Downloaded from YTS.MX
Pomysły w mojej głowie
zaczynają się od prostego
Official YIFY movies site: YTS.MX
„Chcę zobaczyć to słodkie stworzenie na ekranie”.
Potem znajduję znaczenie, metafory i tematy,
które wyznaczają kierunek prac.
Ale wszystko zaczyna się od stwierdzenia: „Są słodkie”
i „Byłoby super, gdyby się stały ogromne”.
Jestem podekscytowana.
- Jak ma na imię panda? - Tenzin.
Samiczka jest starsza, tak?
Nie wiedziałam, że są takie małe.
Prawdziwe pandy rude są urocze.
Domee Shi REŻYSERKA
To główny powód, dla którego chciałam zrobić o nich film.
Widzę całkiem spory brzuszek.
Mają cylindryczny kształt ciała, długie, puchate ogony
Rona Liu SCENOGRAFKA
i wyciągnięty pyszczek.
Ogon ma około 45 centymetrów.
Przypominają trochę kota, szopa albo niedźwiedzia.
Danielle Feinberg EFEKTY WIZUALNE
Mają też coś z małpy.
Spójrz tylko.
Są samotnikami.
Właściwie się ze sobą nie porozumiewają.
Są jak nastolatki.
- Podoba mi się długi... - Ten jest stary.
Znalazłam wiele podobieństw
między pandami rudymi a Mei i jej historią.
Pandy małe są bardzo przywiązane do mamy.
Przesypiają całe dnie.
Jedzą bambus, choć nie powinny,
bo daje za mało składników odżywczych.
Przypominają mi leniwe nastolatki,
które całymi dniami jedzą chipsy i śpią.
Naturalnie występują w Chinach.
Poza tym są czerwono-białe,
więc niby chińskie, ale też w kolorze kanadyjskiej flagi.
Dlatego idealnie się nadają
do historii o chińsko-kanadyjskiej nastolatce.
Jestem Meilin Lee.
Odkąd skończyłam 13 lat, robię swoje.
Tworzę własne ruchy, całodobowo, przez wszystkie dni w roku.
To nie wypanda jest o Mei,
chińsko-kanadyjskiej dziewczynce, która mieszka w Toronto w 2002 roku.
To specyficzna historia.
To opowieść o mamie i córce.
Najprościej mówiąc, film jest o dorastaniu,
odkrywaniu, kim jesteś, i akceptowaniu tego.
- Mei- - Mei...
Idę!
Życie Mei całkowicie się zmienia, gdy pewnego ranka
odkrywa, że jest ogromną, dwuipółmetrową pandą czerwoną,
i uświadamia sobie: „Mogę kontrolować tę transformację”.
„Jeśli zachowam całkowity spokój, nawet do końca życia,
„pozostanę człowiekiem i wszystko będzie dobrze”.
Tak.
Ale w życiu tak nie jest.
Cholera.
Mamo!
AKCEPTACJA PANDY
Panda ruda jest, ogólnie rzecz biorąc, metaforą magicznego dojrzewania.
Widzimy jak dziewczynka,
która myślała, że ma wszystko pod kontrolą,
nagle staje się wielkim, włochatym i śmierdzącym
emocjonalnym wrakiem.
4*TOWN na zawsze?
Ta panda jest niesamowicie urocza.
To samo można powiedzieć o nastoletnim etapie życia.
W pewnym sensie to najgorszy czas.
Już nie dziecko, ale jeszcze nie osoba dorosła.
Ta biedna dziewczynka spogląda w lustro
i widzi, że wszędzie ma włosy, nieładnie pachnie,
jest duża i nie mieści się w drzwiach.
Panda Mei tylko w połowie sprawuje kontrolę.
Świetnie się bawi, a potem następuje zmiana o 180 stopni.
A to
bardzo mi przypomina moje nastoletnie lata.
Ałuuga!
Tu chodzi o ciało, o emocje,
o to, czy potrafię to zaakceptować, nauczyć się tego.
„Czy wciąż potrafię kochać siebie,
„wiedząc, że stałam się kimś, do kogo nie przywykłam?”
- Wszystko idzie zgodnie z planem. - Jest dobrze.
PRACOWNIA TO NIE WYPANDA
Pierwszy raz w mojej karierze
wszystkie najważniejsze stanowiska na planie zajmują kobiety.
To stwarza zupełnie inną atmosferę.
Niesamowicie pracuje się
w zespole złożonym z samych kobiet.
Całą moją karierę uczestniczyłam w spotkaniach,
na których byłam jedną z nielicznych kobiet.
Teraz siedzimy, planujemy, a w pokoju są wyłącznie kobiety.
To zwariowane i zupełnie nowe doświadczenie.
W tym filmie wszystko jest inne.
Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie, nie zaczynając od Domee.
To dobra dziewczyna. Ja taka byłam.
Pierwszy raz zetknęłam się z Domee,
gdy obejrzałam jeden z jej dziesięciosekundowych klipów animowanych.
Byłam na studiach, a ona opublikowała go na swoim blogu.
To był chomik tańczący, twerkujący do piosenki K-pop.
„Kim jest ta dziewczyna?
„Pewnie kiedyś zostanie bardzo zabawną reżyserką”.
Zaczynając pracę nad filmem,
byłam zdeterminowana, żeby zrobić coś innego.
Poświęcimy na to cztery czy pięć lat życia.
To musi być coś wielkiego.
Jestem Domee Shi, reżyserka Wypandy.
Odkąd zaczęliśmy tworzyć ten film,
łamiemy konwencje, przyprawiamy ludzi o śmiech non stop, przez cały rok.
Prawnie rzecz biorąc, od 9.00 do 17.00, 261 dni w roku.
