Downloaded from YTS.MX
‪วันที่ 28 กรกฎาคม 1993
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ผมได้แสดงครั้งแรกในแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย
‪มีตลกผิวดำขับเล็กซัสมารับที่สนามบิน
‪ไม่ค่อยเห็นคนดำขับรถยี่ห้อนี้นะ
‪โดยเฉพาะคนที่เล่าเรื่องตลกเป็นอาชีพ
‪เราไปที่คอมเมดี้คลับที่เขาเป็นเจ้าของร่วม
‪นี่เป็นประสบการณ์พิเศษในอาชีพผมด้วย
‪หมอนี่ตัวพ่อ
‪ทั้งในและนอกเวที
‪นอกเวที ไอ้หมอนี่ม้วนปุ๊นรัวๆ อย่างคล่อง
‪ส่วนบนเวที…
‪เขายิ่งใหญ่เหมือนพลังแห่งธรรมชาติ
‪ที่จริงเขาเรียกตัวเอง ‪ตามชื่อภัยธรรมชาติเลยด้วย
‪คืนนี้ผมยินดีนำเสนอ
‪คอมเมดี้สเปเชียลแรกของเน็ตฟลิกซ์
‪ที่ผมเคยอำนวยการสร้าง
‪แต่ไม่ได้แสดง
‪ขอเสียงต้อนรับเอิร์ธเควกในเลเจนดารี
‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‪ว่าไง ดีซี เป็นไงกันบ้าง
‪โคตรใช่เลย
‪โคตรดีใจที่ได้กลับบ้าน
‪ดีใจที่ได้กลับบ้าน ‪ดีซีตะวันออกเฉียงใต้ ใช่แล้ว
‪โรงเรียนมัธยมปลายบาลู
‪มันต้องอย่างนี้ ดีซีของแท้
‪พวกเขาบอกผมว่า
‪"เราจะจัดคอมเมดี้สเปเชียลนี้ ‪คุณอยากแสดงที่ไหน"
‪จะแสดงที่ไหนก็ได้ในโลก
‪ผมว่า "ไม่ ผมอยากกลับบ้าน"
‪ผมอยากกลับบ้านมาดูว่ามันเป็นยังไง
‪ให้ตายสิ รู้สึกดีเป็นบ้า หวังว่าพวกคุณจะรู้สึกดีนะ
‪ผมรู้สึกดีเพราะผมฉีดวัคซีนแล้ว
‪ใช่ ขอบอกเลย ผมฉีดตั้งแต่มันผลิตออกมา
‪แถวยาวจนเหมือนแถวรับสมัครงาน
‪ผมต่อแถวโคตรยาวนั่น
‪คิดว่า "คงไม่หมดซะก่อนนะ"
‪ดูเหมือนจะหมดแล้วเลย
‪มีคุณยายคนนึงอายุ 89 อยู่ข้างหน้าผม
‪ผมผลักแกออกไปเลย
‪"ไปเถอะ ยาย ยายอยู่จนคุ้มแล้ว
‪ยายมีปัญหามากกว่าไวรัสโคโรนา
‪ยายถือไม้เท้านั่งรถเข็น
‪นี่ยายเห็นแก่ตัวอยู่นะ
‪ยายควรสวดหาพระเจ้าอยู่ที่บ้าน
‪ยายเห็นแก่ตัวสุดๆ"
‪คุณบอกคนดำไม่ได้ว่าคุณฉีดยาแล้ว
‪พวกเขามองคุณเหมือนคุณทรยศ
‪"แกฉีดของนั่นเข้าตัวเหรอ คุณพระ
‪ปัดโธ่เว้ย ไม่จริงน่า
‪ไม่จริงน่า
‪ทำไปได้ยังไง"
‪ผมตอบ "วิธีเดียวกับที่แก ‪สูดโคเคนเข้าจมูกนั่นแหละ
‪ทีแกไม่เห็นมีปัญหากับผงขาว ไอ้เวร
‪แต่ฉันดันผิดที่เชื่อเฟาชี่
‪แกได้ยาจากพ่อค้าในห้องน้ำคลับ"
‪คุณเห็นพวกเขาสูบปุ๊น ‪มวนเดียวกับอีกแปดคนหน้าตาเฉย
‪ส่งต่อไปเรื่อยๆ
‪"ทีแกยังยอมเสี่ยง
‪แต่ฉันดันผิดที่ฟังเฟาชี่"
‪ผมมีญาติคนนึง ไอ้เบื๊อกนี่อยู่ในมิชิแกน
‪เขาโทรหาผมว่า "เควก ฉันได้ข่าวร้าย"
‪"มีอะไร" ‪เขาว่า "ฉันได้ข่าวว่าแกฉีดยาพิษนั่นเข้าตัว
‪แกทำไปได้ยังไง" ‪ผมตอบ "พวก แกอยู่ในฟลินต์
‪และแกเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
‪ทีแกยังไม่มีปัญหาที่ตัวแกโดนน้ำโสโครกนั่น"
‪พวกนั้นควรละอายใจซะบ้างนะ
‪คุณมาจากดีซี คุณมีเรื่องให้เสี่ยงมากกว่าวัคซีน
‪รู้ไหมว่ามีผู้หญิงกี่คนที่ผมอึ๊บที่มีไข้อยู่
‪ผมว่า "คุณป่วยจริงๆ นะ
‪นึกว่าคุณไม่อยากซั่มกับผมซะแล้ว
‪เดี๋ยวผมซื้อยาแก้หวัดให้คุณตอนเช้า
‪หายเร็วๆ นะ หายเร็วๆ"
‪ผมแค่อยากให้ไอ้พวกเวรนั่นคงเส้นคงวา
‪พวกนั้น… ไม่ ใช้เอเนอร์จี้เดียวกัน
‪กับอาการอื่นๆ ทั้งหมดในร่างกายคุณ
‪ไวรัสโคโรนาไม่ใช่สิ่งเดียว ‪ที่ระบาดอยู่ในชุมชนของเรา
‪ผมอยากให้คุณระวังตัว ‪พวกปากว่าตาขยิบข้างนอกนั่น…
‪มีคนที่สวมหน้ากากแผ่นเดียว ‪นานติดต่อกัน 18 เดือน
‪ไม่ได้หาหมอฟันมา 18 ปีแล้ว
‪ใช้ฟันเคี้ยวแค่ข้างซ้าย
‪รู้ว่าใช้ฟันข้างขวาไม่ได้
‪เวลาแปรงฟันตอนเช้า ‪ในอ่างอย่างกับมีคนฆ่ากันตาย
‪เขาพยายามซ่อนหลักฐาน ‪เหมือนในสารคดีอาชญากรรม
