Downloaded from YTS.MX
28 Ιουλίου 1993.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Πρώτη φορά δίνω σόου στην Ατλάντα, της Τζώρτζια.
Από το αεροδρόμιο, με πήρε ένας μαύρος κωμικός με μια Λέξους.
Δεν έβλεπες συχνά μαύρους με Λέξους.
Ειδικά μαύρους που δουλειά τους ήταν να λένε αστεία.
Πήγαμε σε ένα κόμεντι κλαμπ που το μισό ήταν δικό του
Δεν είχα ξαναδεί μαύρο ιδιοκτήτη τέτοιου κλαμπ.
Ο τύπος ήταν θηρίο.
Και επί σκηνής και εκτός.
Εκτός σκηνής, έστριβε τον ένα μπάφο μετά τον άλλο, σαν τεχνίτης.
Και στη σκηνή…
ήταν σαν μια δύναμη της φύσης.
Μάλλον γι' αυτό διάλεξε για όνομά του, μια φυσική καταστροφή.
Είναι χαρά μου να σας παρουσιάσω απόψε
το πρώτο επεισόδιο του Νέτφλιξ
στο οποίο έχω κάνει παραγωγή
χωρίς να παίζω.
Κάντε λίγο θόρυβο για τον Έρθκουεϊκ, τον Σεισμό, στο σόου Θρυλικός
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Ναι, Ναι. Τι κάνει η Ουάσινγκτον;
Έτσι μπράβο!
Είναι τέλεια να γυρίζεις σπίτι.
Χαίρομαι που είμαι εδώ στην Νοτιοανατολική Ουάσινγκτον, μάλιστα.
Γυμνάσιο Μπαλού.
Γι' αυτή την Ουάσινγκτον μιλάω. Την αληθινή.
Ήρθαν και μου είπαν
"Θα κάνουμε ένα αφιέρωμα για σένα. Πού θες να γίνει;"
Μπορεί να γίνει οπουδήποτε στον κόσμο.
Και είπα "Όχι, θέλω να γυρίσω σπίτι".
"Θέλω να γυρίσω σπίτι, να δω πώς είναι".
Και νιώθω τέλεια, που να πάρει. Ελπίζω κι εσείς το ίδιο.
Νιώθω καλά γιατί έκανα και το εμβόλιο.
Ναι, σας λέω, το έκανα από τους πρώτους.
Είχε τόσο μεγάλη ουρά που νόμιζες ότι κάνουν προσλήψεις.
Και στάθηκα στη ρημαδο-ουρά.
Και σκεφτόμουν "ελπίζω να μην ξεμείνουν".
Γιατί φαινόταν ότι θα ξέμεναν.
Ήταν και μια μεγάλη κυρία, 89 ετών, μπροστά μου.
Και την έκανα πέρα.
"Έλα τώρα Γιαγιά, την έχεις ζήσει τη ζωή σου.
Έχεις περισσότερα προβλήματα, από τον κορoνοϊό.
Βρίσκεσαι σε καροτσάκι, με πατερίτσες.
Φέρεσαι εγωιστικά τώρα.
Κανονικά θα έπρεπε να είσαι σπίτι και να τα βρίσκεις με τον Κύριο.
Είσαι πολύ εγωίστρια."
Δεν μπορείς να πεις σε Μαύρους ότι έκανες το εμβόλιο.
Σε κοιτάζουν σαν να ξεπουλήθηκες.
"Έβαλες αυτά τα σκατά στο σώμα σου; Ω Θεέ μου.
Γαμώτο! Πες ότι είναι ψέμα.
Πες ότι είναι ψέμα.
Πώς το έκανες αυτό;"
Και τους λέω "Όπως εσύ έβαλες την κοκαΐνη στη μύτη σου.
Με την κόκα, δεν έχεις πρόβλημα, μαλάκα.
Αλλά είναι πρόβλημα που εμπιστεύτηκα τον Φάουτσι!
Ψωνίζεις ναρκωτικά από έναν τύπο, στην τουαλέτα του κλαμπ".
Τους βλέπεις να καπνίζουν μπάφο, οχτώ άτομα.
Να γυρίζει σε όλους.
"Αυτό, το ρισκάρεις.
Αλλά εγώ είμαι λάθος που έμπλεξα με τον Φάουτσι."
Έχω έναν ξάδερφο που ζει στο Μίσιγκαν.
Παίρνει και λέει, "Κουέικ, έμαθα άσχημα νέα".
"Τι έγινε", λέω. Και λέει, "Ρε, έβαλες το δηλητήριο μέσα σου;
Πώς μπόρεσες;" Και του είπα, "Ρε μάγκα, εσύ μένεις στο Φλιντ.
Και μόλις βγήκες από το ντους.
Αλλά δεν έχεις πρόβλημα με αυτό το κωλο-νερό που ρίχνεις πάνω σου".
Μιλάμε, θα έπρεπε να ντρέπονται για τον εαυτό τους.
Κι εσείς όμως, στην Ουάσινγκτον έχετε άλλα θέματα, εκτός από το εμβόλιο.
Ξέρετε πόσες γυναίκες έχω πάρει και μετά ανέβασαν πυρετό;
Και έλεγα "Πω πω, είσαι άρρωστο μωρό.
Νόμιζα πως δεν ήθελες να σε πάρω.
Θα σου δώσω αντιπυρετικό το πρωί.
Να 'σαι καλά! Ν 'σαι καλά!"
Απλά πρέπει να έχουν μια συνέπεια, οι μαλάκες.
Να βλέπουν το ίδιο σοβαρά
οτιδήποτε συμβαίνει στο σώμα μας.
Δεν απειλεί μόνο ο κορονοϊός την κοινότητά μας.
Θέλω να το καταλάβετε. Υπάρχουν τόσοι υποκριτές.
Υπάρχουν μαύροι που φοράνε συνέχεια μάσκα, εδώ και 18 μήνες.
Αλλά δεν έχουν πάει σε οδοντίατρο, 18 χρόνια.
Μασάνε μόνο από αριστερά.
Ξέρουν ότι η δεξιά πλευρά δεν παίζει.
Πλένουν τα δόντια τους το πρωί, κι ο νιπτήρας είναι σαν σκηνή εγκλήματος.