NAJLEPSZA PRODUCENTKA
wypanda
Na tym planie nosimy, co chcemy,
mówimy, co chcemy,
i nie wahamy się robić spontanicznych gwiazd,
gdy coś nas poruszy.
Domee to żywioł.
Pierwszy raz reżyseruje film pełnometrażowy.
Dawno nie pracowałam z młodą reżyserką
i jest cudownie.
Podsumowując, witam na planie To nie wypanda!
WYPANDA
Światło. Ciemniej.
Coś to dało? Tak.
- Witam wszystkich. - Zignorujcie kamerę.
- Nie ma jej. - Nie patrzcie tutaj.
Praca nad filmem była jak maraton.
Przez pierwsze kilka lat zespół tworzyłam ja,
Julia, nasza scenarzystka,
Julia Cho SCENARZYSTKA
nadzorca ciągłości zdjęć, Rosie Sullivan,
jej ekipa, Nick, nasz montażysta.
MONTAŻYSTA
I pracowaliśmy nad rolkami.
Miałam wrażenie, że to statek piracki,
bo wszyscy pracowaliśmy i pociliśmy się nad rysunkami,
a celem było wywołanie reakcji reżyserki.
Zaczęłam z nią pracować i bardzo szybko
poczułam, że ta kobieta jest niezwykła.
W dodatku ma jasno sprecyzowaną wizję.
I coś takiego...
To ma wyglądać jak tło komiksu.
Dziękuję, Margaret. Świetna robota.
Jest wyjątkowa w tym, jak myśli o filmach,
jak przedstawia swoją wizję
w zabawny sposób swoim tonem.
Uznałem, że ci to pokażę. Zobaczysz, jak to pasuje w naszym świecie.
- O to nam chodzi? - Tak. Przepraszam.
Chyba muszę zachowywać się przed kamerą bardziej jak reżyserka.
Ekipa powoli coraz bardziej się rozrastała.
Żebyście mieli ogólne pojęcie o budynkach w tle.
To mi bardzo przypomina Toronto i jego stare budynki.
Wreszcie rok temu wszystko eksplodowało.
To było w czasie pandemii.
Tak się złożyło,
że w najgorętszym czasie na planie wszyscy pracowaliśmy z domu.
Cześć, Frankie. Cześć, młody.
Może to nie jest oczywiste,
ale tworzenie filmów to ogromny wysiłek zespołowy,
dlatego im lepiej potrafisz współpracować z ludźmi wokół,
tym lepszy będzie film.
Kiedy wychodziliśmy do domów pracować zdalnie,
Domee rzuciła: „Może urządzę coś jak przerwę na kawę,
„żebyśmy mieli kontakt z ekipą”.
Wszyscy uznaliśmy, że to wspaniały pomysł.
Na początku to było
coś niesamowitego, że mogliśmy się widzieć
z więcej niż może trzema osobami.
Fajny jest też cotygodniowy kontakt z reżyserką.
...Mei walczy w całym drugim akcie.
Nawet jeśli to była tylko garstka informacji,
mieliśmy poczucie więzi.
Zaczynamy od kilku materiałów z ostatnich dni.
Byłam bardzo zaskoczona,
bo zwykle na spotkaniach pojawiało się ponad sto osób.
Dziękuję!
Słabo wam wyszło i okropnie fałszowaliście, ale jestem zachwycona.
Za lepszy rok 2021.
Spotykaliśmy się w najlepszy możliwy podczas pandemii sposób
z ogromną ekipą filmową, więc to było naprawdę super.
Pełnię funkcję koordynatora efektów wizualnych.
Jako pierwsza kobieta od 20 lat w Pixarze.
Przez prawie 15 lat byłam głównym oświetleniowcem,
czyli przez większość kariery w Pixarze zajmowałam się światłem,
głowiąc się, jak maksymalnie upiększyć film,
jak umilić pracę zespołu od oświetlenia.
Odrobina tego, choć to przyciągnie światło.
Jak współpracować z reżyserem
i innymi działami, jak wprowadzać nowatorskie rozwiązania.
A teraz mam nową rolę.
Nadzoruję techników oraz niektórych twórców
i należę do grupy kierującej pracami nad filmem.
W tym samym czasie po raz pierwszy zostałam matką.
Mam bliźnięta: chłopca i dziewczynkę.
Nie wiem, czy kiedykolwiek planowałam dzieci.
Są dni, gdy czuję się kompletnie przytłoczona.
A z drugiej strony od półtora roku jestem matką.
A od dwóch lat pracuję na tym stanowisku.
Jedno i drugie bardzo kocham i nie wyobrażam sobie innego życia.
Ożeniłam się z moją niesamowitą żoną.
- Cześć. - Hej.
Dzieciaki, to mamusia!
Cześć wszystkim.
Paige jest szefem batalionu w straży pożarnej hrabstwa Alameda.
Jest tam najwyższą stopniem kobietą,
z czego jestem nieskończenie dumna.
Nie byłaby zadowolona, że się nią chwalę, ale ja kocham to robić.
To u mnie częsty temat.
Będziesz mogła przeskoczyć do napisów końcowych?
Przesuwamy je na 2:30.
To Lindsey Collins, producentka To nie wypanda.
Producentka jest osobą, która prowadzi ten ogromny cyrk.
- Kieruję cyrkiem? - Ona kieruje całym cyrkiem.
Gdy ludzie wpadają w panikę, Lindsey mówi: „Dobrze, zróbmy plan.
„Zastanówmy się, jak to załatwić”.
Żeby zdążyć na czas,
pewnie będziemy pracować równocześnie nad wszystkim. Wspaniale.