‪ลูกๆ เข้ามายืนดู
‪บอกว่า "พ่อฮะ ขอผมกิน ‪ขนมสีแดงนั่นที่พ่อกินบ้างสิ"
‪"พ่อไม่ได้กินขนม" ‪"พ่อกินขนมอยู่"
‪ไอ้ตอแหล
‪ขอร้อง คงเส้นคงวาหน่อย
‪ภายนอกดูดีเชียว
‪รองเท้าจอร์แดน ต่างหูเพชร ภายนอกไร้ที่ติ
‪ข้างใน ความดันเลือดสูงปรี๊ด
‪เป็นเบาหวานประเภทสอง สาม สี่ ห้า
‪ยังไปต่อแถวซื้อแซนด์วิชไก่ของป๊อปอายส์
‪สวาปามไปสี่อัน "ไม่รู้ทำไมถึงเวียนหัวแฮะ
‪ฉันกินยาแก้แพ้ไปแล้ว"
‪"ยาแก้แพ้ไม่ช่วยโรคหลอดเลือดสมอง ‪ไอ้สันขวาน
‪ไม่ใช่ทุกอย่างเป็นเพราะภูมิแพ้นะมึง ‪ไม่ใช่ทุกอย่างเป็นเพราะภูมิแพ้"
‪แขนซ้ายชา "เป็นอะไร"
‪"อ๋อ แปลว่าเสาร์นี้ฝนจะตกน่ะ"
‪"พูดห่าอะไร เสาร์นี้ฝนจะตก
‪แขนแกไม่ใช่นักพยากรณ์อากาศ ไปหาหมอซะ"
‪คุณรู้ว่าพวกนั้นคือใคร
‪มีประกันรถ แต่ไม่มีประกันสุขภาพ
‪เขาไปเที่ยวคลับ "ดูรถใหม่ฉันสิ พวก
‪คุ้มครองครอบคลุม ไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย"
‪"แล้วตับแกล่ะ" ‪"ปล่อยให้พระเยซูตัดสิน
‪ท่านรู้ใจฉัน"
‪สุขภาพที่ดีคือความมั่งคั่ง
‪ถ้าไม่เรียนรู้อะไรระหว่างโรคระบาดนี้
‪กระเป๋านั่นก็ไม่มีค่าถ้าไม่มีสุขภาพที่ดี
‪คุณต้องรู้สภาวะสุขภาพของคุณ
‪และวิธีเดียวที่คุณจะรู้
‪สภาวะสุขภาพของคุณคือการตรวจร่างกาย
‪ประธานาธิบดีของคุณ บารัค โอบาม่า
‪ยอมเสี่ยงต้นทุนทางการเมืองทั้งหมดของเขา ‪เพื่อโอบาม่าแคร์
‪ผมมีประกันโอบาม่าแคร์
‪ไม่มีทางที่พวกนั้นจะใส่โรงพยาบาล ‪กับห้องฉุกเฉินทั้งหมดนั่นไว้ในนั้น
‪แล้วในอกผมมีอะไรผิดปกติ
‪ผมจะกลับบ้านไปงีบแล้วดื่มน้ำขิง
‪หมอต้องมาตรวจผม
‪ผมแค่ต้องติดหนี้คุณ
‪พอโอบามาแคร์ประกาศใช้ ‪ผมก็สมัครเลย ผมกรอกข้อมูล
‪ไม่รอเลขกรมธรรม์ด้วยซ้ำ
‪ทันทีที่บอกว่า "อนุมัติ" ‪ผมก็ตรงไปหาหมอทันที
‪"คุณมาทำอะไร" ‪"ผมมาตรวจร่างกายเต็มรูปแบบ"
‪เขาถาม "คุณมีประกันที่ไหน" ‪ผมเขียน "โอบามาแคร์"
‪เพราะไอ้หมอนั่นแคร์
‪"ตอนนี้ผมมีประกันแล้ว
‪ผมอยากตรวจทุกอย่าง ‪ที่มีบริการในโรงพยาบาลนี้ เอาให้ครบ
‪อย่าข้ามอะไรทั้งนั้น
‪ผมอยากตรวจอีเคจี อีจีจี มะเร็งปากมดลูก ‪เอาแม่งให้ครบ
‪และตรวจอัลตราซาวนด์ ตรวจเต้านม ‪เต้ารับ เต้าเสียบ
‪เต้าบน เต้าล่าง
‪มีกี่เต้าเอาให้ครบ"
‪แต่สุขภาพที่ดีคือความมั่งคั่ง
‪คุณจะไม่รู้สภาวะสุขภาพถ้าไม่ไปตรวจร่างกาย
‪ผมให้สิ่งนั้นเป็นของขวัญวันเกิดตัวเองทุกปี
‪เรายังตายเพราะโรคที่มีทางรักษาหายสนิทแล้ว
‪และมันเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลก ‪เพราะคนบางคน
‪คุณรู้ว่าร่างกายมีอะไรผิดปกติ แต่คุณไม่ไปหาหมอ
‪ส่วนตัวแล้ว ‪ผมไม่อยากให้ร่างกายผมมีอะไรผิดปกติ
‪แล้วผมไม่ทำอะไรสักอย่าง ‪จากนั้นก็ปล่อยมันไว้เฉยๆ
‪แล้วสุดท้ายก็ถูกรีบพาส่งโรงพยาบาล ‪ให้หมอบอกว่า
‪"ถ้าคุณมาเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ‪เชื้อนั่นคงอยู่แค่ในหูคุณ"
‪"ตอนนี้มันอยู่ไหน" ‪"ในเท้าคุณ"
‪"ผมอยู่ได้อีกนานแค่ไหน" ‪"พรุ่งนี้"
‪มันคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลก ‪ผมตรวจร่างกายทุกปี
‪ปีนี้ก็เหมือนกัน
‪หมอเข้ามา ผมถามว่า "ผมเป็นไงบ้าง หมอ"
‪เขาตอบ "หมอได้ผลแล็บของคุณแล้ว
‪ทุกอย่างดูดี มีความผิดปกติเล็กๆ อย่างเดียว"
‪ผมถาม "อะไร" ‪เขาบอก "ค่าพีเอสเอของคุณสูง"
‪ผมถาม "มันคืออะไร" ‪เขาบอก "มันคือสภาวะต่อมลูกหมากของคุณ
‪เพราะคุณเป็นชายผิวดำ ‪ชุมชนของคุณมีคนมากมายเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก
‪หมออยากให้คุณกลับออกไปหาพนักงานต้อนรับ
