Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
KOC RATUNKOWY – APTECZKA – HOL
Wycieczka?
FLARY DROGOWE
Nie, przeprowadzka.
Transakcja odrzucona.
Użyjmy tej.
Jake, kochanie, pomóż mi.
Proszę.
PRZEPROWADZKI
Przestraszyłam was?
Pisz do mnie.
Dobrze.
Pa.
Tak żebyś wiedziała: rujnujesz mi życie.
Dzięki za informację. Gdzie twój wujek?
Nie wiem, nie jestem jego niańką.
Skończ z takimi tekstami.
Mówiłem, że będę na czas. Gotowe?
W drogę, czas ruszać.
- Na co czekacie? - Gdzie byłeś?
Musiałem się jeszcze pożegnać.
Tak? Bo czuć od ciebie, jakbyś palił trawę.
Świrujesz, to mój nowy dezodorant.
- Kieszenie. - Hej!
Co to ma być? Przeszukanie? Przecież nie lecę samolotem.
A rewizja osobista to pogwałcenie moich praw człowieka.
Reggie, obiecałeś. Zero narkotyków i trawki przez całą podróż.
I zamierzam dotrzymać słowa.
Naprawdę.
Oby.
Przez całą podróż?
Całą.
Przez całą podróż.
Jeszcze się nie zaczęła.
Cameron, ruszamy za dwie minuty.
- Nie jadę. - Przykro mi to słyszeć.
Chcesz mieszkać z ludźmi, którzy się tu wprowadzą?
A jak nie lubią takich śmierdziuszków?
Będę spał w łóżku taty.
Odbierają mieszkanie za 20 minut.
Co mnie to.
Chodź, mały. Musimy iść.
Hej, Reg.
Daj bucha.
Co to za wujek, który częstuje jointem nieletnią siostrzenicę?
Taki, który tu ze mną siedzi.
Tylko raz.
Dzięki.
Sztachnij się i oddawaj.
Zakładam, że bierzesz ze sobą zapas.
Nie, to mój ostatni joint przed Houston.
- Obiecałem twojej mamie. - Że niby dotrzymujesz słowa?
Nie podskakuj, dobra? A już na pewno nie podskakuj mamie.
Co? To przez nią się przeprowadzamy.
Czasem tak w życiu bywa, Kelly.
Od śmierci twojego taty robi wszystko, żeby rodzina trzymała się razem.
Płacenie za to wszystko przerasta jej możliwości.
Bez niego wszystko jest do kitu.
Wiem.
- Hej, mamo. - Cześć, kochana. Jak się masz?
- Jesteście już w drodze? - Nie, jeszcze…
ostatni raz rozglądam się po domu.
- Ile będziecie jechać? - Trzy dni.
Ze dwie noce w trasie.
Pewnie będziemy u ciebie w piątek.
Jakby co, to dzwoń.
- Odezwę się. - Bezpiecznej podróży.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Pa, kochana.
Pa.
Cam, no chodź! Rusz ten swój chudy tyłek.
Pierwszy przystanek dopiero w Arizonie.
- Jeśli ktoś musi do toalety, to teraz. - Możemy już jechać?
Znacie procedurę. Chodźcie tu, wszyscy.
Wszyscy razem.
Musimy?
- Zachowuj się albo cię zostawię. - Obiecujesz?
Chodźcie.
Przestań.
Dobry Boże.
Pobłogosław nas i chroń nas w tej podróży
do nowego życia.
O to Cię prosimy. Amen.
- Amen. - Amen.
Amen.
Musimy wyjeżdżać?
Tak.
Powiedzcie panu Crossowi, że jesteśmy wdzięczni za jego pomoc.
Pan Cross się ucieszy.
My ryzykujemy,
a pan Cross zgarnia kasę. To ma być w porządku?
Jak ci się nie podoba, pogadaj z panem Crossem.
A jak nie, to zamknij gębę.
Zrób to, a będziesz trupem.
Pan Cross cię…
Jebać pana Crossa.
Co? Policja? Gdzie jesteśmy?
- To już? - Co się stało?
Od trzech i pół godziny nikt się nie odezwał.
O nie.
No i?
Miałam nadzieję że, jak inne rodziny,
będziemy rozmawiać. Gadać.
- Nie. - Po co?
Bo tak robią rodziny na wycieczkach.
Wiem, to dziwne, nie?
Żartują, śpiewają piosenki.
Grają w gry.
Nie, tak ludzie robią w filmach.
Mamo, pomyliło ci się, to nie 1983 rok.
Dość tego. Wszyscy macie odłożyć telefony. Poważnie.
Mamo…
Naprawdę?
Coś ci wyjaśnię. Ten telefon
to przywilej, Kelly. Nie dawaj mi powodu, żebym ci go odebrała.
W porządku.
Dobrze.
No to porozma…
Przepraszam. Nie chciałem.
Kto pierwszy?
Dobra, ja zacznę.
Brawo, synku. Śmiało, zaczynaj.
Chciałbym powiedzieć, że ta przeprowadzka jest do kitu.
Zgadzam się. No i proszę, rozmowa skończona!
- Zgadza się. - Niech wam będzie. Nieważne.
Banda cieniasów.
- Wiecie, ile razy się przeprowadzałam? - Aż 27.
Zgadza się, 27 różnych baz wojskowych w ciągu 17 lat.
Tak, mamo, wiemy.
- Twój tata był wojskowym. - I świetnym ojcem.