Lindsey jest bardzo mądra, zawsze wyprzedza nas o milion kroków,
dlatego ja mogę się martwić tym, co się dzieje w bieżącej chwili.
Ja świetnie się sprawdzam, pracując w ustalonych ramach,
a ona potrafiła mi je skutecznie wyznaczyć,
żebym mogła zaszaleć, forsować je.
Trzeba poskładać elementy fabuły, dla jasności...
Czuję, że bardzo wiele się nauczyłam, obserwując ją i pracując z nią.
Jest jakby partnerką reżyserki.
Mam na myśli współpracę kreatywną, lecz również zarządzanie zespołem
i otaczanie jej właściwymi ludźmi.
Jesteś na każdym spotkaniu,
zawsze podrzucasz pomysły, jak ruszyć z akcją,
a o produkcję dbasz nie tylko poprzez zarządzanie,
lecz również od strony emocjonalnej, kreatywnej.
- Naprawdę. - Dziękuję, Rona.
Podoba mi się...
To jest Rona Liu.
Jest scenografką To nie wypanda.
Scenograf to pierwsza osoba, która pojawia się przy produkcji filmu
po producencie i reżyserze.
Mówimy o wartościach i o ich strasznym kryzysie.
Dzieje się tak, ponieważ od samego początku
ich zadaniem jest wymyślić, jak będzie wyglądał film.
Zawiera się w tym wszystko od postaci i planów do kolorów, tonacji i stylu.
Moim zadaniem jest bliska współpraca z reżyserką
i dopilnowanie, żeby jej wizja przeniosła się
na wszystkie działy i wreszcie na ekran.
Witam wszystkich.
Dziś zaczniemy
od Atheny i kształtu stroju pandy.
Na ogonie
jaśniejsza część może zyskać trochę czerwieni.
Wiem, że dostarczam informacje, jakich inni potrzebują do wykonania pracy.
Wzmocnijmy dwie strony, tam, gdzie gwiazda i serce.
Mam wrażenie, że najważniejsze w mojej pracy jest dopilnowanie,
żeby każdy dobrze się czuł z tym, co robi.
Świetna robota. Dziękuję.
- Dziękuję. Pa. - - - Dzięki.
Ciąża w czasie, gdy mamy najwięcej pracy,
sprawiła, że musiałam znacznie bardziej zaufać zespołowi.
Pierwszy raz w życiu
czułam się dobrze, mówiąc mojej menedżerce, Sophii,
że muszę się zdrzemnąć.
Więc to ma sens.
Rona, gdzie jesteśmy?
Jesteśmy w salonie.
To wejście do naszego domu.
To nasz kotek.
A to mój przyszły mąż.
W piątek pobieramy się przez Zoom.
Tak długo już jesteśmy zaręczeni. Uznaliśmy, że to dobry czas na ślub.
Możliwość wycofania się,
skontaktowania z najbliższymi, spytania: „Jak ci minął dzień?”,
bycia tak blisko po raz pierwszy w życiu,
to wszystko jest bardzo budujące.
Jestem jedynaczką,
a mój tata często wyjeżdżał służbowo,
więc przeważnie byłyśmy z mamą same.
Jeździłyśmy na przejażdżki chińskim autobusem wycieczkowym.
Wybierała kierunek
i jechałyśmy w miejsca jak Atlanta,
Halifax,
W. Księcia Edwarda.
Może to nie najbardziej ekscytujące miejsca,
ale spędzałyśmy cudownie czas razem w autobusie na rozmowach.
Na początku było fajnie,
ale wiadomo, dorastasz, zmieniasz się, jak wszyscy,
i chcesz mieć własnych przyjaciół i własne życie.
Ważne jest to, jak ta przemiana następuje.
Piękne światło.
Wszystko mi się podoba w tej sekwencji.
Brawo, kochani.
Minęło sporo czasu, odkąd miałam 13 lat.
Pamiętam, że miałam wtedy mnóstwo wzlotów i upadków.
To bardzo burzliwy czas w życiu człowieka,
zwłaszcza dziewczyny.
Drobnostki wydają się bardzo ważne.
Potrafisz coś kochać jednego dnia, a następnego nienawidzić.
Rok temu nawet nie lubiłam 4*TOWN,
ale teraz są dosłownie najcudowniejszym,
co mnie kiedykolwiek spotkało.
Ten film jest dla mnie bardzo osobisty,
ponieważ inspirowałam się moim własnym życiem: dorastałam w Toronto
i byłam jedyną córką nadopiekuńczych rodziców.
Za chwilę na Zoomie połączymy się z moimi rodzicami,
a oni zrobią przegląd całej mojej pracy twórczej,
którą wykonałam w życiu.
Wszystko zbierali.
Tak, wszystko.
Moi rodzice!
Cześć!
- Cześć, Domee. - Witaj.
Co u was? Dziwnie jest mieć w domu całą ekipę z kamerą?
Tak. Jest tu sporo osób. Wokół nas.
Mieszkają w Toronto w Kanadzie,
w tym samym domu, w którym dorastałam.
Wygląda prawie tak samo, ilekroć tam wracam.
Napisałaś list do Świętego Mikołaja, prosząc o śnieg.
Tak, a wy odpisaliście jako Święty Mikołaj.
„Droga Domee, dziękuję za twój uroczy list.
„Jestem bardzo zadowolony z twoich osiągnięć”.
Czemu Święty Mikołaj miałby coś takiego pisać?
Prosiłam, żebyś co tydzień pisała opowiadanie.
Lata 1998 do 2003. Wszystko idealnie.
Napisała spis treści, przedmowę.
Możesz przeczytać fragment przedmowy?