‪ทำนัดอีกครั้งแล้วกลับมาใหม่
‪หมอจะตรวจต่อมลูกหมาก ‪พร้อมกับตรวจร่างกายคุณ
‪หมอมีนัดค้างอยู่ประมาณเดือนครึ่ง
‪ป่านนั้นก็น่าจะได้ตรวจคุณแล้ว"
‪ผมว่า "ช่างแม่ง ตรวจกันวันนี้เลย
‪ผมมีโอบามาแคร์โว้ย ใส่ลงบิลไปเลย
‪ตรวจซะให้เสร็จ ‪ก่อนจะมีรีพับลิกันแคร์มาแทน"
‪เขาว่า "คุณอยากตรวจวันนี้เหรอ" ‪ผมบอก "ใช่ ผมอยากตรวจวันนี้"
‪ผมเลยเริ่มม้วนแขนเสื้อขึ้น
‪เออ หมอก็หัวเราะแบบนั้นเลย
‪เขาว่า "ไม่ เราไม่ตรวจต่อมลูกหมากแบบนั้น"
‪ผมถาม "หมอตรวจยังไง" ‪เขาว่า "เราตรวจทางทวารหนัก"
‪ผมตอบ "ผมว่า ‪โอบามาแคร์ของผมไม่ครอบคลุมข้อนั้นนะ"
‪ผมว่า "บารัคคงไม่ทำแบบนั้นให้ผมหรอก"
‪หมอบอก "เข้าไปอีกห้องนึง ‪มีเสื้อคลุมอยู่หลังประตู
‪ถอดเสื้อผ้าออก สวมเสื้อคลุม ‪แล้วกลับออกมา เราจะได้ตรวจกัน"
‪ขอบอกพวกคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ ชาวดีซีของผม
‪ผมร่ำรวยมาทั้งชีวิต
‪และผมไม่ได้พูดถึงเงิน
‪ผมพูดถึงความร่ำรวยด้วยพรจากพระเจ้า
‪ลืมตาดูโลกมา 58 ปี
‪ผมไม่เคยนอนโรงพยาบาลสักคืน
‪ไม่เคยผ่าตัด
‪ไม่เคยกระดูกหัก
‪นอกจากข้อมือนี่ ‪ตอนขี่จักรยานโกโรโกโสที่พ่อให้ผมมา
‪ผมไม่รู้ห่าอะไรเลยเรื่องโรงพยาบาล
‪พอหมอบอกให้ผมไปถอดเสื้อผ้า ‪แล้วสวมเสื้อคลุม ผมก็ทำตาม
‪ผมสวมเสื้อคลุมนั่น
‪แต่มันเล็กเกินไป ปิดไม่มิด
‪ผมเลยยื่นหน้าไปหลังประตูแล้วบอกว่า
‪"นี่ หมอ ผมอยากได้เสื้อคลุมใหญ่กว่านี้ ‪เสื้อเวรนี่ปิดพุงผมไม่มิด"
‪เขาบอก "ไม่ คุณสวมผิดทาง หันอีกด้าน"
‪ผมว่า "ให้ตายสิ
‪ผมรู้ว่าผมสวมเสื้อคลุมนี่ถูกแล้ว"
‪เพราะถ้าให้เลือกเปิดจู๋หรือเปิดตูด
‪จู๋ผมเข้าใจดีแล้ว
‪ตูดได้สิทธิ์นั้นเสมอ
‪และทุกส่วนในร่างกายผมรู้กฎนั้น
‪ถ้าผมมีถุงเท้าข้างเดียวก็ช่างเท้าแม่ง
‪ถุงเท้านั่นต้องใช้ปิดร่องตูด
‪และถ้าเราจะตรวจทวารหนัก ‪ผมก็รู้ว่าผมสวมเสื้อถูกแล้ว
‪เพราะหมอจะต้องเลิกเสื้อขึ้นให้ผมรู้
‪ว่ากำลังจะเริ่มตรวจ
‪ผมไม่ปล่อยทางเปิดโล่งให้หมอ ‪บุกเข้ามาตอนไหนก็ได้ตามใจหรอก
‪ไม่รู้นะว่าหมอมี…
‪ไม่รู้ว่าหมอมีคนไข้ประเภทไหน
‪ที่ยอมก้มหัวชูตูด ‪แต่ผมไม่ใช่คนไข้ประเภทนั้น
‪ผมต้องมีคำเตือนล่วงหน้า
‪สิบ เก้า แปด… ฉิบหายละ
‪เริ่มหนาวตูดแล้วไง
‪ถึงเวลาให้เขาลงมือแล้วแน่ๆ
‪ผมเลยรู้ว่าผมสวมเสื้อถูกแล้ว
‪ผมเดินออกไป มือปิดจู๋ไว้
‪บอกว่า "ผมพร้อมแล้ว"
‪เขาบอก "บอกแล้วไง ‪คุณสวมเสื้อคลุมผิดทาง หันอีกด้าน"
‪ผมบอก "ไม่มีทาง" ‪เขาว่า "ช่างแม่ง ก้มลงแล้วมองไปทางนั้น"
‪ผมว่า "ผมไม่ชอบวิธีที่หมอพูด
‪หมอต้องใช้เสียงเข้มน้อยกว่านี้
‪หมอโมโหเกินไปหน่อยที่จะตรวจตูดผมตอนนี้
‪ผมว่าเราต้องเลื่อนนัดกันใหม่
‪และถ้าหมอจะยังเถียงผมต่อแบบนี้ ‪ผมก็ต้องสวมกางเกงใน
‪ผมไม่ชอบเถียงกับใครถ้าไม่ได้สวมกางเกงใน
‪ทีหมอยังสวมกางเกงใน ทำไมผมสวมบ้างไม่ได้"
‪แล้วผมก็ก้มลง "เร็วเข้า ‪รีบจัดการให้จบๆ ไปซะ"
‪หมอสั่งว่า "อยู่นิ่งๆ" ผมบอก "ตายโหง
‪หมอต้องตรวจตอนที่มันขยับอยู่นี่แหละ ‪บอกแล้วไงว่าผมกลัว
‪ขาผมสั่นเพราะผมกลัวอยู่" ‪ผมก็เลยเหลียวไปด้านหลัง
‪ไอ้หมอเวรนี่ทาเจลบนนิ้วสามนิ้ว
‪ผมลุกพรวดขึ้นเลย เขาถาม "เป็นอะไรไป"
‪ผมว่า "ขอดูหน่อยว่าหมอจะใช้นิ้วไหน
‪ห้ามใช้นิ้วที่มีข้อนิ้วมหึมานั่นนะ
‪ห้ามสอดข้อนิ้วโคตรใหญ่ใส่ตูดผม ‪ข้อนิ้วแบบนักฟุตบอลของหมอน่ะ
‪ผมอัดหมอแน่ถ้าขืนแหย่นิ้วนั่นเข้ามา
‪นิ้วก้อยหมอน่าจะเจออะไรที่หมอหาอยู่ได้
‪ผมอัดหมอแน่ ผมขอถามอีกครั้งเดียวนะ
‪แน่ใจนะว่านี่เป็นวิธีเดียว ‪ให้หมอตรวจต่อมลูกหมากผม
