Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
INIHAHANDOG NG NETFLIX
Magandang umaga, Miss Belmont. Tawag pang-gising ito.
-Ang temperatura ay 35 degrees. Paalam.
Gusto mong ipaakyat ko ang iyong…
Basta ayawan mo na lang kung ganoon.
Sabihin mo sa tatay mong ayaw mo ang trabaho.
Nilipad niya ako rito para sa Pasko sa pribadong eroplano niya.
Ayaw ko siyang magtampo.
Wow. Magandang umaga, Miss Belmont. Ako si Terry Carver ng Guest Services.
Tinalaga ako ng tatay mong maging personal assistant mo
at ito ang Glam Squad mo.
Sige.
Ayaw ko lang kasing nasa negosyo ng hotel.
Nasabi mo na sa kanya iyan?
Hindi maiintindihan ni Papa.
Para sa kanya, ito ang tamang karera para sa akin.
Iniisip ko lang ang dapat mong isuot.
Sana hindi name tag.
Ano ang posisyon? -Vice President ng Atmosphere.
Ni hindi totoong trabaho iyon. Ginawa niya lang para bigyan ako ng gagawin.
Mahirap na nga ito para sa akin.
Ang nakikita lang ng mga tao sa akin ay ang spoiled na anak
ni Beauregard Belmont, hari ng hotel. Hindi ako spoiled!
Bistida o slacks?
Hindi ko alam. Plastik na balat ba iyan?
Vegan na balat.
Tad, tulong! Dapat gumawa ako ng sarili kong marka sa mundo.
Okay. Kumusta ang social media mo?
'Di maganda. Hinak nga ng babaeng iyon ang mga account ko, 'di ba?
Oo. Swerte mong ka-date mo ang nasa Hype Magazine
na nangungunang influencer.
Pinaaalala mo nga sa akin araw-araw.
Matapos ang tanghalian kasama ang tatay mo,
pumunta kaya tayo sa mga slope at kumuha ng mga larawan?
I-post sa Instagram.
Akala ko gusto mong pribado ang relasyon natin.
Baka oras nang ipaalam natin iyon sa mundo.
Dadami ang sumusunod sa iyon.
At mapatutunayan sa tatay mong may karera ka bilang influencer din.
Oo, gusto kong maalala ako bukod pa sa apelyido ko.
Si Tad mo ang bahala riyan.
Bumababa sa trending.
Mag-se-selfie muna ako sa limo. Magkita tayo.
Okay, mahal… Hello?
Walang signal?
Parang ganoon. Iyong Valenyagi ang gamitin natin.
-Tamang pagpili. -At magarbong sumbrero.
Mr. Belmont!
Masaya akong naabutan kita.
Hi. Ako si Jake Russell. Ako ang may-ari ng…
-North Star Lodge. -Oo.
Oo, sabi ng sekretarya ko tumawag ka.
-Labinlimang beses. -Ganoon ba karami?
Bakit madalian?
Kung pwedeng isang minuto lang.
Oo naman.
Pero dapat matalo mo ako sa dulo ng padulasan.
-Seryoso? -Ano sa tingin mo?
Naiiwan ka, boy!
Kilos na!
Magaling.
Oo. Akala ko panalo na ako pero natalo mo ako sa dulo.
Tara na. Magsalita ka habang naglalakad tayo.
Wow, parang galing sa SpaceX ang lugar na ito.
Sinusubukan naming unahan ang iba.
Dito tayo.
Wow. Pambihira ang lugar ninyo rito, sir.
Talagang world-class na lugar ito para mag-ski.
Pero hindi lahat kayang magbayad ng world-class.
Ayon sa pag-aaral, 70% ng mga nagsisimula ang natututo sa maliliit na resort.
Tulad ng iyo.
Tama. Tapos habang mas gumagaling sila,
lumilipat sila sa malalaking resort tulad nito.
Gusto mong mamuhunan ako sa lodge mo
para siguradong magpatuloy ito, tama?
Parang ganoon, oo.
Ay, Skyler? Tsokolate?
-Sige. -Dalawa, pakiusap.
Syempre, Mr. Belmont.
Narito ang mga numero sa sulit na upgrade,
mabilis na elevator, spang may mainit na tub, sauna…
Sana matulungan kita pero may mga sarili akong namumuhunan.
-Alam kong naiintindihan mo. Salamat. -Naku…
Heto. Libre iyan.
-Dagdagan mo ng kailangan pa niya. -Oo.
Paumanhin, dapat na akong umalis.
Medyo mabait ka nga pala para panalunin ako.
Magaling.
Seguridad ito. Alertuhin ang mga tauhan. Lumalakad na si Ms. Belmont.
Kumagat ba siya?
-Hindi, ayaw niya iyon. -Sayang.
-Oo. Medyo imposible rin naman iyon. -Kinalulungkot ko.
-Magkita tayo sa lodge. -Magkita tayo.
Okay. Nasa lobby ako. Hindi kita nakikita.
Nasa lobby ako
at aminin natin, medyo mahirap akong hindi mapansin.
Nasa tabi ako ng burdadong telang bagay na bagay sa jaket ko.
Pasensya na.
Nasa lounge na ako sa may fireplace.
-Ay, hoy! -Nakasuot ako ng Valenyagi…
-Ay, naku… -Ay, Diyos ko!
Patawarin mo ako. Hindi kita nakita.
Ang Valenyagi ko!
Babayaran ko ang pagpapalinis o kukuha ako ng panlinis…
Ano ang nangyari?
Ay, hindi! Hindi ang Valenyagi!
Mas pinalalala mo ito.
-Sumpalpok siya sa akin. -Aksidente iyon!
Galing ako sa kanto, papunta siya rito
-at kami lang ay, bang, tsokolate. -Maayos ang lahat?
-Naguluhan ako pero salamat. -Tad!
Pero tinamaan ng probinsyanong ito ang kasintahan ko
at sinira ang haute couture niya.
-Patawad ulit talaga. Aksidente iyon. -Ganito, pare. Umalis ka na lang, okay?
Doon ang daan.
Oo. Huwag mo akong duruin.
Gusto ba ng binibini ng artisanal, house-smoked bacon sa ensalada niya?
Hindi, salamat. 'Di ako kumakain ng bacon.
Sige, kung ganoon.
Ano, Ted, kumusta itong negosyo mo sa internet?
Tad po iyon, Papa. At hindi po iyon negosyo.
Influencer si Tad. Milyun-milyon ang mga sumusunod sa kanya.
Isa ka palang salesman.
Gaano na kayo katagal nagde-date?
Halos isang taon, Mr. Belmont.
Tawagin mo na siyang Beauregard.
Tama, Papa?
Okay.
Ganoon pa man, Beau.
Alam mo kung paano ito. Isang araw…
naroon siya.
Sa kapihan ng buhay.
Si Sierra ay isang venti.
Nag-te-trend!
Kumusta?
-Kumusta, Jake? -Kumusta? 'Uy, pare.
Ay, sige na.
-Maayos ang lahat? -'Uy, Jake.
Pinaaandar ko ito pero hindi gumagana.
Iwan mo sa shed. Gagawin ko mamaya.
Iiwan ko roon.
'Uy! Saan kayo pupunta?
Ang Puno ng Kahilingan sa Pasko, naalala mo po? Dinadala tayo dati ni Mama.
-Tama. -At ngayon, trabaho na ito ni Lola.
Jake! Bakit hindi ka sumama sa amin?
Parang masaya iyan
pero may mga guest akong sasakay sa sleigh kaya hindi muna ngayon.
Pero pwedeng pabor, magsabi ka ng maganda tungkol sa akin kay Santa?
Kailangan ko ng tulong.
Sa palagay ko hindi naging maayos iyon?
Belmont ang huling resort. Kung ganito pa rin sa buong panahon, sa tingin ko…
Kailangan lang nating magpasensya.
Ang kailangan natin ay himala.
Hindi mo pa po naririnig, Papa? Pasko ang panahon ng mga himala.
-Hindi po ba, Lola? -Oo.
Mabuti kayong mag-isip.
Sige. Uwian ninyo ako ng mabuting bagay.
Handa na akong pumunta sa airport. Pwede mong ipadala ang kotse ko?
Oo, Mr. Belmont.
-Mabuti. Narito ka pa. -Kumusta?
Ayaw kong palampasin ka bago ka umalis.
Babalik ako sa weekend.
Ayusin natin ang bago mong opisina.
Iniisip ko iyong katabi ng akin, kung okay lang?
Ay, Papa. Tungkol sa trabaho.
Ano?
Ano lang kasi…
-Ayaw lang kitang madismaya. -Hindi mo magagawa iyan, sa tingin ko.
Matagal ko nang hindi nakita ito.
Binigay iyan ng nanay mo sa akin.
Naaalala ka raw niya sa maliit na babae.
Nagulat akong naalala mo.
Limang taong gulang ka lang…
Naalala ko ang pabango at tawa niya.
Ang pagsuklay niya sa buhok ko.
Marami akong naaalala sa kanya sa hotel na ito.
Na-mi-miss ko pa rin siya.
Ako rin.
Nangako akong aalagaan kita.
Inaalagaan mo ako.
Binigay mo sa akin lahat ng gusto ko.
Okay.
Mahal, babalik ako sa bisperas ng Pasko.
Okay.
Ingat sa byahe.
Huwag mo akong alalahanin.
Nasa mabubuti akong kamay.
Kasama ko si Tad.
Oo, sir!
Tabi! Daraan ako!
Hello, tabi!
Ayaw kong maabala kapag kasama ko si Tad.
Ite-text na lang kita.
Oo. Anong oras mo gustong ipadala ang hapunan?
Terry, sabi ko huwag akong abalahin.
Binibini, naghihintay ang karwahe mo.
Akala ko dito tayo kukuha ng larawan.
Oo, pinareserba ko ang pribadong gondola.
Para sa mga talunan ang mga gondola. Sakay na.
Ang saya niya.
Magugustuhan ni Papa kung dito tayo kukuha ng larawan.
Maghintay ka lang, mahal. Maghintay ka lang.
Gusto ko ito.
Medyo mataas.
Nasaan ang diwa mo ng Pasko?
Sige, mga nagmamahalan. May mainit akong tsokolate at bagong lutong biskwit.
-Handa na kayo? -Oo, tara!
Ligtas ba ito?
Kaibigan, ang magandang pirasong ito ng gawang-sining
ay nasa North Star sa ilang henerasyon na.
Nasaan ang pakikipagsapalaran mo?
Wala nang ililigtas pa.
'Uy, may kakahulog lang!
-Biskwit? -Salamat.
-Ayos lang ito. -Ingat kayo.
Saan talaga tayo pupunta?
Sinusundan ko ang isa sa nangungunang skier sa bansa
at minarkahan niya ang liblib na lugar na ito.
Kahanga-hanga ito.
Mabigat.
Alam mong hindi talaga ako nag-si-ski, hindi ba?
Walang dapat makaalam niyan!
Mga panloloko lang iyon, baby.
Marunong kang mag-tanggal ng snowmobile?
Mukha ba akong marunong magtanggal ng snowmobile?
Aalamin ko ito.
Okay, snowmobile, matanggal ka.
-Ano ang ginagawa mo? -Sandali!
Tad, hindi iyan napagagana ng boses, utang na loob!
Tad!
Tad! Tinatamaan ako rito!
Nasiyahan ka?
Sobrang saya.
Walang signal, okay. Gawan na lang siguro natin ng paraan.
Sa tingin ko…
dito ang daan.
-Hindi mo alam ang pabalik, ano? -Alam ko.
Kumapit ka.
BABALA! PANGANIB HUWAG DUMAAN, BUMALIK
Tad!
Iyon ang Puno ng Kahilingan!
Mainit na kastanyas, mga kaibigan, dito mismo. Okay.
Susunod na tayo.
Tandaan mo, isang kahilingan lang kaya sulitin mo.
Maganda iyan pero pwede kang magmukhang mas atletika?
Pero, Tad, gusto kong magmukhang naglalaro pero hindi pawisan.
-May kulang lang na isang bagay. -Ano?
Hindi ko matukoy kung ano iyon
pero baka kaya mo.
Sierra Belmont, ang halos isang taong kasama ka
ay talagang puno ng mahika
at gusto kong malaman mong anuman ang nasa hinaharap,
gusto kong pagsamahin tayo nito.
Sierra Belmont,
pakakasalan mo ba ako?
Ay, Tad!
Masyado itong malaki, mahal.
Pwedeng paliitan.
Gawin natin itong opisyal, ha?
Ang una nating post sa social media bilang parehang nakatakdang ikasal!
Hayan.
-Sana… -Huwag mong sabihin sa akin.
Dapat mong isikreto iyan kundi hindi iyan magkakatotoo.
-Maligayang Pasko sa inyo. -Salamat.
Okay.
Ano po ang hlling mo?
Nakuha ko ang hiniling ko.
Nang natanggap ka ng mama at papa mo.
Mahal po kita, Lola.
Isabit natin iyan doon.
-Handa ka na? -Opo.
Hayan.
Magaling.
-Tad? -Mukhang nagbago ang panahon.
Ibalik mo ako sa hotel.
-Okay. -Tad.
Tad!
Kumapit ka, Sierra!
Hawak kita!
-Dumudulas ako! -Kapit lang!
Sierra!
Hindi!
Ang aking…
'Uy, sandali lang.
Ano iyon?
-Sana hindi bangkay iyan. -Tumigil ka, tinatakot mo ako.
Naku, Diyos ko.
Bangkay ba iyan?
'Uy, miss, naririnig mo ako?
Baseng kampo, si Jake ito sa dulo ng Hoosier.
May Kodigo Tatlo tayo. Kailangan ng Ski Patrol agad.
Sige, Jake.
KLINIKANG PANG-KALUSUGAN
Kumusta siya?
Sa pisikal, mabuti siya. Minor concussion.
Pero 'di iyon ang tunay na problema.
Wala raw siyang naaalala bago ang aksidente.
Amnesya?
O parang ganoon.
Ang mahalaga gising siya. Mabuti iyon, 'di ba?
Depende sa pananaw mo.
-Pakiusap, humiga ka lang. -Huwag mo akong hawakan!
Pwedeng bitawan mo ako?
Sabi ko sa iyo, maayos ako, okay?
Okay, sige.
Okay lang. Subukan natin mamaya. Salamat, Gene. Kami na rito.
Sa wakas, ang kinauukulan.
Hepe, pwede mong sabihin sa kanyang palabasin ako rito?
Miss, gusto naming gawin iyan
pero kailangan muna naming malaman kung sino ka.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Kilala ko ang sarili ko.
Ako si…
Tinignan namin ang damit mo para sa pagkakakilanlan pero wala.
Nakita ko ito.
Make-up.
Nasaan ang mga damit ko?
Kinalulungkot kong kinailangang gupitin iyon ng ER team.
-Kung mga bakas kaya ng daliri? -Kinuha namin nang ipasok siya.
Hindi nakatala ang mga iyon, ibig sabihin hindi pa siya naaaresto
o baka ni hindi pa nagta-trabaho.
Ano ngayon ang gagawin natin sa kanya?
Pwede kong ilagay ang larawan niya sa website namin ng mga nawawala.
Pero kapaskuhan ngayon, alam ninyo.
Hanggang may maghanap sa kanya o may maalala siya,
wala akong gaanong magagawa.
Paumanhin, narito lang siya sa kwarto
at pagod na siyang tinatratong parang bilanggo
dahil 'di n'yo magawa ang trabaho n'yo kaya…
-Ang ulo ko. -Okay.
Dahan-dahan lang.
Miss, sana marami pa akong magagawa
pero may dapat tayong sundin kapag may Jane Doe.
Jane Doe?
-Hindi ako si Jane Doe! -'Di ko alam ang itatawag sa iyo.
Wala kang pagkakakilanlan, pera at matutuluyan.
May lodge ako.
May mga nag-kansela. Pwede siyang tumuloy sa amin.
At ikaw si…?
Siya si Jake Russell. Siya ang nakakita sa iyo.
Mukha ba siyang pamilyar sa iyo?
Hindi, siguradong estranghero siya.
At 'di ako sasama sa kanya sa kubo ng kamatayan sa kakahuyan.
Si Jake ang may-ari ng North Star Lodge.
Ay, ang North Star Lodge?
Okay. May serbisyo ba sa kwarto iyon?
Mas parang bed-and-breakfast ang lugar na iyon.
Ano'ng klase ng almusal?
Naisip kong baka mas mapapabuti siya rito.
Hindi.
Naku…
Ang paggawa ulit ng mga normal na gawain ay baka makatulong sa alaala mo.
Bahala ka, miss.
Pwede kang manatili rito
o pwede mong tanggapin ang alok ni Jake.
Magaling!
Talagang napakagaling lang!
Ano'ng klaseng basurang gubat ang walang tore ng cell?
Hello, si Tad Fairchild ito.
Katatapos ko lang makaligtas sa nakamamatay na pagkahulog
at kasalukuyan akong nawawala sa isang ilang na gubat ng yelo.
Magiging katibayan itong recording
sa matapang kong pakikipaglaban para sa buhay sa lahat ng hamon.
Pero kung may makakita sa katawan ko…
paki-upload itong vid…
Nasaan ako?
Sige. Tinignan ko ang mga nawala at nahanap.
Baka hindi kasya pero mabuti na kaysa scrubs.
Pwede na sa ngayon.
Gamit na ang mga ito?
Malamang.
Pero minsan, aksidenteng nakakaiwan ang mga guest kaya…
'Di ako sigurado kung aksidente itong naiwan dito.
Sige, handa na ang kwarto mo.
Ito ang malilinis na twalya at malinis ang sapin sa kama.
Salamat sa lahat ng ginagawa ninyo
pero hindi ako magtatagal dito. Panandalian lang ito.
Hanggang matapos iyon, kami ang kasama mo.
-Ihahatid kita. -Okay.
Ano ang nangyari?
Hi. May mabangis at mabuhok na halimaw sa labas!
Okay, titignan ko.
Sa tingin ko ligtas ka. Wala na ang mga iyon.
Nasa kagubatan tayo kaya may mga bibisita sa iyo paminsan-minsan.
Tama. Pwedeng doon lang sila sa labas.
Oo, ipaaalam ko sa kanila.
Ano?
Wala.
Magandang damit ng lola.
Kung papuri iyan…
tatanggapin ko.
Magandang gabi.
Sinasabit ang mga kalawit ko
Umaasang may mahuling isda…
Santwaryo!
Akala ko hindi na ako makakikita ulit ng tao.
Tignan mo ang sarili mo.
Ang ganda mo.
Ano ang pangalan mo, tagapagligtas?
Ralph.
Ralph?
Namatay ang baterya ng selpon ko.
Wala ka sigurong charger dito para sa modelong 15?
Wala. Ayaw ko ng mga selpon. Wala akong tiwala sa mga iyon.
Gusto mo ng kape?
Oo, pakiusap, Ralph.
Matapos ang mala-bangungot kong pinagdaanan, napakasarap na inumin niyan.
Matutulungan ba kitang alisin ang pain sa mukha mo?
Anong pain?
Iyang nakakabit sa mukha mo.
Nakita ko na.
Panaginip lang iyon.
Ano ang problema nito?
-Hi! -Hello!
-Magandang umaga! -Hi! Magandang umaga!
Hindi ito panaginip.
Sino ka?
Hello.
Ang kalat po ng kwarto mo.
Oo, wala pang nagpupunta rito para maglinis.
Ako po si Avy.
Kayo po ang babaeng hindi alam kung sino siya, tama?
Ako siguro iyon.
Sabi po ni Papa.
May pantuyo ka ba ng buhok?
-Syempre po. Sa kwarto ko. -Salamat.
Ano pong dapat naming itawag sa iyo?
Magandang tanong. Hindi ko alam. May mga gusto kang pangalan?
Naku…
Pagpilian mo po sila.
Halika, kilalanin mo po sila.
Iyan po sina Frankie, Wallace, Potter at Sarah.
Sarah. Gusto ko ang isang iyan.
Okay po. Sarah kung ganoon.
Ito ang mama mo?
Opo.
Halos dalawang taon na po siyang patay.
Kinalulungkot ko.
Sobra ko po siyang na-mi-miss.
Minsan po…
Wala po. Iisipin po ninyong kakaiba iyon.
Ni hindi ko alam kung sino ako. Wala nang mas kakaiba pa roon.
Naku…
Minsan po kinakausap ko ang larawan niya.
Sa tingin ko hindi kakaiba iyan. Sa tingin ko maganda iyan.
'Uy, kumusta ang pakiramdam mo?
Kilala ninyo ako?
-Nagkakilala tayo sa sleigh. -Pero wala kang malay.
-Masarap ang almusal. -Salamat.
Wala akong malay.
'Uy, kayo po. Siya si Sarah!
Ay, Sarah.
Sinusubukan namin ito.
Nakilala mo na si Papa. Siya ang lola ko.
Oo. Si Alejandra.
Tama iyan.
Sarah, kauubos lang ng pumpkin pancakes namin
pero kung gusto mo, pwede kitang ipagluto ng itlog.
Pakiusap, kaya kong gumawa ng sarili kong almusal.
Sira ito.
Oo. Hindi, dapat mong itulak papasok tapos ikutin mo.
Salamat.
Ay, ang bilis tumulo nito.
Itlog?
Salamat.
Pinakita mo kung sino ang boss.
Medyo makalat.
Alam mo kung ano? Bakit hindi ka maupo roon
at ako na ang bahala sa lahat ng ito.
Okay, magandang ideya.
-Bacon po? -'Di ako kumakain ng bacon.
Pero masarap po ang bacon.
Natikman mo na po?
Hindi ko naaalala.
Hindi po kaya kumakain ka nito?
Gusto ko ng bacon.
-Ano ang mga muffin na ito? -Sa tingin ko hindi siya taga-rito.
-Ano ang paborito mo? -May kung ano sa kanya…
Parang nakilala ko na siya.
Talaga?
-Sabi niya, ayaw raw niyang maistorbo. -Pero halos 24 na oras na ang nakalipas.
Miss Belmont?
Seguridad ng hotel ito. Pwede akong pumasok? Hello?
Miss Belmont?
Ako ito, si Terry.
Pero 'di siya natulog dito kagabi.
Sigurado ka? Baka inayos niya ang kama?
Si Miss Belmont mag-aayos ng kama? Hindi sa buhay na ito.
"Sierra, hindi ako makapaghintay na ilayo ka. Nagmamahal, Tad."
Parang planadong may pupuntahan sila.
-Pero saan? -Huwag mo akong hawakan.
Naiintindihan ko.
Nasaan ako?
Ralph?
NAGLAKAD ANG TAO SA BUWAN
Hindi pwede.
Ralph!
Magandang umaga!
Hinayaan kitang matulog. Parang komportable ka.
Trak mo ba iyan?
Oo.
Ano ang nangyayari riyan?
Patay tulad ng pagpatay sa kalye kagabi.
Nakatatakot na pangitain.
Mag-iiwan tayo ng sulat, lalakad tayo.
Dalawang araw lang na lakad para makarating sa kalye.
-Mga araw? -Depende sa panahon.
'Uy, ano kaya kung magprito ako ng isda para sa almusal? Ayos?
Hindi ako nag-iisda. Mga alaga iyon sa aquirium kong tubig-alat
sa condo ko sa Manhattan.
Ayos lang sa akin.
Humanap ka ng almusal.
-Ano ang gagawin ko rito? -Ibato mo kaya sa squirrel?
Hindi, ayos lang.
Salamat.
Maligayang Pasko.
Isa pang kanselasyon.
-Nagbibiro ka? -Pupunta na lang sila sa Airbnb.
-Paano tayo lalaban diyan? -Magiging maayos din ang lahat.
'Di ko alam kung paano. Ni hindi tayo makakuha ng tagalinis.
-Alam ko. -'Uy.
Nagtataka lang ako, may tawag ba tungkol sa akin?
-Kinalulungkot kong wala. -Hindi ko lang naiintindihan.
Siguradong may naghahanap sa akin.
Wala ka pang naaalala?
Wala pero sabi ng doktor, kung gagawa ako ng normal na mga bagay,
baka bumalik ang alaala ko.
Pero nagtataka ako kung ano ang mga "normal na bagay".
Utos ng doktor.
Swertehin ka sana.
Masama ang saping ito!
Nakapag-ayos ka na ba talaga ng kama, mahal?
Hindi sa tingin ko.
Bakit hindi ka sumubok ng iba?
Sabi sa 'yo, pare, iakyat mo sa burol ang gondola…
Ilalagay ko lang dito?
Talaga ba?
Ay, naku.
Ay, pakiusap, huwag kang maipit.
Kaya ko ito.
-Nakarating na ba tayo? -Hindi pa. Dumikit ka lang sa akin.
Sa tingin ko hindi ko kaya!
Ralph!
Iwan mo na ako rito.
-Iligtas mo ang sarili mo. -Diyan ka lang.
Tutulungan kita, brad.
Sige.
Napakalakas mo.
Ito ang bagay sa iyo. Hayan tayo.
Handa ka na?
Paano ka?
Huwag mo akong alalahanin. Malalaki ang mga paa ko.
Halika. Heto na tayo.
-'Uy. Okay ka lang? -Naipit po ito.
Tutulungan kita.
Salamat po.
Minsan, hindi mo pwedeng madaliin ang mga bagay.
Gamitin mo ang oras na kailangan mo.
Sabi ng mama ko,
"Kusang maaayos ang mga pinakapangit na buhol
kung tutulungan mo lang ang mga ito."
Hayan na.
Wala na ang mga buhol.
Naala mo po ang mama mo?
Oo, sa tingin ko naalala ko.
Avy?
Ano ang nangyari rito?
Ano ito?
-'Di po ako. -Tignan mo ang kalat!
Patawad.
Ayos. Ito ang huling bagay na kailangan ko ngayon.
'Uy, kumusta?
Balthazar. Masaya akong makilala ka.
Magpapakilala ako, pero hindi ko alam kung sino ako.
Masasabi kong medyo wala akong kwentang tao.
Wala akong ginagawang tama.
Iisipin mong may kaya akong gawin, ano?
Salamat sa suporta mo.
Tignan natin kung kaya kong kumuha ng kahoy.
Paalam.
Naku. Nasaktan ka?
Hindi.
Kukunin ko iyan.
Ayos ka lang?
Oo.
Ganito, ako ay…
Hindi ko sinasadya ang sinabi ko. Iyon ay…
Hindi lang iyon.
Halos dalawang araw na at wala pang nakakakita sa akin?
Para akong bagaheng hindi kinuha.
Huwag mong sabihin iyan.
Siguradong may pamilya at mga kaibigan kang nag-aalala sa iyo.
Baka nasa labas sila at hinahanap ka ngayon.
Sa tingin mo?
Oo naman.
Pumunta kaya tayo sa Tiangge sa Pasko?
Malaking tiangge iyon sa kalye, maraming mga tao.
-Baka may makakilala sa iyo. -Ayaw ko nang mas makagulo pa.
Hindi talaga ito makakagulo.
Isa pa, magugustuhan iyon ni Avy.
Sige.
Hindi, iyan ay… Itago mo na iyan.
-Tama. -Oo.
Salamat.
Wow, talagang maganda ito.
May naaalala ka rito?
Wala. Ngayon pa lang siguro ako nakapunta rito.
Tara po! Sobrang bagal po ninyo!
Medyo nasasabik si Avy sa Pasko.
Wow, ang gandang sleigh.
Kamukha siya ni Carla.
Siya ang asawa ko.
Oo, kinwento siya ni Avy.
Kinalulungkot ko.
Salamat.
Naging mahirap ang dalawang taong ito.
Ni hindi ko inisip na mananatili pa kami rito.
-Pero saan kayo pupunta? -Hindi ko alam, baka bumalik sa lungsod?
Dati akong may negosyo ng byahe para mag-ski.
Pero tatlong henerasyon na sa pamilya ni Carla ang North Star.
Regalo ito ng papa niya sa kasal namin at ako lang ay
napamahal sa lugar na ito.
-Hindi ko kailangang ibenta pero… -Pero?
Gusto ng mga tao ang mga bagong resort, ang mga pasikat, lahat ng maganda.
Pero sa tingin ko, espesyal pa rin ang mga simple.
Alam mo na, mga pagkaing lutong-bahay,
mainit na tsokolate sa fireplace,
tahanang malayo sa tahanan.
Hindi ko alam.
Baka mali ako.
Papa, Sarah.
Tignan po ninyo ito.
Hindi po ba maganda?
Magaganda ang gusto mong sleigh, munting binibini.
Maganda ang isang ito, gawang-kamay lahat.
Parang hangin ang mga pagsakay.
Mukhang kahanga-hangang sleigh iyan.
Kaya lang hindi namin ito kaya.
Binabantayan ko ang tindahang ito para sa isang kaibigan.
Kaya kung may iba pa kayong gusto…
Tignan mo ito.
Ang ganda nito.
Okay ka lang?
Oo.
Bibilhin namin iyan.
Napakaganda.
-Para sa iyo. -Huwag, Jake, hindi pwede.
Sige na. Maagang regalo sa Pasko iyan.
Salamat.
Heto na.
Maligayang Pasko.
Salamat.
-'Wag nating palampasin ang pagpapailaw. -Tara na!
Maligayang Pasko sa inyong lahat.
Pakiusap, salubungin ang punong-bayan ng Summit Springs.
Maligayang pagdating sa ating taunang seremonya ng pagpapailaw ng puno sa Pasko.
Napaka-espesyal nito
at sa atin lang, ito ang paborito kong dahilan para maging punong-bayan.
Pero hindi kayo nagpunta rito para pakinggan ako, tama?
Nagpunta kayo para makakita ng mga ilaw. Kaya wala nang paliguy-ligoy pa.
Bakit hindi ka umakyat at tulungan ako?
Ako po?
'Pag bilang natin, itulak mo ang maliit na candy cane, okay?
Summit Springs, handa na kayo?
Oo!
Sige! Sabayan ninyo akong bumilang.
Lima, apat, tatlo, dalawa, isa!
Hindi kita marinig.
Hindi ako kumakanta.
Sino'ng may sabi? Sige na, Pasko naman.
Matulog ka nang mahimbing, mahal.
Tulog na siya,
parang sanggol.
Nang una mong nakita ang globo ng nyebe,
may kung ano sa mata mong parang nakita mo na iyan noon.
Oo, bigla kong naalalang bata ako
at may magandang babaeng binigyan ako ng parang ganyan.
Sa tingin ko baka nanay ko iyon.
Kaya lang, wala na iyon.
Ang mahalaga may naalala ka. Simula na iyan.
Oo.
Mahaba na ang gabi.
Oo.
Oo, medyo pagod na rin ako kaya…
Magandang gabi.
Jake?
Gusto ko lang sabihin sa iyong…
wala pa yata akong nakikilalang tulad mo
kasi kung mayroon na, siguradong maaalala ko iyon.
Magandang gabi.
-Magandang umaga. -Magandang umaga!
Ako lang ito, mahal. Narito ako para…
Ang sikreto, nasa pulso lahat.
Okay.
Okay lang iyan. Isa pa. Ulitin mo. Ulit.
-Okay. Dalawang kamay. -Okay.
Isa,
dalawa,
tatlo!
'Uy!
Ganyan nga, pagtutugma ng kamay at mata. Ayos!
Hayan na.
-Sana magustuhan mo. -Sarap!
Tamang dami lang po.
Sakto.
Okay.
Dapat po maraming icing para dumikit.
Okay. Ayos iyan?
-Opo. -Oo.
Naku…
-Hindi ito masaya! -'Uy!
Nagtutulungan kayo rito!
Sige, guys, tandaan ninyo, loob na dulo, okay?
Ang mahuli bibili ng pizza. Handa na? Takbo!
Tara na!
-Mukhang magaling! -Handa ka nang mag-ski?
Baka nakalimutan ko na kung paano.
Madali lang. Sundan mo ang mga bata, mabagal lang, tulad ng sabi ko.
-Magiging maayos ka. -Okay.
Tignan natin ang kaya mo. Sige na!
Ayos lang.
Ay, naku.
Sandali lang!
Hawak na kita!
-Pasensya na, hindi ko sinadya. -Okay lang.
-Salamat sa pagliligtas sa akin. -Anumang oras.
Sige, maganda. Heto. Iyan ang babayaran.
Ingat kayo.
-Salamat ulit. -Salamat.
Salamat sa pagtuloy sa North Star. Maligayang Pasko.
-Sa iyo rin. -Paalam, Sarah.
Paalam.
Alejandra?
Patawad, mahal. Hindi kita nakita riyan.
Okay ka lang?
Ayos lang ako. Medyo malungkot lang siguro.
Dapat siguro hindi ko ito tinignan.
Ano iyan?
Ang aming Libro ng Alaala.
Mga card sa Pasko, programa ng kasal, sulat ng mga guest.
Ay, ang anak mo. Talagang maganda siya.
Salamat.
Maganda ka rin.
Gusto kong inaalala paminsan-minsan
kung paano nahipo ng munting lodge namin ang buhay ng ibang tao.
Lalo na…
baka hindi na kami magtagal dito.
-Akala ko ayaw ibenta ni Jake. -Baka wala na siyang magagawa.
Sa lagay ng mga bagay,
baka huling Pasko na namin sa North Star Lodge.
Hindi bale, huwag mong alalahanin iyon.
Dapat kong sunduin si Avy.
Pwedeng ibalik mo iyan sa mesa ni Jake pagkatapos mo?
-Oo naman. -Salamat.
-Ano ang nangyayari? -Hi. Naipit ang drawer.
Oo, aayusin ko pa iyan.
Napakaganda ito. Bakit hindi mo ilagay sa puno?
Kasi iyan ay…
'Di pa ako handa para riyan.
Paumanhin. Hindi ako dapat nakikialam.
Hindi, patawad. Ano lang…
Magkasama kami ni Carla nang bilhin namin iyan at…
Tapos nagkasakit siya.
At…
Ayaw kong itapon iyan,
pero hindi ko maikabit iyan sa puno kaya…
Kailangan ko nang umalis, mahuhuli ako sa pagkuha ng laruan.
Pagkuha ng laruan?
Oo. Taun-taong mayroong ganoon sa Summit Springs
para sa mahihirap na pamilya kaya…
-Napakaganda niyan. -Bawat bata dapat may nakukuha sa Pasko.
Kailangan mo ng tulong?
Oo, maganda iyan.
-Kumusta iyan? -Katatapos ko lang ng una ko.
Wow!
Okay. Medyo maganda. Ipakikita ko sa iyo ang sikreto.
Dapat pinaka-kaunting papel lang na magagamit.
Hindi dapat gagamit ng lagpas sa tatlong piraso ng tape ang pagbalot.
Kaya gawin mo ito,
tapos parang ganyan.
At ganito.
Napakagaling.
Sabi ko sa iyo.
Jacob! Napakasaya kong narito ka.
Louise, alam mong maaalala ko ang kasintahan ko sa Pasko.
-Parang mayroon ka na. -Siya si Sarah.
-Maligayang Pasko. -Sa iyo rin.
-Masaya akong makilala ka. -Ikaw rin.
-Jake, kailangan namin ng tulong! -Sige, babalik ako agad.
Huwag ninyo akong pag-usapan habang wala ako.
-Hi. Pwede kaming mag-iwan ng laruan dito? -Hi. Salamat.
-Maligayang Pasko. Maraming salamat. -Hayan na.
Hindi ko alam paano kung wala si Jake.
Nag-boboluntaryo siya, nag-aabuloy.
Ni hindi ko na mabilang ang mga charity na natulungan niya sa bayan.
Sana may paraan ang Summit Springs na ipakita sa kanya ang halaga niya rito.
-Magaling ang pagbalot. -Hindi ko alam kung nagbalot ko.
-Salamat ulit sa pagtulong ngayong gabi. -Salamat sa pag-imbita. Mabait lahat.
Ano…
maaalala mo kaya ang mga ito kapag nakaalala ka na?
Hindi ko ito malilimutan.
Nakatayo tayo sa ilalim ng mistletoe.
Oo nga.
Baka hindi natin dapat gawin ito.
Baka may ka-relasyon ka.
Malas naman iyon.
Para sa atin.
Oo. Naku…
-Halos tapos na. -Opo.
Magandang umaga!
May naisip akong makatutulong sa North Star.
May numero ako ng halos lahat ng naging guest namin
-sa nakalipas na tatlong dekada. -Sakto ito.
-Para saan po iyan? -Paglikom ng pondo sa North Star.
Ayos po. Nasabi mo na po kay Papa?
Talagang hindi.
-Ano? -Narinig mo ako.
Hindi ako maglilikom ng pondo para iligtas ang lodge.
Hindi ito paglikom ng pondo. Para itong kasiyahang pagbalik-tanaw sa Pasko.
Imbitahan natin lahat ng naging guest ninyo
para ipagdiwang ang alaala nila sa North Star.
At, okay, hihingi tayo ng donasyon pero ano naman?
Ang problema, nakatira ako sa Summit Springs, okay?
Ayaw kong iba ang maging tingin ng tao at isiping kailangan ko ng tulong.
Pero ayaw mo ring mawala ang North Star, hindi ba?
Baka gusto ko.
Nagbibiro ka.
Pagod na akong maghirap sa lugar na ito.
Pagod na akong laging nasisira lahat.
Pagod na akong isipin paano kami aabot sa katapusan ng buwan.
Jake, huwag mong talikuran ang lodge na ito.
-Isipin mo lahat ng alaalang ginawa ninyo. -Iniisip ko. Palagi.
Ang totoo, masaya akong kalimutan ang ilan.
Ano'ng alam mo sa alaala? Ni hindi mo nga maalala ang pangalan mo.
Sarah, sandali.
Okay, ako ay…
Hindi ikaw iyon.
Okay, sa katunayan, ikaw iyon.
Mula nang dumating ka rito, ikaw…
Pinaramdam mo sa akin ang mga bagay
na akala ko hindi ko na mararamdaman ulit.
At, oo, tama ka. Maraming alaala ang lugar na ito para sa akin.
Siguro takot lang akong gumawa
ng mga bago.
Kahit pa sa isang tulad mo.
Pasok.
Maayos ang lahat?
Oo.
May problema?
Wala, ano lang…
Si Sarah ba?
Alam kong mahirap
lalo na sa ganitong panahon.
Hindi ko alam.
Hindi ko na talaga alam ang ginagawa ko.
Ginagawa mo ang lahat ng kaya mo para buklurin ang pamilyang ito.
Pero maayos kaming lahat ngayon.
Jake.
Okay lang na magpakawala.
Sarah. Gumagawa kami ng snowflakes. Gusto mo akong tulungan?
Patawad, hindi ako pwede ngayon, Avy, pero baka mamaya.
Alejandra, pwede kitang kausapin sandali?
Oo naman.
Oras na yata para umalis ako.
Huwag mong sabihin iyan. Pwede ka rito kahit gaano katagal.
Oo, salamat, pero pinakamabuti yata para sa lahat na umalis na lang ako.
Sandali. Ano po?
Sarah. Aalis ka po?
Hindi po pwede.
Kinalulungkot ko.
Pero akala ko po kasama ka namin sa Pasko.
At magugustuhan ko iyan pero may pagbabago lang sa mga plano.
Oo, nagbago ang mga iyon.
Papa.
Ano po iyan?
Tinago ko ito para sa tamang sandali.
Pero kailangan natin si Sarah para ikabit ito.
Pakiusap?
Pero sabi mo…
Oo pero ayaw kong gawin ito nang wala ka.
Kaunti po sa kaliwa.
-Kung ganyan? -At…
sakto po.
Maganda iyan, Jake.
-Alam ninyo ang kulang dito? -Kasiyahan po sa Pasko?
Sige, gawin natin! Tara!
Medyo magdikit-dikit kayo.
Sa bilang ng tatlo, "Maligayang Pasko."
Isa, dalawa, tatlo.
Maligayang Pasko!
Magsaya kayo sa mga slope. Sige. Nag-iimprenta.
Bisperas ng Pasko, pumunta kayo sa North Star.
-May kasiyahan sa bisperas ng Pasko. -Heto. Kasiyahan sa North Star.
Alas-7, bisperas ng Pasko.
-May kasiyahan sa North Star. -Salamat!
Hayan.
Sa Disyembre 24. May mga plano ka na siguro pero naroon kami.
Oo, handa na ang hapunan.
Oras na para sa malasang beans.
Hayan, brad.
-Salamat, kaibigan ko. -Oo.
Ito ang pinakamasarap na de latang beans
na natikman ko.
Ralph! Naisip mong magsimula ng blog sa pamumuhay sa gubat?
Siguradong maikukuha kita ng sponsor.
Salamat, Tad. Kakaiba iyon, ano?
-Maanghang. -Oo, medyo may sipa. Lulusutan ka.
Oo! Sinisipa na ako ngayon.
Matinding sipa!
Hindi lumulusot.
Pumapasok na siya.
Hi! Kadarating ko lang sa hotel. Tawagan mo ako kapag nakuha mo ito.
Salamat, Morgan. Terry?
Mr. Belmont. Hello, bumalik ka.
Dapat kong kausapin si Sierra pero 'di siya sumasagot.
-Papuntahin mo siya sa opisina ko. -Paumanhin, Mr. Belmont.
Hindi ko alam kung nasaan siya.
Ano?
Sabi ko alagaan mo siya habang narito siya.
Oo, pero nag-ski sila ni Mr. Fairchild noong isang araw
at noon ko siya huling nakita. Kaya…
Anong "noong isang araw"? Apat na araw mo nang hindi nakikita ang anak ko?
Hindi, pero akala ko lang gusto nila ng pribadong oras na magkasama.
Huwag daw siyang abalahin. Tapos…
-Tayo. -Nakita namin ito.
Laging dala ng anak ko ang maleta niya.
Ikaw, patignan sa seguridad ang bakuran.
Halughugin bawat sulok ng resort.
-Ako ang bahala. -At ikaw, tawagan mo ang Hepe.
Okay. Ano ang sasabihin ko?
Na hanapin nila ang anak ko.
Tama.
PUPUNTA SA DAANAN NANG NAGLALAKAD. PAKIHANAP KAMI!
Kailangan ng mga maghahanap. May mga naliligaw na loko sa daanan.
Kopya iyan. Alam natin kung sino iyan?
Oo, si Ralph. Nangangaso na naman.
Ano?
Halos handa ka na, mahal?
Naghahanap lang ako ng isusuot.
Sa katunayan, kaya ako narito.
Naglakas-loob akong pumili ng isusuot mo ngayong gabi.
Sana kasya iyan.
Naku. Maraming salamat. Hindi mo ito dapat gawin.
Gusto ko.
Pinangingiti mo si Jake.
Matagal na niyang hindi ginawa iyan.
Binili rin kita ng sapatos.
Salamat.
-Magkita tayo sa baba? -Okay.
Ralph, kinalulungkot kong ikukulong ka ngayon.
Ano? Kalokohan ito! Bayani ang lalaking iyan.
-Nangangaso siya sa lupa ng pamahalaan. -Niligtas niya ang buhay ko.
Dapat mo rin akong arestuhin.
Ted?
Beau!
Ano'ng ginagawa mo rito?
-Mahaba at masamang kwento. -Nasaan ang anak ko?
'Di ko alam. Nasa hotel yata?
Wala siya sa hotel. Sinabi sa aking kasama mo dapat siya.
Noon, kaya lang nagkahiwalay kami sa itaas ng bundok.
-Kaaalok ko lang sa kanya. -Alok?
Inalok ng kasal?
Oo.
-Tatawagin na yata kitang "Papa". -'Uy, binabati kita.
-Salamat. -Alam ko kung nasaan siya. Halikayo.
Sandali. Paano si Ralph?
Jasper, pakawalan mo siya.
Pasko naman.
'Uy, salamat, Tad.
Magtawagan tayo, brad.
Ang mga pulseras mo.
Ano'ng ginagawa mo?
Tumitingin lang po.
Sabi riyan, "Sa Pasko lang buksan." Binabantayan kita.
Sa tingin mo sapat ang pagkain natin? Ayaw kong maubusan.
'Di yata problema iyan. Bisperas ng Pasko naman.
May gagawin ang mga tao. Kasiyahang pahabol ito kaya…
Gabi na at wala pang tao.
Huwag kang sumuko. Kaunting tiwala lang.
Wow!
Sarah.
Gusto ko po ang bistida mo.
Mukha ka pong…
Maganda.
Salamat. Binili ito ni Alejandra para sa akin.
Bagay iyan sa iyo.
Avy, mahal, tulungan mo kaya akong gumawa pa ng appetizer?
-Sabi po ni Papa 'di na kailangan. -Avy.
Ano…
Ano, handa na lahat ngayong gabi?
Oo, sa tingin ko.
Gusto mo…
ng huling inspeksyon?
Oo naman.
Ang ganda ng lugar.
Oo. Nilabas ang ilang mesa, naglagay ng maliit na sayawan, kung sakali lang.
Baka dapat nating subukan?
'Di yata ako marunong sumayaw pero…
Maganda ang kutob ko ngayong gabi.
Kakaiba ba kung gusto kong sana walang dumating?
Hello, hello!
-Maligayang Pasko! -'Uy! Narito kayo!
Oo, paumanhin, nahuli kami.
Naipit ako sa likod ng pang-alis ng nyebe ni Ed Hudson.
Maraming salamat sa pagpunta.
Oo, naku, hindi lang ako.
Masaya akong makita ka.
-Maligayang Pasko. -Maligayang Pasko!
-Maligayang Pasko!
Maligayang Pasko!
-Kumuha kayo ng pagkain, inumin. -Salamat.
Hi, 'uy. Salamat.
Kumusta ka?
-Salamat sa pagpunta. -'Uy.
Maligayang Pasko.
Masaya akong makita ka!
-Mukhang masaya lahat. -Oo. Ngayon na ang pagkakataon mo.
Hindi ako pupunta riyan. Hindi ko alam ang sasabihin ko.
'Wag kang mag-alala, kaya mo.
Mamahalin ka ng lahat. Sobra silang nagsasaya.
Paumanhin sa inyong lahat.
Gusto ko lang sabihin,
kung may makita kayong bahay na tinapay, huwag ninyong kagatan.
Palamuti lang iyon. Kinakausap kita, Kenny.
Hindi, nagbibiro ako. Hello sa lahat.
Ako si Jake. Ako ang may-ari ng…
Kilala ka yata ng lahat, Jake.
Tama. Okay, hindi bale.
Salamat sa pagpunta ninyo ngayong gabi.
Kaya mo iyan.
Gusto ko lang sabihin…
Ang problema kasi, ang North Star ay…
Narito ang sitwasyong ito at…
Hindi ko kaya ito.
Naalala ko nang unang dumating ang pamilya ko sa North Star Lodge.
Inalagaan mo ang anak ko at tinuruan mo siyang mag-ski.
At aaminin ko, matagal siyang matuto.
Mabagal nga siya.
Ski Patrol na siya ngayon.
Naisip kong ganito kalaki ang utang ko sa iyo para sa pag-aaral ng ski.
Patawad huli na.
Howard, hindi ko kaya. Iyan ay…
Wow, ako ay…
Nang ikasal kami, hindi namin kaya ang mag-pulot-gata.
Binigyan mo kami ng malaking suite para sa weekend,
champagne at lahat na, at ayaw mong pabayaran iyon kaya…
Gusto naming ibigay ito sa iyo.
Maraming salamat dito. Maraming salamat.
Salamat, guys.
Magandang oras siguro ito para mag-anunsyo rin ako.
Nag-mungkahi ang konseho ng bayan ng Summit Springs
na ideklarang makasaysayang lugar ang North Star Lodge.
Ay, wow.
Makatutulong iyan sa pondo para sa pagpapabago at iba pa.
Sa personal na banda…
Para ito noong hinatak mo ang kotse ko mula sa snowbank.
Naku, hindi ako makapaniwalang naalala mo pa iyon.
-Mabuti kang tao, Jake. -Maraming salamat, wow.
-Mahal ka namin. -Marami pong salamat.
-Salamat. -Maligayang Pasko.
-Ay. -Maligayang Pasko.
Maraming salamat. Maligayang Pasko.
-Maligayang Pasko. -Salamat.
Marami pong salamat.
-Kasi mabait ka. -Maligayang Pasko.
-Mahal namin ang North Star. -Maraming salamat.
Masaya kaming tumulong naman sa iyo.
Hindi ko talaga alam ang sasabihin ko.
Lahat ito ay…
Medyo nakakabigla ang lahat ng ito.
Pero may isang bagay akong gustong sabihin.
Wala ritong naging posible ngayong gabi kundi dahil sa napaka-espesyal na guest
na tumutuloy ngayon dito sa lodge.
Binago niya ang pagtingin ko
sa maraming bagay
kabilang na ang sarili ko.
Kaya pwede ba natin siyang papuntahin dito?
Pwede kang pumunta rito?
Pwede ninyong lahat palakpakan si…
Sierra!
Nahanap din kita sa wakas! Mahal!
Tignan mo ang sarili mo.
Naghanap ako nang naghanap.
Hayan na. Muling nagkasama sa Pasko.
Sierra pala ang pangalan mo.
Oo. Anak ko.
-Ano'ng sabi niya? -Hindi nga, anak niya?
Sierra.
Naalala ko ang pangalang iyan.
Iyan ang pangalan ko.
Syempre iyan ang pangalan mo.
Sino ka?
Hello? Si Tad Fairchild, ang pakakasalan mo.
-Nakatakda akong ikasal? -Oo.
Anak ka ni Mr. Belmont?
-Papa. -Oo. Oo, mahal.
Nakilala na kita. Noong isang linggo.
-Mr. Russell? -Oo, Jake.
At ako… Patawad, ako ay…
'Di ko alam kung sino ka.
Hindi ko naalala.
Siguro maaalala mo ito.
Malaki masyado.
Sinabi ko yata iyan sa iyo, ano?
Tad.
Nag-i-ski ako at nahulog ako at tumama sa puno.
Tapos napadpad ako rito,
kasama ka.
Jake.
Kasama ka.
Hindi ko alam ang nangyari rito
pero malinaw na inalagaan mong mabuti ang anak ko.
Sobra kong pinagpapasalamat iyan.
Bumalik na tayo sa hotel, okay, mahal?
Mainit na paligo, champagne para luminaw ang ulo mo.
Oo, ang hotel. Dapat akong bumalik.
Tama iyan.
Sarah, sandali!
Ayaw kong umalis ka.
Patawad talaga, mahal.
-Pero dapat akong umuwi. -Halika na, mahal.
Hindi ko alam ang sasabihin ko.
Maraming salamat.
Walang anuman. Kalimutan mo na.
Paalam.
Papa? Saan po pupunta si Sarah?
Sierra ang pangalan niya, mahal. Uuwi na siya.
Jake?
Gusto ko lang sabihin sa iyo, wala pa yata akong nakilalang tulad mo.
Ayos ka lang?
Tatlo.
'Uy!
Alam ko pero ayaw kong gawin ito nang wala ka.
Maganda.
Miss Belmont? Gising ka na?
Gising na ako.
Gusto lang ipaalala ni Mr. Fairchild
na nag-ayos siya ng pulong sa medya sa loob ng dalawang oras.
Nagkaroon ng… Makinang.
Pwede kang pumasok.
Medyo napansin ng medya ang problema mo.
Miss Belmont, ano ang ginagawa mo?
Medyo tinutulungan ko lang ang tagalinis.
Pasko naman.
Maayos ang pakiramdam mo?
Oo.
Nakita ko ang magandang ito, galing sa Milan.
-Magpapaka-simple siguro ako ngayon. -Okay.
Salamat.
Caviar?
Ang totoo, gusto ko ng iba ngayong umaga.
-Iba siya. Dapat malaman ninyo. -Kakaiba.
Sana hindi siya na-trawma sa hostel na iyon.
Hintayin mo ito.
Sierra, ano'ng ginagawa mo?
Nagluluto ako ng almusal.
Pero ang pulong ay sa loob ng 30 minuto.
Dapat kang magbihis.
Nakabihis ako.
Papa!
Salamat po!
Walang anuman.
-Gusto ko ang libro ko. -Mabuti nagustuhan mo.
Isusuot ko na po ang mga ito.
Maraming salamat sa maganda kong helmet!
-Medyo maglilinis lang ako. -Ako rin.
Napaka-mapagbigay ng mga tao kagabi.
Oo nga.
Wala sigurong pinagkaiba kung wala tayong reserba.
Oo, tama ka.
Kailangan ng himala sa Pasko.
-Kapapasok lang nito. -Papa!
Ang nawalang si Sierra Belmont,
anak ni Beauregard Belmont…
Halika rito.
…ay nahanap na.
Live tayo ngayon sa pulong sa medya.
Ano ang nangyari, Miss Belmont, at nasaan ka?
Bago ako sumagot ng mga tanong,
pinasasalamatan ko si Jake Russell ng North Star Lodge.
Inalagaan nila akong mabuti sa maganda nilang ski resort.
Lubos ko iyong nirerekomenda.
North Star Lodge iyon.
-Ano'ng plano mo sa hinaharap? -Sasagutin ko iyan sa pagpapakita nito.
-Ikwento mo ang pag-alok. -Mr. Fairchild?
-Isa pang tanong. -Magtatanan ba kayo?
-'Di ba maganda? -Sino ang nagdisenyo?
Gawa ng Mga Dyamante ni Jefferson. #JeffersonJewelryForYou.
-Nakatakda na pala kayong ikasal. -Inalok niya ako ng kasal.
-Pero… -Nasasabik ka siguro, Mr. Belmont.
Malayo ang pananabik sa nararamdaman ko.
At kailan ang araw?
Pinag-uusapan pa iyan.
Sikreto iyan. Sa katunayan, lilipad kami sa loob ng dalawang oras
sa isang lugar na hindi sasabihin. Kaya hindi ko alam kung…
Tama na iyan.
Ako na riyan.
Hindi po pala natupad ang hiling ko sa Pasko.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Nang pumunta kami sa Puno ng Kahilingan, 'di po ako humiling para sa akin.
-Para sa iyo po iyon, Papa. -Binigay mo sa akin ang hiling mo?
Hiniling ko pong makahanap ka ng mamahalin.
Inaalagaan mo po kaming lahat.
Gusto ko lang pong may mag-alaga rin sa iyo.
Tulad ni Sarah.
Avy, mahal, hindi iyon ganoon kadali.
Madali po. Gusto mo po siya, 'di ba?
-Oo, pero hindi… -Sinabi mo po sa kanya?
Hindi sa maraming salita.
May oras pa po, Papa. Dapat po sigurong sabihin mo sa kanya.
-Magbihis ka po. Sabihin mo. Tara! -Okay, sige.
-Sarado po lahat ng daan sa dulong ito. -Dadalhin ko ang snowmobile!
Baka hindi.
Papa?
Ano po iyon?
Ano iyon?
Bakit narito ito?
-Ginawa ninyo ito ni Lola? -Hindi po. Saan galing iyan?
'Di ko alam. Kukunin ko si Balthazar. Sama ka?
-Sigurado po! -Sige.
Ang hiling ko sa Pasko.
Nagkakatotoo ito.
Ilang oras na lang, mag-se-selfie tayo sa dalampasigan.
Alam mo? Mauna ka na.
-Magkita tayo sa kotse. -Bilisan mo.
-Oo. -Huwag kang magpaiwan.
Papa?
Patawad talaga hindi ko nasabi sa iyo
ang tungkol sa amin ni Tad, ang alok magpakasal.
Okay lang, mahal.
Ang pinakamahalaga sa akin ay masaya ka.
Masaya ka, hindi ba?
Oo.
Ang trabaho.
Huwag mong alalahanin ang trabaho. Narito iyon pagbalik mo.
Iyon ang problema. Ayaw ko iyon.
'Di ko naiintindihan.
Vice President ng Atmosphere? Ginawa mo lang iyon para alagaan ako.
Medyo siguro pero…
At mahal kita dahil diyan at anak mo ako palagi.
Kailangan kong mahanap ang sarili kong daan. Sana hindi ka galit.
Galit?
Hindi.
Mas pinagmamalaki pa kita ngayon.
Talaga?
Pinangako ko sa mama mong aalagaan kita.
Naku…
Mukhang inaalagaan mo na ang sarili mo.
Mahal kita, Papa.
Mahal din kita.
-Sobra kang ipagmamalaki ng mama mo. -Salamat, Papa.
Okay.
Sige.
Maligayang Pasko, North Star Lodge.
-…nasa balita? -Oo, ito iyon.
-Magpapareserba ako. -Para sa ilan?
Kailan?
Pwedeng maghintay ka sandali?
Salamat.
Maligayang Pasko, North Star Lodge.
Ito ang tinuluyan ni Sierra Belmont?
Oo, dito tumuloy si Sierra Belmont.
Oo. Para sa ilan?
North Star Lodge?
Ay, naku.
Maghintay ka, pakiusap.
Sige na, Balthazar! Magaling!
Alejandra, 'uy!
-Parang Pasko ang telepono. -Nagbibiro ka.
Jake…
puno na tayo!
May maikukuha ako para sa iyo?
Ang jaket ko siguro?
-Oo, kasi ang taglamig ay… -Oo.
Okay.
Sierra! Handa ka nang umalis, mahal?
-Ano ang ginagawa mo? -Patawad, Tad.
Mabait kang lalaki pero hindi pa ako handa para rito.
Akala ko handa na ako pero hindi pa.
Nakikipaghiwalay ka sa akin?
Sa araw ng Pasko?
Kilala kita, Tad. Okay ka na sa Bagong Taon.
Pwede ko itong i-post sa page ko? Magugustuhan ito ng mga sumusunod sa akin.
Talagang makakadagdag sa numero ang paghihiwalay.
Maligayang Pasko, Tad.
Swertehin ka sana.
Sobra kong kinalulungkot, Mr. Fairchild.
At sa kapaskuhan pa.
-Ikaw. Terry. -Ano?
Ano ang gagawin mo sa Bagong Taon?
Bantayan mo si Balthazar?
Opo. Hanapin mo po si Sarah.
-Sige. -Sandali!
Mas mabuti.
Sandali! Ihinto ang kotse. Huwag gagalaw.
Sandali lang!
Pwedeng isang segundo lang?
Alam kong halos hindi tayo magkakilala at iisipin mong baliw ako para masabi ito.
Pero 'di kita mapaaalis nang 'di sinasabing minamahal kita.
Sobrang nakakatuwa iyan pero may iba akong mga plano.
Maligayang Pasko.
Paumanhin, anak.
Nasa likod na bakuran yata ang hinahanap mo.
-Sierra! -Jake?
Akala ko aalis ka.
Hindi, nagbago ang plano. Dito lang ako nang wala si Tad.
Dito ka lang?
Ah-ha.
Ano ang ginagawa mo rito?
Gusto ko lang magpasalamat.
Puno na ang North Star para sa buong taglamig.
Talaga? Puno na? Parang kailangan ninyo ng tulong para patakbuhin iyon.
Magiging maganda iyan.
Nabanggit din ng papa kong mamuhunan sa North Star
pero akala ko hindi ka interesado.
Tama.
Sabi ko kukumbinsihin kita sa kapaskuhan.
Kung okay lang na kasama mo ako.
Alam mo kung ano?
May tradisyon ng kapaskuhan.
Pero nauntog ako sa pagpunta rito at hindi ko maalala kung ano iyon.
Ito ay…
Oo, matutulungan siguro kita riyan.
Hayun sila.
Sierra!
-Hindi ka po pala umalis. -'Uy!
'Uy.
Ano ang…
-Ano ang nangyari kay Ted? -Tad iyon, Papa. Hindi naka-tadhana iyon.
-Masaya akong narito ka, Jake. -Masaya akong makita ka, Mr. Belmont.
-Kakaibang Pasko ito. -Oo, hinding hindi malilimutan.
Nakilala mo na pala ang anak kong si Avy…
Maligayang Pasko!
Tad, sabi sa 'yo sa lobby. Nasaan ka?
Naku po.
Shoot.
Patawad. Hindi kita nakita.
Ang gulo nito.
Wala. Gumugulong na tayo.
Tara na!
Tara! Gawin natin ito.
-Hindi tayo aarte. -Oo.
Humiling ka sa Pasko nang wala ako?
Napakaganda nito. Bakit hindi mo ilagay sa puno?
Kay Dasher! Kay Dancer!
-Kaya? -'Uy!
Hi-ya!
Tad, 'di ito napagagana ng boses! Ibaba mo ako! Baliw ka!
Isa, dalawa, tatlo!
Ang mga kamay ko!
-Sino ka, tagapagligtas? -Ralph.
Ano?
Patawad.
-Patawad. -Ngumingiti…
Pumipikit sa buong panahon?
Hindi ako sanay makakita ng babae dito sa lodge.
Usa!
Lumapag tayo sa Buwan!
Wala ka sa tono, okay?
Aksyon!
Dapat yatang maging mas magalang, mahal.
-Maging magalang ka. -Diyos ko!
Pahingi pa ng isa kasi hindi ako makahinto…
'Di ako makahinto sa pagtawa.
'Di nakakatawa. Maraming makikisaya tayong makukuha.
Bisperas ng Bagong Taon… Bisperas ng Pasko.
-Mayroon sa ilong ko? -Opo.
Walang mapapatay.
'Di ko alam paano iyon.
Kailagan mo lang pumunta at ipakita ang puso mo…
Ano ang ginagawa ko?
Ayos lang sa akin.
Pwedeng pakisabi sa maskuladong lalaki sa likod kong
huwag nakawin ang kuha sa akin?
Paumanhin, sir?
Hindi.
At putol.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Ewygene Templonuevo.