Oto zbiór opowiadań Domee Shi od klasy czwartej do szóstej.
Domee uwielbiała pisać i rysować, kiedy była dzieckiem.
Tata był jakby nauczycielem od sztuki,
a mama zachęcała mnie do pisania.
Ta praca robi na mnie wielkie wrażenie.
To jest twoja...
- Kiepskie Wi- - Fi.
...praca.
Mówi o mnie coś miłego, a ja nie słyszę.
Zawsze jest oszczędny w pochwałach. Proszę!
Widzisz?
Domee Shi Animacja, 2011
Dlaczego to takie duże?
W salonie
jest stale rosnąca kapliczka poświęcona mnie.
Wygląda, jakby bardzo mnie kochali,
a ja byłabym martwa.
Na tym zdjęciu masz sześć lat
i otrzymujemy kanadyjskie obywatelstwo.
Pamiętam sędziego.
Słyszałam, że zebraliście wszystkie moje szkicowniki.
Przejrzyjmy je razem.
- Pokémony. - - - Tak, Pokémony.
To było w gimnazjum.
W liceum zaczęłam rysować pięknych ludzi.
Chłopcy. Jeśli to chłopcy, to było bliżej liceum.
A ten?
Mój Boże.
To takie żenujące.
Brałam udział w konkursie plastycznym,
gdzie miałam narysować dzieci Draco.
Może zajrzyjmy do innych szkicowników.
Devon.
Czy mam ci przypomnieć, jak wyglądają prawdziwi faceci?
4*TOWN!
W dziewczęcym dojrzewaniu jest tak wiele komizmu.
Nie mogę się doczekać, aż pokażę widzom,
jak dziwne potrafią być dziewczyny,
bo sama byłam taka jako nastolatka,
na początku dorosłości i jestem teraz.
Uwielbiam to, że Mei jest pewną siebie dziwaczką
i nie zamierza za to przepraszać.
Mam wrażenie, że była dziewczyną, jaką ja chciałam być.
W Mei jest bardzo wiele ze mnie.
Odważna, głośna, nie dba o to, co myślą inni.
Akceptuję wszystkie marki.
Choć byłam nerdem,
nie zdawałam sobie z tego sprawy, i to mi pomogło.
Ona sama nigdy nie kwestionuje tego, kim jest,
i myślę, że walczy z tym, czego się od niej oczekuje.
W głębi duszy zawsze wiedziała, kim jest,
i była pełna akceptacji wobec siebie.
Pamiętam, że taka byłam, a w pewnej chwili weszłam w ten konkretny wiek
i nagle stałam się bardzo nieśmiała, gdy pojawił się trądzik. Byłam
całkowicie świadoma własnego ciała, i właśnie to chciałam pokazać
poprzez Mei zmieniającą się w pandę.
To dziewczynka z ułożonym życiem,
którą nagle dotyka magiczne dojrzewanie.
Wszystko będzie dobrze.
Wcale nie! Możesz po prostu wyjść?
Co proszę?
Rosalie Chiang GŁOS MEILIN LEE
Czy ty mówisz poważnie?
Zależało mi, żeby Mei brzmiała wyjątkowo.
Miała brzmieć jak prawdziwa dziewczynka.
Boże, to było najlepsze na świecie.
Tak znaleźliśmy Rosalie Chiang.
Przykro ci, że jej odmawiasz, bo to twoja mama.
Miała naprawdę wspaniały głos.
Była w nim jakaś czarująca niedoskonałość.
Istotne było, żeby zaprojektować Mei tak, jak widzimy siebie.
Jej twarz jest okrągła, a kostki grube.
W pełni polubiliśmy jej pulchną słodycz.
Taką obraliśmy estetykę dla postaci i planów.
Patrzyliśmy na swoje twarze, mówiąc: „Mamy pieprzyki.
„Ona też musi mieć”.
- Potem stwierdziłaś: „Rona, masz...” - „Masz zabawne usta”.
„Masz bruzdę na ustach. Dodajmy ją”.
„Hej, Rona, masz niejednolite brwi”.
Kiedy omawia się moje cechy, a reżyserka stwierdza:
„To mi się podoba, dajmy to głównej bohaterce”,
zastanawiasz się, czemu wcześniej tego nie znosiłaś.
Jin. Jin! Zaczęło się!
Co robisz?
W moim przypadku ta historia to moje życie codzienne.
Przyznam, że znacznie bardziej utożsamiam się z mamą
niż z główną bohaterką, ponieważ mam troje nastoletnich dzieci.
Jestem otoczona nastolatkami, hormonami i dojrzewaniem w pracy,
a potem wracam i jestem w równym stopniu, o ile nie bardziej,
otoczona dojrzewaniem i hormonami.
Wyjdziecie z psem?
Zabierzecie je razem czy każdego z osobna?
Pa. Dziękuję.
Zachowali się bardzo grzecznie.
Zwykle to nie przechodzi tak gładko.
Zasada numer jeden w mojej rodzinie? Czcij swoich rodziców.
To istoty wyższe, które dały ci życie.
W zamian możesz przynajmniej
robić wszystko, o co poproszą.
Myślę, że obie dorastałyśmy pod dużą presją,
- że rodzice muszą być z nas dumni. - Tak.
Ja sama nałożyłam na siebie tę presję.
Byłam bardzo nerwowa.
Zależało mi na dobrych ocenach
i na wizerunku grzecznej dziewczynki.
Nigdy o nic nie proszę.
- Całe życie byłam jej idealną małą Mei- - Mei. Obsługa świątyni, oceny...
- Skrzypce! - Stepowanie.
Tak. Byłyśmy takie grzeczne.
Skoro i tak nam nie ufają, to po co to wszystko?