‪เพราะถ้าผมกลับบ้านไปค้นกูเกิล ‪แล้วเจอวิธีตรวจแบบอื่น
‪ผมจะกลับมาอัดหมอให้น่วมแม่ง
‪ต่อหน้าอุปกรณ์ทั้งหมดนี่"
‪แล้วผมก็ก้มกลับลงไป
‪"เร็วเข้า ตรวจให้เสร็จๆ ซะที"
‪เขาเลิกเสื้อผมขึ้น ‪ผมว่า "ตายโหง เอาแล้วไง"
‪เขาเลิกเสื้อขึ้นแล้วเปิดซิงผม ‪ผมงี้แบบ "อู้ย แม่เจ้าโว้ย"
‪เขาว่า "ไม่ต้องห่วง ไม่นานหรอก" ‪ผมบอก "หมอไม่มีเวลานานหรอก
‪รีบๆ หาอะไรที่หมอหาอยู่ซะ"
‪เขาขยับนิ้วเข้าออกจากตูดผมไม่หยุด
‪ผมว่า "ช่างแม่ง เอานิ้วออกไปจากตูดผมซะ"
‪ถ้าผมเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากก็ปล่อยมันไว้
‪ผมจะปล่อยให้พระเจ้าตัดสินใจ
‪แต่หมอจะไม่ควงนิ้ว
‪เข้าออกตูดผมแบบนี้ต่อแล้ว
‪เอานิ้วออกไปจากตูดผมเดี๋ยวนี้เลย
‪หยุดเดี๋ยวนี้ ไม่ก็คือไม่"
‪ผมลุกขึ้น หมอพยายามจัดเสื้อคลุมผม
‪เขาถอดถุงมือออกแบบยั่วยวน
‪ทีละนิ้วๆ
‪มองหน้าผม ส่งกล่องทิชชูให้ผม
‪บอกว่า "เช็ดเนื้อเช็ดตัวซะ
‪สวมกางเกงใน ตามหมอเข้าไปอีกห้อง"
‪ผมว่า "ไอ้บ้านี่เพิ่งทำร้ายผมนะ
‪ผมถูกข่มขืน"
‪ผมไปซื้อเสื้อ "ฉันด้วย" มา
‪ผมไปเข้ากลุ่มบำบัด ‪ผมงี้แบบ "ฉันด้วย อีหญิง ฉันด้วย
‪พวกคุณจะได้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมในห้องตรวจ
‪ผมมีเรื่องมาเล่า"
‪ผมออกจากห้องตรวจแบบตูดลื่นปรื๊ด
‪ไถลไปจนถึงลิฟต์
‪ไม่กล้ามองหน้าผู้ชายคนอื่นด้วยซ้ำ
‪ผมงี้แบบ "เขาเปิดซิงผมในนั้น"
‪เจอหนุ่มเกย์คนนึง ผมบอก "คุณคือทหารหาญ
‪คุณรับจู๋ได้ ผมรับนิ้วก้อยยังไม่ได้
‪คุณรับได้ทั้งท่อน คุณโคตรอึด
‪ถ้าคุณรับจู๋อยู่ทุกคืน…
‪ไม่ใช่เล่นๆ นะ
‪และพวกเราคนดำโหวตทรัมป์ออกไปแล้ว
‪แต่เราไม่ได้ฆ่าไอ้หอกหักนี่
‪เขายังไม่ตายไปจากแวดวงการเมือง
‪คนขาวศรัทธาเขารองจากพระเยซูเจ้า
‪พวกนั้นโคตรศรัทธาเขา
‪พวกเขาโกหกคนขาวที่ดี
‪"หยุดปล้นคะแนน
‪พวกนั้นปล้นคะแนนเสียง
‪ฉ้อโกง ทุจริตการเลือกตั้ง"
‪คนดำฟังนะ ผมไม่อยาก ‪ให้พวกคุณพูดว่าคะแนนเสียงของคุณไม่มีค่า
‪สาเหตุที่เรามีปัญหาพวกนี้
‪ที่พรรครีพับลิกันเปลี่ยนกฎ ‪การเลือกตั้งทั้งหลายแหล่
‪ก็เพราะเราออกไปเลือกตั้ง
‪ผมบอกเพื่อนๆ ผิวขาวอยู่ตลอด ‪"ถ้าจะโกหกเรื่องคนดำ
‪อย่างน้อยก็ใช้คำโกหกที่น่าเชื่อหน่อย พวก
‪อยากให้คนทั้งโลกเชื่อว่า
‪พวกคนดำไปที่หน่วย ‪แล้วลงคะแนนสองรอบงั้นเหรอ"
‪เราก่อคดีเยอะแยะ ‪แต่เราไม่แหยมกับงานเอกสารโว้ย
‪แต่คุณพูดอะไรไม่ได้ ‪คุณพูดเรื่องทรัมป์กับผู้สนับสนุนทรัมป์ไม่ได้
‪"ไม่ใช่ทรัมป์ของฉัน" พวกนั้นรักทรัมป์ฉิบหาย
‪คนถามผมอยู่เรื่อย ‪"คุณมองหาผู้หญิงแบบไหนให้ชีวิตคุณ"
‪ผมตอบ "ผมหาผู้หญิงที่เหมือนผู้สนับสนุนทรัมป์
‪ไม่ว่าจะได้ยินเรื่องอะไรเกี่ยวกับผม ‪นางก็ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น"
‪"ฉันได้ข่าวว่าเขามีสาวอีกคน"
‪"ข่าวปลอมจ้ะที่รัก ข่าวปลอม
‪อย่าไปฟังอีพวกนั้น มันเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน"
‪ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ
‪ผมรู้ว่าทรัมป์คือโคตรของโคตรแมงดา ‪ตอนที่เขามาที่นี่
‪แล้วส่งพวกเวรตะไลนั่นมาที่นี่ในวันที่ 6 มกราคม
‪เขาบอกพวกแม่งว่า ‪"มาเจอผมที่นี่วันที่หกมกราคม"
‪พวกมันโผล่มาอย่างกับเขาคือโมเสส
‪ทยอยกันมา ผมไม่เคยเห็นรถบ้าน ‪รถกระบะ ผู้หญิงผิวขาวที่ไม่มีฟัน
‪เยอะแยะขนาดนี้
‪เต็มไปหมด
‪แล้วเขาก็ออกมาพูด
‪กล่าวปราศรัย ‪ตาแก่ผู้นำคนกล้าของไอ้พวกนั้น
‪"ตอนนี้พวกเขาอยู่ในนั้น ‪พยายามรับรองการปล้นคะแนน