Nauczył nas polować, strzelać, bić się i unikać bójek.
Święta prawda.
Zwłaszcza w twoim przypadku.
Słuchajcie, wiem, co czujecie.
Też zawsze byłam zła, gdy się przeprowadzaliśmy.
Ciekawe, czy w Houston są jacyś czarni,
czy będziemy tylko my.
Czy w Houston mieszkają czarni? Co?
Nie słyszałeś o Megan Thee Stallion? Na pewno słyszałeś.
- A Destinys Child? - Kto to?
- Willie D! - Scarface.
Scarface. Geto Boys.
- Nie znam. - No weź.
Kim oni są?
- Musisz się podszkolić z hip-hopu. - Za młody.
W Houston jest bardzo dużo czarnych.
Hej, siostra. Patrz przed siebie.
Zwolnij.
Dobra. O co chodzi?
Jakiś objazd.
- Co jest grane? - Proszę zwolnić.
„Objazd 135 km”.
Proszę pojechać poboczem.
Stracimy trochę czasu.
Trzeba było wziąć zioło.
ZŁY KIERUNEK
Klimaty jak w Z Archiwum X.
Wiecie, co będzie dalej?
Auto nam zgaśnie, a wiązka tajemniczego światła
wciągnie nas na pokład UFO.
O Boże!
A potem kosmici nas zwiążą,
rzucą na ziemię i wsadzą sondy w tyłki.
- Tobie tego nie zrobią, wujku Reggie. - Czemu nie?
Bo kosmitów interesują tylko inteligentne formy życia.
- Łapiesz? - Zatopiony!
Puszczę to mimo uszu, bo jesteśmy rodziną.
Bren, on jest stanowczo za mądry.
- Co zrobisz z tą inteligencją? - Nie musisz mi mówić.
Czasem inteligencja jest takim ciężarem.
- Zwłaszcza dla otoczenia. - Zaraz.
Co to, nagonka na Reggiego? Wszyscy na mnie.
- Ależ nie. - Dobrze.
Dość tego. Koniec ze snickersami.
- Hej! - Sorki!
- Nie ma mowy. - Posłuchaj.
- Nie. - Przecież wiesz, że cię kochamy.
- Nasz misiu. - Spadaj.
Jeszcze nie wykorzystałem swojego potencjału.
Pewnego dnia zaskoczę wszystkich.
Nawet siebie.
WŁÓŻ KARTĘ
Jechaliście objazdem?
Zamierzacie się tu zatrzymać?
Czy to jakiś problem?
Nie, proszę pani. Dla mnie nie.
- Mamo, mogę Red Bulla? - Nie. Idziemy.
Co? Dlaczego?
Skąd ten pośpiech?
Mamo, zgadnij, ile robali znalazłem na szybie.
Wyrzuć to i wsiadaj do auta.
Co, do cholery?
Dziwka!
- Reggie, obudź się. - Hej, otwieraj.
Zatrzymaj się. Wysiadaj.
Czym tak wkurzyłaś tych dżentelmenów?
Patrz przed siebie, ignoruj ich.
Nie widzisz mnie? Tu jestem.
- Czego oni chcą? - Nie wiem.
Nie martw się.
- Bez jaj! - Do cholery!
- To moja wina, przepraszam. - Jak to?
Przystawiali się do mnie na stacji i byli chamscy,
więc pokazałam im palec.
Zgłupiałaś?
Po co? Nie widziałaś, co to za miejsce?
Przysięgam, że…
Odjechali.
Nigdy więcej tego nie rób, Kelly.
- Wiem. - Tu jest inny świat.
Dobra, rozumiem.
Przepraszam.
Tylko nie to.
Mamo, co się dzieje?
Nie wiem, ale nie chcę się dowiedzieć.
Oni chcą się bawić.
Cholera, jedź!
Kurde, teraz to mamy kłopoty.
Zostań w aucie.
Nie zostanę, te chude białasy przeginają!
- Czekaj, ja się tym zajmę. - Nie ma mowy.
Nie potrafię wielu rzeczy, ale to owszem.
Nie! Ty wybuchniesz, oni zareagują i co się stanie z moją…
Proszę, nie mogę ryzykować.
Proszę.
Mam zadzwonić na policję?
Nie. Twoja mama się tym zajmie.
Proszę, przestawcie auto
i przepuśćcie nas.
Mogła nas pani zabić.
Naraziła pani nasze życie.
- Cholera. - Reggie.
Dobra, chłopaki. Koniec zabawy.
Co mam zrobić, żebyście przestawili samochód?
Na przykład przeprosić.
Dobrze.
Przepraszam.
W porządku?
To za mało.
Musi być szczerze.
Chyba że mamy zmusić do przeprosin całą rodzinkę.
- Nie zbliżaj się do mojej rodziny. - To powiedz to szczerze.
Przepraszam…
za narażenie waszego życia.
Naszego białego życia.
- Waszego… - Głośniej.
Przepraszam
za narażenie…
waszego białego życia.
Przeprosiny przyjęte.
Widzi pani, jak łatwo poszło?
Ale wie pani, że to była tylko zgrywa?
Masz coś do powiedzenia, Reggie? Chcesz coś dodać, skoro już po wszystkim?
Nie, nie chcę.
A wy?
- Mamo… - Co?
Na siódmą zdążymy do Tucson.
Tucson?
To dwie godziny i dziesięć minut stąd.
Znajdę nam motel.
Najtańszy.
Mamy mało kasy.
Wszystko gra?