Walka Mei w filmie polega
na rozdarciu między byciem grzeczną córeczką mamusi
a zaakceptowaniem wewnętrznej dzikości.
To klasyczna walka, którą musi stoczyć wiele dzieciaków.
Zwłaszcza dzieci imigrantów. One bardziej czują się w obowiązku
kontynuować dziedzictwo rodziny i zadbać o to, by ich poświęcenie
związane z przyjazdem do nowego kraju nie poszło na marne. Ale też w nowym kraju
doświadczasz szalonych, niezwykłych rzeczy,
których nie poznali twoi dorastający rodzice.
Tkwisz między dwoma światami
i właśnie to chciałam wyrazić poprzez Mei,
która dosłownie mota się między postacią ludzkiej dziewczynki i pandy.
Przyjechałam do USA w wieku 10 lat.
Moja mama jest głęboko osadzona w swych wschodnich korzeniach.
Kiedy tu przyjechałam,
byłam grzeczną chińską dziewczynką, bo to potrafiłam.
Potem, przy coraz dłuższym kontakcie z zachodnią kulturą,
gdy dowiedziałam się, co znaczy być amerykańską nastolatką,
zaczęłyśmy się z mamą kłócić.
Musiałam wymyślić, jak załatać przepaść
między byciem sumienną córką,
osobą wierną sobie i dobrą przyjaciółką.
W ósmej klasie poznalam najlepszą przyjaciółkę, Ayę Alaadel.
Nauczyła mnie,
że dziewczynki mogą wybekać alfabet.
Dziewczynki mogą grać w gry wideo.
Jeśli się potkniesz i upadniesz na twarz, możesz się śmiać z samej siebie.
Nie musisz się wstydzić własnych decyzji,
własnych błędów, tego, kim jesteś.
Ona otworzyła mi oczy na to wszystko.
To jest Bao.
- To... - Twoje pierwsze dziecko.
- Nasze pierwsze dziecko. - Nasze.
Nasze pierwsze dziecko.
Rona zaprojektowała mu ten słodki mały nosek.
Bazowałam na naszych.
Wyglądasz jak mama.
Robiłam krótki film, który otrzymał tytuł Bao,
a Rona była jedną z pierwszych osób, które ściągnęłam do pomocy.
Pomyślałam: „Rany, ona serio potrafi malować i ma dobry gust,
„a do tego wydaje się fajna”.
„Potrzebna mi artystka, żeby wejść z tym na kolejny poziom”.
Szczerze mówiąc, pójdę za tobą na koniec świata.
Uważam, że Domee ma naprawdę genialny umysł.
Czuję, że przypadłyśmy sobie do gustu i potrafimy całkowicie otwarcie
się ze sobą komunikować.
Na tyle się różnimy w pewnych aspektach naszej pasji,
że potrafimy współpracować i tworzyć razem coś lepszego,
niż gdybyśmy miały robić to osobno.
Cześć, Bart. Hej, Lisa.
W filmie Mei i jej rodzina posiadają i zajmują się rodzinną świątynią.
Odbyliśmy kilka wycieczek
do historycznych świątyń w Kalifornii,
zbudowanych przez pierwszych chińskich osiedleńców,
aby mieć wyobrażenie, jak one wyglądają.
Pewien czas mieszkałam też za świątynią u babci, w Chinach.
Jest to dla mnie cudowne wspomnienie.
Robiłam świece i sprzedawałyśmy je osobom odwiedzającym świątynie.
Przy babci nauczyłam się poprawnie modlić.
Kiedy zaczęłyśmy budować plan ze świątynią i wyposażać go,
fajnie było patrzeć, jak wszystkie te detale, które widziałyśmy na żywo,
pojawiają się w tle.
Jak butelka oleju roślinnego.
Jak środki do sprzątania schowane w rogu.
Świątynie są tu od czasów gorączki złota.
Imigranci, którzy tak niewiele ze sobą przywieźli,
potrafili odtworzyć fragment domu.
Dawało mi to poczuć ducha imigrantów.
Czułam, że ja i Rona,
my, w naszej sztuce,
inspirujemy się wschodnimi i zachodnimi elementami.
Spróbujemy dopasować ich kształty twarzy? W kształcie dzwonka?
Pamiętam, jak mówiłaś: „Rona, to nie jest chiński film.
„To film o dojrzewaniu,
„które przechodzi akurat mała Chinka”.
Musimy wejść w umysł trzynastolatki z roku 2002
dorastającej w Toronto.
- Co lubiłyśmy jako trzynastolatki. - Tak.
Lubiłyśmy Czarodziejkę z Księżyca. Lubiłyśmy anime.
To społeczność fanów wciągnęła mnie w anime.
Namiętnie rysowałam ulubione postacie. Miałam sekretny szkicownik.
Dołączasz do społeczności online, rysujesz fanart,
a inni komentują twoje prace.
To jest zachęta, żeby rysować jeszcze więcej.
Tak było ze mną. Dzięki temu rysowałam dalej.
W dzieciństwie to była dla mnie ucieczka.
Jestem Azjatką, ale chodziłam do bardzo białej szkoły.
Fajnie było mieć kontakt z tą azjatycką stroną mnie.
Nie miałam chłopaka,
więc miło było czytać o chłopakach.
Często autorkami były kobiety.
Wiele historii było opowiedzianych z perspektywy dziewczyny.
Były bohaterkami,
ratowały sytuacje lub odmieniały serca chłopców,
zdobywając ich miłość.
Oto mój dom. To mój chłopak, Darren.
Moje liczne konsole do gier.
Korzystałam z nich, żeby się odstresować podczas kwarantanny.