Κρύβουν τα στοιχεία σαν να παίζουν στις Πρώτες 48 Ώρες
Τα παιδιά λένε,
"Μπαμπά, δώσε μου κι εμένα κόκκινες καραμέλες σαν αυτές που τρως"
"Δεν τρώω κόκκινες καραμέλες." "Αφού τρως!"
Ψεύταρε!
Αυτό λέω. Να είστε συνεπείς.
Άλλοι φαίνονται ωραίοι, εξωτερικά.
Παπούτσια Τζόρνταν, σκουλαρίκια-διαμάντια. Άψογοι, εξωτερικά.
Εσωτερικά, η αρτηριακή πίεση είναι πιο ψηλά κι από μουνί καμηλοπάρδαλης
Διαβήτης τύπου 2, 3, 4, 5.
Αλλά περιμένει στην ουρά για σάντουιτς με κοτόπουλο.
Χτυπάει 4 σάντουιτς. "Ζαλίζομαι. Δεν ξέρω γιατί!
Πήρα ένα αντισταμινικό".
Το αντισταμινικό δεν βοηθάει στο έμφραγμα, βρε μαλάκα.
Δεν είναι όλα αλλεργίες ρε μάγκα. Δεν είναι όλα αλλεργίες.
Μουδιάζει το αριστερό χέρι.
"Σημαίνει ότι θα βρέξει το Σάββατο."
"Τι σκατά εννοείς θα βρέξει το Σάββατο;
Το χέρι σου δεν είναι μετεωρολόγος, ρε μάγκα. Πήγαινε στο γιατρό."
Τους ξέρετε ποιοι είναι.
Έχουν ασφάλεια για το αυτοκίνητο αλλά όχι για την υγεία τους.
Πάει στο κλαμπ, "Είδες το νέο μου αμάξι, δικέ μου;
Φουλ κάλυψη, τίποτα αφορολόγητο".
"Και το συκώτι σου, πώς πάει;" "Α, αυτό το αφήνω στο Θεό.
Αυτός ξέρει."
Η υγεία είναι πλούτος.
Αν μάθαμε κάτι από την πανδημία, είναι ότι
τα φράγκα δεν σημαίνουν τίποτα αν δεν έχεις την υγεία σου.
Πρέπει να ξέρεις την κατάσταση της υγείας σου.
Και ο μόνος τρόπος να μάθεις
την κατάσταση της υγείας σου, είναι να κάνεις εξετάσεις.
Ο πρόεδρός σας, ο Μπαράκ Ομπάμα
ρίσκαρε όλο το πολιτικό του κεφάλαιο για το Σύστημα Υγείας Ομπάμα.
Ήμουν στο Σύστημα Υγείας.
Δεν μπορεί με τόσα νοσοκομεία και Πρώτες Βοήθειες παντού,
να με πονάει το στήθος μου,
και να πηγαίνω σπίτι, για υπνάκο κι ένα τζίντερ έιλ.
Κάποιος θα με δει.
Απλά θα σ' το χρωστάω.
Όταν βγήκε το Σύστημα Υγείας Ομπάμα, ρε φίλε, γράφτηκα αμέσως.
Δεν περίμενα καν αριθμό συμβολαίου.
Με το που έγραψε "εγκρίνεται", έφυγα για το γιατρό.
"Τι θα θέλατε;" "Μάγκα, θέλω πλήρεις εξετάσεις."
Ρωτάει, "Τι ασφάλιση έχετε;" Και γράφω, "Σύστημα Υγείας Ομπάμα".
Γιατί ο Ομπάμα νοιάζεται.
"Τώρα που έχω ασφάλιση,
θέλω ό,τι εξέταση υπάρχει στο νοσοκομείο, από το Α ως το Ζ.
Μην ξεχάσεις καμία.
Θέλω καρδιογράφημα EKG, EGG, Παπ τεστ, τα θέλω όλα, ρε.
Θέλω υπέρηχους, μαστογραφία, ποδο-γραφία, αγκωνο-γραφία.
Και κόκα. Μισό γραμμάριο καλλιγραφία!
Ό,τι έχεις σε -γραφία, το θέλω, μάγκα μου.
Αλλά η υγεία είναι πλούτος.
Δεν μπορείς να ξέρεις την κατάσταση της υγείας σου αν δεν κάνεις εξετάσεις.
Κάθε χρόνο, στα γενέθλιά μου, αυτό το δώρο κάνω στον εαυτό μου.
Πεθαίνουμε ακόμα από ασθένειες που έχουν πλήρη θεραπεία.
Κι είναι το πιο τρομακτικό όλων, γιατί ορισμένοι ξέρετε
ότι κάτι δεν πάει καλά με το σώμα σας, μα δεν πάτε.
Μου φαίνεται τελείως βλακεία να έχω πρόβλημα με το σώμα μου
και να μην κάνω απολύτως τίποτα γι' αυτό, να το αφήνω έτσι.
Και τελικά, σε τρέχουν στο νοσοκομείο και λέει ο γιατρός,
"Αν είχες έρθει τρεις βδομάδες νωρίτερα, αυτή η μαλακία θα ήταν μόνο στο αυτί σου."
"Τώρα πού έχει φτάσει;" "Στο πόδι σου."
"Πόσος καιρός μου μένει;" "Μέχρι αύριο."
Είναι το πιο τρομακτικό πράγμα. Κάνω εξετάσεις κάθε χρόνο.
Όπως και φέτος.
Έρχεται ο γιατρός. Λέω "Πώς τα πάω, γιατρέ;"
"Πήρα τις εξετάσεις σου.
Είναι όλα καλά εκτός από μια μικρή απόκλιση."
Και λέω "Τι εννοείς;" Λέει "έχεις ανεβασμένο PSA."
"Τι είν' αυτό;" του λέω, και απαντάει "Ο δείκτης του προστάτη σου.
Είσαι άντρας και Μαύρος και ο καρκίνος προστάτη είναι πολύ συχνός σε εσάς.
Πήγαινε ξανά στην υποδοχή
κλείσε άλλο ένα ραντεβού και έλα πίσω.
Θα σου κάνω εξέταση προστάτη μαζί με τις άλλες εξετάσεις.
Είμαι κλεισμένος για ενάμιση μήνα.
Μάλλον θα μπορώ να σε δω τότε."
Και λέω "Ξέχνα το, μάγκα. Ας το κάνουμε σήμερα."
Έχω Σύστημα Ομπάμα, μάγκα. Βάλ' το στο λογαριασμό.
Να τελειώνουμε πριν μας προλάβει το Σύστημα Υγείας των Ρεπουμπλικάνων.
Λέει, "Θες να το κάνεις σήμερα;" Του λέω, "Ναι, θέλω σήμερα."
Και αρχίζω να σηκώνω τα μανίκια.
Ναι, έτσι γέλασε κι αυτός.
Μου λέει, "Όχι, δεν γίνεται έτσι η εξέταση του προστάτη."
Ρωτάω "Πώς γίνεται;" Μου λέει "Γίνεται με πρωκτική εξέταση."
Και λέω "Δεν νομίζω να το διάλεξα αυτό με το Σύστημα Υγείας Ομπάμα.
Και δεν νομίζω ο Μπαράκ να θέλει να μου κάνει τέτοιο πράγμα."
Λέει, "Πήγαινε στο δίπλα δωμάτιο. Έχει μια ρόμπα πίσω από την πόρτα.
Γδύσου, φόρεσε τη ρόμπα και έλα πάλι εδώ για να κάνουμε την εξέταση.
Ένα θα σας πω, λαέ της Ουάσινγκτον,
όλη μου τη ζωή, ήμουν πλούσιος.
Δεν μιλάω για λεφτά.
Εννοώ ότι είμαι ευλογημένος από τον Θεό.
Βρίσκομαι στη γη 58 χρόνια.
Δεν έχω περάσει ούτε μια νύχτα σε νοσοκομείο.
Δεν έχω κάνει ποτέ εγχείριση.
Δεν έχω σπάσει τίποτα,
εκτός από τον καρπό μου, οδηγώντας ένα σκουριασμένο ποδήλατο δώρο του μπαμπά μου.
Δεν έχω ιδέα από νοσοκομεία.
Οπότε, όταν είπε να βγάλω τα ρούχα μου και να βάλω τη ρόμπα, το έκανα.
Και τη φοράω τη ρημάδα.
Αλλά ήταν μικρή. Δεν έκλεινε.
Οπότε, βγάζω το κεφάλι από την πόρτα και λέω
"Γιατρέ, χρειάζομαι μεγαλύτερη ρόμπα. Αυτή δεν κλείνει στην κοιλιά".
Λέει "Όχι, τη φοράς λάθος. Φόρεσέ την ανάποδα."
Λέω, "Τι στο διάολο;
Αφού σωστά τη φοράω!"
Γιατί αν είναι να βρίσκεται έξω το πουλί μου ή ο κώλος μου,
το πουλί μου ξέρει καλύτερα.
Ο κώλος ακολουθεί.
Και κάθε σημείο του σώματός μου ξέρει αυτόν τον κανόνα
Αν υπάρχει μόνο μία κάλτσα, το ένα πόδι την πάτησε.
Αυτή η αηδία μπαίνει στον κώλο μου
και αν είναι να κάνουμε πρωκτική εξέταση, τότε ξέρω ότι είναι σωστά φορεμένη.
Γιατί θα σηκώσεις αυτό το κέρατο και τότε θα ξέρω
ότι κάτι ετοιμάζεται.
Δεν θα στο αφήσω ανοιχτό για να μπεις όποτε σου γουστάρει.
Δεν ξέρω τι…
Δεν ξέρω αν οι ασθενείς σου
είναι με το κεφάλι κάτω και τον κώλο ψηλά αλλά εγώ δεν είμαι τέτοιος ασθενής.
Θέλω το πλεονέκτημα ή μία προειδοποίηση.
Δέκα, εννιά, οχτώ… Ω, διάολε!
Κρυώνει ο κώλος μου, λίγο.
Μάλλον είναι έτοιμος να το κάνει.
Ήξερα, λοιπόν, ότι είχα φορέσει σωστά τη ρόμπα.
Γυρίζω στο δωμάτιο κρατώντας το πουλί μου.
Και λέω, "Έτοιμος."
Μου λέει "Σου είπα ότι φοράς λάθος τη ρόμπα. Γύρισέ την".
Λέω "Με την καμία". Και λέει "Ξέχνα το. Σκύψε και κοίτα εκεί."
Του λέω, "Δεν μου άρεσε ο τόνος σου.
Βγάλε λίγο μπάσο από τη φωνή σου.
Είσαι μάλλον εκνευρισμένος για να ακουμπήσεις τον κώλο μου, τώρα.
Νομίζω, πρέπει να κλείσουμε άλλο ραντεβού.
Και αν συνεχίσεις να μου μιλάς έτσι, πρέπει να βάλω σώβρακο.
Δεν μου αρέσει να διαφωνώ ξεβράκωτος.
Εσύ φοράς σώβρακο. Εγώ γιατί να μην φοράω;
Τελικά έσκυψα και είπα "Έλα, να τελειώνουμε με αυτή την αηδία".
Και λέει ο μάγκας, "Κάτσε ακίνητος". Και λέω, "Διάολε!
Πρέπει να με πετύχεις στην κίνηση. Σου είπα ότι φοβάμαι.
Φοβάμαι και τρέμει το πόδι μου." Και κοιτάω πίσω μου και τον βλέπω
να βάζει τζελ σε τρία δάχτυλα.
Πετάγομαι πάνω. Μου λέει "Τι έγινε;"
Του λέω "Δείξε μου ποιο δάχτυλο θα χρησιμοποιήσεις.
Όχι το δάχτυλο με τη χοντρή άρθρωση.
Μην προσπαθήσεις να μου βάλεις το χοντρό, το δάχτυλο που τσάκισες στο φούτμπολ.
Αν προσπαθήσεις να μου βάλεις αυτό το πράγμα, θα σε βαρέσω.
Αυτό που ψάχνεις, το βρίσκεις και με το μικρό σου δαχτυλάκι.
Θα σε βαρέσω, γιατρέ. Και ρωτάω άλλη μια φορά.
Σίγουρα είναι ο μόνος τρόπος να τσεκάρεις τον προστάτη μου;
Γιατί, αν πάω σπίτι και το ψάξω στο Google και βρω ότι υπάρχει και άλλος τρόπος,
θα ξαναγυρίσω και θα φας πολύ ξύλο
μπροστά σε όλο τον εξοπλισμό του ιατρείου".
Οπότε σκύβω ξανά.
"Άντε. Να τελειώνουμε μ' αυτές τις αηδίες".
Μου σηκώνει τη ρόμπα και σκέφτομαι "Διάολε. Τώρα έρχεται".
Και τη σηκώνει, και μου το βάζει. Και είμαι σε φάση "Γαμώτο".
Λέει "Μην ανησυχείς. Δεν αργώ". Και του λέω "Δεν έχεις πολλή ώρα.
Κάνε γρήγορα και βρες αυτό που ψάχνεις".
Συνέχισε να κουνάει το δάχτυλο μέσα-έξω, στον κώλο μου.
Και λέω "Ξέχνα το. Βγάλε το δάχτυλο σου από 'κεί.
Αν έχω καρκίνο του προστάτη, άσ' τον εκεί.
Θα τα βρω με τον Κύριο.
Αλλά δεν θα κουνάς το δάχτυλο
μέσα-έξω, στον κώλο μου. Όχι άλλο, κύριε.
Βγάλε το δάχτυλό σου από τον κώλο μου αμέσως, κύριε.
Σταμάτα τώρα. Όταν λέω όχι, το εννοώ, κύριε".
Σηκώθηκα. Προσπάθησα να φτιάξω τη ρόμπα μου.
Έβγαζε το γάντι, προκλητικά
ένα-ένα δάχτυλο.
Με κοιτάει, μου δίνει ένα κουτί με χαρτοπετσέτες
και λέει "Σκουπίσου.
Ανέβασε το σώβρακο. Έλα μαζί μου, δίπλα".
Λέω, "Αυτός ο μάγκας μόλις με κακοποίησε.
Με βίασε!"
Αγόρασα και ένα μπλουζάκι "Με Τοο".
Πήγα και στη συνάντηση και είπα "Me Too, κορίτσια, συνέβη και σε μένα.
Θα σας πω τι μου συνέβη στο γραφείο του γιατρού.
Θα σας πω την ιστορία".
Έφυγα από το γραφείο του γιατρού, με τον κώλο μου να γλιστράει.
Μπήκα στο ασανσέρ.
Δεν τολμούσα να κοιτάξω άλλον άντρα στα μάτια.
Σκεφτόμουνα "Με βίασε, εκεί μέσα!"
Βλέπω έναν γκέι. Του λέω, "Είσαι στρατιώτης.
Μπορείς να χώσεις ολόκληρο πουλί. Εγώ ούτε το μικρό δαχτυλάκι.
Εσύ μπορείς. Είσαι σκληρός, φίλε".
Αν χώνεις ένα πουλί κάθε βράδυ…
Δεν είναι αστεία αυτά.
Και εμείς οι Μαύροι, διώξαμε τον Τραμπ
αλλά δεν το σκοτώσαμε, το καθίκι.
Πολιτικά, είναι ακόμα ζωντανός.
Οι λευκοί πιστεύουν σ' αυτόν, αμέσως μετά τον Χριστό.
Πιστεύουν σ' αυτόν.
Και λένε ψέμματα στους καλούς λευκούς.
"Σταματήστε την κλοπή.
Έκλεψαν ψήφους.
Απάτη. Αντικανονική ψήφος".
Ακούστε, Μαύροι φίλοι μου, δεν θέλω ποτέ να πείτε ότι η ψήφος σας δεν μετράει.
Είμαστε ο λόγος που έχουν αυτά τα προβλήματα,
κι οι Ρεπουμπλικάνοι αλλάζουν όλους τους κανόνες της ψηφοφορίας.
Επειδή εμφανιστήκαμε και ψηφίσαμε.
Το λέω στους λευκούς φίλους μου συνέχεια: "Αν θα πείτε ψέμματα στους Μαύρους,
βρείτε, έστω, ένα πιστευτό ψέμα, ρε μάγκες.
Θέλετε, δηλαδή, να πιστέψει ο κόσμος
ότι πήγαν οι Μαύροι και ψήφισαν δύο φορές;"
Κάνουμε πολλά εγκλήματα, αλλά δεν μπλεκόμαστε με τέτοια γραφειοκρατία.
Αλλά δεν μπορείς να πεις κάτι. Δεν μπορείς να πεις τίποτα σε έναν οπαδό του Τραμπ.
"Όχι ο Τραμπ μου", λένε. Το αγαπούν το καθίκι.
Με ρωτάει ο κόσμος "Τι είδους γυναίκα ψάχνεις στη ζωή σου;"
Και τους λέω "Μάγκες, ψάχνω μία που να είναι σαν οπαδός του Τραμπ.
Ό,τι και να της πουν για μένα, αυτή δεν θα πιστεύει τίποτα".
"Άκουσα πως τραβιέται με μια άλλη".
"Αυτά είναι ψευδείς ειδήσεις, μωρό μου.
Μην ακούς τα καθάρματα. Είναι εχθροί του κράτους".
Δεν είναι αστεία αυτά.
Κατάλαβα πόσο μεγάλη κουφάλα είναι ο Τραμπ, όταν ήρθε στην Ουάσινγκτον
και έστειλε κι όλα τα καθίκια εδώ, στις 6 Ιανουαρίου.
Τους είπε "Θα σας δω στις 6 Ιανουαρίου."
Και ήρθαν όλοι λες και ακολουθούσαν τον Μωυσή.
Με τέτοιο περπάτημα. Δεν έχω ξαναδεί τόσα τροχόσπιτα, τόσα αγροτικά,
και τόσες λευκές χωρίς δόντια.
Βρίσκονταν παντού.
Και τότε βγήκε και μίλησε.
Έβγαλε το γνωστό λόγο του ατρόμητου ηγέτη.
"Αυτή τι στιγμή, αυτοί εκεί μέσα προσπαθούν να επικυρώσουν την κλοπή.
Κι εσείς δεν κάνετε τίποτα. Κλέβουν την ψήφο σας.