‪คุณไม่ทำอะไรเลย ‪พวกนั้นปล้นคะแนนเสียงของคุณ
‪ถ้าคุณยอมให้สิ่งที่เกิดขึ้นในนั้นเกิดขึ้น ‪คุณจะไม่มีประเทศ
‪ทีนี้สิ่งที่เราจะทำ ‪เราจะเดินไปที่รัฐสภาแล้วหยุดพวกเขา
‪ผมจะไปกับคุณ ผมจะไปเจอคุณที่นั่น"
‪ทรัมป์กลับบ้าน
‪กลับไปนอนชิลอยู่ที่บ้านซะงั้น
‪พวกคนขาวคลุ้มคลั่ง ทำลายข้าวของ
‪รุมซ้อมตำรวจ ปีนกำแพงเป็นลิงเป็นค่าง
‪ผมดูข่าวทีวี หวังอยู่เรื่องเดียวว่า
‪"ผมอยากเป็นตำรวจรัฐภา ‪ที่ไปทำงานในวันนั้นจัง"
‪ถ้าผมอยู่ที่นั่น ผมคง…
‪"ทำอะไรน่ะ" ‪"กอบกู้ประชาธิปไตย
‪ไอ้พวกเวรนี่อยู่ทุกที่เลยโว้ย
‪ถ้าจะไม่ใช้ปืนก็เอามาให้ฉัน
‪ไอ้เบื๊อกนั่นที่ถือธงสมาพันธรัฐ"
‪กริ๊กๆ กระสุนหมด
‪ผมคงสอยมันร่วงหมด
‪ผมคงโทรหาลูกชาย ‪"บอกแล้วว่าให้มาเป็นยามที่นี่
‪พ่อกำลังยิงผู้สนับสนุนทรัมป์ในเวลางาน
‪อย่าเพิ่งให้ออกเวร วันนี้จะทำโอที
‪"ชื่ออะไร ไอ้หนู" ‪"คริสปัส แอตทัคส์"
‪เชื่อเถอะ ถ้าผมทำงานอยู่ ‪พวกนั้นคงร่วงลงบันไดไปแล้ว
‪"หยุดปล้นคะแนน
‪หมอนี่เอาจริงว่ะ ถอยไป บิลลี่ บ็อบ"
‪ทรัมป์ใจดำ เขาไม่สนห่าอะไรทั้งนั้น
‪ผมรู้ว่าเขาใจดำตอนที่เขาบอก ‪จอห์น แมคเคนว่า "คุณไม่ใช่วีรบุรุษสงคราม"
‪คนถาม "ทำไม" ‪"เพราะเขาถูกจับตัวไปน่ะสิ
‪ผมชอบทหารที่ไม่โดนจับ"
‪จอห์น แมคเคนเกลียดไอ้เวรนั่นจนวันตาย
‪ว่ากันว่าเราไม่ควรเอาความแค้นลงหลุมไปด้วย
‪จอห์น แมคเคนบอก "ช่างแม่ง" ‪ผมจะบอกอะไรให้
‪ถ้าคุณเห็นด้วยกับทรัมป์ ‪ต่อต้านทรัมป์ หรือถ้าคุณคือทรัมป์
‪คุณจะมองตัวเองในกระจก
‪คุณรู้ว่าคุณเป็นคนระยำ
‪เวลาที่คนไม่อยากให้คุณไปงานศพเขา
‪ว่ากันว่าคำสั่งเสียของจอห์น แมคเคนคือ ‪"บอกไอ้ห่านั่นว่าอย่ามางาน"
‪คนถาม "แล้วยมทูตล่ะ"
‪"ถ้าเขาเดินเข้าโบสถ์ ผมจะลุกออกจากโลง"
‪"โห เขาบล็อกหมอนั่นอย่างกับเฟซบุ๊ก"
‪อยากพูดอะไรก็พูดเรื่องจอห์น แมคเคน ‪แต่เขาคือวีรบุรุษสงคราม
‪ผมบอกเลย เขาเคยเป็นเชลยสงคราม
‪เขาโดนยิงหลังแดนข้าศึก
‪ตอนสู้กับทหารเวียดกง แล้วพวกนั้นก็ทรมานจอห์น
‪ถ้าคุณอยากรู้ว่าจอห์น แมคเคนผ่านอะไรมา
‪คุณแค่ต้องดูแรมโบภาคแรก
‪พวกนั้นถอดเล็บเขา ทิ่มไม้ไผ่ใส่ก้น
‪เวลาคุณเห็นจอห์น แมคเคน เขาเดินแบบนี้
‪เขาตะเบ๊ะไม่ได้ด้วยซ้ำ "สวัสดี"
‪พวกมันทรมานจอห์น
‪แต่สิ่งที่ทำให้เขาเป็นชายชาตรี
‪รู้ไหมว่าจอห์น แมคเคน ‪โดนทรมานอยู่ห้าปีติดต่อกัน
‪เขาจะออกมาก่อนก็ได้ ‪เพราะพ่อเขาเป็นพลเรือเอก
‪และพวกเขาจะแลกตัวเชลยกัน
‪ให้เขาได้กลับบ้านก่อนกำหนด ‪เพราะตำแหน่งของพ่อ
‪ลงไปหาจอห์น แมคเคนที่ห้องทรมานแล้วบอกว่า
‪"ฟังนะ เรามีข่าวดีมาบอก ‪คุณจะได้กลับบ้านไปอยู่กับครอบครัว"
‪พวกนั้นปล่อยเขาแล้วบอก "คุณจะได้กลับบ้าน"
‪จอห์น แมคเคนบอก "ผมไม่ไป" ‪"คุณพูดอะไร"
‪"ผมไม่ไปถ้าคุณไม่ปล่อย ‪ทหารคนอื่นทั้งหมดที่อยู่ในนี้กับผม"
‪พวกนั้นบอก "ไม่มีทาง" แล้วกลับไปซ้อมเขาต่อ
‪ผมเคยเป็นทหาร พวกเขาเปิดเทปให้เราดู
‪บอกว่า "คุณควรเป็นเชลยแบบนี้ถ้าคุณถูกจับไป"
‪ผมบอก "ปลดผมเลยดีกว่า
‪เพราะผมจะไม่มีวันทำสิ่งที่จอห์นทำ
‪เพราะถ้าเขาปล่อยตัวผม
‪ผมจะมองหน้าทหารคนอื่นๆ ‪แบบว่า 'แล้วเจอกันนะ
‪พระเจ้าได้ยินคำภาวนาฉันแล้ว
‪เอาจดหมายมา ฉันจะส่งให้ครอบครัวนาย
‪แต่ฉันจะพาตูดดำๆ นี่ขึ้นเฮลิคอปเตอร์
‪ต้องมีใครไปแฉว่าพวกเหี้ยมนี่ทำอะไรเราบ้าง
‪และพระเจ้าเลือกฉัน
‪เขาจะไม่ไปเหรอ'"
‪นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ ‪ผมไม่ทำเป็นเล่นเรื่องสุขภาพ
‪ชีวิตคือสิ่งล้ำค่าที่สุดของคุณ ‪เพราะชีวิตมันสั้น พวก
‪เราเสียคนดีๆ ไป