To niesamowita książka z grafikami Miyazakiego
o Muzeum Ghibli.
Ten dywan kupiłam w kwarantannie.
Diane bardzo go lubi.
Gdzie ona jest? Diane?
Nie bój się. Nie bój.
Nie bój się. Chodź do mnie.
Mam cię!
Wyjdzie, jest nieśmiała.
Chyba chcę, żeby jeszcze szybciej
zamieniała się w pandę i wystrzeliwała naprzód.
W całym filmie składamy hold anime.
Widać to w ekspresjach, w grze,
w rozgwieżdżonych oczach Mei,
gdy widzi chłopca, który bardzo się jej podoba.
Mei?
- Gapisz się na Cartera Murphy'ego- - Mayhew?
Z pewnością tworząc film, korzystałyśmy z doświadczenia
w byciu trzynastolatką.
Opierałyśmy się na własnych przeżyciach,
które przenosiłyśmy na plan,
ale w inny sposób,
niż mogłabym to zrobić w takim filmie jak WALL•E.
Scena, gdy Mei wchodzi pod łóżko
i ogarnięta nagłym uczuciem
zaczyna rysować seksowne obrazki. A potem wewnętrzny konflikt:
„Czemu ja to narysowałam?”.
Ja nie wchodziłam pod łóżko rysować,
ale jako jedenastolatka miałam mały drewniany spinacz.
Zakochałam się w starszej ode mnie kobiecie,
ale wtedy jeszcze nie wiedziałam, że jestem lesbijką.
Pamiętam, że napisałam jej imię
na spinaczu i obróciłam go.
Ona uprawiała sport, więc napisałam jej numer,
położyłam spinacz na biurku i czasem na niego patrzyłam.
Znacie te głupoty, które się robiło.
Zdecydowanie rozumiem, co robi Mei.
Z boku tak by to wyglądało?
Wiesz, że zastanawiałam się, czy jestem gotowa.
- Być scenografką? - Tak. Czy będę w tym dobra.
Zrobiłyśmy to w filmie krótkometrażowym, ale to twój pierwszy pełnometrażowy...
Ja pierwszy raz będę scenografką w pełnometrażowym.
Ponieważ sama się denerwowałam moim debiutem reżyserskim,
domyśliłam się, że i ty się stresujesz swoją rolą,
ale naiwnie myślałam:
„Reżyserowanie filmu nie może być dużo trudniejsze”.
Na początku byłam przerażona.
Domee potrafi onieśmielić człowieka.
Naprawdę. Jesteś bardzo utalentowana i...
Zostanę diwą.
O to się nie martwiłam.
Ale to było dobre,
bo sprawiłaś, że zaczęłam po latach pracy
analizować sprawy, których nie analizowałam od dawna.
Zaczęłam w maju 1997 r. w Pixarze przy Dawno temu w trawie.
Pracowałam przy tradycyjnej animacji,
ale animacja komputerowa to było coś zupełnie innego.
Pamiętam, że miałam notes i zapisywałam pytania.
Pytałam: „Czy render farma to zoo?
„Co to są ciasteczka? Mogę?”.
Oni na to: „Nie możesz. Ciasteczko to nie ciasteczko”.
Myślałam: „Właśnie. Stąd moje pytania”.
Danielle była osobą, której szukałam,
która nie oceniała i dawała jasne, proste odpowiedzi.
Kiedy eksportujemy akt trzeci,
czy możemy wybrać ten, który ma tylko muzykę...
W Pixarze najbardziej kocham to,
że wciąż zadaję pytania
z tą samą swobodą i pewnością, jak w dniu, gdy tu przyszłam.
Taką przyjęłam filozofię.
Do tego zachęcam też innych, którzy dopiero zaczynają.
Jeśli nie wiesz,
pewnie nie jesteś jedyną osobą, która nie wie, więc spytaj.
Zaczęliśmy to rano.
WALL•E Ocena oświetlenia 2008
Bądź łagodna.
Niedługo przed tym, jak poproszono, bym została autorką zdjęć do WALL•E,
myślałam: „Nie wiem, czy kiedykolwiek zostanę operatorką.
„Może za 10, 15 lat”.
To jest świetne.
To oświetlimy za pięć minut.
A potem Andrew Stanton poprosił, żebym robiła zdjęcia do WALL•E.
Byłam przerażona. Nie wierzyłam, że jestem w stanie temu sprostać.
Myślę, że obie wiele zawdzięczamy Andrew.
Obie otrzymałyśmy zachętę, o której nawet nie marzyłyśmy,
póki on nie stwierdził: „Chcę, żebyś ty się tym zajęła”.
To było niezwykłe doświadczenie,
często przerażające,
gdy zastanawiałam się, jak wytrwać w tym, co robię,
i to zrealizować,
kiedy wielokrotnie czułam, że nie mam pojęcia, co robię.
Ale wtedy zdecydowaliśmy się
na pewną zmianę stylu typu:
„Jak wyjść poza look Pixara? Jak wprowadzić nowości?”.
Staraliśmy się rozszerzyć granice stylu
w opowiadaniu historii, zdjęciach,
wyglądzie,
korzystając z ręcznie narysowanych elementów
oraz dodając wpływy sztuki azjatyckiej.
Bardzo ciekawym zadaniem było pozbieranie tych elementów
i obmyślenie, jak je zastosować w komputerowo animowanym filmie 3D.
Bardzo chciałam nadzorować efekty wizualne,
czuwać nad tym, żeby wszyscy mogli
dać z siebie to, co najlepsze.
Nie mówić im, co robić,
lecz dawać im przestrzeń, żeby zabłysnęli.