MOTEL SUNSET ROK ZAŁOŻENIA 1959
Tak.
- Ale to znasz? - Lubię ten numer.
Mamo?
Ci goście chcieli nas skrzywdzić?
Raczej nie.
To byli niedobrzy, głupi biali chłopcy
i robili to, co zwykle robią tacy jak oni.
Jesteśmy bezdomni?
Co?
No bo tak właściwie to nie mamy domu.
Posłuchaj, mały.
Nie martw się o takie rzeczy.
Ty jesteś dzieckiem, a ja jestem twoją mamą
i zaopiekuję się tobą i twoją siostrą.
Będziemy znów mieć dom?
Będziemy.
Ale dom to nie po prostu budynek.
Dom to my.
Ty, Kelly, Reggie, ja.
Póki jesteśmy razem, nigdy nie będziemy bezdomni.
Tęsknię za tatą.
Chodź tu.
Wiem.
Wiem, synku.
Już dobrze. Wszyscy za nim tęsknimy.
Już dobrze.
Tu jest okropnie. Mogę spać w aucie?
Nie.
Czemu? Tu jest brzydko i mam zero prywatności.
- Chce pogruchać z Zakiem. - Cicho, knypku!
- Mamo, nazwała mnie knypkiem. - Bo nim jesteś.
W tym wieku powinieneś być dwa razy wyższy.
- Ty też! - Jesteś niższy.
Wystarczy!
- Pulpet. - Nieprawda!
Dość! Ależ wy mnie wkurzacie.
Mam ogłoszenie.
Zakaz wejścia do łazienki przez minimum dwie godziny.
Przyda się też kombinezon ochronny. Lojalnie ostrzegam.
Wyglądam na lżejszego?
Wiecie co? Prześpijmy się wszyscy.
Przed nami cały dzień jazdy.
I tak nie zasnę, bo Reggie chrapie.
- Nie chrapię. - A tyłek Kim Kardashian jest prawdziwy.
Wujku Reggie, w skali Richtera osiągasz 8,5.
- Wiecie, że jesteście adoptowani? - Co?
Dobra, wystarczy.
Prześpijcie się.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Głupole!
Nie. Nie!
Rzucamy w siebie? Też chcesz dostać, siostra?
Co?
Zaczynasz? Zaraz dostaniesz.
Hej, wyluzuj.
Dobra, śpimy.
- Dobra. - Bo nas wywalą.
Już, przykrywaj się.
- Jak się nie uspokoisz… - Dobra.
Mamo, co to było?
To chyba obok.
Co się dzieje? Ktoś urządził imprezę?
- Jest czwarta rano. - Wtedy zaczynają się najlepsze imprezy.
- Nie, to brzmi jak bójka. - Co?
Dzwonię do recepcji.
- To nie jest impreza. - Boję się.
Nie pozwolę na to.
- Co? - Mamo, nie idź tam.
Jestem pielęgniarką. Wygląda na to, że jakiś facet bije tam kobietę.
Chcesz się w to mieszać?
- Nie. - Siostra…
Kurwa, co jest?
Mamo?
Mamo, kto to jest?
Chyba odjechał.
Potrafię rozpoznać wystrzał. Tam ktoś strzelał.
- Ktoś może być martwy. - Lepiej sprawdzę.
Cam, zostań.
- Ale… - Zostań.
Kurde.
Dzwoń po karetkę. Człowiek z postrzałem w szyję.
- Co? - Cam nie wychodzi!
Bren, czekaj! Uważaj.
Nie ma czasu, wykrwawi się.
Jestem pielęgniarką. Mam na imię Brenda, pomogę panu.
Już dobrze.
Reg, idź do łazienki i przynieś mi ręczniki.
Już!
Proszę się uspokoić.
Wezwałam karetkę, już jadą. Zajmę się panem.
Szybciej, Reggie! Niech się pan trzyma.
Niech pan wytrzyma.
Wszystko będzie dobrze.
Nie odpływaj.
Spójrz na mnie, synku. No dalej!
Cholera.
Jake, proszę.
Pomóż mi przez to przejść.
Potrzebuję cię.
Kapitanie Hammers.
Synu.
Nic nie ruszaliśmy. Czekamy na pana.
Dobrze.
Co my tu mamy
Świadkowie z pokoju obok zgłosili bójkę.
Harvey Ruck. Egzekutor i inkasent pana Crossa.
Według mojego informatora Ruck i jego partner Pepe Ochoa mieli dostarczyć
panu Crossowi łapówkę od kartelu z Sinaloi.
Wygląda na to, że Ruck chciał pójść na swoje, zabił Pepe’a
i uciekł z łupem.
Dorwał go kartel? Nie znaleźliśmy pieniędzy.
Można tak założyć. Albo zrobił to Cross.
Ten gość macza palce we wszystkich
brudnych interesach w tej części świata.
Od lat ścigam tego szczwanego sukinsyna.
Dorwę go.
To kwestia czasu.
Dziewięć milimetrów.
Chcę porozmawiać z tymi sąsiadami.
Czteroosobowa rodzina. Puściłem ich.
Puściłeś?
Tak, tuż przed pana przyjazdem. Ale mam ich zeznania.
Synu…
nad iloma morderstwami pracowałeś?
Jednym.
Jeśli członkowie tej rodziny mogą rozpoznać głos mordercy,
to są w niebezpieczeństwie.
Będziesz miał na sumieniu kolejne cztery ofiary.
Muszę porozmawiać z tą rodziną.
Czemu Reggie może prowadzić, a ja nie?
Bo masz warunkowe prawo jazdy ważne tylko w Kalifornii.
Reggie pewnie w ogóle nie ma prawka.
Co? Ja mam mnóstwo prawek.
- Mnóstwo? - Jasne?
- Ważnych? - Tak, i nie wiem, o czym mówisz.
Jasne.
- Halo? - Brenda Freeman?
Tak, kto mówi?
Kapitan JD Hammers, policja stanowa Arizony.
Prowadzę śledztwo w sprawie morderstwa
w motelu Sunset.
Wygląda na to, że się minęliśmy. Musi pani tu wrócić.
Przykro mi, kapitanie,
ale chcę trzymać moją rodzinę jak najdalej od tego motelu.
Wcale się pani nie dziwię.
To była prawdziwa makabra.
Proszę się zatrzymać, przyjadę.
Muszę pani zadać kilka pytań.
Wszystko wam już powiedziałam.
Tak, proszę pani, ale…
Panie kapitanie, nie mogę teraz rozmawiać.
Mam pana numer. Zadzwonię, jak będę mogła rozmawiać.
- Nie rozumie pani… - Miłego dnia.
Mam złe przeczucie.
Mamo, o co chodziło?
Nie wracamy tam, prawda?
Nie ma mowy.
Na pewno nie.
POŁĄCZENIE
- Halo. - Halo.
Kto mówi?
Wiemy, co zrobiłaś.
Wiemy, co zabrałaś.
- To chyba pomyłka. - Nie rozłączaj się, Brenda.
- Skąd pani zna moje imię? - Szef chce swoich pieniędzy.
Słucham? Jakich pieniędzy?
Oddaj forsę, którą zabrałaś.
Nie wiem, o co chodzi. Proszę więcej nie dzwonić.
- Kto to? - Dziwny głos.
Mówi, że zabrałam jej forsę. To pewnie jacyś naciągacze.
Ale na co mnie można naciągnąć?
Dwa razy ćwierć funta mięsa w burgerze
to przecież pół funta, nie?
Czemu po prostu nie napiszą „pół funta”?
EKOJEDZENIE
Bo to słabe marketingowo?
Nie.
Znowu ci idioci.
Nie odbieraj.
- Co się stało? - Nic.
- Znam ten wzrok. - Jaki wzrok?
Coś się stało. Jesteś cały podenerwowany.
- Nie jestem podenerwowany. - Jesteś.
Jakbyś skrywał tajemnicę albo miał skłamać. Co jest?
Cholera.
No dobra.
Chciałem ci zrobić niespodziankę w Houston.
Przez całe życie byłem rodzinnym nieudacznikiem.
- Bez komentarza. - Tym razem Reggie to nie problem.
Reggie to rozwiązanie.
Skąd się to wzięło?
Pan jest naszym zbawcą. Spadło nam z nieba.
Zajrzyj do środka.
- Co to… - Ten martwy koleś.
Schował to pod umywalką.
To pewnie forsa z narkotyków. Uznałem, że skoro koleś jest trupem,
kasa już mu się nie przyda, a pewnej rodzinie w potrzebie tak.
Kompletnie ci odbiło?
Bren, on umarł. Jego serce przestało bić.
Jestem pielęgniarką! Wiem, co to śmierć.
Myślałeś, że tak po prostu weźmiesz tę forsę i nas uszczęśliwisz?
- Ta forsa może nas uratować. - Albo zgubić!
Po prostu podziękuj. Widzisz tylko ciemną stronę.
Możemy nawet zawrócić do Los Angeles. Ocalimy dom i w ogóle.
Ukradłeś pieniądze z miejsca zbrodni.
Ten, kto dzwonił, zabił faceta dla tej forsy.
No i?
Ich szef wie, że ją mamy. Wie, kim jesteśmy!
Bren, przesadzasz.
On nie wróci.
A jak wróci? Zmienisz się w gangstera?
Z zastępcy kierownika restauracji?
To elitarne stanowisko. Sam musiałem do niego dojść.
Wiesz, ilu testom na narkotyki musiałem się poddać? To bolało.
- Dzwonię na policję. - Co?
Jak zadzwonisz, to aresztują całą rodzinę.
Powiedzą, że go zabiliśmy, żeby go okraść.
Nie jesteśmy przestępcami.
Ale prawie.
Jesteśmy czarni.
Chcesz ryzykować życie tych dzieciaków?
To ona.
- Nie odbieraj! - Reggie.
- Nie odbieraj. - Odczep się!
Mamy wasze pieniądze. Chcemy je oddać.
Gdzie jesteś?
Nie powiem ci.
Martwisz się o rodzinę? I słusznie.
Odzyskasz swoją forsę, ale na moich warunkach, jasne?
Zadzwonię później.
Przemyślałem to, co mówiłaś.
Masz rację. Masz prawo być wkurzona.
Zatrzymajmy połowę tej forsy.
HOTEL CENTER STAR 100 METRÓW
Tak, w sąsiednim pokoju.
Tak, Zac, został zamordowany. Było pełno krwi.
To nasza gra, Brenda. Nie ty ustalasz zasady, tylko pan Cross.
Torba jest w pokoju nr 33 w hotelu Center Star.
Jest w szafie, na górnej półce.
Nie słuchałaś.
Klucz będzie pod wycieraczką.
Forsa jest wasza.
Ruszajmy.
Tak, spieszmy się donikąd.
Mamo, co robiłaś?
Wzięłam parę ulotek dla turystów. Zobacz.
Żadni z nas turyści.
Nie znamy tej części kraju.
Powinniśmy skorzystać z okazji.
Poznać kulturę.
Serio? To miejsce ma kulturę?
Po wczorajszej nocy wszyscy musimy się trochę odprężyć i odetchnąć.
Poczuć się znowu normalnie.
Tu wcale nie jest normalnie.
Zamknij się.
MIASTECZKO WESTERNOWE
Hej, ludziska, witajcie w Old Bravo!
Miasteczku, w którym Dziki Zachód jest wiecznie żywy!
Łapać go!
O nie! Trafiłeś mnie.
Wejdźcie.
- Palant. - Nieprawda.
- Siedzisz. - Co?
- Tak. - Nie.
To ty siedzisz.
Jesteś moją starszą siostrą, kocham cię,
ale zmarnowałaś najlepszą okazję, jaka mogła nam się przytrafić.
Ta kasa mogła rozwiązać nasze problemy.
Nie wszystkie pieniądze są dobre.
Akurat. Mówisz jak Jake.
Zgadza się, mówię jak Jake. Chcesz rozmawiać o moim zmarłym mężu?
Wiesz co? Czemu nie?
Jake był bohaterem, Jake był bogiem, Jake zawsze robił to, co trzeba.
Tylko co mu z tego, gdy nie miał czym
zapłacić za chemię i radioterapię?
Zdobyłam pieniądze.
Tak, zdobyłaś, zadłużając się tak, że straciłaś dom.
Zawiodłaś własne dzieci!
- Jesteś dupkiem, wiesz? - Wiem.
Wiem to od urodzenia.
Bo wszyscy ciągle mi o tym przypominają.
Może i jestem tylko zastępcą kierownika restauracji.
Ale to nie znaczy, że nie mam własnych marzeń.
A ty je zabiłaś.
Po prostu chciałem pomóc.
Tylko tyle.
Mam tylko ciebie, siostra.
Kocham ciebie i dzieciaki.
Przecież wiesz.
Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Wiem, Reg.
Ja też kochałem Jake’a.
Wiem.
Ten tam, na górze, codziennie poddaje nas próbie.
- Ale tu spokojnie. - No.
Muszę iść do łazienki.
Idź z nim, Reg.
Nie jestem już dzieckiem.
No dobrze, tylko od razu wracaj.
Dobra, dobra.
Pospiesz się.
Ludziska, słyszycie?
Jest samo południe.
Szykuje się pojedynek. Chodźcie, szybko!
- Realistycznie. - Który wygra?
- Tamten. - Tak.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Co jest?
Ostatni gość, który oszukał pana Crossa, nie żyje.
Oddawaj pieniądze.
Pieniądze są w tym pokoju.
To po nie jedź.
Nie wrócę tam.
Ty masz coś, co należy do niego.
A teraz pan Cross ma coś, co należy do ciebie.
Bren?
Cross tu jest. Znajdź Camerona i przyprowadź go prosto do auta.
Chodź, musimy iść.
- Co się stało? - Nie pytaj i rób, co mówię.
Cam! Jesteś tam, mały?
Musimy lecieć, mały, spadamy.
Pomyłka.
Przepraszam.
To pana?
Cholera!
Cam!
- Powiesz mi, co się dzieje? - Na razie wsiądź do auta.
Boże!
Wsiadłam. No więc?
Cześć, Brenda.
Mówi pan Cross.
On jest ze mną.
Nie rób mu krzywdy, dobrze?
Jeśli zadzwonisz na policję albo znowu mnie oszukasz,
to następna będzie twoja córka.
Na miłość boską, niech pan tego nie robi.
Masz dwie godziny na odzyskanie pieniędzy.
Przywieź je do Old Bravo i zadzwoń do mnie.
Inaczej twój syn umrze.
Mamo!
Na pomoc!
- Cam? - Jeśli go skrzywdzi…
Muszę wracać do motelu po forsę.
Co się dzieje? Gdzie Cam?
- Został porwany. - Porwany?
Reggie ci to wyjaśni, ja muszę jechać.
Dokąd?
Po Cama, ale ty musisz zostać.
Nie! To mój brat, jadę z tobą.
Żeby się udało, nie mogę martwić się jeszcze o ciebie.
Czekaj na mnie, zadzwonię.
Mamo! Nie.
Mamo, zaczekaj.
- Chodź. - Mamo!
Spokojnie.
- Mamo! - Zaufaj jej.
Mamo!
Przepraszam cię.
Mamo!
Z drogi!
Nie waż się go skrzywdzić.
Ścigam chevroleta. Pędzi na zachód, na wschód od Old Bravo.
Kapitanie, mamy poszukiwany pojazd.
Opuścił Old Bravo, kierowcą jest czarna kobieta.
Mówi kapitan Hammers. Ta kobieta jest świadkiem.
Jeśli ściągniecie uwagę kartelu albo Crossa, zabiją ją.
Wstrzymać pościg. Powtarzam, wstrzymać pościg.
O Boże.
„Nie martw się”?
Ostatnie trzy miesiące mojego życia to koszmar,
który jest coraz straszniejszy.
Wiem.
Ja go wciąż czuję, Reggie.
Jakby tatuś wcale nie umarł.
Słyszę jego głos i widzę jego twarz.
I nie chcę, żeby to się skończyło.
Nie chcę go stracić.
Twój tata zawsze będzie przy tobie. Słyszysz?
Możesz być pewna.
A mama odzyska Cama. Tak będzie.
Reggie, powiedz mi, co się dzieje.
To przeze mnie, Kelly.
To wszystko przeze mnie.
Co?
Nie!
Co? No dobra.
Oddychaj.
Hej!
Stój! Nie!
Zatrzymaj się!
Nie! Proszę, nie! Zaczekaj!
Nie!
Stój!
Widzę cię.
Kurwa.
Ty złodziejko.
Stój!
Zatrzymaj się!
Kurwa!
Widzę cię! Gdzie jedziesz?
Moja torba! Oddawaj.
Całuj mnie w dupę!
Oddaj torbę, złodziejko!
Ty!
Rzuć ten kij.
Hej, odłóż to.
Zamknij się.
Bo wrócisz do Afryki w kawałkach.
Mace!
Jasna cholera.
Co my tu mamy?
Ta kobieta ukradła moją własność, ale już ją odebrałam.
Wracam do auta i odjeżdżam, nie szukam kłopotów.
Przykra sprawa.
Bo zdaje się, że znalazłaś.
Nie mam czasu.
Pokaż, co masz w tej torbie.
Nie.
Jadę.
No proszę.
SZCZĘŚLIWA 13
Mamo, odbierz.
Tu Brenda, zostaw wiadomość.
Mamo, jesteśmy w restauracji Szczęśliwa 13, niedaleko Old Bravo.
Możesz do mnie zadzwonić?
Reggie wszystko mi powiedział i bardzo się boję.
Przepraszam.
Czy może państwo Freeman?
Kapitan Hammers, policja stanowa Arizony.
Badam sprawę zabójstwa,
które miało miejsce wczoraj w motelu Sunset.
Nie znalazłem was w Old Bravo, więc przyjechałem tu.
W okolicy tylko tutaj można coś zjeść.
- Rozmawialiśmy już z policją. - Wiem.
Mogę się przysiąść?
Skarbie, daj mi szklankę mrożonej herbaty. Podwójny cukier, dużo lodu.
Robi się, kapitanie.
A…
Ty to pewnie Kelly.
A ty jesteś tym wujkiem.
Reginald Beaumont.
Czyli mamy dwoje z was.
Jeśli chodzi o twoją mamę i brata…
Mamę widziano ostatnio na południe stąd, jak pędzi na złamanie karku.
A gdzie twój brat Cam?
Był z nią, proszę pana.
Nie było go widać. Jest mały jak na swój wiek.
- Dosłodziłam. - Dzięki.
To może pogadamy szczerze?
Zginęła ogromna forsa z narkotyków.
Jeśli mama ją ma, grozi jej ogromne niebezpieczeństwo.
Te pieniądze należą do kartelu z Sinaloi
albo niejakiego pana Crossa,
najgroźniejszego bandyty na południowym zachodzie.
Zamordował co najmniej 50 ludzi.
Chcesz jeszcze zobaczyć mamę i brata?
To lepiej mi powiedz, gdzie oni są.
Albo nie mów.
Ale wtedy już po nich.
Reggie.
Proszę pana! Niech pan zaczeka.
Mój brat został porwany. Pomoże nam pan?
Porwał go pan Cross.
Proszę.
Nie tak szybko, suko.
Schowacie się na moim ranczu.
Mama powinna już dawno dzwonić.
Co się stało?
Od paru kilometrów jedzie za nami jakaś terenówka.
Ja zwalniam, on zwalnia.
Ja przyspieszam, on też.
To może być pan Cross?
Nie sądzę, żeby brudził sobie ręce w ten sposób.
Może to jeden z jego zbirów.
Nie ryzykujmy.
Połóżcie się oboje na siedzeniach.
Możecie się podnieść.
Przykro mi, że was wystraszyłem. Chciałem być pewny.
Myśli pan, że ten gość zabije moją siostrę i jej syna?
Nie dopuszczę do tego.
Nie! Puszczaj.
Hej, Mace! Patrz, kto się obudził.
Kogo my tu mamy.
Paniusia też chce się zabawić.
- Puszczaj! - No…
Znasz to powiedzenie?
Jak ci biały dogodzi, nie będziesz mogła chodzić.
- O ty… - Puszczaj!
- Puszczajcie. - Suka złamała mi nos.
Puśćcie mnie albo skręcę jej ten chudy kark.
Śmiało, będzie o jedną dziwkę mniej!
Bierz forsę!
Zostaw to!
Oddawaj moją torbę.
Ani kroku.
- Nie! Błagam. - Łap torbę!
Nie!
Ja pier…
- Masz, Mace. - To moja torba.
Spokojnie.
Muszę mieć tę forsę, żeby odzyskać syna.
Mam w dupie twojego syna.
Jebać ją! Nie użyje broni.
O Boże!
Mace, ta suka odstrzeliła mi nogę!
Spudłowałam! Celowałam w jaja.
Mam jeszcze jeden strzał. Kto chce?
Wszystkich nie zabijesz.
Nie będę musiała.
Pieniądze w tej torbie należą do pana Crossa.
Słyszeliście o nim?
Co zrobi, jak się dowie, kto go okradł?
Dawajcie tę forsę z powrotem do torby.
No dalej, szybko.
- Wszystko. - Wkładajcie!
- Szybko! - Róbcie, co każe.
Jezu Chryste.
Słuchaj.
Nie musisz mu o tym opowiadać, prawda?
W końcu nic się nie stało, nie?
Zastanowię się, jak będę odjeżdżać.
Gdyby pojawił się tu pan Cross albo jego kumple,
moja żona Val radzi sobie z bronią równie dobrze jak ja.
Nie bój się, nie jest groźny.
- Nie lubię psów. - Boi się nawet takich malutkich.
Malutkie mają najostrzejsze zęby.
Uciekaj!
- Hej, kobito. - Hej, chłopie.
To jest Kelly Freeman i jej wujek Reggie z Kalifornii.
- Dzień dobry pani. - Bardzo mi miło.
Witaj, Kelly. Jesteś głodna?
Nie, dziękuję, nie trzeba.
Reggie, Kelly, pomóżcie mi.
Musiałem dać mu zastrzyk, żeby go uśpić, więc może być trochę przymulony.
O kurwa!
Widzicie? Chłopak jest cały i zdrowy.
- Cam. - Nie żyjesz, skurwielu.
Nieprawda, mam się świetnie.
Oj, szefie.
Ty i twoje niespodzianki.
No nie? Nie mogłem się oprzeć.
Gdzie moja forsa?
Mamo, jesteśmy w restauracji Szczęśliwa 13, niedaleko Old Bravo.
Możesz do mnie zadzwonić?
Reggie wszystko mi powiedział, bardzo się boję.
Gdzie moja rodzina?
No dalej.
Odbierz telefon. Odbierz, Kelly.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE MAMA
To ona.
Pewnie dzwoni, żeby powiedzieć córce, że ma forsę i wraca.
Niezły miałeś dzień, JD.
Sam jestem sobie winny.
Nie doceniłem Harveya Rucka.
Nie wiedział, że ma nadajnik w aucie.
Nietrudno było go znaleźć.
Stawiał się, sukinsyn.
Nie miałem wyboru.
Problem w tym, że musiałem spadać, zanim znalazłem forsę.
Uznałem, że zgarnę ją, gdy wrócę w oficjalnej roli.
Ale teraz odbierzemy forsę od pani Freeman.
Odbierzemy. Ty odbierzesz.
Porządny z ciebie chłop.
Mój chłop.
Kocham cię na śmierć.
Nic złego się nie stanie.
Nie pozwolę, by coś wam się stało.
Przyjedzie twoja mama z tą kasą i nas puszczą.
Obiecuję. Rozumiesz?
Gdzie moja rodzina?
Wysyłamy ci portret rodzinny.
Nie spóźnij się.
Bo zaczniemy im podrzynać gardła.
18 KM TRASA: 23 MINUTY
Cholera.
ZA 2 KM SKRĘĆ W PRAWO
To pułapka na mamę, a my jesteśmy przynętą.
Musimy się wydostać.
Tylko jak? Tu jest jak w piwnicy Jigsawa.
A tędy?
O rany.
Mój Boże!
- Całe zardzewiałe. - Masz, Kelly.
- A jak nas usłyszą? - Nie usłyszą.
To podstawy fachu włamywacza. Cam, podaj szmatę.
Dobra, owiń nią kij od miotły.
Teraz sam koniec delikatnie dociśnij do szyby,
dokładnie na środku, a potem szybko uderz.
Rozbije się.
Dobra.
- Dawaj. - Podsadzisz mnie?
O Boże!
Ugryzł mnie.
O Boże.
Cicho, kundlu, bo ci dokopię!
- Masz. - Chodź, piesku!
Spokojnie.
Idzie tu.
Przepraszam! Już.
No dawaj!
Cholera.
Dobra.
Mogłem was ostrzec, że mam psa stróżującego.
Mam dobre wieści. Mama już prawie jest.
Wracajcie na górę.
Przykro mi, że się w to wplątaliście, ale jak tylko dostanę forsę,
będziecie wolni.
- Tak po prostu nas puścisz? - Dokładnie.
Cholerny kłamca.
Coś ty powiedział?
Słyszałeś, biały śmieciu.
Weź sobie całą tę swoją ugrzecznioną południową gościnność
i wsadź ją sobie w ten kowbojski tyłek.
Nie pozwolę ci ich skrzywdzić.
Musisz się nauczyć szacunku, chłopcze.
Idealnie.
Wybielacz, skurwielu!
JD!
Kelly!
A myślałem, że to miła starsza pani.
Reggie!
Rzuć ten nóż.
Powiedziałem, rzuć ten nóż.
Ależ mój młody człowieku.
Przecież mnie nie zastrzelisz.
Racja.
On nie, ale ja tak.
Rzuć nóż.
Nie chcieliśmy was skrzywdzić.
Ty świnio,
przestań udawać Marthę Stewart i złaź na dół.
Już!
Ale już, ty…
Daj tę broń, bierzmy nasze telefony i wynośmy się z tego chorego domu.
Dzięki, mały.
Nie umieraj.
Hej, nigdzie się nie wybieram. Rozumiesz?
Słowo. Nigdzie się nie wybieram.
- Okej? - Tak.
Wynośmy się stąd. Musimy znaleźć waszą mamę.
JD, oni uciekają.
- Jesteś cały? - Ten gówniarz oblał mnie wybielaczem.
Widzisz?
Na tyle dobrze, żeby trafić w cel.
Mamo, odbierz, proszę.
Proszę, no odbierz.
Kelly!
Mamo? Mamusiu, gdzie jesteś?
Chyba już dochodzę, ale telefon mi pada.
Chyba cię słyszę, ale nie widzę.
Mamo, gdzie jesteś?
Mamo!
- Cam. - Mamo!
Mój Boże!
- Mamo! - Kelly!
Cam, kochanie.
Mamo, Reggie się nami opiekował.
Dziękuję ci, Reg.
Dziękuję za moje dzieci.
Są dla mnie wszystkim.
Ty też, siostro.
Posłuchaj, mamo.
Pan Cross to policjant ze stanu Arizona, ten kapitan.
- Co? - Kapitan Hammers to pan Cross.
Jest zły i nieuczciwy, a jego żona wariatka jest jeszcze gorsza.
Chcieli nas zabić.
- Gdzie oni są? - Zamknięci w piwnicy.
Lepiej ruszajmy.
Zaczekaj! A co z pieniędzmi?
Zostają, to cena za naszą ucieczkę.
Hammers, Cross, czy jak on się tam nazywa,
nie dotrzyma tej umowy.
Wiesz o tym.
Forsa zostaje.
To twoje ostatnie słowo?
Położę tak, żeby ten dupek jej nie przegapił.
Chodźcie, idziemy.
- Daj moją strzelbę. - Masz.
Wychodź!
Gdzie oni są?
Patrz.
Nie mogą być daleko.
Co my tu mamy.
Czas na polowanie.
Nie odpalaj, dopóki nie krzyknę.
Poradzisz sobie, Kelly.
- Dobra, odpalamy maszynę. - Kelly, już.
- No dawaj. - Proszę.
- Reg, musisz to naprawić. - Robi się.
Którędy?
Nie wiem. Zgubiłem ślad.
To chyba pasek klinowy.
- Mądry z ciebie chłopak, wiesz? - Dzięki.
Powinieneś zostać naukowcem i zmieniać świat na lepsze.
- Wujek Reg będzie z ciebie dumny. - Jasne.
Odsuń się.
Dobra, odpalaj.
Dobrze.
Tak jest!
Proszę bardzo.
- Tak! - Tak!
Udało się!
Mam was.
Możemy jechać prosto do babci?
Jak najbardziej.
Stajemy tylko po paliwo.
Jestem za.
Amen.
- Kurde, mamy towarzystwo. - Co?
Jedź równo.
Jedź!
- Na podłogę! - Chyba mnie zauważyli.
- O Boże! - Trzymaj. Oni albo my.
Skup się i naciśnij, tak jak uczył cię dziadek.
Nikt nie będzie zadzierał z moją rodziną.
A to chojraki.
Cholera! Nic nie widzę.
- Tak! - Trafiłaś?
- O tak. - Jedź dalej, nie zwalniaj.
To znowu oni!
O Boże!
- Nie! - Nie!
- Nie trafiłeś, skurwielu! - Jedź równo.
Bren, uważaj.
- Mamo! - O nie!
Mam cię.
Zajmę się tym.
Uważaj.
Mamo, wracaj tu!
Uważajcie!
- Mamo! - Mamo!
Zatrzymaj samochód! Reg, zatrzymaj samochód!
- Mamo! - Nie!
To moja gra.
A ty złamałaś zasady.
Pa, pa.
Nie.
Nie!
Mamo!
O Boże.
Dobra, wystarczy. Dość!
Chcecie mnie? Bierzcie.
Weźcie mnie.
Proszę!
Mamo, nie.
Wystrzelamy ich jak kaczki.
- Skaczcie, dzieciaki! Szybko! - Cam, już!
Nie.
Sama ustalam zasady.
Sukinsyn.
- Hej, mamo? - Mamo!
Kochanie.
Jesteście cali.
Już po wszystkim.
W porządku.
Koniec tego koszmaru.
Już dobrze.
Nigdy was nie opuszczę.
- Nigdy. - Tak.
Hej, brat.
Ty też.
Znasz procedurę.
No chodź.
Dzięki Bogu.
Dziękuję, Jake.
Dziękuję.
Reggie?
Jedź i nie zatrzymuj się aż do Teksasu.
Dobra.
ZAKAZ WYPRZEDZANIA
WITAJCIE W TEKSASIE!
Dziękuję.
Smacznego.
Nie martw się o rachunek, ja stawiam.
Co?
No, zajadajcie.
Zostaw mi trochę syropu, Kelly.
Stawiasz?
Tak, Bren, podaj mi sy…
Chyba nie…
Nie co?
Widzę, że się denerwujesz. Co zrobiłeś?
Ile?
Wystarczy, by zacząć od nowa.
Tak, a to jeszcze nie wszystko.
O rany!
Gofry smakują najlepiej z dużą ilością syropu.
I masła, musi być dużo masła.
Musimy to oddać.
Oddać? Komu?
Właśnie, mamo. Komu?
Przecież nie damy ogłoszenia.
Nie, nie ma mowy.
Cam, Kelly, wujek nie jest dobrym wzorem do naśladowania.
Wypraszam sobie, jestem świetnym wzorem.
Musimy oddać te pieniądze…
Nie wiem komu.
Komuś.
Prawda?
Mamo, zatrzymamy je.
Odszkodowanie.
Chyba zostałaś przegłosowana, siostra.
Zajadaj, bo ci wystygnie.
No właśnie, mamo.
Dołącz do rodziny.
Świętujmy.
No dalej.
Rodzinne święto.
Podaj syrop.
Bogu dzięki.
Schowajmy tę forsę. Po co nam problemy.
Teksas jest sto razy lepszy od Arizony.
Napisy: Michał Czarniecki