostałem kierowcą.
- Wszystko w porządku? - Ta. Po prostu rodzę.
- Nie może być! - Może.
To dlatego jedziemy do szpitala?
- Tak. - Wypas.
Na oko jakieś trzy centymetry rozwarcia.
Co? Niech to! Czuć znacznie więcej.
Niestety. Skurcze są jeszcze sporadyczne.
Aha. To zapierdalaliśmy tu po nic?
Skądże.
Zaczniemy od Pitocyny na rozruch.
Zaraz...
Chcemy do domu, tak? Z dzidziusiem.
Mogę to chwilę przemyśleć?
Oczywiście. Zerknę do ciebie za parę godzin, zgoda?
- Trzymaj się. - Dzięki.
Gdy wyciągnęłam wtedy matkę z aresztu,
przysięgłam, że to ostatni raz.
Słyszałam, że pracuje na jakiejś farmie sałaty.
W każdym razie poradziła sobie, nie?
Ale dla mnie to chore, by się z nią zadawać.
Grunt, że dała radę sama, więc i ja dam.
- Sama miałam troje. - Tak?
Żaden z ojców się nie nadawał. Ani jeden.
Starałam się. A tu same buble.
Czasem tak się układa.
Po co nam mężczyźni, Tammi?
Po chuj.
Po chuja nam oni.
A ty co tu robisz?
Usunęli mi jakieś pół metra jelita.
- Że co? - Lekarz twierdzi, że mi zbywało.
Niektórzy się nadawali. Tom był w porządku.
Mogłam z nim spróbować. Ale nie dałam mu szansy.
Z wyboru. Byłam szorstka.
Został mi rak jelita. Jebać.
- A co z dziećmi? - Wyfrunęły z gniazda.
Nie będą z tobą wiecznie, wiesz? Opuszczają dom.
Pstryk i znikają. Potem nawet nie zadzwonią.
Grasz w kosza?
A zresztą...
Gdy wydobrzejesz, zajrzyj do mnie w Silver Lake Rec Center.
Pokozłujemy.
- Jasne, złotko. - Fajnie.
Teraz muszę spadać. Powodzenia, Tammi.
Dzięki, ziomuś.
Daruj sobie. Jadę rodzić w domu.
- Ciało przemówiło. - Debbie...
Mam na imię Deb. Debbie to producent płatków.
Przepraszam, ale odstraszają mnie te włochate ręce.
To nic osobistego.
Może pomoże ich podstrzyżenie.
Albo opalenizna, żeby tak się nie wybijały.
To chyba kwestia kontrastu.
Doulo, nie powinieneś aprobować...
- Sascha. - Powinieneś do tego zniechęcać.
- Wiesz, co oznacza "doula"? - Nie.
To sprawdź.
Jedźmy.
Nara, stara.
Gracie?
Już czas, potrzebujemy położnej.
To tylko doula.
- Gracie. - Co?
Musimy... Właśnie.
- Zaczyna się. - Gdzie bobas?
Nic jej nie jest, prawda?
Sam nie wiem, ale mamy tylko ją.
Niech mnie!
Dasz radę, Mamo.
Wypierdalać.
- Dobrze. - Lepiej?
Jak chcesz to zrobić?
Dobrze. Oddychaj. Oddychamy, Deb. Tak.
O stara!
O rety.
- Bez spodni dużo lepiej. - Świetnie.
- Damy ci... - Deb?
Jezusie, tu jestem.
Brałem grzyby na imprezie sado-maso.
- Że co? - I miałem...
Nieważne, wyjaśnię. Cześć wam... Gracie.
Co tu robisz? Gdzie moje obrazy?
- Teraz to porodówka. - Ale...
- Pięć centymetrów rozwarcia. - A szpital?
Nie dałam tam rady.
- Chcę tutaj. - Wspaniale.
- Czyli Gracie z... - Tak.
Próbuję nadgonić.
Bardzo mnie to cieszy, ale cię wyrzuciłam, więc co tu robisz?
Zaparzę herbatę.
Sascho, pokażesz mi, co i jak?
- Oczywiście. - Dziękuję.
I co?
Brałeś grzyby i miałeś wizję, tak?
- Z grubsza. - I co?
Widziałem nas oboje w ciąży.
- Nie, nie, nie! - Ale nie tak...
Źle to brzmi. Było nas dwoje.
Spacerowaliśmy razem po pustyni.
Czasem w snach jesteśmy gdzieś, choć tak naprawdę gdzie indziej.
Super, że jesteś, stary.
Ale zamknij mordę.
Zamknij się!
Miałeś jechać po Willa.
Posłuchaj tego:
Zadzwoniłem do Natashy i wyjaśniłem, że zaraz rodzisz,
więc sama ma go przywieźć.
I że muszę być przy tobie.
- Naprawdę? - Tak.
- I co ona na to? - Zgodziła się.
- To nie był taki kłopot. - No proszę.
- Skarbie, jak pomóc? - Nie wiem, stary.
Znajdź mi jakiś rzemień do rzucia czy coś.
Kiedy ktoś wreszcie zacznie mnie słuchać?
Nie chcę herbaty.
- To moja. - W jebany punkt.
Dałem wejść w drogę swoim obawom, więc przepraszam cię za bolesne słowa.
Robił mi dobrze, ale oboje byliśmy schlani.
- Co? - Żarcik!
Buzi-buzi i pogódźcie się.
O Boże! Matko Boska. Jak niemiło!
Krzyż na drogę.
Całus na gwiazdkę.
Podnieś bluzkę. Poleję ci trochę na klatkę.
- Jedna z twoich lepszych. - Serio?
- Tak. - Lepsza od tamtej zupy?
- Boże! - Czuć aż w udach.
- Wiem, czuję. - Chodzi o mnie.
- Siedem centymetrów rozwarcia. - Co u licha?
Miałam sześć dokładnie tyle godzin temu.
Ukatrupię kogoś.
Dzieci przychodzą na świat w przeróżny sposób.
Ten jest frajerski. Będzie jebanym frajerem.
Serce silnie bije. Tlen w normie. Nie ma się czym martwić, Mamo.
Tyle właśnie musi upłynąć.
Kto by pomyślał, że to takie drętwe?
Przyj, Deb. Dasz radę.
Przyj. Tak.
Nie, czy to gówno? Czy ja sram?
- Tak. - Olej to.
- Nie, nie! - Olej.
- No dobrze. - Skarbie, czekaj.
Dokąd idziesz? Pomóc ci?
Dasz radę?
- Zapomniałaś czegoś. - Jeb się, pierdolony męski doulo!
Ogórki się jadło?
Zdrowo.
- Jeszcze jedna. - Pójdę po coś do wytarcia.
Bardzo dobrze. Dalej, Deb.
Musisz przeć.
Przyj. Bardzo dobrze.
Przyj. Widzę je.
Widzę twoje piękne dziecko.
Jeszcze raz. Przyj jeszcze raz.
- Nie. - Przyj, Deb.
Deb, musisz przeć teraz.
Teraz, Deb. Zaczynamy. Przyj.
Dasz radę, Deb. Przyj.
Mam je. Trzymam. Przyj.
Tak, tak, tak.
Proszę, Silvio, wycieraj.
Udało się, Deb.
Kochanie?
Dzwoń po karetkę.
Dzwoń natychmiast!
Jestem tu.
- Mam cię. - Deb.
Dalej, Deb.
Drzewo jest drzewem.
Radujmy się w niej w imię Pana.
Deb.
Budzisz się?
Gdzie dziecko?
- Co mówisz? - Gdzie moje dziecko?
Jest tuż obok.
Chcesz ją?
Powiedziałeś "ją"?
- Stout sprawia, że pojawia się mleko. - Skoro tak radzisz.
Jak się czujesz?
Jak na haju.
Zróbmy przerwę od stouta.
Nie. Łajza.
- Wstyd mi. - Za co?
Bo i tak wylądowałam w szpitalu.
Potrzeba ci kozła ofiarnego.
Zawołam doktora Zonkowskiego. To jego wina.
Doktorze! Może siostra sprowadzić doktora Zonkowskiego?
Według kalkulacji musimy zwalić na niego winę, dobrze?
- To ci poprawi humor. - Kurczę.
To było... naprawdę trudne.
To ta łatwiejsza część.
Co on wygaduje?
Dajcie browarka.
Daj z siebie wszystko.
Zapłodnij mnie w tej jebanej chwili.
Służę przyjemności mojej pani!
Strzał w dziesiątkę.
- Mogę cię o coś spytać? - Śmiało.
Czy to naprawdę nie szkodzi ciąży, by pić
i jeść te wszystkie ryby i inne gówna?
- Ja sama... - Wiesz, co oznacza "doula"?
Nie wiem.
Ten, który przypomina, że każdy jest wolny i może robić, co chce.
Co nie oznacza, że im to służy.
- Nie wiedziałam. - No widzisz.
Napisy: IYUNO-SDI GROUP Tłumaczenie: Kaja Gumińska