Muszę powiedzieć, że to się zaczęło od Rony,
ponieważ ona jest najbardziej gotową do współpracy scenografką,
z jaką zdarzyło mi się pracować.
Myślę, że to świetnie wpłynęło na film,
a ekipa pracowała z większą przyjemnością.
Oto zaufanie i pewność, jakie zyskuję.
To nie jest po prostu nasz pierwszy koncert.
To nasz pierwszy krok w kobiecość.
Musimy go zrobić razem.
Przyjaciółki Mei to Miriam, Abby i Priya.
To jej nerdowska paczka.
Akceptują ją bezwarunkowo.
Panda czy nie panda.
Dla mnie to metafora mojej ekipy.
4*TOWN, nadciągamy!
To cudownie, że Mei ma swoje najważniejsze przyjaciółki.
Sama jestem taką osobą.
Zawsze miałam dwie lub trzy najlepsze przyjaciółki.
Dziwaczne, głupkowate osoby, które potrafią cię rozbawić,
równie niepewne siebie co i ty.
W liceum byłyśmy zapraszane na imprezy
i mówiłyśmy: „Spoko”.
A potem jechałyśmy na imprezę, siedziałyśmy chwilę pod domem
i w końcu stwierdzałyśmy: „Dobra, chodźmy na tort”.
Potem zjadałyśmy tort, cały tort, w samochodzie i wracałyśmy do domu.
Liczyły się przyjaciółki, które rozumiały,
gdy mówiłaś: „Nie mam ochoty tam iść.
„Nie jestem dość pewna siebie,
„chcę po prostu spędzić czas z wami”.
Cześć. Wybaczcie spóźnienie.
Trochę to trwało, zanim nauczyłam się
czuć komfortowo i wypowiadać pewnie.
Na początku byłam zdecydowanie bardziej zdenerwowana.
Byłam jedną z niewielu kobiet w dziale.
Bardzo pomogła mi
damska grupa wsparcia dla artystów
zwana Story Artistas,
kierowana przez Mary Coleman i Nicole Grindle.
Mówiły: „Chcę, żebyście się czuły swobodnie”.
Miałyśmy głośno mówić, jakie są nasze cele.
Podczas któregoś lunchu nieśmiało stwierdziłam:
„Chcę być reżyserką”.
Super. Naprawdę czuję ten gniew.
Startuje w górę. „Przepraszam, ja...”
Ming też może być w zwolnionym tempie.
- Tak. - Reszta wygląda dobrze.
Ktoś jeszcze ma jakieś pomysły? Notatki?
- Mei- - Mei, tu jesteś.
- Hej... - Dziesięć minut spóźnienia.
Co się stało? Jesteś ranna? Głodna?
Ming jest żywiołem, z którym należy się liczyć.
Jest tylko słodkim niewinnym dzieckiem.
Jak pani śmie ją wykorzystywać?
Kiedy Sandra Oh została głosem Ming,
jej postać zaczęła nabierać realnego kształtu.
Wiedziałam, że będą z tobą kłopoty.
Sandra jest bardzo zabawna i ma duże możliwości.
Dodała ten brakujący kawałek w układance Ming.
Mam łokieć z dwoma stawami! Spójrz, mogę zrobić idealne koło!
Wspaniale.
Jeśli chodzi o projekt,
chciałaś, żeby miała silne ramiona,
cienkie brwi,
jak Chinki w latach 60,
- noszące cheongsam. - Chciałam tradycyjną Chinkę
- połączoną z Pracującą dziewczyną. - - - Tak.
Nie udałoby się nam stworzyć Ming bez pomocy Lindsey
oraz innych mam na planie.
Podeszłam do tego z punktu widzenia ciemiężonej nastoletniej córki.
Dlatego bardzo przydatne były głosy tej drugiej strony.
Nie wiesz wszystkiego, wymyślasz na poczekaniu.
W Ming kocham to, że nie jest szablonową, nudną postacią,
na pewno nie jako mama.
Jako matka potrafię docenić te momenty.
Sloane?
Przypomnij mi, zanim usiądziemy do stołu, żeby potwierdzić twój udział...
- W festiwalu? - Tak.
Prowadzisz rozmowę i myślisz:
„Czy to jest właściwa rozmowa?
„Czy powinnam bardziej grać rolę mamy?
„Nawet nie wiem, co to”.
Rozmawiasz o zawodzie miłosnym, randkach, niepewności i obrazie ciała.
Wiem, co czuję w każdej tej kwestii,
ale nie wiem, co mam o nich mówić.
Nie wiem, czy mam udawać, że nie mam tych problemów,
czy przyznać, że mam wszystkie.
Żartujemy, że biedne najstarsze dziecko jest jak pierwszy naleśnik.
Mówisz:
„Sorka, kolo, ale prawie na pewno dajemy ciała”.
Przy trzecim będzie dobrze.
Trzecie nie będzie miało na co narzekać.
Słuchajcie...
Czas na potwierdzenie minął.
Mamo!
- Dobra. - Za późno?
Na to wygląda, ale to nic.
- Gotowa? - Tak.
W pewnym sensie rodzicielstwo przytłacza mnie bardziej niż praca.
Myślę, że to dlatego, że stawka jest o wiele wyższa.
Każda decyzja, jaką podejmujesz jako rodzic,
ma jednakową szansę stać się pięknym wspomnieniem
i sukcesem w waszych relacjach,
jak i potężną katastrofą,
którą będą komentować do końca życia
jako najbardziej żenujące przeżycie.
- Dobrze. Kto chce się ubrać? - Ja!
Obie bardzo ciężko pracowałyśmy na sukces zawodowy
i późno zostałyśmy mamami.
Myślę, że obie bardzo szanujemy to,
jak ważna jest dla nas praca i kariera,
dlatego też obie staramy się je chronić.