‪ใช่ เราสูญเสียซิซิลี ไทสัน อายุ 96
‪คนดำบอกว่า "เร็วเกินไป"
‪"ใครจะรู้" ผมว่า "ผมรู้"
‪พอเธออายุ 88 ผมก็ว่า ‪"คุณควรเตรียมเอกสารไว้ได้แล้ว"
‪"ใครจะรู้" ผมนี่ไงรู้
‪พอเธออายุ 89 ผมก็ว่า "พระเจ้าตามหาคุณอยู่"
‪"ใครจะรู้" ผมรู้
‪พอเธออายุ 92 ผมว่า
‪อีกไม่นานแล้ว คุณจะได้พบพระองค์
‪พอเธออายุ 94 ผมบอก "อย่าไปโบสถ์นะ
‪พอพระเจ้าเห็นคุณที่นั่น ‪พระองค์จะบอกว่า "ในเมื่อเจ้ามาแล้ว
‪อยู่ต่อเลย"
‪ผมเห็นคุณบางคนอยากหัวเราะ ช่างหัวแม่ง
‪คุณอยากหัวเราะและฉลอง ‪เมื่อพวกเขาอยู่ได้ถึง 96 ปี
‪นั่นคือเวลาให้หัวเราะและยิงมุก
‪มันไม่ตลกเมื่อคุณตายตอน 26 ‪และนั่นแหละปัญหาของเรา
‪ผมไว้อาลัยอยู่ตลอด
‪ครั้งที่ทำผมใจสลาย ‪คือตอนที่เราสูญเสียอารีธา แฟรงคลิน
‪ราชินีเพลงโซล
‪พยายามไว้อาลัยและดูพิธีศพ ‪แต่งานศพนานเป็นบ้า
‪ผมเอาแต่ตะโกนใส่ทีวี "ปล่อยเธอไป
‪เธอควรได้ไปอยู่กับพระเจ้า"
‪งานศพนานจนผมโดนตัดสัญญาณเคเบิล
‪ผมว่า "งานศพยาวทะลุสองรอบบิลเลย"
‪พวกเขาโทรหาผม "ทำไมคุณไม่จ่ายค่าเคเบิล"
‪ผมบอก "ผมยังอยู่ที่งานศพ
‪ปล่อยเธอไป"
‪ผมไม่เคยเห็นบาทหลวงเทศน์พระคัมภีร์ทั้งเล่ม
‪เขาไม่ข้ามสักบท ผมรู้ว่าเราจะอยู่ที่นั่นอีกนาน
‪เพราะเขาออกมาเริ่มพูดว่า "ในปฐมกาล"
‪ผมว่า "ปฐมกาลเนี่ยนะ
‪อดัมกับอีฟเกี่ยวอะไรกับงานศพ
‪ปล่อยเธอไป เธอควรได้ไปอยู่กับพระเจ้า"
‪นักข่าวซีเอ็นเอ็นอยู่ที่นั่น พวกเขาเก็บข้าวของ
‪"เร็วเข้า ไปจากที่นี่กันเถอะว่ะ
‪เราอยู่ที่นี่มาสามอาทิตย์แล้ว
‪ตอนนี้ดอน เลมอนน่าจะออกทีวีอยู่"
‪ผมเอาแต่ตะโกนใส่ทีวี "ปล่อยเธอไป"
‪ผมรู้ว่ามันนานตอนอารีธาลุกขึ้นมาเปลี่ยนชุด
‪"ฉันจะสวมชุดอื่นในครึ่งหลังของงานศพ"
‪ผมว่า "ครึ่งหลังเหรอ ‪ใครมีช่วงพักครึ่งในงานศพเนี่ย
‪ปล่อยเธอไป เธอควรได้ไปอยู่กับพระเจ้า"
‪งานศพนั่นนานมาก ‪จัดงานในดีทรอยต์อยู่นานมาก
‪กว่าเธอจะไปถึงประตูสวรรค์
‪เทวดาก็มาที่ประตูแล้วบอกว่า "พระเจ้าไปแล้ว
‪เจ้าควรมาตั้งแต่สามอาทิตย์ก่อน
‪เจ้าตายตั้งแต่วันที่สาม นี่วันที่ 21
‪ข้ารู้ว่าเจ้าคือราชินี แต่เขาคือราชา
‪เจ้าปล่อยให้พระเจ้ารอไม่ได้ อารีธา
‪ไม่เคารพกันเลย
‪เจ้าต้องตกนรก"
‪คงบรรลัยน่าดูถ้าคุณได้ขึ้นสวรรค์
‪แต่มัวโอ้เอ้อยู่จนไปถึงประตูสาย
‪คุณมองกระดาน "ชื่อฉันอยู่บนนั้น ‪ฉันได้ขึ้นสวรรค์เว้ยเฮ้ย"
‪คุณเห็นเพื่อนบางคน "แกไม่ได้เข้าไปว่ะ
‪เฮ้ย พวก ได้ข่าวว่าที่ที่แกไปจะร้อนนะ
‪บอกแล้วว่าให้ศึกษาพระคัมภีร์"
‪คุณไม่รีบร้อน "ฉันได้ขึ้นสวรรค์เว้ย"
‪พอคุณไปถึงประตู เห็นเขาล็อกมัน
‪คุณก็ "เดี๋ยวก่อน พวก ผมมาแล้ว
‪ผมจะไม่เอาเท้าออก ผมควรได้เข้าไป
‪คุณปล่อยผมไว้ข้างนอกไม่ได้ ‪นี่มันเรื่องงี่เง่าอะไร
‪คุณไม่ได้บอกว่าต้องมาถึงประตูกี่โมง ‪นี่มันงี่เง่าแล้ว
‪คุณชะเง้อเข้าไป "ข้างในดูดีนะ
‪สวรรค์เหมือนที่ไบเบิลบรรยายเป๊ะเลย ‪ไม่ พวก ผมจะเข้าไป"
‪คุณจะบอก "เถอะน่า พวก นี่มันงี่เง่า
‪ผมอยู่ในรายชื่อของพระเยซู"
‪คุณว่า "ข้างในสวยจริงๆ แม่ผมอยู่ด้วยไหม
‪แม่ได้ขึ้นสวรรค์ไหม ได้เหรอ
‪ฝากบอกแม่ได้ไหมว่าผมอยู่ข้างนอกนี่
‪บอกแม่ด้วยว่าเทวดานี่ ‪ไม่ยอมให้ผมเข้าไป โคตรงี่เง่าเลย"
‪ถ้าแม่คุณมาเห็นคุณมาถึงประตูสาย
‪แม่ด่าคุณเละแน่ๆ
‪"แกเป็นบ้าอะไร ทำให้ฉันต้องพูดจาหยาบคาย
‪แกมาช้า ไสหัวไปทางนั้นเลย แกมาถึงช้าเอง"
‪"ผมขอโทษ ผมมาตรงเวลา มีเทวดาองค์นึง
‪เขาเกลียดผม"
‪"ไสหัวไปทางนั้นระหว่างที่ฉัน ‪ไปถามพระเยซูว่าจะพาแกเข้ามาได้ไหม
‪ไปยืนตรงนั้นกับพวกนอกรีตคนอื่นๆ ซะ"