Αν το επιτρέψετε αυτό που συμβαίνει εκεί, δεν θα έχετε πια πατρίδα.
Γι' αυτό θα πάμε στο Καπιτώλιο και θα τους σταματήσουμε.
Θα είμαι κι εγώ. Θα σας βρω εκεί".
Και ο Τραμπ πήγε σπίτι του.
O μάγκας ήταν στο τσαρδί του, αραχτός.
Οι λευκοί είχαν τρελαθεί, φίλε. Τα έσπαγαν όλα,
χτυπούσαν αστυνομικούς, σκαρφάλωναν σε τοίχους και τέτοια.
Τα έβλεπα στην τηλεόραση και το μόνο που ευχόμουν ήταν
"Θα ήθελα να είμαι αστυνομικός στο Καπιτώλιο, εκείνη τη μέρα".
Αν ήμουν εκεί, η φάση θα ήταν…
"Τι κάνεις;" Σώζω την δημοκρατία!
Αυτά τα καθίκια είναι παντού.
Αν δεν το χρησιμοποιείς το όπλο, δώσ' το μου.
Να και το κάθαρμα με τη σημαία της Ομοσπονδίας".
Κλικ, κλικ, κλικ.
Θα τους τσάκιζα.
Θα έπαιρνα τον δικό μου. "Σου είπα να έρθεις σαν φρουρός, σήμερα.
Δεν προλαβαίνω να πυροβολώ υποστηρικτές του Τραμπ.
Μη μου χτυπήσεις κάρτα. Θα κάνω υπερωρία σήμερα".
"Το όνομά σου;" Κρίσπους Άτταξ.
Πιστέψτε με, αν δούλευα εκεί, δεν θα είχαν φτάσει στις σκάλες.
"Σταματήστε την κλοπή!
Ο μαύρος δεν αστειεύεται. Πάμε πίσω, Μπίλι Μπομπ".
Ο Τραμπ δεν είχε καμία σχέση. Καρφί δεν του καίγεται.
Ήξερα ότι δεν είχε σχέση απ' όταν είπε στον ΜακΚέιν "δεν είσαι ήρωας πολέμου".
Και τον ρώτησαν "Γιατί;" Κι είπε "Γιατί αιχμαλωτίστηκε.
Προτιμώ τους στρατιώτες που δεν τους πιάνουν".
Ο Τζον ΜακΚέιν μισούσε αυτό το καθίκι μέχρι τη μέρα που πέθανε.
Λένε πως το μίσος δεν πρέπει να το παίρνεις στον τάφο.
Ο Τζον ΜακΚέιν ήταν σε φάση "Χέσε το". Και να σας πω κάτι ακόμα.
Αν είσαι υπέρ του Τραμπ, εναντίον του, ή κι αν είσαι ο Τραμπ
δες τον εαυτό σου στον καθρέφτη.
Ξέρεις ότι είσαι εντελώς καθίκι
όταν ένας μάγκας δεν σε θέλει στην κηδεία του.
Λένε πως τα τελευταία λόγια του ΜακΚέιν ήταν "Πείτε στο κάθαρμα να μην έρθει".
Και του λένε, "Και ο Χάρος;"
"Αν έρθει ο Τραμπ στην εκκλησία, θα βγω από το φέρετρο".
Τον έχω μπλοκάρει, όπως το Facebook".
Πείτε ό,τι θέλετε για τον Τζον ΜακΚέιν αλλά ο τύπος ήταν ήρωας πολέμου.
Αλήθεια λέω. Ο μάγκας ήταν αιχμάλωτος πολέμου, ρε φίλε.
Τον πυροβόλησαν, σε εχθρικό έδαφος
ενώ χτυπούσε τους Βιετκόνγκ, και μετά τον τσάκισαν.
Αν θέλετε να μάθετε τι πέρασε ο Τζον ΜακΚέιν,
απλά δείτε το πρώτο Ράμπο.
Του έβγαλαν τα νύχια, του έβαλαν μπαμπού στον κώλο.
Αν προσέξετε, ο μάγκας, ο Τζον ΜακΚέιν περπατάει έτσι.
Δεν μπορεί καν να χαιρετήσει. "Πώς είστε;"
Του άλλαξαν τα φώτα.
Αλλά ήταν άντρας με τα όλα του.
Ξέρετε ότι τον βασάνιζαν για πέντε χρόνια σερί;
Θα μπορούσε να φύγει γρήγορα γιατί ο πατέρας του ήταν ναύαρχος,
και θα έκαναν ανταλλαγή αιχμαλώτων,
και θα γύριζε σπίτι πιο γρήγορα, χάρη στον πατέρα του.
Πάνε κάτω στο μπουντρούμι βασανιστηρίων και του λένε,
"Έχουμε καλά νέα. Θα πας σπίτι σου, θα ξαναδείς την οικογένειά σου".
Τον αφήνουν ελεύθερο. Λένε "Πας σπίτι σου".
και ο Τζον ΜακΚέιν λέει "Δεν φεύγω." "Τι εννοείς;"
"Δεν φεύγω αν δεν ελευθερώσετε όλους τους στρατιώτες που βρίσκονται εδώ".
Και τότε του είπαν "Με τίποτα" και συνέχισαν να τον βαράνε.
Ήμουν στο στρατό, τότε. Είδαμε το βίντεο.
Είπαν "Αν σας πιάσουν αιχμάλωτους, έτσι πρέπει να φερθείτε."
Κι εγώ είπα, "Μήπως να την έκανα από τώρα;
Γιατί αυτό που έκανε ο Τζον δεν θα το έκανα ποτέ.
Αν έρθουν να με ελευθερώσουν,
θα πω στους άλλους φαντάρους, άντε παιδιά, τα λέμε.
Οι προσευχές μου εισακούστηκαν.
Αν έχεις γράμμα για την οικογένεια, δώσ' το να το πάω
αλλά θα μπω σ' αυτό το ελικόπτερο.
Κάποιος πρέπει να πει στον κόσμο τι μας έκαναν αυτοί οι σχιστομάτηδες
και ο Θεός διάλεξε εμένα.
Γιατί όχι;"
Δεν είναι αστεία αυτά. Δεν παίζω με την υγεία μου.
Η ζωή είναι ό,τι πιο πολύτιμο, και είναι και σύντομη.
Συνέχεια χάνουμε καλούς ανθρώπους.
Ναι. Χάσαμε τη Σίσλι Τάισον, στα 96 της.
Οι Μαύροι λένε, "πολύ νωρίς".
"Ποιος θα το περίμενε;" Και απαντάω "εγώ το περίμενα".
Όταν έγινε 88, έλεγα "Μήπως να κανόνιζες τις εκκρεμότητές σου;"
"Ποιος να το περίμενε;" Εγώ!
Όταν πήγε στα 89, έλεγα, "Σε ψάχνει ο Κύριος."
"Ποιος να το περίμενε;" Εγώ!
Όταν έγινε 92, έλεγα:
Σύντομα, πολύ σύντομα Θα συναντήσεις τον Κύριο
Όταν έγινε 94, είπα, "Μην πας στην εκκλησία.
Όταν σε δει εκεί ο Θεός, θα πει "Μια και είσαι εδώ,
μείνε εδώ".
Βλέπω κάποιους που γελάνε. Άντε στον διάολο.
Γελάστε και γιορτάστε το όταν ο κόσμος φτάνει στα 96.
Τότε είναι για να γελάμε και να λέμε αστειάκια.
Αλλά δεν έχει πλάκα όταν πεθαίνεις στα 26 σου κι αυτό είναι το πρόβλημά μας.
Πάντα δείχνω σεβασμό και στέλνω συλλυπητήρια.
Το χειρότερό μου ήταν όταν χάσαμε την Αρίθα Φράνκλιν.
Τη Βασίλισσα της Σόουλ.
Προσπάθησα να δείξω σεβασμό και να δω την κηδεία, αλλά δεν είχε τελειωμό.
Φώναζα στην τηλεόραση, "Αφήστε τη να φύγει.
Πρέπει να πάει στον Κύριο".
Η κηδεία κράτησε τόσο πολύ που μου έκοψαν τη δορυφορική.
Η κηδεία κράτησε όσο δύο συνεχόμενοι λογαριασμοί.
Με πήραν: "Γιατί δεν πληρώσατε τη δορυφορική;"
Είπα, "Βλέπω ακόμα την κηδεία.
Αφήστε τη να φύγει".
Δεν έχω ξανακούσει παπά να λέει ολόκληρη τη Βίβλο.
Ο μάγκας δεν άφησε ούτε ένα εδάφιο. Το κατάλαβα ότι θα μας έπαιρνε ώρα,
γιατί ο μάγκας ξεκίνησε λέγοντας, "Εν αρχή".
Και λέω, "Εν αρχή;"
Τι δουλειά έχουν ο Αδάμ και η Εύα με την κηδεία;
Αφήστε τη να φύγει. Πρέπει να συναντήσει τον Κύριο".
Το CNN ήταν εκεί. Άρχισαν να βγάζουν τα καλώδια.
"Άντε. Ας του δίνουμε από 'δώ.
Τρεις βδομάδες είμαστε εδώ.
Θα πρέπει να βγει και η εκπομπή του Ντον Λέμον".
Εγώ, να φωνάζω στην τηλεόραση "Αφήστε τη να φύγει".
Ήξερα ότι θα τραβήξει πολύ όταν η Αρίθα σηκώθηκε να αλλάξει φόρεμα.
"Θα φορέσω κάτι άλλο στο δεύτερο ημίχρονο της κηδείας".
Και λέω "Το δεύτερο ημίχρονο; Οι κηδείες έχουν ημίχρονο;"
Αφήστε τη να φύγει. Πρέπει να συναντήσει τον Κύριο".
Αυτή η κηδεία, ρε φίλε, κράτησε τόσο πολύ,
που, όταν έφτασε τελικά στις πύλες του παραδείσου,
ήρθε ένας άγγελος και της είπε, "Ο Θεός έφυγε.
Έχεις αργήσει τρεις εβδομάδες.
Σε κάλεσε στις 3 του μήνα και έχουμε 21.
Εντάξει, είσαι η βασίλισσα αλλά ο Βασιλιάς είναι αυτός.
Δεν μπορείς να τον έχεις στο περίμενε, Αρίθα.
Είναι έλλειψη σεβασμού.
Οπότε, θα πας στην κόλαση."
Τεράστια βλακεία, να πας στον παράδεισο
αλλά να χαζολογάς και ν' αργήσεις να πας στην πύλη.
Ξέρεις, κοιτάς τον πίνακα και "Να το όνομά μου. Τα κατάφερα!"
Βλέπεις τους δικούς σου να λένε, "Μάγκα, εσύ δεν μπαίνεις.
Και, εκεί που πας, θα έχει ζέστη, ρε φίλε.
Σου το έλεγα, να πηγαίνεις Κατηχητικό".
Πας χαλαρά. "Μάγκα μου, είμαι μέσα".
Και φτάνεις στην πύλη τους βλέπεις να κλειδώνουν.
Και λες, "Ώπα ρε μάγκα, εδώ είμαι.
Και δεν πάω πουθενά. Πρέπει να μπω.
Δεν μπορείς να με κλειδώσεις απ' έξω. Τι μαλακίες είναι αυτές;
Δεν μου είπες τι ώρα να έρθω στην πύλη. Αυτά είναι βλακείες.
Κοιτάς στα κλεφτά, μέσα. "Καλή φάση φαίνεται.
Όπως τα λέει η Βίβλος. Α-χα, μάγκα, θα μπω εκεί.
Και λες "Έλα ρε φίλε. Αυτά είναι βλακείες.
Έχω πρόσκληση από τον Ιησού".
Μετά λες "Ωραία είναι εκεί μέσα. Η μαμά μου τα κατάφερε;
Πήγε στον παράδεισο; Τα κατάφερε;
Της λες ότι είμαι εδώ απ' έξω;
Και πες της ότι αυτός ο άγγελος δεν με αφήνει να μπω. Βλακείες!"
Και έρχεται η μαμά σου και βλέπει ότι άργησες να πας στην πύλη,
και σε κάνει ρεζίλι.
Τι στο διάολο σου συμβαίνει; Με κάνεις και βρίζω κιόλας.
Άργησες. Έλα δω ρε γαμώτο. Άργησες να έρθεις".
"Συγνώμη, εγώ, στην ώρα μου ήρθα. Ο άγγελος φταίει.
Δεν με γουστάρει και λοιπά".
"Τσακίσου εδώ, πάω να βρω τον Ιησού, να δω αν μπορώ να σε βάλω μέσα.
Περίμενε εκεί, με τους άλλους ειδωλολάτρες".
"Λυπάμαι. Συγνώμη. Λυπάμαι πολύ".
Πας ξανά στην ουρά και περιμένεις μαζί με όλους όσους δεν μπήκαν.
"Μάλλον θα μπω.
Η μαμά είναι με τον Ιησού, μια ζωή ολόκληρη.
Ξέρω ότι έχει δικαίωμα συνοδού.
Α, η δική σου μαμά δεν μπήκε; Καθόλου;
Λυπάμαι, ρε φίλε.
Εγώ είμαι για να μπαίνω. Θα μπω.
Θες να πω σε κάποιον ότι είσαι εδώ;
Κανένας δικός σου δεν είναι μέσα;
Από όλους όσους ξέρεις, κανείς δεν τα κατάφερε;
Κανένας; Γάμησέ τα.
Α, να κι ο Ιησούς με τη μαμά μου. Τα λέμε, Τζόελ Ώστιν".
"Αυτή είναι η Βίβλος μου", λέει.
Ο γιος μου, μόλις έγινε 18.
Η καλύτερή μου γιατί είναι ένας από τα τρία που έχω.
Έχω τρία παιδιά και αυτός είναι ο τελευταίος.
Δέκα οχτώ χρονών και, όταν είσαι 50κάτι σαν κι εμένα,
και βλέπεις το παιδί σου να γίνεται 18,
είναι ευκαιρία να ζήσεις τη ζωή σου.
Το λέω στα παιδιά μου, συνέχεια,
"'Όταν γίνεστε 18, η σχέση μας αλλάζει".
"Γιατί, μπαμπά;" και απαντώ, "Να σας εξηγήσω.
Δεν είμαι πια κουβαλητής. Είμαι απλά σύμβουλος.
Αν έχετε κάποιο πρόβλημα τώρα, θα σας πω "Αυτό θα έκανα στη θέση σας.
Αλλά σας έχω μεγαλώσει σωστά, ρε μάγκες. Ξέρετε το σωστό.
Κλείστε την πόρτα, να μπορέσω να κάνω φάση με τη μέλλουσα μητριά σας".
Ναι, όταν τα παιδιά σου ενηλικιώνονται, τότε είναι που πρέπει να βρεις εσύ
όλα αυτά που ήθελες αλλά τα θυσίασες για να μεγαλώσεις τα παιδιά.
Το λέω σε όλον τον κόσμο, τα παιδιά είναι το ακριβότερο πράγμα
που μπορείς να αποκτήσεις στη ζωή σου,
γιατί, στη χειρότερη, σκοτώνουν τα όνειρά σου.
και, στην καλύτερη, ρε μάγκα, καθυστερούν τα όνειρά σου.
Γιατί πάντα βάζεις στην άκρη το δικό σου, για να τα μεγαλώσεις πιο σωστά.
Και όταν γίνονται 18, πρέπει να κάνεις το δικό σου.
Είσαι στο τελευταίο τέταρτο της ζωής σου.
Αλλά λίγοι το κάνουν.
Όταν τα παιδιά σας γίνονται 18, είστε ακόμα εκεί, λες και είναι έφηβοι.
Δεν σας κατηγορώ,
γιατί, τελικά, αφήνετε τα παιδιά να σας κουμαντάρουν.
Τα παιδιά πετάνε τις ενοχές στη μούρη σας.
Σε όλη τους τη ζωή μαζί σας, έχουν δει καταστάσεις
όπου ήσασταν στα χειρότερά σας και σας το πετάνε στη μάπα.
Ξέρουν, ότι υπήρχαν πράγματα που θέλατε να κάνετε γι' αυτά αλλά δεν καταφέρατε,
και νιώθετε ενοχές και τα παιδιά παίζουν με αυτό.
Και σας λέω, τώρα, ειλικρινά, από τα βάθη της καρδιάς μου,
στον διάολο, τα κωλόπαιδα.
Μην αφήνετε αυτά τα καθαρματάκια να σας τσακίσουν.
Το λέω χύμα. Αν έχετε κάνει τα πάντα όσο καλύτερα μπορούσατε
για να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά σας, είστε τέλειοι γονείς.
Μην αφήνετε αυτά τα μικρά αλητάκια να σας στενοχωρούν.
Και να πω και κάτι ακόμα.
Αν ένα δικό μου παιδί μου πει ότι δεν είμαι τέλειος γονιός,
απλά θα ρωτήσω το εξής:
"Τι θα πει ότι δεν είμαι τέλειος γονιός; Με ποιον με συγκρίνεις;
Ποιος είναι αυτός ο μυθικός Μαύρος άντρας που θα έκανε τις θυσίες που έχω κάνει εγώ
μόνο για σένα;
Σε πήγαινα σε δραστηριότητες, ερχόμουνα στους αγώνες μπάσκετ,
τρεις ώρες εκεί και δεν μπήκες να παίξεις καν.
Εγώ κι εσύ, στον πάγκο.
Ας μου έκανες ένα FaceTime για να δω αυτή τη βλακεία
που καθόσουνα εκεί σαν βοηθός προπονητή.
Και μια και άρχισες συγκρίσεις, ούτε εσύ είσαι κανένα τέλειο παιδί.
Παρά λίγο να χάσω τη δουλειά μου, με τις μαλακίες σου".
Να πάνε να γαμηθούν τα παιδιά.
Δεν είναι αστεία αυτά.
Πέρασα πολύ χρόνο μαζί με τον γιο μου και αυτό που κατάλαβα είναι
ότι τα παιδιά μας δεν είναι σαν κι εμάς.
Ο γιος μου, ας πούμε, δεν έχει καθόλου μαγκιά. Μηδέν. Νάδα. Τίποτα.
Του λέω, "Πάμε καμιά βόλτα, ρε Μαγκίτη".
Και μου λέει "Ποιος είναι ο Μαγκίτης, μπαμπά;"
"Μπες στο αμάξι, ρε βλαμμένο."
"Απλά ρωτάω ποιος είναι ο Μαγκίτης. Είναι φίλος σου;"
"Όχι, εσύ είσαι ο Μαγκίτης".
"Αφού εμένα με λένε Ναθάνιελ".
"Άνοιξε το στόμα. Θα πάρω δείγμα DNA για τεστ".
Καταλαβαίνετε. Δεν μπορείς να μεγαλώσεις τα παιδιά σου όπως μεγάλωσες εσύ.
Δεν υπάρχει τίποτα κοινό. Ο τρόπος που μεγαλώσαμε δεν ταιριάζει στα παιδιά μας.
Οι γονείς είμαστε από το κέντρο της πόλης αλλά μεγαλώνουμε παιδιά των προαστίων
οπότε όλα όσα έχουμε ζήσει δεν έχουν καμία σχέση
με αυτά τα μικρά χαζοφλωράκια που συζητάμε.
Και αν σηκώσεις χέρι, όπως τρώγαμε εμείς ξυλιές στον κώλο
από τους γονείς μας, αν το κάνεις στο παιδί σου
θα το πληγώσεις ψυχικά για όλη του τη ζωή, το αλητάκι.
Δεν τα αντέχουν αυτά. Ήθελα να τιμωρήσω το γιο μου.
Τον έστειλα στο δωμάτιό του και ο τύπος έγραψε σημείωμα αυτοκτονίας.
Ήταν τύπου "Μπαμπά, δεν ξέρω πόσο ακόμα θα το αντέξω αυτό.
Με πνίγουν οι τοίχοι".
Και λέω, "Αυτός ο τύπος δεν είναι για φυλακή."
Δεν αντέχει ούτε στο δωμάτιό του, που έχει και Xbox.
Δεν είναι αστεία αυτά.
Ο γιος μου έπαθε διάσειση πέφτοντας στο γρασίδι.
Τρεις εβδομάδες στο νοσοκομείο.
"Μα τι έπαθε;" ρωτούσαν. "Σκόνταψε στην αυλή", έλεγα.
Δεν είναι σαν κι εμάς, τα παιδιά.
Τους παίρνεις ποδήλατο και μαζί κράνος, προστασία για τους ώμους και τα γόνατα.
Ποδήλατο θα κάνεις ή θα παίξεις αμερικάνικο ποδόσφαιρο, ρε συ;
Δεν είναι σαν κι εμάς.
Στις κούνιες, στο πάρκο, κάναμε ολόκληρο κύκλο γύρω από τον στύλο.
Άντε να πεις σε αυτά τα παιδιά να κάνουν το ίδιο.
Θα γυρίσουν σπίτι με την αλυσίδα στον λαιμό.
Λες, "Έλα δω, ρε βλαμμένο".
"Μα γιατί; Εσύ είπες να…" "Τσακίσου έλα εδώ!"
Δεν είναι σαν κι εμάς.
Δεν μπορείς να τα αφήσεις στο αμάξι όταν κάνει ζέστη.
Η μάνα μου μας άφηνε στο αμάξι, με ζέστη.
Αλλά ήμασταν τόσο μάγκες που βγαίναμε
κι είχαμε και τον νου μας να ξαναμπούμε πριν γυρίσει.
"Έρχεται! Μπείτε όλοι μέσα.
Πού καθόμουνα εγώ; Σωστά.
Σωστά. Εδώ καθόμουν. Σωστά.
Στο διάολο να πάει!
Που θέλει τρεις ώρες για να αγοράσει τόνο κονσέρβα.
Τα παιδιά μας, αν τα αφήσεις στο αμάξι, θα πεθάνουν.
"Βγες έξω ρε βλαμμένο!"
"Μα είπες να μη βγω." "Μα έχει 80 βαθμούς εκεί μέσα, ρε βλάκα".
Καθίστε να ψοφήσετε στο αμάξι, βλαμμένα.
Να πάνε να πνιγούν τα παιδιά.
Αλλά στα παιδιά, δεν σηκώνουμε χέρι ποτέ.
Όταν τα παιδιά δεν φέρονται σωστά,
έχω βρει την Αχίλλειο πτέρνα τους.
Ξέρω ακριβώς τι να κάνω και πώς να φερθώ
όταν δεν φέρονται σωστά.
Βρήκα την μεγάλη τους αδυναμία.
Όχι, δεν είναι το κινητό. Όχι.
Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να κλείσεις το ρημάδι το Wi-Fi.
Για τα παιδιά είναι εξάρτηση, σαν το κρακ.
Δε λέω ψέμματα.
Φωνάζω το γιο μου να κατέβει, "Έλα κάτω ρε μάγκα."
Κάνει ότι δεν ακούει. Δεν τον φωνάζω δεύτερη φορά.
Αν δεν κάνει αυτό που του λέω, βγάζω το Wi-Fi από την πρίζα.
Και έρχονται αμέσως. "Μπαμπά, δεν έχουμε σήμα".
Σήμα, μπαμπά, σήμα! Έπαιζα Φορτνάιτ Χαλοουίν.
Μπαμπά, δεν έχουμε σήμα!"
Λέω "Τα 'παιξε το παιδί, σαν πρεζάκι κάνει."
"Δεν έχω σήμα, μπαμπά.
Και έπαιζα κάτι με Χαλοουίν φάση και τέτοια".
Και με ρωτάει "Εσύ, μπαμπά, έχεις σήμα;"
Και λέω "Εγώ έχω σήμα.
"Εγώ δεν έχω σήμα".
"Βγάλε τα σκουπίδια έξω, ρε.
Αν βγάλεις τα σκουπίδια, βλέπω το μέλλον σου με 5G.
Είμαι ο Έρθκουεϊκ. Σας αγαπάω όλους, όλη μέρα.
Έτσι είναι η φάση.
Νοτιοανατολικά, νότια, νοτιοανατολικά…
"Τι κάνεις εκεί;" "Σώζω την δημοκρατία".
Υποτιτλισμός: Ροζαλία Κατερέλου