W piątki Paige jest w domu z dziećmi. Nie mamy niani.
Mam poczucie,
że w każdej wolnej chwili powinnam biec na pomoc,
a ona kompletnie tego nie oczekuje.
Dzięki temu bardziej wykonalne
stało się połączenie tych dwóch rzeczy.
Nie chodzi o to, że jest łatwo, ale to wiele zmienia.
Rany, zniszczyliście nam dom dziś rano.
To naprawdę niesamowite. Dzieciaki mają teraz
17 miesięcy.
Może słyszycie płacz Jacka z drugiego pokoju.
To trochę bolesne, bo mam ochotę biec na pomoc.
To ogromny luksus móc być z dziećmi
tak dużo jak ja podczas ostatniego roku.
Normalnie nie miałabym na to szans.
Pędziłabym z pracy, żeby zdążyć je zobaczyć przed snem.
Czasem jestem z nimi przy kolacji, zawsze kładę je spać.
Tego czasu nie da się odzyskać.
Tak, myślę, że to się sprawdza.
- Okej. - Koniec!
Chyba za szóstym oglądaniem wreszcie zakończyliśmy pracę.
To chyba dlatego, że sporo czasu zajęło mi
przeanalizowanie mojej relacji z mamą
i obmyślenie, jak być dla nich dobrą córką.
Jednocześnie nie znam rozwiązania w prawdziwym życiu.
Czy liczy się wierność sobie, czy respekt wobec rodziców?
Nie wiem.
To pewnie mieszanka jednego i drugiego. Nie ma jasnej odpowiedzi.
Zanim zostałam mamą,
nie miałam pojęcia, jak ciężko będzie.
Nie wiem, jak inni to robią, i nie wiem, jak ja to teraz robię.
Mama bardzo mnie wspierała w tym, co chcę robić,
i zawsze wierzyła, że wiem, co jest dla mnie najlepsze.
Dzięki temu stałam się artystką, jaką dziś jestem.
Szczęśliwe dziecko.
Rodzice się rozstali, gdy byłam dzieckiem.
Moje dążenie do doskonałości wzięło się z poczucia,
że chcę być dość dobra, by zatrzymać oboje rodziców.
I że może...
Może gdybym była idealną córeczką, rodzice wciąż byliby razem.
Tak.
I...
To się u mnie doskonale sprawdziło.
Dzięki temu jestem ambitna.
Odkąd mam dziecko, moja wartość,
to, kim jestem, nie jest już tak bardzo powiązane z innymi osobami.
Czuję, że jestem kompletną istotą,
świadomą własnej wartości.
Każdy powinien umieć rozmawiać z dziećmi,
które dorastają i przechodzą tę fazę chaosu,
emocji, poczucia braku kontroli, pytające:
„Czy rodzice mnie kochają?”,
„Czy mogę być tym, kim chcę, i wciąż będą mnie kochać?”,
„Kim jestem i czego oczekują ode mnie rówieśnicy?”.
Sztuka jest potrzebna,
a szczególnie taka, która trafia na ekrany, do dzieciaków,
która mówi im, że to jest w porządku.
Myślę, że to również dobre dla rodziców. Widzą całe to szaleństwo
jako naturalną część życia, którą trzeba przebrnąć,
aby stać się tym, kim jesteś.
Meilin twierdzi, że nie poszła w mamę. I to jest w porządku.
Potem zdaje sobie sprawę: „Jestem samodzielną osobą.
„Chcę zaakceptować to,
„co każdy inny członek mojej rodziny próbował stłumić”.
Początkowo, kiedy staje się pandą rudą,
na pierwszy rzut oka reprezentuje wszystko to, czego nie chce:
jest inna, wyróżnia się, ma poczucie, że nie panuje nad sobą
ani nad sytuacją tak, jak dawniej.
Nie sposób przejść przez życie i stać się niezwykłą osobą,
jeśli świat nie sprzysięgnie się, żeby zburzyć twoją równowagę.
Myślę, że akceptując pandę czerwoną,
akceptujesz tę część siebie,
to, że czasem nad sobą nie panujesz,
że czasem bałaganisz, krzyczysz,
że zostajesz zauważona.
Jeśli tego nie akceptujesz, to przekleństwo.
Jeśli się z tym pogodzisz, to dar, który stale procentuje.
Kiedy Mei to zaakceptowała, otworzyło się przed nią całe życie.
Ostatni rok z kawałkiem w pandemii
przerósł oczekiwania wszystkich.
Był niezwykle trudny, stresujący,
ale dla mnie to najzabawniejszy film, nad jakim pracowałam.
Jeśli ludzie przynajmniej się na nim pośmieją,
będzie wspaniale.
Ale film ma też głębszy wymiar,
który pozwala nam powiedzieć: „Jest dobrze”.
Jeśli się pogubiliście, nie wiecie, kim jesteście,
być może zawiedliście rodziców lub siebie,
to naturalna część dorastania.
Jeśli zdołamy z tym dotrzeć
choćby do jednego dziecka, już będzie niesamowicie.
Chodź. Dobra Cornflake.
Darren zrobił wczoraj quiche.
Spójrz, twoje danie jest w filmie.
Super. Podoba mi się ten projekt.
- Tutaj? - Tak.
Kiedy psy tu wchodzą i zaczynają głośno chrapać
aż do momentu, że robią...
Czy ty, Rono, bierzesz sobie Dylana za męża?
Tak.
Gratulacje. Możecie się pocałować.
Grzeczny chłopiec. Umiesz?
Brawo.
BUDYNEK STEVE'A JOBSA
Koniec!
Film dostępny na Disney+