‪"ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ"
‪คุณกลับไปยืนรอด้านข้างกับคนอื่นๆ ที่ไม่ได้เข้าไป
‪"ฉันว่าฉันจะได้เข้านะ
‪แม่ฉันรู้จักพระเยซูมาทั้งชีวิต
‪ฉันรู้ว่าแม่จะพาเข้าไปได้
‪แม่นายไม่ได้เข้าเหรอ ไม่เหรอ ไม่ได้เลยเหรอ
‪พวก เสียใจที่ได้ยินแบบนั้น
‪ฉันจะได้เข้าไปแล้ว ฉันจะเข้าไป
‪พอฉันเข้าไป ‪อยากให้ฉันบอกใครไหมว่านายอยู่ตรงนี้
‪นายไม่รู้จักใครที่ได้ขึ้นสวรรค์เหรอ
‪จากคนรู้จักทั้งหมด ‪ไม่มีใครที่คิดว่าจะได้ขึ้นสวรรค์เลยเหรอ
‪สักคนเนี่ยนะ โคตรแย่
‪พระเยซูกับแม่ฉันมาแล้ว ‪ไว้เจอกันใหม่ โจเอล ออสตีน"
‪"นี่ไบเบิลของผม"
‪ลูกชายผมเพิ่งอายุครบ 18 ปี
‪วันที่ดีที่สุดในชีวิตเลย ‪เพราะเขาเป็นลูกหนึ่งในสามคนของผม
‪ผมมีลูกสามคน เขาเป็นคนสุดท้อง
‪อายุ 18 และในฐานะคนวัย 50
‪พอเราเห็นลูกอายุครบ 18 ปี
‪นั่นคือโอกาสให้เราได้ใช้ชีวิต
‪ผมบอกลูกๆ อยู่ตลอด
‪"พอลูกอายุ 18 ‪ความสัมพันธ์ของเราก็เปลี่ยนไปแล้ว"
‪"ยังไงฮะ พ่อ" ‪ผมบอก "ให้พ่ออธิบายนะ
‪พ่อไม่ใช่คนหาเลี้ยงอีกต่อไป พ่อคือที่ปรึกษา
‪พอลูกมีปัญหา พ่อจะบอกว่า ‪'พ่อจะทำแบบนี้ถ้าพ่อเป็นลูก'
‪แต่ลูกถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ตัดสินใจดีๆ ละ
‪ปิดประตูซะ ‪พ่อกับว่าที่แม่เลี้ยงของลูกจะได้ซั่มกัน"
‪ฟังนะ พอลูกของเรากลายเป็นผู้ใหญ่ ‪ก็ได้เวลาให้เราฉกฉวย
‪สิ่งที่เราอยากทำ ‪ที่เราเสียสละไปเพราะต้องเลี้ยงดูลูกๆ
‪ผมบอกคนอื่นอยู่ตลอด ลูกคือสิ่งที่ราคาแพงที่สุด
‪ที่คุณเคยซื้อ ที่คุณเคยมีในชีวิต
‪เพราะอย่างมากที่สุด ลูกคือตัวทำลายความฝัน
‪อย่างน้อยที่สุด ลูกคือตัวชะลอความฝัน
‪เพราะเราหยุดสิ่งที่เราอยากทำไว้ ‪เพื่อดูแลพวกเขาให้เติบโต
‪แล้วพอลูกอายุ 18 ‪ก็ถึงเวลาให้เราทำสิ่งที่เราต้องทำ
‪เพราะเราอยู่ในช่วงท้ายของชีวิตแล้ว
‪แต่ไม่ใช่พวกคุณบางคน
‪คุณยังอยู่ในชีวิตลูกเมื่อพวกเขาอายุ 18 ‪เหมือนพวกเขายังเป็นวัยรุ่น
‪และผมไม่โทษคุณส่วนใหญ่หรอก
‪เพราะคุณปล่อยให้เด็กพวกนี้ควบคุมคุณ
‪เพราะพวกเด็กๆ ทำให้คุณรู้สึกผิด
‪พวกเขาอยู่ในชีวิตคุณและเห็นบางเวลา
‪ที่คุณอยู่ในจุดตกต่ำที่สุด ‪แล้วพวกเขาก็เอาเรื่องนั้นมาตอกย้ำคุณ
‪พวกเขารู้ด้วยว่ามีสิ่งที่คุณ ‪อยากทำเพื่อพวกเขาที่คุณทำไม่ได้
‪และคุณรู้สึกผิด และพวกเขาเอามาเล่นงานคุณ
‪และผมขอบอกคุณตอนนี้เลย จากก้นบึ้งในใจผม
‪ช่างแม่ง
‪อย่าปล่อยให้ไอ้เด็กเวรพวกนี้เล่นงานคุณ
‪ผมจะบอกคุณเลย ‪ถ้าคุณทำทุกอย่างสุดความสามารถแล้ว
‪เพื่อหาเลี้ยงลูกๆ คุณ ‪คุณคือพ่อแม่ที่โคตรยอดเยี่ยม
‪อย่าปล่อยให้ไอ้เด็กเวรพวกนี้ทำให้คุณรู้สึกแย่
‪ผมขอบอกคุณแม่งเดี๋ยวนี้
‪ผมละอยากให้ลูกสักคน ‪บอกผมว่าผมไม่ใช่พ่อที่โคตรยอดเยี่ยม
‪ผมมีคำถามให้ข้อเดียว
‪"ถ้าพ่อไม่ใช่พ่อที่ยอดเยี่ยม ‪ลูกเปรียบเทียบพ่อกับใคร
‪ใครคือชายผิวดำในจินตนาการคนนี้ ‪ที่ลูกคิดว่าจะเสียสละแบบพ่อ
‪และทำทั้งหมดนี้เพื่อลูกแบบพ่อ
‪พาลูกไปทำกิจกรรมต่างๆ ‪ไปดูลูกแข่งบาสเกตบอล
‪นั่งอยู่สามชั่วโมง และลูกไม่ได้ลงแข่งด้วยซ้ำ
‪พ่อกับลูกนั่งอยู่บนม้านั่ง
‪ลูกเฟซไทม์มาให้พ่อดูเกมงี่เง่านี่ก็ได้
‪นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างกับลูกเป็นผู้ช่วยโค้ช
‪ในเมื่อเราเปรียบเทียบกันอยู่ ‪ลูกก็ไม่ใช่ลูกที่โคตรดีนักหรอก
‪พ่อเกือบตกงานเพราะต้องมาเลี้ยงลูกอยู่"
‪ช่างหัวเด็กพวกนี้
‪ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ
‪ผมได้ใช้เวลาอยู่กับลูกชาย ‪และมันทำให้ผมเรียนรู้ว่า
‪ลูกของเราไม่เหมือนกับเรา
‪ลูกชายผมไร้ไหวพริบสุดๆ ไม่มีเลย โบ๋เบ๋
‪ผมบอกเขาวันก่อน "ไคลด์ ไปนั่งรถเล่นกัน"
‪ไอ้เด็กนั่นถาม "ไคลด์คือใครฮะ พ่อ"
‪"ขึ้นรถเถอะน่า"
‪"ผมแค่อยากรู้ว่าไคลด์คือใคร เพื่อนพ่อเหรอ"
‪"ไม่ใช่โว้ย แกไงไคลด์"
‪"ผมชื่อนาธาเนียล"
‪"อ้าปากซิ ขอตรวจดีเอ็นเอหน่อย"
‪คุณต้องเข้าใจ ‪คุณเลี้ยงลูกแบบที่พ่อแม่เลี้ยงคุณไม่ได้
‪มันใช้ไม่ได้ วิธีที่พ่อแม่เลี้ยงเรา ‪ไม่มีผลอะไรกับลูกเราเลย
‪คุณต้องเข้าใจว่า ‪เราเป็นพ่อแม่ในตัวเมืองที่เลี้ยงเด็กชานเมือง
‪ทุกอย่างที่เราผ่านมาใช้ไม่ได้
‪กับไอ้เด็กเปราะบางพวกนี้ที่เราเลี้ยงดูอยู่
‪คุณลองตีลูก แค่ฟาดไปแบบที่
‪พ่อแม่เคยฟาดคุณ ลองตีลูกแบบนั้น
‪คุณจะทำให้ไอ้เด็กเปราะบางพวกนี้ ‪มีแผลใจไปทั้งชีวิต
‪พวกเขาทนไม่ได้ ‪ผมแค่พยายามลงโทษลูกชาย
‪ไล่เขาขึ้นห้อง ‪เด็กเปรตนี่เขียนจดหมายลาตายเลย
‪เขาอยู่ในห้อง "พ่อฮะ ‪ผมไม่รู้ว่าผมจะทนได้นานแค่ไหน
‪ผนังเริ่มบีบเข้ามาแล้ว"
‪ผมว่า "เด็กนี่เข้าคุกไม่ได้แน่"
‪เขาอยู่ในห้องตัวเองกับเกมเอ็กซ์บ็อกซ์ยังไม่ได้
‪ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ
‪ลูกชายผมสมองกระเทือนเพราะล้มบนพื้นหญ้า
‪อยู่โรงพยาบาลตั้งสามอาทิตย์
‪"นี่ เกิดอะไรขึ้นกับเขา" ‪ผมตอบ "เขาสะดุดล้มหลังบ้าน"
‪พวกเขาไม่เหมือนเรา
‪ถ้าซื้อจักรยานให้ลูก ‪คุณต้องซื้อหมวกกันน็อก สนับไหล่ สนับเข่า
‪"นี่จะเล่นฟุตบอลหรือขี่จักรยานวะ"
‪พวกเขาไม่เหมือนเรา
‪เราเคยไปสวนสาธารณะ ‪นั่งชิงช้า แล้วแกว่งข้ามเสา
‪ลองปล่อยเด็กพวกนี้นั่งชิงช้า ‪และพยายามแกว่งข้ามเสาดูสิ
‪ได้มีโซ่พันคอกลับลงมา
‪คุณว่า "ลงมาจากบนนั้นเลย"
‪"ทำไม ก็พ่อบอกให้ข้าม…" ‪"ลงมาสิโว้ย…"
‪พวกเขาไม่เหมือนเรา
‪ทิ้งไว้ในรถไม่ได้ตอนอากาศร้อน
‪แม่เราทิ้งเราไว้ในรถตอนอากาศร้อน
‪เราแค่ฉลาดพอให้หนีออกมา
‪แล้วมองประตูดูว่าแม่จะออกมาเมื่อไหร่
‪"แม่มาแล้ว กลับขึ้นรถ กลับขึ้นไป
‪ใช่แล้ว ผมนั่งอยู่ตรงนี้
‪แม่พูดถูก ผมอยู่ตรงนี้ แม่พูดถูก"
‪ช่างแม่ง
‪ซื้อปลาทูน่าใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วโมงหรอก
‪ลูกเราแค่รออยู่ในรถแล้วตายไป
‪"ลงมาจากรถสิโว้ย"
‪ก็พ่อบอกว่า "อย่าลงมา" ‪"ร้อนตับจะแตก ไอ้งั่งเอ๊ย"
‪ตายในรถ โง่ฉิบหาย
‪ช่างหัวเด็กพวกนี้
‪แต่คุณไม่ต้องตีลูกหรอก
‪ถ้าลูกคุณไม่ทำสิ่งที่ควรทำ
‪ผมจะเจอจุดอ่อนของพวกเขา
‪ผมรู้ดีว่าจะหาอะไรเจอ จะหาเจอได้ยังไง
‪ถ้าพวกเขาไม่ทำอะไรก็ตามที่ควรทำ
‪หาจุดอ่อนของพวกเขา
‪ไม่ ไม่ใช่มือถือ ไม่
‪สิ่งเดียวที่ต้องทำคือปิดไว-ไฟแม่งซะ
‪พวกเขาติดของนั่นอย่างกับติดยา
‪ผมไม่ได้โกหกนะ
‪ลูกชายผมจะอยู่ชั้นบน ‪ผมเรียกเขา "ลงมาข้างล่าง"
‪เขาทำเป็นไม่ได้ยินผม ผมไม่เรียกเขาซ้ำ
‪ถ้าเขาไม่ทำอะไรที่ควรทำ ‪ผมก็แค่ถอดปลั๊กไว-ไฟ
‪ลงมาทันที "พ่อฮะ เราไม่มีสัญญาณ"
‪"สัญญาณ พ่อฮะ สัญญาณ ‪ผมเล่นฟอร์ตไนต์ฮาโลวีนอยู่
‪พ่อฮะ ผมไม่มีสัญญาณ"
‪ผมว่า "ไอ้เด็กนี่สติแตกแล้ว ดูมันสิ"
‪"ผมไม่มีสัญญาณ พ่อฮะ
‪มันมีฮาโลวีนอยู่ในเกมด้วยนะ"
‪เขามองหน้าผม "พ่อฮะ พ่อมีสัญญาณไหม"
‪ผมว่า "พ่อมีสัญญาณ"
‪"ผมไม่มีสัญญาณ"
‪"เอาขยะออกไปทิ้งซะ
‪ถ้าลูกเอาขยะออกไปทิ้ง ‪พ่อมีสัญญาณห้าจีรอให้ลูกอยู่"
‪ผมคือเอิร์ธเควก ผมรักพวกคุณทั้งวัน
‪มันต้องอย่างนี้
‪ตะวันออกเฉียงใต้ ตะวันออกเฉียงใต้…
‪"ทำอะไรน่ะ" ‪"กอบกู้ประชาธิปไตย"
‪คำบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี