Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Rozerwę na strzępy Na strzępy już dziś
Rozerwę na strzępy Na strzępy twą radość
Rozerwę na strzępy Na strzępy twe szczęście
Rozerwę tę dzielnię I miasto to całe
Rozerwę na strzępy Aż świra dostaniesz
ŹRÓDŁO DŹWIĘKU NAJWIĘKSZY SKLEP MUZYCZNY W RIO
Dobry Boże!
Opętał pana diabeł?
- Świetnie. - Co jest?
- Nie było super? - Nie…
Nieźle pan porozrywał.
Niech się pan z tego otrząśnie
albo pogada z lekarzem, bo coś panu jest.
Co się dzieje? Jak pana uspokoić?
Kupuje pan? Bo jeśli…
Nie, chcę wypróbować inny.
- Wypróbuję… - Tylko nie ten.
Nie trzeba. Dam panu 10% rabatu…
Co?
Jestem klientem.
Absolutnie.
Chcę to przetestować.
Dobry Boże.
Walter?
- Wszystko dobrze? - Tak.
Lepiej być nie może. Pracuję w świetnej firmie.
Spójrz, pracownik miesiąca.
Pracuję dzień w dzień.
Świątek, piątek, zero urlopu.
Cały dzień słucham świetnej muzyki.
Jeśli wejdzie tu kolejny raper, wsadzę mu mikrofon w dupę.
Uspokój się.
Podzielmy obowiązki. Jesteś roztrzęsiony.
- Dobrze. Zgoda. - Świetnie.
Ja obsłużę te dziewczyny, a ty kolejnego klienta.
Nie, na miłość boską, Otaviano.
Ty obsłuż satanistę, a ja pomogę pingwinom.
- Na pewno? - Tak.
- Twój wybór. - Dziękuję.
- Powodzenia. - Nawzajem.
Szczęść Boże.
Jak się mają siostry?
W czym mogę pomóc?
Dobrze, przyjacielu. Czego pan szuka?
Szukam czegoś, co odzwierciedli moją sztukę.
Może keyboard lub pianino…
Pianino?
Jaki rodzaj muzyki pan gra?
- Muzykę klasyczną. - Klasyczną?
W tej chwili studiuję Debussy’ego.
Debussy'ego? To piękna muzyka.
To pianino…
Mamy wiele gitar akustycznych i elektrycznych…
Pięknie pan gra.
- Przepraszam. - Tak?
Chyba nie rozumie pan, jakiego instrumentu szukamy.
Nie szukacie pianina lub organów?
Czy może harfy do kościoła?
Chwila. Czy my mówiłyśmy coś o kościele?
Pomyślałem…
Nosicie habity.
Nie jesteśmy zakonnicami.
- Nie? - Nie.
A wszystko by na to wskazywało.
Nie. Jesteśmy…
Hell Sisters!
Dobry Boże, co się dzieje?
Nie doznał pan szoku?
Doznałem. Wystarczy sprawdzić bieliznę.
Chcemy wypróbować sprzęt.
Nie, gwarantuję, że jest wysokiej jakości.
- Włącz. - Tylko nie to.
Proszę tego nie robić. Na cały regulator?
- Dobra, laski! - Proszę.
- Czadu! - Błagam.
- Raz, dwa, trzy, cztery! - Mój Boże!
Walter? Waltuś? Co się stało?
Walter? Co ci jest?
Walter? Co się stało?
Walter, odezwij się!
Dobrze.
- Rany… - Powoli.
Rany…
Pani doktor, co mi jest?
Pana stan nie jest najlepszy.
Umieram. Mówiłem ci, kotku.
Jestem na łożu śmierci.
O mój Boże.
Nie można umrzeć z nerwów.
Chciałem doczekać, aż córka mi dorośnie.
Tato, mam 21 lat.
Czy ktoś mógłby mnie pożałować?
Leżę na łożu śmierci, tak?
- Umieram? - Nie.
- Widzisz? - Świetnie.
Jeszcze nie.
Proszę posłuchać.
Ma pan bardzo słabe nerwy.
Są jak postronki, które mogą się zerwać.
Każdy hałas może zabić.
Ale o jakim hałasie pani mówi?
O każdym. Każdy może zabić.
Może pan mieć zapaść.
Serce może panu przestać bić.
Mój Boże. Same dobre wieści.
Przepiszę panu lek na uspokojenie.
Mają na to pigułkę.
I defibrylator.
Co takiego? Po co?
Żeby dostarczyć sercu impuls elektryczny.
- Ale to nie jest… - Tata nie jest idiotą.
Tata wie, co to jest.
Ale tego nie chce. Nie lubi wstrząsów.
Nie lubię nawet drobnych wyładowań.
Nigdy nie chodzę boso, żeby się nie elektryzować.
Wkurzają mnie kopnięcia.
- Kotku. - Tak?
Czy to konieczne?
Niestety tak.
Najlepiej, żeby znalazł pan nową pracę w innym mieście.
Stać państwa na to?
Mamy mieszkanie i trochę oszczędności.
Jestem doradcą finansowym. Mogę pracować z domu.
Zawsze marzyliśmy o domku na wsi.
Wiem, ale nie chcę zostawić małej samej.
Już nawet z wami nie mieszkam.
Jestem za przeprowadzką.
Zbyt wiele zmian. Bardzo drastycznych.
Czy to konieczne?
Tato…
Jak najszybciej.
WITAMY NA CICHYM OSIEDLU
PRZEPROWADZKI JUŻ CIĘ NIE MA
NA SPRZEDAŻ
Kotku!
Dobry Boże, co się dzieje?
Walter?
Nic ci nie jest?
Co to z hałas?
- Uspokój się. - Nie mogę.
Mój Boże.
To okropne!
- Źle ze mną. - Spokojnie.
Uspokój się. Oddychaj.
Możemy…
Co?
Myślisz, że usłyszą dzwonek?
Co?
Myślisz, że usłyszą dzwonek?
Nie krzycz. Mogę umrzeć. Jestem chory.
Ej, co to za hałas?
Jesteśmy nowymi sąsiadami.
Joana, miło mi.
Jestem Walter. Miło jej.
Wprowadziliście się do domu obok?
Wspaniale! Miło was poznać.
-Jestem Kelly Cristina. - Miło mi.
A to jest Maggie.
Moja córeczka, najmłodsza w rodzinie.
Dziewczyneczka. Przywitaj się, Maggie
Miło was poznać. Jestem Maggie.
Maggie! Zabierzmy ich do taty.
Tak, mamusiu. Zabierzmy ich.
Dobrze.
Czy nie jest śliczna? Tylko spójrzcie.
Taka śmieszna.
Chodźcie.
Czujcie się jak u was w domu.
Uszy bolą. „Czujcie się jak u was w domu”.
Kochanie!
Przepraszam za bałagan.
- Twój dom jest taki… - Piękny, co?
Jak długo tu mieszkacie?
Od bardzo dawna.
Byliśmy poza miastem. Wróciliśmy wczorej.
„Wczorej”. Tak, zauważyliśmy.
Byliśmy trzy miesiące u mojej mamy
aż w Itaquaporanga.
- Byliście tam? - Nie.
Na północy São Paulo.
Przepraszam, czasem wychodzi mój akcent.
- Ni z tego, ni z owego. - Dobra.
Ale Toninho, mój mąż,
jest z Rio de Janeiro jak wy.
- Jesteście z Rio? - Z planety Ziemia.
Bo ona nie jest.
Zgadnijcie, gdzie poznałam Toninha.
- Gdzie? - Nie uwierzycie.
Na wyspie. Na przyjęciu magazynu Caras.
Caras!
Zgadnijcie kiedy.
Kiedy zostałam Miss Persymony.
MISS PERSYMONY
Mój Boże, widziałaś? Najbrzydszy owoc świata.
- Lubisz persymony? - Uwielbiam.
A Mony?
Kiepski żart.
Przestań krzyczeć!
Słucham?
To taki żart. Walter to żartowniś.
- To taki żart. - Rozumiem.
Prawie mnie nabrałeś.
Porozmawiajmy o moim plakacie.
Który to rok?
To zdjęcie zostało zrobione
w tysiąc dziewięćset… Nieważne.
Przestań krzyczeć!
Słucham?
Kolejny żart.
- Niezły zgrywus. Mówiłam. - Mój Boże!
Spodobasz się mojemu mężowi.
Będzie za tobą przepadał.
Chodźmy już. Chodź. Spodobasz mu się.
Toninho!
Błagam. Nie możesz obrażać ludzi w ich własnym domu.
A oni mogą mnie atakować tą kakofonią dźwięków?
- Wziąłeś leki? - Przyniosłem je.
- Wezmę. - Musimy być mili.
- Bądź rozsądny. - Umieram.
- Nieprawda. - Wezmę cztery.
Chodźcie.
Czemu tak krzyczy? Nienawidzę krzykaczy.
Jakby tu była szkoła samby.
Ale nie ma. Nie przesadzaj.
Wyobraź sobie, szkoła samby…
…kraj radością i miodem płynący
Dlatego śpiewam Wiwat Joaquinópolis
Toninho, skarbie!
To nasi nowi sąsiedzi.
Co słychać, sąsiedzi?
Zróbmy sobie przerwę. Zjedzcie coś.
Mamy mięso z grilla. I napijcie się czegoś.
Już tęsknię za Kelly.
Chodźcie, sąsiedzi. Zjedzcie coś.
- Jesteś szczęśliwy? - Nie powiedziałbym.
To próba całej szkoły samby?
Nie, oczywiście że nie.
To dobrze.
Połowy szkoły.
A właśnie…
Uwaga, bracia!
W poniedziałek będzie się działo!
W przyszłym tygodniu przyprowadźcie tu, kogo się da.
Zaraz umrę.
Toninho kieruje sekcją perkusyjną.
Dyrygent, kompozytor,
dyrektor kreatywny, multiinstrumentalista, prowadzę próby, wszystko.
- Wszystko. - Wspaniale.
- Serio? - A co miałam powiedzieć?
Przynieść wam coś z grilla?
Mamy karkówkę, polędwiczki, mostek.
Kelly dostanie kiełbaskę.
- Dawno nie jadłam. - Nie o tym mówi.
To żart. Stawiasz mnie w złym świetle.
Kotku…
Tak.
Ohydne. Czemu dali mi cachaçę?
- Waltuś! - Tak?
Chodź.
Przedstawię cię mojej mamie, pani Nonô.
- Proszę. - Miło mi.
Miło cię poznać, synu.
Co powiedziała?
Czujcie się jak u siebie.
Nie słyszę, co mówi.
Chyba jest głuchy.
Nie jest głuchy, mamo. To po prostu przygłup.
- Przygłup. - Czemu mnie tak nazwał?
Ale szybko się do niego przyzwyczaimy.
Zjedzmy.
Jak się nazywa wasza szkoła samby?
Unia Joaquinópolis.
Jest w drugiej grupie.
Jak Bóg da, awansujemy do pierwszej.
Będziemy codziennie ćwiczyć.
- Czy to konieczne? - To mistrzostwa.
Mam pewien pomysł. Może znajdziecie magazyn na próby?
Kiedyś ćwiczyliśmy w magazynie szkoły.
Nie wiem czemu, ale sąsiedzi się skarżyli.
Ludzie są dziwni.
Co im przeszkadzało?
Nie mam pojęcia.
Poprzedni sąsiad nie skarżył się?
Nie słyszeliście?
- Nikt wam nie powiedział? - O czym?
Agenor popełnił samobójstwo.
Jak?
Odkręcił kurki i wsadził głowę do piekarnika.
Zostawił tajemniczy liścik.
„Nareszcie cisza”.
To głębokie, prawda?
Aż za bardzo.
Co miał na myśli?
Nie wiecie?
Szukał ciszy w piekarniku?
- Ja im to wyjaśnię. - Nie.
Chodź ze mną. Pokażę ci coś fajnego.
Chodź, farbowany wąsie.
- Szybko się spoufala. - Nie wyłamuj się.
Chodź, Waltuś.
Nie gryzę. Chodź tu.
UNIA JOAQUINÓPOLIS
To moje zwierzątka, Waltuś.
Mam ich dużo, ale ptaszki są moimi ulubieńcami.
Mam tu ptaszka, którego wychowałem od maleńkości.
Wiesz, o co mi biega?
To mój cichy kącik.
Czemu masz ich tak wiele?
Były u teściów. Przywieźliśmy je wczoraj.
Nie słyszałem. Ogłuchłem przez tego koguta.
Wiesz, kto to jest? To Zico, mój budzik.
- Trochę rozregulowany. - Zauważyłem.
Pieje cały boży dzień.
- Lubisz ptaki? - Tak, z ziemniakami.
Mamy tyle zwierząt.
Mamy psy, kota.
Papugę, aleksandretty, chomiki.
Pomożesz mi? Zamiotę i zmienię żwirek.
Kelly mnie zabije, jeśli tego nie zrobię.
Pomóż, Waltuś.
Potrzymaj.
Tylko uważaj na Rondinelliego.
- Kto to jest? - Uważaj na niego!
Hej, Rondinelli! Chodź tu.
Niegrzeczny piesek.
- Prawie skoczyłeś na pana. - Prawie? Mam na wąsach kupę.
Tato!
Posłuchaj, Pedro. Musisz pilnować Rondinelliego.
To twój pies.
Odczep się, tato.
- Zjadł kupę! - Chłopak ma silną osobowość.
Masz na myśli, że jest źle wychowany. Co to za szczotka?
Jest czysta. To szczotka Rondinelliego.
Hej, Petkovic!
Jaka jest najlepsza drużyna na świecie?
- Jaka? - Flamengo.
Chodźmy do domu. Już późno.
Kotku, mają mnóstwo zwierząt.
Wiem. Bardzo dużo.
Idziemy.
Co tak śmierdzi?
Wszedłem w kocie odchody.
Twarzą?
Możemy o tym zapomnieć i już iść? Nie chce mi się wyjaśniać.
Popatrz. Hej, Petkovic. Ja też tak potrafię.
Zaczekaj.
Nakarmię cię.
Popatrz.
- O nie. - Och, Toninho!
Denerwuję się. Przestań.
Nie wygłupiaj się.
- O co biega? - Nie podoba mi się.
Dziecko by to zrobiło. Tak, Waltuś?
- Na imię mi Walter. - Chcesz spróbować, Waltuś?
Wolę nie.
To się robi z ptakami, a nie z papugami.
Papugi to nie ptaki?
No wiesz, tato. Starzy ludzie się peniają.
Jesteś zabawny. Prześmieszny.
Beka z faceta, którego właśnie poznałeś.
Nie chodzi o wiek, a o higienę.
Nie chcę nic złapać. Chodźmy.
- Co? - Chwila.
Niby moje zwierzęta roznoszą choroby?
Zwierzęta zawsze węszą…
Posłuchaj, Waltuś. Popatrz na nas.
Jesteśmy skromni, ale czyści. Prawda, Kelly Cristino?
Bardzo czyści. Chcesz powąchać? Powąchaj moje pachy.
Powąchaj. Wylizuje je.
Co by znalazła inspekcja higieny?
Ani odrobiny brudu.
Żeby było jasne.
Wszyscy jesteśmy zaszczepieni.
Nie mamy pasożytów.
Wytłumaczę wam to.
Walter nie miał nic złego na myśli.
Wychowała go babcia, jest trochę…
Trochę co?
Tak mi pomagasz? Wiesz co? Daj mi tę papugę.
- Zrobię to. - Ciszej, boi się.
Ja mam być ciszej? Dawaj ją.
To chcesz zobaczyć?
Nie wypinaj języka. Nie wywalaj języka, Waltuś!
Nie!
Pomóż mi uratować Petkovica.
Kotku!
Puść go!
Puszczaj, Petkovic!
Puszczaj!
Puść.
Puść! Ciągnij!
- Ciągnij! - Petkovic!
Puść!
To naprawdę przygłup.
Jak się czujesz? Jak język?
- A jak myślisz? - Nic nie mów.
Nawet gdybym chciał, nie mogę.
- To mnie stresuje. - Ciebie to stresuje?
A to ciekawe. Powiem ci, co mnie się przydarzyło.
Pies rzucił we mnie kocią kupą.
Moja twarz śmierdzi gównem.
Papuga wyciągnęła mi język aż tutaj.
Potem oblali mnie wodą.
Wylali cały kubeł.
Już po nas.
Jesteśmy skończeni. Rozumiesz?
Nic nie rozumiem. Możesz przytrzymać język i to powtórzyć?
Język mi wyskoczył ze stawu.
To niemożliwe. Język nie ma stawów.
Nie może wyskoczyć.
Nic nie zrozumiałaś, ale usłyszałaś „ze stawu”?
Świetnie, Joana.
Dobry Boże!
Posłuchaj. Znowu zaczęli.
- Nie zniosę tego. - Oddychaj. Uspokój się.
Oddychaj. Tak. Uspokój się.
Posłuchaj mnie.
Rozmawiałam z Kelly. Jest spoko.
- Tak? - Tak.
Powiedziała, że pogada z Toninho.
Ale próba potrwa dwie godziny.
- Co? - Musisz być silny.
- Dwie godziny? - Będziesz silny?
Obiecuję.
Dlatego śpiewam Wiwat Joaquinópolis
Czemu krzyczy „wiwat”? Czemu musi tak krzyczeć?
Oddychaj, nic nie mów. Przyniosę ci leki.
Mam krzywą przegrodę. Oddycham ustami.
- Wiem, kochanie. - Spójrz.
Uspokój się.
- Jesteś taki słodki. - Prawda?
Wyluzuj się, spróbuj zasnąć.
- Powtarza to w kółko. - Spokojnie.
Wszystko będzie dobrze. Połóż się. Przyniosę ci leki.
- Dobrze. - Odpocznij, kotku.
Ta piosenka nigdy się nie kończy.
Wiwat Joaquinópolis
- Tak! Zróbmy to! - Mam przechlapane.
- Całą noc! - Mam przechlapane.
Chcę umrzeć.
Do zobaczenia. Dzięki, że przyszliście.
Następnym razem przyprowadźcie panie.
Zróbmy coś wielkiego.
Do zobaczenia. Dzięki.
Nareszcie.
Możesz się już odprężyć.
Co? Gdzie się podział?
Walter?
Gdzie jesteś?
Walter?
O Boże…
Gdzie? Walter?
Dobry Boże.
Czy ty… Walter?
Co to? Głos anioła?
Nie, kotku. To ja, Joana.
Nie, to męski głos.
Słyszę własne myśli i swój głos.
Czy to nie cudowne? Zero muzyki.
Język ci wydobrzał.
- Tak. - Prawda?
Idź na górę i się prześpij.
Przyniosę ci mleka.
Wszystko dobrze. Jestem przy tobie.
Dziękuję.
Witajcie.
Dziś pomogę wam
spełnić marzenie o spokojnej emeryturze.
Co do…?
Jak to wyłączyć? Dobry Boże!
Co to za hałas?
Walter?
Walter!
- Wszystko w porządku? Chcesz wziąć leki? - Nie chcę leków.
Chcę wiedzieć, co to za hałas.
Dobry Boże!
Mój Boże!
Nie wierzę. Dzieciak sąsiadów gra na perkusji!
- Spokojnie. - Już ja się uspokoję.
Koniec. Nie będę już miły. Załatwię to po swojemu.
- Kim pan jest? - Daj spokój.
Byłem tu wcześniej. Okaż trochę szacunku, mały.
Mamo, przyszedł ten facet, który zjadł kocią kupę.
Nie zjadłem kupy.
Tata tak mówił.
Tata kłamał.
- Kto to? - Boże.
- Zjadł pan. - Nieprawda.
Zjadł pan.
Waltuś! Wróciłeś!
Jak się masz? Idź do swojego pokoju.
Jak się masz?
Waltuś. Co się stało?
Nie wiem. Coś cię chyba ozłociło?
Powiem ci coś… Mam na imię Walter.
Chcę prosić, by twój syn przestał grać na perkusji.
Czemu? Nie ma mowy.
Uwielbia bębny.
I ma piękną prekusję.
Perkusję.
Tak, prekusję.
Perkusję.
Prekusję.
Zastałem męża?
Toninho!
Co tam, Waltuś? Napijesz się?
Na imię mi Walter.
Nie przyszedłem tu pić. Przyszedłem zażądać ciszy.
Wyluzuj, słońce.
Napijesz się herbaty?
Co?
Muzyka to nasza rodzinna pasja.
- Co? - Mamo.
Zostaw go w spokoju. Przechodzi trudny okres.
Idź się pomódl.
Przepraszam.
Proszę to zrobić głośno.
W tym hałasie Bóg może pani nie usłyszeć.
Przygłup.
Kochanie, powiedz Walterowi,
że w tym domu zachęcamy do uprawiania sztuki.
Sztuki?
To zajmijcie się akwarelami.
Czy to muszą być bębny?
Toninho, mam go dość. Powiem, co o tym myślę.
- Ja powiem. - Nie, ja.
- Ja powiem. - Toninho!
- Ty powiedz. - Posłuchaj, Waltuś.
Masz absolutną rację. Zajmę się tym.
- Tak. - Nie…
Nie mogę tego zaakceptować.
Świetnie. Doszliśmy do porozumienia.
- Położę temu kres. - Tak.
Arthur!
Cholera.
- Tak? - Chodź tu.
Tak, tato? Co słychać?
Przeproś Waltusia.
Przeproś? Za co?
Nie musisz przepraszać.
Tylko przestań grać na cholernych bębnach.
Przeproś go za granie tego gównianego rocka.
To dom samby i ją powinieneś grać.
Znowu to samo? Serio?
Słabizna.
Nie rozumiesz problemu.
Zamknij się.
Problem w tym, że syn João Nogueiry gra sambę.
Syn Périclesa gra sambę.
Dzieciak Arlindo Cruza gra sambę.
A mój syn gra rocka?
Z całym szacunkiem, tato,
- nienawidzę samby. - Mój Boże.
Dzięki sambie nie chodzisz głodny.
Samba to najlepsza muzyka!
Co ja mogę? Jestem rockmanem.
Moja muza to rock and roll.
- Nie cierpię brazylijskiej muzy. - Nie mów tak.
- To sprawa… - Siadaj!
To sprawa rodzinna.
A gdyby grał brazylijski funk?
- Co myślisz? - Nie!
- Tylko nie funk! - Tak!
Zgadzam się z tobą.
Funk nie jest brazylijski.
Nie rozumiesz problemu. Chcę, by…
Dobra, załatwione. Wszystko gra.
- Mogę już iść? - Idź.
Nie wracaj do tej pierdolonej perkusji!
Słucham, Waltuś?
Nie nazywaj mnie tak, kurwa!
Już nie wyrabiam.
Przepraszam, ale straciłem nad sobą panowanie.
Od teraz żądam ciszy.
Jak makiem zasiał!
Możecie ją zachować?
Czego chcę?
Ciszy
Czego chcę?
Wziąłeś swoje leki?
Nie przeżyję tego.
- Nieprawda. - Prawda.
To się skończy.
Nie.
Po tej imprezie będzie następna.
Nie mogą tego zrobić. Wiesz, czemu?
Bo istnieją przepisy.
Po 22 obowiązuje cisza nocna.
Jeśli impreza się przedłuży, zadzwonimy na policję.
Która jest?
Jest 22.15.
Dzwoń.
Świetnie. Szkoda, że nie mamy popcornu.
Mamy.
- Daj. Chcesz? - Tak.
O co chodzi? Dzień dobry.
Dowód poproszę.
Robi się. Proszę nie patrzeć na zdjęcie.
Nie za późno na imprezę?
Nigdy nie jest za późno na zabawę.
To osiedle mieszkaniowe.
Za późno na przyjęcia.
„Antonio Vilares de Souza”.
Znam to nazwisko.
Ludzie mówią mi Toninho.
Pan to ten Toninho?
To ja.
Toninho z Unii Joaquinópolis!
Co za zbieg okoliczności! Chodziliśmy razem do budy.
Francisco Praxedes.
- Chico Praça? - Tak, Chico Praça!
Chodź tu, przywitaj się. Jestem twoim fanem.
Dzięki.
Muszę powiedzieć kumplom, że spotkałem swojego idola.
- Mam twoją muzykę na telefonie. - Ja też.
Tym razem przyjmą was do pierwszej grupy.
Jak Bóg da! Mam prawie gotową sambę.
Kończę ją. Chcecie posłuchać?
- Tak. - Zaśpiewaj!
Mój głos to uśmiech w gardle
Wszyscy wstają Kiedy zaczynam tę sambę
To kraj radością i miodem płynący Dlatego śpiewam
Wiwat Joaquinópolis
- I dlatego śpiewam - Wiwat Joaquinópolis
- Tak! - Niesamowite!
- Niesamowite. - Stary.
Jak ktoś mógł na ciebie donieść?
Nie rozumiem tego. Mieszkam tu od dziesięciu lat.
Nikt się wcześniej nie skarżył. To pierwszy raz.
Masz jakichś nowych sąsiadów?
Widziałem cię, Waltuś!
To nie ja!
- Czemu to powiedziałeś? - Odruchowo.
- Ręce do góry! - Wychodźcie stamtąd.
Tylko powoli.
Nie jesteśmy uzbrojeni.
Rany. Mamy ręce w górze.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
To wy dzwoniliście?
- Nie. - Tak.
- Czemu się przyznajesz? - Czemu nie?
- W planie nie było kłamstw. - Improwizuj.
- Odłóżcie to. - Tak.
Jestem rozczarowany.
Bardzo rozczarowany. Nie spodziewałem się tego po tobie.
Poznaliśmy się dzisiaj. Pamiętasz?
Jak mógł pan donieść na mojego kumpla?
Zaraz, nie doniosłem na pana kumpla.
Doniosłem na sąsiada, który nie ma za grosz szacunku dla innych.
- Właśnie. - To nie wszystko.
Jestem za prawem i porządkiem.
Ciszy nocnej należy przestrzegać.
A ten pan tego nie robi.
- Powiedz im! - Dzięki, kotku.
Nie musisz mnie bić na ich oczach. Nie skończyłem jeszcze.
- Tak! - Oboje płacimy podatki.
Płacimy je na wasze pensje.
- Kotku, ponosi cię. - Dopiero się rozkręcam.
Zrobiłem semestr prawa
i zaraz zrobi się tutaj naprawdę gorąco.
Gdybyście tylko wypełnili swoje obowiązki… Właśnie
Nasi Praxedes, Reginaldo i Madureira
nie mają zielonego pojęcia, jak je wypełniać.
- Nie nadajecie się do tej roboty. - Kotku…
To prawda. Nie możecie ścierpieć prawdy.
Powinniście aresztować tego obywatela
i zakończyć tę orgię,
tę diabelską imprezę. Rozumiecie?
Dotknął mnie pan.
- Nieprawda. - Nie dotknąłem.
- Nie. - Teraz tak.
- Widziałaś? - Tak!
Żeby uniknąć problemów, wracam do domu.
Ładnie pan pachnie. Przystojniak. Co pan robi?
- Odsuń się. - Brać go.
Proszę się odwrócić.
- Już. - Zadzwoń do prawnika.
- Spokojnie. - Zadzwoń, na miłość boską.
Zajmę się tym.
- Ją też zabierz. - Mnie?
- Mnie? To on pana dotknął. - Idziemy.
- Co to? - Nie zostawiaj mnie.
Zgwałcą mnie w więzieniu.
Chodźmy zjeść lody, a oni niech gniją w wozie.
Wykorzystają mnie tam.
Co za upokorzenie. Nigdy nie byłam zakuta w kajdanki.
- Ja też. - Czemu ich obraziłeś?
To twoja wina.
Zachęciłaś mnie, mówiąc, żebym im powiedział.
- Poniosło mnie. - Moja wina?
Czemu go dotknąłeś?
Widziałaś, że sam zbliżył nos do mojego palca.
- On to zrobił. - I co?
- Zostałam skuta. - Ja też.
Proszę wysiąść.
Wysiadam. Spokojnie.
On jest najlepszy.
Posłuchaj.
Dla mnie mógłbyś spędzić noc w lochu,
ale on się za tobą wstawił, więc jesteś wolny.
- Dobra… - Posłuchaj.
Przestań niepokoić mojego kumpla.
Ja go niepokoję?
Ja jego?
- Nie kłóć się. - Dobrze.
- Nie… - Waltuś!
Wisisz mi przysługę.
Chodźmy do domu.
Wynocha, szkodniku!
- Co się stało? - Pies sąsiadów przekopał nam ogródek.
Jak się tu dostał?
Jaki pies robi coś takiego?
Co jest, Waltuś?
Nie Waltuś, a Walter!
Rondinelli wyciął niezły numer.
Największa dziura, jaką wykopał.
Największa?
Był strażakiem.
Jest wyszkolony. Codziennie kopie dziury.
Kiedyś szukał zwłok ofiar powodzi,
trzęsień ziemi, tsunami. Ma to we krwi.
Kopie wszędzie i o każdej porze. Mój pies to bohater.
Nie obchodzi mnie twój pies.
Lepiej wypełnij tę dziurę cementem.
Spoko, Waltuś. Zrobię to, tylko kup cement.
O czym ty mówisz?
Sam wypełnisz dziurę.
A pies niech się tu nie pokazuje, bo go zastrzelę.
- Co takiego? - Nabojem usypiającym.
Ale strzelę.
Co się dzieje, Toninho?
Nie mów, że…
- Rondinelli. - Jestem taka dumna.
Zmieszczą się tu dwa psy. To praktycznie pies architekt.
Największa dziura, jaką wykopał.
Nie. Pamiętasz, jak wykopał tunel do drugich sąsiadów?
Był trzy razy więksiejszy.
„Więksiejszy”?
- Był bardziej więksiejszy. - O rany.
Super. Mogę przejść tunelem do sąsiadów?
Nikt tu nie przychodzi.
Kapuś jest wkurzony.
- Kapuś? - Doniosłeś na nas policji.
- Jak się nazywa takich ludzi? - Kapusie.
Nie za dużo nas przy tej dziurze?
Tak.
Nie kłóć się. Weź to i zasyp dziurę.
Nazwali mnie kapusiem.
Nie przejmuj się. Niedługo zapomną.
Kapuś.
Mogę zdzielić papugę szpadlem?
Kapuś.
Papugi tego nie rozumieją.
To nie pies, to wkurzająca papuga.
Kapuś.
Może jedno uderzenie? Prosto w głowę.
Kapuś.
- Chodź, Kelly Cristina. - Idę, kotku!
Kotku. Co to?
Stęskniłem się.
Ja też. Zrobimy to w basenie.
Tylko posłuchaj!
Dostałam skurczu.
- Chodź tu. - Nigdy nie przestaną?
- Idę do ciebie! - Weź pigułkę.
Nie będę już brał leków.
Jak na Animal Planet.
- Mam tego dość. - Co chcesz zrobić?
Co powinienem zrobić dawno.
Walter?
Przestań!
Walter, co to?
To jest bazooka z wojska.
Od kiedy ją masz?
Wiedziałem, że kiedyś się przyda.
Nie. Nie rób tego, proszę.
Jeden strzał.
Giń, Toninho!
Walter?
- Tak? - Wszystko w porządku?
Joana, czemu obudziłaś mnie z takiego pięknego snu?
Pięknego? Mówiłeś: „Giń, Toninho!”.
Ale oni nie słyszeli.
Słyszeliśmy.
Chcesz zabić sąsiada?
Nie, nie chcę go zabić.
To dobrze.
Można wynająć przez internet płatnego zabójcę? Sprawdzę.
Pamiętaj, że to przestępstwo.
Ale to będzie samoobrona.
Albo on, albo ja. Trudny wybór.
Musisz zaakceptować rzeczywistość i brać leki.
Przyzwyczaisz się.
- Tak? - Tak.
Mam brać leki? Pokażę ci coś.
- Ulotka? - Przeczytaj ją.
- To głupie. - Strona druga.
Podpunkt 4.2. Przeczytaj tylko to.
No już.
„Stałe przyjmowanie może wywoływać senność,
podenerwowanie, bóle krzyża, świąd
oraz osłabiać nocne widzenie,
wywołać suchość…”.
ZABURZENIA EREKCJI
„Trwałe zaburzenia erekcji”?
„Na zawsze spać będzie w kołysce”.
Już nigdy nie zobaczysz pana Śmieszka.
Żołnierzyka w różowym hełmie.
Nie stanie już do walki.
Dlatego powinna pani podpisać naszą petycję.
To pilne. To priorytet.
Musimy zmienić regulamin wspólnoty.
Nie możemy tak żyć.
Tu ma być cisza i spokój.
To nie jest magazyn, gdzie można robić, co się chce.
Proszę…
STARA GWARDIA UNIA JOAQUINÓPOLIS
Żyjemy w cichej i spokojnej dzielnicy.
Gdzie cisza jest priorytetem.
Co powinno być naszym celem? Cisza.
Zwłaszcza waszym, bo mieszkacie bliżej nich.
Czego chcemy? Ciszy i spokoju.
Nikt nie zasługuje na ten hałas.
A nasze życie erotyczne?
Wiem, że was to już nie dotyczy, sam trochę już odpuściłem.
Z powodu hałasu. Nie możemy być zawsze tacy…
Bo potem są problemy.
Ale to nieważne.
Poproszę o podpis, żebyśmy mogli się ich pozbyć.
Jak możecie żyć z tym hałasem i ciągłymi imprezami?
Jak to znosicie?
Co on powiedział, Oswaldo?
Nie wiem, Angelino.
Co mówiłeś, synu?
Mówiłem, że… Jesteście głusi, prawda?
To dlatego się nie skarżycie. Nic nie słyszycie.
Tak czy owak, dziękuję.
Kompletna strata czasu.
Bardzo dziękuję.
Najlepszego. Trzymajcie się.
Bądźcie silni. Przepraszam, że się tak wywnętrzyłem.
Cześć.
Nagadywał pan na mojego tatę?
Ja? No skąd!
Wcale nie.
Nagadywał pan, słyszałam.
Tak naprawdę, mała,
przeprowadzam na osiedlu ankietę
Powiem mu.
Nie rób tego, na miłość boską.
Mam pomysł. Dam ci na loda.
Dam ci pieniądze i po problemie.
Chce mnie pan przekupić?
Wiesz, co to znaczy?
Dobra, dam ci na dwa lody.
Jest pan niegodziwy.
Załamujesz mnie. Powiedziałaś to z takim przekonaniem.
Nie rób tego. Nie chcę mieć więcej kłopotów.
Tato!
Święty Ojcze! Niech błogosławione będzie to dziecię. Wracaj tutaj, na Boga.
Cholera jasna.
- Joana… - Co się stało?
Córka sąsiada słyszała, jak na niego nagaduję.
- Ile masz podpisów? - Żadnego. A ty?
Zero. Ale nie uwierzysz, czego się dowiedziałam.
- Czego? - Wszyscy ich lubią.
Niemożliwe. Wszyscy?
Możliwe. Rozdają darmowe bilety na karnawałową paradę.
Zapraszają ludzi na imprezy i pożyczają im pieniądze.
Lichwiarze.
Musimy przyznać, że to mili ludzie.
Nie. Nie są mili.
Nie wiedzą, jak żyć we wspólnocie.
Może to my tego nie wiemy.
To ty masz problem z nimi, a nie odwrotnie.
Co to za dzwonek?
Nie wiedziałam, że mamy dzwonek.
Zlikwiduj go, błagam.
Cholera, to ta skarżypyta.
- Porozmawiaj z nimi. - Widział cię.
Nie widział. Ty idź.
Widziałem cię!
Boże!
- Słyszałem cię. - Dzień dobry, panie Walter.
Możesz mi mówić Waltuś. A ty mów mi wujek Wawa.
Córka mówi, że nagadywał pan na mnie.
Co ta skarży… Ta piękna dziewczynka, księżniczka,
najsłodsza na świecie…
Chyba się pomyliła. Znasz dzieci.
Coś usłyszą… Złego słowa bym o tobie nie powiedział.
Potwierdziłem to u 15 sąsiadów.
Tak szybko?
Mamy czat grupowy. Wszystko mi powiedzieli.
Wyciszyłem go. Wiadomości grupowe są wkurzające.
Powiem ci coś.
Wiem, że chcesz zrujnować mi spokój.
Idź się… Posłuchaj.
Jaka urocza dziewczynka. Posłuchaj.
- Ja tobie? - Tak.
Ja chcę zrujnować ci spokój?
Tu się mieszka jak w Disneylandzie.
Ale Disneyland zamykają na noc.
Nieprawda. Powstrzymywaliśmy się z twojego powodu.
Co? Powstrzymywaliście się? Jak?
Odwołaliśmy lekcje gry na tubie Sashy. Powiedz mu.
- To prawda. - I nie zajmuję się już stolarką.
To moje ulubione hobby.
Mam wiele pił.
Mam piły tarczowe, wyrzynarki…
Dziękuję. Ty mi podziękujesz za odwołane lekcje tuby.
- Nikt nie lubi tub. - Coś jeszcze.
Nie obejrzałem meczu Flamengo.
Nie zaprosiłem przyjaciół na fajerwerki, by świętować wygraną.
Wczoraj były urodziny teściowej.
Nie wydaliśmy przyjęcia dla rodziny.
Biedna babcia.
Rozczarowałem się tobą.
Ogromnie. Otworzyłem przed tobą serce.
- Byłeś naszym gościem. - Tylko raz.
- Chcesz wojny? - Nie.
Będziesz ją miał. Kochanie?
Zdejmij tubę z półki.
Całodniowe lekcje.
- Chodźmy. - Nie graj na tubie.
W szkole nie dadzą ci żyć.
Nie będziesz popularna. Zmarłem i jestem w piekle?
Czy to to? Szatan jest moim sąsiadem?
Czy obraziłem Boga? Nasikałem na Całun Turyński?
Na trzy. Raz, dwa, trzy. Graj!
Czemu tata siedzi tak daleko?
Ma problemy z jedzeniem.
Kotku, możesz podać mi sok?
Tylko nie sok.
- Mogę ci nalać? - Nie.
Nie jestem inwalidą. Potrafię sobie nalać soku.
Proszę, kochanie, podaj mi sok, skoro mama odmawia.
- Uważaj, tato. - Dziękuję.
- Ostrożnie… - Mam.
Nie jestem dzieckiem. Wyglądam na dziecko?
Widzisz tu dzieci?
Poradzę sobie.
Sos z marakui. Jest dobry…
Dobry…
Dobrze, kochanie. Z całej siły.
Chodźmy na obiad.
Proszę.
Lekcja się skończyła.
Świetnie.
Najadłem się.
Najadłem się. Skończyłem.
Joana…
Co mamy na deser?
Ananasa.
Ananasa?
I mandarynki.
Posłuchaj.
Nie możemy tak żyć.
Ananas to nie deser.
Jestem zestresowany.
Kiedy proszę o deser, spodziewam się przynajmniej ciasta.
Nie musi być najlepsze.
Jakiekolwiek.
Albo może krem z papai, jakieś lody.
Cokolwiek chcesz.
Czego chcesz?
Czego ja chcę?
Tak, czego ty chcesz?
Chcę…
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Nieważne.
Słonko, kochana Joano, która nie musi mówić, czego chce,
zdrzemnę się w spiżarni.
Przepraszam.
On…
- Będzie spał w spiżarni? - To najcichsze miejsce.
Słoiki z kiszonkami wygłuszają dźwięki.
Musicie się stąd wyprowadzić. Sprzedajcie, wynajmijcie.
Nie możemy sprzedać domu. Musimy tu zostać.
Pracuję w kancelarii prawnej.
Mogłaś zadzwonić.
- Jesteś tam stażystką. - Tak.
Ale znam prawo i prawników.
Mogę wam pomóc.
Mogę pozwać waszych sąsiadów.
Nie, kochanie. Nie mieszaj się w to.
Masz własne życie, studia…
- No już. - Sami sobie poradzimy.
Dmij!
Wybaczcie. Trudno się śpi na stojąco.
Ale przynajmniej znalazłem brzoskwinie.
Przepraszam.
Jestem zmęczony.
Kto to?
Cześć. Mam…
Mam na imię Camila.
Walter to mój ojciec.
Miło mi poznać. Arthur.
Przyszłam do ciebie.
Nie, to znaczy…
Przyszłam porozmawiać z panem Antonio, pewnie twoim tatą.
Zastałam go?
Tak, tata jest w domu.
Wejdź, proszę.
Wejdź.
Dziękuję.
Co ty wyprawiasz?
Martwię się o naszą córkę. Nie ufam tym ludziom.
Nie powinna iść tam sama.
- Poradzi sobie. - No nie wiem.
To przyszło do ciebie.
Tatuś na ciebie czekał.
Co tak długo ci zeszło?
Co to jest?
Krótka broń ręczna.
Czyż nie piękna? Nazwę ją Shirley.
Shirley, przywitaj się z mamą.
Nie planujesz chyba nikogo zabić?
Nie, jest na naboje ze środkiem usypiającym.
- Do czego ci ona? - Mówiłem.
Jeśli pies lub inne jego zwierzę tu przyjdzie,
będzie spać przez tydzień.
Walter.
Nie rób tego, proszę.
Jestem zdesperowany. Nie mam nic do stracenia.
Mamo, tato, musimy porozmawiać.
Dobrze.
Muszę jeszcze poćwiczyć.
Pan Antonio rozumie, że mogę go pozwać i postanowił współpracować.
Pójdzie do więzienia?
Nie wsadzają do pudła za imprezy.
Przestaną robić próby w domu.
- Przeniosą się do magazynu. - Dzięki Bogu.
I zmniejszą o połowę liczbę dzikich zwierząt.
Postraszyłam go TOZ-em.
To świetny pomysł.
Wspaniale. A co z psem?
Psy nie są dzikie.
Ale papugi są.
Papuga jest w rodzinie od 50 lat. Zostaje.
Ile? To nieśmiertelna papuga?
Żyją 80 lat.
To których zwierząt się pozbędą?
Pozbędą się dwóch żółwi, jednej ary, węża…
- Węża? - Węża?
Wąż zaginął, ale zniknie, kiedy go znajdą.
Ostronosa, dwóch świnek morskich,
skowronka, dwóch dzioborożców, aleksandrett, kapucynki
i w końcu dzwonnika.
- Mają dzwonnika? - Tak.
Nie słyszałam go.
Mają go od dziś, ale zwrócą.
Wracaj, Adilio!
To był Adilio. Pozbędą się go.
Musicie się z nimi jakoś dogadać.
- Wiem. - Zaproście ich na obiad.
Bądźcie mili.
- Podliżcie im się. - Rozumiem.
- Pójdę już. - Posłuchaj.
Jesteśmy z ciebie bardzo dumni.
Dziękujemy.
Jesteś największym skarbem. Jesteś…
Chcę tylko powiedzieć…
- Walter. - Ty…
Spokojnie, tato.
- Jesteś naszym największym skarbem. - Tak…
Tata jest taki słodki.
- Muszę lecieć. - Idź.
Potrzebujesz pieniędzy?
Nie, ktoś mnie podwiezie do Rio.
Opiekuj się tatą. Nie martw mamy.
- Zaopiekuje się tatą. Pa. - Pa.
Uspokój się, kotku.
Joana, muszę…
Muszę ci coś powiedzieć.
Nasza córka
to nasze największe osiągnięcie.
Zgadza się.
- Cześć. - Hej.
- Włóż kask. - Dobrze.
Kotku, trzymaj się mocno.
Posłuchaj mnie. Będziemy dla nich mili i grzeczni.
To będzie cudowny wieczór.
Porozmawiamy jak dorośli.
- Mogę na ciebie liczyć? - Oczywiście, kotku.
Dobrze. Otwórz.
- Co słychać, sąsiedzi? - Niespodzianka!
- Przecież nas zaprosili. - A tak.
Cześć, wszystkim. Dobry wieczór.
Przyszłam z wizytą.
Nie cierpię, kiedy udaje psa.
Walter.
- Proszę. - Wejdźcie. Witamy.
Idź.
- Ciekawie się zapowiada. - Przepraszam.
Spójrz. Zrobili remont.
Podoba mi się, jak urządziliście dom.
Jestem zaszczycony,
że nas zaprosiliście.
My jesteśmy zaszczyceni waszą obecnością.
Mówiłem Kelly, że nie jesteś takim dupkiem, jak myślałem.
Owszem.
Wiesz, o co mi biega?
Wiem i jestem nieco urażony.
Mogę coś powiedzieć?
Nie mam szacunku dla antyspołecznych typów.
Tak.
Człowiek, który otwiera drzwi swojego domu, to człowiek…
otwarty na życie.
- Tak. - Niegrzeczne.
Mocne wysokie nuty.
- Dzięki. - Kotku.
Dawno tutaj nie byliśmy.
Ostatni raz, kiedy Pedro podpalił ten dom.
Wasz syn podpalił ten dom?
To było dawno temu. Przed panem Agenorem.
- Tym, który się zabił? - Tak.
Tylu ludzi się tu przewinęło.
Ponad dziesięciu właścicieli. Nie wiem, czemu nikt nie zostaje dłużej.
Zagadkowe. Może dom stoi na starym cmentarzu?
- Może został przeklęty. - Tak myślisz?
Pamiętasz dzień pożaru?
- Tak. - Pamiętasz ten dzień?
To był chaos, tyle ludzi.
Policja, strażacy, pogotowie ratunkowe z helikopterem.
Chaos. Płomienie ogarnęły dom.
Na górze była ta para.
Podłoga się zawaliła, wylądowali w salonie.
- Cholera. - Tutaj.
Na szczęście obyło się bez ofiar.
Nagrałem tego dnia wiadomości.
- Ekscytujące, tak? - Absolutnie.
Bardzo. Jak na filmach.
- Pokaż. Obejrzymy? - Nie.
- Potrafimy sobie wyobrazić. - Właśnie.
Zgadnijcie, kogo wtedy poznaliśmy.
Rondinelliego, naszego psa. Był ze strażakami.
Wszystko dobre, co się dobrze kończy.
Choć wasi sąsiedzi nie byli pewnie zbyt zadowoleni.
Tak. Słyszeliście?
Co, Maggie?
„Mamo, postaw mnie”.
Słyszeliście?
Mogę postawić ją na podłodze?
- Mam alergię… - Jasne.
- Jasne.
Czuj się jak u siebie, Maggie.
Idź, kochanie. Pozwiedzaj sobie.
Możemy to jeszcze odwołać?
- Nie. - Dobra.
Oprócz samby lubię też się pośmiać.
Myślę o napisaniu stand-upu.
Już pierwszy żart rozśmieszy ludzi. Słuchajcie.
Mrówka mówi do słonia w dżungli:
„Słoniu, dzięki za przysługę”.
Słoń na to: „Ty mnie nie dziękuj, tylko ściągaj gatki”.
Chyba nie załapała. Wytłumaczę.
- Słoń chciał… - Załapałam.
Bardzo śmieszny żart.
Przyniosę wino z kuchni. Czy ktoś coś chce?
Pójdę z tobą. Jestem świetnym somalim.
Mówi się „sommelierem”.
Użyłam angielskiej wersji.
Zgadza się. Nasz język, nasze zasady.
Zgadza się. Chodźmy, Jô.
- Tak. - Uważaj na schody.
Uważaj.
Doceniam zaproszenie Joany na dzisiejszy wieczór.
Tak. Joana jest niesamowita.
Najwyższy czas porozmawiać jak dorośli.
A właśnie, jako że nie ma dzieci…
- Nikt nam nie może przeszkodzić… - Nikt.
Może…
zrobimy coś nowego.
Wykorzystamy ten wieczór. Co, Waltuś?
Wieczór dla dorosłych.
- Zrobiliśmy to. Zjedliśmy. - Może…
Otwórz umysł.
Co to ma być?
Spróbuj zrozumieć, co to jest wieczór dla dorosłych.
Możemy trochę zamieszać.
Możemy powymieniać się kartami, przetasować talię.
Grać innym rozdaniem.
Odkryć dreszczyk emocji, wiesz?
Jak to powiedzieć. Ewoluować.
Razem. Wiesz, o co mi biega?
Zauważyłem, że ty i Joana jesteście podobni do mnie i Kelly.
O czym ty… Chwila.
- Waltuś. - Tak?
Też jesteś śmiały.
Co dokładnie masz na myśli?
Jak mam to powiedzieć? Chodzę tu na paluszkach.
- Boję się, że… - Dobrze.
Możesz źle zareagować, kiedy złożę propozycję.
Propozycję?
Dlatego starannie dobieram słowa…
- Widzę. - Tak.
Jakbym nawilżał łom.
Żebyś nie miał traumy.
Słowo „łom” ją wywołuje.
Mów dalej. Nie bardzo rozumiem…
Kiedy para jest ze sobą od dawna…
- Tak? - Zaczyna tracić…
Zaczyna tracić sobą zainteresowanie, brakuje ekscytacji,
brakuje pieprzyku.
Musi spróbować nowych rzeczy. Wiesz?
- Dobra… - Uważam, że można to znaleźć…
Na przykład…
Można to znaleźć w rzeczach, które Kelly i ja
robimy raz na jakiś czas.
Pozwalamy sobie na nie.
Dobra.
Dobra, to…
O czym ty, kurwa, mówisz?
Kelly i ja jesteśmy ze sobą od dawna.
Ponad 20 lat.
- To długo. - Owszem.
Czego nie widzieliśmy? Czego nie robiliśmy?
- Czego nie próbowaliśmy? - Ran.
- Nie mam pojęcie. - Więc my…
Pozwalamy sobie.
Wiesz, o co mi biega?
Używasz prostych słów.
Nawilżony łom trochę mnie zbił z tropu.
Ale pozwalacie sobie na co?
Waltuś.
Tak?
- Jeśli chodzi o ciebie… - Tak?
Choć masz zabawną facjatę,
podobasz się Kelly.
Naprawdę jej się podobasz.
Uważa cię za ciekawego, inteligentnego i miłego faceta.
Dziękuję.
A ja, szczerze mówiąc,
bez owijania w bawełnę, mogę ci bez ogródek powiedzieć,
że uważam Joanę za spoko babkę.
Nie waż się tknąć mojej żony!
Co się dzieje?
Nie masz pojęcia, co mi zaproponował ten zbok.
Coś niezmiernie sprośnego.
Co takiego?
Zaproponowałem, żebyśmy zagrali w pokera na pieniądze.
Właśnie, poker… Mówiłeś o pokerze?
Jasne. A co myślałeś?
Powiedziałeś, że Joana jest ładna,
że małżeństwo wam się wypaliło i potrzeba wam pieprzyku…
O, Toninho. Wiem, co myślał.
Nie musisz mówić. Joana…
Nie słyszałaś go. Brzmiał jakby chciał…
Co takiego?
Jak mogłeś to o mnie pomyśleć?
- Masz brudne myśli. - Nieprawda.
Wybacz, ale ton w jakim mówił, sugerował, że jego wypalone małżeństwo…
Mówił o wypalonym małżeństwie.
- Waltuś. - Tak?
Szukasz poklasku? Zaklaszcz.
- Szukałeś poklasku? - Dziękuję, ale…
Chodźmy, Kelly. Idziemy, bo Walter ma bardzo pokręcony umysł.
Tak. Maggie, idziemy!
Nie słyszałaś go. Mówił, jakby sugerował,
że nasz związek jest super, a ich beznamiętny.
Powinienem się zamknąć.
Walter, uderzyłeś go w naszym domu.
Nie zrozumiałem, co mówił.
Teraz może nas pozwać. To znaczy ciebie.
- No ładnie. - Nie wciągaj mnie w to.
- Do kogo dzwonisz? - Do córki.
Jedyna dorosła osoba w tej rodzinie.
Jeśli sąsiad cię pozwie, powie, co robić.
Nie budź naszej królewny. Jest późno.
- Cześć, mamo. - Cześć.
- Tato! - Cześć, słonko.
- Jak się macie? - Jest późno.
- Spałaś. - Posłuchaj…
- Walter. - Pogadajmy jutro.
- Twój ojciec zawalił. - Nie…
- Tak. - Wcale nie.
- Jest późno. Pogadamy jutro? - Ojciec zawalił.
Uwierzysz, że tata uderzył sąsiada?
Uderzył mojego tatę?
Arthur?
- To nie ja. - Nie…
- Zaraz… - Mamo, najlepiej…
- Walter! - Tato!
Tato!
Spokojnie, Walter.
Uspokój się. Wszystko w porządku.
Wszystko dobrze. To twój lek.
Moja córeczka…
Nie płacz. Jest dorosła.
Wie, co robi.
Nie płaczę z jej powodu.
To dlaczego płaczesz?
Pies Kelly
nasikał mi na fotel.
Czemu związałaś się z jego synem?
Arthur jest super. Jego tata też. To fajni ludzie.
Nie są fajni.
Są wkurzający, są moim przekleństwem.
Za jakie grzechy dostali mi się tacy sąsiedzi?
Toninho przynajmniej cię nie uderzył. Wybroniłam cię przed sądem.
- Jestem chory. - Nie wiesz, jak bardzo.
Co takiego?
Dość tego. Dłużej tu nie zostanę. Spędzę noc u Arthura.
Wiesz, o co mi biega?
Pa, Waltuś.
- Nic nie powiesz? - Pa, mamo.
Wiesz co? Wyprowadzamy się.
I nigdy tu nie wrócimy. Znajdziemy mieszkanie w Rio.
Załadujmy meble na ciężarówkę i tyle nas widzieli.
Tak. Jesteś ze mną?
Walter…
Posłuchaj…
Jesteśmy spłukani.
Spłukani?
Jak to się stało?
Jak? Zaraz ci powiem.
Wszystkie oszczędności włożyliśmy w ten dom.
Straciłam przez przeprowadzkę kilku klientów.
Zrobiłam złe inwestycje,
bo 80% czasu zajmuję się tobą.
Mamy środki tylko na podstawowe rzeczy.
Hej.
Nie przejmuj się.
Mamy siebie.
Zawsze będziemy razem.
Mamy coś do jedzenia?
- W ogrodzie. - Wspaniale.
- I jajka od kur. - Świetnie.
Super.
Dokąd idziesz?
Zrobię superomlet dla superżony.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Cholera.
Co jest, Waltuś? Nie lubisz kurczaczków?
To miał być omlet.
Nie tylko twój pies zapuszcza się na nie swój teren.
Racja. Chwila.
Twierdzisz, że zrobił to Zico? Masz dowód?
Nie błaznuj.
Tylko ty w promieniu 10 km masz koguta.
Trzymaj zwierzęta z dala od mojego podwórka.
To nic nie znaczy.
Nie masz dowodu.
Mam zbadać DNA twojego koguta?
Nie chcę twoich zwierząt na moim podwórku, jasne?
Powiem ci coś.
Nie moja wina, że zwierzęta biorą przykład z właścicieli.
W moim domu wykorzystujemy każdą okazję.
Wszyscy jesteśmy bardzo płodni, rozumiesz?
Lubimy dorzucić banana do sałatki owocowej.
Lubimy zakisić ogóra.
Wiesz, o co mi biega?
Zawsze wiem.
Zatrzymajcie się.
Wrzucę cię.
Mnie nie złapiesz.
Nie! Zostaw mnie!
Nie!
Nie ograniczam nikogo w tym domu.
Natura i hormony tu rządzą.
Arthur jest dobry w te klocki.
Wiesz, o co mi biega?
Powiem ci coś. Dzień po twojej przeprowadzce
Arthur otworzył szampana, żeby oblać zwycięski podbój.
Wiesz, o co mi biega?
Arthur już dostał to, co chciał.
Wiesz, o co mi biega?
I powiem ci coś. O ile znam Arthura,
zanurzył swoje żądło w tym miodzie już dawno temu.
Tego miodu już nie ma.
Wiesz, o co mi biega?
Czy stan się poprawił?
Nie.
Pogorszył się.
- Boże. - Robi pan to, co kazałam?
Proszę o to nie pytać.
- Nie pomoże. - Dobrze.
Mam dobre wieści.
Nowa niemiecka technologia.
Za uszami wszczepia się mikroczipy.
To rozładuje 80% napięcia, którego doświadczają pana nerwy.
Nie będą się tak napinać?
Jedna operacja i po krzyku.
Dzięki, Niemcy. Kibicowałem wam na mundialu.
- Zasłużyli. Brazylia była do bani. - Zaraz.
To wspaniałe wieści,
ale czy nasze ubezpieczenie to pokryje?
- Nie. - Nawet kosztów operacji?
Nie.
Ile to kosztuje?
Jeśli musi to napisać…
Spokojnie, kotku.
Nie rozumiem… Och.
To do zrobienia.
Stać nas. Mamy tyle w banku. Jestem uratowany.
- Dziękuję. - Walter.
- Co? - Policzyłeś wszystkie zera?
- Pisze jak kura pazurem… - Policz.
Trzy, cztery…
I tak umrę. Możemy to przyspieszyć?
Mógłbym wyskoczyć przez okno.
- Pochowaj mnie… - Kotku.
To nie są dobre wieści.
Dobre dla pani, bo zarobi pani dużo pieniędzy.
- Pomyślmy. - Kotku…
Napis na grobie: „Dobry mąż i ojciec”.
- Na trumnie mają być lwy. - Kotku…
- Ułoży się. - Ładny biały marmur.
- Nie. - Zdjęcie bez wąsów.
Nie teraz, kotku.
Nie ujdzie ci to na sucho!
Wracaj, sukinsynu!
Tym razem nie uciekniesz.
Tak, widzę cię, gałganie.
Przyszła kryska na matyska.
O mój Boże.
Dobry Boże.
Za wojnę!
Ja pierdzielę.
„Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę.
Mój kij i laska moja…”. Nie pamiętam reszty. Boże.
Jak ją przekręcę?
Jezu!
Nie jest dobrze.
Niedobrze. Cholera.
Dalej.
Staliśmy się sobie bliscy. Szkoda, że tak późno.
Nie porysuj lakieru.
Nie porysuję.
Myśli, że nie umiem parkować.
Świetnie.
Wysiadać!
Ty też.
Zawsze to samo.
To twoja wina.
Czemu to zrobiłeś? Konfiskuję ci telefon.
- Czemu? - Konfiskuję go.
Hej, patrzcie.
Kochanie, twoja mama tak śpi?
Dziwne. Zazwyczaj nie śpi o tej porze. Też jestem zaskoczony.
Sprawdzę to. Potrzymaj.
Obudź się, mamo.
Kapuś!
Bądź cicho!
Mój Boże!
- Joana, proszę. - Co?
- Pomóż mi uratować papugę. - Jaką papugę?
- Czyja to papuga? - A jak myślisz?
Nie umieraj!
- Nie żyje. - Nieprawda. Nie chcemy kolejnego trupa.
Kolejnego?
- Jak to? - Zapomnij.
Usta-usta.
Przestań. Nie żyje.
Nieprawda. Żyje. Dalej, papużko.
Przestań. Nie żyje.
Żyje. Przynieś defibrylator.
- Nie. - Przynieś go, proszę.
Pomóż mi. Nie odchodź, papużko.
Przynieś defibrylator!
O mój Boże.
Pośpiesz się. Postaw na stół. Szybko.
- Daj mi łyżki. - Nie. Jesteś pewien?
- Daj łyżki. - Nie rób tego!
Nie mów tak. Daj mi to. Najwyższa moc.
- Co? Nie! - Najwyższa.
- Do końca. - Podkręcę tylko trochę.
Nie. Bardziej.
Bardziej. Do końca.
- Jeszcze. - Gotowe.
Kłamiesz!
Przekręć do samego końca.
WYSOKIE ZASILANIE
Właśnie.
Odsuń się!
Co to?
Gdzie ona jest?
- Rozpadła się. - Nieprawda.
Oczywiście, że tak.
- Nastawiłam aparat na maksa. - Chciałem ją uratować.
- Co? - Żyje.
Tam.
Żyje!
Flamengo…
Flamengo.
Hej.
Dzień dobry.
Przyniosłem waszą papugę.
Wleciała do naszego domu,
więc ją odnoszę.
Nie zauważyliśmy. Rodziców nie ma.
Poszli na spacer?
Zabrali babcię do szpitala.
Zostałem z Camilą.
Pilnujemy rodzeństwa, oczywiście.
- Tak. - Dobrze.
Biedna pani Nonô.
Ale na pewno wydobrzeje.
Nie wiem. Była nieprzytomna.
Bardzo się martwimy.
Na pewno nic jej nie jest.
Mam nadzieję. Tata…
Tata byłby zrozpaczony.
- Wyobrażam sobie. - Tak.
- Do widzenia. - Na razie.
Dobry Boże!
DOM POGRZEBOWY
Dzień dobry.
Co takie smutne?
Nie wiesz? U sąsiadów ktoś umarł.
Kto umarł? Ostronos, aleksandretta?
Ptak, wydra?
Nie, tato. Pani Nonô.
To smutne. Naprawdę…
Nie spodziewałem się. Jestem w szoku.
Była zdrowa jak koń.
Nie wyglądasz na zdziwionego.
Jestem zdziwiony. Co?
Bardzo zdziwiony.
W środku. Łzy mi lecą za gałkami ocznymi.
Jeśli ktoś zapyta, kto jest zdziwiony, ludzie odpowiedzą, że Walter.
- Bardzo. Mój Boże. - Dobra.
Idziemy na pogrzeb.
Dobrze. Przekaż rodzinie kondolencje.
Wszyscy idziemy.
Muszę?
Nie odpowiem.
Już odpowiedziałaś. Ubiorę się.
Nawet zwierzęta są smutne.
Zwierzęta czują takie rzeczy.
Tak.
Ta cisza jest dziwna.
Nie tego chciałeś?
Owszem.
Kochanie, jak się czuje Arthur?
Dobrze, wspiera rodzinę.
- To dobry chłopak, co? - Tak.
Toninho słabo sobie radzi.
Chce się wyprowadzić. Wystawia dom na sprzedaż.
Chce sprzedać dom? Czemu?
Tu wszystko przypomina mu o matce.
Wini się za to, że zostawił mamę samą.
To nie była jego wina.
On uważa, że tak.
Dlatego sprzedaje dom?
- Nie może. - Co z tobą, Walter?
Marzyłeś o tym, żeby się wyprowadził.
Tak, tato. Co się stało?
Nic. I nie marzyłem.
- Nie w ten sposób. - To jak?
Nie ma o czym mówić. Już po wszystkim.
Wcale nie.
Arthur powiedział mi, że jego tata nie chodzi na próby.
Rzucił szkołę samby.
Nie może. Nie może rzucić szkoły.
Toninho, weź się w garść Twoja mama jest teraz z Bogiem.
Nie mogę, Walter.
Mów mi Waltuś.
- Jestem twoim Waltusiem. - Stary…
Dobra, Waltuś. Posłuchaj.
Dziękuję za wszystko, co dla mnie robisz, ale…
Wiesz, jak to jest,
gdy życie traci sens? Jakby mama…
Widzę ją wszędzie, gdzie spojrzę.
Nie mów tak. Boję się takich rzeczy.
Jakby tu była, wiesz?
Ale jej nie ma. Nikogo tu nie ma.
Jakby chciała wysłać wiadomość, żeby rozwiązać zagadkę.
Nie ma tu żadnej zagadki.
- Żadnych zagadek. - Dobra.
- To tylko takie uczucie. - I powinno nim zostać.
- Dobra? - Tak.
Waltuś, zapytam cię o coś. Myślę o seansie.
Niuanse wiele znaczą w życiu.
Nie. Kelly Cristina ma zdolności.
Otrzymuje wiadomości od zmarłych.
Pomyśleliśmy, że cię zaprosimy.
Potrzebujemy kogoś, kto wierzy w te sprawy.
Wierzysz, tak?
Nie wierzę.
Udawaj. To jak zabawa z ouija. Grałaś w to?
Nie, nie jestem szalona. Czemu chcesz w tym wziąć udział?
Chcę po prostu pomóc naszemu sąsiadowi
i w razie czego bronić się…
To znaczy nas.
A co, jeśli jej duch fałszywie mnie oskarży? Znaczy nas.
Nic nigdy nie wiadomo. Nie ufam duchom.
- Chcę to zobaczyć. - Czemu duch miałby nas o coś oskarżać?
Zadajesz za dużo pytań. Toninho!
Kiedy zmarli przemówią?
Za chwilę. Czkamy na Matkę Dinocę.
Kto to jest?
Jest wspaniała. Jest medium.
Wszystko wie. Odkrywa wszystkie tajemnice.
Nie można wszystkiego odkryć.
Ale ona to potrafi. Widziała, kim byłem w poprzednim życiu.
Kim byłem w poprzednim ścieleniu?
„Ścieleniu”?
Obamą.
To trochę bardziej skomplikowane.
Obama żyje.
Niegrzecznie kwestionować religię innych ludzi.
Nie chodzi o religię a matematykę. Był wczoraj w TV.
Cześć, tato.
Cześć, mamo.
Gdzie byłaś?
Naprawdę zadałeś to pytanie?
Daj spokój, Walter.
Mają mokre włosy. To mnie doprowadza do szaleństwa.
Słuchajcie!
Matka Dinoca przybyła.
Cholera. To nie Kelly?
To Matka Dinoca.
Wkłada swój masturban i istota przejmuje kontrolę.
Witaj, Matko Dinoco.
Jest wśród nas cierpiąca dusza.
- Czy to moja matka? - Nie.
Ktoś, kto nadal żyje.
Na co patrzysz?
Ja nie cierpię. Jestem wyjątkowo spokojny.
Jestem superspokojny.
- Co? - Nie mówiła do ciebie.
Ale na mnie patrzy. Boję się.
- Walter. - Boję się. Patrzy na mnie.
Jeśli jesteś demonem, odejdź w imię Jezusa.
Kim jesteście?
Zwariowała?
To Camila, dziewczyna Arthura.
Pewnie zapuścił już węża morskiego w głębokie jezioro. Tak, synu?
Wiesz, o co mi biega?
Matka Dinoca rozumie, jak wszyscy.
To Walter i Joana, nasi sąsiedzi.
Świetni ludzie.
- Warknęła. - Na mnie.
Witaj, jak się masz?
Dobrze.
Trochę robię w gacie.
Ale nic mi nie jest.
Dobrze, teraz wszyscy…
- Usiądźmy. - Siedzieliśmy.
To nie ma sensu.
Weźcie się za ręce.
Uwaga!
Musimy się teraz bardzo skupić.
Czy ktoś tu jest?
- Mamo! - Pieprzony bachor z piekła rodem!
Wystraszyłeś mnie!
Chciałem zapytać, gdzie jest czekolada w proszku.
To nie jest twoja mama, to Matka Dinoca.
Idź do łóżka.
- Chcę czekoladę! - Jest pod…
Jest pod zlewem. Idź już!
Zrób sobie kakao i spadaj, bachorze.
Dzięki, mamo.
Dziwne.
Matka Szalona nie pamiętała naszych imion,
ale pamiętała, gdzie jest kakao.
Zagadki zaświatów.
Cisza!
Wyczuwam tu innego ducha.
Tu jest duch.
Czuję jego obecność.
Duch robi jej coś dziwnego.
Ukaż się, jeśli przychodzisz ze światła.
Nie ukazuj się.
Kto to?
To Carlos Alberto de Nóbrega.
Z tego programu w telewizji.
Oglądałam go wczoraj. On żyje.
Masz problem z Alberto, ale Obama ci nie przeszkadzał?
Marcelo? Gdzie jest mój syn, Marcelo?
Przywróćcie Paulinho Gogó.
Tak za nim tęsknię.
Gogó to mój kumpel.
Jesteś stuknięty.
Jasny gwint!
Cholera.
Ostra jazda.
Jest tu jeszcze jeden duch.
Może zamkniemy drzwi? Za dużo ich się tu kręci.
Cisza!
Czuję obecność innego ducha.
Złapcie się za ręce. Zbliża się.
Jest tu jeszcze jeden duch!
Przygłup!
Nic nie zrobiłem. Przysięgam, że jestem niewinny.
Mój syneczek.
Spójrz, kotku.
Znaleźliśmy naszego maluszka.
Dziś połaskoczemy węża.
Wiesz, o co mi biega?
- Waltuś. - Tak?
Chciałem ci podziękować
za wszystko, co dla mnie zrobiłeś.
Ale…
nie chcę tam wracać.
To głupie. Nie bądź głupi.
Wróć, zacznij żyć na nowo.
Musisz to zrobić, żebym odzyskał spokój.
Czemu, Waltuś?
Bo ty…
jesteś moim ulubionym sąsiadem.
Naprawdę cię lubię. Więc chodźmy.
Nie, Waltuś.
Nie chcę tego ciągnąć bez mamy.
Nie mam ochoty.
Toninho.
Nie dam ci zrezygnować.
Chodźmy.
UNIA JOAQUINÓPOLIS
Panie Anibal, z całym szacunkiem,
ale nie może pan go wylać. To najlepszy carnavalesco w kraju.
Wiem.
Lubię go.
Ale chce oddać hołd swojej matce.
Jego mama była spoko.
Ale nie od tego są szkoły samby.
Szkoły samby wykorzystują trzy motywy przewodnie.
Historia Brazylii.
Włażenie w dupę celebrycie.
I Dorival Caymmi.
Nigdy tak o tym nie myślałem.
Cała reszta… Zapomnij.
Potrzebujemy czegoś bardziej
uniwersalnego, wiesz?
Na miłość boską. Co jest bardziej uniwersalne niż matka?
To prawda. Masz rację, Toninho.
- Nie musisz krzyczeć… - Dobra.
- Każdy ma matkę. - Ja nie miałem.
Porzuciła mnie.
Trzeba było powiedzieć. To wywołało wspomnienia, tak?
Wcale nie.
Nie chcę hołdu dla jego matki.
Chcę coś powiedzieć. Spokojnie, nie martw się.
Pani Nonô to była wspaniała kobieta.
Pani Nonô. Ukochana pani Nonô.
Niezwykła i wielkoduszna osoba.
Cudownie macierzyńska.
Niesamowita. Łza mi się w oku kręci, gdy o niej mówię.
Szkoda, że nie miałem takiej matki.
Odeszła za wcześnie.
Kobieta, wojowniczka, bohaterka.
Jedyna w swoim rodzaju.
Zawsze coś do mnie mówiła…
Nie zawsze ją rozumiałem, bo miała bardzo cichy głos.
Przygłup.
Wolę nie wiedzieć.
Najmniej mi przeszkadzała z całej rodziny.
Z całym szacunkiem. Wiesz, o co mi biega?
Pani Nonô to wcielenie miłości. A liczy się tylko ona.
Miłość do Nonô.
Powtórz to!
- Nie krzycz. Słyszę cię. - Powiedz, co powiedziałeś.
Powiedziałem, że liczy się tylko miłość do pani Nonô.
Czekaj. Podążaj za rytmem.
To miłość, miłość, miłość
Do pani Nonô, Nonô, Nonô
Już takie się nie rodzą
Wchodzą bębny
Pani Nonô
Nonô, Nonô, Nonô
Chwila. Liczy się to, że to dobrze brzmi.
- Dobrze brzmi. - Tak?
Posłuchaj, stary.
Refren: „Pani Nonô…
Liczy się miłość do pani Nonô”. To będzie przebój.
- Dodam rymy. - Piosenka gotowa.
Nie robimy samby o twojej matce.
To nie twoja szkoła.
Ani twoja.
To moja szkoła!
Nie boję się ciebie.
Ale ja się go boję.
Nie będę ci się podlizywał tylko dlatego, że zabiłeś dziesięć osób.
Chwila. Moment. Panie Anibal.
Czemu nie wspomniałeś, że tylu zabił?
Trzeba było powiedzieć. Nie przyszedłbym.
Nie martw się, Waltuś.
- Bóg jest po mojej stronie. - Robię w gacie.
Robię ze strachu w gacie.
Gdzie jest toaleta? Muszę jak najszybciej skorzystać.
Coś tu się dzieje.
Wystarczy!
Nikt nie celuje w mojego kumpla.
Nie strzelaj!
Jezu Chryste!
Nie celuj we mnie!
Przestań!
Rzuć to!
Nie rób tego!
Nie celuj we mnie.
Jest tu łazienka?
Zabiję go!
Nie strzelaj!
Wszystko demoluje!
Spójrz, co zrobiłeś!
Dziwne. Czemu jest na podłodze?
Kula trafiła w ścianę.
A ta krew? Musiałeś go postrzelić.
To nie krew. To atrament.
Spadł z biurka.
- Czemu jest na podłodze? - Stresują go hałasy.
Musimy wezwać karetkę i zabrać go do szpitala.
Teraz mi to mówisz?
Dalej, podnieśmy go. Czekaj.
Chwila.
- Dobra ta samba. - Tak? Świetnie.
Zróbmy to.
Jô?
Co się stało?
Wszystko w porządku, kotku.
- Wszystko dobrze. - Tak?
Co mam na uszach?
Opatrunek po operacji.
Wszyli ci implant. Jesteś wyleczony!
To cudownie, kotku.
Ale jak zapłaciliśmy?
Toninho zapłacił.
Zrobił to dla mnie?
Owszem.
W podzięce za to, co ty zrobiłeś dla niego.
- To wspaniali ludzie. - Tak.
Ty też taki jesteś.
Strzeliłem w jego matkę nabojem z usypiaczem.
- Domyśliłam się. - Musiałem powiedzieć.
Musisz powiedzieć jemu, nie mnie.
Popsułeś nastrój. Zawołam lekarkę.
Kocham cię.
MIŁOŚĆ DO PANI NONÔ
Co słychać, Waltuś?
Jak leci?
Chcę ci podziękować za to, co dla mnie zrobiłeś.
Nie ma sprawy. Ty zrobiłbyś to samo.
Nie jestem pewny. W każdym razie…
Muszę ci coś powiedzieć, Toninho.
Muszę ci powiedzieć,
jak zmarła twoja matka.
Jak to? Mama zmarła na raka.
Właśnie…
Co? Na raka?
Tak, wiele osób umiera na raka.
Szkoła samby poświęci temu tematowi swoją platformę.
Doktor Dráuzio Varella na niej będzie.
- Zmarła na raka? - Tak.
Długo się leczyła.
Była nieprzytomna, kiedy zabrałeś ją do szpitala.
To nie było nic poważnego.
Obudziła się w świetnym nastroju. Mam wideo,
jak tańczy z personelem szpitala. Była bardzo radosna.
Tańczyła?
Z lekarzami i pielęgniarkami.
Dlatego śpiewam Wiwat Joaquinópolis
Ale potem
zrobili jej prześwietlenie płuc
i odkryli przypadkiem, że guz się powiększył.
Próbowali go zoperować, ale nie przeżyła.
Ja cię pier…
Suki…
Kur… Nie.
Czyli to zabiło twoją matkę?
- Tak. - Nic innego, tak?
Więc obwiniam się
bez żadnego powodu?
Czemu się obwiniasz?
- Co? - Obwiniasz się?
- Obwiniam? - Tak.
- Kto? - Kto co?
- Kto? - Co?
Obwiniasz się.
To twoja mama? Piękna koszulka.
- Obwiniam się? - Tak.
Obwiniam się…
- Obwiniam się, bo… - No mów.
Bo nie poznałem jej lepiej.
To głupie, Waltuś.
Nie fiksuj się na tym. Wiesz, co się liczy?
Że nie pozwoliłeś mi stąd wyjechać.
Nieomal przestaliśmy być sąsiadami.
Prawda? Ja…
Ja cię pie…
Nie pozwoliłem ci wyjechać.
- Mogłeś wyjechać. - Powstrzymałeś mnie.
To byłaby wielka tragedia. Tęskniłbyś za mną.
A ja za tobą. Wiesz, co jest najlepsze?
- Nie. - Wiesz, co jest najlepsze?
Teraz już zawsze będziemy sąsiadami.
Dziękuję, przyjacielu.
Mógł wyjechać.
Co tam, Waltuś? Wszystko dobrze?
Jestem wzruszony i mówię to z głębi serca.
Chcę ci podziękować za pomoc. Awansowaliśmy do pierwszej grupy.
Udało się, Waltuś!
Mamy nawet magazyn na próby.
Wiem, że cię to zmartwi,
ale nie będziemy już robić prób w domu.
Tylko w magazynie.
Teraz będę wspierać Kelly w nowej karierze.
Wokalistki funk.
Jest dobra, więc jej pomogę.
Będziemy ćwiczyć w domu.
Nie lubię funku, ale wiesz, jakie są kobiety.
Rządzą światem, stary, więc chcę cię do nas zaprosić.
Zatańczmy funk, Waltuś! Zabaw się w naszym domu!
Przyjdź, Waltuś!
Napisy: Tatiana Grzegorzewska